ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6868, Centrale Raad van Beroep, 14-03-1997, 96/2946 ZFW;96/2947 AWBZ
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-03-14 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

96/2946 ZFW
      96/2947 AWBZ
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      A., wonende te B., appellant,
      wettelijk vertegenwoordigd door C., eveneens wonende te B.,
    
    
    en
    
    
      Onderlinge Waarborgmaatschappij OZ Zorgverzekeringen
      U.A., als rechtsopvolger van Zorgverzekeraar AZWZ/ZHE, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 10 augustus 1993 heeft Zorgverzekeraar
      AZWZ/ZHE, de rechtsvoorganger van gedaagde, geweigerd de
      kosten c.q. een gedeelte van de kosten van de BIBIC-therapie
      (Britisch Institute for Brain Injured Children)
      in Engeland, ten behoeve van appellant, ten laste van de
      Ziekenfondswet (ZFW) dan wel van de Algemene Wet
      Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) te brengen.
    
    
    
      De Commissie voor beroepszaken van de Ziekenfondsraad
      heeft bij advies van 29 maart 1994 aan de gemachtigde van
      appellant te kennen gegeven dat zij het resultaat van
      evenvermeld besluit volledig juist acht.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Breda heeft het tegen dat
      besluit van 10 augustus 1993 ingestelde beroep bij
      uitspraak van 30 januari 1996 ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens appellant is mr J.M.M. Verstrepen, advocaat te
      Oosterhout, van die uitspraak in hoger beroep gekomen. In
      een aanvullend beroepschrift, met bijlagen, zijn de
      gronden uiteengezet waarop het hoger beroep berust.
    
    
    
      Bij brief van 5 augustus 1996 heeft gedaagde een
      verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het geding is ter behandeling aan de orde gesteld ter
      zitting van de Raad op 31 januari 1997, waar partijen
      - zoals tevoren aangekondigd - niet zijn verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet
      bestuursrecht (Awb) in werking getreden en is de
      Beroepswet gewijzigd. De in dit kader gegeven wettelijke
      regels van overgangsrecht brengen echter mee dat op het
      onderhavige beroep moet worden beslist met toepassing van
      het procesrecht zoals dat luidde vóór 1 januari 1994,
      behoudens wat betreft de mogelijkheid van vergoeding van
      proceskosten als geregeld in artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    
      De in rubriek 2 van de aangevallen uitspraak weergegeven
      feiten vormen ook voor de Raad het uitgangspunt bij de
      beoordeling van dit geding.
    
    
    
      De rechtbank, die het bestreden besluit in stand heeft
      gelaten, is tot de conclusie gekomen dat de BIBIC-therapie
      geen verstrekking is in de zin van de ZFW en
      evenmin een zorgaanspraak als bedoeld in de AWBZ. Daartoe
      heeft de rechtbank onder meer het volgende overwogen:
      "Ingevolge het bepaalde in artikel 8, eerste lid, van
      de ZFW hebben verzekerden aanspraak op
      verstrekkingen ter voorziening in hun geneeskundige
      verzorging, voor zover met betrekking tot die zorg
      geen aanspraak bestaat ingevolge de AWBZ.
      Ingevolge het bepaalde in artikel 6, eerste lid, van
      de AWBZ hebben verzekerden aanspraak op zorg ter
      voorkoming van ziekten en ter voorziening in hun
      geneeskundige behandeling, verpleging en verzorging.
      De ZFW en de AWBZ regelen zelf niet de inhoud en de
      omvang van de prestaties. De wetten bepalen slechts
      dat al deze onderwerpen bij of krachtens algemene
      maatregel van bestuur worden geregeld. De voor de
      verstrekkingen belangrijkste regelingen zijn het
      Verstrekkingenbesluit ziekenfondsverzekering
      (Koninklijk Besluit van 4 januari 1966, Staatsblad
      1966, nummer 3) en het Besluit zorgaanspraken
      bijzondere ziektekostenverzekering (Koninklijk
      Besluit van 20 november 1991, Staatsblad 1991, nummer 590).
      Tussen partijen is niet in geding dat de BIBIC-therapie
      niet behoort tot het verstrekkingenpakket
      van de ZFW zoals verwoord in artikel 2 van het
      Verstrekkingenbesluit ziekenfondsverzekering.
      Evenmin is in geschil dat de BIBIC-therapie niet
      wordt genoemd in het Besluit zorgaanspraken
      bijzondere ziektekostenverzekering.
      In zijn brief van 7 mei 1993 aan verweerder heeft de
      gemachtigde van eiser gewezen op artikel 3 van het
      Verstrekkingenbesluit Ziekenfondsverzekering.
      Ingevolge het bepaalde in artikel 3, onder a en b,
      van het Verstrekkingenbesluit kan een verzekerde
      aanspraak maken op genees- en heelkundige hulp door
      een huisarts of specialist, die wat de omvang
      betreft bepaald wordt door "hetgeen in de kring van
      beroepsgenoten gebruikelijk is."
    
    
    
      Voor het antwoord op de vraag of een bepaalde behandeling
      aan het "gebruikelijkheidscriterium" voldoet, is, naar de
      Centrale Raad van Beroep meerdere malen heeft overwogen,
      niet van belang dat de verzekerde stelt dat hij en vele
      anderen menen daarbij baat te hebben ondervonden. Een
      behandeling is gebruikelijk indien deze een naar de stand
      van de medische wetenschap en praktijk in Nederland
      adequate behandeling is.
      Voor wat betreft de BIBIC-therapie kan naar het oordeel
      van de rechtbank niet worden gesproken van een
      behandeling die gebruikelijk is. Evenmin kan worden
      gezegd dat er sprake is van revalidatiezorg volgens de
      algemeen aanvaarde standaard, zoals verwoord in artikel
      19 van het Besluit zorgaanspraken bijzondere
      ziektekostenverzekering. De rechtbank neemt hierbij in
      acht de brief van drs C. van Lintel, adviserend
      geneeskundige van verweerder, gedateeerd 23 februari 1995
      (gedingstuk A29) waarin hij de rechtbank schrijft:
      "Aangezien de BIBIC-therapie binnen de beroepsgroep
      in Nederland niet gezien wordt als een therapievorm
      waarvan de waarde wetenschappelijk is aangetoond, is
      het om die reden ook niet in het
      verstrekkingenpakket opgenomen. Van belang is nog
      te vermelden dat het British Institute for Brain
      Injured Children (BIBIC) geen door de Engelse
      overheid erkend instituut is en haar behandelwijze
      ook niet door de National Health Service vergoed wordt."
    
    
    
      De Raad kan zich geheel verenigen met het hierboven
      (gedeeltelijk) weergegeven oordeel van de rechtbank. Voor
      de juistheid van dat oordeel, en derhalve van het
      bestreden besluit, heeft de Raad voorts steun gevonden in
      een tweetal publicaties over de BIBIC-therapie (in 1993
      en 1995), in een brief d.d. 21 maart 1995 van prof
      dr A. Vermeer, in een door studenten van de Hogeschool
      Nijmegen in 1994 gemaakte scriptie over de BIBIC-therapie
      (Onbekend maakt onbemind; Doman of NDT, een
      controversiële keuze), alsmede in hetgeen de medisch
      adviseur van gedaagde ter zitting van de rechtbank heeft verklaard.
    
    
    
      Hetgeen in hoger beroep is aangevoerd en met (medische)
      verklaringen toegelicht, heeft de Raad niet tot een ander
      oordeel kunnen leiden.
      Weliswaar blijkt uit een aantal van die overgelegde
      verklaringen dat appellant baat heeft bij de BIBIC-therapie,
      doch daarmee is, gelet op het vorenstaande, nog
      niet voldaan aan het criterium  dat die therapie "in de
      kring van de beroepsgenoten (in Nederland) gebruikelijk is".
    
    
    
      Uit het voorgaande volgt dat de aangevallen uitspraak
      bevestigd dient te worden.
    
    
    
      De Raad ziet geen aanleiding voor een proceskosten
      veroordeling als bedoeld in artikel 8:75 van de Algemene
      wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr D.J. van der Vos en mr Ch.J.G. Olde Kalter als leden,
      in tegenwoordigheid van mr S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning
      als griffier en uitgesproken in het openbaar op 14 maart 1997.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning.