ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7037, Centrale Raad van Beroep, 18-07-1997, 95/8508 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-07-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Gestelde schade staat niet in zodanig verband tot vernietigde besluit dat
         zij kan worden toegerekend aan app.

95/8508 AAW/WAO                                              0.
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
      gedaagde, appellant,
    
    
    en
    
    A., wonende te B., gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor de Gezondheid, Geestelijke en
      Maatschappelijke Belangen. In deze uitspraak wordt onder
      appellant tevens verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 6 december 1993 heeft appellant de aan
      gedaagde krachtens de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW)
      en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO)
      toegekende uitkeringen, die werden berekend naar een mate van
      arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, met ingang van 2
      februari 1993 ingetrokken op de grond dat gedaagdes
      arbeidsongeschiktheid per die datum moet worden gesteld op
      minder dan 15%.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Assen heeft bij uitspraak van
      20 december 1994 het tegen voormeld besluit ingestelde beroep
      gegrond verklaard en dat besluit vernietigd.
      Voorts heeft de rechtbank bij die uitspraak appellant
      veroordeeld tot vergoeding van de schade van gedaagde die zij
      heeft geleden ten gevolge van het genoemde besluit en heeft de
      rechtbank in verband met deze veroordeling het onderzoek heropend.
    
    
    
      Bij uitspraak van 27 oktober 1995 heeft de voornoemde
      rechtbank appellant onder meer veroordeeld tot betaling van de
      wettelijke rente vanaf 2 februari 1994 en tot betaling van een
      bedrag van f 2.500,- ter zake van immateriële schadevergoeding
      aan gedaagde.
    
    
    Appellant is van deze uitspraak in hoger beroep gekomen.
    
    
      Namens gedaagde heeft mr H. Koelewijn, advocaat te Utrecht, op
      14 maart 1996 een verweerschrift ingediend.
      Partijen hebben over en weer op elkaars standpunten gereageerd.
    
    
    
      Het geding is ter behandeling aan de orde gesteld ter zitting
      van de Raad, gehouden op 25 april 1997, waar partijen, met
      voorafgaand bericht, niet zijn verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Gedaagde werkte op vijf ochtenden per week gedurende drie uur
      per dag als huishoudelijke hulp in het Bejaarden-tehuis
      "X." te B. Op 5 augustus 1991 heeft zij haar
      werkzaamheden gestaakt in verband met rugklachten en een
      daarmee samenhangend radiculair syndroom in het linker been,
      terwijl zich voorts psychische problemen openbaarden. Vanwege
      appellant is gedaagde, in aansluiting op de maximumperiode
      waarin zij ziekengeld heeft ontvangen, met ingang van 5
      augustus 1992 een uitkering ingevolge de AAW en de WAO
      toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid
      van 80 tot 100%.
    
    
    
      Gedaagde heeft gedurende enkele perioden bij wijze van
      arbeidstherapie werkzaamheden bij haar werkgever verricht. In
      verband met de hiermee verkregen inkomsten zijn haar
      arbeidsongeschiktheidsuitkeringen gekort met toepassing van de
      artikelen 33 van de AAW en 44 van de WAO, zoals deze
      bepalingen tot 1 augustus 1993 luidden.
    
    
    
      Bij besluit van 6 december 1993 heeft appellant, in
      overeenstemming met een advies van de toenmalige
      Gemeenschappelijke Medische Dienst (GMD), besloten gedaagdes
      uitkeringen op grond van de AAW en de WAO, met ingang van 2
      februari 1994, in te trekken zulks op de grond dat, met ingang
      van laatstgenoemde datum, gedaagdes arbeidsongeschiktheid op
      minder dan 25% respectievelijk 15% dient te worden gesteld.
    
    
    
      De arbeidskundige van de GMD, A. Kleve heeft op 3 november
      1993 met gedaagde een onderhoud gehad, waarbij hij haar heeft
      medegedeeld dat zij niet in staat wordt geacht haar maatgevende functie
      te vervullen maar wel passende, haar in dat gesprek genoemde, functies.
    
    
    
      Van 14 maart 1994 tot 22 april 1994 is gedaagde in de Afdeling
      Psychiatrie en Psychotherapie van de Nederlands Hervormde
      Diakonessen Inrichting B. opgenomen geweest in verband met
      depressieve klachten.
    
    
    
      Ten behoeve van de gedingvoering inzake het beroep tegen het
      besluit van 6 december 1993 heeft de rechtbank de
      neuroloog-psychiater C.J.F. Kemperman ingeschakeld. Deze was
      blijkens zijn rapport aan de rechtbank d.d. 13 oktober 1994
      van oordeel dat de medische beperkingen van gedaagde voor het
      verrichten van arbeid door de verzekeringsgeneeskundige van de
      GMD juist waren vastgesteld en dat zij door de door de arbeidsdeskundige
      van de GMD geselecteerde functies kon verrichten.
    
    
    
      Bij brief van 1 december 1994 heeft appellant, kennelijk op
      grond van nadien van de zijde van gedaagde geproduceerde
      medische gegevens, de rechtbank medegedeeld dat hij besloten
      had het bestreden besluit niet te handhaven. Bij besluit van
      diezelfde datum werd gedaagde alsnog per 2 februari 1994
      onveranderd arbeidsongeschikt geacht naar een mate van 80 tot 100%.
    
    
    
      Bij uitspraak van 20 december 1994 heeft de rechtbank
      vervolgens het bestreden besluit vernietigd en, gevolg gevend
      aan een daartoe namens gedaagde gedaan verzoek, met toepassing
      van artikel 8:73, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb),
      appellant veroordeeld tot vergoeding van de schade van gedaagde.
      Voorts heeft de rechtbank met toepassing van artikel 8:73, tweede lid,
      van de Awb het onderzoek heropend.
    
    
    
      In het kader hiervan is namens gedaagde gesteld dat zij onder
      meer renteschade heeft geleden alsmede immateriële schade.
      Deze laatste schade wordt volgens haar gevormd door het
      psychische leed dat zij heeft ondervonden doordat zij, ten
      gevolge van het vernietigde besluit, van 14 maart 1994 tot 22
      april 1994 opgenomen is geweest in de Afdeling Psychiatrie en
      Psychotherapie van de Nederlands Hervormde Diakonessen Inrichting B.
      Voorts heeft gedaagde aangevoerd, ter zake van de onderhavige
      schadeprocedure, reiskosten te hebben gemaakt ten behoeve van
      het onderzoek door de medisch adviseur van gedaagde, de arts
      voor verzekeringsgeneeskunde D.J. Schakel, en heeft gedaagde
      diens declaratie moeten voldoen, welke kosten gedaagde
      eveneens door appellant vergoed wenste te zien.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak appellant
      veroordeeld tot betaling van wettelijke rente. Appellant is
      voorts veroordeeld tot vergoeding van f 2.500,- aan
      immateriële schade. Tenslotte is appellant in de proceskosten
      van gedaagde verwezen.
    
    
    
      Tegen die uitspraak heeft appellant hoger beroep ingesteld,
      zich daarbij uitdrukkelijk beperkend tot het verzoek de
      aangevallen uitspraak te vernietigen, voorzover appellant
      daarbij is veroordeeld tot betaling van een bedrag van f
      2.500,- aan immateriële schadevergoeding.
    
    
    
      Tegen de beslissing hieromtrent van de rechtbank heeft
      appellant in hoofdzaak aangevoerd dat er geen sprake is van
      een causaal verband tussen het vernietigde besluit van 6
      december 1993 en de psychische decompensatie ten gevolge
      waarvan gedaagde in de Afdeling Psychiatrie en Psychotherapie
      van de Nederlands Hervormde Diakonessen Inrichting B.
      opgenomen is geweest.
    
    
    Ten aanzien hiervan overweegt de Raad als volgt.
    
    
      Gedaagde heeft in het geding in eerste aanleg verzocht om
      veroordeling van appellant tot vergoeding van immateriële
      schade die zij stelt te hebben geleden als gevolg van het
      vernietigde besluit van appellant van 6 december 1993.
      Volgens inmiddels vaste jurisprudentie van de Raad wordt een
      dergelijk verzoek beoordeeld door aansluiting te zoeken bij
      het civielrechtelijke schadevergoedingsrecht. De Raad verwijst
      hierbij naar zijn uitspraken van onder meer 16 april 1996, JB
      1996/117 en 4 juli 1996, TAR 1996/140.
    
    
    
      Aannemende dat de psychische decompensatie als nadeel dient te
      worden aangemerkt, ten aanzien waarvan gedaagde op de voet van
      artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b, van het BW
      schadevergoeding verlangt, dan zal, wil gedaagdes verzoek
      hieromtrent toegewezen kunnen worden, genoegzaam aannemelijk
      moeten zijn dat dit nadeel in een zodanig verband staat met
      het vernietigde besluit van 6 december 1993, dat zij
      appellant, mede gezien de aard van de aansprakelijkheid en van
      de schade, als een gevolg van dat besluit kan worden toegerekend.
    
    
    
      De rechtbank heeft dat verband klaarblijkelijk aanwezig geacht
      op grond van de zich onder de gedingstukken bevindende brieven
      d.d. 6 en 11 januari 1995 van de arts voor verzekeringsgeneeskunde
      D.J. Schakel aan de gemachtigde van gedaagde en het rapport
      d.d. 13 oktober 1995 van de deskundige C.J.F. Kemperman.
    
    
    
      In zijn genoemde brieven stelt de arts D.J. Schakel zich op
      het standpunt dat het besluit d.d. 6 december 1993 bij
      gedaagde tot een psychische decompensatie heeft geleid, die
      uiteindelijk een opname in genoemd ziekenhuis noodzakelijk
      heeft gemaakt. Deze arts verwijst hierbij naar het genoemde
      rapport van de deskundige C.J.F. Kemperman.
    
    
    
      Anders dan de rechtbank is de Raad van oordeel dat het rapport
      van C.J.F. Kemperman geen steun biedt aan de namens gedaagde
      bepleite en door de rechtbank aanvaarde stelling dat gedaagdes
      psychische decompensatie en de daarop gevolgde opname in het
      genoemde ziekenhuis als een gevolg van het besluit van 6
      december 1993 dient te worden gezien.
    
    
    
      Daartoe neem de Raad in aanmerking dat de deskundige C.J.F.
      Kemperman op 29 september 1994 anamnestisch van gedaagde heeft
      vernomen dat zij van haar werkgever uiteindelijk ontslag kreeg
      aangezegd, terwijl het juist redelijk goed met haar ging.
      Omdat zij zelf van alles geprobeerd had om te kunnen blijven
      werken - uit de gedingstukken blijkt dat gedaagde hierbij het
      oog heeft op werk bij het Bejaardentehuis "X." - voelde
      zij zich verraden en afgewezen, waardoor zij wederom
      overspannen en depressief raakte en de opname volgde.
    
    
    
      Zij heeft bij die gelegenheid eveneens verklaard dat zij in
      februari 1994 de mededeling kreeg dat haar
      arbeidsongeschiktheidsuitkeringen werden ingetrokken. Dit kan
      naar het oordeel van de Raad echter niet juist zijn, omdat -
      zoals uit het vorenstaande blijkt - zij reeds op
      3 november 1993 van genoemde arbeidsdeskundige te horen had
      gekregen dat haar uitkeringen zouden worden ingetrokken.
    
    
    
      Voorts blijkt uit het rapport d.d. 11 november 1993 van de
      arbeidsdeskundige van de GMD, A. Kleve, waarin diens gesprek
      met appellante d.d. 3 november 1993 is weergegeven dat
      gedaagde in dat gesprek zeer emotioneel was, omdat zij
      inmiddels ontslag had gekregen bij haar werkgever, zulks met
      toestemming van de Regionaal Directeur voor de
      Arbeidsvoorziening en tegen het advies van de GMD in.
    
    
    
      Verder komt uit de beantwoording van de vragen die de
      rechtbank de deskundige C.J.F. Kemperman heeft gesteld, naar
      voren dat de deskundige na onderzoek bij gedaagde op de datum
      hier van belang, 2 februari 1994, een kwetsbare
      persoonlijkheid aanwezig achtte, doch de door gedaagde
      vermelde decompensatie in de vorm van een depressief beeld
      bestond, naar die deskundige vaststelt, op deze datum niet.
      De Raad wijst in dit verband verder op de brief d.d.
      3 oktober 1994 van psychiater M.E. Krol, werkzaam op de
      Afdeling Psychiatrie en Psychotherapie van de Nederlands
      Hervormde Diaconessen Inrichting B., waarin evenmin een
      aanwijzing te vinden is voor de juistheid van het standpunt
      van gedaagde. In die brief, gericht aan de deskundige C.J.F.
      Kemperman, geeft psychiater M.E. Krol als reden voor de opname
      van gedaagde in dat ziekenhuis: depressief toestandsbeeld bij
      een vrouw met een incest-verleden. Het geheel had volgens deze
      arts het karakter van een surmenage.
      Het beloop van de opname was ongecompliceerd en gedaagde ging
      hersteld met ontslag.
    
    
    
      De Raad komt tot de slotsom dat gezien het voorgaande de
      gestelde schade tengevolge van decompensatie van gedaagde en
      haar daarop gevolgde opname in het voornoemde ziekenhuis
      gedurende de periode van 24 maart 1994 tot 22 april 1994 niet
      in een zodanig verband staat tot het vernietigde besluit dat
      zij appellant als een gevolg van het vernietigde besluit van 6
      december 1993 kan worden toegerekend, omdat die decompensatie
      niet geacht kan worden met dat besluit in zo'n verband te staan.
    
    
    
      Namens gedaagde is bij verweerschrift verzocht de aangevallen
      uitspraak deels te bevestigen deels aan te vullen in die zin
      dat appellant - in overeenkomstig de oorspronkelijke vordering
      tot vergoeding van de immateriële schade ad f 5.000,- ,
      gedaagde te veroordelen tot betaling van f 2.500,- alsmede tot
      betaling van de wettelijke rente over de niet tijdig betaalde
      vergoeding van de immateriële schade vanaf 8 februari 1994, de
      datum waarop namens gedaagde de vergoeding van deze schade is verzocht.
    
    
    
      Reeds gezien hetgeen de Raad hiervoor heeft overwogen kan hij
      voorbijgaan aan dit verzoek van gedaagde.
    
    
    
      Eveneens bij verweerschrift is namens gedaagde gevorderd dat
      appellant wordt veroordeeld tot vergoeding van f 68,- als
      kosten van het verkrijgen van het rapport van de arts voor de
      arts voor verzekeringsgeneeskunde D.J. Schakel en tot
      eenzelfde bedrag aan kosten van de reis naar deze arts.
      Hieromtrent overweegt de Raad dat de rechtbank, nu zij de
      proceskostenveroordeling in eerste aanleg beperkt heeft tot de
      kosten van rechtsbijstand, het in eerste aanleg gedane
      gelijkluidende verzoek van gedaagde kennelijk heeft afgewezen.
      Aangezien gedaagde geen hoger beroep heeft ingesteld tegen
      deze afwijzing door de rechtbank is er, mede gezien de omvang
      van het geding in hoger beroep, thans geen plaats voor een
      inhoudelijke beoordeling van het hier aan de orde zijnde
      verzoek van gedaagde.
    
    
    
      Gezien het vorenoverwogene komt de aangevallen uitspraak,
      voorzover aangevochten, voor vernietiging in aanmerking.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Vernietigt de aangevallen uitspraak voorzover aangevochten.
    
    
      Aldus gegeven door mr H. van Leeuwen als voorzitter en
      mr H.C. Cusell en mr T. Hoogenboom als leden, in
      tegenwoordigheid van T.W.J.M. Weijers als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 18 juli 1997.
    
    
    (get.) H. van Leeuwen.
    
    (get.) T.W.J.M. Weijers.
    
    AB