ECLI:NL:RBAMS:2025:626, Rechtbank Amsterdam, 31-01-2025, 13/143372-23 (voorheen: 13/751686-19)
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-01-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht; Europees strafrecht

Samenvatting: Duits vervolgings-EAB, de rechtbank stelt prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie vanwege de aard van de (zorg)relatie tussen de opgeëiste persoon en zijn minderjarige kind dat kampt met ernstige gezondheidsproblemen.
        Met na de beslissing de Engelse vertaling ervan.

RECHTBANK AMSTERDAM
    INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
    
    
    
      Parketnummer: 13/143372-23 (voorheen: 13/751686-19)
    
    
    
      
        Datum uitspraak: 31 januari 2025 
      
    
    
    
    
      
      
        TUSSEN-
      
      
        UITSPRAAK
      
    
    
    
    
      op de vordering van de officier van justitie van 1 augustus 2019 bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).
      Dit EAB is uitgevaardigd op 21 juni 2019 door het Amtsgericht Heilbronn, Duitsland (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:  
    
    
    
      
        	[opgeëiste persoon]
      
      	geboren te [geboorteplaats 1] op [geboortedag 1] 1984, 
      ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres: 
      
        [adres] ,
    
    
    
      hierna ‘de opgeëiste persoon’.
    
    
    
  
  
    
      1Procesgang
    
    
      De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden – in aanwezigheid van partijen – op de zittingen van 7 maart 2023, 20 juli 2023, 21 maart 2024, 7 juni 2024 en 26 september 2024. Het openbaar ministerie is vertegenwoordigd door mr. K. van der Schaft, officier van justitie. De opgeëiste persoon is bijgestaan door mr. T.E. Korff, advocaat te Amsterdam. 
    
    
    
      Op 31 januari 2025 heeft de rechtbank, met toestemming van partijen, het onderzoek enkelvoudig gesloten en heeft deze verwijzingsbeslissing uitgesproken.
    
    
  
  
    
      2Heropening van het onderzoek voor het stellen van prejudiciële vragen 
    
    
      2.1
      
        Toepasselijke bepalingen
      
      
      
        
          Unierecht
        
      
      
      
        2.1.1.
        Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest).
        
        
          Artikel 7 en artikel 24, tweede en derde lid, Handvest luiden, voor zover hier van belang, als volgt:
        
        
        
          
            Artikel 7 
          
          
            Eerbiediging van het privé-leven en het familie- en gezinsleven 
          
          Eenieder heeft recht op eerbiediging van zijn privé-leven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn communicatie.
        
        
        
          
            Artikel 24 
          
          
            Rechten van het kind 
          
          (…)
        
        2. Bij alle handelingen betreffende kinderen, ongeacht of deze worden verricht door overheidsinstanties of particuliere instellingen, vormen de belangen van het kind de eerste  overweging.
        3. Ieder kind heeft er recht op regelmatig persoonlijke betrekkingen en rechtstreekse contacten met zijn beide ouders te onderhouden, tenzij dit tegen zijn belangen indruist.
        
      
      
        2.1.2
        Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, PbEG 2002, L 190/1, zoals gewijzigd bij Kaderbesluit 2009/299/JBZ, PbEU 2009, L 81/24.
        
        
          De artikelen 1, 4 en 23 van Kaderbesluit 2002/584/JBZ luiden, voor zover hier van belang, als volgt:
        
        
        
          
            Artikel 1
          
          
            Verplichting tot tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel
          
        
        1. Het Europees aanhoudingsbevel is een rechterlijke beslissing die door een lidstaat wordt uitgevaardigd met het oog op de aanhouding en de overlevering door een andere lidstaat van een persoon die gezocht wordt met het oog op strafvervolging of uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel.
        (…)
        3. Dit kaderbesluit kan niet tot gevolg hebben dat de verplichting tot eerbiediging van de grondrechten en de fundamentele rechtsbeginselen, zoals die zijn neergelegd in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, wordt aangetast.
        
        
          
            Artikel 4
          
          
            Gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging
          
          (…)
        
        7. het Europees aanhoudingsbevel betreft een strafbaar feit dat
        a. a) naar het recht van de uitvoerende lidstaat geacht wordt geheel of ten dele te zijn gepleegd op het grondgebied van die lidstaat of op een daarmee gelijk te stellen plaats;
        (…)
        
        
          
            Artikel 23
          
          
            Termijn voor overlevering van de persoon
          
          (…)
        
        4. De overlevering kan bij wijze van uitzondering tijdelijk worden opgeschort om ernstige humanitaire redenen, bijvoorbeeld indien er gegronde redenen bestaan om aan te nemen dat die overlevering het leven of de gezondheid van de gezochte persoon ernstig in gevaar zou brengen. De tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel vindt plaats zodra deze gronden niet langer bestaan. De uitvoerende rechterlijke autoriteit stelt de uitvaardigende rechterlijke autoriteit daarvan onmiddellijk in kennis en in onderlinge overeenstemming wordt een nieuwe datum voor overlevering vastgesteld. In dat geval vindt de overlevering plaats binnen tien dagen te rekenen vanaf de aldus vastgestelde nieuwe datum.
        (…)
        
        
          
            Nationaal recht
          
        
        
      
      
        2.1.3
        De Wet van 29 april 2004 tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (Overleveringswet), Stb. 2004, 195, zoals nadien gewijzigd, strekt tot uitvoering van Kaderbesluit 2002/584/JBZ.
        
        
          De artikelen 11, eerste lid, en 13, eerste lid en onder a, en 35, derde lid, OLW luiden als volgt:
        
        
        
          
            Artikel 11
          
        
        1. Aan een Europees aanhoudingsbevel wordt geen gevolg gegeven in gevallen, waarin naar het oordeel van de rechtbank zwaarwegende en op feiten berustende gronden bestaan dat de opgeëiste persoon na overlevering een reëel gevaar loopt dat zijn door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde grondrechten zullen worden geschonden.
        (…)
        
        
          
            Artikel 13
          
        
        1. Overlevering kan worden geweigerd indien het Europees aanhoudingsbevel betrekking heeft op een strafbaar feit dat:
        a. geacht wordt geheel of gedeeltelijk op Nederlands grondgebied of buiten Nederland aan boord van een Nederlands vaartuig of luchtvaartuig te zijn gepleegd;
        (…)
        
        
          
            Artikel 35
          
          (…)
        
        3. De rechtbank kan, ambtshalve, op vordering van de officier van justitie of op verzoek van de opgeëiste persoon of diens raadsman, de in het eerste lid bedoelde termijn tijdelijk opschorten, indien door ernstige humanitaire redenen de feitelijke overlevering bij wijze van uitzondering niet binnen die termijn kan plaatsvinden. Van ernstige humanitaire redenen is in ieder geval sprake indien er gegronde redenen bestaan om aan te nemen dat de feitelijke overlevering het leven of de gezondheid van de opgeëiste persoon in gevaar zou brengen. Indien de rechtbank beslist dat de in het eerste lid gestelde termijn tijdelijk wordt opgeschort, stelt de officier van justitie de uitvaardigende justitiële autoriteit daarvan onverwijld in kennis. Zodra deze redenen naar het oordeel van de officier van justitie of van de opgeëiste persoon niet langer bestaan, vordert de officier van justitie dat de rechtbank die termijn met maximaal dertig dagen verlengt, nadat hij de uitvaardigende justitiële autoriteit daarvan onverwijld in kennis heeft gesteld en in onderling overleg met die autoriteit een nieuwe datum is overeengekomen die valt binnen de te verlengen termijn. De feitelijke overlevering vindt in dat geval uiterlijk tien dagen na de vastgestelde datum plaats.
        (…)
        
      
    
    
      2.2.
      
        Feiten en omstandigheden 
      
      
      
        2.2.1.
        De rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam moet beslissen over de tenuitvoerlegging van een EAB dat betrekking heeft op een Nederlandse onderdaan. Het EAB is op 21 juni 2019 uitgevaardigd door het Amtsgericht Heilbronn (Duitsland) en strekt tot overlevering ter fine van strafvervolging van de opgeëiste persoon voor de volgende feiten: 
        
          1. en 2.
        
        
          De verdachte verkocht en overhandigde op twee niet nader te bepalen dagen in de lente van 2014 marihuana aan de op [geboortedag 2] 1998 geboren [persoon 1] in [geboorteplaats 2] , en wel in één geval ca. 25 gram en in een ander geval ca. 50 gram, waarbij hij wist dat deze minderjarig was.
        
        
          3. tot 16.
        
        
          Voorts leverde hij in de periode van april 2014 tot november 2014 in 14 afzonderlijke gevallen aan [persoon 2] vanuit Nederland marihuana in gram-hoeveelheden met 3 tot 4 cijfers. De drugs werden hierbij meestal na telefonische bestelling van de in de omgeving van [plaats 1] verblijvende [persoon 2] in opdracht en op instructie van de verdachte door de door Item aangeworven koerier [naam ] in een huurauto vanuit Nederland via de staatsgrens naar /tet woonadres van [persoon 2] in [plaats 2] resp. diens houder van de opslagplaats [naam] in Neckarsulm gebracht. Zo kwamen in de bovenstaand genoemde periode volgende leveringen tot stand:
        
        
          
            
              in één geval 500 gram naar [plaats 2]
            
          
          
            
              in negen gevallen, daaronder op 12.10.2014, telkens 1.000 gram naar [plaats 2]
            
          
          
            
              in drie gevallen, daaronder op 19.10.2014, telkens 2.000 gram. In één geval werden de verdovende middelen weer naar [plaats 2] gebracht, in de twee andere gevallen, daaronder op 19.10.2014, gebeurde de levering naar Neckarsulm.
            
          
          
            
              op 01.11.2014 een hoeveelheid van 1.958,75 gram opnieuw naar Neckarsulm.
            
          
        
        
      
      
        2.2.2.
        Aan het EAB ligt een nationaal aanhoudingsbevel ten grondslag dat is uitgevaardigd op 16 februari 2017 door het Amtsgericht Heilbronn. Er is geen aanleiding om de overlevering te weigeren op (één van) de in de artikelen 3 tot en met 4 bis van Kaderbesluit 2002/584/JHA bedoelde gronden. Niettemin ziet de rechtbank zich geconfronteerd met de vraag of zij het EAB ten uitvoer moet leggen, gelet op aard van de (zorg)relatie tussen de opgeëiste persoon en zijn thans dertienjarige dochter, [persoon 3] , die kampt met ernstige gezondheidsproblemen.
        
      
      
        2.2.3.
        In het dossier zit een (onvertaalde) beslissing van het Amtsgericht Heilbronn van 2 mei 2023, waaruit volgt dat de opgeëiste persoon heeft verzocht om intrekking van het nationale aanhoudingsbevel en om een milder alternatief voor het EAB, namelijk een verhoor op basis van een Europees Onderzoeksbevel. Het Amtsgericht Heilbronn heeft dit verzoek afgewezen. Deze autoriteit heeft daarbij laten weten dat de proportionaliteit van het aanhoudingsbevel reeds eerder is beoordeeld en er daarbij ook rekening is gehouden met de gezondheidssituatie van dochter, terwijl er geen nieuwe omstandigheden zijn die tot een ander perspectief zouden leiden. Met betrekking tot het verzoek om de opgeëiste persoon te ondervragen in het kader van een Europees onderzoeksbevel wordt door het Amtsgericht Heilbronn verwezen naar het standpunt van het Duitse openbaar ministerie, dat dit niet opportuun heeft geacht. 
        
      
      
        2.2.4.
        De rechtbank heeft in de tussenuitspraak van 21 maart 2023 de verdediging gevraagd om – in aanvulling op de eerder overgelegde stukken – de medische problematiek van de dochter met rapporten van onafhankelijk deskundigen nader te onderbouwen. De verdediging heeft in dit kader een rapport van neuroloog A.J.A. de Louw van 10 juli 2023 en een rapport van GZ-psycholoog L.E. Duyverman van 10 juli 2023 overgelegd. In het kort komt het erop neer dat beide deskundigen concluderen dat de opgeëiste persoon de primaire verzorger van zijn dochter is en dat de zorg niet door derden kan geschieden, gelet op haar medische situatie en haar psychische gesteldheid. In die rapporten staat - voor zover hier van belang - het volgende.
        
        
          2.2.4.1 De neuroloog concludeert dat de dochter op 29 september 2011 tien weken te vroeg is geboren met een hydrocephalus (waterhoofd), waarvoor een drain in haar hoofd moest worden geplaatst. Dit heeft tot gevolg dat zij veelvuldig operaties heeft gehad en nog zal moeten ondergaan, onder meer vanwege draindysfuncties. Door het vroegtijdig herkennen van subtiele en minder subtiele kenmerken van een draindysfunctie door de opgeëiste persoon is snel ingrijpen mogelijk waardoor de kans op secundaire hersenschade wordt verminderd. Volgens de neuroloog is het niet goed voorstelbaar dat deze signaleringsfunctie op een adequate wijze kan worden overgenomen door een ander dan de opgeëiste persoon. Daarnaast is zijn dochter bekend met epilepsie (tot op heden is sprake van afwezigheden als aanvalsuiting) en is niet goed te voorspellen of de aard en/of ernst van aanvallen in de toekomst gaan veranderen waardoor intensiever toezicht noodzakelijk zal zijn. Naar de mening van de neuroloog is ook sprake van een neurologische leerstoornis (mogelijk een aandachtsdeficiëntiestoornis). Kinderen met een dergelijke stoornis zijn gebaat bij een rustige woon- en leeromgeving met een voor het kind herkenbare en vaste begeleiding. De neuroloog concludeert dat wanneer de zorg door een ander dan de opgeëiste persoon wordt overgenomen er een verhoogde kans is op het niet tijdig onderkennen van aanwijzingen voor het disfunctioneren van de drain met als gevolg mogelijk langere periode van drukverhoging in de schedel met mogelijk secundaire schade aan de hersenen. Daarnaast is er een toegenomen kans op toename van de reeds aanwezige neurologisch bepaalde leerstoornis indien de zorg door een ander dan de opgeëiste persoon wordt overgenomen. Tenslotte geldt dat het in het algemeen de voorkeur verdient dat de zorg van kinderen bij hun ouders ligt. Gezien de minimale betrokkenheid van de moeder bij de opvoeding, ligt het voor de hand dat de opgeëiste persoon als primaire verzorger beschikbaar blijft. 
        
        
        
          2.2.4.2 De psycholoog concludeert dat de mentale ontwikkeling van de dochter van de opgeëiste persoon ernstig beschadigd zal worden wanneer zij voor bepaalde tijd niet onder de zorg van de opgeëiste persoon kan vallen. De dochter van de opgeëiste persoon is een kwetsbaar meisje dat veel levensgebeurtenissen te verwerken heeft gehad. Door haar ernstige fysieke klachten heeft ze een leerstoornis ontwikkeld. Verder lijkt sprake van posttraumatische stressklachten, gezien de angst die ze heeft ontwikkeld voor ziekenhuisbezoeken waarbij zij de begeleiding van de opgeëiste persoon nodig heeft. Daarnaast is ook sprake van een hechtingsstoornis. Bij de opgeëiste persoon is zijn dochter veilig gehecht maar verder vertoont ze onveilig gehecht gedrag. Hierdoor heeft ze grote moeite om een vertrouwensband met hulpverleners op te bouwen, waardoor psychologische hulpverlening vooralsnog is gestagneerd. Dit sterkt de overtuiging van de psycholoog dat de aanwezigheid van de opgeëiste persoon onvervangbaar is voor zijn dochter. Volgens de psycholoog heeft hij een unieke rol voor het fysieke en mentale welzijn van zijn dochter en hun sterke band is van groot belang voor zijn dochter om te kunnen omgaan met de grote uitdagingen die zij in haar leven kent.
        
        
      
      
        2.2.5.
        De rechtbank heeft met de tussenuitspraak van 10 november 2023 het onderzoek heropend om de uitvaardigende justitiële autoriteit de vraag voor te leggen of zij, zo nodig na overleg met de ter zake bevoegde Duitse autoriteiten, in deze rapportages en de huidige stand van zaken aanleiding ziet tot een heroverweging van het nationaal aanhoudingsbevel of het EAB, in het bijzonder of de bevoegde Duitse autoriteit de overdracht van de strafvervolging door Duitsland aan Nederland zou willen overwegen. Hierop is door the Public Prosecutor op 23 februari 2024 het volgende geantwoord:
        
        
          “referring to your emails the judicial authority has told us today that the national and the European arrest warrant will not be cancelled and are therefore still valid.”
        
        
        
          In de e-mail van 27 februari 2024 heeft the Public Prosecutor nog het volgende aangevuld:
        
        
        
          “yes, thats correct; the public prosecutor‘s office refuses a transfer to the Netherlands (in Germany this is not a decision of court).”
        
        
      
      
        2.2.6.
        Omdat de rechtbank zich nog onvoldoende voorgelicht voelde over de feiten om een beslissing te nemen op het overleveringsverzoek, heeft zij in de tussenuitspraak van 7 juni 2024 twee onafhankelijke deskundigen laten benoemen om vragen te laten beantwoorden over de zorg die de dochter van de opgeëiste persoon nodig heeft en zijn rol daarin, tegen de achtergrond van het overleveringsverzoek.
        
      
      
        2.2.7.
        In de rapporten van dr. E.J. van Lindert, neurochirurg, van 27 augustus 2024 en van drs. A. Laurijssen-Timmers, gezondheidspsycholoog BIG en registerpsycholoog NIP, kind & jeugd, van 16 september 2024 zijn de vragen van de rechtbank beantwoord.
        
        
          2.2.7.1 De neurochirurg heeft de vragen als volgt beantwoord. Voor het leven met een hydrocephalus en een drain is a priori geen specifieke zorg nodig en zijn er a priori geen beperkingen voortkomend uit het hebben van een drain. Bij hydrocephalus is geen sprake van een aandoening die overgaat en de patiënt blijft levenslang afhankelijk van de drain. Essentieel en van groot belang is echter, dat er een ouder/verzorger is, die de gehele voorgeschiedenis van de patiënt kent; die vertrouwd is met de klachten en symptomen die kunnen optreden bij disfunctioneren van de drain; die weet wat te doen is als sprake is van klachten en symptomen en die kan inschatten hoe dringend een situatie kan zijn als deze zich voordoet. Kenmerkend voor hydrocephalus is dat de symptomatologie zeer kan variëren, vaak atypisch van aard is en ook bij andere aandoeningen zou kunnen passen en daardoor onderschat kan worden. De ouders/verzorgers functioneren als enige experts die het hele dossier van de patiënt kennen en de symptomen kunnen inschatten. De waarde hiervan kan niet worden onderschat. Een overname van zorg en aandacht door professionele en/of niet-professionele zorgverleners is altijd mogelijk. Echter, er zal wel sprake zijn van een kennis- en ervaringslacune met betrekking tot de medische problematiek van [persoon 3] , vooral ten aanzien van het onderkennen van eventuele drainproblematiek en herkennen van symptomen. Een dergelijke lacune kan leiden tot een vertraging in diagnostiek en behandeling bij een acute draindysfunctie, hetgeen in bijzondere gevallen ook kan leiden tot permanent hersenletsel. Daarnaast zijn professionele zorgverleners niet continu aanwezig, maar zullen in een dienstrotatie werken, zodat sprake zal zijn van een discontinuïteit in zorg en aandacht met bijpassende overdracht problematiek, die enig risico met zich mee kan brengen. In elke situatie zal overdracht van zorg suboptimaal zijn. Daarbij is het wegvallen van diegene die de drainproblematiek herkent een angstig moment voor de patiënt met name voor een tiener met een drain. Daarom kan de zorg niet zomaar worden overgenomen door iemand. Op dit moment is er niemand aan wie de opgeëiste persoon die zorg adequaat kan overdragen.
        
        
        
          In algemene zin is voor een patiënt met hydrocephalus en een drain het reizen goed mogelijk. A priori zijn er geen beperkingen. Voor langere reizen (meerdaags) van kinderen met een drain is de aanwezigheid van een met de medische problematiek bekende begeleider wel noodzakelijk. Idealiter is dat een ouder. In algemene zin adviseert de neurochirurg ouders van een kind met een drain alleen reizen te ondernemen naar landen waar de medische zorg een westerse standaard kent en er tevens voor zorg te dragen, dat een samenvatting van de medische voorgeschiedenis meegenomen wordt of beschikbaar is en dat contactnummers (eigen ziekenhuis, neurochirurgische klinieken in buitenland) beschikbaar zijn. In algemene zin kan gesteld worden dat een regelmatig contact nodig is, maar wel met de mogelijkheid dat vader te allen tijde bereikt kan worden door alternatieve zorgverleners van dochter. Indien professionele zorg in Duitsland ingeschakeld zou moeten worden, dan voorziet de neurochirurg meer problemen dan in een dergelijke situatie in Nederland, omdat er een taalprobleem is waardoor een communicatieprobleem een bijkomstige complicatie is. Duitssprekende professionele zorgverleners zijn zeker een obstakel voor veilige zorg.
        
        
        
          Tot slot kan de neurochirurg zich volledig vinden in de door neuroloog A.J.A. de Louw gestelde samenvatting en zijn antwoorden op de hem gestelde vragen in zijn rapport van 10 juli 2023.
        
        
        
          	2.2.7.2 De psycholoog heeft de vragen als volgt beantwoord.
          
            [persoon 3] is een angstig onveilig gehecht meisje dat aan het begin van haar puberteit staat en in veel opzichten nog achterstanden laat zien in haar ontwikkeling. In cognitief opzicht leert ze moeilijk. In sociaal-emotioneel en relationeel opzicht wordt een zeer kwetsbaar meisje gezien dat haar gevoelens niet durft te tonen en zich volledig verlaat op de aanwezigheid van haar vader. Naast de signaleringsfunctie die vader heeft met betrekking tot mogelijke drainproblematiek zit zij klem in haar emotieregulatie en heeft ze hem nodig als degene die ervoor kan zorgen dat haar zelfbeeld nog enige positieve lading krijgt. Op basis van de interactieobservaties is te zien dat vader ervoor kan zorgen dat ze haar emoties kan reguleren en op een meer ontspannen manier kan reageren. Hij is haar bron van veiligheid en is er op elk moment van de dag voor haar. Omdat hij op een goede manier sensitief en responsief naar haar reageert, durft ze meer open te zijn naar hem over eventuele klachten/symptomen van problemen, ook in emotioneel/relationeel opzicht. De hechtingsproblemen, de PTSS en het terugtrekgedrag waar [persoon 3] mee te maken heeft, zorgen ervoor dat bij nieuwe angstige ervaringen zij niemand heeft buiten vader. In sociaal-emotioneel opzicht maakt ze een nog jonge indruk en oogt ze weinig zelfredzaam. Het loslatingsproces zal bij haar dan ook veel later plaats gaan vinden. Haar vader is voor haar de enige die de afgelopen negen jaar stabiliteit heeft gecreëerd in haar leven. Dit onderbreken werkt zeer waarschijnlijk traumatiserend en zorgt voor terugval in alle opzichten. Zolang [persoon 3] alleen afhankelijk is van de zorg van vader en niemand heeft waar ze zich veilig genoeg voelt om haar angsten de baas te kunnen, kan zij niet zonder haar vader. Buiten vader is er voor [persoon 3] niemand waar ze op kan/durft te vertrouwen. Pas wanneer de juiste behandeling voor haar angsten en emotieregulatie positieve resultaten oplevert komt hierin verandering. Een traumabehandeling is echter op dit moment nog niet haalbaar, omdat zij nog geen professionele hulp voor haar mentaal welzijn toelaat.
        
        
        
          Vanuit gedragsdeskundig oogpunt is haar mentaal welzijn een andere grote zorg die tot nu toe niet overgenomen kan worden door (niet-) professionele hulpverleners. Naast de signaleringsfunctie die vader heeft met betrekking tot mogelijke drainproblematiek heeft ze hem in mentaal opzicht hard nodig. Het is daarbij niet verstandig om haar uit de veilige omgeving van haar woning weg te halen. School en de vertrouwdheid van haar huis dragen bij aan haar psychisch welzijn. Medisch gezien zijn er misschien geen contra-indicaties om heen en weer te reizen naar Duitsland, maar haar weghalen uit haar vertrouwde omgeving kan ze nu nog niet aan. Op geen enkele manier kan het contact anders vorm worden gegeven zodanig dat het hechtingsproces niet verstoort.
        
        
        
          Duitssprekende professionele zorgverleners maken het alleen nog ingewikkelder en onvoorspelbaar voor [persoon 3] of het nu op medisch of psychisch vlak is. Dit onveilig gehechte meisje dat voortdurend blootgesteld wordt aan traumatiserende ervaringen heeft heel veel moeite en tijd nodig om een vertrouwensband op te bouwen met andere hulpverleners en verzorgers. De stabiele relatie met haar vader als primaire opvoeder onderbreken is desastreus voor haar, bemoeilijkt toekomstige ziekenhuisopnames nog meer en zal haar angsten doen toenemen.
        
        
        
          De psycholoog komt tot dezelfde conclusie als GZ-psycholoog L.E. Duyverman in haar rapport van 10 juli 2023.
        
        
        
          2.2.7.3 De deskundigen hebben op de zitting van 26 september 2024 de inhoud van hun rapporten bevestigd en vragen van de rechtbank beantwoord. Partijen zijn daarbij ook in de gelegenheid gesteld om de deskundigen te bevragen. 
        
        
        
          In het bijzonder en in aanvulling op dat wat er in het rapport van de psycholoog is opgenomen, heeft de psycholoog – op vragen daartoe van de rechtbank – laten weten dat verbetering van de psychische problematiek van dochter een behandeling vergt die in algemene zin zo’n twee a drie jaar kan duren, en die pas kan aanvangen op het moment dat er een vertrouwensband is opgebouwd met de behandelaar/behandelaren, waar naar verwachting ook de nodige tijd overheen zal gaan.
        
        
      
      
        2.2.8.
        De rechtbank trekt uit de rapporten en het verhandelde op de zitting van 26 september 2024 de conclusie dat, wanneer de dochter wordt gescheiden van de opgeëiste persoon of haar vertrouwde omgeving moet verlaten, dit een ernstig risico in het leven zou roepen dat eventuele symptomen niet tijdig worden herkend en het kind niet tijdig de nodige behandeling krijgt en/of de problemen op psychisch vlak verergeren, hetgeen in het uiterste geval tot permanent hersenletsel of tot de dood zou kunnen leiden. De omstandigheid dat de rechtbank de overlevering, indien toelaatbaar, afhankelijk zal maken van de garantie als bedoeld in artikel 5, punt 3, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ neemt dit risico niet weg nu de duur van de scheiding niet relevant is voor de ernst van het risico dat daarmee in het leven wordt geroepen.
        
      
      
        2.2.9.
        De rechtbank heeft kennis genomen van het arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2023, waarin – kort gezegd – is geoordeeld dat de belangen van het kind ook een rol kunnen spelen in een overleveringsprocedure en dat bij de vaststelling van de belangen van het kind rekening moet worden gehouden met alle omstandigheden van het individuele geval. Dit arrest ziet op de situatie waarin een opgeëiste persoon na overlevering samen met diens jonge minderjarige kinderen zal worden gedetineerd ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een opgelegde straf en de wijze waarop voor de betreffende kinderen wordt gezorgd in de uitvaardigende lidstaat. In de situatie van voornoemd arrest speelde niet de medische en psychologische problematiek van de dochter die, aldus voornoemde deskundigenrapporten, er aan in de weg staat dat de vader samen met zijn dochter naar Duitsland wordt overgebracht. In zoverre wijkt deze zaak dus af van de casus in het voornoemde arrest. Verder gaat het in de onderhavige situatie om een overleveringsverzoek in het kader van een strafvervolging. Ook in zoverre wijkt deze zaak dus af van de casus in het voornoemde arrest.
        
      
    
    
      2.3.
      
        Prejudiciële vragen
      
      
      
        
          Eerste prejudiciële vraag
        
      
      
      
        2.3.1.
        Op basis van het voorgaande komt de rechtbank tot de eerste prejudiciële vraag:
        
        
          
            Moet artikel 1, derde lid, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ, gelezen in samenhang met artikel 7 en artikel 24, tweede en derde lid, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zo worden uitgelegd dat deze bepaling zich ertegen verzet dat een vader van een bij hem inwonend minderjarig, dertienjarig kind waarvoor hij de volledige zorg draagt, wordt overgeleverd met het oog op strafvervolging in omstandigheden waarin:
          
        
        
        
          -	dat het minderjarige kind een jarenlange en zodanig complexe medische problematiek heeft dat, gelet op het nauwe contact tussen het kind, de vader en de behandelaars: 
        
        
        
          
            o	hetzij een overdracht van de zorg voor het kind aan een ander in de uitvoerende lidstaat, indien het kind ingeval van overlevering van de vader in die lidstaat zou achterblijven, 
          
        
        
        
          
            o	hetzij een overdracht van het medische dossier en van de zorg aan personen in de uitvaardigende lidstaat, indien het kind in geval van overlevering van de vader in die lidstaat zou gaan verblijven, 
          
        
        
        
          
            een ernstig risico in het leven zou roepen dat eventuele symptomen niet tijdig worden herkend en het kind niet tijdig de nodige behandeling krijgt, hetgeen in het uiterste geval tot permanent hersenletsel of tot de dood zou kunnen leiden; 
          
        
        
        
          -	dat minderjarige kind lijdt aan een zodanige hechtingsproblematiek en posttraumatische stressstoornis dat het intensieve contact tussen het kind en de opgeëiste persoon (de vader) op geen enkele manier anders kan worden vormgegeven dan zoals dat nu het geval is, zonder dat dit tot ernstige problemen leidt zoals verstoring van het hechtingsproces, bemoeilijking van toekomstige ziekenhuisopnames en toename van de angsten van het kind?
        
        
        
          
            Tweede prejudiciële vraag
          
        
        
      
      
        2.3.2.
        Voor het geval dat de eerste prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord, overweegt de rechtbank het volgende.
        
      
      
        2.3.3.
        Uit de omschrijving van de feiten in het EAB (zie r.o. 2.2.1) volgt dat 14 van de 16 feiten deels op het grondgebied van Nederland hebben plaatsgevonden. Artikel 4, punt 7, onderdeel a, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ is geïmplementeerd in artikel 13, eerste lid en onder a, Overleveringswet. 
        
        
          2.3.3.1 Ten tijde van de uitvaardiging van het EAB luidde artikel 13, eerste lid en onder a, Overleveringswet luidde:
        
        
        
          
            1. Overlevering wordt niet toegestaan indien het Europees aanhoudingsbevel betrekking heeft op een strafbaar feit dat:
          
          
            a. geacht wordt geheel of gedeeltelijk op Nederlands grondgebied of buiten Nederland aan boord van een Nederlands vaartuig of luchtvaartuig te zijn gepleegd;
          
          
            	(…)
          
        
        
        
          
            2. Op vordering van de officier van justitie wordt afgezien van een weigering van de overlevering uitsluitend krachtens het eerste lid, onder a of b, tenzij naar het oordeel van de rechtbank de officier van justitie niet in redelijkheid tot zijn vordering heeft kunnen komen.
          
        
        
        
          2.3.3.2 De Hoge Raad heeft op 28 november 2006 (NJ 2007/487 en 489) geoordeeld dat er in het toen geldende artikel 13 OLW geen ruimte was om humanitaire redenen/persoonlijke belangen te betrekken in de beoordeling of de overlevering op grond van dit artikel moet worden geweigerd.
        
        
        
          2.3.3.3 De Overleveringswet is op onderdelen gewijzigd bij wet van 3 maart 2021, Stb. 125, die op 1 april 2021 in werking is getreden. Hieronder valt ook artikel 13 en dit artikel luidt nu zoals opgenomen onder toepasselijke wetsbepalingen (overweging 2.1.3). Artikel 13 Overleveringswet heeft nu een facultatief karakter en de beoordeling of deze weigeringsgrond zal worden toegepast, ligt geheel bij de rechtbank. 
        
        
        
          Eventuele toepassing van artikel 13, eerste lid, aanhef en onder a, OLW kan in dit geval hooguit ten aanzien van 14 van de 16 feiten leiden tot weigering van de overlevering. Naar het zich laat aanzien zijn de feiten 1-2, die geheel in Duitsland zouden zijn begaan, gelet op de betrokken hoeveelheden drugs minder ernstige feiten dan de feiten 3-16. Nederland kan echter over alle feiten rechtsmacht uitoefenen. Indien de rechtbank, mede gelet op de omstandigheden zoals beschreven in overwegingen 2.2.4, 2.2.5, 2.2.7-2.2.9, zou besluiten de overlevering op grond van artikel 13 OLW te weigeren voor de feiten 13-16, zou zij de uitvaardigende justitiële autoriteit nogmaals in overweging kunnen geven om de strafvervolging voor alle feiten aan Nederland over te dragen, teneinde het risico van straffeloosheid zoveel mogelijk te vermijden en, tegelijkertijd, zoveel mogelijk rekening te houden met de omstandigheden zoals beschreven in overwegingen 2.2.4, 2.2.5, 2.2.7-2.2.9.
        
        
        
          De vraag is of omstandigheden zoals beschreven in overwegingen 2.2.4, 2.2.5, 2.2.7-2.2.9 een rol mogen spelen in de afweging om de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 7, onderdeel a, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ toe te passen. Een dergelijke vraag is niet eerder door het Hof van Justitie beantwoord.
        
        
      
      
        2.3.4.
        De rechtbank legt daarom de volgende vraag voor aan het Hof van Justitie:
        
        
          
            Moet artikel 4, punt 7, onderdeel a, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ, gelezen in samenhang met artikel 7 en artikel 24, tweede en derde lid, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zo worden uitgelegd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit de overlevering met het oog op strafvervolging van een opgeëiste persoon onder en vanwege de omstandigheden als bedoeld in de eerste prejudiciële vraag mag weigeren, indien het feit dat aan het EAB ten grondslag ligt naar het recht van de uitvoerende lidstaat geacht wordt ten dele te zijn gepleegd op het grondgebied van die lidstaat?
          
        
        
        
          
            Derde prejudiciële vraag
          
        
        
      
      
        2.3.5.
        Voor het geval dat de tweede prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord, overweegt de rechtbank het volgende. 
        
      
      
        2.3.6.
        Artikel 23, vierde lid, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ is geïmplementeerd in artikel 35, derde lid, Overleveringswet.
        
      
      
        2.3.7.
        Op 1 oktober 2024 is de Overleveringswet gewijzigd en luidt dit artikel zoals opgenomen onder toepasselijke wetsbepalingen (overweging 2.1.3).  De beoordeling of sprake is van ernstige humanitaire redenen is aan de rechtbank. Indien uit de beantwoording van de vragen 1 en 2 volgt dat de relevante bepalingen van Kaderbesluit 2002/584/JBZ zo moeten worden uitgelegd,  dat de omstandigheden zoals beschreven in overwegingen 2.2.4, 2.2.5, 2.2.7-2.2.9 niet mogen leiden tot een weigering van de overlevering, resteert nog de vraag of zulke omstandigheden mogen worden aangemerkt als ‘ernstige humanitaire redenen’ die op grond van artikel 23, vierde lid, van Kaderbesluit 2002/584/JHA mogen, en in sommige gevallen moeten, leiden tot tijdelijke opschorting van de termijn voor feitelijke overlevering. Deze vraag is niet eerder door het Hof van Justitie beantwoord.
        
      
      
        2.3.8.
        De rechtbank legt daarom de volgende vraag voor aan het Hof van Justitie:
        
        
          
            Moet het begrip “ernstige humanitaire redenen”, zoals bedoeld in artikel 23, vierde lid, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ, gelezen in samenhang met artikel 1, derde lid, van dat kaderbesluit alsmede met artikel 7 en artikel 24, tweede en derde lid, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zo worden uitgelegd dat dit begrip mede omvat de ernstige gezondheids- en hechtingsproblematiek van een minderjarig kind van een opgeëiste persoon die voor dat kind de volledige zorg draagt, zoals bedoeld in de eerste prejudiciële vraag ?
          
        
        
      
      
        2.3.9.
        Resumerend zal de rechtbank de volgende vragen voorleggen aan het Hof van Justitie:
        
        
          
            Vraag 1.
          
          Moet artikel 1, derde lid, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ, gelezen in samenhang met artikel 7 en artikel 24, tweede en derde lid, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zo worden uitgelegd dat deze bepaling zich ertegen verzet dat een vader van een bij hem inwonend minderjarig, dertienjarig kind waarvoor hij de volledige zorg draagt, wordt overgeleverd met het oog op strafvervolging in omstandigheden waarin:
        
        
        - dat minderjarige kind een jarenlange en zodanig complexe medische problematiek heeft dat, gelet op het nauwe contact tussen het kind, de vader en de behandelaars: 
        
        
          o	hetzij een overdracht van de zorg voor het kind aan een ander in de uitvoerende lidstaat, indien het kind ingeval van overlevering van de vader in die lidstaat zou achterblijven, 
        
        
        
          o	hetzij een overdracht van het medische dossier en van de zorg aan personen in de uitvaardigende lidstaat, indien het kind in geval van overlevering van de vader in die lidstaat zou gaan verblijven, 
        
        
        
          een ernstig risico in het leven zou roepen dat eventuele symptomen niet tijdig worden herkend en het kind niet tijdig de nodige behandeling krijgt, hetgeen in het uiterste geval tot permanent hersenletsel of tot de dood zou kunnen leiden; 
        
        
        - dat minderjarige kind lijdt aan een zodanige hechtingsproblematiek dat het intensieve contact tussen het kind en de opgeëiste persoon op geen enkele manier anders kan worden vormgegeven dan zoals dat nu het geval is, zonder dat dit tot ernstige problemen leidt zoals verstoring van het hechtingsproces, bemoeilijking van toekomstige ziekenhuisopnames en toename van de angsten van het kind?
        
        
          
            Vraag 2.
          
          Indien het antwoord op vraag 1 ontkennend luidt: moet artikel 4, punt 7, onderdeel a, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ, gelezen in samenhang met artikel 7 en artikel 24, tweede en derde lid, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zo worden uitgelegd dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit de overlevering met het oog op strafvervolging van een opgeëiste persoon onder en vanwege de omstandigheden als bedoeld in de eerste prejudiciële vraag mag weigeren, indien het feit dat aan het EAB ten grondslag ligt naar het recht van de uitvoerende lidstaat geacht wordt ten dele te zijn gepleegd op het grondgebied van die lidstaat? 
        
        
        
          
            Vraag 3.
          
          Indien het antwoord op vragen 2 en 3 ontkennend luidt: moet het begrip “ernstige humanitaire redenen”, zoals bedoeld in artikel 23, vierde lid, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ, gelezen in samenhang met artikel 1, derde lid, van dat kaderbesluit alsmede met artikel 7 en artikel 24, tweede en derde lid, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zo worden uitgelegd dat dit begrip mede omvat de ernstige gezondheids- en hechtingsproblematiek van een minderjarig kind van een opgeëiste persoon die voor dat kind de volledige zorg draagt, zoals bedoeld in de eerste prejudiciële vraag,?
        
        
      
    
  
  
    
      3Slotsom
    
    
      Het onderzoek ter zitting moet worden heropend om de prejudiciële vragen voor te leggen aan het Hof van Justitie.
    
    
  
  
    
      4Beslissing
    
    
      
        VERZOEKT het Hof van Justitie een antwoord te geven op de in overweging 2.3.9 weergegeven vragen.
    
    
    
      
        HEROPENT en SCHORST het onderzoek ter zitting voor onbepaalde tijd in afwachting van de uitspraak van het Hof van Justitie.
    
    
    
      
        BEVEELT de oproeping van de opgeëiste persoon tegen een nader te bepalen datum en tijdstip, met tijdige kennisgeving aan zijn raadsvrouw. Deze uitspraak is gedaan door
      mr. E.G.M.M. van Gessel,  				                         		voorzitter,
      mrs. B. van Galen en H.P. Kijlstra,                         				   rechters,
      in tegenwoordigheid van mr. dr. V.H. Glerum en mr. C.W. van der Hoek,	   griffiers,
      en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 31 januari 2025.
    
  
  
    
    
  
  
    
    
  
  
    
    INTERNATIONAL LEGAL ASSISTANCE CHAMBER 
    Public prosecutor 's office number: 13/143372-23 (formerly: 13/751686-19)
    Date of decision: 31 January 2025
    INTERIM DECISION 
    on the demand of the public prosecutor of 1 August 2019 before this district court for dealing with a European arrest warrant (EAW).1
    This EAW was issued on 21 June 2019 by the Amtsgericht Heilbronn, Germany (hereinafter called: the issuing judicial authority) and serves for the arrest and surrender of:
    [person claimed]
    born in [place of birth 1] on [date of birth 1] 1984,
    entered in the Personal Records Database at the address:
    [address] ,
    hereinafter "the person claimed." 
    1 Course of the proceedings 
    The EAW was dealt with - in the presence of the parties - at the sessions of 7 March 2023, 20 July 2023, 21 March 2024, 7 June 2024 and 26 September 2024.2 The Public Prosecution Service was represented by Meester K. van der Schaft, public prosecutor. The person claimed was assisted by Meester T.E. Korff, lawyer of Amsterdam.
    On 31 January 2025 the district court, with the consent of the parties, closed the investigation by a single judge, and pronounced this decision of referral. 
    2 Reopening of the investigation for asking prejudicial questions 
    2.1
    Applicable provisions 
    Union law 
    2.1.1.
    Charter of Fundamental Rights of the European Union (Charter).
    Article 7 and article 24(2) and (3) of the Charter read, in so far as relevant here, as follows: 
    Article 7
    Respect for private and family life
    Everyone has the right to respect for his or her private and family life, home and communication.
    Article 24
    Rights of the child 
    (…)
    2. In all actions relating to children, whether taken by public authorities or private institutions, the child’s best interests must be the primary consideration. 
    3. Every child has the right to maintain regular personal relations and direct contact with both its parents, unless that is contrary to its interests.
    2.1.2
    Framework Decision 2002/584/JHA of 13 June 2002 on the European arrest warrant and the surrender procedures between Member States, OJEG 2002, L 190/1, as amended by Framework Decision 2009/299/JHA, OJEG 2009, L 81/24.
    The articles 1, 4 and 23 of Framework Decision 2002/584/JHA read, in so far as relevant here, as follows:
    Article 1
    Obligation to execute the European arrest warrant 
    1. The European arrest warrant is a judicial decision issued by a Member State with a view to the arrest and surrender of a wanted person by another Member State for the purpose of conducting a criminal prosecution or executing a custodial sentence or detention order.
     (…)
    3. This Framework Decision cannot have the result that the obligation to respect fundamental rights and fundamental legal principles as enshrined in Article 6 of the Treaty on the European Union is affected.
    Article 4
    Grounds for optional refusal of  the execution 
    (…)
    7. the European arrest warrant concerns an offence that:
    (a) is regarded by the law of the executing Member State as having been committed in full or in part on the territory of the executing Member State or in a place to be equated therewith;
     (…)
    Article 23
    Time limits for surrender of the person 
    4. In exceptional cases the surrender may be temporarily postponed for serious humanitarian reasons, for example if there are substantial grounds for believing that it would manifestly endanger the wanted person's life or health. The execution of the European arrest warrant shall will take place as soon as these grounds have ceased to exist. The executing judicial authority will immediately inform the issuing judicial authority and agree on a new surrender date in mutual consultation. In that case the surrender shall take place within ten days counting from the new date thus determined. (…)
    National law 
    2.1.3
    The Act of 29 April 2004 for implementation of the Framework Order of the Council of the European Union concerning the European arrest warrant and the procedures of surrender between the member states of the European Union (Surrender Act), Government Gazette. 2004, 195, as amended afterwards, serves for execution of Framework Order 2002/584/JHA.
    The sections 11(1) and 13(1) and (a) and 35(3) of the Surrender Act read as follows:
    Article 11
    1. A European arrest warrant will not be performed in cases in which in the opinion of the district court weighty and factual grounds exist that the claimed person after surrender runs a genuine risk that his fundamental rights guaranteed by the Charter of the Fundamental Rights of the European union will be violated.
    (…)
    Article 13
    1. Surrender may be refused if the European arrest warrant relates to an offence that:
    a. Is deemed to have been committed in full or in part on Dutch territory or outside the Netherlands on board of a Dutch vessel or aircraft ; 
    (…)
    Article 35
    (…)
    3. The district court may, ex officio, on demand of the public prosecutor, or at the request of the claimed person or that person's counsel suspend the period referred to in the first paragraph temporarily, if by way of exception the actual surrender cannot be performed within that period as a result of serious humanitarian reasons. It is a matter of serious humanitarian reasons in any event if there are well-founded reasons to presume that the actual surrender would endanger the life or health of the claimed person. If the district court decides that the period stated in the first paragraph will be temporarily suspended , the public prosecutor will immediately inform the issuing judicial authority of this. As soon as these reasons no longer exist in the opinion of the public prosecutor or of the claimed person , the public prosecutor will demand that the district court extends that period by a maximum of thirty days, after he has immediately informed the issuing judicial authority of this and , in mutual consultation with that authority a new date has been agreed that falls within the period to be extended. In that case the actual surrender will be performed at the latest ten days after the determined date. 
    (…)
    2.2.
    Facts and circumstances 
    2.2.1.
    The legal aid chamber of the district court of Amsterdam must decide about the execution of an EAW that relates to a Dutch citizen. The EAW was issued on 21 June 2019 by the Amtsgericht Heilbronn (Germany) and serves for surrender for the purpose of prosecuting the claimed person for the following facts:
    1. and 2.
    The accused sold and handed over on two days not be determined in more detail in the spring of 2014 marijuana to the [person 1] , born on [date of birth 2 ] 1998 in [place of birth 2], and this in one case approximately 25 grams and in another case approximately 50 grams, on which occasion he knew that this person was underage. 
    3. to 16.
    Furthermore, he delivered in the period from April 2014 until November 2014 in 14 separate cases to [person 2 ] from the Netherlands marijuana in gram quantities with 3 to 4 figures. On these occasions the drugs where taken, usually after having been ordered by telephone by the [person 2] staying in the vicinity of [place 1 ] by order and on the instructions of the accused by the courier [name] acquired by him in a rented car from the Netherlands via the state border to the residential address of [person 2] in [place 2] or his keeper of the storage space [name] in Neckarsulm. In that way the following deliveries were made in the above-mentioned period: 
    
    
      
        -
      
    
    in one case 500 grams to [place 2]
    
      
        -
      
    
    in nine cases, including on 12.10.2014, each time 1,000 grams to [place 2]
    
      
        -
      
    
    in three cases , including on 19.10.2014, each time 2,000 grams. In one case the drugs were taken again to [place 2], in the two other cases, including on 19.10.2014, the delivery was made to Neckarsulm.
    
      
        -
      
    
    on 01.11.2014 . A quantity of 1.958,75 grams again to Neckarsulm.
    2.2.2.
    The EAW is based on the national arrest warrant , which was issued on 16 February 2017 by the Amtsgericht Heilbronn. There is no reason to refuse the surrender on (one of ) the grounds referred to in the articles 3 up to and including 4 bis of the Framework Order 2002/584/JHA. Nevertheless the district court is faced with the question whether it should execute the EAW, in view of the nature of the (care) relationship between the claimed person and his at present thirteen-year-old daughter,  [person 3],who is dealing with serious health problems.
    2.2.3.
    The file contains an (untranslated) decision of the Amtsgericht Heilbronn of 2 May 2023, from which it follows that the claimed person has requested withdrawal of the national arrest warrant and a milder alternative for the EAW, namely a hearing on the basis of a European Investigation Order. The Amtsgericht Heilbronn has rejected this request. On that occasion this authority stated that the proportionality of the arrest warrant had already been assessed earlier and that on that occasion account was also taken of the daughter's health situation, while there are no new circumstances that would lead to another perspective. In connection with the request to interrogate the claimed person within the framework of a European Investigation Order , the Amtsgericht Heilbronn refers to the position of the German public prosecution service that this is not considered opportune.
    2.2.4.
    In the interim judgment of 21 March 2023 the District Court asked the defence to further substantiate - in addition to the earlier submitted documents - the daughter's medical problems with reports of independent experts. Within this framework the defence has submitted a report of neurologist A.J.A. de Louw of 10 July 2023 and a report of health care psychologist  L.E. Duyverman of 10 July 2023. In summary it amounts to this that both experts conclude that the claimed person is the primary caregiver of his daughter, and that the care cannot be provided by third parties, in view of her medical situation and her mental state. Those reports state - in so far as relevant here - the following.
    2.2.4.1 The neurologist concludes that the daughter was born ten weeks too early on 29 September 2011 with a hydrocephalus, for which a drain had to be placed in her head. This has the result that she has had and will still have to undergo multiple operations among other things owing to drain dysfunctions. As a result of the early recognition of subtle and less subtle characteristics of a drain dysfunction by the claimed person, rapid response is possible, as a result of which the risk of secondary brain damage is reduced. According to the neurologist it is not easy to imagine that this detection function can be taken over adequately by someone else than the claimed person. Besides the daughter is familiar with epilepsy (to date it has been a matter of absences as expression of attack) and it is not easy to predict whether the nature and/or severity of attacks in the future will change as a result of which more intensive supervision will be necessary. In the opinion of the neurologist there is also a neurological learning disability (possibly an attention deficit disorder). Children with such a disorder benefit from a peaceful living and learning environment with permanent support recognisable for the child. The neurologist concludes that if the care is taken over by someone else than the claimed person there will be an increased risk of non-timely recognition of signs of dysfunctioning of the drain resulting in possibly a longer period of pressure increase in the skull, with possibly secondary damage to the brain. Besides there is an increased risk of increase of the already present neurologically determined learning disability if the care is taken over by someone else than the claimed person. Finally it holds that in general it is preferable that the care of children is performed by their parents. In view of the mother's minimal involvement in the parenting, it makes sense that the claimed person remains available as primary caregiver.
    2.2.4.2 The psychologist concludes that the mental development of the daughter of the claimed person will be severely damaged if for a certain period she cannot receive the care of the claimed person. The daughter of the claimed person is a vulnerable girl that has had to deal with many life events. As a result of her serious physical complaints she has developed a learning disability. Furthermore there appear to be post-traumatic stress complaints in view of the fear that she has developed for hospital visits, during which she needs the accompaniment of the claimed person. In addition it is also a matter of attachment disorder. With the claimed person his daughter is safely attached but for the rest she displays unsafe attached behaviour . Consequently she has great difficulty in building up a confidential relationship with caregivers, as a result of which psychological assistance has stagnated for the time being . This enforces the conviction of the psychologist that the presence of the claimed person is irreplaceable for his daughter. According to the psychologist he has a unique role for the physical and mental well-being of his daughter and their strong relationship is of great importance to his daughter to be able to deal with the major challenges that she faces in her life.
    2.2.5.
    With the interim judgment of 10 November 20233 the District Court reopened the investigation to submit to the issuing judicial authority the question whether, if necessary after consultation with the authorised German authorities, it sees any reason in these reports and the current state of affairs for reconsideration of the national arrest warrant or the EAW, in particular whether the authorised German authority would want to consider transfer of the prosecution by Germany to the Netherlands. In response to this , the Public Prosecutor answered the following on 23 February 2024:
    “referring to your emails the judicial authority has told us today that the national and the European arrest warrant will not be cancelled and are therefore still valid.”
    In the e-mail of 27 February 2024 the Public Prosecutor added the following:
    “yes, that's correct; the public prosecutor‘s office refuses a transfer to the Netherlands (in Germany this is not a decision of court).”
    2.2.6.
    As the district court still felt insufficiently informed about the facts to make a decision about the surrender request,  it ordered the appointment of two independent experts in the interim judgment of 7 June 20244 to answer questions about the care that the daughter of the claimed person needs and his role in this against the background of the surrender request. 
    2.2.7.
    In the reports of Dr E.J. van Lindert, neurosurgeon, of 27 August 2024 and of doctorandus A. Laurijssen-Timmers, health psychologist BIG and registered psychologist NIP, child & youth, of 16 September 2024 the questions of the district court have been answered. 
    2.2.7.1 . The neurosurgeon answered the questions as follows. For living with a hydrocephalus and a drain a priori no specific care is needed and a priori there are no restrictions resulting from the presence of a drain. In the case of hydrocephalus  there is no question of a passing disorder and the patient remains dependent on the drain for life. Essential and of great importance is, however, that there is a parent/caregiver who knows the whole prior history of the patient; who is familiar with the complaints and symptoms that may occur in the event of dysfunctioning of the drain; who knows what to do if it is a matter of complaints and symptoms and can assess how urgent a situation may be when it occurs. Characteristic for hydrocephalus is that the symptomatology may vary significantly, is often non-typical of nature and could also apply to other disorders and may therefore be underestimated. The parents/caregivers function as the only experts who know the patient's whole file and can assess the symptoms. The value of this cannot be underestimated. Care and attention can always be taken over by professional and/or non-professional caregivers. However, there will be a gap in knowledge and experience in connection with the medical problems of [person 3] , especially with regard to recognising possible drain problems and recognising symptoms. Such a gap may lead to a delay in diagnostics and treatment in the event of an acute drain dysfunction, which may also lead to permanent brain damage in exceptional cases. Besides professional caregivers are not continuously present but work in shifts, so that there will be a discontinuation in care and attention with a corresponding transfer problems, which can entail some risk. In every situation transfer of care will be suboptimal . In addition the absence of the person who recognises the drain problems will be a frightening moment for the patient, especially for a teenager with a drain. That is why the care cannot simply be taken over by someone. At this time there is nobody to whom the claimed person can transfer that care adequately.
    In general travelling is quite possible for a patient with hydrocephalus and a drain. A priori there are no restrictions. For longer travels (multiple days) of children with a drain the presence of an attendant familiar with the medical problems is necessary. Ideally that will be a parent. In a general sense the neurosurgeon advises the parents of a child with a drain only to undertake journeys to countries where the medical care is of a western standard, and also to see to it that a summary of the medical history has been taken along or is available and that contact numbers (hospital, neurosurgical clinics abroad) are available. In a general sense it may be stated that regular contact is necessary, but with the possibility that the father can be reached at all times by the daughter's alternative caregivers. If professional care in Germany would have to be engaged, the neurosurgeon foresees more problems than in a similar situation the Netherlands, because there is a language problem, as a result of which a communication problem is an additional complication. German-speaking, professional caregivers are certainly an obstacle to safe care.
    Finally, the neurosurgeon can fully agree with the summary made by neurologist A.J.A. de Louw and his answers to the questions put to him in his report of 10 July 2023.
    2.2.7.2 . The psychologist has answered the questions as follows.
    [person 3] is a fearful unsafely attached girl that is at the beginning of her puberty and in many respects shows arrears in her development. In a cognitive sense she learns with difficulty . In social, emotional and relational respects she is a very vulnerable girl who does not to show her feelings and is fully dependent her father's presence. Apart from the warning function that the father has, in connection with possible drain problems, she is stuck in her regulation of emotions and she needs him as the person who can see to it that her self image gets some positive charge. On the basis of the interaction observations it can be seen that the father can see to it that she can regulate her emotions and can respond in a more relaxed manner. He is a source of safety and is there for her at every moment of the day. As he reacts to her in a good way sensitively and responsively, she dares to be more open to him about possible complaints/symptoms of problems, also in an emotional, relational respect. The attachment problems, the PTSS and the withdrawal behaviour with which [person 3] has to deal means that in the event of new scary experiences she has nobody outside her father. In a social emotional respect she still makes a young impression and seems poorly self-reliant. The detachment process will therefore occur much later for her . For her the father has been the only person who has created stability in her life in the past nine years. Interrupting this will very probably have a traumatising effect and cause a relapse in all respects. As long as [person 3] depends only on the care of her father and has nobody where she feels safe enough to control her fears, she cannot be without her father. Outside her father there is nobody for [person 3] whom she can/dares to trust. Only when the right treatment for her fears and regulation of emotions produces positive results, will this change. At this time, however, trauma treatment is not feasible because she does not admit professional help for her mental well-being.
    From an angle of behavioural expertise her mental well-being is another major care that so far cannot be taken over by (non-)professional caregivers. Apart from the warning function that the father has in connection with possible drain problems, she needs him very much in a mental respect . In that connection it is not wise to remove her from the safe environment of her dwelling. School and the familiarity of her house contribute to her psychological well-being. Medically viewed there may perhaps be no contraindications for travelling back and forth to Germany but she cannot handle removal from her familiar environment yet. In no way can the contact be given a different form in such a way that it does not disrupt the attachment process.
    German-speaking professional caregivers only make it more complicated and unpredictable for [person 3] whether it is in the medical or psychological sphere. This unsafely attached girl who is constantly exposed to traumatising experiences needs a lot of effort and time to build up a bond of confidence with other caregivers and caregivers. Disrupting the stable relations with her father as primary educator is disastrous for her, complicates future hospital admissions even more and will make her fears worse.
    The psychologist reaches the same conclusion as the health care psychologist L.E. Duyverman in her report of 10 July 2023.
    2.2.7.3 At the session of 26 September 2024 by experts confirmed the contents of their reports and answered questions of the district court. On that occasion the parties were also given an opportunity to ask the experts questions.
    In particular and in addition to what has been included in the psychologist's report , the psychologist stated - in response to questions on the subject by the district court - that improvement of the psychological problems of the daughter require treatment that in general may last for two or three years and that can only start at the time that a confidential relationship has been built up with the caregiver/caregivers , which is also expected to take some time.
    2.2.8.
    From the reports and the matters dealt with at the session of 26 September 2024 the district court draws the conclusion that if the daughter is separated from the claimed person or must leave her familiar environment , this will create a serious risk that possible symptoms are not recognised in time and the child does not get the necessary treatment in time and/or the problems at a psychological level get worse, which could lead in extreme cases to permanent brain damage or death. The circumstance that the district court will make the transfer, if permissible, dependent on the guarantee as referred to in article 5 , point 3 of the Framework Order 2002/584/JHA does not remove this risk, because the duration of the separation is not relevant for the severity of the risk that is caused by it.
    2.2.9.
    The district court has taken cognizance of the judgment of the Court of Justice of 21 December 20235, in which – in summary – it was held that the interests of the child may also play a part in surrender proceedings and that in the determination of the interests of the child account must be taken of all the circumstances of the individual case. This judgment refers to the situation in which a claimed person after surrender will be detained together with his underage children for the benefit of the enforcement of an imposed punishment and the method by which care is taken of the relevant children in the issuing member state. In the situation of the above-mentioned judgment there was no issue of the medical and psychological problems of the daughter who, according to the above-mentioned experts' reports is an obstacle to having the father transferred together with his daughter to Germany. To that extent this case therefore differs from the case in the above-mentioned judgment. Furthermore , this case concerns the present situation about a surrender request within the framework of prosecution. To that extent this case therefore also differs from the case in the above-mentioned judgment .
    2.3.
    Prejudicial questions .
    First prejudicial question .
    2.3.1.
    On the basis of the above, the district courts arrives at the first prejudicial question:
    Must article 1(3) of Framework Order 2002/584/JHA, viewed in combination with article 7 and article 24(2) and (3) of the Charter of the Fundamental Rights of the European Union be explained in such a way that this provision prevents a father of an underage, thirteen-year-old child living with him, for which he bears the full care, from being surrendered with a view to prosecution in circumstances in which:
    - that underage child has medical problems of many years and so complicated that, in view of the close contact between the child, the father and the caregivers:
    o either transfer of the care for the child to someone else in the issuing member state if the child would remain behind in that member state in the event of surrender of the father,
    o or transfer of the medical file of the care to persons in the issuing member state if the child would stay in that member state in the event of surrender of the father,
    would create a serious risk that possible symptoms would not be recognised in time and the child does not get the necessary treatment in time, which could lead to permanent brain damage or to death in extreme cases; 
    - the said underage child suffers from such attachment problems and post-traumatic stress disorder that the intensive contact between the child and the claimed person (the father) cannot be given another form in any way than it is now without leading to serious problems such as disruption of the attachment process, complication of future hospitalisations and an increase of the fears of the child?
    Second prejudicial question
    2.3.2.
    In the event that the first prejudicial should be answered in the negative, the district court holds the following.
    2.3.3.
    From the description of the facts in the EAW (see legal ground 2.2.1) it follows that 14 of the 16 facts occurred partly on the territory of the Netherlands. Article 4(7)(a), of the Framework Order 2002/584/JHA has been implemented in section 3(1) and (a) of the Surrender Act.
    2.3.3.1 At the time of the issue of the EAW section 13(1) and (a), of the Surrender Act read:
    1. Surrender is not permitted if the European arrest warrant relates to an offence :
    a. that is deemed to have been committed in full or in part on Dutch territory or outside the Netherlands on board of a Dutch vessel or aircraft;
    (…)
    2. On demand of the public prosecutor refusal of surrender is waived only by virtue of paragraph 1(a) or (b) unless, in the opinion of the district court, the public prosecutor could not have reached his demand in reason. 
    2.3.3.2 . The Supreme Court held on 28 November 2006 (NJ 2007/4876 and 4897) that in the then applicable section 13 of the Surrender Act there was no room to involve humanitarian reasons/personal interests in the assessment whether surrender on the basis of this section has to be refused.
    2.3.3.3 . The Surrender Act was amended in part by act of 3 March 2021, Government Gazette 125 , which took effect on 1 April 2021. This also includes section 13 and this section now reads as included under applicable provisions of the law (consideration 2.1.3). Section 13 of the Surrender Act now is now of an optional nature and the assessment whether this ground for refusal will be applied lies now entirely with the district court.
    Any application of section 13(1) /heading and (a) of the Surrender Act can in this case, at most, lead to refusal of the surrender with regard to 14 of the 16 facts. It appears that the facts 1-2, which were allegedly committed entirely in Germany, are less serious facts than the facts 3-16 in view of the relevant quantities of drugs . The Netherlands, however, may exercise legal power over all facts. If the district court, also in view of the circumstances, as described in considerations  2.2.4, 2.2.5, 2.2.7-2.2.9, would decide to refuse surrender on the basis of section 13 of the Surrender Act for the facts 13-16, it could again suggest to the issuing judicial authority to transfer prosecution for all facts to the Netherlands in order to prevent the risk of impunity as much as possible and simultaneously to take account as much as possible of the circumstances, as described in considerations 2.2.4, 2.2.5, 2.2.7-2.2.9.
    The question is whether circumstances as described in considerations 2.2.4, 2.2.5, 2.2.7-2.2.9 may play a part in the assessment to apply the optional ground for refusal of article 4(7)(a) of Framework Order 2002/584/JHA. Such a question has not been answered before by the Court of Justice.
    2.3.4.
    The district court therefore submits the following question to the Court of Justice:
    Must article 4(7)(a) of Framework Order 2002/584/JHA, viewed in combination with article 7 and article 24(1) and (3), of the Charter of the Fundamental Rights of the European Union, be explained in such a manner that the issuing judicial authority may refuse surrender with a view to prosecution of the claimed person under and on account of circumstances, as referred to in the first prejudicial question, if the act on which the EAW is based is deemed according to the law of the issuing member state to have been committed partly on the territory of that member state?
    Third prejudicial question 
    2.3.5.
    In the event that the second prejudicial question is answered in the negative, the district court holds the following.
    2.3.6.
    Article 23(4) of Framework Order 2002/584/JHA has been implemented in section 35(3) of the Surrender Act.
    2.3.7.
    On 1 October 2024 the Surrender Act was amended and this section reads as included under applicable provisions of the law (consideration 2.1.3). The assessment whether it is a matter of serious humanitarian reasons is up to the district court. If it follows from the answer to the questions 1 and 2 that the relevant provisions of Framework Order 2002/584/JHA must be interpreted in such a way that circumstances, as described in considerations 2.2.4, 2.2.5, 2.2.7-2.2.9 must not lead to refusal of the surrender leaves the question whether such circumstances may be regarded as "serious humanitarian reasons" that may, and in some circumstances must, 8 lead on the basis of article 23(4) of the Framework Order 2002/584/JHA to temporary suspension of the period for actual surrender. This question has not been answered by the Court of Justice before.
    2.3.8.
    The district court therefore submits the following question to the Court of Justice:
    Must the concept of “serious humanitarian reasons”, as referred to in article 23(4) of the Framework Order 2002/584/JHA, viewed in combination with article 1(3) of that Framework Order and also with article 7 and article 24 (2) and (3 ) of the Charter of the Fundamental Rights of the European Union, be interpreted in such a way that this concept also comprises the serious health and attachment problems of an underage child of a claimed person who bears full care for that child, as referred to in the first prejudicial question?
    2.3.9.
    In summary, the district court will submit the following questions to the Court of Justice:
    Question 1.
    Must article 1(3) of Framework Order 2002/584/JHA, viewed in combination with article 7 and article 24 (2) and (3) of the Charter of the Fundamental Rights of the European Union, be explained in such a way that this provision prevents a father of an underage, thirteen-year-old child living with him, for which he bears the full care, from being surrendered with a view to prosecution in circumstances in which:
    - that underage child has medical problems of many years and so complicated that, in view of the close contact between the child, the father and the caregivers:
    o either transfer of the care for the child to someone else in the issuing member state if the child would remain behind in that member state in the event of surrender of the father,
    o or transfer of the medical file of the care to persons in the issuing member state if the child would stay in that member state in the event of surrender of the father,
    would create a serious risk that possible symptoms would not be recognised in time and the child does not get the necessary treatment in time, which could lead to permanent brain damage or to death in extreme cases;
    - the said underage child suffers from such attachment problems and post-traumatic stress disorder that the intensive contact between the child and the claimed person (the father) cannot be given another form in any way than it is now without leading to serious problems such as disruption of the attachment process, complication of future hospitalisations and an increase of the fears of the child?
    Question 2.
    If question 1 is answered negatively: must article 4(7)(a) of Framework Order 2002/584/JHA, viewed in combination with article 7 and article 24(1) and (3), of the Charter of the Fundamental Rights of the European Union, be explained in such a manner that the issuing judicial authority may refuse surrender with a view to prosecution of the claimed person under and on account of circumstances, as referred to in the first prejudicial question, if the act on which the EAW is based is deemed according to the law of the issuing member state to have been committed partly on the territory of that member state?
    Question 3.
    If the answer to questions 2 and 3 is negative: must the concept of “serious humanitarian reasons”, as referred to in article 23(4) of the Framework Order 2002/584/JHA, viewed in combination with article 1(3) of that Framework Order and also with article 7 and article 24 (2) and (3 ) of the Charter of the Fundamental Rights of the European Union be interpreted in such a way that this concept also comprises the serious health and attachment problems of an underage child of a claimed person who bears full care for that child, as referred to in the first prejudicial question?
    3 . Conclusion 
    The investigation of the session must be reopened to submit the pre-judicial questions to the Court of Justice. 
    4. Decision
    REQUESTS the Court of Justice to give an answer to the questions represented in consideration 2.3.9.
    REOPENS and SUSPENDS the investigation at the session for an indefinite period , in anticipation of the judgment of the Court of Justice.
    ORDERS the call of the claimed person for a date and time yet to be determined, with timely notification to his counsel.
     This judgment has been given by 
    Meester E.G.M.M. van Gessel, chairman,
    Meester B. van Galen and Meester H.P. Kijlstra, judges,
    in the presence of Meester Dr. V.H. Glerum and Meester C.W. van der Hoek, clerks of the court,
    and pronounced in public at the session of 31 January 2025. 
    Footnotes:
    1 See section 23 of the Surrender Act.
    2 . See for the course of proceedings the interim judgment of 24 October 2024, ECLI:NL:RBAMS:2024:7372.
    3 ECLI:NL:RBAMS:2023:7574.
    4 ECLI:NL:RBAMS:2024:4954.
    5 Court of Justice EU 21 December 2023, C-261/22, ECLI:EU:C:2023:1017 (GN (Ground for refusal based on the child's interest)).
    6 ECLI:NL:HR:2006:AY6633.
    7 ECLI:NL:HR:2006:AY6631.
    8 Court of Justice EU 18 April 2023, C-699/21, EU:C:2023:295 (E.D.L. (Ground for refusal on the basis of illness)).
     
     
     
     
    
      
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    
    
    
  
  
     Zie artikel 23 Overleveringswet.
  
  
     Zie voor het procesverloop verder de tussenuitspraak van 24 oktober 2024, ECLI:NL:RBAMS:2024:7372.
  
  
     ECLI:NL:RBAMS:2023:7574.
  
  
     ECLI:NL:RBAMS:2024:4954.
  
  
     HvJ EU 21 december 2023, C-261/22, ECLI:EU:C:2023:1017 (GN (Weigeringsgrond gebaseerd op het belang van het kind)).
  
  
     ECLI:NL:HR:2006:AY6633.
  
  
     ECLI:NL:HR:2006:AY6631.
  
  
      HvJ EU 18 april 2023, C-699/21, EU:C:2023:295 (E.D.L. (Weigeringsgrond op basis van ziekte)).