ECLI:NL:HR:2024:1151, Hoge Raad, 10-09-2024, 22/01648
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2024-09-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Mensenhandel m.b.t. vrouw in prostitutie (art. 273f.1 Sr). 1. Vordering benadeelde partij. Hof heeft bij begroting materiële schade door verdachte gemaakte kosten in mindering gebracht. Heeft hof kosten juist berekend? 2. Oplegging vrijheidsbeperkende maatregel, art. 1.1 en 38v Sr.
        Ad 1. HR: Middel slaagt om redenen vermeld in CAG. CAG: Bij berekening van gemiddeld bedrag aan kosten per week heeft hof bedrag aan kosten dat volgt uit ontnemingsrapport gedeeld door 295 weken, terwijl in ontnemingsrapport kosten over 240 weken bij berekening zijn betrokken. Wijze waarop hof hoogte van de door verdachte gemaakte kosten heeft berekend is derhalve niet zonder meer begrijpelijk.
        Ad 2. HR ambtshalve: Hof heeft verdachte voor de jegens slachtoffer in periode van 1-3-2009 tot en met 31-1-2015 gepleegde mensenhandel onder meer veroordeeld tot vrijheidsbeperkende maatregel van 3 jaren die inhoudt dat verdachte op geen enkele wijze(direct of indirect) contact zal opnemen, zoeken of hebben met slachtoffer. Art. 38v Sr voorziet in mogelijkheid vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen. Deze bepaling is ingevoerd bij Wet rechterlijk gebieds- of contactverbod (Stb. 2011, 546), die op 1-4-2012 in werking is getreden. Invoering van deze bepaling houdt, in het licht van art. 1.1 Sr, wijziging in van toepasselijke regels van sanctierecht. In aanmerking genomen dat bewezenverklaard feit, dat door hof als 1 misdrijf is gekwalificeerd, mede vóór 1-4-2012 is begaan heeft hof miskend dat genoemde bepaling buiten toepassing moet blijven (vgl. HR:2018:79 en HR:2018:80). HR zal zaak in dit opzicht zelf afdoen en oplegging van vrijheidsbeperkende maatregel vernietigen.
        N.a.v. CAG merkt HR op dat rechtspraak van HR inhoudt dat voor verdachte nadelige wijziging van toepasselijke regels van sanctierecht buiten toepassing moet blijven als bewezenverklaard feit 1 (voortdurend) delict betreft en dat feit mede voor inwerkingtreding van die wijziging is begaan. In geval dat bewezenverklaring niet 1, maar meerdere delicten omvat, zal per delict, mede aan hand van bewezenverklaarde periode, moeten worden vastgesteld of feit (mede) voor dan wel na inwerkingtreding van betreffende wijziging is begaan. Hierbij is van belang dat, als sprake is van verrichten van strafbare gedragingen gedurende zekere periode, beantwoording van vraag of sprake is van 1 (voortdurend) delict dan wel meerdere delicten, mede wordt bepaald door inrichting van tll. en van(op grondslag van die tll. aangenomen) bewezenverklaring, alsmede wijze waarop rechter het bewezenverklaarde kwalificeert. Bij toepassing van hiervoor genoemde rechtspraak gaat HR uit van bewezenverklaring en kwalificatie zoals deze door feitenrechter in bestreden uitspraak is opgenomen.
        Volgt partiële vernietiging en terugwijzing t.a.v. beslissing op vordering b.p. en oplegging van schadevergoedingsmaatregel. CAG: anders t.a.v. oplegging van vrijheidsbeperkende maatregel. Samenhang met 22/01640 P.

HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
    
    
    
      STRAFKAMER
    
    
    
    
    
      
        Nummer 22/01648 
      
        Datum	10 september 2024
    
    
    
    
      ARREST
    
    
    
    
      op het beroep in cassatie tegen een arrest van het gerechtshof Amsterdam van 25 april 2022, nummer 23-003856-18, in de strafzaak
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        [verdachte] ,
      geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1985,
      hierna: de verdachte.
    
    
  
  
    
      1Procesverloop in cassatie
    
      Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze heeft J. Kuijper, advocaat in Amsterdam, bij schriftuur cassatiemiddelen voorgesteld.
      Namens de benadeelde partij [slachtoffer] heeft L.A.M.G. Wellen, advocaat in ’s-Gravenhage, een verweerschrift ingediend.
      De advocaat-generaal D.J.C. Aben heeft geconcludeerd tot vernietiging van de bestreden uitspraak wat betreft de vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38v Sr, doch uitsluitend de duur daarvan, en met bepaling dat de maatregel voor ten hoogste twee jaren wordt opgelegd, en wat betreft de opgelegde gevangenisstraf, en tot vermindering daarvan aan de hand van de gebruikelijke maatstaf. Deze conclusie strekt bovendien tot vernietiging wat betreft de toewijzing van de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] en de oplegging van de daarmee corresponderende schadevergoedingsmaatregel, en slechts wat betreft deze vordering en deze schadevergoedingsmaatregel tot terugwijzing van de zaak naar het gerechtshof Amsterdam teneinde in zoverre op het bestaande beroep te worden berecht en afgedaan. Voor het overige strekt deze conclusie tot verwerping van het beroep.
    
  
  
    
      2Beoordeling van het tweede cassatiemiddel
    
      2.1
      Het cassatiemiddel richt zich tegen de toewijzing door het hof van de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] en de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het klaagt onder meer over de berekening door het hof van de door de verdachte gemaakte kosten.
    
    
      2.2
      Voor zover het cassatiemiddel hierover klaagt, slaagt het. De redenen daarvoor staan vermeld in de conclusie van de advocaat-generaal onder 15, 17 en 18.
    
    
      2.3
      
        Gelet op de beslissing die hierna volgt, is bespreking van het restant van het cassatiemiddel niet nodig.
        
          3.	Ambtshalve beoordeling van de bestreden uitspraak en beoordeling van het eerste cassatiemiddel
        
      
      
        3.1.1
        Het hof heeft de verdachte voor de jegens [slachtoffer] in de periode van 1 maart 2009 tot en met 31 januari 2015 gepleegde mensenhandel onder meer veroordeeld tot een vrijheidsbeperkende maatregel van drie jaren die inhoudt dat de verdachte op geen enkele wijze – direct of indirect – contact zal opnemen, zoeken of hebben met [slachtoffer].
      
      
        3.1.2
        Artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) voorziet in de mogelijkheid een vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen. Deze bepaling is ingevoerd bij de Wet van 17 november 2011, Stb. 2011, 546 (Wet rechterlijk gebieds- of contactverbod), die op 1 april 2012 in werking is getreden. De invoering van deze bepaling houdt, in het licht van artikel 1 lid 1 Sr, een wijziging in van de toepasselijke regels van sanctierecht. In aanmerking genomen dat het bewezenverklaarde feit, dat door het hof als één misdrijf is gekwalificeerd, mede vóór 1 april 2012 is begaan heeft het hof miskend dat genoemde bepaling buiten toepassing moet blijven (vgl. HR 23 januari 2018, ECLI:NL:HR:2018:79 en ECLI:NL:HR:2018:80). De Hoge Raad zal de zaak in dit opzicht zelf afdoen en de oplegging van de vrijheidsbeperkende maatregel vernietigen. Dat brengt met zich dat bespreking van het eerste cassatiemiddel niet nodig is.
      
      
        3.1.3
        Naar aanleiding van de conclusie van de advocaat-generaal onder 27 tot en met 34 merkt de Hoge Raad nog het volgende op. De – mede in 3.1.2 aangehaalde – rechtspraak van de Hoge Raad houdt, voor zover hier van belang, in dat een voor de verdachte nadelige wijziging van de toepasselijke regels van het sanctierecht buiten toepassing moet blijven als het bewezenverklaarde feit één (voortdurend) delict betreft en dat feit mede voor de inwerkingtreding van die wijziging is begaan. In het geval dat de bewezenverklaring niet één, maar meerdere delicten omvat, zal per delict, mede aan de hand van de bewezenverklaarde periode, moeten worden vastgesteld of het feit (mede) voor dan wel na de inwerkingtreding van de betreffende wijziging is begaan. Hierbij is van belang dat, als sprake is van het verrichten van strafbare gedragingen gedurende een zekere periode, de beantwoording van de vraag of sprake is van één (voortdurend) delict dan wel meerdere delicten, mede wordt bepaald door de inrichting van de tenlastelegging en van de – op grondslag van die tenlastelegging aangenomen – bewezenverklaring, alsmede de wijze waarop de rechter het bewezenverklaarde kwalificeert. Bij de toepassing van de hiervoor genoemde rechtspraak gaat de Hoge Raad uit van de bewezenverklaring en de kwalificatie zoals deze door de feitenrechter in de bestreden uitspraak is opgenomen.
      
    
    
      3.2
      De Hoge Raad doet verder uitspraak nadat meer dan twee jaren zijn verstreken na het instellen van het cassatieberoep. Dat brengt mee dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 lid 1 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is overschreden. Dit moet leiden tot vermindering van de opgelegde gevangenisstraf van 42 maanden.
    
  
  
    
      4Beslissing
    
      De Hoge Raad:
      - vernietigt de uitspraak van het hof, maar uitsluitend wat betreft (i) de duur van de opgelegde gevangenisstraf, (ii) de oplegging van de maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid inhoudende dat de veroordeelde voor de duur van drie jaren op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met [slachtoffer], en (iii) de beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] en de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel;
      - vermindert de duur van de opgelegde gevangenisstraf in die zin dat deze veertig maanden beloopt;
      - wijst de zaak terug naar het gerechtshof Amsterdam, opdat de zaak ten aanzien van de hiervoor onder (iii) genoemde beslissingen opnieuw wordt berecht en afgedaan;
      - verwerpt het beroep voor het overige.
    
    
    
    
      Dit arrest is gewezen door de vice-president M.J. Borgers als voorzitter, en de raadsheren A.L.J. van Strien en M. Kuijer, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 10 september 2024.