ECLI:NL:RBDHA:2025:4549, Rechtbank Den Haag, 20-03-2025, NL25.10233
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-03-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: bewaring, eerste beroep, 59b, eerste lid, aanhef en onder a en b Vw 2000, artikel 5.3, Vb 2000, gebrek in de Arabische vertaling van de informatiefolder, belangenafweging in voordeel van de minister, zware gronden feitelijk juist, geen lichter middel, voldoende voortvarend gehandeld, beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Groningen
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL25.10233
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam] , V-nummer: [nummer] , eiser
    (gemachtigde: mr. M.H.K. van Middelkoop),
    
    
      en
    
    
    de Minister van Asiel en Migratie, de minister
    (gemachtigde: mr. V.R. Bloemberg).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      1.	Bij besluit van 27 februari 2025 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder a en b, van de Vw opgelegd.
    
    
    
      1.1.
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet ook worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
      
    
    
      1.2.
      De rechtbank heeft het beroep op 14 maart 2025, met behulp van telehoren, op zitting behandeld. Eiser is verschenen op het detentiecentrum in Rotterdam en is daar bijgestaan door mr. W. Blaauw, die heeft waargenomen voor zijn gemachtigde. Op de rechtbank in Groningen is een tolk verschenen. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde.
      
    
  
  
    Overwegingen
    
    2. Eiser stelt de Algerijnse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedatum] .
    
    3. De minister heeft de maatregel gebaseerd op artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder a (a-grond) en b (b-grond), van de Vw. Als aan de daarvoor gestelde eisen is voldaan, is elk van deze gronden afzonderlijk voldoende om de maatregel te kunnen dragen. In dit verband stelt de minister zich op het standpunt dat de bewaring noodzakelijk is met het oog op de vaststelling van de identiteit of nationaliteit van eiser (a-grond) en op het verkrijgen van gegevens die noodzakelijk zijn voor beoordeling van een asielaanvraag, wegens het risico op onttrekking aan het toezicht op vreemdelingen (b-grond). De minister heeft als zware gronden vermeld dat eiser:
    
      (zware gronden)3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
      (lichte gronden)
      4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;4f. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen. 
    
    
    
      3.1.
      De minister heeft ter zitting de lichte grond 4f laten vallen. 
      
    
    
      3.2.
      De minister heeft de gronden in de maatregel nader gemotiveerd. Verder heeft de minister gemotiveerd waarom een minder dwingende maatregel (lichter middel) niet doeltreffend kan worden toegepast.
      
    
    
      3.3.
      Hierna beoordeelt de rechtbank het beroep tegen de maatregel van bewaring. Daarbij bespreekt zij de beroepsgronden en toetst zij de rechtmatigheid van de bewaring ambtshalve.
      
      
        
          Uitreiking van de maatregel van bewaring
        
        4.	Eiser voert aan dat de maatregel niet in overeenstemming met artikel 5.3, eerste lid, derde volzin, van het Vb aan hem is uitgereikt. Volgens eiser heeft de minister niet aan zijn informatieplicht voldaan door hem onjuist voor te lichten over de wijze waarop hij beroep kan instellen tegen de maatregel. Eiser betoogt dat in de Arabische versie van de informatiefolder staat vermeld dat tegen een maatregel van bewaring beroep kan worden ingesteld en dat dit eerst dient te worden besproken met een advocaat. Hieruit volgt dat beroep enkel met behulp van een advocaat kan worden ingesteld. Dit is onjuist en daarmee voldoet de folder niet aan de vereisten. Eiser verwijst in dit kader onder andere naar een uitspraak van de rechtbank Zwolle. De te maken belangenafweging dient in zijn voordeel uit te vallen, omdat de minister - in zijn algemeenheid - al heel lang niet voldoet aan de informatieplicht en voldoende tijd heeft gehad om alsnog te voldoen, aldus eiser. 
      
      
    
    
      4.1.
      Uit de uitspraken van de Afdeling van 15 november 2023 en 24 juli 2024 volgt dat de minister de plicht heeft om een vreemdeling bij het uitreiken van een maatregel van bewaring schriftelijk, in een taal die hij verstaat of waarvan redelijkerwijs kan worden aangenomen dat hij die verstaat, te informeren over de redenen van de bewaring, de rechtsmiddelen die tegen de bewaring openstaan en over de mogelijkheid van gratis rechtsbijstand. De informatieplicht vergt niet dat een volledig vertaalde kopie van de maatregel van bewaring aan de vreemdeling wordt verstrekt. Een schriftelijk stuk, waarin de rechtsmiddelen en de mogelijkheid van gratis rechtsbijstand zijn vermeld en waarin een overzicht is opgenomen van de van toepassing zijnde juridische en feitelijke gronden van de bewaring, is voldoende. Daarbij wordt met de juridische grond gedoeld op de wettelijke grondslag van de bewaring en met de feitelijke gronden op de zware en lichte gronden van de maatregel. Deze gronden dienen in eenvoudige, begrijpelijke taal en zonder vakjargon te worden meegedeeld. Feitelijke en nadere toelichting van de gronden is daarbij niet noodzakelijk.
      
    
    
      4.2.
      De minister heeft aangegeven dat hij de Arabische vertaling niet in het dossier heeft aangetroffen. Het is de rechtbank ambtshalve bekend dat de vertegenwoordiger van de minister eveneens als vertegenwoordiger heeft opgetreden in de zaak die heeft geleid tot de door eiser aangehaalde uitspraak van de rechtbank Zwolle. Daardoor heeft hij toch kennis kunnen nemen van de Nederlandse vertaling van de gemaakte Arabische vertaling. Niet is gebleken dat de minister de inhoud van de hiervoor genoemde vertaling in onderhavige procedure betwist. 
      
    
    
      4.3.
      Uitgaande van de aangehaalde vertaling blijkt dat in de Arabische vertaling van de folder staat dat eiser in beroep kan gaan tegen de maatregel van bewaring, maar dat hij dit dient te bespreken met zijn advocaat. De rechtbank volgt eiser in zijn stelling dat hieruit kan worden begrepen dat enkel na raadpleging van een advocaat en dus enkel met hulp van een advocaat beroep kan worden ingesteld tegen de maatregel. De rechtbank ziet geen aanleiding om aan die vertaling door een beëdigd vertaler te twijfelen. De verwijzing van de minister naar de oorspronkelijke Nederlandstalige folder leidt niet tot een ander oordeel. Het oorspronkelijke document kan namelijk niets zeggen over de wijze waarop deze oorspronkelijke folder daadwerkelijk is vertaald naar het Arabisch. Daarbij ligt het op de weg van de minister om eiser volledig en eenduidig te informeren over de mogelijke rechtsmiddelen. Naar het oordeel van de rechtbank is eiser met de huidige bewoording onvoldoende ingelicht over het feit dat het ook mogelijk is om zelf - zonder advocaat - in beroep te gaan tegen de maatregel van bewaring. De rechtbank is dan ook van oordeel dat er sprake is van een gebrek. 
      
    
    
      4.4.
      Het niet voldoen aan de informatieplicht maakt de maatregel van bewaring niet zonder meer onrechtmatig. Dat is pas het geval als de met de bewaring te dienen belangen niet in redelijke verhouding staan tot de ernst van het gebrek en de daardoor geschonden belangen. 
      
    
    
      4.5.
      De belangenafweging valt in dit geval in het voordeel van de minister uit. De omstandigheid dat in de Arabische vertaling van de informatiefolder onjuist staat vermeld dat een vreemdeling voor het indienen van een beroep eerst met een advocaat dient te overleggen, maakt naar het oordeel van rechtbank niet dat eiser hierdoor in zijn belangen is geschaad. Hoewel de Afdeling een termijn heeft gesteld om de folder in orde te maken, is eiser niet voldoende ernstig in zijn belangen geschaad om het beroep te doen slagen. In tegenstelling tot de zaak die bij de Afdeling voorlag is niet in geschil is dat eiser in een taal die hij machtig is schriftelijk op de hoogte is gebracht van de redenen voor inbewaringstelling, van het feit dat er een rechtsmiddel kan worden ingesteld en is hij gewezen op de mogelijkheid om gratis rechtsbijstand aan te vragen. Verder heeft eiser na de inbewaringstelling beroep ingesteld. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat niet is gebleken dat eiser in zijn belangen is geschaad. Hiertegenover staat dat het belang van de minister bij oplegging van bewaring, gelet op het risico op onttrekking, gewichtig is. De rechtbank zal dat hieronder nader toelichten. Er is dan ook geen sprake van dat de met de bewaring te dienen belangen niet in redelijke verhouding staan tot de ernst van het gebrek en de daardoor geschonden belangen. De rechtbank ziet in het feit dat de Afdeling de minister al eerder zes maanden de tijd heeft gegeven om de folders überhaupt te laten vertalen geen aanleiding om te komen tot het oordeel dat de belangenafweging ten aanzien van dit nieuw geconstateerde gebrek in de vertaling al in het voordeel van eiser moet uitvallen. 
      
      
        
          Grondslag
        
        5.	De rechtbank is van oordeel dat de maatregel terecht op basis van de a-grond van artikel 59b, van de Vw is opgelegd. Voor de a-grond van artikel 59b van de Vw is vereist dat de identiteit of de nationaliteit van de vreemdeling met onvoldoende zekerheid bekend is en zich ten minste twee bewaringsgronden voordoen. De minister stelt in de maatregel van bewaring terecht dat er onvoldoende zekerheid bestaat over de identiteit en nationaliteit van eiser, omdat hij niet in bezit is van identiteitsdocumenten. Dit is door eiser niet betwist. 
      
      
    
    
      5.1.
      De rechtbank is bovendien van oordeel dat ook artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder b van de Vw terecht aan de maatregel ten grondslag is gelegd. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat met een deugdelijke motivering van het bestaan van een risico op onttrekking aan het toezicht ook gegeven is dat een maatregel van bewaring noodzakelijk is met het oog op het verkrijgen van gegevens die noodzakelijk zijn voor de beoordeling van een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd, omdat anders die gegevens niet zouden kunnen worden verkregen. Ook dit is door eiser niet betwist. 
      
      
        
          Gronden
        
        6.	De rechtbank is van oordeel dat de zware en lichte gronden 3a, 3b, 3c, 3d, 4a, 4c en 4d in samenhang gezien en gelet op de motivering in de maatregel voldoende zijn om de maatregel van bewaring te kunnen dragen en dat voldoende grond bestaat voor het standpunt van de minister dat er een risico op onttrekking bestaat. 
      
      
    
    
      6.1
      De rechtbank oordeelt dat uit de uitspraak van de Afdeling van 25 maart 2020 volgt dat, om de gronden 3a, 3b, 3c en 3d aan de maatregel ten grondslag te kunnen leggen, voldoende is dat deze gronden feitelijk juist zijn.
      
    
    
      6.2.
      De rechtbank stelt vast dat eiser de feitelijke juistheid van de zware grond 3d niet heeft betwist. De rechtbank oordeelt dat de zware grond 3a feitelijk juist is. Nu eiser geen documenten ter onderbouwing van zijn identiteit en nationaliteit heeft overgelegd, heeft hij niet aannemelijk gemaakt dat hij op de voorgeschreven wijze Nederland is binnengekomen. Dat eiser in het kader van een Dublinoverdracht vanuit Frankrijk Nederland is ingereisd, doet er niet aan af dat hij eerder niet op de voorgeschreven wijze Nederland is binnengekomen. Ook de zware gronden 3b en 3c zijn feitelijk juist. Zo is eiser in 2024 met onbekende bestemming vertrokken en heeft hij tot op heden geen gevolg gegeven aan het aan hem opgelegde terugkeerbesluit en de daaruit volgende verplichting om Nederland en het gebied van de EU te verlaten. Verder stelt de rechtbank vast dat eiser de lichte gronden 4a, 4c en 4d niet heeft betwist. De gronden kunnen de maatregel dragen. 
      
      
        
          Lichter middel
        
      
      7. De rechtbank is van oordeel dat de minister terecht geen aanleiding heeft gezien om aan eiser een lichter middel dan de maatregel van bewaring op te leggen. In dit kader acht de rechtbank van belang dat, zoals hiervoor is overwogen, de gronden de maatregel van bewaring kunnen dragen en dat hiermee het risico op onttrekking is gegeven. Daarnaast is de rechtbank niet gebleken van persoonlijke belangen van eiser die de bewaring voor hem onevenredig bezwarend maken en waarin de minister aanleiding heeft moeten zien eiser een lichter middel dan bewaring op te leggen. Het verzoek van eiser om hem naar Frankrijk te laten gaan, omdat hij daar bij zijn vrouw wil zijn, maakt dat oordeel niet anders. Niet is gebleken dat eiser in Frankrijk rechtmatig verblijf heeft. In de door eiser overgelegde foto’s heeft de minister geen aanleiding hoeven te zien voor een nader onderzoek in dat kader. 
      
      
        
          Voortvarend handelen
        
      
      8. De termijn in artikel 59b, tweede lid, van de Vw moet worden gezien als een maximale termijn waarbinnen de minister voldoende voortvarend moet handelen om ervoor te zorgen dat eiser voor een zo kort mogelijke termijn in bewaring wordt gehouden. De rechtbank stelt vast dat op 28 februari 2025 een vertrekgesprek met eiser heeft plaatsgevonden. Daarnaast is eiser op 13 maart 2025 gehoord in het kader van zijn opvolgende asielaanvraag en heeft de minister op dezelfde dag een (aanvullend) voornemen uitgebracht. De rechtbank ziet dan ook geen reden om te oordelen dat de minister onvoldoende voortvarend heeft gewerkt aan de behandeling van eisers asielaanvraag gedurende zijn inbewaringstelling.
      
      
        
          Zicht op uitzetting
        
      
      9. Tot slot stelt de rechtbank vast dat de Afdeling in de uitspraak van 6 juni 2016 heeft overwogen dat zicht op uitzetting geen voorwaarde is voor bewaring op grond van artikel 59b, eerste lid, van de Vw.  
      
    
  
  
    Conclusie
    
    10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
      - verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. H. Hanssen - Telman, rechter, in aanwezigheid van 
      R. de Boer, griffier en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl. 
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000. 
  
  
     Vreemdelingenbesluit 2000. 
  
  
     Zie ECLI:NL:RBDHA:2025:2549.
  
  
     Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. 
  
  
     ECLI:NL:RVS:2023:4180.
  
  
     ECLI:NL:RVS:2024:2979.
  
  
     Afdelingsuitspraak van 25 maart 2020, ECLI:NL:RVS:2020:829.
  
  
     ECLI:NL:RVS:2016:1552.