ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8770, Centrale Raad van Beroep, 22-05-2000, 99/3636 AWBZ
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-05-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/3636 AWBZ
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    In het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    Onderlinge Waarborgmaatschappij Zorgverzekeraars Trias U.A., gevestigd te Gorinchem, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij facturen van 9 februari 1998 is namens gedaagde aan appellant kennis gegeven
      van het besluit om de maximaal verschuldigde eigen bijdrage als bedoeld in
      artikel 6, derde lid, van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) voor
      verleende thuiszorg vast te stellen op f 175,-- per week.
    
    
    Bij het bestreden besluit van 19 juni 1998 is het bezwaar tegen dit besluit ongegrond verklaard.
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage heeft bij de aangevallen uitspraak
      van 3 juni 1999 het beroep tegen dit besluit ongegrond verklaard. Naar die
      uitspraak wordt hierbij verwezen.
    
    
    
      Namens appellant is mr J.H. Bosveld, sociaal raadsvrouw bij de Algemene
      Nederlandse Gehandicapten Organisatie, op bij aanvullend beroepschrift (met
      bijlagen) aangegeven gronden van die uitspraak in hoger beroep gekomen.
    
    
    
      Gedaagde heeft een verweerschrift en bij brief van 6 januari 2000 desgevraagd
      stukken ingezonden.
    
    
    
      Namens appellant is bij faxbericht van 30 maart 2000 een nadere toelichting op
      het beroep gegeven. Voorts zijn daarbij nadere stukken ingezonden.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 10 april 2000, waar voor
      appellant zijn verschenen mr Bosveld voornoemd en C, zijn echtgenote, en waar
      gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door mr A.M. Blufpand, juridisch
      medewerkster bij Van Wylick en Huntjens bedrijfsjuristen te Lepelstraat.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad gaat bij zijn oordeelsvorming uit van de volgende - tussen partijen niet
      in geschil zijnde - feiten en omstandigheden.
    
    
    
      Appellant is gehandicapt en als gevolg daarvan zodanig hulpbehoevend dat zijn
      uitkeringen ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op
      de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) met ingang van 15 augustus 1992 zijn
      verhoogd tot 85% van de grondslag. Deze verhoging is toegekend omdat appellant
      volgens het bestuur van de bevoegde bedrijfsvereniging geregelde oppassing en
      verzorging behoeft.
    
    
    
      Appellant ontvangt thuishulp via thuiszorginstelling X. De daarvoor
      verschuldigde bijdrage is bij het in rubriek I genoemde, thans bestreden besluit
      van 19 juni 1998 vastgesteld op ten hoogste f 175,-- per week. Gedaagde is
      daarbij uitgegaan van het peiljaar 1995 en een belastbaar inkomen van appellant
      in dat jaar van f 48.929,-- en van zijn echtgenote van f 14.631,--.
      Gelet hierop is gedaagde van oordeel dat appellant voor de vaststelling van de
      eigen bijdrage moet worden ingedeeld in de bijdrageplichtige categorie van f
      61.000,-- tot f 93.000,--.
    
    
    
      De Raad dient in dit geding de vraag te beantwoorden of het bestreden besluit in
      rechte stand houdt. De Raad beantwoordt die vraag, evenals de rechtbank, en
      onder verwijzing naar de overwegingen van de aangevallen uitspraak, bevestigend.
    
    
    
      Namens appellant is in hoger beroep aangevoerd dat de verhoging van de
      AAW/WAO-uitkering naar 85% van de grondslag buiten beschouwing dient te worden
      gelaten bij de vaststelling van het bijdrageplichtige inkomen aangezien deze
      verhoging bedoeld is als een tegemoetkoming voor allerlei niet of moeilijk
      kwantificeerbare kosten die samenhangen met de hulpbehoevendheid. Wanneer deze
      verhoging leidt tot een hogere eigen bijdrage voor de thuiszorg leidt dit niet
      tot de beoogde toename van het besteedbare inkomen. De gemachtigde van appellant
      heeft naar voren gebracht dat de verhoging van de AAW/WAO-uitkering ertoe leidt
      dat het belastbaar inkomen van appellant meer dan evenredig wordt verhoogd,
      hetgeen naar haar oordeel onder meer wordt veroorzaakt door de omstandigheid dat
      de mogelijkheid om buitengewone lasten via belastingteruggave (gedeeltelijk)
      vergoed te krijgen verminderd is, omdat daarbij uitgegaan moet worden van een
      hoger onzuiver inkomen. Daarnaast is appellant door de verhoging niet langer
      verplicht verzekerd voor ziektekosten en heeft hij een duurdere particuliere
      ziektekostenverzekering moeten afsluiten. Van de verhoging blijft door
      bovenstaande mechanismen slechts een beperkt deel over voor het door appellants
      gemachtigde gestelde eigenlijke doel van de verhoging van de AAW/WAO-uitkering.
      Van dit deel blijft naar haar oordeel echter niets meer over, wanneer, zoals in
      het geval van appellant, de eigen bijdrage thuiszorg in de berekening wordt
      betrokken. Zou de verhoging van de AAW/WAO-uitkering immers niet worden
      betrokken bij de vaststelling van het bijdrageplichtige inkomen dan zou een
      eigen bijdrage van ten hoogste f 58,-- in plaats van f 175,-- per week
      verschuldigd zijn. Aangevoerd is dat dit niet redelijk is en dat niet kan worden
      volgehouden dat deze effecten door de wetgever zijn onderkend en geaccepteerd.
    
    
    
      Gedaagde heeft aangevoerd dat de eigen bijdrage wordt vastgesteld overeenkomstig
      het Bijdragebesluit Zorg. Blijkens dit besluit dient voor de vaststelling van de
      eigen bijdrage te worden uitgegaan van het belastbaar inkomen als bedoeld in de
      Wet op de Inkomstenbelasting 1964. De in artikel 16e, vierde en vijfde lid, van
      het Bijdragebesluit Zorg bedoelde uitzonderingssituaties doen zich in het geval
      van appellant volgens gedaagde niet voor.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Tussen partijen is niet in geschil dat met betrekking tot de in casu
      verschuldigde eigen bijdrage uitgegaan moet worden van het peiljaar 1995. Voorts
      is niet in geschil dat het gezamenlijke belastbaar inkomen van appellant en zijn
      echtgenote in dat jaar meer dan f 61.000,-- bedroeg. Het geschil betreft
      uitsluitend de vraag of gedaagde bij de vaststelling van het inkomen dat de
      hoogte van de eigen bijdrage als bedoeld in artikel 6, derde lid, van de AWBZ
      bepaalt, mocht uitgaan van het belastbaar inkomen, bedoeld in de Wet op de
      inkomstenbelasting 1964, of dat hij daarop het inkomen genoten ten titel van
      verhoging als bedoeld in artikel 13 van de AAW en artikel 22 van de WAO in
      mindering diende te brengen.
    
    
    
      De Raad ziet in hetgeen namens appellant is aangevoerd geen aanleiding om aan
      hetgeen imperatief bepaald is in artikel 16e, eerste en tweede lid, van het op
      de AWBZ steunende Bijdragebesluit Zorg voorbij te gaan. Dit artikel schrijft het
      uitvoeringsorgaan voor om het bijdrageplichtig inkomen, behoudens hier niet ter
      zake doende uitzonderingen, vast te stellen overeenkomstig het belastbaar
      inkomen als bedoeld in de Wet op inkomstenbelasting 1964.
    
    
    
      De Raad is van oordeel dat niet kan worden gezegd dat het Bijdragebesluit Zorg
      in zoverre de toepassing daarvan inkomenseffecten kan hebben als namens
      appellante aangevoerd, als zodanig strijdig moet worden gevonden met enige regel
      van geschreven of ongeschreven recht. De Raad wijst er in dit verband op dat de
      regering er blijkens de toelichting op artikel 16e van het Bijdragebesluit Zorg
      welbewust voor gekozen heeft de maatstaf van het belastbaar inkomen in te voeren
      en dat de onderlinge afstemming van diverse inkomensafhankelijke regelingen naar
      haar oordeel nog nader dient te worden onderzocht. Hiervan uitgaande kan niet
      worden gezegd dat de regering een regeling heeft vastgesteld die zij, in
      aanmerking genomen de belangen die behoorden te worden meegewogen, in
      redelijkheid niet heeft kunnen vaststellen. De Raad voegt hier nog aan toe dat
      het nadeel dat appellant stelt te ondervinden tengevolge van het hanteren van
      het begrip belastbaar inkomen, niet zozeer worden veroorzaakt door het hanteren
      van dit begrip als zodanig, als wel door de omstandigheid dat het inkomen van
      appellant de gestelde inkomensgrens in relatief geringe mate overschrijdt. Het
      vaststellen van inkomensgrenzen kan de regelgever in een geval als het
      onderhavige, waarin niet blijkt van strijd met enige regel van geschreven of
      ongeschreven recht, echter niet worden ontzegd.
    
    
    
      De Raad is voorts van oordeel dat zich in het onderhavige geval niet de
      bijzondere situatie voordoet waarin de toe-passing van een dwingendrechtelijk
      wettelijk voorschrift zozeer in strijd komt met een algemeen beginsel van
      behoorlijk bestuur of algemeen rechtsbeginsel dat die toepassing om die reden
      niet kan worden toegelaten. De enkele omstandigheid dat het Bijdragebesluit Zorg
      ten aanzien van appellant inkomenseffecten heeft als namens appellant geschetst
      acht de Raad onvoldoende om toepassing van artikel 16e van het Bijdragebesluit
      Zorg ongeoorloofd te achten.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat het bestreden besluit in rechte stand houdt en
      dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig voor toepassing van artikel 8:75 van de
      Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    Beslist wordt als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. ?t Hooft als voorzitter en mr D.J. van der Vos en
      mr R.M. van Male als leden, in tegenwoordigheid van mr S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning
      als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 22 mei 2000.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning.
    
    
      JdB
      1105