ECLI:NL:HR:2000:AA7788, Hoge Raad, 24-10-2000, 00711/99
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2000-10-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: -

24 oktober 2000
      Strafkamer
      nr. 00711/99
    
    
    
      Hoge Raad der Nederlanden
      Arrest
    
    		
    
      op het beroep in cassatie tegen een vonnis van de Arrondissementsrechtbank te 
      Breda, van 15 maart 1999 alsmede tegen alle op de terechtzitting van deze 
      Rechtbank gegeven beslissingen in de strafzaak tegen:
      [verdachte], geboren te [geboorteplaats] (Joegoslavië) op [geboortedatum] 1937, 
      wonende te [woonplaats].
    
    
    1. De bestreden uitspraak
    
    
      De Rechtbank heeft in hoger beroep - met vernietiging van een bij verstek 
      gewezen von-nis van het Kantongerecht te Breda van 18 april 1997 - de verdachte 
      van het primair tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van “als degene aan wie 
      het kenteken is opgegeven voor een motorrijtuig, waarvan een kentekenbewijs is 
      afgegeven, niet een verzekering overeenkomstig de Wet aansprakelijkheids-
      verzekering motorrijtuigen heeft gesloten en in stand gehouden” veroordeeld tot 
      twee weken hechtenis met ontzegging van de rijbevoegdheid motorrijtuigen te 
      besturen voor de tijd van vier maanden.
    
    
    2. Geding in cassatie
    
    
      2.1. Het beroep - dat zich kennelijk niet richt tegen de gegeven vrijspraak - is 
      ingesteld door de verdachte. Namens deze heeft mr. E.Th. Hummels, advocaat te 
      Zeist, bij schriftuur midde-len van cassatie voorgesteld. De schriftuur is aan dit 
      arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      De Advocaat-Generaal Wortel heeft geconcludeerd tot verwerping van het beroep.
    
    
    
      2.2. De Hoge Raad heeft kennis genomen van het schriftelijk commentaar van de 
      raadsman, op de conclusie van de Advocaat-Generaal.
    
    
    3. Beoordeling van de middelen
    
    
      3.1 Het eerste middel strekt onder meer ten betoge dat de Rechtbank ten 
      onrechte de ter terechtzitting in hoger beroep van 15 maart 1999 gedane vordering 
      tot wijziging van de tenlastelegging heeft toegewezen. Gesteld wordt dat aldus 
      aan de bij inleidende dagvaarding tenlastegelegde overtreding van art. 30, eerste 
      lid, WAM, begaan op 9 juli 1996, is toegevoegd de overtreding van art. 30, tweede 
      lid, WAM, eveneens begaan op 9 juli 1996, welke laatste overtreding ten tijde van 
      bedoelde vordering evenwel was verjaard.
    
    
    
      3.2 In aanmerking genomen dat de tenlastelegging tengevolge van de door de 
      Rechtbank toegelaten wijziging niet een ander feit in de zin van art. 68 Sr is gaan 
      inhouden, hebben de vervolgingsdaden ten aanzien van de oorspronkelijk 
      tenlastegelegde overtreding ook te gelden als vervolgingsdaden ten aanzien van de 
      overtreding die bij die wijziging is toegevoegd. Het middel dat kennelijk van een 
      andere opvatting uitgaat, faalt dus.
    
    
    
      3.3 De overige klachten van het eerste middel en het tweede middel kunnen niet 
      tot cassatie leiden. Dit behoeft, gezien art. 101a RO, geen nadere motivering nu 
      de middelen in zoverre niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het 
      belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.
    
    
    3.4 De middelen falen daarom.
    
    4. Slotsom
    
    
      Nu geen van de middelen tot cassatie kan leiden, terwijl de Hoge Raad ook geen 
      grond aanwezig oordeelt waarop de be-streden uitspraak - voorzover aan zijn 
      oordeel onderworpen - ambtshalve zou behoren te worden vernietigd, moet het 
      beroep worden verworpen.
    
    
    5. Beslissing
    
    De Hoge Raad verwerpt het beroep.
    
    
      Dit arrest is gewezen door de vice-president W.J.M. Davids als voor-zit-ter, en de 
      raadsheren F.H. Koster, J.P. Balkema, A.J.A. van Dorst, en B.C. de Savornin 
      Lohman, in bijzijn van de griffier S.P. Bakker, en uitgesproken op 24 oktober
      2000.