ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7969, Centrale Raad van Beroep, 13-10-1998, 97/5768 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-10-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Voorliggende voorziening; studietoelage. Naar het oordeel van de Raad stelt de gemeente zicht terecht op het standpunt dat de via de WSF geboden mogelijkheid om een rentedragende lening af te sluiten mede ten behoeve van de kosten van het levensonderhoud van de partner kan worden aangemerkt als een voorliggende voorziening in de zin van art 1a.1 ABW. De passendheid wordt niet aan die voorziening ontnomen door het feit dat betr., nu ook het onderhoud van haar partner tot haar last komt, een aanzienlijke studieschuld opbouwt. Nu betr. voor haar partner een partnertoeslag ingevolge de WSF ontvangt, mist art 1.1 Beschikking bijstandsverlening werkloze werknemers met studerende partner toepassing. Vergelijk 97/892 ABW, dd 2-6-1998 [RSV 98/230, JABW 98/130].

97/5768 ABW
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  A en B, wonende te C, appellanten,
  
  en
  
  
    het College van burgemeester en wethouders van de
    gemeente Amsterdam, gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Namens appellanten heeft mr M.H.J. van Geffen,
    advocaat te Amsterdam, op bij aanvullend beroepschrift
    aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen de
    door de Arrondissementsrechtbank te Amsterdam op 2
    april 1997 gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt
    verwezen.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van 1 september
    1998, waar namens appellanten is verschenen mr Van
    Geffen, voornoemd, en waar gedaagde zich heeft doen
    vertegenwoordigen door mr I. van Kesteren, werkzaam
    bij de gemeente Amsterdam.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Met ingang van 1 januari 1996 is de Algemene
    Bijstandswet (ABW) ingetrokken en zijn de Algemene
    bijstandswet (Abw) en de Invoeringswet herinrichting
    Algemene Bijstandswet in werking getreden.
    Het in dit geding aan de orde zijnde geschil wordt
    beoordeeld aan de hand van de ABW en de daarop
    berustende bepalingen, zoals die luidden ten tijde als
    hier van belang.
  
  
  
    Appellante B (verder te noemen: appellante) studeerde
    sinds september 1993 psychologie aan de Universiteit
    van Amsterdam. Omdat haar partner A (verder te noemen:
    appellant) niet over eigen inkomen beschikte en hij
    hun (in oktober 1990 geboren) kind mede verzorgde,
    ontving appellante op grond van de Wet op de
    studiefinanciering (WSF) naast een basisbeurs een
    partnertoeslag (in 1993 en 1994 respectievelijk f
    1.414,55 en f 1.431,--).
    Appellante is op 16 augustus 1995 27 jaar geworden en
    had derhalve per 1 september 1995 geen recht meer op
    de basisbeurs met toeslag. Per 1 september 1995
    ontving zij echter op grond van de artikelen 8, tweede
    lid, en 17a, eerste lid, van hoofdstuk II van de WSF
    een studietoelage in de vorm van een rentedragende
    lening, inclusief een partnertoeslag eveneens in de
    vorm van een lening op grond van artikel 13, eerste
    lid, van die wet, in totaal ten bedrage van f 2.040,94
    per maand.
  
  
  
    Appellant heeft op 20 juli 1995 ter voorziening in de
    noodzakelijke kosten van het bestaan een aanvraag
    ingevolge de Rijksgroepsregeling werkloze werknemers
    (RWW) ingediend. Hij heeft daarbij verzocht om het
    inkomen van appellanten aan te vullen met een halve
    gezinsuitkering tot zijn zoon oud genoeg is en
    appellant weer aan het werk kan gaan.
  
  
  
    Bij besluit van 15 september 1995 heeft gedaagde
    afwijzend beslist op appellants aanvraag.
    Het door appellanten tegen dit besluit ingediende
    bezwaar is bij het bestreden besluit van 19 juli 1996
    ongegrond verklaard. Gedaagde heeft afwijzend beslist
    op de gronden dat het maandelijkse gezinsinkomen,
    bestaande uit de hiervoor genoemde rentedragende
    lening met partnertoeslag ingevolge de WSF, de
    bijstandsnorm voor een gezin overtreft. Voorts is
    gedaagde van mening dat die lening moet worden
    aangemerkt als een voorliggende voorziening, als
    bedoeld in artikel 1a, eerste lid, van de ABW.
  
  
  
    De rechtbank heeft het door appellanten tegen het
    bestreden besluit ingestelde beroep ongegrond
    verklaard.
  
  
  
    Appellanten stellen zich op het standpunt dat een
    rentedragende lening niet als inkomen kan worden
    aangemerkt en dat de partnertoeslag ex artikel 13 van
    de WSF geen naar aard en doel passende voorziening
    voor appellant is, nu deze lening tot gevolg heeft dat
    appellante, teneinde mede in het levensonderhoud van
    appellant te voorzien, een grotere studieschuld
    opbouwt dan wanneer zij alleen de basisbeurs voor haar
    studie zou lenen. Appellanten hebben daarbij gewezen
    op de naar hun mening van overeenkomstige toepassing
    zijnde Beschikking bijstandsverlening werkloze
    werknemers met studerende partner (Beschikking van de
    staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
    van 4 september 1986, verder te noemen: de
    Beschikking).
  
  
  De Raad overweegt het volgende.
  
  
    Appellante ontvangt ten tijde in dit geding van belang
    per maand op grond van de WSF een studietoelage met
    partnertoeslag in de vorm van een rentedragende
    lening. Dit houdt in dat appellanten feitelijk voor
    hun levensonderhoud maandelijks ter beschikking hebben
    een bedrag van ruim f 2.000,--, welk bedrag uitgaat
    boven de in het kader van de RWW voor een echtpaar
    vastgestelde norm. Naar 's Raads oordeel heeft
    gedaagde terecht hetgeen appellanten ingevolge de WSF
    maandelijks in de vorm van een rentedragende lening
    ontvangen aangemerkt als inkomen in de zin van artikel
    1 van de ABW, nu gelet op inhoud en strekking van die
    wet slechts bijstand wordt toegekend in die gevallen,
    waarin betrokkenen niet, dan wel in niet voldoende
    mate kunnen voorzien in de noodzakelijke kosten van
    het bestaan.
  
  
  
    Het vorenstaande houdt in dat niet kan worden gezegd
    dat appellanten in zodanige omstandigheden verkeren of
    dreigen te geraken, dat zij niet over de middelen
    beschikken om in de noodzakelijke kosten van het
    bestaan te voorzien, als bedoeld in artikel 1, eerste
    lid, van de ABW.
    Met betrekking tot de argumenten van appellanten
    terzake van de Beschikking overweegt de Raad het
    volgende.
  
  
  
    In artikel 1, eerste lid, van de Beschikking is
    bepaald dat bijstand wordt verleend aan de werkloze
    werknemer die gehuwd of ongehuwd duurzaam een
    gemeenschappelijke huishouding voert met een partner
    die recht heeft op een studietoelage ingevolge
    hoofdstuk II van de WSF én voor wie geen recht op een
    partnertoeslag ingevolge artikel 13 van die wet
    bestaat.
  
  
  
    De Raad kan dan ook slechts concluderen dat, nu
    appellante voor appellant een partnertoeslag op grond
    van artikel 13 van de WSF ontvangt, de Beschikking
    toepassing mist.
    Appellanten hebben voorts gesteld dat een
    partnertoeslag in de vorm van een rentedragende lening
    voor appellant niet als een - naar aard en doel
    toereikende en passende - voorliggende voorziening in
    de zin van artikel 1a, eerste lid, van de ABW is aan
    te merken.
  
  
  
    Zoals de Raad meermalen heeft overwogen komt blijkens
    de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 1a
    van de ABW bij de beantwoording van de vraag of een
    bepaalde voorliggende voorziening als toereikend en
    passend kan worden aangemerkt niet alleen betekenis
    toe aan hetgeen naar maatschappelijk inzicht
    aanvaardbaar is maar ook aan de omstandigheden en
    mogelijkheden van het individuele geval.
  
  
  
    Naar het oordeel van de Raad stelt gedaagde zich
    terecht op het standpunt dat de via de WSF geboden
    mogelijkheid om een rentedragende lening af te sluiten
    mede ten behoeve van de kosten van het levensonderhoud
    van de partner van appellante kan worden aangemerkt
    als een voor appellanten voorliggende voorziening in
    de zin van artikel 1a, eerste lid, van de ABW. De
    passendheid wordt niet aan die voorziening ontnomen
    door het feit dat appellante, nu ook het onderhoud van
    appellant tot haar last komt, een aanzienlijke
    studieschuld opbouwt. Zoals ook de rechtbank heeft
    opgemerkt is het aan appellanten om
    - desgewenst - onderling hiervoor een regeling te
    treffen.
  
  
  
    Nu niet is gebleken van zeer dringende redenen als
    bedoeld in artikel 1a, vierde lid, van de ABW op grond
    waarvan aan appellanten (aanvullende gezins)bijstand
    zou moeten worden verleend, heeft gedaagde aan zijn
    weigering terecht tevens artikel 1a, eerste lid, van
    de ABW ten grondslag kunnen leggen.
  
  
  
    Gelet op het vorenoverwogene is de Raad van oordeel
    dat bij de aangevallen uitspraak het beroep terecht
    ongegrond is verklaard.
  
  
  
    De Raad ziet geen aanleiding om toepassing te geven
    aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet
    bestuursrecht.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  Bevestigt de aangevallen uitspraak.
  
  
    Aldus gegeven door mr J.M.A. van der Kolk-Severijns
    als voorzitter en mr Ch. de Vrey en mr Th.C. van
    Sloten als leden, in tegenwoordigheid van A.H. Berends
    als griffier en uitgesproken in het openbaar op 13
    oktober 1998.
  
  
  (get.) J.M.A. van der Kolk-Severijns.
  
  (get.) A.H. Berends.
  
  
    HL
    1410