ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7227, Centrale Raad van Beroep, 04-09-1997, 95/8665 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-09-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Termijnstelling nieuw besluit. Schorsende werking hoger beroep. Wijziging jurisprudentie.

95/8665 WW
  
  
  
    U I T S P R A A K
    O.
  
  
  in het geding tussen:
  
  het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
  
  en
  
  A., wonende te B., gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
    verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
    Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen (hierna: Lisv)
    in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het
    onderhavige geval is het Lisv in de plaats getreden van de
    Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging. In deze uitspraak wordt
    onder appellant tevens verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
  
  
  
    Onder dagtekening 11 mei 1993 heeft appellant aan gedaagde
    kennis gegeven van zijn beslissing om aan gedaagde met ingang
    van 16 september 1992 geen uitkering ingevolge de
    Werkloosheidswet (hierna: WW) toe te kennen, omdat gedaagde
    niet als werknemer in de zin van die wet beschouwd kan worden.
  
  
  
    De Arrondissementsrechtbank te Rotterdam heeft bij uitspraak
    van 27 oktober 1995, beslissende op het namens gedaagde tegen
    die beslissing ingestelde beroep, dat beroep gegrond
    verklaard, die beslissing vernietigd, en bepaald dat appellant
    binnen zes weken na verzending van die uitspraak een nieuw
    besluit diende te nemen met inachtneming van het in die
    uitspraak gestelde.
  
  
  
    Appellant is van die uitspraak bij de Raad in hoger beroep
    gekomen. In een aanvullend beroepschrift d.d. 14 maart 1996
    zijn de gronden voor het hoger beroep uiteengezet.
  
  
  
    Het geding is - gevoegd met het geding, bij de Raad bekend
    onder nummer 96/3355 WW - behandeld ter zitting van de Raad,
    gehouden op 6 februari 1997, waar voor appellant is verschenen
    mr P.J. van Ogtrop, werkzaam bij Gak Nederland B.V.. Namens
    gedaagde is verschenen mr R. van Rees, advocaat te Gouda.
  
  
  
    Aangezien naar het oordeel van de Raad het onderzoek niet
    volledig is geweest, is het onderzoek heropend.
  
  
  
    Nadien heeft de Raad, met toestemming van partijen, onder
    toepassing van artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht
    (hierna: Awb), in samenhang met artikel 21, eerste lid, van de
    Beroepswet, bepaald dat het onderzoek ter zitting achterwege blijft.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Appellant heeft in hoger beroep bezwaar gemaakt tegen de
    opdracht van de rechtbank om binnen zes weken na verzending
    van de uitspraak een nieuw besluit te nemen inzake de rechten
    van gedaagde op een WW-uitkering.
    Daartoe heeft appellant in het aanvullend beroepschrift onder
    meer het volgende aangevoerd:
  
  
  
    "In het onderhavige geval betrof het geschilpunt de
    vraag of eiser verzekerd was voor de WW.
    Ondergetekende kan zich er mee verenigen dat de
    rechtbank zich op het standpunt stelt dat
    ondergetekende binnen zes weken met betrekking tot
    dit punt een nieuw besluit dient te nemen.
    Echter uit de uitspraak van de rechtbank volgt
    tevens dat ondergetekende binnen de genoemde termijn
    van zes weken een beslissing dient te nemen met
    betrekking tot het recht op WW-uitkering en de omvang hiervan.
  
  
  
    Naar het oordeel van ondergetekende miskent de
    rechtbank hiermee dat voor een dergelijk besluit het
    bepaalde in het Besluit beslistermijnen sociale
    verzekeringswetten in acht moet worden genomen. Meer
    specifiek toegespitst op de WW kan worden
    vastgesteld dat voor primaire beslissingen op grond
    van de WW - inclusief de beslissing inzake de
    verzekeringsplicht voor de WW zoals in casu aan de
    orde is een beslistermijn van 13 weken geldt
    (artikel 9, leden 1 en 2, Besluit beslistermijnen
    sociale verzekeringswetten). Op grond van artikel
    129 WW geldt voor het nemen van een beslissing op
    bezwaar eveneens een termijn van 13 weken.".
  
  
  
    Verder heeft appellant in het aanvullend beroepschrift gewezen
    op het gestelde in de memorie van toelichting bij artikel 8:72
    van de Awb, PG Awb II, p.471.
  
  
  
    De Raad kan het standpunt van appellant niet onderschrijven.
    De leden een en twee van artikel 9 van het Besluit van
    28 december 1993, Stb. 779 (hierna: Besluit beslistermijnen
    sociale verzekeringswetten) hebben betrekking op primaire
    beschikkingen op aanvraag. Daarvan is in casu geen sprake. Ook
    overigens valt niet in te zien waarom voor het uitvoeren van
    de uitspraak van de rechtbank niet een snellere interne
    procedure zou kunnen worden gevolgd dan de standaardprocedure.
    In de memorie van toelichting wordt juist de noodzaak van
    "bijzondere voortvarendheid" benadrukt (PG Awb II, p.471).
    In artikel 8:72, vijfde lid, van de Awb is aan de rechtbank
    een zelfstandige bevoegdheid verleend om het bestuursorgaan
    een termijn te stellen voor het nemen van een nieuw besluit.
    De door appellant aangehaalde passage uit de memorie van
    toelichting bij de Awb kan niet tot een ander oordeel leiden,
    nu die passage primair betrekking heeft op het vierde lid van
    artikel 8:72 van de Awb, en daarin ook overigens geen absolute
    koppeling aan het Besluit beslistermijnen sociale
    verzekeringswetten voorgestaan wordt.
    Indien de rechtbank bij het toepassen van artikel 8:72, vijfde
    lid, van de Awb geen termijn zou kunnen stellen die korter is
    dan de "normale" beslistermijn, zou deze bevoegdheid
    grotendeels van haar betekenis worden ontdaan.
    De Raad kan de wijze waarop de rechtbank in casu van haar
    bevoegdheid gebruik heeft gemaakt, niet onjuist achten.
  
  
  
    De Raad overweegt voorts - in navolging van zijn eerdere
    uitspraken 96/526 AAW, gepubliceerd in JB 1997/50, en 95/1248
    AAW, gepubliceerd in RSV 1997/90, dat op grond van artikel 19
    van de Beroepswet de werking van een uitspraak als de
    onderhavige wordt opgeschort totdat de termijn voor het
    instellen van hoger beroep is verstreken of, indien hoger
    beroep is ingesteld, op het hoger beroep is beslist.
    Uit deze bepaling vloeit voort dat de opschortende werking
    zich ook uitstrekt tot de termijn die in het dictum van de
    aangevallen uitspraak op grond van artikel 8:72, vijfde lid,
    van de Awb is gesteld voor het nemen van een nieuw besluit.
    Eventuele complicaties met betrekking tot de werking van de
    uitspraak van de rechtbank gedurende de termijn voor het
    instellen van hoger beroep dienen op het niveau van de
    rechtbank te worden opgelost.
  
  
  
    De Raad is echter thans, anders dan in zijn twee hiervoor
    genoemde uitspraken, van oordeel dat appellant wel
    ontvankelijk is in zijn hoger beroep, aangezien er voor
    appellant geen andere weg open stond dan het instellen van
    hoger beroep om het dictum van de aangevallen uitspraak te
    bestrijden. Dat het door appellant beoogde resultaat, gelet op
    artikel 19 van de Beroepswet, reeds bereikt wordt door het
    instellen van het hoger beroep, doet hier niet aan af.
  
  
  
    De Raad acht termen aanwezig om appellant op grond van artikel
    8:75 van de Awb te veroordelen in de proceskosten van gedaagde
    in hoger beroep, begroot op f 710,-- voor de kosten van rechtsbijstand.
  
  
  
    Mede gelet op artikel 22, derde lid, van de Beroepswet dient
    als volgt te worden beslist.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Bevestigt de aangevallen uitspraak;
    Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde in hoger
    beroep tot een bedrag groot f 710,-- te betalen door appellants bedrijfsvereniging;
    Bepaalt dat van appellants bedrijfsvereniging een recht van f 630,-- wordt geheven.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr A.F.M. Brenninkmeijer als voorzitter en mr G.P.A.M. Garvelink-Jonkers en
    mr L.J.A. Damen als leden, in tegenwoordigheid van mr L.H. Vogt als griffier, en
    uitgesproken in het openbaar op 4 september 1997.
  
  
  (get.) A.F.M. Brenninkmeijer.
  
  (get.) L.H. Vogt.
  
  
    EB/HL
    0809