ECLI:NL:RBROT:2004:AQ6897, Rechtbank Rotterdam, 06-08-2004, VWWB 04/2036 ZWI
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 2004-08-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Maatregel als bedoeld in art. 18 lid 2 WWB wegens werkweigering. Er wordt een voorlopige voorziening getroffen nu de Afstemmingsverordening van de gemeente Rotterdam niet voorziet in een dubbele verdubbeling van de duur van de verlaging en niet in oplegging direct na het besluit, maar pas vanaf de eerste dag van de maand volgend op het besluit.

RECHTBANK TE ROTTERDAM
      	Voorzieningenrechter
    
    
    
    Reg.nr.: VWWB 04/2036-ZWI 
    
    
    Uitspraak
    
    naar aanleiding van het verzoek om voorlopige voorziening als bedoeld in artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht in verband met de procedure tussen
    
    
      [verzoeker 1]  en [verzoeker 2], wonenden te [woonplaats], verzoekers,
      gemachtigde mr. H. Martens, advocaat te Rotterdam,
    
    
    en
    
    het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Rotterdam, verweerder.
    
    
    1. Ontstaan en loop van de procedure
    
    Bij besluit van 10 mei 2004 heeft verweerder aan verzoekers medegedeeld dat hun uitkering ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB) over de periode van 11 mei 2004 tot 11 september 2004 wordt verlaagd met 100%. Dit omdat verweerder heeft geconstateerd dat [verzoeker 1] en/of zijn partner nalatig zijn geweest door het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid.
    
    Tegen dit besluit (hierna: het bestreden besluit) is namens verzoekers bij brief van 15 juni 2004 bezwaar gemaakt. 
    
    Voorts is namens verzoekers bij brief van 7 juli 2004 verzocht een voorlopige voorziening te treffen. 
    
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 5 augustus 2004. Verzoekers en hun gemachtigde zijn verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. R. Konijnendijk.
    
    
    2. Overwegingen
    
    Op grond van artikel 8:81, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kan, indien tegen een besluit bij de rechtbank beroep is ingesteld dan wel, voorafgaand aan een mogelijk beroep bij de rechtbank, bezwaar is gemaakt of administratief beroep is ingesteld, de voorzieningenrechter van de rechtbank die bevoegd is of kan worden in de hoofdzaak, op verzoek een voorlopige voorziening treffen indien onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist.
    
    Voor zover de daartoe uit te voeren toetsing meebrengt dat de rechtmatigheid van het bestreden besluit wordt beoordeeld, heeft het oordeel van de voorzieningenrechter een voorlopig karakter en is dat oordeel niet bindend voor de beslissing op bezwaar of eventueel in de hoofdzaak.
    
    Bij het bestreden besluit heeft verweerder aan verzoekers medegedeeld dat hun uitkering ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB) over de periode van 11 mei 2004 tot 11 september 2004 wordt verlaagd met 100%. Dit omdat verweerder heeft geconstateerd dat [verzoeker 1] en/of zijn partner nalatig zijn geweest door het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid.
    
    Blijkens het rapport van Alexander Calder bv van 8 maart 2004 heeft [verzoeker 2] - verzoeker - een baan als inpakker geweigerd. Aangegeven is dat er met Uitzendbureau Demirkol afspraken zijn gemaakt waarbij mensen twee weken op uitzendbasis zouden werken om vervolgens een jaarcontract te tekenen. Op 8 maart 2004 is verzoeker gebeld met de mededeling dat hij 9 maart 2004 als inpakker kon gaan werken. Blijkens de rapportage heeft verzoeker geweigerd omdat hij niet in staat is om 8 uur per dag te gaan werken omdat hij last had van zijn voet en daarnaast lag zijn schoonmoeder in het ziekenhuis.
    
    In de rapportage van 10 mei 2004 opgemaakt door verweerders dienst Sociale Zaken en werkgelegenheid (SoZaWe) wordt gesteld dat de voor de werkweigering opgegeven argumenten, te weten, de ziekenhuisopname van de schoonmoeder, de voetschimmel en het - bij SoZaWe tevens opgegeven argument - drankprobleem niet steekhoudend zijn. Bovendien heeft verzoeker niet juist gehandeld door de vermeende beperkingen pas laat aan te geven. Er is eerder een maatregel van 100% voor 2 maanden opgelegd, toen is rekening gehouden met de individuele situatie. Aangezien er sprake is van recidive zal de periode worden vastgesteld op 4 maanden.
    
    Van de zijde van verzoekers is gesteld dat de opgelegde maatregel van 4 maanden in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. Gesteld is dat verzoeker een aanbod gedaan is werkzaamheden als inpakker te gaan verrichten waarbij hem bij goed functioneren een jaarcontract zou worden aangeboden. Verzoeker heeft aangegeven beperkingen te hebben om dit werk te kunnen verrichten en dat het gestelde inzake het jaarcontract nog maar de vraag is. Daarnaast is de maatregel niet afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate waarin de belanghebbende de gedraging verweten kan worden en de omstandigheden waarin hij verkeert. De opgelegde maatregel is disproportioneel. Verzoeker vertoont geen stelselmatig weigerachtig gedrag. Tevens is niet gebleken van extra zorgvuldigheid en terughoudendheid bij de totstandkoming van de bestreden beslissing. Tevens is de ingangsdatum van de maatregel niet op de juiste wijze opgelegd.
    
    Ter zitting is van de zijde van verzoekers naar voren gebracht dat het nog steeds niet duidelijk is wat voor soort werkzaamheden en onder welke omstandigheden deze verricht moesten worden en tevens is het niet duidelijk voor hoe lang deze werkzaamheden verricht zouden kunnen worden. Verzoekers menen dat de maatregel te zwaar is in verband met de overtreding en gelet op zijn gezinssituatie. 
    
    Verweerder heeft ter zitting aangegeven dat het verzoeker verweten kan worden dat hij algemeen geaccepteerde arbeid niet heeft aanvaard. Dit betreft verwijtbaar gedrag van de vijfde categorie. Omdat sprake is van herhaald gedrag binnen 12 maanden is besloten een maatregel op te leggen van 100% en de duur te verdubbelen tot  4 maanden.
    
    De voorzieningenrechter overweegt als volgt.
    
    
      Ingevolge artikel 8, eerste lid, aanhef en onder b, van de WWB stelt de gemeenteraad bij verordening regels met betrekking tot het verlagen van de bijstand en de langdurigheidstoeslag, bedoeld in artikel 18, tweede lid. 
      De gemeenteraad heeft aan deze verplichting voldaan middels het bij besluit van 4 maart 2004 vaststellen van de Afstemmingsverordening WWB
    
    
    Het tweede lid van artikel 18 van de WWB bepaalt dat indien de belanghebbende naar het oordeel van het college tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het bestaan dan wel de uit deze wet dan wel de artikelen 28, tweede lid, of 29, eerste lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich jegens het college zeer ernstig misdragen, verlaagt het college overeenkomstig de verordening, bedoeld in artikel 8, eerste lid, onderdeel b, de bijstand of de langdurigheidstoeslag. Van een verlaging wordt afgezien, indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt.
    
    
      Artikel 2 van de Afstemmingsverordening WWB luidt.
      1. Als de belanghebbende tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het bestaan dan wel de uit de wet of de artikelen 28, tweede lid, of 29, eerste lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich jegens het college zeer ernstig misdragen, legt het college een maatregel op. 
      2. Een maatregel bedoeld in het eerste lid wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate waarin de belanghebbende de gedraging verweten kan worden en de omstandigheden waarin hij verkeert. 
      3. Bij het opleggen van een maatregel wordt deze verordening in acht genomen, onverminderd de bevoegdheid van het college om de hoogte of de duur van een maatregel met toepassing van het tweede lid afwijkend vast te stellen. 
    
    
    
      Artikel 3 van de Afstemmingsverordening WWB luidt. 
      1. Het college legt geen maatregel op als elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt. 
      2. Het college kan volstaan met een schriftelijke waarschuwing als de verwijtbare gedraging van de belanghebbende niet heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand of de langdurigheidstoeslag, tenzij die gedraging heeft plaatsgevonden binnen twaalf maanden nadat aan de belanghebbende eerder een schriftelijke waarschuwing is gegeven of een maatregel is opgelegd. 
      3. Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel als daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. 
    
    
    
      Artikel 6 van de Afstemmingsverordening WWB luidt. 
      1. Voor de bepaling van de hoogte en duur van de maatregelen wordt, onverminderd het bepaalde in artikel 2, derde lid, van deze verordening, een categorie-indeling gehanteerd. 
      2. De hoogte en duur van de maatregel zijn voor de onderscheiden categorieën: 
      a. eerste categorie: vijf procent van de bijstandsnorm gedurende een maand; 
      b. tweede categorie: tien procent van de bijstandsnorm gedurende een maand; 
      c. derde categorie: twintig procent van de bijstandsnorm gedurende een maand; 
      d. vierde categorie: veertig procent van de bijstandsnorm gedurende een maand; 
      e. vijfde categorie: honderd procent van de bijstandsnorm gedurende een maand. 
      3. De duur of de hoogte van de maatregel wordt verdubbeld als de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na de bekendmaking van een besluit waarbij een maatregel is opgelegd, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging uit dezelfde of een hogere categorie. Met een besluit waarbij een maatregel is opgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van artikel 3, tweede of derde lid. 
      4. Op grond van bijzondere omstandigheden kan een volgens deze verordening vastgestelde maatregel, die hoger is dan 20% van de bijstandsnorm, worden gehalveerd onder gelijktijdige verdubbeling van de duur van de maatregel. 
    
    
    Ingevolge het eerste lid van artikel 7 van de Afstemmingsverordening WWB wordt de maatregel  opgelegd met ingang van de eerste dag van de kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit is bekendgemaakt. 
    
    Ingevolge artikel 8, aanhef en lid 4, onder a, van de Afstemmingsverordening WWB leidt het niet nakomen van een verplichting als bedoeld in artikel 9 van de wet tot een maatregel, waarbij het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid wordt aangemerkt als een maatregel van de vijfde categorie.
     
    Gelet op bovenvermelde feiten zoals deze uit de diverse rapportages naar voren komen is het voor de voorzieningenrechter duidelijk dat verzoeker algemeen geaccepteerde arbeid niet heeft aanvaard.
    
    
      De voorzieningenrechter wijst hiertoe op hetgeen onweersproken is weergegeven in onder andere de rapportage van 10 mei 2004. 
      Voor zover verzoeker meent dat er medische belemmeringen zijn voor hem om aan het arbeidsproces te kunnen deelnemen, heeft verweerder deze verworpen zoals volgt uit het door verweerder overgelegd rapport van Argonaut BV hetgeen is opgemaakt naar aanleiding van een onderzoek naar verzoekers arbeidsmogelijkheden. Ook overigens is de voorzieningenrechter niet gebleken van dringende redenen om af te zien van het opleggen van een maatregel. 
    
    
    
      De voorzieningenrechter is met verweerder van oordeel dat onderhavig handelen van verzoeker een gedraging van de vijfde categorie oplevert, alsmede dat er sprake is van recidive als bedoeld in artikel 6, lid 3 van de Afstemmingsverordening WWB. 
      Echter nu blijkens artikel 6, lid 2 van de Afstemmingsverordening WWB een maatregel wordt opgelegd van 100% gedurende één maand, die bij recidive verdubbeld wordt, is de door verweerder toegepaste dubbele verdubbeling van de periode van de maatregel tot 4 maanden naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter onjuist, te meer nu uit het bestreden besluit geenszins blijkt dat verweerder te dezen toepassing heeft gegeven aan het bepaalde in artikel 2, lid 3 van de Afstemmingsverordening WWB. Verweerder heeft daarbij ter zitting expliciet aangegeven dat aan dit aspect, inzake de duur van de maatregel, geen aandacht is besteed door verweerder.
    
     
    Ten aanzien van de ingangsdatum van de maatregel stelt de voorzieningenrechter vast dat deze niet conform hetgeen in de Afstemmingsverordening WWB daartoe gesteld is door verweerder gehandeld is nu verweerder de ingangsdatum niet op de eerste van de volgende kalendermaand heeft vastgesteld. Overigens merkt de voorzieningrechter op dat verweerder ter zitting terecht heeft opgemerkt dat de ingangsdatum in de beslissing op bezwaar hersteld kan en moet worden.
    
    Uit het voorgaande volgt dat in bezwaar het bestreden besluit naar verwachting niet in stand zal blijven, zodat er aanleiding is voor het treffen van een voorlopige voorziening als hierna te melden. 
    
    De voorzieningenrechter ziet aanleiding met toepassing van artikel 8:82, vierde lid, van de Awb te bepalen dat het door verzoekers betaalde griffierecht van  € 37,- door verweerder wordt vergoed.
    
    Tevens ziet de voorzieningenrechter aanleiding verweerder te veroordelen in de kosten die verzoekers in verband met de behandeling van het verzoek tot aan deze uitspraak redelijkerwijs hebben moeten maken. De voorzieningenrechter bepaalt de proceskosten op € 644,- aan kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Van overige kosten waarop een veroordeling in de proceskosten betrekking kan hebben, is de voorzieningenrechter niet gebleken.
    
    Gelet op het voorgaande wordt als volgt beslist.
    
    
    3. Beslissing
    
    De voorzieningenrechter,
    
    recht doende:
    
    wijst het verzoek om voorlopige voorziening ten aanzien van het besluit van 10 mei 2004  toe, in die zin dat het besluit van verweerder wordt geschorst, en verweerder aan verzoekers betalingen doet conform de voor verzoekers geldende norm,  
    
    bepaalt dat verweerder aan verzoekers het door hun betaalde griffierecht van € 37,-- vergoedt,
    
    veroordeelt verweerder in de proceskosten tot een bedrag van € 644,-- en wijst de gemeente Rotterdam aan als de rechtspersoon die deze kosten aan verzoekster moet vergoeden, bepaalt dat, nu aan verzoekers een toevoeging is verleend, deze kosten rechtstreeks aan de griffier (rekening 19 23 25 892) worden betaald.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. P. van Zwieten.
      De beslissing is, in tegenwoordigheid van mr. L. Hegie als griffier, uitgesproken in het openbaar op 6 augustus 2004.
    
    
    
    
    De griffier:     					De voorzieningenrechter:
    
    
    
    
    
    Afschrift verzonden op: