ECLI:NL:CRVB:2001:ZB9147, Centrale Raad van Beroep, 10-01-2001, 98/1438 AAW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2001-01-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/1438 AAW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen
      (Lisv) in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het
      onderhavige geding is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor Bank- en Verzekeringswezen, Groothandel
      en Vrije Beroepen. In deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens
      verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 10 oktober 1994 heeft gedaagde geweigerd
      appellant na 11 juli 1994 in aanmerking te brengen voor
      uitkeringen ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW)
      en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) op de
      grond dat de mate van zijn arbeidsongeschiktheid na die datum
      gesteld dient te worden op minder dan 25 respectievelijk 15%.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te 's-Hertogenbosch heeft bij
      uitspraak van 6 januari 1998 het tegen dat besluit ingestelde
      beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens appellant is mr R.M.G.A. van der Mast, advocaat te
      Nijmegen, van die uitspraak in hoger beroep gekomen.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Bij brief van 20 oktober 2000, met bijlagen, heeft
      gedaagde enige vragen van de Raad beantwoord en te kennen gegeven
      het bestreden besluit niet langer volledig te handhaven.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 29
      november 2000, waar namens appellant is verschenen mr H.W.
      Bemelmans, advocaat te Nijmegen, en waar gedaagde zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr P.J. Reith, werkzaam bij Gak Nederland
      B.V.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant was voltijds werkzaam als rayonmanager bij
      X te Y. Daarnaast was hij werkzaam als zelfstandig ondernemer.
      Met ingang van 3 mei 1993 is het dienstverband bij X beëindigd en
      is appellant voor drie dagen per week als verkoopmedewerker in
      loondienst getreden bij Z
      Vleeswaren. Aanvullend ontving hij met ingang van 6 mei 1993 een
      uitkering ingevolge de Werkloosheidswet.
      Op 13 juli 1993 heeft appellant zijn werkzaamheden moeten staken
      vanwege gezondheidsklachten na een hem overkomen verkeersongeval.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft gedaagde geweigerd appellant na
      11 juli 1994 in aanmerking te brengen voor uitkeringen ingevolge
      de AAW en de WAO. Aan die weigering lag gedaagdes standpunt ten
      grondslag dat appellant met
      inachtneming van zijn medische beperkingen in staat moest worden
      geacht in een combinatie van vol- en deeltijdfuncties
      werkzaamheden te verrichten en daarmee zodanige inkomsten te
      verwerven, dat in vergelijking met het voor hem geldende
      maatmaninkomen een verlies aan verdiencapaciteit in de zin van de
      AAW en de WAO resteerde van minder dan 15%.
    
    
    
      Het tegen dat besluit ingestelde beroep is door de rechtbank
      ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank
      overwogen dat op grond van de beschikbare medische gegevens,
      waarvan met name genoemd de ten behoeve van de gedingvoering in
      eerste aanleg uitgebrachte rapporten van D.A. Dartée,
      orthopedisch chirurg, d.d. 8 april 1997, en van P.L. The,
      zenuwarts-psychiater en klinisch neuro-fysioloog,
      d.d. 31 augustus 1997, ten aanzien van appellant de juiste
      medische beperkingen tot het verrichten van arbeid in aanmerking
      genomen zijn.
    
    
    
      Namens appellant is in hoger beroep in de eerste plaats
      aangevoerd dat hij niet-ontvankelijk had moeten worden verklaard
      in zijn beroep omdat blijkens het schrijven van 8 september 1997
      gedaagde aan de rechtbank ondubbelzinnig heeft meegedeeld het
      bestreden besluit niet langer te handhaven en dat deze intrekking
      als onherroepelijk en onaantastbaar dient te worden beschouwd.
    
    
    Dienaangaande overweegt de Raad als volgt.
    
    
      In aansluiting op evenvermeld schrijven van 8 september 1997
      heeft gedaagde bij brief van 10 oktober 1997 aan de rechtbank als
      volgt bericht:
      "Met uw brief van 14 mei 1997 zond u ons ondermeer een afschrift
      van de brief van gemachtigde van 15 april 1997 met als bijlagen
      rapportages van de neuroloog dr Notermans en de neuropsycholoog
      dr Cho.
      Naar aanleiding van met name het rapport van dr Cho, rees bij de
      verzekeringsarts de vraag op het belastbaarheidspatroon op
      onderdelen van de psychische belastbaarheid aanpassing behoefde.
      Zij achtte het noodzakelijk eiser ter beantwoording van deze
      vraag opnieuw te onderzoeken.
      Bij brief van 7 juli 1997 verzochten wij uw rechtbank om toestemming voor dit onderzoek.
      Bij brief van 10 juli 1997 berichtte u
      ons dat geen toestemming werd verleend.
      Na intern overleg werd, gelet op het onthouden van toestemming
      door de rechtbank, besloten de bestreden beslissing niet langer
      te handhaven om zodoende de handen vrij te hebben alsnog het
      noodzakelijk geacht onderzoek in te stellen.
      Zowel eiser als uw rechtbank werden van deze beslissing bij brief
      van 8 september 1997 op de hoogte gesteld.
      Op 9 september 1997 ontvingen wij van uw rechtbank een rapport
      opgesteld door de zenuwarts-psychiater dr The, alsmede enkele
      andere gedingstukken.
      Het bestaan van het rapport van dr The verraste ons volkomen, nu
      wij van uw rechtbank noch een mededeling ex artikel 8:47 lid 3
      AWB mochten ontvangen, noch van het onderzoek van dr The op de
      hoogte zijn gesteld naar aanleiding van ons verzoek van 7 juli
      1997.
      Het moge duidelijk zijn dat na het onderzoek van
      dr The onzerzijds geen enkele behoefte meer bestaat aan het nader
      in kaart brengen van de psychische beperkingen van eiser.
      Wij verzoeken u dan ook onze brief van 8 september 1997 als niet
      geschreven te beschouwen en het beroep tegen onze beslissing van
      10 oktober 1994 ongegrond te verklaren."
    
    
    
      Vervolgens heeft de rechtbank met betrekking tot dit
      schrijven partijen bij brieven van 31 oktober 1997 als volgt
      geïnformeerd:
      "Gebleken is dat de rechtbank abusievelijk heeft verzuimd
      partijen overeenkomstig het bepaalde in artikel 8:47, derde lid
      van de Awb mededeling te doen van het voornemen tot het benoemen
      van de zenuwarts-psychiater P.L. The als deskundige voor het
      instellen van een (aanvullend) onderzoek.
      Nu de intrekking van verweerders besluit d.d. 10 oktober 1994 in
      belangrijke mate is ingegeven bij gebrek aan wetenschap omtrent
      dit voorgenomen onderzoek, acht de rechtbank het aangewezen, mede
      om redenen van proceseconomie, het verzoek van verweerder om de
      brief van 8 september 1997 als niet geschreven te beschouwen in
      te willigen en de behandeling van het beroep tegen het besluit
      van 10 oktober 1994 voort te zetten. Omtrent de verdere afdoening
      van deze zaak zult u op korte termijn nader bericht ontvangen."
    
    
    
      Volgens vaste rechtspraak van de Raad -onder meer blijkens de
      uitspraak gepubliceerd in USZ 2000/271- kan een bevoegd gedane
      intrekking van een beroep na het verstrijken van de beroepstermijn
      niet ongedaan worden gemaakt, tenzij er sprake is van aan
      betrokkene niet toe te rekenen omstandigheden waardoor hij in een
      situatie van dwaling verkeerde of blijkt van dwang of bedrog van
      enige zijde teneinde de betrokkene ertoe te bewegen het (hoger)
      beroep in te trekken. De Raad voegt hieraan toe met
      betrekking tot een uitvoeringsorgaan niet anders van oordeel te
      zijn indien dit orgaan onder vergelijkbare omstandigheden het
      bestreden besluit of het hoger beroep intrekt.
    
    
    
      In aanmerking genomen de inhoud van gedaagdes evenvermeld
      schrijven van 10 oktober 1997 is de Raad van oordeel dat gedaagde
      als gevolg van de omstandigheid dat de rechtbank verzuimd heeft
      overeenkomstig het bepaalde in artikel 8:47, derde lid, van de
      Algemene wet bestuursrecht (Awb) hem mededeling te doen van het
      voornemen tot het benoemen van de deskundige P.L. The in een
      situatie van dwaling verkeerde ten tijde van de verzending van
      zijn brief van 8 september 1997.
    
    
    
      Gelet hierop is de Raad -evenals kennelijk de rechtbank- van
      oordeel dat de in de brief van 8 september 1997 opgenomen
      intrekking van het bestreden besluit als vervallen is te
      beschouwen.
    
    
    Derhalve dient appellants primaire grief te worden verworpen.
    
    
      Met betrekking tot de medische grondslag waarop het
      bestreden besluit berust heeft de Raad geen aanleiding gezien
      anders te oordelen dan door de rechtbank bij de aangevallen
      uitspraak is gedaan. Ook de Raad is van oordeel dat
      doorslaggevende betekenis toekomt aan evenvermelde
      rapporten van D.A. Dartée, orthopedisch chirurg, d.d. 8
      april 1997, en van P.L. The, zenuwarts-psychiater en klinisch
      neurofysioloog, d.d. 31 augustus 1997, en voorts, dat op grond
      van de in die rapporten neergelegde conclusies gedaagde ten
      aanzien van appellant de juiste medische beperkingen tot het
      verrichten van arbeid in aanmerking heeft genomen. De deskundige
      D.A. Dartée is tot de conclusie gekomen dat bij orthopedisch
      onderzoek geen afwijkingen worden gevonden die de klachten van
      appellant kunnen verklaren. De deskundige P.L. The is tot de
      conclusie gekomen dat op psychisch terrein bij appellant geen
      sprake is van beperkingen ten aanzien van zijn psychische
      belastbaarheid en dat op neurologisch gebied bij appellant geen
      afwijkingen zijn vastgesteld. Beide deskundigen kunnen zich
      verenigen met de aan het bestreden besluit ten grondslag
      liggende, ten aanzien van
      appellant vastgestelde beperkingen. Tevens achten zij appellant
      op medische gronden in staat tot een gecombineerde vervulling van de geselecteerde vol- en
      deeltijdfuncties.
    
    
    
      In hoger beroep heeft appellant met betrekking tot de medische
      grondslag aangevoerd dat hij ten gevolge van het hem op 13 juli
      1993 overkomen verkeersongeval nog slechts zeer ten dele in staat
      is werkzaamheden te verrichten. Hij heeft ter ondersteuning van
      zijn standpunt met name gewezen op het door hem bij de rechtbank
      in het geding gebracht rapport van prof. dr S.L.H. Notermans,
      d.d.
      25 maart 1996. In dat rapport komt prof. Notermans tot de
      diagnose "posttraumatisch ernstig laat rest post whiplash-beeld"
      en concludeert hij dat appellant slechts tot maximaal 4 uur per
      dag in staat is tot werken, ook bij aangepast werk met
      neksparende arbeid.
    
    
    
      In hetgeen namens appellant is aangevoerd en in hetgeen prof.
      Notermans heeft uiteengezet in zijn rapport van
      25 maart 1996 heeft de Raad onvoldoende aanleiding kunnen vinden
      om tot een ander dan zijn hogervermeld oordeel te komen. Te dien
      aanzien overweegt de Raad dat, mede gelet op de bevindingen en
      conclusies van voornoemde deskundigen D.A. Dartée en P.L. The, er onvoldoende grond
      bestaat om op medische gronden naar objectieve maatstaven
      gemeten, appellant verder beperkt te achten dan door gedaagde is
      vastgesteld en te oordelen dat bij appellant ten tijde in geding
      sprake was van een zodanige ongeschiktheid tot werken, dat hij
      slechts in staat was tot halve dagen arbeid.
    
    
    
      De namens appellant aangevoerde grief dat de betrokken
      verzekeringsgeneeskundige heeft gehandeld in strijd met het
      bepaalde in de zogeheten Tica-richtlijn, treft reeds daarom geen
      doel, omdat deze richtlijn, betreffende het medisch
      arbeidsongeschiktheidscriterium, dateert van
      19 september 1996, zodat die verzekeringsgeneeskundige daarmee
      geen rekening heeft kunnen houden.
    
    
    
      Omdat de Raad zich door de thans voorhanden medische
      gegevens voldoende voorgelicht acht over appellants
      gezondheidstoestand ten tijde in geding ziet hij geen aanleiding
      te voldoen aan het namens appellant gedane verzoek hem te doen
      onderzoeken door een andere deskundige.
    
    
    
      Met betrekking tot de arbeidskundige grondslag van het bestreden
      besluit overweegt de Raad als volgt.
    
    
    
      Bij het in rubriek I vermeld schrijven van 20 oktober 2000 heeft
      gedaagde meegedeeld dat de zienswijze die ten grondslag lag aan
      het bestreden besluit niet volledig gehandhaafd kan blijven.
      Gedaagde is thans van mening dat met betrekking tot de WAO de
      omvang van de maatgevende arbeid te stellen is op 36 uur per week
      en dat het maatmaninkomen bepaald dient te worden op f 4.530,22
      per maand. De totale omvang van de maatman in het kader van de
      AAW dient, gelet op de omvang van appellants werkzaamheden als
      zelfstandige, gesteld te worden op 66 uur per week. Het standpunt
      dat de aan appellant voorgehouden vol- en deeltijdse functies
      combineerbaar zijn, wordt niet langer gehandhaafd gelet op de aan
      die combineerbaarheid conform de jurisprudentie van de Raad te
      stellen eisen. Gedaagde is thans van mening dat de vaststelling
      van de resterende verdiencapaciteit slechts kan plaatsvinden op
      basis van voltijdse functies. Alhoewel een aantal van de aan
      appellant voorgehouden voltijdse functies afvallen, resteren naar
      de mening van gedaagde voldoende (voltijdse) functies om daarop
      een schatting te baseren.
      Naar het oordeel van gedaagde zou een en ander leiden tot een
      mate van arbeidsongeschiktheid in de zin van de WAO van 25 tot
      35%. Voor de vaststelling van de mate van
      arbeidsongeschiktheid in het kader van de AAW is volgens gedaagde
      een nader onderzoek naar appellants resterende verdiencapaciteit
      in zijn eigen bedrijf noodzakelijk.
      Mede gelet hierop heeft gedaagde afgezien van nadere
      besluitvorming.
    
    
    
      Nu aan het bestreden besluit de arbeidskundige grondslag is komen
      te ontvallen, komt dat besluit wegens strijd met het toenmalige
      artikel 4:16 (thans 3:46) van de Awb voor vernietiging in
      aanmerking. Ook de aangevallen uitspraak, waarbij dat besluit in
      stand is gelaten, dient te worden vernietigd.
    
    
    
      Gedaagde zal met inachtneming van het in deze uitspraak
      overwogene een nieuw besluit dienen te nemen terzake van
      appellants aanspraak op uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO na
      11 juli 1997. Dienaangaande overweegt de Raad, voor dit geding
      ten overvloede, nog het navolgende.
    
    
    
      De Raad stelt vast dat naar aanleiding van gedaagdes evenvermeld
      schrijven van 20 oktober 2000 appellants
      gemachtigde ter zitting de grieven met betrekking tot de
      vaststelling van het maatmaninkomen ingevolge de WAO heeft laten
      varen.
    
    
    
      Voorts heeft gedaagdes gemachtigde ter zitting erkend dat bij een
      van de drie geselecteerde voltijdse functies die resteren bij de
      onderhavige schatting, te weten: de verkooptelefonist (Fb-code:
      4817), onvoldoende duidelijk is of het MAVO-diploma -waarover
      appellant niet beschikt- een vereiste is. Derhalve staat thans
      onvoldoende vast dat die functie een juist beeld van de
      verdiencapaciteit van appellant geeft.
    
    
    
      Met betrekking tot het namens appellant gedane verzoek om
      gedaagde te veroordelen tot vergoeding van de door appellant
      geleden schade, bestaande uit de wettelijke rente, is de Raad van
      oordeel dat dit verzoek thans niet voor toewijzing in aanmerking
      komt, omdat de Raad, gezien het vorenstaande, onvoldoende inzicht
      heeft in de vraag of er schade wordt geleden en zo ja, welke
      omvang deze schade heeft. Wel zal gedaagde wanneer hij een nieuw
      besluit neemt met inachtneming van hetgeen de Raad in deze
      uitspraak heeft overwogen, bij de voorbereiding van dat
      besluit tevens aandacht dienen te besteden aan de vraag in
      hoeverre er termen zijn om schade te vergoeden.
    
    
    
      De Raad acht ten slotte termen aanwezig om op grond van artikel
      8:75 van de Awb gedaagde te veroordelen in de proceskosten van
      appellant in beroep en in hoger beroep. Deze kosten worden
      begroot op f 1.775,-- voor verleende rechtsbijstand in eerste
      aanleg en op f 1.420,-- voor verleende rechtsbijstand in hoger
      beroep.
    
    
    Derhalve dient te worden beslist als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    
    
      Verklaart het inleidend beroep tegen het bestreden
      besluit gegrond en vernietigt dit besluit;
    
    
    
      Bepaalt dat gedaagde een nader besluit zal nemen met
      inachtneming van deze uitspraak;
    
    
    
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in eerste
      aanleg tot een bedrag groot f 1.775,- en in hoger beroep tot een
      bedrag groot f 1.420,-;
    
    
    
      Bepaalt dat gedaagde aan appellant het door hem zowel in eerste
      aanleg als in hoger beroep gestorte griffierecht van in totaal f
      215,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr W.D.M. van Diepenbeek als voorzitter en mr
      T. Hoogenboom en mr C.W.J. Schoor als leden, in tegenwoordigheid
      van mr J.W.P. van der Hoeven als griffier en uitgesproken in het
      openbaar op 10 januari 2001.
    
    
    
    (get.) W.D.M. van Diepenbeek.
    
    
    
    (get.) J.W.P. van der Hoeven.
    
    
    
    AB