ECLI:NL:CRVB:1996:ZB6529, Centrale Raad van Beroep, 24-09-1996, 95/2402 AAW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Bindendheid van overwegingen ten overvloede.

E N K E L V O U D I G E  K A M E R
  
  
  95/2402 AAW
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    
      [appellante], wonende te [woonplaats],
    appellante,
  
  
  en
  
  
    het bestuur van de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging,
    gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Namens appellante is mr J.G.L.M. Schiffeleers, advocaat te
    Oosterhout, op bij beroepschrift aangegeven gronden in hoger
    beroep gekomen van een door de rechtbank te Maastricht onder
    dagtekening 7 februari 1995 tussen partijen gegeven uitspraak,
    waarnaar hierbij wordt verwezen.
  
  
  Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op
    27 augustus 1996, waar voor appellante is verschenen
    mr Schiffeleers voornoemd, terwijl gedaagde - zoals
    tevoren bericht - niet is verschenen.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Appellante heeft op 6 juli 1988 een aanvraag gedaan voor een
    uitkering ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet
    (AAW). Zij heeft daarbij aangegeven sedert 1977 geheel
    arbeidsongeschikt te zijn.
  
  
  
    Bij beslissing van 16 februari 1990 heeft gedaagde met
    toepassing van artikel 25, tweede lid, eerste volzin van de
    AAW aan appellante met ingang van 6 juli 1987 - zijnde een jaar
    vóór de datum van de aanvraag van 6 juli 1988 - uitkering
    ingevolge de AAW toegekend. Daarbij heeft gedaagde zich op het
    standpunt gesteld dat geen sprake is van een bijzonder geval
    als bedoeld in de tweede volzin van genoemd artikellid.
  
  
  
    Bij beschikking van 21 februari 1992 heeft de Voorzitter van
    de Raad van Beroep te Roermond het tegen deze beslissing
    ingestelde beroep gegrond verklaard, die beslissing vernietigd
    voor zover het betreft de toepassing van artikel 25 lid 2 AAW
    en bepaald dat gedaagde een nieuwe beslissing neemt met
    inachtneming van het gestelde in die beschikking.
  
  
  Gedaagde heeft tegen deze beschikking verzet aangetekend.
  
  
    Vervolgens heeft de rechtbank te Roermond bij uitspraak van 12
    mei 1993 appellantes beroep tegen de beslissing van 16
    februari 1990 gegrond verklaard voor zover het gericht is
    tegen de ingangsdatum van de AAW-uitkering, die beslissing in
    zoverre vernietigd en bepaald dat gedaagde een nieuwe
    beslissing neemt omtrent appellantes aanspraken ingevolge de
    AAW met inachtneming van hetgeen in rubriek II is overwogen.
  
  
  
    In rubriek II van genoemde uitspraak is onder meer het
    volgende overwogen:
    "Geheel ten overvloede overweegt de rechtbank dat een
    beslissing waarbij wel zou zijn uitgegaan van een
    bijzonder geval en tevens zou zijn besloten geen
    gebruik te maken van de bevoegdheid de uitkering
    eerder te doen ingaan dan één jaar voor de datum van
    de aanvraag de rechterlijke toets niet zou hebben
    kunnen doorstaan. Daartoe verwijst de rechtbank naar
    de uitspraak van 18 november 1992 in de zaak nr.
    AAW/WAO 92/3464, welke in afschrift aan deze uitspraak
    is gehecht, waarin de rechtbank in een soortgelijke
    kwestie als hier aan de orde heeft overwogen,
    dat de daarin aan de orde zijnde beslissing
    niet in stand gelaten kan worden omdat deze strijdig
    is met artikel 4 van de derde richtlijn, terwijl de
    betrokken vrouw tot de personenkring van de derde
    richtlijn behoort, zodat zij vanaf 23 december 1984
    die richtlijn rechtstreeks kan inroepen en de bedrijfsvereniging
    derhalve - mede gezien het bepaalde
    in het Emmott-arrest van het Hof van Justitie van de
    Europese Gemeenschappen (het Hof) van 25 juli 1991
    (AB 1992/1) in redelijkheid niet kon weigeren om,
    met gebruikmaking van zijn bevoegdheid ex artikel
    25, tweede lid AAW, een AAW-uitkering toe te kennen
    ingaande 23 december 1984 (als gevolg van een kennelijke
    verschrijving staat in die uitspraak van
    1 december 1992 in plaats van laatstbedoelde
    ingangsdatum van 23 december 1984 per abuis vermeld
    24 december 1984).
    In deze zaak handelt het echter om een vrouw die
    niet tot de personenkring van de derde richtlijn
    gerekend kan worden.
    Op grond van de thans voorhanden gegevens houdt de
    rechtbank het er namelijk voor dat klaagster sedert
    1966 niet meer aan het arbeidsproces heeft deelgenomen
    en eerst per 1 januari 1977 arbeidsongeschikt
    wordt geacht. Zulks betekent niet, dat daarom de
    uitkomst van het rechterlijk oordeel in deze zaak
    een andere zou zijn dan die welke is gegeven in de
    hierboven genoemde zaak.".
  
  
  
    Gedaagde heeft aanvankelijk tegen deze uitspraak hoger beroep
    ingesteld, doch dit later ingetrokken. Appellante heeft geen
    hoger beroep aangetekend tegen die uitspraak.
  
  
  
    Gedaagde heeft ter uitvoering van deze uitspraak het thans
    bestreden besluit van 16 februari 1994 aan appellante
    uitgereikt, blijkens welk besluit gedaagde van oordeel is dat
    in het geval van appellante weliswaar sprake is van een
    bijzonder geval als omschreven in artikel 25, tweede lid
    laatste volzin van de AAW, maar gelet op de omstandigheden van
    het geval getoetst aan het door het gedaagde gevoerde beleid
    geen redenen aanwezig acht om gebruik te maken van zijn
    bevoegdheid de uitkering vroeger te laten ingaan dan een jaar
    voor de dag waarop de aanvraag werd ingediend.
  
  
  
    In geding is de vraag of dit besluit in rechte stand kan
    houden.
  
  
  
    De Raad beantwoordt deze vraag, evenals de rechtbank,
    bevestigend.
  
  
  
    Blijkens het beroepschrift en het verhandelde ter zitting
    stelt appellante zich op het standpunt dat het gedaagde op
    grond van de hiervoor genoemde en deels weergegeven uitspraak
    van de rechtbank te Roermond van 12 mei 1993 niet meer vrij
    stond om bij de in die uitspraak door de rechtbank opgedragen
    nieuw te nemen beslissing af te wijken van hetgeen de
    rechtbank met betrekking tot de ingangsdatum van de AAW-uitkering
    in die uitspraak had overwogen.
  
  
  
    Appellante bestrijdt niet dat het hier overwegingen betreft
    welke door de rechtbank geheel ten overvloede zijn gegeven,
    maar stelt dat gedaagde desalniettemin aan deze overwegingen
    gebonden is omdat deze overwegingen de vernietiging van de
    bestreden beslissing van 16 februari 1990 zelfstandig dragen.
  
  
  
    Namens appellante zijn voor het overige geen grieven
    aangevoerd tegen de aangevallen uitspraak. De Raad zal zich
    beperken tot het zojuist genoemde punt van geschil.
  
  
  
    De Raad stelt vast dat de uitspraak van de rechtbank te
    Roermond van 22 mei 1993 in kracht van gewijsde is gegaan,
    aangezien appellante tegen die uitspraak geen hoger beroep
    heeft aangetekend en gedaagde het tegen die uitspraak
    ingestelde hoger beroep heeft ingetrokken.
  
  
  
    Naar aanleiding van hetgeen namens appellante in hoger beroep
    naar voren is gebracht en ter zitting van de Raad nader is
    toegelicht overweegt de Raad dat hij appellantes standpunt in
    zoverre kan onderschrijven dat het enkele feit dat de
    rechtbank aangeeft de hiervoor gedeeltelijk weergegeven
    overwegingen geheel ten overvloede te geven, op zichzelf niet
    betekent dat deze overwegingen partijen niet zouden kunnen
    binden. De Raad heeft dienovereenkomstig al eerder overwogen
    in zijn uitspraak van 15 november 1994, WW 1992/441.
  
  
  
    Appellantes standpunt dat de bedoelde overwegingen de
    vernietiging van de beslissing van 16 februari 1990
    zelfstandig dragen, deelt de Raad echter niet. Bij zijn in dat
    geding voorliggende beslissing had gedaagde zich op het
    standpunt gesteld dat in het geval van appellante geen sprake
    was van een bijzonder geval als bedoeld in artikel 25, tweede
    lid laatste volzin, en zich derhalve niet bevoegd geacht de
    uitkering vroeger te laten ingaan dan een jaar vóór de
    aanvraagdatum. In haar uitspraak van 22 mei 1993 is de
    rechtbank tot het oordeel gekomen dat wel sprake is van een
    bijzonder geval als hier bedoeld, zodat gedaagde zal dienen te
    beslissen omtrent de wijze waarop hij gebruik maakt van de hem
    toekomende bevoegdheid de uitkering van appellante eerder te
    doen ingaan dan één jaar voor de datum van de aanvraag. Van
    een overweging ten aanzien van die te nemen beslissing kan
    niet worden gezegd dat deze (mede) de vernietiging van de
    beslissing draagt, nog daargelaten dat een dergelijke
    overweging buiten de omvang van het geding gaat en reeds
    daarom slechts het karakter van een overweging ten overvloede
    kan hebben. Die overweging kan partijen dan ook niet binden.
  
  
  
    De Raad is daarom van oordeel dat het gedaagde bij een nieuw
    te nemen besluit omtrent appellantes aanspraken op AAW-uitkering
    vrij stond om bij de gebruikmaking van de hem
    toekomende discretionaire bevoegdheid als bedoeld in artikel
    25, tweede lid laatste volzin van de AAW af te wijken van
    hetgeen de rechtbank te Roermond in de gewraakte overwegingen
    daaromtrent heeft overwogen.
  
  
  
    Uit het vorenstaande volgt dat het hoger beroep niet kan
    slagen, zodat moet worden beslist als hierna onder III is
    weergegeven.
  
  
  
    De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
    het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet
    bestuursrecht.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  Bevestigt de aangevallen uitspraak.
  
  
    Aldus gegeven door mr M.M. van der Kade in tegenwoordigheid
    van mr A.W.M. van Bommel als griffier, en uitgesproken in het
    openbaar op 24 september 1996.
  
  
  
  (get.) M.M. van der Kade.
  
  
  (get.) A.W.M. van Bommel.
  
  
  
  
    HD/RH
    06.09