ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9116, Centrale Raad van Beroep, 21-09-2000, 98/6943 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-09-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/6943 WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    
      I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet
      Organisatiewet Sociale Verzekeringen 1997 treedt het Landelijk
      instituut sociale verzekeringen (hierna: Lisv) in de plaats van de
      betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is het Lisv
      in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor Hotel-,
      Restaurant, Café-, Pensioen- en Aanverwante Bedrijven. In deze
      uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant is bij gemachtigde mr B.I. Klaassens, advocaat te
      Groningen, op bij aanvullend beroepschrift van 15 januari 1999
      aangegeven gronden in hoger beroep gekomen van een door de
      rechtbank te Groningen onder dagtekening 4 augustus 1998 tussen
      partijen gegeven uitspraak, voorzover daarin het beroep ongegrond
      is verklaard tegen gedaagdes besluiten van 16 september 1992 en 19
      november 1996.
    
    
    
      Namens gedaagde is onder dagtekening 7 april 1999 een
      verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 29
      juni 2000. Bij deze gelegenheid is voor appellant, daartoe
      ambtshalve opgeroepen bij gemachtigde, verschenen mr L.J. van der
      Veen, eveneens advocaat te Groningen en heeft gedaagde, eveneens
      daartoe ambtshalve opgeroepen door de Raad, zich doen
      vertegenwoordigen door mr T. Martens, werkzaam bij Gak Nederland
      B.V.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant is vanaf 1978 in loondienst geweest als klusjesman bij
      een stationrestauratie gedurende ca 3,5 uur per dag. Vanaf 1980 is
      hij daarnaast als zelfstandig venter van eieren en kippen gaan
      werken.
    
    
    
      Bij besluit van 16 september 1992 is aan appellant met ingang van
      6 oktober 1983 een uitkering ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend, naar een mate
      van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. De AAW-uitkering is
      gebaseerd op de algemene grondslag van f. 77,62, de WAO-uitkering
      op een dagloon van f. 44,16.
    
    
    
      Bij besluit van 19 november 1996 is aan appellant meegedeeld dat
      met ingang van 1 augustus 1993 de AAW-uitkering met toepassing van
      artikel 33 AAW zal worden uitbetaald, alsof appellant zou zijn
      ingedeeld in de arbeidsongeschiktheidsklasse 45 tot 55% en dat de
      WAO-uitkering onder toepassing van artikel 44 WAO niet meer zou
      worden uitbetaald, omdat appellant voor minder dan 15%
      arbeidsongeschikt wordt geacht.
    
    
    
      In hoger beroep is uitsluitend in geschil of gedaagde terecht en op
      goede gronden geen toepassing heeft gegeven aan het bij en
      krachtens de artikelen 36a AAW en 46a WAO bepaalde, zoals die
      bepalingen ten tijde hier van belang luidden.
    
    
    
      In het bijzonder spitst het geding zich toe op de vraag of gedaagde
      terecht geen toepassing heeft gegeven aan artikel 2 van de
      beschikking ex artikel 46a WAO (oud) van 28 september 1976, Stcrt
      1986, 203, alsmede aan het gelijkluidende artikel 2 van het per 1
      januari 1987 geldende besluit van 23 december 1986, Stcrt 1986,
      250, ex artikel 36 AAW.
    
    
    
      Artikel 2 van vorenbedoelde besluiten behelst dat in afwijking van
      de hoofdregel op grond waarvan indien zowel recht op een
      AAW-uitkering als een WAO-uitkering bestaat, de AAW-uitkering niet
      wordt uitbetaald, de AAW-uitkering toch (ten dele) toch wordt
      betaald.
    
    
    
      In het onderhavige geval heeft gedaagde zich op het standpunt
      gesteld dat artikel 3 van vorenbedoelde regelgeving zich tegen
      toepassing van de gunstige bepaling van artikel 2 van die
      regelgeving verzet. Gedaagde meent dat zich bij appellant de
      situatie voordoet als bedoeld in artikel 14, eerste lid onder a,
      van de Algemene dagloonregelen WAO, dat hij anders dan ingevolge
      een regeling tot toepassing van een kortere dan de voor hem normale
      werktijd gemiddeld een geringer dan het normale aantal uren per
      week placht werkzaam te zijn, doch dit niet heeft geleid tot
      vaststelling van een lager WAO-dagloon.
    
    
    
      De Raad acht dit evenwel in het onderhavige geval een te strikte
      uitleg van vorenbedoelde bepaling, gelet op de toelichting op
      bedoelde regelgeving, waaraan de Raad het volgende ontleent:
      "Indien bij de vaststelling van het dagloon ingevolge de
      Dagloonregelen WAO geen rekening is gehouden met omstandigheden als
      bedoeld in artikel 14 en derhalve een dagloon is vastgesteld,
      gebaseerd op een volledige werkweek, is er geen reden aanwezig de
      gunstige regeling op grond van artikel 2 toe te passen. Dit is de
      reden waarom onder die omstandigheden artikel 2 buiten toepassing
      blijft (....)."
    
    
    
      De gedingstukken laten zien dat in het onderhavige geval het
      dagloon niet is gebaseerd op een volledige werkweek.
    
    
    
      De Raad is derhalve van oordeel dat gedaagde ten onrechte geen
      toepassing heeft gegeven aan vorenbedoeld artikel 2.
    
    
    
      Dit brengt mee dat de aangevallen uitspraak, voor zover deze in
      hoger beroep is aangevallen, geen stand kan houden.
    
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de
      Algemene wet bestuursrecht gedaagde te veroordelen in de
      proceskosten van appellante in hoger beroep. Deze kosten worden
      begroot op f. 1.420,-- voor verleende rechtsbijstand.
    
    
    
      De Raad stelt tot slot vast dat het door appellante in hoger beroep
      gestorte griffierecht door gedaagde dient te worden vergoed.
    
    
    Beslist wordt als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover aangevochten,
      alsmede de bestreden besluiten als in rubriek I vermeld;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in hoger
      beroep tot een bedrag groot f. 1.420,--;
      Bepaalt dat gedaagde aan appellante het gestorte recht ten bedrage
      van f. 160,- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter en mr R.C.
      Schoemaker en mr G. van der Wiel als leden, in tegenwoordigheid van
      R.E. Lysen als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 21
      september 2000.
    
    
    
    (get.) B.J. van der Net.
    
    
    
    (get.) R.E. Lysen.
    
    
    
    AB