ECLI:NL:GHARL:2020:8951, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 03-11-2020, 21-003674-19
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden — Uitspraak 
Datum: 2020-11-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Vrijspraak van rijden onder invloed van alcohol; géén onderzoek als bedoeld in artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994.

Afdeling strafrecht
  
    Parketnummer:	21-003674-19 
    Uitspraak d.d.:	3 november 2020
    Tegenspraak
  
  
    
      Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, zittingsplaats Leeuwarden, gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Nederland van 9 juli 2019 met het parketnummer 96-100405-18 in de strafzaak inzake de verdachte
  
  
    
      
        [verdachte]
      , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1980, wonende te [woonadres] , [woonplaats] .
  
  
    Het hoger beroep
    
    
      De verdachte heeft tegen het hiervoor genoemde vonnis hoger beroep ingesteld.
    
    
    
  
  
    Onderzoek van de zaak
    
    
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het gerechtshof van 20 oktober 2020 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422 van het Wetboek van Strafvordering, het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.
    
    
    
      Het gerechtshof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, inhoudende dat het gerechtshof het vonnis van de politierechter zal bevestigen. 
    
    
    
      Het gerechtshof heeft voorts kennis genomen van hetgeen namens de verdachte door zijn raadsman, mr. J.J. van 't Hoff, ter terechtzitting in hoger beroep is aangevoerd.
    
    
    
  
  
    Het vonnis waartegen het hoger beroep is gericht
    
    
      Bij het hierboven genoemde vonnis, waartegen het hoger beroep is gericht, heeft de politierechter de verdachte ter zake van het aan hem ten laste gelegde delict rijden onder invloed van alcohol veroordeeld tot een geldboete van driehonderdtwintig euro, alsmede een voorwaardelijke ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen voor de duur van zes maanden, met een proeftijd van twee jaren en met aftrek van de periode gedurende welke het rijbewijs is ingehouden.
    
    
    
      Het gerechtshof zal dat vonnis vernietigen omdat het gerechtshof tot een andere bewijsbeslissing komt dan de politierechter. Het gerechtshof zal daarom opnieuw rechtdoen.
    
    
    
  
  
    De tenlastelegging
    
    
      Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:
    
    
    
      hij, op of omstreeks 14 mei 2018 te [plaats] , als bestuurder van een motorrijtuig, (snorfiets), dit voertuig heeft bestuurd, na zodanig gebruik van alcoholhoudende drank, dat het alcoholgehalte in zijn adem bij een onderzoek, als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a van de Wegenverkeerswet 1994, 645 microgram, in elk geval hoger dan 220 microgram, alcohol per liter uitgeademde lucht bleek te zijn.
    
    
    
  
  
    Vrijspraak
    
    
      Het gerechtshof acht niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het aan hem ten laste gelegde delict heeft begaan, zodat hij daarvan behoort te worden vrijgesproken.
      Het gerechtshof grondt deze beslissing op het volgende.
    
    
    
      De verdachte heeft bij de politie en bij de politierechter erkend dat hij enige alcohol heeft gedronken. HHHHij heeft echter de juistheid van het in de tenlastelegging opgenomen resultaat van de door de politie verrichte ademanalyse betwist. De raadsman van de verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep vrijspraak bepleit, op de grond dat geen sprake is geweest van een onderzoek als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994). Hiertoe is - onder verwijzing naar de artikelen 11, 17 en 19 van het Besluit alcohol, drugs en medicijnen in het verkeer (hierna: het Besluit) - aangevoerd dat door de politie op onjuiste wijze uitvoering is gegeven aan de formaliteiten met betrekking tot het tegenonderzoek dat door zijn cliënt is verzocht.  
      Het gerechtshof overweegt hierover als volgt.
    
    
    
      Op 14 mei 2018 heeft de verdachte op straat medewerking verleend aan het verrichten van een voorlopig ademonderzoek door de politie. Naar aanleiding van het resultaat van dat onderzoek is de verdachte vervolgens onderworpen aan een onderzoek door middel van een ademanalyseapparaat. Naar aanleiding van het resultaat van laatstgenoemd onderzoek is door de verdachte verzocht om een tegenonderzoek. Ten behoeve daarvan is een hoeveelheid bloed afgenomen bij de verdachte, waarna twee bloedmonsters door de politie zijn verzonden naar het Nederlands Forensisch Instituut (verder: NFI)  in Den Haag.
    
    
    
      De uitslag van het onderzoek op het bloedmonster met SIN TAAR6972NL door het NFI d.d. 23 mei 2018 is niet verstuurd aan de verdachte maar aan de politie, die de bloedmonsters had ingezonden. Het tweede bloedmonster is door het NFI beschikbaar gehouden voor tegenonderzoek. De politie heeft echter verzuimd - zoals aangevoerd is door de verdediging - mededeling aan de verdachte te doen van het resultaat van het tegenonderzoek. Op het moment dat de verdachte voor het eerst op de hoogte is geraakt van dat resultaat van het onderzoek door het NFI , kort voor de eerste zitting van de politierechter op 18 april 2019, was de bewaartermijn van de bloedmonsters reeds verstreken en was het tweede bloedmonster met SIN TAAR6973NL dan ook niet meer beschikbaar voor een nieuw onderzoek. Het recht van de verdachte op een dergelijk nieuw onderzoek is vervat in artikel 17 van het Besluit.
    
    
    
    
      De mogelijkheid voor een verdachte om tegenonderzoek (op het door het NFI verrichte eerste bloedonderzoek) te doen uitvoeren, raakt de betrouwbaarheid van het onderzoek als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a, WVW1994. Tegen die achtergrond is de in artikel 17 van het Besluit opgenomen informatieplicht jegens de verdachte door de politie te zien als een van de strikte waarborgen waarmee de wetgever het onderzoek als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a, WVW 1994 heeft omringd. Nu de politie de verdachte niet in kennis heeft gesteld van de uitkomst van het onderzoek door het NFI, is niet voldaan aan de strikte vereisten ter waarborging van de zorgvuldigheid van het onderzoek. Daarmee is in dit geval géén sprake van een onderzoek als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a van de WVW 1994 zodat de uitkomst van het ademanalyseonderzoek niet kan bijdragen tot het bewijs. Dit dient in dit geval te leiden tot vrijspraak.
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      Het hof:
    
    
    
      Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
    
    
    
      Verklaart niet bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.
    
    
    
    
      Aldus gewezen door
      mr. G.A. Versteeg, voorzitter,
      mr. O. Anjewierden en mr. F. van der Maden, raadsheren,
      in tegenwoordigheid van H. Kingma, griffier,
      en op 3 november 2020 ter openbare terechtzitting uitgesproken.
    
    
    
      Mr. Versteeg is buiten staat dit arrest te ondertekenen.