ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6671, Centrale Raad van Beroep, 08-01-1997, 95/8536 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-01-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Het bestuursorgaan is er van uitgegaan dat bij app. geen behoefte bestond aan een motivering van de beschikking waarbij haar ziekengeld werd ingetrokken.

95/8536 ZW
  
  
                                                     O.
    U I T S P R A A K
  
  
  
  in het geding tussen:
  
  A., wonende te B., appellante,
  
  en
  
  
    het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor Detailhandel, Ambachten en
    Huisvrouwen, gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Bij brief van 15 augustus 1995 is vanwege gedaagde aan appellante kennis
    gegeven van het besluit om aan haar met ingang van 4 september 1995 geen
    uitkering ingevolge de Ziektewet toe te kennen, omdat zij niet meer
    ongeschikt was tot het verrichten van haar werk.
  
  
  
    De Arrondissementsrechtbank te Rotterdam heeft bij uitspraak van 26 oktober
    1995 het tegen voormeld besluit ingestelde beroep ongegrond verklaard.
  
  
  
    Appellante is bij gemachtigde mr M.J.M. Postma, advocaat te Utrecht, van die
    uitspraak in hoger beroep gekomen op de bij aanvullend beroepschrift d.d. 22
    maart 1996 aangevoerde gronden.
  
  
  Gedaagde heeft bij brief van 1 mei 1996 een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 4 december 1996,
    waar appellante in persoon is verschenen, bijgestaan door mr Postma
    voornoemd, en waar gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door
    mr E.A. Schouten, werkzaam bij Cadans Uitvoeringsinstelling Sociale
    Verzekeringen van Detam en BVG.
  
  
  
    Ter zitting van de Raad heeft de raadsman van appellante, met instemming van
    gedaagdes gemachtigde, nog een brief d.d. 3 december 1996 van de huisarts van
    appellante overgelegd.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Naar uit de gedingstukken en het verhandelde ter zitting van de Raad blijkt,
    is appellante op 17 augustus 1992 voor 40 uur per week als
    schoonheidsspecialiste gaan werken bij een drogisterij-parfumerie. Op 3
    februari 1995 is appellante wegens spanningsklachten samenhangend met een
    arbeidsconflict ongeschikt geworden voor haar werk, terzake waarvan aan haar
    ziekengeld is toegekend. Dit arbeidsconflict hield verband met de overname
    van het bedrijf en voortzetting van de exploitatie door de zoon van de vorige
    eigenaar, - die volgens appellante - haar had aangeboden voor 24 uur per week
    tegen een lager salaris te gaan werken, waartegen appellante bezwaren had.
    Aan het dienstverband is vervolgens medio april 1995 een eind gekomen.
  
  
  
    In verband met dit ziektegeval heeft appellante laatstelijk op 15 augustus
    1995 het spreekuur van de verzekeringsgeneeskundige van gedaagdes
    bedrijfsvereniging bezocht, die haar per 4 september 1995 niet langer
    arbeidsongeschikt achtte.
  
  
  
    Gelet op hetgeen van de zijde van appellante in hoger beroep is aangevoerd,
    is in dit geding primair aan de orde de vraag of het bestreden besluit
    voldoet aan de in de Algemene wet bestuursrecht (Awb) gestelde
    motiveringeisen.
  
  
  
    Het bestreden besluit luidt als volgt:
           "U meldde zich per 3 februari 1995 arbeidsongeschikt voor uw
            werk als medewerkster bij werkgever X. BV.
            Op grond van de Ziektewet bestaat alleen recht op ziekengeld
            wanneer de verzekerde wegens ziekte ongeschikt is voor zijn werk.
            U bent met ingang van 4 september 1995 niet (meer) wegens
            ziekte ongeschikt voor uw werk. U heeft daarom met ingang van 4
            september 1995 geen recht (meer) op ziekengeld.
            De motivering voor deze beschikking wordt u op verzoek
            toegezonden. U kunt binnen 7 dagen na dagtekening van deze
            brief vragen om een motivering.".
  
  
  
    Bij verweerschrift in eerste aanleg heeft gedaagde wat betreft de motivering
    van het bestreden besluit het navolgende aangevoerd:
           "Ingevolge het bepaalde in artikel 4:18 lid 2 (lees: lid 1) van
            de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan de vermelding van de
            motivering achterwege blijven indien redelijkerwijs kan worden
            aangenomen dat daaraan geen behoefte bestaat.
            Eiseres heeft op het spreekuur d.d. 15 augustus 1995 aan
            verweerders verzekeringsgeneeskundige kenbaar gemaakt het eens
            te zijn met de conclusie dat eiseres per 4 september 1995
            arbeidsgeschikt is voor haar werk als schoonheidsspecialiste
            (gedingstuk 2).
            Verweerder heeft derhalve redelijkerwijs kunnen aannemen dat
            aan een motivering geen behoefte bestond. Na afgifte van de
            beschikking heeft eiseres niet om een motivering verzocht.
            Tevens is verweerder van oordeel dat het voor eiseres voldoende
            duidelijk is dat met het werk in de beschikking, het werk als
            schoonheidsspecialiste wordt bedoeld. De arbeidsgeschiktheid
            voor het werk als schoonheidsspecialiste heeft verweerders
            verzekeringsgeneeskundige uitvoerig met eiseres besproken.".
  
  
  
    De Raad kan zich met de zienswijze van gedaagde omtrent het toepassingsbereik
    van artikel 4:18 van de Awb niet verenigen. Uit de Memorie van Toelichting
    bij het onderhavige artikel blijkt, dat bij situaties waarin een (volledige)
    vermelding van de motivering overbodig is, is gedacht aan gevallen waarin
    geen enkele belanghebbende behoefte heeft aan vermelding van de motivering,
    bij voorbeeld omdat niemand door de beschikking wordt geschaad of belast,
    omdat de beschikking conform de aanvraag is of omdat de beschikking reeds
    lang was aangekondigd en de motivering reeds lang bekend was, zonder dat
    iemand bezwaar tegen de beslissing zal hebben.
    Het onderhavige artikel is dan ook in de eerste plaats bedoeld voor
    begunstigende beschikkingen, waarbij de ingediende aanvraag wordt toegewezen,
    zodat gedaagdes standpunt op gespannen voet met deze wettelijke bepaling
    staat en derhalve niet kan worden onderschreven.
  
  
  
    In artikel 4:16 van de Awb is bepaald dat een beschikking dient te berusten
    op een deugdelijke motivering. Ingevolge artikel 4:17, lid 1 van de Awb dient
    de motivering bij de bekendmaking van de beschikking te worden vermeld. Op
    deze hoofdregel vormt het derde lid van artikel 4:17 een uitzondering door te
    bepalen dat, indien de motivering in verband met de vereiste spoed niet
    aanstonds bij de bekendmaking van de beschikking kan worden vermeld, het
    bestuursorgaan deze zo spoedig mogelijk verstrekt. Naar het oordeel van de
    Raad heeft deze situatie van spoedeisendheid zich in het onderhavige geval
    niet voorgedaan, aangezien appellante, zoals uit het eerder overwogene
    blijkt, op 15 augustus 1995 het spreekuur van de verzekeringsgeneeskundige
    heeft bezocht en zij eerst met ingang van 4 september 1995 hersteld verklaard
    werd. De hersteldverklaring is mitsdien op een zodanige termijn gesteld, dat
    voldoende tijd voor het opnemen van een deugdelijke motivering in het te
    nemen besluit heeft opengestaan.
  
  
  
    De Raad is verder van oordeel dat het besluit, zoals het voorligt, gelet op
    de omstandigheden van het onderhavige geval niet voldoet aan de eis van
    artikel 4:17, lid 1 van de Awb.
    De Raad heeft hierbij in aanmerking genomen dat aan het dienstverband van
    appellante medio april 1995 een einde was gekomen, waarna aan haar een
    werkloosheidsuitkering is toegekend, en dat appellante, zoals zij ter zitting
    van de Raad heeft toegelicht, na haar hersteldverklaring niet meer bij haar
    oude werkgever kon terugkeren. In deze situatie is volgens constante
    jurisprudentie van de Raad voor de maatstaf arbeid bepalend het laatstelijk
    door de betrokkene verrichte werk, zij het bij een andere werkgever en zonder
    dat de aan dat werk verbonden (zeer) specifieke werkomstandigheden daarbij in
    aanmerking worden genomen. In de kennisgeving van het bestreden besluit is
    aan dit aspect geen aandacht geschonken. Naar het oordeel van de Raad is bij
    de bekendmaking van dat besluit dan ook onvoldoende tot uitdrukking gebracht
    voor welke arbeid appellante per 4 september 1995 weer geschikt werd geacht.
  
  
  
    Uit het vorenstaande volgt dat het bestreden  besluit wegens schending van
    artikel 4:17, lid 1 van de Awb moet worden vernietigd.
  
  
  
    De Raad heeft geen grond aanwezig geacht om het bestreden besluit ondanks de
    schending van voormeld voorschrift in stand te laten. Mede gelet op de in
    eerste aanleg tegen het bestreden besluit aangevoerde grieven, valt naar het
    oordeel van de Raad niet uit te sluiten dat appellante door die schending is
    benadeeld, zodat hier aan het bepaalde in artikel 6:22 van de Awb geen
    toepassing kan worden gegeven.
  
  
  
    De Raad heeft verder geen termen aanwezig geacht om met toepassing van
    artikel 8:72, lid 3 van de Awb te bepalen dat de rechtsgevolgen van het
    bestreden besluit in stand blijven, aangezien de beschikbare medische
    gegevens voor dit oordeel onvoldoende zekerheid bieden.
  
  
  
    Gelet op het hiervoor overwogene is er aanleiding om op grond van artikel
    8:75 van de Awb gedaagde te veroordelen in de kosten van appellante, welke
    zijn begroot op f 1.420,-- als kosten van verleende rechtsbijstand in eerste
    aanleg en op f 1.420,-- als kosten van verleende rechtsbijstand in hoger
    beroep en op f 40,81 als overige kosten, totaal derhalve f 2.880,81.
  
  
  
    Van andere op grond van dat artikel te vergoeden kosten is de Raad niet
    gebleken.
  
  
  
    Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede het bepaalde in artikel 24 en
    25, lid 1 van de Beroepswet stelt de Raad verder vast dat het door appellante
    in eerste aanleg en in hoger beroep gestorte griffierecht door gedaagdes
    bedrijfsvereniging dient te worden vergoed.
  
  
  Mitsdien wordt beslist als volgt.
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak en het bestreden besluit;
    Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante tot een bedrag groot f
    2.880,81, te betalen door gedaagdes bedrijfsvereniging aan de griffier van de
    Raad.
    Verstaat dat gedaagdes bedrijfsvereniging aan appellante het gestorte recht
    van f 200,-- vergoedt.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter en mr M.A. Hoogeveen en
    mr Chr. van Voorst als leden, in tegenwoordigheid van R.E. Lysen als griffier
    en uitgesproken in het openbaar op 8 januari 1997.
  
  
                           (get.) B.J. van der Net.
  
                           (get.) R.E. Lysen.
  
  
    HD/HL
    1301