ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7257, Centrale Raad van Beroep, 10-06-1997, 96/2477 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-06-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Vaststelling gemiddeld aantal arbeidsuren (gaa); berekeningswijze aantal met arbeidsuren
         gelijkgestelde vakantie-uren.

96/2477 WW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    
      H.J. de Vries-Schubert, wonende te Amsterdam Zuid-Oost,
      gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor Detailhandel, Ambachten en
      Huisvrouwen. In deze uitspraak wordt onder appellant tevens
      verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant is op bij aanvullend beroepschrift aangegeven
      gronden in hoger beroep gekomen van een door de
      Arrondissementsrechtbank te Amsterdam onder dagtekening 2
      januari 1996 tussen partijen gegeven uitspraak, waarnaar
      hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
      Appellant heeft daarop nog nadere stukken ingebracht en
      informatie verstrekt.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 13 mei
      1997, waar appellant, daartoe ambtshalve opgeroepen, is
      verschenen bij zijn gemachtigde mr J.M.A. van Waterschoot,
      terwijl gedaagde, zoals tevoren bericht, niet is verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Aan de aangevallen uitspraak, waarin appellant als verweerder
      is aangeduid en gedaagde als eiseres, ontleent de Raad de
      navolgende feiten en omstandigheden:
      "Eiseres werkt sedert 13 mei 1985 op basis van een
      zogenaamd uurloon parttimers-contract als
      kantinemedewerkster bij de Hema. Op 2 juli 1993 werd
      voor haar, in het kader van een reorganisatie bij de
      Hema, een ontslagvergunning verzocht voor 5.3 uren.
      Na het verkrijgen van de ontslagvergunning werd door
      eiseres en haar werkgeefster een nieuwe
      arbeidsovereenkomst getekend welke inging per 1
      november 1993 voor een gemiddeld aantal van 15 uren
      per week, eveneens als zogenaamde uurloon parttimer.
      Eiseres heeft zich tot verweerder gewend met het
      verzoek om een uitkering ingevolge de WW terzake van
      dit door haar geleden urenverlies. Zij heeft
      opgegeven voor aanvang van deze gedeeltelijke
      werkloosheid gemiddeld 20,3 uren per week bij de
      Hema te hebben gewerkt.
      Verweerder heeft haar bij brief van 3 november 1993
      medegedeeld dat haar in afwachting van een
      definitieve beslissing voorschotten zullen worden
      verstrekt.
      Op 3 november 1993 heeft de werkgeefster van eiseres
      de zogenaamde werkgeversverklaring aan verweerder
      gezonden, en daarbij een overzicht gevoegd van de
      door deze in de laatste 30 weken voor haar
      werkloosheid gewerkte dagen en uren en voorts opgave
      gedaan van de aan haar verstrekte vakantievergoeding
      ad 9.73%.
      Verweerder heeft bij besluit van 30 maart 1994 een
      WW-uitkering aan eiseres toegekend.
      Vervolgens heeft verweerder eiseres bij besluiten
      van 3 en 17 mei 1994 medegedeeld dat zij geen recht
      op een WW-uitkering heeft, daar zij daarvoor een te
      gering urenverlies, te weten van 2,99 uur, had
      geleden en dat zij de door haar ontvangen
      voorschotten over de periode van 1 november 1993 tot
      25 april 1994 terug diende te betalen.
      Verweerder was voor de vaststelling van het
      urenverlies uitgegaan van de laatste 26 weken
      voorafgaande aan 1 november 1993. Hierin had eiseres
      426,3 uur gewerkt, gemiddeld 17,99 uur per week.
      Verweerder heeft daarbij de volgende berekening
      gemaakt:
      426.3 : 26 X 109.73 = 17,99.
      Eiseres heeft tegen het besluit van 3 mei 1994 een
      bezwaarschrift ingediend en daarin onder meer het
      volgende aangevoerd:
      -Zij acht de vaststelling van het door haar
      gemiddeld gewerkte aantal uren van 17,99 uur te
      laag.
      -Verweerder zou daarbij ten onrechte voorbij hebben
      gezien aan het feit dat zogenaamde uurloon
      parttimers hun salaris over vakantieuren in een
      bedrag ineens ontvangen, in een zogenaamde
      vakantievergoeding.
      -Deze vakantievergoeding wordt maandelijks opgebouwd
      met 9.73% van het inkomen over de betalingsperiode.
      Zij is van mening dat deze uren dienen te worden
      gelijkgesteld met uren waarover zij zonder te werken
      loon heeft ontvangen, conform het bepaalde van
      artikel 16 lid 2 WW.
      -Voorts zou er een vertekend beeld van haar
      arbeidspatroon zijn ontstaan doordat zij in de weken
      18 en 31 tot en met 34 vakantie heeft opgenomen,
      waardoor het gemiddeld aantal door haar gewerkte
      uren zou zijn verminderd. Deze weken zouden op grond
      van het bepaalde in artikel 17 lid 5 WW gelijk
      moeten worden gesteld met gewerkte weken.".
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 29 augustus 1994 heeft appellant
      de bezwaren van gedaagde in hoofdzaak ongegrond verklaard.
      Appellant heeft zich op het standpunt gesteld dat gedaagde
      alsnog geen recht heeft op uitkering ingevolge de
      Werkloosheidswet (hierna: WW), omdat zij niet werkloos is te
      achten, aangezien het door haar geleden arbeidsurenverlies
      minder dan 5 per week bedraagt. Wel is bepaald dat het ten
      onrechte uitbetaalde bedrag niet wordt teruggevorderd.
    
    
    
      De rechtbank heeft het bestreden besluit vernietigd, met
      toewijzing van het door gedaagde betaalde griffierecht.
    
    
    
      Het hoger beroep van appellant richt zich niet tegen de
      vernietiging van het bestreden besluit, voor zover deze
      gebaseerd is op strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. Ook
      appellant is inmiddels van oordeel dat de uitkering van
      gedaagde niet met terugwerkende kracht kan worden ingetrokken.
    
    
    
      Appellant is, anders dan hij in de uitspraak van de rechtbank
      meent te lezen, van mening dat de uitkering wel per een in de
      toekomst gelegen datum ingetrokken kan worden. De gemachtigde
      van appellant heeft ter zitting van de Raad meegedeeld dat
      daarbij wordt gedacht aan een afbouwregeling die ongeveer 4 à
      5 maanden beslaat.
    
    
    
      De Raad deelt in zijn algemeenheid het standpunt van appellant
      dat een reeds toegekende WW-uitkering per een toekomstige
      datum kan worden ingetrokken, indien achteraf blijkt dat deze
      uitkering ten onrechte is toegekend. Wel zal bij die
      intrekking op zorgvuldige wijze met de gerechtvaardigde
      verwachtingen en de belangen van de betrokkene rekening moeten
      worden gehouden.
    
    
    
      De rechtbank heeft voorts geoordeeld dat de WW-uitkering van
      gedaagde niet ten onrechte was toegekend. Daartoe is overwogen
      dat appellant de 5 weken waarin gedaagde - naar tussen
      partijen onbetwist vaststaat - vakantie heeft genoten, ten
      onrechte buiten beschouwing heeft gelaten bij het bepalen van
      het gemiddeld aantal arbeidsuren (hierna: gaa) van gedaagde.
      Ook op deze grond is het bestreden besluit vernietigd.
      Appellant blijft van mening dat er geen sprake is van een
      relevant arbeidsurenverlies en dat de uitkering derhalve ten
      onrechte is toegekend.
    
    
    
      Evenals de rechtbank is ook de Raad van oordeel dat hier van
      belang is het op artikel 16, vierde lid, van de WW (oud)
      gebaseerde besluit van de toenmalige Sociale Verzekeringsraad
      (hierna: SVr) van 18 december 1986, zoals dat op 1 november
      1993 luidde.
      In artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van bedoeld
      besluit is bepaald dat voor de berekening van het aantal
      arbeidsuren, bedoeld in artikel 16, tweede lid, van de WW, met
      arbeidsuren worden gelijkgesteld uren, waarin de werknemer
      niet heeft gewerkt als gevolg van vakantie-, snipper-, of
      compensatieverlofdagen, voorzover hij voor die dagen geen loon
      maar een schadeloosstelling wegens loonderving heeft ontvangen
      of een aanspraak hierop heeft verkregen.
    
    
    
      Appellant leidt uit voormelde bepaling terecht af dat het
      uitdrukkelijk niet de bedoeling van de regelgever is geweest
      dat wegens vakantie niet gewerkte uren waarvoor geen
      vergoeding is verstrekt of waarvoor geen aanspraak op
      vergoeding is verkregen als arbeidsuren worden aangemerkt.
      Appellant heeft dan ook met juistheid opgemerkt dat het enkele
      feit dat in genoemde weken door gedaagde vakantie is genoten
      onvoldoende is om bedoelde uren gelijk te stellen met gewerkte
      uren.
    
    
    
      Met betrekking tot de wijze waarop in het geval van een
      oproepkracht/parttimer berekend dient te worden welke
      vakantieuren wel en welke vakantieuren niet gelijkgesteld
      dienen te worden met arbeidsuren heeft appellant in zijn
      aanvullend beroepschrift opgemerkt dat het besluit van de SVr
      daarvoor geen aanwijzingen geeft. Voorts is het volgende
      aangevoerd:
      "Eiser stelt zich op het standpunt dat bij de
      berekening van het aantal opgebouwde vakantieuren
      uitgegaan dient te worden van een
      beoordelingsperiode van 26 kalenderweken, nu ook
      artikel 16, tweede lid WW een referteperiode van 26
      kalenderweken kent. De berekening houdt dan in dat
      het aantal gewerkte uren in deze periode verhoogd
      wordt met het percentage dat als vergoeding voor
      vakantieuren geldt.
      Uiteraard kan de opbouw van vakantieuren ook hebben
      plaatsgevonden in weken, liggend voorafgaand aan de
      beoordelingsperiode. Naar de mening van eiser dienen
      deze uren evenwel buiten beschouwing te blijven. Ten
      eerste vanwege een praktische reden, de
      bedrijfsvereniging zou anders wel zeer ver in het
      verleden moeten gaan onderzoeken hoe vaak en hoe
      lang iemand in het verleden vakantie heeft genoten
      en hoeveel indertijd van de reeds opgebouwde
      vakantievergoeding in genoten en eventueel is
      overgebleven.
      Daarnaast wijst eiser er op dat de omstandigheid dat
      de beoordelingsperiode 26 weken bedraagt, ook
      positief kan uitpakken. Als iemand in de 52 weken
      voorafgaand aan het urenverlies zijn vakantie met
      name heeft genoten in de eerste 26 weken van dat
      jaar, zal het aantal vakantieuren dat met
      arbeidsuren gelijksteld dient te worden hoger
      uitvallen en daarmee ook het gemiddeld aantal
      arbeidsuren.".
    
    
    
      De Raad overweegt dienaangaande het volgende.
      Daargelaten wat er zij van de aanvankelijke strekking van het
      door gedaagde met de Hema afgesloten zogeheten
      uurloonparttimers-contract, moet de Raad constateren dat
      gedaagde medio 1992 gemiddeld 20,3 uur per week placht te
      werken, en dat de Hema op basis daarvan gedaagde vanaf
      14 augustus 1992 een aantal van 20,3 uur betaalde werkuren per
      week garandeerde. Daarbij zij opgemerkt dat de werkweek van
      gedaagde doorgaans bedoelde 20,3 uur ook niet te boven ging.
    
    
    
      Tijdens vakantieweken werd geen loon doorbetaald. In plaats
      daarvan werd over het uurloon 9,73% vakantieurenvergoeding
      opgebouwd, uit te betalen in de maand september dan wel,
      indien gewenst, eerder, te weten indien vakantie werd
      opgenomen.
    
    
    
      De Raad ziet noch in de wet, noch in de daarop gebaseerde
      uitvoeringsbepalingen en de toelichting daarop enig
      aanknopingspunt om bij de berekening van het gaa van gedaagde
      slechts de in de laatste 26 weken opgebouwde
      vakantieurenvergoeding in aanmerking te nemen. De
      vakantieurenvergoeding, waarop gedaagde voor door haar genoten
      vakantie aanspraak had, is immers niet alleen opgebouwd in de
      laatste 26 weken, maar ook in de weken daarvoor.
    
    
    
      De Raad wijst er hierbij overigens nog op dat de onderhavige
      arbeidsverhouding in essentie weinig afwijkt van een
      arbeidsverhouding, waarin geen vakantieurenvergoeding wordt
      opgebouwd, maar waarin vakantiedagen worden opgebouwd. Ook in
      die laatste situatie worden bij de vaststelling van het gaa
      alle vakantiedagen waarvoor loon is betaald dan wel een
      loonaanspraak is verkregen meegenomen, en niet alleen
      vakantiedagen die in de laatste 26 weken zijn opgebouwd.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat appellant ten onrechte slechts
      de in de laatste 26 weken genoten vakantieurenvergoeding in
      aanmerking heeft genomen, zodat het bestreden besluit terecht
      door de rechtbank is vernietigd.
      Nu het, gelet op de gedingstukken, niet onaannemelijk is dat
      gedaagde geen gebruik heeft gemaakt van haar recht om haar
      vakantieurenvergoeding reeds voor september 1993 uit te laten
      betalen, zal appellant bij zijn nadere besluitvorming op het
      bezwaarschrift van gedaagde dienen na te gaan welk bedrag aan
      opgebouwde vakantieurenvergoeding toegerekend dient te worden
      aan de onderhavige vakantieperiodes. En aan de hand van het
      aldus vast te stellen gaa van gedaagde zal appellant
      vervolgens dienen na te gaan of sprake is van een relevant
      arbeidsurenverlies. Anders dan appellant is de Raad van
      oordeel dat zulks bij dienstverbanden als de onderhavige niet
      op grote uitvoeringstechnische bezwaren zal behoeven te
      stuiten.
    
    
    
      De Raad onderkent dat de berekeningswijze van appellant in
      sommige gevallen voor de betrokkene positief zal uitpakken.
      Dat is evenwel in de onderhavige situatie niet het geval,
      zodat reeds daarom daarin geen grond kan worden gevonden om af
      te wijken van de in het besluit van de SVr neergelegde
      regeling.
    
    
    
      De Raad acht niet gebleken van proceskosten aan de zijde van
      gedaagde die in hoger beroep op grond van artikel 8:75 van de
      Algemene wet bestuursrecht voor vergoeding in aanmerking
      komen.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak, met dien verstande dat
      appellant een nader besluit dient te nemen met inachtneming
      van hetgeen in 's Raads uitspraak is overwogen.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr P.H. Hugenholtz als voorzitter en mr
      J.C.F. Talman en mr Th.C. van Sloten als leden, in
      tegenwoordigheid van mr G. Leppink-Kooistra als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 10 juni 1997.
    
    
    
    
              (get.) P.H. Hugenholtz.
    
    
    
              (get.) G. Leppink-Kooistra.
    
    
    
    
      RH
      0906