ECLI:NL:RBMNE:2016:2901, Rechtbank Midden-Nederland, 25-05-2016, 4960654 AE VERZ  16-39 en 4960685 AE VERZ 16-40  LH/1040
Rechtbank Midden-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2016-05-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Verschuldigdheid van de transitievergoeding bij een werkgeverswisseling nadat een vervoersopdracht aan een ander vervoersbedrijf is gegund. Opzegging door de aanvankelijke werkgever. Parlementaire geschiedenis van artikel 7:673 BW.

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
    
    
      Civiel recht
      kantonrechter
    
    
    
      locatie Amersfoort
    
    
    
      zaaknummers: 4960654 AE VERZ  16-39 en 4960685 AE VERZ 16-40  LH/1040
    
    
    
      
        Beschikking van 25 mei 2016
      
    
    
    
      inzake
    
    
  
  
    
      1 [verzoeker 1] ,
    
      wonende te [woonplaats] ,
      verder ook te noemen [verzoeker 1] ,
      verzoekende partij in zaaknummer 4960654 AE VERZ  16-39,
      gemachtigde: mr. M.L. Boks,
      en
    
    2. [verzoeker 2] ,
    
      wonende te [woonplaats] ,
      verder ook te noemen [verzoeker 2] ,
      verzoekende partij in zaaknummer 4960685 AE VERZ 16-40,
      gemachtigde: mr. M.L. Boks,
    
    
    
      tegen:
    
    
    1. de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
    
      
        Hoektax B.V.,
      gevestigd te Hoevelaken,
      verder ook te noemen Hoektax,
      verwerende partij,
      gemachtigde: mr. P.J.M. Mommers,
      en
    
    2. de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
    
      
        Connexxion Taxi Services B.V.,
      gevestigd te IJsselmuiden,
      verder ook te noemen Connexxion,
      verwerende partij,
      gemachtigde: mr. H.C. Kievit.
    
    
    
  
  
    
      1Het verloop van de procedure
    
    
      1.1.
      Het verloop van de procedure blijkt uit de volgende stukken:
      - het verzoekschrift van [verzoeker 1] en [verzoeker 2] , ter griffie ontvangen op 31 maart 2016;
      - het verweerschrift van Hoektax;
      - het verweerschrift van Connexxion;
      - de aktes van [verzoeker 1] en [verzoeker 2] .
      
    
    
      1.2.
      De mondelinge behandeling van de verzoeken heeft plaatsgevonden op 26 april 2016, tegelijk met de mondelinge behandeling van het door een collega van [verzoeker 1] en [verzoeker 2] , de heer [A] , tegen Hoektax ingediende verzoekschrift, eveneens strekkende tot betaling van de transitievergoeding, welke zaak bij deze rechtbank is geregistreerd onder nummer 4960171 AE VERZ 16-37 en waarin gelijktijdig beschikking wordt gegeven. 
      
    
    
      1.3.
      Partijen hebben ter zitting van 26 april 2016 een nadere toelichting gegeven op hun standpunten. De gemachtigde van [A] voornoemd, mr. S.B. de Jong, deed dat mede aan de hand van de door haar overgelegde pleitaantekeningen. Partijen [verzoeker 1] , [verzoeker 2] en [A] hebben verklaard elkaars standpunten over te nemen. Mr. De Jong heeft ter zitting een vaststellingsovereenkomst overgelegd, die (mogelijk) op 27 november 2015 is gesloten tussen [A] en Connexxion. [verzoeker 2] heeft ter zitting verklaard eenzelfde overeenkomst met Connexxion te hebben gesloten ( [verzoeker 1] heeft dat niet gedaan). Mr. Boks heeft ter zitting de verzoeken van [verzoeker 1] en [verzoeker 2] gewijzigd, in die zin dat wat bij verzoekschrift nog subsidiair (onder i en ii) was verzocht thans primair wordt verzocht en dat wat bij verzoekschrift primair (onder A en B) was verzocht als subsidiair verzoek moet worden aangemerkt. Hoektax noch Connexxion heeft zich tegen deze wijziging verzet.  
      
    
    
      1.4.
      Van het verhandelde ter zitting is aantekeningen gehouden.
      
    
    
      1.5.
      Daarna is uitspraak bepaald.
      
      
    
  
  
    
      2De vaststaande feiten
    
    
      2.1.
      
        [verzoeker 1] , geboren op [1953] , is van 11 januari 2007 tot en met 31 december 2015 als chauffeur in dienst geweest van Hoektax, laatstelijk voor gemiddeld 35 uren per week. [verzoeker 2] , geboren op [1958] , is van 1 februari 2007 tot en met 31 december 2015 als chauffeur in dienst geweest van Hoektax, laatstelijk voor gemiddeld 40 uren per week. De arbeidsovereenkomsten zijn op enig moment aangegaan voor onbepaalde tijd. Op de arbeidsovereenkomsten is de CAO Taxivervoer van toepassing verklaard. 
      
    
    
      2.2.
      Hoektax heeft tot 1 januari 2016 te Hoevelaken een regionaal taxi-, groeps- en rolstoelverhuurbedrijf geëxploiteerd. In het kalenderjaar 2015 heeft Hoektax enkel nog  gereden voor zorginstelling [naam] . In de loop van 2015 heeft [naam] de overeenkomst met Hoektax beëindigd tegen 1 januari 2016 en het vervoer opnieuw aanbesteed. Na een onderhandse aanbestedingsprocedure is de opdracht met ingang van 1 januari 2016 voor de duur van drie jaren gegund aan Connexxion, een landelijk opererend bedrijf dat taxi- en huurautobedrijven doet exploiteren. In verband hiermee heeft Hoektax besloten haar bedrijfsactiviteiten te staken. Op 9 oktober 2015 heeft zij het UWV verzocht om toestemming in de zin van artikel 7:671a Burgerlijk Wetboek (BW) tot beëindiging van de arbeidsovereenkomsten met al haar 24 werknemers in vaste dienst, onder wie [verzoeker 1] en [verzoeker 2] . Op 19 november 2015 heeft het UWV aan Hoektax toestemming verleend tot beëindiging van de arbeidsovereenkomsten met (onder meer) [verzoeker 1] en [verzoeker 2] . Op 26 november 2015 heeft Hoektax vervolgens deze arbeidsovereenkomsten opgezegd tegen 31 december 2015. Hoektax heeft de huur van haar bedrijfsruimte beëindigd en haar wagenpark verkocht.  
      
    
    
      2.3.
      Na bemiddeling door Hoektax hebben [verzoeker 1] en [verzoeker 2] (en [A] ) gesolliciteerd bij Connexxion. Met ingang van 1 januari 2016 zijn zij (en dertien van hun collega’s) als chauffeur bij Connexxion in parttime dienst getreden. Zij worden ingezet op het personenvervoer ten behoeve van [naam] . De arbeidsovereenkomsten zijn aangegaan voor de bepaalde tijd van zes maanden en eindigen van rechtswege op 31 juli 2016. Artikel 1 van de arbeidsovereenkomsten bepaalt: ‘Deze arbeidsovereenkomst treedt met ingang van 1 januari 2016 in werking. Voor het berekenen van het aantal dienstjaren van de werknemer bij werkgever dan wel één van haar rechtsvoorgangers, wordt de werknemer geacht in dienst te zijn getreden op 1 januari 2016 (-).’ Artikel 5 lid 1 luidt: ‘De werknemer werkt in onregelmatige diensten gedurende 5,0 dagen per week. Per week wordt gemiddeld 15,00 uur arbeid verricht (-).’ Connexxion heeft de van Hoektax overgenomen werknemers geen vaste aanstelling willen geven. Zij heeft hen voorshands ook niet voor meer dan 15 uren per week in dienst willen nemen, omdat zij ‘eerst meer gevoel bij de routes (wil) krijgen alvorens hogere contracten af te geven (-). Na verloop van tijd worden de contracten van de chauffeurs op de routes afgestemd. Tot die tijd worden de extra gewerkte uren als meeruren uitbetaald (-)’, aldus de regiomanager van Connexxion in een e-mail van 21 september 2015 aan Hoektax. In artikel 7 is bepaald: ‘Het salaris van de werknemer bedraagt (voor [verzoeker 1] ) € 2.122,38 bruto per maand (voor [verzoeker 2] is dit € 2.163,76 bruto per maand) bij een fulltime dienstverband. Voor de werknemer geldt een arbeidspercentage van 37,500% (-).’  Op de arbeidsovereenkomsten is de CAO Taxivervoer van toepassing verklaard.  
      
    
    
      2.4.
      In de eerste drie maanden van 2016 hebben [verzoeker 1] en [verzoeker 2] voor Connexxion gemiddeld per week meer uren gewerkt dan het overeengekomen aantal van gemiddeld 15 uren per week, maar gemiddeld minder dan het aantal uren dat zij voor Hoektax werkten.
      
    
    
      2.5.
      Connexxion heeft in november 2015 met [verzoeker 2] (net als met [A] ) een vaststellingsovereenkomst (als hierboven onder 1.3. bedoeld) gesloten. ‘(O)m onzekerheid of een geschil over het al dan niet meetellen van de dienstjaren bij Hoek bij een eventueel te betalen transitievergoeding bij het einde van het dienstverband met Connexxion te voorkomen’ is daarin bepaald dat de aan 1 januari 2016 voorafgegane jaren niet meetellen voor de berekening van het recht op en de hoogte van een transitievergoeding.   
      
    
    
      2.6.
      Bij brieven van 4 respectievelijk 16 februari 2016 heeft de gemachtigde van [verzoeker 2] en [verzoeker 1] jegens Hoektax aanspraak gemaakt op de transitievergoeding in de zin van artikel 7:673 BW, berekend over de periode dat hun arbeidsovereenkomst met Hoektax tot 1 januari 2016 heeft geduurd. Volgens [verzoeker 1] is Hoektax hem daarom € 5.699,96 bruto verschuldigd. Volgens [verzoeker 2] bedraagt de hem toekomende transitievergoeding € 7.542,12 bruto. Bij brieven van 9 respectievelijk 19 februari 2016 heeft de gemachtigde van Hoektax erkend aan [verzoeker 1] en [verzoeker 2] een transitievergoeding verschuldigd te zijn. Volgens Hoektax was de hoogte ervan voor [verzoeker 1] € 5.726,13 bruto en voor [verzoeker 2] € 7.136,13 bruto. Met een beroep op artikel 7:673c lid 2 BW jo. artikel 25 van de Ontslagregeling heeft Hoektax meegedeeld de betaling van de transitievergoedingen (vermeerderd met wettelijke rente) aan [verzoeker 1] en [verzoeker 2] te zullen spreiden over een periode van ten hoogste zes maanden na 1 februari 2016. 
      
    
    
      2.7.
      
        [verzoeker 1] en [verzoeker 2] hebben deze termijnbetalingen afgewacht totdat de gemachtigde van Hoektax hen bij brieven van 25 maart 2016 meedeelde inmiddels te hebben vernomen dat zij op 1 januari 2016 bij Connexxion in dienst zijn getreden. Omdat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] aldus ‘het werk naar CTS (hebben) gevolgd’ meende Hoektax alsnog aan hen geen transitievergoeding verschuldigd te zijn.
      
    
  
  
    
      3De verzoeken en het daartegen gevoerde verweer
    
    
      3.1.
      
        [verzoeker 1] en [verzoeker 2] vorderen, na wijziging van hun verzoek ter zitting, primair dat Hoektax wordt veroordeeld om aan [verzoeker 1] een transitievergoeding van € 5.726,13 bruto en aan [verzoeker 2] een transitievergoeding van € 7.136,13 bruto te voldoen, beide bedragen te vermeerderen met de wettelijke rente, onder gelijktijdige verstrekking van een deugdelijke bruto/netto specificatie. Tevens vorderen [verzoeker 1] en [verzoeker 2] dat Hoektax wordt veroordeeld ieder van hen een schadevergoeding van € 5.000,-- te voldoen. Ten slotte vorderen [verzoeker 1] en [verzoeker 2] dat Hoektax wordt veroordeeld in de proceskosten. 
      
    
    
      3.2.
      Subsidiair verzoeken [verzoeker 1] en [verzoeker 2] dat voor recht wordt verklaard dat sprake is van opvolgend werkgeverschap door Connexxion in de zin van artikel 7:668a BW en dat Hoektax wordt veroordeeld om aan [verzoeker 1] een transitievergoeding van € 3.272,07 en aan [verzoeker 2] een transitievergoeding van € 4.460,08 te voldoen, beide bedragen te vermeerderen met de wettelijke rente, onder gelijktijdige verstrekking van een deugdelijke bruto/netto specificatie. Ook subsidiair maken [verzoeker 1] en [verzoeker 2] ieder jegens Hoektax aanspraak op een schadevergoeding van € 5.000,-- en op veroordeling van Hoektax danwel Connexxion in de proceskosten. 
      
    
    
      3.3.
      
        [verzoeker 1] en [verzoeker 2] leggen aan hun primaire verzoek ten grondslag dat Hoektax degene was die hun arbeidsovereenkomsten, die ten minste 24 maanden hebben geduurd,  heeft opgezegd. Aan hun subsidiaire verzoek leggen [verzoeker 1] en [verzoeker 2] ten grondslag dat zij sinds 1 januari 2016 voor Connexxion dezelfde werkzaamheden verrichten als die welke zij tot dan toe voor Hoektax hebben verricht. Hoektax en Connexxion moeten daarom ten aanzien van de verrichte arbeid redelijkerwijze geacht worden elkaars opvolger te zijn. [verzoeker 1] en [verzoeker 2] maken daarom (subsidiair) aanspraak op een pro rata transitievergoeding naar gelang het urenverlies dat zij per 1 januari 2016 hebben geleden. Dit urenverlies bedraagt voor [verzoeker 1] 20 uren per week (35 minus 15 uren per week) en voor [verzoeker 2] 25 uren per week (40 minus 15 uren per week). Bij een beëindiging van de arbeidsovereenkomst door Connexxion zal, ter bepaling van de alsdan door haar aan [verzoeker 1] en [verzoeker 2] verschuldigde transitievergoeding, de diensttijd die zij bij Hoektax hebben doorgebracht in elk geval voor 15 uren moeten worden meegerekend.     
      
    
    
      3.4.
      Voor de vordering tot betaling van een schadevergoeding baseren [verzoeker 1] en [verzoeker 2] zich op het bepaalde in artikel 7:611 BW (goed werkgeverschap). Nadat Hoektax aanvankelijk de verschuldigdheid van de transitievergoeding had erkend, heeft zij deze erkenning op 25 maart 2016, kort vóór het verstrijken van de vervaltermijn van artikel 7:686a lid 4, aanhef en onder b BW, ingetrokken. Daarmee heeft zij [verzoeker 1] en [verzoeker 2] de kans ontnomen om te trachten in overleg tot een minnelijke regeling te komen en hen ertoe genoopt in allerijl bij de kantonrechter een verzoekschrift in te dienen. Daarbij hebben [verzoeker 1] en [verzoeker 2] zich gedwongen gezien ook Connexxion in rechte te betrekken. Hierdoor komt de verhouding met hun nieuwe werkgever onnodig onder druk te staan.
      
    
    
      3.5.
      Hoektax betwist de vorderingen. Zij beroept zich erop dat Connexxion moet worden aangemerkt als opvolgend werkgever in de zin van artikel 7:673 lid 4, aanhef en onder b BW, nu de arbeid die [verzoeker 1] en [verzoeker 2] tot voor kort voor Hoektax hebben verricht aansluitend, met ingang van 1 januari 2016, in dienst van Connexxion wordt verricht en de aanleiding van de overgang is gelegen in de gunning van de vervoersopdracht aan Connexxion. Hoektax verwijst in dit verband naar de parlementaire geschiedenis van artikel 7:668a lid 2 en artikel 7:673 lid 4 onder b BW (Kamerstukken II, 2013/2014, 33818, nr. 8), waarin tot uitdrukking is gebracht dat in het kader van de ketenregeling en de transitievergoeding niet (meer) het vereiste geldt dat tussen opvolgende werkgevers inzicht bestaat in de hoedanigheid en geschiktheid van de werknemer. Daarom is in het geval van een concessie of als - zoals in het onderhavige geval - een vervoersopdracht na heraanbesteding van het ene naar het andere vervoersbedrijf overgaat, waarbij de aanleiding tot de overgang aan werkgeverszijde ligt, het uitgangspunt dat de werknemer met het werk ‘meeverhuist’ naar de nieuwe werkgever en de opbouw van de transitievergoeding doorloopt bij de nieuwe werkgever. Dat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] in tijdelijke en parttime dienst van Connexxion zijn getreden, maakt dit niet anders. 
      
    
    
      3.6.
      Ook het feit dat Hoektax de arbeidsovereenkomsten heeft opgezegd staat (anders dan ingevolge artikel 7:667 lid 4 BW - de zogenoemde Ragetlie-regel - het geval is) niet aan toepassing van artikel 7:668a lid 2 en artikel 7:673 lid 4 BW in de weg. Omdat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] hun werk naar Connexxion zijn gevolgd, is Hoektax hen geen transitievergoeding verschuldigd. Hoektax verwijst hiervoor naar de Nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II, 2013/2014, 33818, nr. 7, p. 74), de Memorie van antwoord (Kamerstukken I, 2013/2014, 33818, C, p. 14/15) en de Nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken I, 2013/2014, 33818, E, p. 6/7), waar voor de beantwoording van de vraag op wiens initiatief de arbeidsovereenkomst wordt beëindigd een vergelijking is getrokken tussen enerzijds de situatie dat een uitzendkracht ervoor kiest om in dienst van de inlener te treden en daarom geen recht heeft op een transitievergoeding en anderzijds de situatie dat een opdracht na een aanbestedingsprocedure aan een andere onderneming wordt gegund en de werknemer daar een dienstverband aanvaardt. In beide gevallen is het, zo betoogt Hoektax, de bedoeling van de wetgever dat de aanvankelijke werkgever geen transitievergoeding verschuldigd is, maar moet bij een later ontslag door de opvolgende werkgever de transitievergoeding mede worden berekend op grond van de dienstjaren vóór de overgang. 
      
    
    
      3.7.
      Subsidiair stelt Hoektax zich op het standpunt dat zij jegens [verzoeker 1] en [verzoeker 2] slechts een transitievergoeding verschuldigd is naar rato van hun verlies aan arbeidsuren per 1 januari 2016. Mede gezien de strekking van de transitievergoeding om ‘compensatie voor ontslag’ te beiden, moet de onderhavige situatie op één lijn worden gesteld met een deeltijdontslag. Daarbij is niet de met Connexxion overeengekomen omvang van hun dienstverband, maar het daadwerkelijk gewerkte aantal uren, beslissend. Uit de door [verzoeker 1] en [verzoeker 2] overgelegde gegevens blijkt dat [verzoeker 1] in de eerste drie maanden van 2016 gemiddeld 15,8 uren per week voor Connexxion heeft gewerkt en dat [verzoeker 2] gemiddeld 37 uren per week voor Connexxion heeft gewerkt. Het urenverlies van [verzoeker 1] bedraagt dan ook 19,2 uren per week en dat van [verzoeker 2] bedraagt 3 uren per week.   
      
    
    
      3.8.
      Connexxion meent dat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] in hun verzoek jegens haar niet-ontvankelijk zijn, omdat het door artikel 7:686a lid 3 BW vereiste verband met een op het in, bij of krachtens afdeling 9 van titel 10 BW bepaalde gebaseerd geding ontbreekt. Het tegen Connexxion gerichte subsidiaire verzoek om te verklaren voor recht dat sprake is van opvolgend werkgeverschap houdt geen verband met de - tegen Hoektax gerichte - vordering tot betaling van de transitievergoeding. [verzoeker 1] en [verzoeker 2] hadden hun vordering tegen Connexxion dan ook bij dagvaarding moeten instellen.
      
    
    
      3.9.
      Ten gronde betwist Connexxion de vordering. Van opvolgend werkgeverschap is geen sprake. Tussen haar en Hoektax bestaat geen enkele andere band dan dat zij elkaars concurrent zijn. In de onderhandse aanbestedingsprocedure, waarop de OPOV-regeling niet van toepassing was, beschikte Connexxion niet over gegevens omtrent het personeel dat in dienst van Hoektax betrokken was bij het vervoer ten behoeve van [naam] . [verzoeker 1] en [verzoeker 2] (en [A] ) hebben op eigen initiatief bij Connexxion gesolliciteerd en misbruik of omzeiling van de ketenregeling is niet aan de orde. Maar ook indien sprake zou zijn van opvolgend werkgeverschap - hetgeen Connexxion betwist - is Hoektax vanwege de aan [verzoeker 1] en [verzoeker 2] gedane opzegging van hun arbeidsovereenkomsten de transitievergoeding verschuldigd, berekend over de tijd dat hun arbeidsovereenkomsten met Hoektax hebben geduurd. Ingevolge artikel 7:673 lid 5 BW komt die vergoeding in mindering op een eventueel door Connexxion in een later stadium aan hen verschuldigde transitievergoeding. Connexxion wijst ten slotte op de vaststellingsovereenkomst die zij met een aantal gewezen Hoektax-werknemers heeft gesloten, waarmee - voor het geval toch van opvolgend werkgeverschap sprake zou blijken te zijn - van artikel 7:673 lid 4 , aanhef en onder b BW is afgeweken.  
      
      
    
  
  
    
      4De beoordeling van het geschil
    
    
      4.1.
      De kantonrechter heeft onderzocht of [verzoeker 1] en [verzoeker 2] hun verzoekschrift binnen de vervaltermijn van artikel 7:686a lid 4, aanhef en onder b BW hebben ingediend. Dat is het geval nu het verzoekschrift op 31 maart 2016 ter griffie is ontvangen. 
      
    
    
      4.2.
      Bij de verdere beoordeling van de verschuldigdheid van de transitievergoeding stelt de kantonrechter voorop dat partijen het er over eens zijn dat geen sprake is geweest van een overgang van de onderneming van Hoektax naar Connexxion in de zin van artikel 7:662 BW. Ook staat tussen partijen vast dat de regeling ‘Overgang personeel bij overgang vervoerscontracten’, de zogenoemde OPOV-regeling, opgenomen in Bijlage 3 bij de CAO Taxivervoer, niet van toepassing is, nu het vervoerscontract met [naam] niet langs de weg van een openbare aanbesteding op Connexxion is overgegaan. Connexxion was daarom niet verplicht aan werknemers van Hoektax een baanaanbod te doen en het stond haar vrij om hen voor gemiddeld 15 uren per week in dienst te nemen op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd.  
      
    
    
      4.3.
      
        [verzoeker 1] en [verzoeker 2] baseren hun (primaire) vordering jegens Hoektax, strekkende tot betaling van een transitievergoeding berekend over de duur van hun arbeidsovereenkomst tot 1 januari 2016, op artikel 7:673 leden 1 en 2 BW. Daarin is (voor zover hier van belang) bepaald dat de werkgever aan een werknemer een transitievergoeding verschuldigd is, indien de arbeidsovereenkomst ten minste 24 maanden heeft geduurd en de arbeidsovereenkomst door de werkgever is opgezegd. Vast staat dat Hoektax degene is geweest die de arbeidsovereenkomsten heeft opgezegd, alsook dat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] ten minste 24 maanden bij haar in dienst zijn geweest. Tussen partijen is niet in geschil dat de hoogte van de wettelijke transitievergoeding, gezien de duur van het dienstverband met Hoektax, ingevolge het tweede lid van artikel 7:673 BW voor [verzoeker 1] € 5.726,13 bruto en voor [verzoeker 2] € 7.136,13 bruto zou bedragen. 
      
    
    
      4.4.
      Hoektax heeft zich tegen de vordering allereerst verweerd met een beroep op het gestelde opvolgend werkgeverschap van Connexxion, bij wie [verzoeker 1] en [verzoeker 2] aansluitend in dienst zijn getreden. Dit verweer faalt. Ook indien Connexxion ten aanzien van de verrichte arbeid redelijkerwijze geacht zou moeten worden de opvolger van Hoektax te zijn, rust niettemin ingevolge artikel 7:673 lid 1 BW op Hoektax de verplichting om aan  [verzoeker 1] en [verzoeker 2] een transitievergoeding te betalen over de periode die zij bij haar in dienst zijn geweest. Met haar beroep op het vermeende opvolgend werkgeverschap van Connexxion in de zin van artikel 7:673 lid 4, aanhef en onder b BW miskent Hoektax dat die bepaling, ter bescherming van de belangen van de werknemer die met een werkgeverswisseling te maken krijgt, slechts een voorziening treft voor de berekening van de duur van de arbeidsovereenkomst, zoals bedoeld in de leden 1 en 2. Ingeval van opvolgend werkgeverschap in de zin van dit vierde lid wordt, zowel ter beantwoording van de vraag of aan de vereiste minimumduur van het dienstverband (in lid 1 gesteld op 24 maanden) is voldaan als bij de berekening van de hoogte van de transitievergoeding (met toepassing van het tweede lid), de duur van de beide elkaar met tussenpozen van ten hoogste zes maanden opgevolgd hebbende arbeidsovereenkomsten samengeteld. Hieruit volgt, anders dan Hoektax meent, niet dat zij - indien Connexxion als opvolgend werkgever moet worden aangemerkt - niet met [verzoeker 1] en [verzoeker 2] hoeft af te rekenen over de periode die aan de werkgeverswisseling per 1 januari 2016 is voorafgegaan. De door Hoektax verdedigde uitleg van artikel 7:673 lid 4 BW sluit ook niet aan bij het vijfde lid van dat artikel, dat (voor zover hier van belang) bepaalt dat indien in de situatie van opvolgend werkgeverschap bij de beëindiging van een voorafgaande arbeidsovereenkomst een transitievergoeding is betaald ‘een bedrag ter hoogte van de transitievergoeding die bij die beëindiging op grond van de leden 1 en 2 verschuldigd was’ in mindering wordt gebracht op de transitievergoeding die de opvolgend werkgever bij beëindiging verschuldigd is.            
      
    
    
      4.5.
      De verwijzing van Hoektax naar de wetsgeschiedenis, in het bijzonder de Nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/2014, 33818, nr. 8, p. 14/15), kan haar niet baten. Daarin heeft de regering toegelicht dat bij de toepassing van de ketenregeling van artikel 7:668a BW, ter bescherming van het belang dat de werknemer heeft bij ‘de zekerheid van een vast contract’, van opvolgend werkgeverschap sprake kan zijn, ongeacht of de opvolger inzicht heeft in de hoedanigheid en geschiktheid van de werknemer. Omdat artikel 7:673 lid 4 BW ziet op dezelfde situatie van opvolgende werkgevers, geldt de bedoelde verruiming in het kader van de ketenregeling ook voor de regeling van de transitievergoeding. Ook bij de regeling van de opbouw van de transitievergoeding heeft derhalve de bescherming van het werknemersbelang voorop gestaan. Daarmee strookt niet dat een werknemer bij een werkgeverswisseling zijn recht op een transitievergoeding jegens de aanvankelijke werkgever (deels) zou verliezen, bijvoorbeeld omdat de opvolgend werkgever bij ontslag - ook al zou de periode voorafgaand aan de wisseling voor de hoogte van de transitievergoeding (ondanks een vaststellingsovereenkomst zoals Connexxion die met Hoektax-werknemers heeft gesloten) worden meegerekend - vanwege een beperktere omvang van het dienstverband en/of een lager loon (ingevolge artikel 2 van het Besluit loonbegrip vergoeding aanzegtermijn en transitievergoeding) een lagere transitievergoeding verschuldigd is dan zijn voorganger.      
      
    
    
      4.6.
      Hoektax heeft zich voorts tegen de vordering van [verzoeker 1] en [verzoeker 2] verweerd door te verwijzen naar de parlementaire totstandkomingsgeschiedenis van artikel 7:673 BW, kenbaar uit de Nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II, 2013/2014, 33818, nr. 7, p. 74), de Memorie van antwoord (Kamerstukken I, 2013/2014, 33818, C, p. 14/15) en de Nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken I, 2013/2014, 33818, E, p. 6/7). Daaruit leidt Hoektax af dat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] geacht moeten worden op eigen initiatief hun arbeidsovereenkomst met haar te hebben beëindigd. Ook dit verweer wordt verworpen. De kantonrechter overweegt daartoe het volgende.
      
    
    
      4.7.
      
        De gedachtewisseling tussen regering en parlement, die in de genoemde parlementaire stukken zijn beslag heeft gekregen, ving aan met de vragen van enkele Tweede Kamerfracties over het recht op een transitievergoeding in relatie tot de uitzendonderneming. Naar aanleiding van de beantwoording van die vragen bij Nota naar aanleiding van het verslag heeft de VVD-fractie in de Eerste Kamer aandacht gevraagd voor het recht op een transitievergoeding in de situatie dat een bedrijf, niet zijnde een uitzendonderneming, een bestaande opdracht verliest na een (nieuwe) aanbestedingsprocedure betreffende diezelfde opdracht, waarna de betrokken werknemer een dienstverband aanvaardt bij de onderneming die de opdracht verkrijgt. De leden van de VVD-fractie vroegen zich af of ‘de vorige concessiehouder/werkgever geen transitievergoeding verschuldigd is indien de concessie overgaat naar een nieuwe werkgever omdat sprake is van opvolgend werkgeverschap waarbij opgebouwde rechten meegaan naar de nieuwe werkgever en de werknemer dit dienstverband aanvaardt daarmee het initiatief nemend voor de beëindiging van het dienstverband met de vorige werkgever.’ 
        De regering beantwoordde deze vraag als volgt (Kamerstukken I, 2013/2014, 33818, C p. 15): ‘In een geval als geschetst door de leden van de fractie van de VVD geldt dat de vorige concessiehouder/werkgever geen transitievergoeding verschuldigd is als de concessie wordt verleend aan een nieuwe werkgever en de werknemer deze concessie volgt en aldus een arbeidsovereenkomst sluit met de nieuwe werkgever. In dat geval geldt, net als in het op pagina 73 van de nota naar aanleiding van het verslag opgenomen voorbeeld ten aanzien van de uitzendkracht, dat de werknemer in een dergelijk geval zelf zal bepalen of hij al dan niet in dienst treedt van de inlenende organisatie. De beëindiging van zijn arbeidsovereenkomst met de vorige concessiehouder wordt in dit geval geacht te zijn verricht op initiatief van de werknemer. Op basis van artikel 7:673, vierde lid, onderdeel b, BW geldt dat de opbouw van de transitievergoeding doorloopt bij de nieuwe werkgever. Als bij een overgang naar de opvolgende werkgever niettemin reeds een transitievergoeding is betaald, dan kan deze, op grond van het voorgestelde artikel 7:673, vijfde lid, BW overigens wel in mindering gebracht worden op een eventueel op enig moment door de opvolgend werkgever te betalen transitievergoeding.’
      
    
    
      4.8.
      Uit de Nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken I, 33818, E, p. 6/7) blijkt dat de VVD-fractie nogmaals op de kwestie terug is gekomen: ‘De leden van de VVD-fractie merken op de vraag te hebben gesteld of de beëindiging van een arbeidsovereenkomst ook geacht wordt te zijn verricht op initiatief van de werknemer indien een onderneming, niet zijnde een uitzendonderneming, (anders dan bij beantwoording van de vragen in de nota naar aanleiding van het verslag, pagina 74 bovenaan) een bestaande opdracht na een nieuwe aanbestedingsprocedure betreffende diezelfde opdracht verliest waarna de medewerker in kwestie een dienstverband aanvaardt bij de onderneming die de betreffende opdracht na de aanbestedingsprocedure verkrijgt. Zij menen dat het antwoord van de regering de situatie openlaat dat een werknemer de baan aanvaardt bij de opvolgende werkgever (de nieuwe concessiehouder) zonder zijn baan bij zijn huidige werkgever op te zeggen. Zij vragen wat geldt met betrekking tot de transitievergoeding als de oude werkgever vervolgens de arbeidsovereenkomst met toestemming van UWV opzegt. Naar aanleiding hiervan merkt de regering op dat het antwoord in de memorie van antwoord waar naar wordt verwezen de door deze leden bedoelde situatie niet openlaat nu daarin is gesteld dat de beëindiging van de arbeidsovereenkomst met de vorige concessiehouder geacht wordt te zijn verricht op initiatief van de werknemer indien deze een dienstverband aanvaardt bij de nieuwe concessiehouder. Het betreft hier aldus juist de situatie waar deze leden op doelen - beëindiging van de arbeidsovereenkomst door de oude werkgever bij overgang van een concessie en indiensttreding van een werknemer bij de nieuwe concessiehouder - nu bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst door de werknemer zelf, deze daadwerkelijk op zijn initiatief wordt beëindigd.’
    
    
      4.9.
      Uit deze passages uit de parlementaire stukken blijkt dat, hoe ook moge worden gedacht over het antwoord van de regering, de in de Eerste Kamer gestelde vraag zag op de situatie dat bij een werkgeverswisseling de opgebouwde rechten van de werknemer meegaan naar de nieuwe werkgever. Deze situatie doet zich in het onderhavige geding niet voor. Ook indien ervan zou mogen worden uitgegaan dat Connexxion, ondanks het bepaalde in artikel 1 van de met Hoektax-werknemers gesloten arbeidsovereenkomsten en de met een aantal van hen gesloten vaststellingsovereenkomsten, bij een ontslag de diensttijd bij Hoektax dient mee te nemen bij de berekening van de alsdan verschuldigde transitievergoeding, ondervinden [verzoeker 1] en [verzoeker 2] van de werkgeverswisseling negatieve gevolgen, omdat zij met Connexxion slechts een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd voor niet meer dan gemiddeld 15 uren per week hebben kunnen sluiten. Weliswaar hebben zij in de eerste maanden van 2016 meer uren kunnen werken, maar het gemiddeld aantal gewerkte uren per week bleef achter bij de arbeidsomvang bij Hoektax. Bovendien is niet uit te sluiten dat zij in hun verdere dienstverband bij Connexxion, voor zover dat wordt verlengd, niet boven de bedongen arbeidsomvang kunnen blijven werken. Ook dan blijft de vraag of zij evenveel uren kunnen maken als bij Hoektax. De kantonrechter oordeelt dat de wetgever de situatie dat werknemers er bij een werkgeverswisseling op achteruit gaan, niet onder ogen heeft gezien.
      
    
    
      4.10.
      De kantonrechter neemt hierbij in aanmerking dat ook in de literatuur (zie ‘Handboek Nieuw ontslagrecht’ van J.M. van Slooten e.a., p. 211) het door de regering gegeven antwoord op de vraag van de VVD-fractie in de Eerste Kamer als ‘goed nieuws’ is geduid ‘(v)oor werknemers die hetzelfde werk blijven doen, maar die te maken kunnen krijgen met een werkgeverswissel.’ Volgens deze schrijvers heft de door de regering voorgestane aanpak ‘het onderscheid tussen overgang van onderneming en andere vormen van werkgeverswissel’ op en hoeven de betrokken werknemers nu niet bang te zijn ‘hun rechten te verspelen’ als ze met het werk ‘meeverhuizen.’ Van Slooten c.s. wijzen erop dat er met artikel 7:673 lid 5 BW tegen wordt gewaakt dat de werknemers er ‘niet beter van worden’, maar (ook) zij sluiten kennelijk uit dat werknemers door een werkgeverswisseling kunnen worden geconfronteerd met een verlies van (een deel van) de reeds opgebouwde aanspraak op een transitievergoeding. 
      
    
    
      4.11.
      Hieruit volgt dat het door de regering in de Eerste Kamer gegeven antwoord niet aan [verzoeker 1] en [verzoeker 2] kan worden tegengeworpen. Aldus leidt dit geding ook tot een uitkomst die aansluit bij het bepaalde in artikel 7:673 lid 1 BW, waarin wordt onderscheiden tussen enerzijds de situatie dat de arbeidsovereenkomst door de werkgever wordt opgezegd of ontbonden (onder a en b, sub 1 en 2) en anderzijds de situatie dat een arbeidsovereenkomst na een einde van rechtswege niet aansluitend wordt voortgezet (onder a en b, sub 3). Bij opzegging en ontbinding is naar de tekst van de wet uitsluitend van belang wie opzegt respectievelijk op wiens verzoek wordt ontbonden. Niet in geschil is dat Hoektax de arbeidsovereenkomsten met [verzoeker 1] en [verzoeker 2] na verkregen UWV-toestemming heeft opgezegd. Alleen in de situatie dat een arbeidsovereenkomst na een einde van rechtswege niet wordt voortgezet is naar de tekst van de wet van belang op wiens initiatief niet wordt voortgezet. Zeker in een situatie als de onderhavige, waarin de werknemers nadeel zouden lijden indien de aanvankelijke werkgever (Hoektax) niet met hen zou hoeven af te rekenen over de periode tot de werkgeverswisseling, is de fictie dat - niettegenstaande de opzegging door de werkgever - het initiatief aan werknemerszijde zou liggen te gekunsteld. Deze fictie acht de kantonrechter in dit geval ook onaanvaardbaar en moet wijken voor de werkelijke situatie, te weten die van opzegging door de werkgever en op diens initiatief.      
      
    
    
      4.12.
      Het voorgaande leidt tot de slotsom dat het primaire verzoek van [verzoeker 1] en [verzoeker 2] tot veroordeling van Hoektax tot betaling van een transitievergoeding toewijsbaar is. Voor een veroordeling tot betaling in termijnen ziet de kantonrechter geen reden, omdat Hoektax daar in dit geding niet om heeft verzocht en zij ook geen feiten of omstandigheden heeft aangevoerd waaruit volgt dat een betaling ineens leidt tot onaanvaardbare gevolgen. Dat zij in betalingsonmacht verkeert, heeft Hoekstra onvoldoende onderbouwd. De wettelijke rente over de transitievergoedingen wordt op grond van artikel 7:686a lid 1 BW toegewezen vanaf 1 februari 2016. Hoektax zal ook worden veroordeeld tot verstrekking van een deugdelijke bruto/netto specificatie. 
      
    
    
      4.13.
      Het verzoek om Hoektax te veroordelen tot het voldoen van een schadevergoeding wordt afgewezen, niet alleen omdat artikel 7:611 BW daarvoor geen grondslag biedt nu Hoektax bij de eerdere erkenning (in februari 2016) van de verschuldigdheid van de transitievergoeding nog niet wist van de indiensttreding bij Connexxion, maar ook omdat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] , nu Hoektax hen de transitievergoeding verschuldigd is, geen schade lijden doordat Hoektax (in maart 2016) op haar eerdere standpunt is teruggekomen. Dat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] ervoor hebben gekozen om ook Connexxion in rechte te betrekken komt voor hun rekening en risico. Daarvoor bestond, bij gebreke van een beëindiging van de arbeidsovereenkomst met Connexxion, thans nog geen aanleiding. Overigens heeft Connexxion ter zitting doen verklaren dat zij het [verzoeker 1] en [verzoeker 2] niet kwalijk neemt dat zij haar mede hebben gedagvaard.  
      
    
    
      4.14.
      Nu het primaire verzoek wordt toegewezen, wordt niet toegekomen aan een beoordeling van het tegen Hoektax gerichte subsidiaire verzoek. Voor zover het subsidiaire verzoek tegen Connexxion is gericht, slaagt haar niet-ontvankelijkheidsverweer, omdat [verzoeker 1] en [verzoeker 2] daarbij geen belang in de zin van artikel 3:303 BW hebben. 
      
    
    
      4.15.
      Hoektax wordt, als de merendeels in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld in de proceskosten. Deze worden tot deze beschikking aan de zijde van [verzoeker 1] begroot op € 523,--, bestaande uit € 223,-- aan vast recht en € 300,-- aan salaris gemachtigde. Aan de zijde van [verzoeker 2] worden de proceskosten tot deze beschikking eveneens begroot op € 523,--, bestaande uit € 223,-- aan vast recht en € 300,-- aan salaris gemachtigde. 
      
    
    
      4.16.
      Nu [verzoeker 1] en [verzoeker 2] in hun (subsidiaire) verzoek tegen Connexxion niet-ontvankelijk zijn, worden zij veroordeeld in de proceskosten aan de zijde van Connexxion, tot deze beschikking begroot op € 400,--.  
      
      
    
  
  
    
      5De beslissing
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    
      veroordeelt Hoektax om aan [verzoeker 1] tegen bewijs van kwijting een transitievergoeding te betalen van € 5.726,13 bruto, vermeerderd met de wettelijke rente hierover vanaf 1 februari 2016 tot de voldoening, onder gelijktijdige verstrekking van een deugdelijke bruto/netto specificatie van die betaling;
    
    
    
      veroordeelt Hoektax om aan [verzoeker 2] tegen bewijs van kwijting een transitievergoeding te betalen van € 7.136,13 bruto, vermeerderd met de wettelijke rente hierover vanaf 1 februari 2016 tot de voldoening, onder gelijktijdige verstrekking van een deugdelijke bruto/netto specificatie van die betaling;
    
    
    
      veroordeelt Hoektax tot betaling van de proceskosten aan de zijde van [verzoeker 1] , tot deze beschikking begroot op € 523,--, waarin begrepen € 300,-- aan salaris gemachtigde;
    
    
    
      veroordeelt Hoektax tot betaling van de proceskosten aan de zijde van [verzoeker 2] , tot deze beschikking begroot op € 523,--, waarin begrepen € 300,-- aan salaris gemachtigde;
    
    
    
      verklaart [verzoeker 1] en [verzoeker 2] niet-ontvankelijk in hun verzoek, gericht tegen Connexxion;
    
    
    
      veroordeelt [verzoeker 1] en [verzoeker 2] tot betaling van de proceskosten aan de zijde van Connexxion, tot deze beschikking begroot op € 400,-- aan salaris gemachtigde;
    
    
    
      verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;
    
    
    
      wijst het meer of anders verzochte en gevorderde af.
    
    
    
    
      Deze beschikking is gegeven door mr. L.C. Heuveling van Beek, kantonrechter, en is in aanwezigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 25 mei 2016.