ECLI:NL:CBB:2001:AB0035, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 30-01-2001, AWB 98/1048
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-01-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB 98/1048						30 januari 2001
      	27366
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      Universitair Medisch Centrum Utrecht, voorheen Academisch Ziekenhuis Utrecht, te Utrecht, appellant,
      gemachtigde: aanvankelijk mr I.L. Buys, later drs A.J.P. van Beurden, beiden advocaat te Utrecht, 
      tegen
      de Minister van Economische Zaken, te 's-Gravenhage verweerder,
      gemachtigden: mr C. Cromheecke en mr C. N. Gajadhar.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 7 oktober 1998 heeft het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 26 augustus 1998. 
      Bij dat besluit is ongegrond verklaard het bezwaar dat appellant heeft gemaakt tegen de 
      afwijzing van zijn aanvraag om subsidie ingevolge de Subsidieregeling energie-
      investeringen in de non-profitsector (Stcrt. 1997, 122; hierna: EINP-regeling).
      Op 29 oktober 1998 heeft appellant de gronden van zijn beroep aangevuld.
      Op 24 december 1998 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.
      Het onderzoek ter terechtzitting heeft plaatsgevonden op 19 december 2000 waarbij 
      partijen hun standpunt nader hebben doen toelichten.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	In artikel 2 van de EINP-regeling is het volgende bepaald:
      "	1.	De minister verstrekt op aanvraag een subsidie aan:
      - een stichting, een kerkgenootschap of een vereniging met volledige 
      rechtsbevoegdheid, niet zijnde een onderneming of een vereniging van 
      eigenaren als bedoeld in artikel 5:112, eerste lid, onder e, Burgerlijk Wetboek 
      of
      - een rechtspersoon die krachtens publiekrecht is ingesteld, niet zijnde de staat, 
      die een investering verricht in een voorziening die als bedrijfsmiddel is 
      opgenomen in de Energielijst 1997.
      2.	Geen subsidie wordt verstrekt:
      a. indien de aanvrager voor de indiening van de aanvraag ter zake van de 
      aanschaf van de voorzieningen waarop de aanvraag betrekking heeft 
      verplichtingen heeft aangegaan;
      (.)"	
    
    
    
      Artikel 6, eerste lid, van de EINP-regeling bepaalt:
      "	Een aanvraag om subsidie wordt ingediend met gebruikmaking van het 
      origineel van een ondertekend formulier, dat is opgenomen in bij deze regeling 
      behorende bijlage 1. De minister kan bij ministeri‰le regeling hiervan 
      vrijstelling verlenen."
    
    
    
      De EINP-regeling is gepubliceerd in Staatscourant 1997, nr. 122 de dato 1 juli 1997. 
      Ingevolge artikel 19 van de EINP-regeling is deze regeling in werking getreden op 
      3 juli 1997.
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Appellant heeft in 1997 enige malen contact gehad met een medewerker van 
      verweerder, werkzaam bij Senter te Zwolle - de organisatie die met uitvoering van 
      bepaalde regelingen van verweerder is belast - teneinde te informeren naar een in 
      voorbereiding zijnde subsidieregeling energie-investeringen in de non-profitsector. 
      Aan appellant werd door deze medewerker in een telefoongesprek op 23 mei 1997 
      bevestigd dat een dergelijke regeling in concept op papier stond maar nog niet was 
      vastgesteld. De verwachting was dat de regeling op 1 juni 1997 in werking zou 
      treden. Aan appellant werd daarbij voorts medegedeeld dat ook investeringen 
      waarvoor eerder in 1997 verplichtingen waren aangegaan onder de werkingssfeer van 
      de regeling zouden vallen.
      - Appellant heeft 2 juni 1997 opdracht verleend voor aanleg van een systeem van 
      warmte/koudeopslag met warmtepomp.
      - De EINP-regeling is op 25 juni 1997 door de Minister van Economische Zaken 
      vastgesteld.
      - Op 18 september 1997 heeft appellant een aanvraag voor subsidie voor de aanleg van 
      een systeem van warmte/koudeopslag met warmtepomp, ingediend ingevolge de 
      EINP-regeling.
      - Bij brief de dato 19 september 1997 heeft verweerder bevestigd dat de aanvraag door 
      Senter werd ontvangen en voldeed aan de wettelijke voorschriften.
      - Bij beschikking van 24 november 1997 heeft verweerder de aanvraag om subsidie op 
      grond van artikel 2, tweede lid, onder a, van de EINP-regeling afgewezen.
      - Appellant heeft 24 december 1997 een bezwaarschrift tegen deze beslissing 
      ingediend. Bij brief van 20 januari 1998 is dit bezwaarschrift aangevuld.
      - Vervolgens heeft verweerder het bestreden besluit genomen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Bij het bestreden besluit heeft verweerder de door appellant aangevoerde bezwaren van de 
      hand gewezen. Overwogen is dat uit de aanvraag blijkt dat de betreffende voorzieningen 
      reeds op 2 juni 1997 zijn aangeschaft. De aanvraag is afgewezen omdat de verplichtingen 
      zijn aangegaan voor de indiening van het aanvraagformulier om subsidie. Met betrekking 
      tot de door appellant aangevoerde omstandigheden heeft verweerder onder meer 
      overwogen:
      "	Ik ben het met u eens dat er een vervelende situatie is ontstaan. U bent 
      afgegaan op de mededelingen van een van mijn medewerkers. Desondanks, 
      zoals u zelf tijdens de hoorzitting hebt toegegeven, kan er pas sprake zijn van 
      volledige zekerheid omtrent de inhoud van een regeling op het moment dat 
      deze is gepubliceerd. U heeft dan ook bewust het risico genomen om alvast 
      verplichtingen aan te gaan op een moment dat de volledige tekst van de 
      Regeling nog niet vaststond.
      (.)
    
    
    
      Op grond van bovenstaande gegevens kan ik niet anders concluderen dat u niet 
      heeft voldaan aan artikel 2, lid 2, aanhef en onder letter a van de Regeling. Het 
      feit dat u bent afgegaan op telefonische mededelingen van ‚‚n van mijn 
      medewerkers waarbij u wist of behoorde te weten dat er geen volstrekte 
      zekerheid bestond met betrekking tot de inhoud van deze mededelingen, acht ik 
      niet een omstandigheid die mij dwingt ot het afzien van de bepalingen van de 
      Regelingen."
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellant
      Appellant heeft ter ondersteuning van het beroep - samengevat - onder meer het volgende 
      tegen het bestreden besluit aangevoerd.
      Appellant stelt dat in het onderhavige geval aan alle voorwaarden is voldaan die de EINP-
      regeling stelt, met uitzondering van de voorwaarde dat nog geen opdracht voor de aanschaf 
      mag worden gegeven voor het indienen van de subsidieaanvraag.
      Appellant betoogt dat hem subsidie toekomt wegens het te honoreren vertrouwensbeginsel. 
      Hiertoe hanteert appellant de volgende argumenten. De medewerker van verweerder was 
      bevoegd mededelingen over de overhavige kwestie te doen, appellant mocht er tenminste 
      op vertrouwen dat hij ter zake bevoegd was omdat Senter met de voorbereiding van de 
      subsidieregeling was belast. Appellant is ongevraagd medegedeeld dat ook voor de 
      inwerkingtreding van de subsidieregeling in 1997 gedane investeringen voor subsidiering 
      in aanmerking zouden komen. Appellant is niet gewaarschuwd dat de definitieve tekst van 
      de subsidieregeling er wel eens anders uit zou kunnen zien. De toezegging was voorts 
      voldoende concreet. Ongevraagd is medegedeeld dat ook voor de inwerkingtreding van de 
      subsidieregeling in 1997 gedane investeringen voor subsidi‰ring in aanmerking zouden 
      komen. Appellant had geen enkele aanleiding te vermoeden dat de mededeling inhoudelijk 
      op een vergissing berustte. Het was voor appellant niet te verwachten dat de inhoud van de 
      mededeling onjuist was of dat de situatie zich zou kunnen wijzigen; verweerder heeft 
      appellant hier ook niet op gewezen. Appellant acht het ook onbehoorlijk om achteraf te 
      stellen dat hij had moeten wachten met de investering. Hij meent dat het risico van dit soort 
      kennelijk achteraf als onzeker betitelde mededelingen ligt bij verweerder die de primaire 
      verantwoordelijkheid heeft om dergelijke mededelingen niet te doen dan wel daaraan een 
      waarschuwing te verbinden. Van belang is dat de verwachting dat subsidie zou worden 
      toegekend ook ter zake van een investering aangegaan voor de inwerkingtreding van de 
      regeling, gedragsbepalend was voor appellant. Het honoreren van het beroep op het 
      vertrouwensbeginsel doet geen afbreuk aan het algemeen belang omdat de investering 
      waarvoor subsidie werd aangevraagd het type investering is dat de regeling beoogt te 
      stimuleren. Belangen van derden zijn niet aan de orde en staan dus niet in de weg aan het 
      honoreren van het beroep op het vertrouwensbeginsel.
      Appellant betoogt dat ook toepassing van het zorgvuldigheidsbeginsel casu quo het 
      motiveringsbeginsel ondersteunt dat hem recht op subsidie toekomt wegens het te 
      honoreren vertrouwensbeginsel. Verweerder heeft namelijk niet onderzocht en aan de orde 
      gesteld of appellant schade zou ondervinden van het niet honoreren van de subsidie-
      aanvraag en of het algemeen belang of belangen van derden tot strikte toepassing van de 
      bepalingen van de EINP-regeling op het bestreden punt noopten.
      Appellant stelt voorts dat indien hij binnen de daarvoor geldende termijn zou hebben 
      vernomen dat hij volgens oordeel van verweerder niet voor subsidie in aanmerking kwam, 
      hij had kunnen kiezen de opdracht voor de investering zonder noemenswaardige schade in 
      te trekken.
      5.	De beoordeling van het geschil
      5.1	Ter zake van het door appellant ingestelde beroep dient eerst te worden vastgesteld of het 
      College bevoegd is daarvan kennis te nemen. De EINP-regeling is, zoals wordt bevestigd 
      in de toelichting, niet gebaseerd op de tot 1 januari 1998 van kracht zijnde Kaderwet 
      verstrekking financi‰le middelen EZ (Stb. 767, 4 december 1991). De bevoegdheid van het 
      College kan derhalve ook niet op artikel 9, eerste lid van de Kaderwet verstrekking 
      financi‰le middelen worden gebaseerd. Dit betekent dat het College in beginsel niet 
      bevoegd is van het beroep kennis te nemen, tenzij zou moeten worden gezegd dat deze 
      regeling een zodanige verwantschap heeft met andere aan het College toebedeelde wetten 
      en regelingen, dat aan het College desondanks de bevoegdheid zou dienen toe te komen te 
      oordelen over het geschil.
      Naar het oordeel van het College doet deze situatie zich duidelijk voor.
      Uitgangspunt van de EINP-regeling is dat deze zoveel mogelijk aansluit bij de in artikel 11 
      van de Wet op de Inkomstenbelasting 1964 opgenomen mogelijkheid van een energie-
      investeringsaftrek (EIA). De regeling van de EIA beoogt, evenals de EINP-regeling, het 
      stimuleren van energiebesparing en het inzetten van duurzame energie. De Minister van 
      Economische Zaken dient in het kader van de EIA-regeling te beoordelen of sprake is van 
      een energie-investering. Ingevolge artikel 11, lid 15, van de Wet op de inkomstenbelasting 
      1964 staat beroep open bij het College tegen deze beslissing.
      Dat de EINP-regeling niet gebaseerd is op de Kaderwet verstrekking financi‰le middelen 
      EZ - welke eveneens voorziet in beroep op het College - vindt, blijkens de toelichting bij 
      de EINP-regeling zijn oorzaak in het feit dat ingevolge de EINP-regeling subsidies niet aan 
      ondernemers maar aan non-profitinstellingen worden verstrekt.
      De, op 3 juli 1997 in werking getreden, EINP-regeling is in 1998, zoals werd beoogd, 
      vervangen door de op artikel 3 van de Kaderwet EZ-subsidies gebaseerde Subsidieregeling 
      energievoorzieningen in de non-profit en bijzondere sectoren (Stcrt. 1998, 46). Artikel 9 
      van de Kaderwet EZ-subsidies brengt mee dat tegen een besluit genomen op grond van die 
      subsidieregeling beroep kan worden ingesteld bij het College.
      De EINP-regeling heeft derhalve een zodanige verwantschap met wetten en regelingen op 
      het gebied van subsidies welke tot de rechtsmacht van het College behoren dat het bevoegd 
      is tot beoordeling van het door appellant ingestelde beroep.
      5.2	Vaststaat dat appellant in begin 1997 een aantal malen contact heeft gehad met een 
      medewerker van Senter en dat appellant door deze medewerker ongevraagd en 
      ongeclausuleerd de informatie is verstrekt dat de voorgenomen regeling ook betrekking 
      zou hebben op in 1997 v¢¢r de inwerkingtreding van deze regeling gedane investeringen. 
      Deze informatie was toentertijd juist. Verweerders besluit en het door hem gevoerde 
      verweer berusten, voor zover hier van belang, op het op zichzelf niet onjuiste standpunt dat 
      appellant, nadat hem mededelingen waren gedaan over een concept-regeling, er niet op 
      mocht vertrouwen dat de definitieve versie gelijk zou zijn aan die van het concept en dat 
      derhalve de gevolgen van het vooruitlopen op de regeling in beginsel voor zijn rekening en 
      risico zijn. Deze motivering is evenwel niet draagkrachtig te achten voor verweerders 
      slotsom dat er derhalve geen sprake is van een omstandigheid die hem dwingt tot het afzien 
      van toepassing van de bepalingen van de regeling. Meer in het bijzonder overweegt het 
      College daartoe het volgende.
      De EINP-regeling, die niet op een wet in formele zin is gebaseerd, moet worden 
      beschouwd als een beleidsregel. Ingevolge het bepaalde in artikel 4:84 Awb, dat tijdens de 
      bezwaarprocedure in werking is getreden, handelt het bestuursorgaan overeenkomstig de 
      beleidsregel, tenzij dat voor een of meer belanghebbenden gevolgen zou hebben die 
      wegens bijzondere omstandigheden onevenredig zijn in verhouding tot de met de 
      beleidsregel te dienen doelen. De beleidsregel die in casu tot de afwijzende beslissing van 
      verweerder heeft geleid, is neergelegd in artikel 2, eerste lid, aanhef en onder a, van de 
      EINP-regeling. Verweerder had, gelet op het hiervoor overwogene, naast de vraag of het 
      vertrouwensbeginsel was geschonden moeten onderzoeken of zich in dit geval (andere) 
      bijzondere omstandigheden voordoen die nopen tot het buiten toepassing laten van het 
      bepaalde in artikel 2, tweede lid, onder a van de EINP-regeling. 
      5.3	Het bestreden besluit geeft geen blijk dat dat onderzoek heeft plaatsgevonden. Immers, niet 
      zonder meer valt in te zien dat de gevolgen voor appellant van het onverkort toepassen van 
      de onderhavige beleidsbepaling niet onevenredig zijn in verhouding tot het doel van die 
      bepaling te waarborgen. Het met deze bepaling te dienen doel is, zoals in het bestreden 
      besluit wordt overwogen, het waarborgen van het stimuleringskarakter van de regeling: een 
      aanvrager die reeds voor de aanvraag verplichtingen heeft aangegaan terzake van de 
      aanschaf heeft kennelijk geen subsidie ter stimulering nodig.
      Uit de vorengeschetste omstandigheden blijkt namelijk dat appellant zich door de op stapel 
      staande regeling en uitdrukkelijke mededelingen van de kant van ambtenaren van 
      verweerder daaromtrent heeft laten stimuleren om de investeringen te doen. Voor de 
      beantwoording van de vraag of in appellants geval op andere wijze dan door naleving van 
      genoemde bepaling is voldaan aan het stimuleringskarakter van de EINP-regeling zijn de 
      uitlatingen van verweerders medewerkers dan ook wel degelijk van betekenis. Verweerder 
      is in het bestreden besluit daaraan echter voorbijgegaan.
      De conclusie is dat het beroep van appellant gegrond is en dat het bestreden besluit moet 
      worden vernietigd wegens strijd met het motiveringsbeginsel, met bepaling dat verweerder, 
      met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen, opnieuw beslist op het bezwaarschrift.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College
      -	verklaart het beroep gegrond;
      -	vernietigt het bestreden besluit;
      -	bepaalt dat verweerder, met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen, opnieuw beslist op het bezwaarschrift;
      -	gelast dat verweerder aan appellant het door hem gestorte griffierecht ad fl. 420,- 
      (zegge: vierhonderdentwintig gulden) vergoedt te betalen door de Staat;
      -	veroordeelt verweerder in de kosten van deze procedure aan de zijde van appellant, welke worden vastgesteld op fl. 1420,- (zegge: veertienhonderdtwintig gulden) en dienen te worden betaald door de Staat;
      -	wijst af het meer of anders gevorderde.
    
    
    
    Aldus gewezen door mr B. Verwayen, mr J.A. Hagen en mr M.A. Fierstra in tegenwoordigheid van mr M.S. Hoppener, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 30 januari 2001.
    
    w.g. B. Verwayen					w.g. M.S. Hoppener