ECLI:NL:CRVB:2005:AS6597, Centrale Raad van Beroep, 15-02-2005, 01/4001 NABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2005-02-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Had met verdergaande terugwerkende kracht aan betrokkene een toeslag moeten worden verleend op de voor haar van toepassing zijnde bijstandsnorm?

01/4001 NABW
    
    U I T S P R A A K
    
    in het geding tussen:
    
    [appellante], wonende te [woonplaats], appellante,
    
    en
    
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente ’s-Gravenhage, gedaagde.
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    Met ingang van 1 januari 2004 heeft gedaagde het besluit tot delegatie van zijn bevoegdheid tot het nemen van besluiten op bezwaar aan de Commissie Sociale Zekerheid ingetrokken. Thans berust die bevoegdheid bij het College. In deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan de Commissie Sociale Zekerheid.
    
    Namens appellante heeft mr. C.J.M. van den Brûle, advocaat te ’s-Gravenhage, hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 1 mei 2001, reg.nr. 00/3646 NABW.
    
    Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
    
    Het geding is behandeld ter zitting van 30 maart 2004, waar appellante is verschenen bij gemachtigde mr. Van den Brûle, en waar gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door mr. M.I.E. Rhuggenaath, werkzaam bij de gemeente ’s-Gravenhage.
    
    Na de behandeling is gebleken dat het onderzoek niet volledig is geweest, zodat het onderzoek is heropend.
    
    Aan gedaagde zijn bij brief van 3 mei 2004 vragen gesteld die bij brief van 18 juni 2004 zijn beantwoord.
    
    Namens appellante is bij brief van 16 augustus 2004 een reactie ingezonden.
    
    Met toestemming van partijen heeft de Raad vervolgens bepaald dat een nadere zitting achterwege blijft, waarna hij het onderzoek heeft gesloten.
    
    II. MOTIVERING
    
    De Raad gaat bij zijn oordeelsvorming uit van de volgende, tussen partijen niet in geschil zijnde, feiten en omstandigheden.
    
    
      Aan appellante, geboren in 1969, is in 1987 een uitkering op grond van de Algemene Bijstandswet toegekend naar de norm voor een alleenstaande. Bij besluit van 27 augustus 1996 is deze uitkering met ingang van 1 september 1996 omgezet in een uitkering op grond van de Algemene bijstandswet (Abw), eveneens naar de norm voor een alleenstaande. Gedaagde heeft daarbij bepaald dat met ingang van 1 april 1997 recht bestaat op bijstand ter hoogte van 50 procent van het netto minimumloon. Gedaagde heeft daarbij overwogen dat appellante geen recht heeft op een toeslag omdat zij bij haar moeder inwoont. Daarbij is toepassing gegeven aan artikel 4 van de Verordening toeslagen en verlagingen bijstandsnorm van 
      12 december 1995 (hierna: de Verordening), inhoudende dat aan de alleenstaande die bij zijn of haar ouder(s) inwoont geen toeslag op de in artikel 30, eerste lid, aanhef en onder a, van de Abw bedoelde bijstandsnorm wordt verstrekt.
    
    
    Appellante heeft tegen het besluit van 27 augustus 1996 geen rechtsmiddel aangewend, zodat dit besluit in rechte onaantastbaar is geworden.
    
    
      De Raad heeft in zijn uitspraak van 2 maart 1999, reg.nr. 98/6295 ABW, gepubliceerd in onder meer RSV 1999/163 en 
      USZ 1999/121, geoordeeld dat de in artikel 38 van de Abw bedoelde verordening, gezien artikel 33, eerste lid, van de Abw, niet mag inhouden dat een alleenstaande van 21 jaar of ouder, die bij beide ouders, dan wel één van hen, inwoont geen recht heeft op een toeslag. Hij heeft daarbij overwogen dat in het geval dat een kind bij zijn ouder(s) inwoont het hebben van enig zogeheten schaalvoordeel niet kan worden uitgesloten, maar dat in zijn algemeenheid niet kan worden gezegd dat met betrekking tot het kunnen delen van de algemeen noodzakelijke bestaanskosten sprake is van een situatie die op dit punt geheel vergelijkbaar is met die van gehuwden.
    
    
    Naar aanleiding van deze uitspraak heeft de raad van de gemeente ’s-Gravenhage de Verordening bij besluit van 1 juli 1999 gewijzigd in dier voege dat alleenstaande meerderjarige kinderen die bij hun ouder(s) inwonen met ingang van 1 maart 1999 recht hebben op een toeslag van 14% van het minimumloon. Vervolgens heeft gedaagde de omvang van het recht op bijstand van personen die tot deze categorie van bijstandsgerechtigden behoren met terugwerkende kracht tot 1 maart 1999 ambtshalve gecorrigeerd in die zin dat alsnog toeslag wordt toegekend.
    
    Aan appellante is bij brief van 4 oktober 1999 kennis gegeven van het besluit om haar met ingang van 1 maart 1999 een toeslag van 14 procent van het netto minimumloon toe te kennen.
    
    Gedaagde heeft het bezwaar van appellante tegen dit besluit bij besluit van 11 februari 2000 ongegrond verklaard.
    
    
      De rechtbank heeft het beroep tegen het besluit van 11 februari 2000 ongegrond verklaard.
      Appellante heeft zich in hoger beroep gemotiveerd tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Zij stelt zich op het standpunt dat de Verordening met een verdergaande terugwerkende kracht gerepareerd had moeten worden dan tot 1 maart 1999, in elk geval vanaf het moment waarop zij onder het regime van de Abw kwam te vallen. Zij is van mening dat haar niet kan worden verweten dat zij geen bezwaar heeft gemaakt tegen het omzettingsbesluit van 27 augustus 1996 omdat zij er niet op is geattendeerd dat zij mogelijk een aanspraak op een toeslag had kunnen maken. Zij heeft benadrukt dat genoemd besluit van gedaagde onrechtmatig is en dat omtrent de datum met ingang waarvan zij recht had op een toeslag via de media en vanwege gedaagde onjuiste berichtgeving heeft plaatsgevonden. Appellante zou niet in de gelegenheid zijn gesteld de door haar gestelde telefonische toezeggingen van gedaagdes kant hard te maken.
      De omstandigheid dat het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid niet bereid was de kosten te vergoeden over de periode voorafgaand aan 1 maart 1999, is volgens appellante onvoldoende om het besluit van 11 februari 2000 te rechtvaardigen.
    
    
    Gedaagde beroept zich op de formele rechtskracht van het omzettingsbesluit van 27 augustus 1996. Van bijzondere omstandigheden die zo klemmend zijn dat hierop een uitzondering moet worden gemaakt is hem niet gebleken. Met betrekking tot de wijziging van de Verordening van 1 juli 1999 heeft hij aangevoerd dat de raad van de gemeente ’s-Gravenhage rechtens niet gehouden is daaraan een verdergaande terugwerkende kracht te verlenen dan tot 1 maart 1999.
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    In dit geding dient de vraag te worden beantwoord of het besluit om aan appellante niet eerder dan met ingang van 1 maart 1999 een toeslag te verlenen op de voor haar van toepassing zijnde bijstandsnorm in rechte stand houdt.
    
    De Raad is van oordeel dat die vraag bevestigend moet worden beantwoord.
    
    Hij stelt daartoe in de eerste plaats vast dat in het besluit van 11 februari 2000 correct uitvoering is gegeven aan de op 1 juli 1999 gewijzigde Verordening.
    
    
      Met betrekking tot de vraag of de raad van de gemeente ’s-Gravenhage de wijziging van de Verordening verder dan tot 
      1 maart 1999 had moeten laten terugwerken, stelt de Raad voorop dat het al dan niet verlenen van terugwerkende kracht aan een (wijziging van een) verordening een discretionaire bevoegdheid betreft. De rechter dient bij de beoordeling van het uitoefenen van zulk een bevoegdheid, in het bijzonder waar het hier gaat om algemeen verbindende voorschriften, de nodige terughoudendheid te betrachten. Dit betekent voor het onderhavige geval dat beoordeeld moet worden of de raad van de gemeente ’s-Gravenhage bij afweging van de in aanmerking komende belangen in redelijkheid heeft kunnen besluiten om de terugwerkende kracht van de Verordening van 1 juli 1999 te beperken tot 1 maart 1999.
      De Raad is van oordeel dat niet kan worden gezegd dat de raad van de gemeente ’s-Gravenhage bij afweging van de betrokken belangen niet in redelijkheid tot zijn besluit heeft kunnen komen. Hij heeft hierbij in aanmerking genomen dat de wederzijds in aanmerking komende belangen zorgvuldig zijn geïnventariseerd en afgewogen en dat op basis daarvan is besloten de wijziging van de toepasselijke bepalingen van de Verordening niet verder te laten terugwerken dan tot 1 maart 1999, daarbij aansluiting zoekende bij de datum van de eerder genoemde uitspraak van de Raad van 2 maart 1999. De gemeente heeft hierbij aan de ene kant laten meewegen dat het gaat om een bestaansvoorziening op het niveau van het wettelijk minimum, maar anderzijds ook dat de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid uitdrukkelijk het standpunt huldigde dat verdere terugwerkende kracht dan tot 2 maart 1999 niet was geboden en dat kosten, verband houdende met een verdergaande terugwerkende kracht, door het Rijk niet zouden worden vergoed. Voorts is daarbij op grond van door de gemeente extern ingewonnen juridisch advies meegewogen dat twijfel mogelijk is over de juistheid van het standpunt van de Minister, maar ook dat met een juridische procedure daarover veel tijd en geld gemoeid zou zijn, zonder dat de uitkomst van die procedure zeker was. Tenslotte is door de gemeente meegewogen dat niet buiten beschouwing kan blijven dat bijstandsgerechtigden, zoals appellante, geen rechtsmiddel hebben aangewend tegen het aanvankelijke besluit waarbij een toeslag is onthouden, zodat ook haar rechtszekerheid aan de orde is.
    
    
    Dit betekent dat er geen grond is voor het oordeel dat gedaagde de toeslag met voorbijgaan aan de Verordening op een eerder tijdstip had moeten laten ingaan.
    
    
      Met betrekking tot de gestelde onjuiste berichtgeving in de Haagsche Courant kan de Raad zich geheel vinden in de overwegingen die de rechtbank in de aangevallen uitspraak hieraan heeft gewijd.
      Voorts heeft naar het oordeel van de Raad appellante voldoende gelegenheid gehad om de beweerde telefonische toezeggingen door een ambtenaar van de Dienst Sociale Zaken en Werkgelegenheidsprojecten van de gemeente ’s-Gravenhage aan te tonen. Vastgesteld moet worden dat appellante daarin niet is geslaagd. Overigens is de Raad niet gebleken van een uitdrukkelijke, ondubbelzinnige en ongeclausuleerde toezegging van de zijde van gedaagde waarop een in rechte te honoreren beroep op het vertrouwensbeginsel kan worden gebaseerd.
      Hetgeen appellante in hoger beroep overigens nog heeft aangevoerd, heeft de Raad niet tot een ander oordeel kunnen brengen.
    
    
    Uit het vorenstaande vloeit voort dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    De Raad ziet ten slotte geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus gegeven door mr. Th.C. van Sloten als voorzitter en mr. R.M. van Male en mr. R.H.M. Roelofs als leden, in tegenwoordigheid van P.N. Rijnsewijn als griffier en uitgesproken in het openbaar op 15 februari 2005.
    
    (get.) Th.C. van Sloten.
    
    (get.) P.N. Rijnsewijn.