ECLI:NL:GHDHA:2023:1585, Gerechtshof Den Haag, 20-07-2023, BK-22/00668 tot en met BK-22/00670
Gerechtshof Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-07-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Verschil in betalingsmodaliteiten; bewijslastverdeling; extra leeftijdskorting; vergelijking met vergunninghouders; betaling griffierecht voorafgaand aan de behandeling; geen (im)materiële schade; geen strijd met het Unierecht: gelijkwaardigheidsbeginsel en doeltreffendheidsbeginsel

GERECHTSHOF DEN HAAG
    
    
      Team Belastingrecht
      meervoudige kamer
      nummers BK-22/00668 tot en met BK-22/00670
    
    
    
    Uitspraak van 20 juli 2023
    
    
      in het geding tussen:
    
    
    
      [X] B.V. te [Z] , belanghebbende,
    (gemachtigde: A.F.M.J. Verhoeven)
    
    
      en
    
    
    de inspecteur van de Belastingdienst, de Inspecteur,
    (vertegenwoordiger: […] ) 
    
    
      op het hoger beroep van belanghebbende tegen de uitspraak van de Rechtbank Den Haag (de Rechtbank) van 27 juni 2022, nummers SGR 20/6347, 20/6348 en 20/6349.
    
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      1.1.
      Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de voldoeningen op aangifte van belasting van personenauto’s en motorrijwielen (Bpm).
      
    
    
      1.2.
      De Inspecteur heeft het bezwaar bij uitspraak op bezwaar ongegrond verklaard.
      
    
    
      1.3.
      Belanghebbende heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep bij de Rechtbank ingesteld. In verband daarmee is een griffierecht geheven van € 354. De beslissing van de Rechtbank luidt, waarbij belanghebbende is aangeduid als eiseres en de Inspecteur als verweerder:
      
      
        “De rechtbank:
      
      - verklaart de beroepen met zaaknummers SGR 20/6348 en SGR 20/6349 gegrond en vernietigt de uitspraak op bezwaar voor zover deze betrekking heeft op auto II en III;
      - draagt verweerder op inzake SGR 20/6348 een teruggaaf te verlenen van € 370 en inzake SGR 20/6349 een teruggaaf te verlenen van € 717 en over die teruggaven overeenkomstig het bepaalde in rechtsoverweging 17 belastingrente te vergoeden;
      - bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde deel van de uitspraak op bezwaar;
      - verklaart het beroep met zaaknummer SGR 20/6347 ongegrond;
      - veroordeelt verweerder tot vergoeding van de immateriële schade tot een bedrag van € 692.
      - veroordeelt de Staat tot vergoeding van de immateriële schade tot een bedrag van € 308.
      - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 759;
      - draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 354 aan eiseres te vergoeden;
      - bepaalt dat de termijn voor de vergoeding van de wettelijke rente gaat lopen vanaf vier weken na de datum van deze uitspraak.”
      
    
    
      1.4.
      Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij het Hof. In verband daarmee is een griffierecht geheven van € 548. De Inspecteur heeft op 7 februari 2023 een verweerschrift ingediend.
      
    
    
      1.5.
      
        Op 1 december 2022 heeft het Hof belanghebbende een aangetekende brief gestuurd. Deze brief luidt als volgt:
        “Geachte heer [A] ,
      
      
      
        In vervolg op een eerder aan u gezonden brief betreffende uw gemachtigde, A.F.M.J. Verhoeven
        (hierna: Verhoeven), bericht ik u als volgt.
      
      
      
        In de namens [belanghebbende] , ingediende hoger beroepen met de nummers
        BK-22/00791 t/m 22/00806 + 22/00906 heeft het Hof onlangs beslist Verhoeven te weigeren als
        gemachtigde in verband met grievend en beledigend taalgebruik. U heeft in uw reactie op het
        voornemen van het Hof geantwoord Verhoeven te willen behouden als gemachtigde en hem op zijn taalgebruik te zullen aanspreken. U heeft inmiddels, na de weigering van Verhoeven 
        
          [B] - een van Verhoeven afhankelijke gemachtigde - aangesteld als nieuwe gemachtigde in de zaken waarin het Hof Verhoeven heeft geweigerd.
      
      
      
        In de zaken waarop deze brief ziet, met de nummers BK-22/00668 tot en met 22/00689, is
        Verhoeven nog steeds uw gemachtigde. Onlangs heeft het Hof geconstateerd dat ook in deze zaken
        een stuk is binnengekomen met zeer grove beledigingen jegens rechters, instanties en Nederland.
        Het Hof is van oordeel dat de handelwijze van Verhoeven onaanvaardbaar is. Het Hof zal daaraan
        de volgende gevolgen verbinden voor de in deze brief bedoelde zaken en voor eventuele volgende
        zaken waarin Verhoeven of een van hem afhankelijke gemachtigde namens [belanghebbende]
         optreedt.
      
      
      
        
          [belanghebbende] is, zoals hiervoor geschreven, onlangs door het Hof op de hoogte
        gesteld van het structureel grievende taalgebruik van Verhoeven. [belanghebbende] heeft daarin geen aanleiding gezien om een onafhankelijk van Verhoeven opererende gemachtigde aan te stellen. De gevolgen van die keuze dienen voortaan voor rekening van [belanghebbende] te blijven.
      
      
      
        Dit houdt in dat in voorkomend geval geen gelegenheid zal worden gegeven om grievende stukken
        aan te passen, noch om een nieuwe gemachtigde aan te stellen. De desbetreffende stukken zullen
        dan direct - zonder mogelijkheid tot herstel - buiten beschouwing worden gelaten door het Hof,
        met als mogelijke consequentie dat het hoger beroep niet-ontvankelijk zal worden verklaard.
        Voor de onderhavige zaken betekent dit dat het Hof geen acht zal slaan op de motivering van de
        hoger beroepen, waarin Verhoeven weer zeer beledigende en grievende taal heeft geuit. Dit kan
        betekenen dat de hoger beroepen vanwege het ontbreken van een motivering niet-ontvankelijk
        zullen worden verklaard.
      
      
      
        De inhoud van deze brief geldt ook voor eventuele volgende of aanhangige hoger beroepen die bij
        dit Hof (zullen) dienen. Stukken met beledigende en/of grove taal worden niet door de
        behandelende raadsheren gelezen en worden bij de beoordeling niet in de beschouwing betrokken.
        De maat is vol.”
      
      
    
    
      1.6.
      De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgehad ter zitting van het Hof van 29 juni 2023. Partijen zijn verschenen. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal gemaakt.
      
      
      
    
  
  
    Feiten
    
    
      2.1.
      
        Belanghebbende heeft voor de volgende auto’s aangifte voor de Bpm gedaan waarbij de verschuldigde Bpm is berekend met behulp van de afschrijvingstabel:
        Zaaknummer 	auto 	aangifte 	voldoening 	datum 1e toelating
        SGR 20/6347 	Mercedes GLE450 (auto 1)	04-03-2019 	07-03-2019 	28-10-2015
        SGR 20/6348 	BMW 4281 (auto II) 	19-02-2019 	22-02-2019 	18-02-2016
        SGR 20/6349 	Ferrari 458 (auto III) 	03-04-2019 	08-04-2019 	21-01-2015
      
      
    
    
      2.2.
      Belanghebbende heeft op 21 maart en 15 mei 2019 bezwaar gemaakt tegen de voldoeningen op aangifte.
      
      
    
  
  
    Oordeel van de Rechtbank
    
    3. De Rechtbank heeft voor zover van belang het volgende overwogen, waarbij belanghebbende is aangeduid als eiseres en de Inspecteur als verweerder (noten zijn verwijderd):
    
    
      “Schending hoorplicht
    
    7. Verweerder heeft bij brief van 27 september 2019 eiseres uitgenodigd voor het
    
      hoorgesprek op 16 oktober 2019. In de bijlage bij die uitnodiging zit een lijst met de zaken
      waarop dat hoorgesprek betrekking heeft. Op die lijst zijn ook de VlNnummers van de
      auto's vermeld. Vaststaat dat het hoorgesprek op 16 oktober 2019 heeft plaatsgevonden en
      dat gemachtigde daar is verschenen. De stelling van eiseres dat de hoorplicht is geschonden
      vindt dus geen steun in de feiten.
    
    
    
      
        Bewijslast
      
    
    8. Uit de arresten van de Hoge Raad van 12 mei 2017 en 17 januari 2020 volgt dat
    
      op de belastingplichtige die zich beroept op een vermindering van de door hem op aangifte
      voldane Bpm, de plicht rust om feiten te stellen en, zo nodig, aannemelijk te maken die
      kunnen leiden tot een vermindering van de verschuldigde belasting. De enkele stelling dat
      de nationale wettelijke bepalingen in strijd zijn met het Unierecht, is daarvoor onvoldoende.
    
    
    
      
        Ex-rental
      
    
    9. In zijn arrest van 19 december 2013 3 heeft het HvJ EU met betrekking tot de vraag
    
      wanneer voertuigen gelijksoortig zijn het volgende overwogen:
      "Wanneer deze producten op de markt voor tweedehands voertuigen van die lidstaat te koop worden aangeboden, moeten zij worden beschouwd als `gelijksoortige producten', zijnde producten van dezelfde soort als ingevoerde tweedehands voertuigen, wanneer zij zich door hun eigenschappen en door de behoeften waarin zij voorzien, in een concurrentieverhouding bevinden. De mededinging tussen twee modellen hangt af van de mate waarin zij voldoen aan een aantal vereisten op het punt van, onder meer, prijs, afmetingen, comfort, prestaties, verbruik, duurzaamheid en betrouwbaarheid. Het referentievoertuig moet het voertuig zijn waarvan de kenmerken het dichtst aanleunen bij die van het ingevoerde voertuig. Dat houdt in dat rekening wordt gehouden met het model, het type en andere kenmerken, zoals de aandrijving of de uitrusting, de ouderdom en de kilometerstand, de staat van onderhoud of het merk (zie met name arresten van 19 september 2002, Tulliasiamies en Siilin, C-101/00, Jurispr. blz. I-7487, punten 75 en 76, en 20 september 2007, Commissie/Griekenland, C-74/06, Jurispr. blz. I-7585, punten 29 en 37)."
    
    
    10. Het zijn van een ex-rental is naar het oordeel van de rechtbank een concreet
    
      aanwijsbaar onderscheidende eigenschap van een auto. Een niet ex-rental auto bevindt zich
      ten opzichte van ex-rental auto's dan ook niet in een concurrentieverhouding als bedoeld in
      het hiervoor aangehaalde arrest van het HvJ. De rechtbank volgt eiseres daarom niet in haar
      stelling dat ook bij de waardebepaling van een niet ex-rental moet worden uitgegaan van de
      waarde van een in Nederland aanwezige ex-rental. Eiseres heeft niet gesteld en ook
      anderszins is niet gebleken dat de hier in geding zijnde auto's ex-rentals zijn. Er is dan ook
      geen aanleiding desalniettemin uit te gaan van een referentievoertuig met een
      verhuurverleden (zie ook het arrest van de Hoge Raad van 28 februari 2020).
    
    
    
      
        Tarief
      
    
    11. Tussen partijen is niet in geschil dat voor auto's II en III het tarief van het
    
      voorgaande jaar kan worden toegepast en dat de verschuldigde belasting daarom moet
      worden verminderd met € 370 respectievelijk € 717. Eiseres heeft in bezwaar niet
      aangevoerd dat op grond van artikel 16a van de Wet Bpm het tarief van het voorgaande jaar
      kan worden toegepast. In de uitspraak op bezwaar is dan ook geen de teruggaaf op grond
      van artikel 16a van de Wet Bpm verleend. Hoewel eiseres dit pas in de pleitnota aan de orde
      heeft gesteld, ziet de rechtbank geen aanleiding om, zoals verweerder bepleit, de beroepen
      ongegrond te verklaren.
    
    
    
      
        Leeftijdskorting
      
    
    12. Zoals reeds onder 8 is overwogen rust de bewijslast dat er teveel belasting op
    
      aangifte is voldaan op eiseres. Met de enkele stelling dat vanwege een verschil tussen de
      datum tenaamstelling van de kentekens en de datum van betaling van de belasting recht
      bestaat op extra leeftijdskorting, is zij niet in dat bewijs geslaagd. Zij heeft niet inzichtelijk
      gemaakt dat er een verschil is tussen het belastingbedrag dat op aangifte is voldaan en het
      belastingbedrag dat verschuldigd zou zijn indien zou worden uitgegaan van de datum van
      tenaamstelling van het kenteken. De rechtbank gaat er daarom van uit dat de registratie van
      de auto's niet zodanig laat heeft plaatsgevonden dat achteraf bezien te veel Bpm is geheven.
    
    
    
      
        Verschil in betalingsmodaliteiten
      
    
    13. Ter zitting heeft eiseres in dit kader gewezen op het arrest van het Hof van Justitie
    
      van de Europese unie (HvJ EU) van 27 april 2022, C-674/20 (het Airbnb-arrest) waarin,
      onder verwijzing naar eerdere jurisprudentie, in punt 27 wordt overwogen dat het begrip
      "fiscale bepalingen" van artikel 114, tweede lid, VWEU zowel ziet op materiële regels als
      op procedureregels en dat de wijze van invordering niet los kan worden gezien van het
      heffings- of belastingstelsel waartoe zij behoort.
    
    
    14. De rechtbank stelt voorop dat het Airbnb-arrest geen betrekking heeft op artikel
    
      110 VWEU maar op vragen over Richtlijn 2000/31/EG en het dienstenverkeer als bedoeld
      in artikel 56 VWEU. In onderhavige zaak is noch die Richtlijn van toepassing noch is
      sprake van dienstenverkeer als bedoeld in artikel 56 VWEU.
    
    
    15. In artikel 6 van de Wet Bpm is bepaald dat de belasting op aangifte moet worden
    
      voldaan voordat een personenauto op naam is gesteld in het kentekenregister. Verweerder
      heeft onweersproken verklaard dat ook bij de registratie van binnenlandse personenauto's
      geen kenteken wordt afgegeven zolang de ter zake van die registratie verschuldigde
      belasting niet is voldaan. Zo de nadere invulling van artikel 114, tweede lid, VWEU uit het
      Airbnb-arrest al onverkort heeft te gelden voor artikel 110 VWEU, is in het voorliggend
      geval dan ook geen sprake van een met artikel 110 VWEU strijdig verschil in
      heffingsmodaliteiten. Dat er wellicht bij de registratie van een ingevoerde gebruikte auto
      een langere periode kan zijn gelegen tussen de betaling van de verschuldigde belasting en de
      registratie van die auto dan bij de registratie van een binnenlandse auto en daardoor wellicht
      rentenadeel wordt ondervonden, maakt dat niet anders. Dat is immers niet het gevolg van de
      heffingssystematiek maar van de keuze om de auto pas op een latere datum te laten
      registreren (zie ook Hoge Raad 26 maart 2021, overweging 3.6.4.).
    
    
    
    16. Ingevolge artikel 26 van de Awr kan bij de bestuursrechter alleen beroep worden
    
      ingesteld tegen een belastingaanslag of tegen een voor bezwaar vatbare beschikking. Het
      tweede lid van artikel 26 Awr bepaalt dat de voldoening op aangifte van een belastingbedrag
      voor de mogelijkheid van beroep gelijk gesteld wordt met een voor bezwaar vatbare
      beschikking van de inspecteur. Daaruit volgt dat een beroep tegen de voldoening op aangifte
      uitsluitend betrekking kan hebben op de hoogte van de materiële belastingschuld. Dat
      betekent dat het door eiseres gestelde rentenadeel geen deel kan uitmaken van deze
      procedure.
    
    
    
      
        Rentevergoeding over teruggaaf
      
    
    17. Verweerder dient op grond van de artikelen 30 ha, tweede lid van de Awr en
    30 hb van de Awr over de terug te betalen bedragen belastingrente te vergoeden naar het in
    
      artikel 1 van het Besluit belasting- en invorderingsrente vastgestelde percentage.
      Verweerder heeft gesteld dat het totaalbedrag van € 1.087 met een vergoeding van
      belastingrente ten bedrage van € 34 reeds aan eiseres is uitbetaald. Hij heeft daarvan echter
      geen bewijsstukken overgelegd.
    
    
    
      
        Immateriële schadevergoeding
      
    
    18. Eiseres heeft verzocht om vergoeding van immateriële schade wegens
    overschrijding van de redelijke termijn (isv).
    
    19. De redelijke termijn is overschreden wanneer de behandeling van het bezwaar en
    
      het beroep gezamenlijk langer duurt dan tweejaar. De behandeltermijn vangt aan op het
      moment dat verweerder het bezwaarschrift ontvangt en eindigt met de uitspraak van de
      rechtbank. Als uitgangspunt voor de hoogte van de schadevergoeding hanteert de Hoge
      Raad een tarief van € 500 per halfjaar dat de redelijke termijn is overschreden, waarbij het
      totaal van de overschrijding naar boven wordt afgerond. Heeft de procedure tot de uitspraak
      van de rechtbank langer dan twee jaar geduurd, dan dient vervolgens voor de bezwaar- en de
      beroepsfase afzonderlijk te worden bezien of sprake is van een langere behandelingsduur
      dan gerechtvaardigd, waarbij in beginsel geldt dat de bezwaarfase binnen een halfjaar en de
      beroepsfase binnen anderhalf jaar zou moeten worden afgerond.
    
    
    20. De rechtbank merkt de onderhavige bezwaren en beroepen aan als samenhangende
    
      zaken waarin éénmaal spanning en frustratie is ondervonden. Het oudste bezwaarschrift is
      door verweerder ontvangen op 21 maart 2019 en verweerder heeft uitspraak op bezwaar
      gedaan op 15 september 2020. De uitspraak van de rechtbank wordt op 27 juni 2022 gedaan
      Dat is dus drie jaar, drie maanden en 6 dagen na indiening van het bezwaarschrift. De
      rechtbank ziet aanleiding de redelijke termijn te verlengen met de periode van 19 november
      2019 tot en met 17 februari 2020, afgerond drie maanden. Tussen de gemachtigde en
      verweerder heeft in die periode in alle lopende Bpm-zaken overleg plaatsgevonden om te
      proberen een compromis te bereiken. Dat betekent dat de redelijke termijn twee jaar en drie
      maanden bedraagt. De redelijke termijn is dus overschreden met één jaar en iets meer dan
      één maand zodat aanspraak bestaat op een isv van € 1.500. De overschrijding wordt voor
      negen maanden toegerekend aan de bezwaarfase en voor vier maanden aan de beroepsfase.
      Verweerder dient daarom een bedrag van € 692 aan eiser te vergoeden en de Staat een
      bedrag van € 308.
    
    
    
      
        Conclusie
      
    
    21. Gelet op wat hiervoor onder 11 is overwogen, dienen de beroepen met
    
      zaaknummers SGR 20/6348 en SGR 20/6349 gegrond te worden verklaard. Het beroep met
      zaaknummer SGR 20/6347 dient ongegrond te worden verklaard.
    
    
    
      
        Verzoek prejudiciële vragen
      
    
    22. Eiseres stelt dat de rechtbank verplicht is om op de voet van artikel 267 van het
    
      VWEU over de door haar aangevoerde geschilpunten prejudiciële vragen aan het HvJ EU te
      stellen. Een dergelijke verplichting voor de rechtbank volgt echter niet uit artikel 267
      VWEU. De rechtbank ziet in al hetgeen eiseres heeft aangevoerd geen reden om prejudiciële
      vragen aan het HvJ EU te stellen.
    
    
    
      
        Griffierecht
      
    
    23. Gezien het feit dat de beroepen met de zaaknummers SGR 20/6348 en SGR
    
      20/6349 gegrond zijn, zal verweerder worden opgedragen het betaalde griffierecht aan
      eiseres te vergoeden. De stelling van eiseres dat de hoogte van het griffierecht moet worden
      afgestemd op de hoogte van de onderliggende vordering behoeft daarom geen behandeling.
    
    
    
      
        Rentevergoeding over griffierecht
      
    
    24. Eiseres heeft aanspraak gemaakt op vergoeding van rente ter zake van het
    
      griffierecht. Voor een rentevergoeding over het griffierecht bestaat geen aanleiding op grond
      van het nationale recht. Ook het Unierecht dwingt niet tot vergoeding van dergelijke rente
      (vgl. Hoge Raad 19 april 2019). De rechtbank honoreert die aanspraak wel in zoverre dat
      recht bestaat op een vergoeding van wettelijke rente indien het griffierecht niet aan eiseres
      wordt uitbetaald binnen vier weken na de datum van deze uitspraak. Dit heeft ook te gelden
      voor de overige op grond van deze uitspraak aan eiseres te betalen vergoedingen.
    
    
    
      
        Proceskosten
      
    
    25. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiseres gemaakte proceskosten.
    
      Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb)
      voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 759 (1 punt voor het
      indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per
      punt van € 759 en een wegingsfactor 0,5). Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de
      Hoge Raad in zijn arrest van 27 mei 2022 heeft geoordeeld dat punt 1 van onderdeel BI
      van de bijlage bij het Bpb wegens strijd met het discriminatieverbod van artikel 1 van de
      Grondwet buiten toepassing moet blijven. De rechtbank acht het gewicht van de zaak licht
      omdat het beroep slechts gegrond is vanwege de toepassing van artikel 16a van de Wet
      Bpm. Voor een kostenvergoeding voor de bezwaarfase zie de rechtbank geen aanleiding nu
      in bezwaar niet is verzocht om teruggaaf op de voet van artikel 16a van de wet Bpm.
    
    
    26. Voor een integrale proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding. Uit de
    
      gedingstukken en hetgeen eiseres heeft gesteld, valt niet op te maken dat verweerder
      zodanig ernstig onzorgvuldig heeft gehandeld dat daarin grond is gelegen om van de
      forfaitaire regeling voor de kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand af te wijken.
      Van bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 2, derde lid, van het Bpb is dan ook
      niet gebleken. Al hetgeen eiseres overigens heeft aangevoerd, maakt ook niet dat daarvan
      sprake is. Uit het Unierecht volgt dat nationale bepalingen op procesrechtelijk gebied er niet
      toe mogen leiden dat de verwezenlijking van de aanspraken die een belanghebbende aan het
      unierecht kan ontlenen, onmogelijk of uiterst moeilijk wordt. Het enkele feit dat de
      vergoeding van proceskosten waarop ingevolge het Bpb aanspraak kan worden gemaakt,
      wellicht de werkelijk gemaakte kosten slechts voor een deel dekt, is onvoldoende om te
      concluderen dat het Bpb in strijd is met het bepaalde in artikel 47 van het Handvest.”
    
    
    
  
  
    Geschil in hoger beroep
    
    
      4.	In geschil is of de uitspraak van de Rechtbank juist is. Het geschil betreft het verschil in betalingsmodaliteiten (in dit verband gaat het over de bewijslastverdeling ten aanzien van de extra leeftijdskorting en de vergelijking met vergunninghouders), de verplichting om voorafgaand aan de behandeling griffierecht te betalen en de hoogte van de proceskostenvergoeding. Het Hof begrijpt dat bij de beoordeling van de geschilpunten vooral van belang is of de Rechtbank de beslissingen mocht nemen die zij heeft genomen, zonder het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ EU) prejudiciële vragen te stellen. Belanghebbende meent van niet, de Inspecteur meent van wel.
    
    
    
  
  
    Beoordeling van het hoger beroep
    
    
      5.1.
      Het Hof ziet geen aanleiding een andere beslissing te nemen dan de Rechtbank heeft gedaan. De Rechtbank heeft op goede gronden een juiste beslissing genomen. Het Hof neemt de gronden over en maakt deze tot de zijne. Het Hof neemt daarbij in aanmerking dat in hoger beroep niet is gebleken van feiten of omstandigheden die kunnen leiden tot een andersluidend oordeel. Het Hof ziet ook geen aanleiding voor een vergoeding wegens schade, materieel of immaterieel. Het Hof bespreekt hierna kort de ter zitting aangevoerde gronden en vult in zoverre de motivering van de Rechtbank aan.
      
      
        5.2.1.
        Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat de Nederlandse regelgeving betalingsmodaliteiten bevat die een schending vormen van het Unierecht. Zo mogen vergunninghouders later betalen en krijgen zij spontaan extra leeftijdskorting, terwijl belanghebbende die niet krijgt. Belanghebbende weigert de benodigde gegevens voor het berekenen van de korting te verstrekken omdat de bewijslast bij de Inspecteur ligt. Dat een belastingplichtige eerst moet betalen voordat hij een fiscaal akkoord krijgt en de openbare weg op mag, vormt al een dergelijke schending, aldus belanghebbende. De Inspecteur wijst op de voorwaarden die aan de vergunning zijn verbonden en dat belanghebbende deze ook kan aanvragen. Voorts heeft belanghebbende ook recht op extra leeftijdskorting maar ontbreken daarvoor de benodigde gegevens, aldus de Inspecteur.
        
      
      
        5.2.2.
        De Rechtbank heeft met recht geoordeeld dat de bewijslast bij belanghebbende ligt. Met de enkele stelling dat recht bestaat op extra leeftijdskorting, heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt dat recht bestaat op een korting. Het Hof hoeft niet in te gaan op hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd over de wijze waarop genoegdoening in de vorm van rente of schadeloosstelling dient te worden geboden.
        
      
      
        5.2.3.
        Met de verwijzing naar de positie van vergunninghouders doet belanghebbende in wezen een beroep op het gelijkheidsbeginsel. Zoals de Inspecteur heeft gesteld, zijn belanghebbende en de vergunninghouder geen gelijke gevallen, gelet op de voorwaarden die aan een vergunninghouder worden gesteld. Zij hoeven dan ook niet gelijk te worden behandeld.
        
      
      
        5.2.4.
        Het Hof verwijst voorts naar hetgeen de Rechtbank heeft opgemerkt over de heffingsmodaliteiten. Het standpunt van belanghebbende dat de Nederlandse regelgeving betalingsmodaliteiten bevat die haar strijdig maken met het Unierecht, faalt. Van onverschuldigde betaling is geen sprake.
        
      
      
        5.3.1.
        Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat het Unierecht de lidstaten verbiedt om voorafgaand aan de behandeling en de uitspraak griffierecht te heffen. Het Hof ziet dit anders en verwerpt dit standpunt. Het Hof motiveert deze beslissing als volgt.
        
      
      
        5.3.2.
        De bpm is een nationale belasting en het staat de lidstaten vrij nationale belastingen te heffen, mits, indien van toepassing, het Unierecht wordt gerespecteerd. Voor de bpm geldt als belangrijkste uitgangspunt dat artikel 110 VWEU een hogere belasting op uit andere lidstaten afkomstige gelijksoortige goederen verbiedt. Voor zover het om procedurele en formele regels gaat, zijn de lidstaten vrij deze zelf te bepalen; het Unierecht voorziet niet in een stelsel voor heffing en inning van nationale belastingen of in effectieve rechtsbescherming. Het is vaste jurisprudentie dat regels van formeel en procedureel recht moeten voldoen aan twee beginselen: het gelijkwaardigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel.
        
      
      
        5.3.3.
        Zo is aan het HvJ EU de vraag voorgelegd of een nationale regeling die de volgende kenmerken bevat, in strijd is met het gelijkwaardigheidsbeginsel (HvJ EU 14 juli 2022, ECLI:EU:C:2022:565, punten 70 tot en met 78):
        - ten eerste de regel dat, op dat gebied, de ontvankelijkheid van een verzoek in kort geding of een beroep afhangt van betaling, door de justitiabele, van vaste griffierechten, zodat dat verzoek of beroep slechts kan worden behandeld nadat die rechten zijn voldaan;
        - ten tweede de regel dat, op dat gebied, voor een verzoek in kort geding dat met een beroep ten gronde wordt ingediend een specifiek vast griffierecht moet worden voldaan, en
        - ten derde de regel dat, op dat gebied, de vaste griffierechten niet bij administratief besluit worden opgelegd, zodat tegen die griffierechten niet kan worden opgekomen bij een gerecht met volledige rechtsmacht.
        
      
      
        5.3.4.
        Het HvJ EU besliste dat deze nationale regeling niet in strijd is met het gelijkwaardigheidsbeginsel. Voor de Nederlandse regeling geldt dat deze van toepassing is in alle zaken, wat een verschil is met de aan het HvJ EU voorgelegde regeling en maakt dat van schending van het gelijkwaardigheidsbeginsel in Nederland ook geen sprake is. Uit het eerdere arrest van 6 oktober 2015, EU:C:2015:655, punten 43 tot en met 45, kon reeds worden afgeleid dat betaling van het griffierecht bij het instellen van het beroep geen schending vormt van het doeltreffendheidsbeginsel, omdat dit de toegang tot de rechter niet uiterst moeilijk of onmogelijk maakt. Niet kan worden gezegd dat de hoogte van het griffierecht in het onderhavige geval een belemmering voor belanghebbende vormt. Het griffierecht is volledig en op tijd voldaan. Er is geen beroep gedaan op de regeling voor betalingsonmacht, welke regeling in de beschouwing dient te worden betrokken bij de beoordeling of de Nederlandse regeling strijd oplevert met het Unierecht. De conclusie luidt dat de Nederlandse regeling voor het heffen van griffierecht niet in strijd is met het Unierecht. Voor de vergoeding van rente over het griffierecht verwijst het Hof naar de beslissing van de Rechtbank, die het Hof overneemt.
        
      
    
    
      5.4.
      Belanghebbende heeft voorts verzocht om een hogere proceskostenvergoeding. Het Hof ziet hiervoor geen aanleiding. Het betreft niet al te moeilijke, gemiddelde zaken. Ook vormt de overschrijding van de redelijke termijn geen grond voor een hogere, laat staan een integrale vergoeding. Dit volgt, anders dan de gemachtigde beweert, niet uit het Unierecht.
      
    
    
      5.5.
      Het hoger beroep is ongegrond.
      
      
    
  
  
    Proceskosten
    
    
      6.	Het Hof ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      Het Gerechtshof:
    
    
      
        bevestigt de uitspraak van de Rechtbank;
      
      
        wijst alle in hoger beroep gedane verzoeken af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is vastgesteld door A. van Dongen, W.M.G. Visser en J.B.O. Bijl, in tegenwoordigheid van de griffier L. van den Bogerd. De beslissing is op 20 juli 2023 in het openbaar uitgesproken.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      aangetekend aan
      partijen verzonden:
    
    
    
    
    
      
        Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij 
        de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.
      
      
        Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan 
        de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag.
      
      
        Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).
      
    
    
    
      
        Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:
      
    
    1 - bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;
    2 - (alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;
    3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:
    
      
             a. - de naam en het adres van de indiener;
      
      
             b. - de dagtekening;
      
      
             c. - de vermelding van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;
      
      
             d. - de gronden van het beroep in cassatie.
      
    
    
    
      
        Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.