ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7527, Centrale Raad van Beroep, 13-03-1998, 95/7982 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-03-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Verrekening; berekening beslagvrije voet met toepassing van art. 475d (Rv) in verband met
        inkomen partner.

95/7982 AAW/WAO
    
    U I T S P R A A K
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    [gedaagde], wonende te [woonplaats], gedaagde.
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats
      van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is
      het Lisv in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor het
      Vervoer. In deze uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan
      het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 2 augustus 1994 heeft appellant het op de aan
      gedaagde uit te betalen uitkeringen krachtens de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) in mindering te brengen
      bedrag, ter verrekening van de terugvordering van aan gedaagde
      ingevolge genoemde wetten onverschuldigd betaalde uitkeringen,
      met ingang van 1 september 1994 vastgesteld op f 505,- per maand.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Amsterdam heeft bij uitspraak van
      28 september 1995 het tegen voormeld besluit ingestelde beroep
      gegrond verklaard en dat besluit vernietigd.
    
    
    
      Appellant heeft op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde
      gronden tegen die uitspraak hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      Bij brief van 3 april 1996 heeft appellant nadere stukken
      overgelegd.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr M.E. van der Zouw, advocaat te
      Amsterdam, een verweerschrift ingediend, welk verweer is
      aangevuld bij brieven van 14 oktober 1996 (met bijlagen) en 
      31 oktober 1996. Nadien heeft gedaagde nog een tweetal brieven d.dis
      16 juni en 23 juni 1997 (met bijlagen) aan de Raad gezonden.
    
    
    
      Op een daartoe door de Raad schriftelijk gedaan verzoek 
      d.d. 11 augustus 1997 heeft appellant bij brief van 24 september 1997
      (met bijlagen) zijn standpunt nader toegelicht.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 30
      januari 1998, waar appellant zich heeft doen vertegenwoordigen
      door mr W.A. Prins, werkzaam bij Gak Nederland B.V., als zijn
      gemachtigde, en waar gedaagde is verschenen bij gemachtigde mr
      Van der Zouw, voornoemd.
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      In dit geding is de vraag aan de orde of het bestreden besluit
      in rechte stand kan houden. De Raad beantwoordt deze vraag,
      anders dan de rechtbank heeft gedaan bij de aangevallen
      uitspraak, bevestigend en hij overweegt daartoe als volgt.
    
    
    
      In de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank geoordeeld dat bij
      het bestreden besluit het verrekeningsbedrag te hoog is
      vastgesteld, nu dat verrekeningsbedrag het - met inachtneming van
      artikel 475d Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) te
      berekenen - voor beslag vatbare bedrag te boven gaat.
    
    
    
      Appellant heeft in hoger beroep aangevoerd dat de rechtbank ten
      onrechte heeft geoordeeld dat hij het bedrag van de beslagvrije
      voet, en daarmee het voor beslag vatbare bedrag, niet op juiste
      wijze heeft vastgesteld.
    
    
    
      Gedaagde heeft zich achter het oordeel van de rechtbank gesteld
      voor zover het de berekening van de beslagvrije voet betreft, en
      voorts aangevoerd dat bij het bestreden besluit ten onrechte geen
      rekening is gehouden met andere aflossingsverplichtingen van
      gedaagde. Hij heeft de Raad verzocht het te verrekenen bedrag in
      redelijkheid en billijkheid vast te stellen.
    
    
    
      Tussen partijen is niet in geschil dat bij de vaststelling van
      de beslagvrije voet als bedoeld in artikel 475d, eerste lid, Rv
      in het voorliggende geval dient te worden uitgegaan van een
      bedrag van f 1.517,36 per maand (zijnde negen tienden van de som
      van de normuitkering en vakantie-aanspraak die gedaagde naar de
      maatstaf van het Besluit landelijke normering, Stb. 1983, 132,
      telkens zou kunnen krijgen); dit bedrag dient vervolgens voor ten
      hoogste de helft te worden verminderd met het eigen, niet onder
      beslag liggende inkomen van degene aan wie de gezinsbijstand
      samen met gedaagde zou kunnen toekomen. Gelet op het inkomen van
      gedaagdes echtgenote bedraagt de beslagvrije voet als bedoeld in
      artikel 475d, eerste lid, Rv in casu f 758,68.
    
    
    
      Op grond van artikel 475d, derde lid, aanhef en onder b, Rv wordt
      de evenbedoelde beslagvrije voet verhoogd met de voor rekening
      van gedaagde komende woonkosten, verminderd met ontvangen
      huursubsidie of woonkostentoeslag, met dien verstande dat:
      - verhoging slechts plaatsvindt voor zover de woonkosten, na deze
      vermindering, meer bedragen dan het maximumbedrag dat in de
      laagste inkomenscategorie voor eigen rekening komt volgens tabel
      I van de Wet individuele huursubsidie (Stb. 1988, 343), en
      - de verhoging niet meer bedraagt dan de huursubsidie waarop
      volgens tabel I van de Wet individuele huursubsidie bij de
      maximumgrens in de laagste inkomenscategorie recht bestaat.
    
    
    
      De Raad is, met de rechtbank, van oordeel dat bij de invulling
      van het begrip woonkosten in artikel 475d, derde lid, Rv
      aansluiting dient te worden gezocht bij het begrip huurprijs als
      neergelegd in artikel 1, eerste lid, onder c, van de Wet
      individuele huursubsidie.
    
    
    
      Gelet op de in de gedingstukken neergelegde gegevens is de Raad
      van oordeel dat de huurprijs, als omschreven in laatstgenoemd
      artikel, op de datum in geding, te weten 1 september 1994,
      verminderd met de door gedaagde per die datum ontvangen
      huursubsidie, te weten f 120,-, blijft beneden het in artikel
      475d, derde lid, aanhef en onder b, Rv bedoelde maximumbedrag,
      dat op de datum in geding f 623,75 bedroeg, zodat de beslagvrije
      voet niet in verband met de woonkosten van gedaagde voor
      verhoging in aanmerking komt.
    
    
    
      Uitgaande van de inkomsten van gedaagde op de in geding zijnde
      datum, te weten f 1.376,66, blijft voor verrekening - na
      vermindering van laatstgenoemd bedrag met de beslagvrije voet van
      f 758,68 - een bedrag over van f 617,98.
    
    
    
      Ten aanzien van de stellingname van gedaagde dat bij het
      vaststellen van het verrekeningsbedrag appellant ten onrechte
      geen rekening heeft gehouden met andere aflossingsverplichtingen
      van gedaagde, overweegt de Raad dat, zoals hij reeds vaker heeft
      overwogen (bijvoorbeeld bij uitspraak van 5 maart 1996, 95/2190
      AAW, gepubliceerd in RSV 1996/135), met schulden aan derden geen
      rekening behoeft te worden gehouden omdat, ware dit anders, de
      vordering van het Lisv zou worden achtergesteld bij de
      vorderingsrechten van deze derden, zonder dat van een gegronde
      reden daarvoor is gebleken.
    
    
    
      Op grond van bovenstaande overwegingen moet worden geoordeeld dat
      het bestreden besluit in rechte stand kan houden en dat de
      aangevallen uitspraak, waarbij dat besluit is vernietigd, voor
      vernietiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig voor toepassing van artikel
      8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidende beroep alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr J. Janssen als voorzitter en mr H. Bolt en
      mr J.W. Schuttel als leden, in tegenwoordigheid van J.J.B. van
      der Putten als griffier en uitgesproken in het openbaar op 13
      maart 1998.
    
    
    (get.) J. Janssen.
    
    
    (get.) J.J.B. van der Putten.