ECLI:NL:RBDHA:2022:14133, Rechtbank Den Haag, 19-12-2022, AWB - 21 _ 3384
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2022-12-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Eiser heeft een eenmanszaak en houdt zich bezig met advies en consultancy. In geschil is onder meer of verweerder terecht een bedrag van € 696.891 (belastingjaar 2017) respectievelijk € 461.797 (belastingjaar 2018) in box 3 in aanmerking heeft genomen als zijnde overtollige liquide middelen. Indien deze bedragen in box 3 in aanmerking moeten worden genomen is in geschil of verweerder het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen, gelet op het arrest van de Hoge Raad van 24 december 2021 en het daarop volgende beleidsbesluit juist heeft vastgesteld.

Rechtbank DEN HAAG
    
    
      Team belastingrecht
    
    
    
      zaaknummers: SGR 21/3384 en SGR 21/8397
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 19 december 2022 in de zaken tussen
    
    
      [eiser], wonende te [woonplaats], eiser,
    
    
      en
    
    
    de inspecteur van de Belastingdienst, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      
        2017 (zaaknummer SGR 21/3384)
      
      Verweerder heeft aan eiser voor het jaar 2017 een aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) en een aanslag inkomensafhankelijke bijdrage zorgverzekeringen (Zvw) opgelegd. Daarnaast is bij beschikking belastingrente in rekening gebracht. 
    
    
    
      Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar van 9 maart 2021 de aanslagen IB/PVV 2017 en Zvw 2017 verminderd. 
    
    
    
      Eiser heeft daartegen beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Eiser heeft vóór de zitting in de zaak SGR 21/3384 nadere stukken ingediend. 
    
    
    
      
        2018 (zaaknummer SGR 21/8397)
      
      Verweerder heeft aan eiser voor het jaar 2018 een aanslag IB/PVV en een aanslag Zvw opgelegd. Daarnaast is bij afzonderlijke beschikking belastingrente in rekening gebracht.
    
    
    
      Verweerder heeft bij uitspraak op bezwaar van 18 november 2021 de aanslagen IB/PVV 2018 en Zvw 2018 verminderd. 
    
    
    
      Eiser heeft daartegen beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Eiser heeft vóór de zitting in de zaak SGR 21/8397 nadere stukken ingediend. 
    
    
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 26 september 2022. 
      Eiser is verschenen. Namens verweerder zijn mr. [A] en mr. [B] verschenen. 
    
    
    
      Ter zitting zijn beide zaken gelijktijdig behandeld.
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Feiten
      
    
    1. Eiser heeft een eenmanszaak en houdt zich bezig met advies en consultancy. 
    
    
      
        2017
      
    
    2. Eiser heeft op 18 april 2018 zijn aangifte IB/PVV 2017 ingediend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 14.606, een belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang van € 550 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 10. In deze aangifte is ultimo 2017 een bedrag van € 626.797 aan liquide middelen van de eenmanszaak opgenomen. Begin 2017 bedroeg dit bedrag aan liquide middelen € 849.891.
    
    3. Bij brief van 4 september 2020 heeft verweerder aangekondigd af te zullen wijken van eisers aangifte. Verweerder heeft daarbij het standpunt ingenomen dat een bedrag van € 125.000, zijnde een bedrag van € 109.000 ter dekking van de fiscale oudedagsreserve en een bedrag van € 16.000 als lopende uitgaven, in box 1 als liquide middelen van de onderneming in aanmerking genomen kan worden. Het resterende bedrag van € 724.891 (€ 849.891 -/- € 125.000) heeft verweerder aangemerkt als overtollige liquide middelen die geen deel uitmaken van het ondernemingsvermogen. Deze heeft verweerder in box 3 in aanmerking genomen. 
    
    4. Verweerder heeft op 22 september 2020 de aanslag IB/PVV 2017 opgelegd rekening houdend met zijn standpunt zoals vermeld onder 3. Het belastbaar inkomen uit werk en woning is daarbij vastgesteld op € 14.606, het belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang is vastgesteld op € 550 en het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen op € 32.067. Hierbij is uitgegaan van een grondslag sparen en beleggen van € 725.279.
    
    5. Eiser heeft tegen de onder 4 vermelde aanslag een bezwaarschrift ingediend. Verweerder heeft in zijn uitspraak op bezwaar alsnog een bedrag van € 28.000 in verband met de vervanging van de auto van eiser als liquide middelen van de onderneming aangemerkt, zodat als nieuwe heffingsgrondslag voor box 3 een bedrag van € 697.279 (€ 725.279 -/- € 28.000) in aanmerking wordt genomen. Het belastbaar inkomen uit werk en woning is daarbij vastgesteld op een bedrag van € 13.252, het belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang op een bedrag van € 550 en het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen op een bedrag van € 30.780.
    
    
      
        2018
      
    
    6. Eiser heeft op 30 april 2019 zijn aangifte IB/PVV 2018 ingediend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 14.349, een belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang van € 1.509 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van nihil. In deze aangifte is ultimo 2018 een bedrag van € 466.927 aan liquide middelen van de eenmanszaak opgenomen. Begin 2018 bedroeg dit bedrag aan liquide middelen € 626.797.
    
    7. Bij brief van 16 juni 2021 heeft verweerder aangekondigd af te zullen wijken van eisers aangifte. Verweerder heeft daarbij het standpunt ingenomen dat een bedrag van € 118.000, zijnde een bedrag van € 80.000 aan werkkapitaal ter dekking van de fiscale oudedagsreserve en lopende uitgaven, een bedrag van € 7.000 voor de reservering van zonnepanelen, een bedrag van € 3.000 als voorziening voor automatiserings- en communicatiemiddelen en een bedrag van € 28.000 als reservering van een bedrijfsauto, in box 1 als liquide middelen van de onderneming in aanmerking genomen kan worden. Een bedrag van € 508.797 ( € 626.797 -/- € 118.000) heeft verweerder aangemerkt als overtollige liquide middelen die geen deel uitmaken van het ondernemingsvermogen. Deze heeft verweerder in box 3 in aanmerking genomen. 
    
    8. Verweerder heeft op 1 juli 2021 de definitieve aanslag IB/PVV 2018 conform zijn standpunt zoals vermeld onder 7. Het belastbaar inkomen uit werk en woning is daarbij vastgesteld op € 14.349, het belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang op € 1.509 en het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen op € 19.793. Met dezelfde dagtekening is de aanslag Zvw 2018 opgelegd naar een bijdrage-inkomen van € 14.349.
    
    9. Eiser heeft tegen de onder 8 vermelde aanslagen een bezwaarschrift ingediend. Verweerder heeft in de uitspraak op bezwaar een bedrag van € 165.000 als werkkapitaal van de onderneming in aanmerking genomen, zodat een bedrag van € 461.797 (€ 626.797 -/- € 165.000) als overtollige liquide middelen in box 3 wordt aangemerkt. Het belastbaar inkomen uit werk en woning is daarbij vastgesteld op een bedrag van nihil, het belastbaar inkomen uit aanmerkelijke belang op een bedrag van € 1.509 en het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen op een bedrag van € 17.760. Hierbij is uitgegaan van een grondslag sparen en beleggen van € 448.408. Daarnaast is de aanslag Zvw verminderd tot een bijdrage-inkomen van nihil.
    
  
  
    Geschil 10. In geschil is of verweerder terecht een bedrag van € 696.891 (2017) respectievelijk € 461.797 (2018) in box 3 in aanmerking heeft genomen als zijnde overtollige liquide middelen. Indien genoemd bedrag in box 3 in aanmerking moet worden genomen is in geschil of verweerder het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen, gelet op het arrest van de Hoge Raad van 24 december 2021 en het daarop volgende beleidsbesluit juist heeft vastgesteld. Verder is in geschil of verweerder de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, met name het vertrouwensbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel, heeft geschonden. Tenslotte is in geschil of eiser recht heeft op een dwangsom en op een vergoeding van de proceskosten in bezwaar. Bij brief van 1 oktober 2021 heeft eiser zijn standpunt inzake de FOR-onttrekking ingetrokken. Dit punt is dan ook niet langer in geschil.
    
    11. Eiser stelt dat verweerder ten onrechte een bedrag van € 696.891 (2017) respectievelijk € 461.797 (2018) vanuit het ondernemingsvermogen heeft overgebracht naar privé en belast heeft in box 3. Verweerder heeft het vertrouwensbeginsel en zorgvuldigheidsbeginsel geschonden door af te wijken van de aangiften. De aangiften IB/PVV van eiser zijn immers sinds jaren zonder meer gevolgd door verweerder. Ook is sprake van schending van het beginsel van balanscontinuïteit. Door af te wijken van de aangifte sluit de beginbalans niet meer aan op de eindbalans van het voorgaande jaar.  Verweerder heeft daarnaast het motiveringsbeginsel geschonden door in de uitspraak op bezwaar niet in te gaan op de schending van de hiervoor genoemde algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Verder stelt eiser zich op het standpunt dat er krachtens goed koopmansgebruik voldoende werkkapitaal aangehouden dient te worden voor calamiteiten en slechtere tijden. Ook behoort het tot de beleidsvrijheid van de ondernemer om voldoende gelden te reserveren voor de realisatie van noodzakelijke en gewenste toekomstige investeringen. Doordat verweerder een bedrag van € 696.891 in 2017 en € 461.797 in 2018 heeft geëtiketteerd als box 3-vermogen neemt de belastingdruk voor eiser significant toe en is er sprake van een individuele buitensporige last. Eiser verwijst in dat kader naar het arrest van de Hoge Raad van 24 december 2021. Daarnaast stelt eiser dat verweerder ten onrechte geen dwangsom heeft toegekend wegens het niet tijdig nemen van de beslissingen op de bezwaren over de jaren 2017 en 2018. Ten slotte stelt eiser dat ten onrechte geen kostenvergoeding voor de bezwaarfase aan hem is toegekend.
    
    12. Verweerder stelt dat de bedragen van € 696.891 (2017) en € 461.797 (2018) terecht in box 3 in aanmerking zijn genomen. Eiser heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de bestaande en toekomstige financieringsbehoefte van zijn onderneming het aanhouden van deze bedragen aan liquide middelen rechtvaardigt. Met betrekking tot de box 3-heffing neemt verweerder het standpunt in dat eiser op grond van het Beleidsbesluit recht heeft op rechtsherstel. Van schending van enig beginsel van behoorlijk bestuur is volgens verweerder geen sprake. Ten slotte meent verweerder dat aan eiser met betrekking tot het jaar 2018 ten onrechte geen dwangsom is toegekend.
    
    
      
        Beoordeling van het geschil
      
    
    
    
      
        Ontvankelijkheid beroep belastingjaar 2017
      
    
    13. Voor het indienen van een beroepschrift geldt een termijn van zes weken, gerekend vanaf de dag na die van dagtekening van de uitspraak op bezwaar. Als het beroepschrift te laat wordt ingediend, moet de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk verklaren. Dat is alleen anders als het niet of niet tijdig indienen van het beroepschrift betrokkene niet kan worden toegerekend. Dan laat de rechtbank op grond van artikel 6:11 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) niet-ontvankelijkverklaring als gevolg van die te late indiening achterwege omdat de termijnoverschrijding verschoonbaar wordt geacht.
    
    14. Verweerder heeft op 9 maart 2021 uitspraak op bezwaar gedaan. Vanaf die dag gaat de termijn van zes weken voor het indienen van een beroepschrift lopen. Dit betekent dat de termijn voor het indienen van het beroepschrift eindigde op 20 april 2021. Verweerder heeft, naar aanleiding van de hiervoor genoemde uitspraak op bezwaar, met dagtekening 30 maart 2021, een verminderingsbeschikking uit Apeldoorn aan eiser doen toekomen. Hierop staat eveneens ‘Uitspraak op bezwaar’ vermeld. Ook staat hierop vermeld dat tegen deze uitspraak in beroep kan worden gegaan bij de rechtbank en dat het beroep voor 11 mei 2021 moet zijn ingediend bij de rechtbank. Eisers beroepschrift is op 10 mei 2021 bij de rechtbank ontvangen. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat eisers beroepschrift tijdig is ingediend zodat eiser ontvankelijk is in zijn beroep. De beschikking van 30 maart 2021 heeft, gelet op het opschrift ‘Uitspraak op bezwaar’ en de rechtsmiddelverwijzing, verwarring bij eiser kunnen veroorzaken. Eiser mocht er derhalve vanuit gaan dat hij binnen zes weken na de dagtekening van 30 maart 2021 tijdig beroep kon aantekenen.  
    
    
      
        Duurzame overtollige liquide middelen
      
    
    15. De vraag of een vermogensbestanddeel tot het ondernemingsvermogen dan wel tot het privévermogen van een belastingplichtige behoort, is in beginsel afhankelijk van de wil van de belastingplichtige. Deze keuzevrijheid wordt beperkt door de grenzen van de redelijkheid. Die grenzen worden overschreden indien een belastingplichtige tot het vermogen van zijn onderneming rekent liquide middelen die duurzaam overtollig zijn en dus in die onderneming geen enkele functie vervullen.
    
    16. Uit hetgeen onder 15 is overwogen volgt dat het een belastingplichtige in het algemeen vrij staat, zolang hij de grenzen van de redelijkheid niet overschrijdt, om niet alleen de liquide middelen die dienen ter financiering van de lopende bedrijfsuitgaven en te verwachten investeringen tot het ondernemingsvermogen te rekenen, maar ook liquide middelen die dienen ter dekking van risico’s, tot opbouw en instandhouding van reserves dan wel tot versteviging van de onderneming. De aard en omvang van de onderneming moet hierbij in acht worden genomen.
    
    17. Op verweerder rust de bewijslast feiten en omstandigheden aannemelijk te maken dat en tot welk bedrag sprake is van duurzaam overtollige liquide middelen. 
    
    
      
        SGR 21/3384
      
    
    18. Verweerder heeft voor het belastingjaar 2017 een bedrag van € 153.000 (€ 125.000 + € 28.000) aan liquide middelen tot het ondernemingsvermogen gerekend. Ter zitting heeft verweerder het standpunt ingenomen dat een bedrag van € 28.000 als reservering voor de auto te laag is aangezien voor het belastingjaar 2018 rekening is gehouden met een reservering voor de auto van € 60.000. Verweerder heeft ter zitting gesteld dat alsnog rekening moet worden gehouden met een extra reservering voor de auto van € 32.000. De rechtbank volgt verweerder in deze. Dit brengt mee dat een bedrag van € 185.000 (€ 153.000 + € 28.000) tot het ondernemingsvermogen moet worden gerekend. Verweerder heeft zich op het standpunt gesteld dat er geen aanleiding is om een hoger bedrag aan liquide middelen tot het ondernemingsvermogen te rekenen. Ter onderbouwing van dit standpunt heeft verweerder gewezen op de omvang van de onderneming, de dalende omzet van de onderneming sinds 2014 en de weinig concrete plannen van eiser met betrekking tot toekomstige vervangingsinvesteringen en de verwerving van zelfstandige kantoorruimte. De rechtbank is van oordeel dat verweerder hiermee is geslaagd in zijn bewijslast. Hierbij neemt de rechtbank in aanmerking dat eiser onvoldoende feiten en omstandigheden heeft gesteld die tot een andere conclusie nopen. De rechtbank overweegt hierbij dat het, gelet op de omvang en de aard van de onderneming, een eenmansbedrijf in de advies- en consultancybranche, de reeds voor corona ingezette daling van de omzet, de leeftijd van eiser en het feit dat eiser geen uitvoering heeft gegeven aan zijn reeds gedurende meerdere jaren bestaande plannen om te herinvesteren en onroerend goed te verwerven, het niet aannemelijk is dat hij binnen afzienbare tijd grote investeringen zal gaan doen. Verweerder heeft terecht de grondslag sparen en beleggen voor box 3 gesteld op een bedrag van € 665.279 (€ 697.279 - € 32.000).
    
    
      
        SGR 21/8397
      
    
    19. Met betrekking tot het belastingjaar 2018 heeft verweerder een bedrag van € 165.000 als werkkapitaal van de onderneming in aanmerking genomen. Ook ten aanzien van dit belastingjaar heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat er geen aanleiding is om een hoger bedrag aan liquide middelen tot het ondernemingsvermogen te rekenen. Ter onderbouwing van zijn standpunt heeft verweerder eveneens gewezen op de omvang van de onderneming, de dalende omzet van de onderneming sinds 2014 en de weinig concrete plannen van eiser met betrekking tot toekomstige vervangingsinvesteringen en de verwerving van zelfstandige kantoorruimte. De rechtbank is dan ook van oordeel dat verweerder ook voor het belastingjaar 2018 slaagt in zijn bewijslast. De rechtbank verwijst daarvoor naar hetgeen zij heeft overwogen onder 18. Verweerder heeft terecht de grondslag sparen en beleggen voor box 3 gesteld op € 448.408.
    
    
      
        Rechtsherstel box 3-heffing
      
    
    20. Verweerder heeft naar aanleiding van het Kerstarrest van de Hoge Raad eiser hangende deze beroepsprocedure rechtsherstel geboden overeenkomstig het Besluit Rechtsherstel box 3. Bij beschikking van 21 juli 2022 heeft verweerder voor het jaar 2017 het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen vastgesteld op € 2.231. Hierbij is nog geen rekening gehouden met het bedrag van € 32.000 zoals vermeld onder 18. Hiermee dient de grondslag sparen en beleggen nog verminderd te worden. Met betrekking tot het belastingjaar 2018 heeft verweerder in zijn verweerschrift een berekening opgenomen waarbij van een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 538 wordt uitgegaan. Eiser heeft geen grieven tegen deze berekeningen ingebracht. De rechtbank sluit zich daarom aan bij het door verweerder berekende rechtsherstel. De beroepen zijn gelet op wat hiervoor is overwogen gegrond.
    
    
      
        Vertrouwensbeginsel
      
    
    21. Voor zover eiser heeft bedoeld te stellen dat hij vertrouwen kon ontlenen aan het feit dat zijn aangiften voorafgaand aan de jaren 2017 en 2018 door verweerder zijn gevolgd en hij er om die reden vanuit mocht gaan dat ook de aangiften IB/PVV 2017 en 2018 gevolgd zouden worden, overweegt de rechtbank het volgende. Voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel is vereist dat eiser aannemelijk maakt dat hij redelijkerwijs mocht menen dat van de zijde van verweerder toezeggingen of andere uitlatingen zijn gedaan of gedragingen zijn verricht waaruit de betrokkene in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht afleiden of, en zo ja, hoe verweerder in een concreet geval zijn bevoegdheden zou uitoefenen. Volgens vaste jurisprudentie is daarvoor meer vereist dan de enkele omstandigheid dat verweerder de aangiften gedurende een aantal jaren heeft gevolgd. De gerechtvaardigdheid van het vertrouwen hangt af van de waardering van omstandigheden die bij de belastingplichtige de indruk hebben kunnen wekken dat het volgen van de aangifte berust op een bewuste standpuntbepaling. Omstandigheden als hiervoor bedoeld kunnen onder meer gelegen zijn in de vaststelling van een aanslag op basis van een aangifte waarin een belastingplichtige de van belang zijnde aangelegenheid uitdrukkelijk en gemotiveerd aan de orde heeft gesteld, in de vaststelling van een aanslag na raadpleging van bewijsstukken, na gehouden besprekingen of gevoerde correspondentie.
    
    22. Eiser, op wie de bewijslast rust, heeft niet aannemelijk gemaakt dat sprake is geweest van een bewuste standpuntbepaling aan de zijde van verweerder dan wel dat redelijkerwijs de indruk bij hem is gewekt dat sprake was van een bewuste standpuntbepaling. De enkele omstandigheid dat verweerder jarenlang de aangiften van eiser heeft gevolgd, is daartoe onvoldoende. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt niet.
    
    
      
        Zorgvuldigheidsbeginsel
      
    
    23. Eiser heeft zich op het standpunt gesteld dat verweerder in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel heeft gehandeld door af te wijken van zijn aangifte zonder hem eerst een termijn te stellen waarbinnen hij alsnog tot realisatie van zijn investeringsplannen kon overgaan. Zoals hiervoor onder 18 overwogen is eiser al langere tijd (meerdere jaren) bezig met deze plannen, maar is het tot de daadwerkelijke uitvoering daarvan nog altijd niet gekomen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder het zorgvuldigheidsbeginsel dan ook niet geschonden door de behandeling van de aangiften niet aan te houden in afwachting van de uitvoering van de investeringsplannen. 
    
    
      
        Beginsel van balanscontinuïteit
      
    
    24. Eiser stelt dat door verweerder in strijd met het beginsel van balanscontinuïteit is gehandeld. Door af te wijken van de aangifte sluit de beginbalans niet meer aan op de eindbalans van het voorgaande jaar. Naar het oordeel van de rechtbank slaagt dit standpunt van eiser niet. Het beginsel van balanscontinuïteit brengt immers niet mee dat verweerder geen correctie mag aanbrengen in het vermogen van een onderneming. Bovendien heeft verweerder het eigen vermogen op 31 december 2017 opnieuw vastgesteld zodat dit aansluit bij het beginvermogen op 1 januari 2018.
    
    
      
        Motiveringsbeginsel
      
    
    25. Eiser heeft zich op het standpunt gesteld dat verweerder het motiveringsbeginsel heeft geschonden door in de uitspraken op bezwaar niet dan wel onvoldoende in te gaan op de beginselen van behoorlijk bestuur. De rechtbank stelt vast dat de motivering op dit punt inderdaad summier is. In het verweerschrift heeft verweerder zijn standpunt inzake de beginselen van behoorlijk bestuur echter wel nader uitgewerkt. De rechtbank is van oordeel dat met toepassing van artikel 6:22 van de Awb aan dit gebrek voorbijgegaan kan worden aangezien eiser door deze gebreken niet is benadeeld. 
    
    
      
        Dwangsom
      
    
    26. In artikel 4:17, eerste lid, van de Awb is bepaald dat het bestuursorgaan een dwangsom verbeurt aan de aanvrager voor elke dag dat het in gebreke is, doch voor ten hoogste 42 dagen. Volgens het derde lid van artikel 4:17 van de Awb, is de eerste dag waarover de dwangsom is verschuldigd, de dag waarop twee weken zijn verstreken na de dag waarop de termijn voor het geven van de beschikking is verstreken en het bestuursorgaan van de aanvrager een schriftelijke ingebrekestelling heeft ontvangen. 
    
    
      
        SGR 21/3384
      
    
    27. Eiser heeft met dagtekening 19 februari 2021 verweerder in gebreke gesteld wegens het niet tijdig beslissen op de bezwaren tegen de aanslagen IB/PVV 2017 en Zvw 2017. Verweerder heeft de ingebrekestelling op 23 februari 2021 ontvangen. Verweerder stelt binnen de termijn van twee weken na de ingebrekestelling, te weten op 9 maart 2021 uitspraak op het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV 2017 te hebben gedaan. Eiser heeft ter zitting gesteld dat op 10 maart 2021 uitspraak op bezwaar is gedaan, aangezien hij een brief gedateerd 10 maart 2021 heeft ontvangen die correcties bevat op de uitspraak op bezwaar gedateerd 9 maart 2021. Ter zitting heeft verweerder verklaard de brief van 10 maart 2021 niet te kennen. De rechtbank heeft vastgesteld dat deze brief niet in dossier aanwezig is. Naar het oordeel van de rechtbank dient daarom te worden uitgegaan van de uitspraak op bezwaar gedateerd 9 maart 2021. Gelet op hetgeen bepaald is in artikel 4:17, derde lid, van de Awb is verweerder geen dwangsom verschuldigd.
    
    28. Voor zover de ingebrekestelling zich richt tegen het niet tijdig beslissen op het bezwaar tegen de aanslag Zvw 2017 heeft verweerder ter zitting het standpunt ingenomen dat niet tijdig uitspraak op bezwaar is gedaan zodat een dwangsom verschuldigd is. Verweerder heeft weliswaar bij beschikking van 17 april 2021 de aanslag Zvw 2017 verminderd, maar geen uitspraak op bezwaar gedaan. Dat betekent dat verweerder de maximale dwangsom verschuldigd is. De rechtbank stelt deze vast op een bedrag van € 1.442 (14 dagen x € 23 + 14 dagen x € 35 + 14 dagen x € 45).
    
    
      
        SGR 21/8397
      
    
    29. Eiser heeft met dagtekening 3 november 2021 verweerder in gebreke gesteld wegens het niet tijdig beslissen op de bezwaren tegen de aanslagen IB/PVV 2018 en Zvw 2018. Op het formulier ‘Dwangsom bij niet tijdig beslissen’ staat als ontvangstdatum 5 november 2021 vermeld. Verweerder heeft in een mail gedateerd 5 november 2021 aan eiser bericht dat de ingebrekestelling de vorige dag ontvangen is. Ter zitting heeft verweerder verklaard dat van de datum 4 november 2021 mag worden uitgegaan als ontvangstdatum van de ingebrekestelling. De rechtbank sluit zich hierbij aan. De laatste dag van de twee weken termijn is ingevolge artikel 4:17, derde lid, van de Awb 18 november 2021. Eiser heeft de uitspraak op bezwaar op 23 november 2021 ontvangen. Dat betekent dat verweerder een dwangsom is verschuldigd over 3 dagen. De rechtbank stelt het bedrag van de dwangsom vast op € 69  (3 dagen x € 23).
    
    
      
        Slotsom
      
    
    30. Gelet op wat hiervoor is overwogen dienen de beroepen gegrond te worden verklaard.
    
    
      
        Proceskosten
      
    
    31. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. De rechtbank merkt de zaken van eiser met zaaknummers SGR 21/3384 en SGR 21/8397 aan als samenhangende zaken in de zin van artikel 3 van het Besluit proceskosten bestuursrecht (het Besluit). De door eiser gemaakte proceskosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit vast op € 89 aan verletkosten (één uur) voor het bijwonen van de zitting en € 6,60 voor reiskosten openbaar vervoer tweede klasse.
    
      Verweerder heeft de bezwaren van eiser gegrond verklaard maar heeft voor de bezwaarfase geen kostenvergoeding aan eiser toegekend. Met betrekking tot het belastingjaar 2017 heeft eiser de kosten van de bezwaarprocedure niet gespecificeerd. Bovendien heeft het hoorgesprek met verweerder digitaal plaatsgevonden zodat van eventuele reiskosten geen sprake kan zijn. Met betrekking tot het belastingjaar 2018 heeft eiser gesteld dat hij reis- en verletkosten heeft gemaakt in verband met het bijwonen van het hoorgesprek. Deze kosten komen naar het oordeel van de rechtbank voor vergoeding in aanmerking. De rechtbank stelt deze op grond van het Besluit vast op € 222,50 aan verletkosten (twee en een half uur) voor het bijwonen van de hoorzitting en € 6,60 voor reiskosten openbaar vervoer tweede klasse. De rechtbank zal verweerder tot een totaalbedrag van € 324,70 veroordelen in de proceskosten van eiser.
      
        Beslissing
      
    
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart de beroepen gegrond;
      
      
        vernietigt de uitspraken op bezwaar;
      
      
        draagt verweerder op de aanslagen IB/PVV en Zvw 2017 en 2018 te verminderen met inachtneming van het bepaalde in deze uitspraak;
      
      
        draagt verweerder op de belastingrentebeschikkingen over de jaren 2017 en 2018 dienovereenkomstig te verminderen;
      
      
        bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van de vernietigde uitspraken op bezwaar;
      
      
        stelt op grond van artikel 4:17 van de Awb de verbeurde dwangsom met betrekking tot zaaknummer SGR 21/3384 vast op € 1.442;
      
      
        stelt op grond van artikel 4:17 van de Awb de verbeurde dwangsom met betrekking tot zaaknummer SGR 21/8397 vast op € 69;
      
      
        veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 324,70;
      
      
        draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 49 aan eiser te vergoeden.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. E.E. Schotte, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. B. van Eeuwijk, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op19 december 2022.
    
    
    
    
      De griffier is verhinderdde uitspraak te ondertekenen.
    
    
    
    
      griffier							rechter
    
    
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag (team belastingrecht), Postbus 20302, 
      2500 EH Den Haag.
    
    
  
  
     Hoge Raad 24 december 2021, ECLI:NL:HR:2021:1963
  
  
     Beleidsbesluit Staatssecretaris van Financiën van 28 juni 2022, nr. 2022-176296, Stcrt. 2022,17063 
  
  
     Hoge Raad 24 december 2021, ECLI:NL:HR:2021:1963
  
  
     Beleidsbesluit Staatssecretaris van Financiën van 28 juni 2022, nr. 2022-176296, Stcrt. 2022,17063
  
  
    Hoge Raad 8 mei 1985, ECLI:NL:HR:1985:AW8284
  
  
     Gerechtshof Arnhem Leeuwarden 18 september 2018, ECLI:NL:GHARL:2018:8253
  
  
     Hoge Raad 24 december 2021, ECLI:NL:HR:2021:1963
  
  
     Besluit Rechtsherstel box 3, 28 juni 2022, nr. 2022-176296
  
  
     Hoge Raad 19 juni 2020, ECLI:NL:HR:2020:1069
  
  
     Vgl. Gerechtshof  Den Haag 6 januari 2021, ECLI:NL:GHDHA:2021:4