ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8941, Centrale Raad van Beroep, 21-06-2000, 98/4115 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-06-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Samenloop dienstbetrekkingen voorafgaand aan het intreden van de werkloosheid; wijze van berekening arbeidsurenverlies.

98/4115 WW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor de Gezondheid, Geestelijke en
      Maatschappelijke Belangen. In deze uitspraak wordt onder
      appellant tevens verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant heeft op daartoe bij beroepschrift aangegeven gronden
      hoger beroep ingesteld tegen een door de
      Arrondissementsrechtbank te Amsterdam op 18 maart 1998 tussen
      partijen gewezen uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde is door mr P. Hagemeijer, werkzaam bij ARAG
      Rechtsbijstand, een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 10
      mei 2000, waar appellant zich heeft doen vertegenwoordigen door
      mr F. Gerritsma, werkzaam bij Cadans Uitvoeringsinstelling
      B.V., terwijl gedaagde niet is verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad stelt voorop dat het in dit geding aan de orde zijnde
      geschil wordt beoordeeld aan de hand van de Werkloosheidswet
      (WW) en de daarop berustende bepalingen, zoals die luidden ten
      tijde hier van belang.
    
    
    
      Gedaagde is vanaf 1 mei 1991 gedurende 24 uur per week in
      dienst van de Stichting Verpleeghuizen Noord-Holland werkzaam
      geweest bij verpleeghuis X te Y als staffunctionaris
      begeleiding en opleiding. Daarnaast ontving zij vanaf oktober
      1992 wachtgeld over 9 uur per week. Per 1 december 1995 is
      gedaagde voor 15 uur per week in dienst getreden bij
      verpleeghuis Z, als gevolg waarvan haar wachtgeld is beëindigd.
      Vervolgens is gedaagdes arbeidsovereenkomst met voormelde
      stichting ontbonden, waardoor aan de werkzaamheden bij X per 1
      maart 1996 een einde is gekomen. Aan gedaagde is in verband
      daarmee ingaande die datum een uitkering ingevolge de WW
      toegekend.
    
    
    
      Bij besluit van 13 mei 1996 heeft appellant aangegeven dat op
      gedaagdes WW-uitkering een korting van 8,08 uur wordt toegepast
      in verband met haar werkzaamheden bij Z. Tegen dat besluit
      heeft gedaagde bezwaar gemaakt omdat zij het niet juist vond
      dat gewerkte uren die in de plaats zijn gekomen van het
      wachtgeld, dat zij naast haar dienstverband bij X had, op de
      uitkering in mindering werden gebracht.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 26 september 1996 heeft appellant
      zijn aangevochten standpunt gehandhaafd, waartoe met verwijzing
      naar de artikelen 16, 20 en 35 van de WW is overwogen dat
      gedaagde weliswaar een dienstverband van 24 uur per week heeft
      verloren, maar dat, gezien het in de periode van 26 weken
      voorafgaand aan de eerste dag van werkloosheid gemiddeld als
      werknemer gewerkte aantal uren, in elke week 6,92 van de bij Z
      gewerkte uren buiten aftrek worden gelaten.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak overwogen dat
      van de kant van appellant ter zitting van de rechtbank is
      aangegeven dat de motivering van het bestreden besluit niet is
      gehandhaafd. De rechtbank heeft daarin reden gevonden om dat
      besluit te vernietigen en te bepalen dat appellant een nieuw
      besluit dient te nemen met inachtneming van de aangevallen
      uitspraak. De rechtbank heeft voorts overwogen geen aanleiding
      te zien voor instandlating van de rechtsgevolgen van het
      bestreden besluit, daar zij uit de door haar vastgestelde
      feiten afleidt dat de uren uit de dienstbetrekking bij Z niet
      in de plaats zijn gekomen van de arbeidsuren die voor gedaagde
      bij X verloren zijn gegaan en verandering van arbeidsuren
      daarom hier niet aan de orde is. De rechtbank heeft voorts
      bepaald dat appellant het door gedaagde gestorte griffierecht
      vergoedt en appellant veroordeeld in de proceskosten van
      gedaagde tot een bedrag van f 1.420,--.
      In hoger beroep heeft appellant betoogd dat hij terecht op
      basis van artikel 16 van de WW 6,92 uur van de bij Z gewerkte
      uren niet op de WW-uitkering heeft gekort en 8,08 uur daarvan
      wel voor aftrek in aanmerking heeft gebracht, zodat een recht
      op uitkering resteert over 15,92 uur ofwel 15 uur en 55
      minuten. Ter zitting is van appellants kant nog uitgelegd dat
      in de uitvoeringspraktijk in geval van werkloosheid uit een
      dienstbetrekking welke werd gecombineerd met werkzaamheden
      welke niet beëindigd worden, bij het vaststellen van de omvang
      van het recht op uitkering wordt gewerkt met de begrippen
      aftrekbare en niet-aftrekbare uren. De uitkomst van het op deze
      wijze vaststellen van het arbeidsurenverlies wijkt in dit geval
      echter niet af van de berekening als voorgeschreven in artikel
      16, tweede lid, van de WW.
    
    
    
      De Raad is van oordeel dat het hoger beroep van appellant doel
      treft. Anders dan de rechtbank leidt de Raad uit de van
      appellants kant ter zitting van de rechtbank gegeven
      toelichting op het bestreden besluit, welke in hoger beroep is
      herhaald, niet af dat gedaagde de motivering van dat besluit
      niet handhaaft. Die toelichting maakt veeleer duidelijk dat het
      in geding zijnde besluit op de juiste wettelijke bepalingen is
      gebaseerd en dat deze bepalingen ook correct zijn toegepast.
      Appellant heeft immers conform artikel 16, tweede lid, van de
      WW het door gedaagde in de daar bedoelde periode van 26
      kalenderweken gemiddelde aantal arbeidsuren in beide
      dienstverbanden berekend, hetgeen per week 30,92 bedraagt. Nu
      gedaagde na 1 maart 1996 gedurende 15 uur per week is blijven
      werken is er derhalve sprake van een arbeidsurenverlies van
      15,92 uur.
    
    
    
      De Raad merkt bij het voorgaande op dat toepassing van
      voormelde bepalingen in casu tot een voor gedaagde betrekkelijk
      ongunstig resultaat leidt, nu enerzijds de bij Z gewerkte uren
      niet de gehele in aanmerking te nemenperiode van 26
      kalenderweken bestreken en anderzijds de daarin vallende uren
      waarover wachtgeld werd betaald, niet meegeteld kunnen worden.
      Een en ander vloeit evenwel onvermijdelijk voort uit de door de
      wet- en regelgever gemaakte keuzes, waaraan ook door de rechter
      niet voorbij gegaan kan worden. In dit verband wijst de Raad er
      nog op dat het door de rechtbank gehuldigde standpunt dat de
      bij Z gewerkte uren niet van invloed zijn op het
      arbeidsurenverlies, berust op een onjuiste uitleg van de
      toepasselijke voorschriften.
    
    
    
      Het vorenoverwogene leidt de Raad tot de slotsom dat de
      rechtbank het bestreden besluit ten onrechte heeft vernietigd.
      De aangevallen uitspraak kan deswege in rechte geen stand
      houden, met uitzondering evenwel van hetgeen daarin is beslist
      ten aanzien van griffierecht en proceskosten. Naar het oordeel
      van de Raad vormt namelijk de verwarring omtrent de precieze
      grondslag van het bestreden besluit, welke kan zijn ontstaan
      door de daarin onnodig opgenomen verwijzingen naar de artikelen
      20 en 35 van de WW en door de daarin gehanteerde
      uitvoeringstechnische terminologie, aanleiding om de kosten van
      het instellen van beroep tegen dat besluit niet voor rekening
      van gedaagde te laten. Om dezelfde reden zal de Raad appellant
      veroordelen in de door gedaagde in hoger beroep terzake van
      verleende rechtsbijstand gemaakte kosten.
    
    
    Beslist wordt als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, behoudens voor zover
      daarin over de vergoeding van het griffierecht en de
      proceskosten in eerste aanleg is beslist;
      Verklaart het beroep tegen het bestreden besluit alsnog
      ongegrond;
      Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde in hoger
      beroep tot een bedrag groot f 710,--.
    
    
    
      Aldus gewezen door mr M.A. Hoogeveen als voorzitter en
      mr Th.C. van Sloten en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van A.H. Huls als griffier, en uitgesproken in
      het openbaar op 21 juni 2000.
    
    
    
    
    (get.) M.A. Hoogeveen.
    
    
    
    (get.) A.H. Huls.
    
    
    
    
    
    
    
      BvW
      206