ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8851, Centrale Raad van Beroep, 09-05-2000, 97/9837 AAW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-05-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

97/9837 AAW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet
      Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt het Landelijk
      instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats van de
      betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is het Lisv
      in de plaats getreden van de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging. In
      deze uitspraak wordt
      onder gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 2 december 1994 heeft gedaagde geweigerd aan
      appellant een uitkering ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) toe te kennen, onder overweging dat
      appellant op en na 15 mei 1989 minder dan 25% arbeidsongeschikt
      was.
    
    
    
      De rechtbank te Arnhem heeft bij uitspraak van 9 september 1997 het
      beroep tegen dat besluit ongegrond verklaard. Naar die uitspraak
      wordt hierbij verwezen.
    
    
    
      Namens appellant is mr J.Ch.W. Hendriks, advocaat te Nijmegen, op
      bij aanvullend beroepschrift aangegeven gronden van die uitspraak
      in hoger beroep gekomen.
    
    
    
      Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend en desgevraagd een
      nader stuk ingezonden.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 11 april 2000,
      waar appellant -zoals tevoren was bericht- niet is verschenen,
      terwijl gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door mr A.
      Ruis, werkzaam bij Gak Nederland B.V.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant, die geboren is in 1971, heeft zich op
      20 oktober 1993 tot gedaagde gewend met het verzoek hem in
      aanmerking te brengen voor een uitkering ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW). Hij heeft daarbij aangegeven
      sedert 21 oktober 1992 geheel arbeidsongeschikt te zijn. Appellant
      verbleef sedert laatstgenoemde datum in detentie.
    
    
    
      Appellant is onderzocht door de verzekeringsgeneeskundige Velda.
      Deze heeft vastgesteld dat voor appellant sedert zijn jeugd
      beperkingen voor het verrichten van arbeid gelden in verband met
      ernstige psychopathologie en heeft voor appellant een
      belastbaarheidspatroon vastgesteld, dat vanaf zijn zeventiende
      levensjaar geldt.
    
    
    
      Vervolgens is rapport uitgebracht door de arbeidsdeskundige Kok.
      Deze heeft een aantal functies geselecteerd tot de vervulling
      waarvan appellant met zijn belastbaarheid in staat moet worden
      geacht. Vergelijking van hetgeen appellant in die functies kan
      verdienen met zijn maatmaninkomen, dat is te stellen op het
      wettelijke minimumloon, leidt niet tot een verlies aan
      verdiencapaciteit.
    
    
    
      Gedaagde heeft op grond hiervan het in rubriek I genoemde bestreden
      besluit van 2 december 1994 genomen.
    
    
    
      In geding is de vraag of dit besluit in rechte stand kan houden. De
      Raad beantwoordt deze vraag evenals de rechtbank bevestigend en
      overweegt daartoe het volgende.
    
    
    
      Zijdens appellant is naar voren gebracht dat appellant reeds sedert
      zijn jeugd lijdt aan een ernstige stoornis, die in de loop der
      jaren is verergerd en die zo niet reeds ten tijde van appellants
      zeventiende jaar, dan toch op enig moment daarna, gelegen vóór de
      aanvang van zijn TBS-behandeling, tot arbeidsongeschiktheid heeft
      geleid.
    
    
    
      In de gedingstukken heeft de Raad geen steun voor dit standpunt
      kunnen vinden.
    
    
    
      De Raad hecht met name waarde aan de bevindingen van de door de
      rechtbank ingeschakelde zenuwarts
      prof. J.G. Schnitzler. In zijn rapport van 30 mei 1997 is deze
      deskundige op basis van de omtrent appellant beschikbare medische
      gegevens, waaronder een rapport van het Pieter Baan Centrum, en
      zijn eigen onderzoek van appellant tot het oordeel gekomen dat
      appellant met de sedert zijn jeugd aanwezige afwijkingen in staat
      kon worden geacht de voor hem geselecteerde functies te vervullen. Met betrekking tot
      het tijdstip waarop bij appellant arbeidsongeschiktheid is
      ingetreden heeft deze deskundige het volgende overwogen.
      "De strafoplegging wordt éérst voltrokken, terwijl daaraan
      aansluitend (dat is althans de bedoeling) de TBS ten uitvoer
      gelegd.
      Betr.'s gevangenisstrafoplegging eindigde 21 oktober 1993.
      Gedurende die gevangenisstraf komt betr. niet in aanmerking voor
      AAW/WAO-uitkering.
      Als betr. vervolgens de TBS binnenkomt, vindt dit plaats voor een
      ingrijpende en meestal ook langdurige behandeling van zijn ernstige
      psychiatrische stoornis.
      Een dergelijke behandeling biedt geen ruimte voor het vervullen van
      een werkkring naast de behandelings bemoeienissen, die voor de
      betrokkene meestal vele en grote spanningen en een sterke stress
      met zich meebrengen.
      (Een en ander is vergelijkbaar met een patiënt die wegens een
      gedecompenseerde epilepsie of diabetes in een algemeen ziekenhuis
      wordt geobserveerd en behandeld en die ten tijde van zijn
      behandeling als arbeidsongeschikt moet worden beschouwd).
      Meestal wordt eerst met een arbeidstraining bij TBS-gestelden
      aangevangen tegen het einde van de intra-murale faze van de TBS en
      vervolgens in de faze van het proefverlof (betr. heeft zo'n
      arbeidstraining zeker nodig om t.z.t. weer te kunnen functioneren
      in enig arbeidsproces).
      Resumerend is rapporteur de stellige mening toegedaan, dat
      onderzochte, gedurende zijn psychiatrische behandeling, lijdende
      was en is aan ernstige psychiatrische stoornissen met daaruit
      voortvloeiende zodanige beperkingen (hij kan niet in de
      maatschappij verblijven), dat hij als volledig arbeidsongeschikt in
      de zin der AAW/WAO moet worden beschouwd gedurende zijn klinische
      behandelingsperiode, die tot 21 oktober 1997 zal voortduren.
      Eén complicatie dient nog nader besproken te worden: na de
      expiratie van zijn gevangenisstraf op 21 oktober 1993 kon zijn
      behandeling niet direct een aanvang nemen aangezien binnen het
      TBS-circuit niet direct een plaats voor hem voorhanden was.
      Pas na ongeveer één jaar kon die plaatsing doorgang vinden en kon
      zijn behandeling een aanvang nemen. Tot dit tijdstip bleef betr.
      "geparkeerd" binnen het gevangeniswezen als zogenaamde "passant".
      Dat geschiedde dus buiten betr.'s wil c.q. zonder zijn "schuld"
      (hij was graag onmiddellijk begonnen met zijn behandeling, als het
      aan hem was gelegen).
      In dit opzicht is betr. te vergelijken met een patiënt bij wie een
      orgaan implantatie moet plaatsvinden, terwijl er niet direct een
      donororgaan (hart, nier) voorhanden is. Ook zo'n patiënt heeft vaak
      dusdanige (lichamelijke) stoornissen die tot zodanige beperkingen
      aanleiding geven, dat de betrokkene daardoor als arbeidsongeschikt
      is te beschouwen, zolang als de implantatie niet heeft
      plaatsgevonden.
      Naar de mening van rapporteur is betr.'s arbeidsongeschiktheid
      begonnen op 21 oktober 1993, toen betr.'s gevangenisstraf
      expireerde en zijn TBS een aanvang had moeten nemen.".
    
    
    
      De Raad kan de deskundige volgen waar deze ervan uitgaat dat
      appellant niet eerder dan tijdens zijn TBS-behandeling als
      arbeidsongeschikt moet worden beschouwd. De Raad deelt evenwel niet
      diens mening dat het moment van aanvang van appellants
      arbeidsongeschiktheid dient te worden gesteld op 21 oktober 1993,
      het moment waarop zijn behandeling een aanvang had moeten nemen. De
      Raad vermag niet in te zien dat appellant reeds op dat moment als
      arbeidsongeschikt beschouwd dient te worden, nu zijn stoornis ook
      volgens het oordeel van de deskundige op zich niet aan het
      verrichten van arbeid in de weg stond. Appellant is niet
      vergelijkbaar met de door de deskundige genoemde patiënten die op
      een donororgaan wachten, nu die groep patiënten doorgaans ten
      gevolge van de lichamelijke afwijking die een transplantatie
      noodzakelijk maakt, arbeidsongeschikt zal zijn. Bij appellant is
      blijkens het rapport van de deskundige eerst sprake van
      arbeidsongeschiktheid vanaf de start van zijn behandeling.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad is appellant derhalve eerst
      arbeidsongeschikt geworden op het moment dat zijn behandeling is
      aangevangen. Op dat moment voldoet hij niet aan de in artikel 6,
      eerste lid van de AAW neergelegde eis dat hij in het jaar
      voorafgaand aan het intreden van de arbeidsongeschiktheid enig
      inkomen uit of in verband met arbeid moet hebben verworven. De Raad
      verwijst in dit verband naar zijn uitspraak, gepubliceerd in AB
      1999/317, waarin hij heeft overwogen dat inkomen uit tijdens
      detentie verrichte arbeid voor de vaststelling of een verzekerde
      aan deze inkomenseis voldoet, niet in aanmerking wordt genomen.
    
    
    
      De Raad overweegt ten slotte nog geen aanleiding te zien tot de
      inschakeling van een tweede deskundige, zoals door appellants
      gemachtigde is bepleit. Hij ziet geen aanleiding de bevindingen van
      de door de rechtbank ingeschakelde deskundige voor onjuist te
      houden behoudens voorzover hierboven is overwogen.
    
    
    
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat het bestreden besluit in
      rechte stand kan houden. De aangevallen uitspraak komt voor
      bevestiging in aanmerking.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het
      bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr K.J.S. Spaas als voorzitter en
      mr M.M. van der Kade en mr H.J. Simon als leden, in
      tegenwoordigheid van mr drs A.M. Overbeeke als griffier
      en uitgesproken in het openbaar op 9 mei 2000.
    
    
    
    (get.) K.J.S. Spaas.
    
    
    
    (get.) A.M. Overbeeke.
    
    
    
    
    
    IS