ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6720, Centrale Raad van Beroep, 04-03-1997, 96/4832 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-03-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Arbeidsongeschiktheidsbeoordeling. Maatman. Overwerk. Excessief.

96/4832 WW                                    O.
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    [A. te B.], appellant,
  
  en
  
  
    het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor Bank- en
    Verzekeringswezen, Groothandel en Vrije Beroepen, gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Appellant is op bij beroepschrift aangevoerde gronden in hoger
    beroep gekomen van een door de Arrondissementsrechtbank te
    Amsterdam onder dagtekening 18 april 1996 tussen partijen
    gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
  
  
  Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 21 januari
    1997, waar appellant - daartoe ambtshalve opgeroepen - in
    persoon is verschenen, terwijl gedaagde zich heeft doen
    vertegenwoordigen door mr P.A.M. van Aarle, werkzaam bij Gak
    Nedeland bv.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Appellant is vanaf 1 juli 1973 als commerciëel directeur in
    dienst geweest van X. B.V. te Y. (verder te noemen: de B.V.). De B.V.
    was 100% eigendom van Z. Beheer B.V., waarvan appellant, evenals zijn
    mededirecteur C., ten tijde hier in geding 40% van de
    aandelen bezat. De resterende 20% was in bezit van W. B.V.
  
  
  
    De B.V. is op 7 december 1993 in staat van faillissement
    verklaard. Met ingang van 1 januari 1994 is appellant elders
    in (loon)dienst getreden.
    Op 15 december 1993 heeft appellant gedaagde verzocht hem
    uitkering te verlenen op grond van de in hoofdstuk IV van de
    Werkloosheidswet (hierna: WW) neergelegde overnemingsregeling.
  
  
  
    Bij besluit van 11 mei 1994 heeft gedaagde aan appellant
    medegedeeld dat uitkering is betaald terzake van loon over de
    maand december 1993 en vakantietoeslag over de periode 1 juni
    1993 tot en met 31 december 1993 ten bedrage van f 13.500,-
    bruto respectievelijk f 7.647,64 bruto. Op deze uitkering
    heeft gedaagde in mindering gebracht een bedrag ad f 1.241,37
    bruto wegens twee teveel opgenomen vakantiedagen en een bedrag
    ad f 750,- netto ter zake van de aflossing van een door de
    B.V. aan appellant verstrekte lening.
    Bij besluit van 17 juni 1994 heeft gedaagde appellant
    medegedeeld dat hem ten onrechte vakantietoeslag is uitgekeerd
    en dat hij een bedrag ad f 3.413,91 netto aan vakantietoeslag
    dient terug te betalen. Het tegen dit besluit ingediende
    bezwaar is bij het bestreden besluit van 7 december 1994 op de
    daarin vermelde gronden ongegrond verklaard.
  
  
  
    De rechtbank heeft dit besluit in de aangevallen uitspraak in
    stand gelaten. Daarbij heeft de rechtbank het volgende overwogen:
    "Naar eiser heeft verklaard heeft hij over een zeer
    lange periode - in een brief van 26 augustus 1994
    spreekt eiser over minstens 10 jaar - geen aanspraak
    gemaakt op vakantiegeld. Op grond hiervan moet het
    er naar het oordeel van de rechtbank voor worden
    gehouden dat eiser in feite afstand van het
    desbetreffende recht heeft gedaan. Dat van dit recht
    nooit is afgezien, zoals eiser heeft verklaard, komt
    de rechtbank niet overtuigend voor, gezien de lange
    periode waarin dit recht niet te gelde is gemaakt.
    Het vorenstaande brengt mee dat van overneming door
    verweerder van een verplichting tot betaling van
    vakantiegeld geen sprake kon zijn. Dit kon eiser
    naar het oordeel van de rechtbank ook duidelijk
    zijn. Verweerder kon dan ook met recht overgaan tot
    terugvordering op grond van het bepaalde in artikel
    36, eerste lid, aanhef en onder b, van de WW.".
  
  
  
    In hoger beroep blijft appellant betwisten dat hij
    (vrijwillig) afstand heeft gedaan van zijn recht op
    vakantiegeld. Volgens hem liet de liquiditeitspositie van de
    B.V. niet toe dat vakantietoeslag werd betaald.
    Ter zitting van de Raad heeft appellant onder meer verklaard
    dat de resultaten van de B.V. na 1979 terugliepen en dat onder
    druk van de bank omstreeks 1984 is gezocht naar manieren om de
    financiële positie van de B.V. te verbeteren. In overleg met
    onder andere de accountant hebben appellant en zijn
    mededirecteur toen besloten om af te zien van uitbetaling van
    vakantietoeslag, ook omdat uitbetaling daarvan gezien
    appellants salaris niet verplicht zou zijn. Indien het op enig
    moment weer beter zou gaan met de B.V., zou worden bezien of
    de uitbetaling van vakantietoeslag kon worden hervat. Of deze
    afspraak schriftelijk is vastgelegd, wist appellant zich niet
    te herinneren. Over het algemeen werden zaken wel schriftelijk
    vastgelegd, indien dit wettelijk was voorgeschreven, aldus appellant.
  
  
  De Raad overweegt het volgende.
  
  
    De Raad sluit niet uit dat de financiële positie van de B.V.
    destijds zal hebben genoopt tot het terugbrengen van de
    uitgaven, maar de Raad is er geenszins van overtuigd geraakt
    dat appellant daarin geen andere keuze had dan het afzien van
    vakantietoeslag. Dat mogelijke andere opties appellant (nog)
    minder gewenst voorkwamen, is daarvoor onvoldoende. Overigens
    bevreemdt het de Raad dat, enerzijds, appellant zich kennelijk
    gedwongen zag af te zien van betaling van vakantietoeslag,
    maar dat, anderzijds, in de loop der jaren wel een forse
    schuld van appellant aan de B.V. kon ontstaan in een
    rekeningcourantverhouding. Van het bestaan van die rekening, waarvan
    appellant ter zitting mededeling heeft gedaan, zal gedaagde,
    naar het de Raad wil voorkomen, destijds niet op de hoogte
    zijn geweest.
  
  
  
    Nog daargelaten of uit hetgeen appellant ter zitting heeft
    verklaard al niet kan worden aangenomen dat indertijd
    rechtsgeldig, op de in artikel 16, vijfde lid, van de Wet
    minimumloon en minimumvakantiebijslag voorgeschreven wijze, is
    overeengekomen dat geen aanspraak bestaat op vakantiebijslag,
    is de Raad van oordeel dat het in strijd is met de aard en
    strekking van de overnemingsregeling om aan appellant op grond
    van die regeling betalingen te doen, waarvan kan worden
    aangenomen dat hij die van de B.V., zo die niet zou zijn
    gefailleerd, niet zou hebben ontvangen en evenmin zou hebben
    geclaimd. De Raad wijst er in dit verband op dat appellant
    indertijd in beginsel voor onbepaalde duur afstand heeft
    gedaan van vakantietoeslag en dat aan de voorwaarde waaronder
    eventueel weer tot uitbetaling zou zijn overgegaan, in de hier
    in geding zijnde periode niet is voldaan.
  
  
  
    Uit hetgeen hiervoor is overwogen volgt dat gedaagde ten
    onrechte een uitkering op grond van hoofdstuk IV van de WW aan
    appellant heeft verstrekt terzake van niet uitbetaalde vakantietoeslag.
    Evenals gedaagde en de rechtbank is de Raad van oordeel dat
    het appellant redelijkerwijs duidelijk moet zijn geweest dat
    hij die uitkering ten onrechte heeft ontvangen. Hierbij heeft
    de Raad overwogen dat appellant bij zijn aanvraag op het
    daarvoor bestemde formulier heeft aangegeven geen
    vakantietoeslag tegoed te hebben. Blijkens zijn verklaring ter
    zitting heeft hij het formulier aldus ingevuld omdat hij er
    van uitging jegens de B.V. een zodanige aanspraak niet te
    hebben, terwijl voorts uit appellants verklaring ter zitting
    kan worden afgeleid dat hij aangenaam verrast was die
    uitkering toch te ontvangen.
  
  
  
    Op grond van artikel 36, eerste lid, onder b (oud), van de WW
    is gedaagde bevoegd onverschuldigd betaalde uitkering terug te
    vorderen, indien het de betrokkene redelijkerwijs duidelijk
    kon zijn dat onverschuldigd werd betaald. Gedaagde heeft
    besloten dat van appellant f 3.413,91 wordt teruggevorderd,
    zijnde het netto bedrag van de ten onrechte betaalde uitkering.
  
  
  
    De Raad is niet gebleken dat de berekening van voormeld bedrag
    onjuist is, en ziet geen aanleiding voor het oordeel dat
    gedaagde niet in redelijkheid tot dit besluit is kunnen komen
    dan wel anderszins in strijd heeft gehandeld met een
    geschreven of ongeschreven rechtsregel of een algemeen
    rechtsbeginsel.
  
  
  
    Uit het vorenstaande vloeit voort dat de aangevallen uitspraak
    voor bevestiging in aanmerking komt.
  
  
  
    De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
    het bepaalde in artikel 8:75 van de Awb.
  
  
  Beslist wordt als volgt.
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  Bevestigt de aangevallen uitspraak.
  
  
    Aldus gegeven door mr J.C.F Talman als voorzitter en
    mr P.H. Hugenholtz en mr Th.C. van Sloten als leden, in
    tegenwoordigheid van mr G. Leppink-Kooistra als griffier en
    uitgesproken in het openbaar op 4 maart 1997.
  
  
  (get.) J.C.F. Talman.
  
  (get.) G. Leppink-Kooistra.
  
  
    RH
    2702