ECLI:NL:RBMNE:2021:3810, Rechtbank Midden-Nederland, 11-08-2021, UTR 20/4118
Rechtbank Midden-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2021-08-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Wet WOZ. Dat (de gemachtigde van) eiser steeds wisselende standpunten inneemt levert geen misbruik van (proces)recht op. Maar het vlak voor de zitting 180 graden wijzigen van het standpunt is wel in strijd met een goede procesorde en wordt buiten beschouwing gelaten. Door dit nieuwe standpunt is vervolgens het procesbelang komen te ontvallen. Het beroep is niet-ontvankelijk.

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
    Zittingsplaats Utrecht
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummers: 21/3278, 21/3279, 21/3280, 21/3281, 21/3282 en 21/3284
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 11 augustus 2021 in de zaak tussen
    
    
      [eiser] , te [woonplaats] , eiser
    (gemachtigde: mr. D.A.N. Bartels MRE),
    
    
      en
    
    
    de heffingsambtenaar van de gemeente [naam gemeente] , verweerder
    (gemachtigde: B.A. Schras).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      In de beschikking van 29 februari 2020 heeft verweerder op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) de waarde van de onroerende zaken voor het belastingjaar 2020 vastgesteld naar de waardepeildatum 1 januari 2019. 
      Het gaat om de volgende onroerende zaken, alle te [plaatsnaam] gelegen, met de volgende vastgestelde waarde:
      
        [straatnaam] [nummeraanduiding] : € 97.000,-
      
        [straatnaam] [nummeraanduiding/letteraanduiding 1] : € 123.000,-
      
        [straatnaam] [nummeraanduiding/letteraanduiding 2] : € 98.000,-
      
        [straatnaam] [nummeraanduiding/letteraanduiding 3] : € 92.000,-
      
        [straatnaam] [nummeraanduiding/letteraanduiding 4] € 72.000,-
      
        [straatnaam] [nummeraanduiding/letteraanduiding 5] : € 85.000,-
    
    
    
      Verweerder heeft bij deze beschikking aan eiser als eigenaar van de woningen ook aanslagen onroerendezaakbelastingen opgelegd, waarbij deze waardes als heffingsmaatstaf zijn gehanteerd.
    
    
    
      In de uitspraak op bezwaar van 13 november 2020 heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard. 
    
    
    
      Eiser heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep ingesteld. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend met een taxatiematrix.
    
    
    
      Het onderzoek op de zitting heeft plaatsgevonden op 26 juli 2021 door middel van een
      Skype-verbinding. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde en [A] , taxateur.
    
    
    
      De rechtbank heeft de zaken na de zitting vanwege administratieve redenen gesplitst in zaaknummers 21/3278, 21/3279, 21/3280, 21/3281, 21/3282 en 21/3284.
      
        Overwegingen
      
    
    
    
      
        Wisselende standpunten
      
    
    1. Eiser is in de bezwaar- en beroepsprocedure een aantal keer geheel van standpunt
    gewijzigd. De rechtbank leidt dat af uit de inhoud van het bezwaarschrift, uit wat op de hoorzitting is besproken, uit de inhoud van het beroepschrift, uit de aanvullende beroepsgronden en uit wat op de zitting is besproken.  
    2. In het bezwaarschrift is aangevoerd dat de waardes van de objecten onjuist zijn, dat
    achterstallig onderhoud is onderschat en dat onvoldoende rekening is gehouden met verkeersoverlast en geluidhinder. Daaruit heeft verweerder moeten afleiden dat eiser op dat moment vond dat de waardes van de objecten te hoog waren vastgesteld.
    
    3. Uit de uitspraak op bezwaar blijkt dat eiser op de hoorzitting het standpunt heeft
    
      ingenomen dat de waardes van de objecten  € 7.500,- hoger moeten worden gewaardeerd.
      Op de zitting bij de rechtbank heeft eiser bevestigd dat hij op de hoorzitting dit standpunt heeft ingenomen. Hieruit heeft verweerder moeten afleiden dat eiser op dat moment vond dat de waardes van de objecten te laag waren vastgesteld.
    
    
    4. In het beroepschrift van 14 november 2020 heeft eiser aangevoerd dat de waardes van
    de objecten apert onjuist is vastgesteld, dat onvoldoende rekening is gehouden met de gebrekkige onderhoudssituatie en met lokale verpaupering/verloedering. Daaruit heeft verweerder moeten afleiden dat eiser op dat moment vond dat de waardes van de objecten te hoog  waren vastgesteld.
    
    5. In de aanvullende beroepsgronden van 23 juli 2021 heeft eiser verwezen naar de
    hoorzitting en wederom aangevoerd dat hij een voorstel doet tot verhoging van de waardes van de objecten met elk € 7.500,-. Op de zitting heeft hij dit standpunt bevestigd. Hieruit heeft verweerder moeten afleiden dat eiser op dat moment vond dat de waardes van de objecten te laag waren vastgesteld.
    
    
      
        Misbruik van procesrecht
      
    
    6. Verweerder brengt naar voren dat (de gemachtigde van) eiser misbruik maakt van het
    procesrecht, vanwege het indienen van tegenstrijdige (algemene) argumenten en het verstoren van een goede procesorde. Verweerder verzoekt de rechtbank daarom om eiser in de kosten te veroordelen in verband met de inhuur van een taxateur (4 uur x € 75,-) en ambtelijke inzet (4 uur x € 50,-).
    
    7. De rechtbank overweegt dat dat ingevolge artikel 13, gelezen in verbinding met artikel
    15, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek de bevoegdheid om bij de bestuursrechter beroep in te stellen, niet kan worden ingeroepen voor zover deze bevoegdheid wordt misbruikt. Deze artikelen verzetten zich derhalve tegen inhoudelijke behandeling van een bij de bestuursrechter ingesteld beroep dat misbruik van recht behelst en bieden een wettelijke grondslag voor niet-ontvankelijkverklaring van een zodanig beroep. Daartoe zijn zwaarwichtige gronden vereist die onder meer aanwezig zijn indien rechten of bevoegdheden zodanig evident zijn aangewend zonder redelijk doel of voor een ander doel dan waartoe zij zijn gegeven, dat het aanwenden van die rechten of bevoegdheden blijk geeft van kwade trouw. Het recht op de toegang tot de rechter mag in dat geval worden beperkt, en dat is niet in strijd met artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. De rechtbank zoekt voor dit toetsingskader aansluiting bij de rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State over misbruik van recht, ook voor WOZ-zaken zoals deze.
    
    8. Toegepast op deze zaak oordeelt de rechtbank dat niet is gebleken dat (de gemachtigde
    van) eiser misbruik maakt van het procesrecht. Weliswaar heeft eiser tegenstrijdige standpunten ingenomen, maar het instellen van het beroep tegen de uitspraak op bezwaar kan ertoe leiden dat de vastgestelde waarde van de woningen wordt aangepast. Die aanpassing zal over het algemeen ten gunste komen van eiser. Het is bovendien mogelijk dat iemand belang heeft bij een hogere WOZ-waarde, en het is ook niet ondenkbaar dat dit belang zich pas gedurende de bezwaar- of beroepsprocedure voordoet, terwijl daarvoor een lagere waarde werd voorgestaan. Het door de rechtbank kunnen laten toetsen van de uitspraak op bezwaar is waar het beroepsrecht voor is bedoeld, en uit de gang van zaken blijkt onvoldoende dat eiser haar recht om beroep in te stellen evident voor een ander doel heeft gebruikt. Er is dan ook geen aanleiding om het beroep niet-ontvankelijk te verklaren vanwege misbruik van procesrecht.
    
    
      
        Strijd met de goede procesorde
      
    
    9. Hoewel dat in dit geval geen misbruik van procesrecht oplevert, wordt het wijzigen van 
    het standpunt wel beheerst door de goede procesorde. De rechtbank oordeelt dat eiser daarmee in strijd handelt. Daartoe overweegt zij als volgt. Zoals hiervoor is overwogen ligt in het beroepschrift besloten dat eiser zich toen op het standpunt stelde dat de waardes van de objecten te hoog waren  vastgesteld. Vanuit dat perspectief rustte op verweerder de last aannemelijk te maken dat de door hem vastgestelde en in beroep verdedigde waardes niet te hoog zijn. Tegen de achtergrond van de aldus door eiser ingenomen procespositie is door verweerder een taxatiematrix opgesteld ter onderbouwing van de vastgestelde waardes. De woningen zijn vergeleken met vier in [plaatsnaam] gelegen referentiewoningen.
    
    10. De rechtbank overweegt dat verweerder met de taxatiematrix invulling geeft aan zijn
    bewijslast. Eiser heeft vervolgens kort voor de zitting en bijna driekwart jaar na het indienen van het beroep zijn standpunt 180 graden gewijzigd. Doordat hij nu een hogere waarde bepleit, verandert verweerders bewijslast en moet hij in het licht van de nieuwe stelling van eiser aannemelijk maken dat de waardes niet te laag zijn vastgesteld. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser door deze wijze van procederen verweerder de kans ontnomen om adequaat te reageren op het nieuwe standpunt dat op het laatste moment is ingenomen, bijvoorbeeld door zijn taxateur om een nieuwe taxatie te vragen. De rechtbank is van oordeel dat dit onder deze omstandigheden in strijd is met de goede procesorde. De rechtbank zal het betoog van eiser uit de brief van 23 juli 2021 en zoals dat op de zitting naar voren is gebracht dan ook buiten beschouwing laten. Dat betekent dat de rechtbank niet zal beoordelen of verweerder aannemelijk heeft gemaakt dat de waardes van de objecten niet te laag zijn  vastgesteld.
    
    
      
        Geen procesbelang meer
      
    
    11. Nu het meest recente standpunt van eiser – dat de waardes van de objecten te laag zijn
    vastgesteld – niet wordt beoordeeld, kan alleen nog worden teruggevallen op het eerdere in het beroepschrift ingenomen standpunt van eiser – dat de waardes van de objecten te hoog zijn vastgesteld. Maar dat standpunt is door eiser nu juist verlaten. Een beoordeling van de zaak aan de hand van dat standpunt kan er slechts toe leiden dat wordt vastgesteld dat verweerder niet aannemelijk heeft gemaakt dat de waardes niet te hoog zijn vastgesteld, en vervolgens tot een verlaging van de WOZ-waardes van de objecten. Eiser wenst echter juist een verhoging van die waardes. De rechtbank komt in het licht hiervan tot het oordeel dat eiser met haar beroep niet meer kan bereiken wat hij in deze procedure wenst. Dit leidt ertoe dat het procesbelang van eiser is komen te vervallen. Dat is een direct gevolg van haar wijze van procederen. 
    
    12. Eiser heeft geen procesbelang meer. Zijn beroep is niet-ontvankelijk. Er is geen
    aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk.
    
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. K. de Meulder, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. L.M.A. Koeman, griffier. De beslissing is uitgesproken op 11 augustus 2021 en zal openbaar worden gemaakt door publicatie op rechtspraak.nl.
    
    
    
    
    
    
    
    
      griffier						rechter		
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op: 
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden.
    
  
  
     De rechtbank verwijst naar de uitspraak van 27 december 2018, ECLI:NL:RVS:2018:4256.