ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8750, Centrale Raad van Beroep, 05-04-2000, 97/11196 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-04-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

97/11196 WW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 in
      werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv)
      in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is
      het Lisv in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor de
      Bouwnijverheid. In deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan het
      bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Namens appellant heeft mr A.A.J. Kouwenhoven, werkzaam bij de Rechtskundige
      Dienst FNV te Rotterdam, op bij het beroepschrift aangevoerde gronden hoger
      beroep ingesteld tegen een door de Arrondissementsrechtbank te Rotterdam,
      onder dagtekening 6 november 1997, tussen partijen gegeven uitspraak. Bij
      brief van 13 november 1998 heeft mr Kouwenhoven zich als gemachtigde van
      appellant aan de behandeling van diens zaak onttrokken.
    
    
    
      Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend. Desverzocht heeft gedaagde bij
      brief van 26 mei 1999, onder toezending van twee rapporten, nadere informatie verstrekt.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 23 februari 2000,
      waar appellant, vanwege de Raad opgeroepen, niet is verschenen en waar
      gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door mr H.B. Heij, werkzaam bij SFB
      Uitvoeringsorganisatie Sociale Verzekering N.V.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad stelt voorop dat het in dit geding aan de orde zijnde geschil wordt
      beoordeeld aan de hand van de Werkloosheidswet (WW) en de daarop berustende
      bepalingen, zoals die luidden ten tijde als hier van belang.
    
    
    
      Aan appellant is ingaande 1 maart 1996 een WW-uitkering toegekend. Nadien
      heeft hij laatstelijk sedert 1 juli 1996 via het uitzendbureau X werkzaamheden
      als datatypist verricht bij het inlenend bedrijf Q te Y. Per 6 augustus 1996
      heeft appellant bij Q ontslag genomen. Als reden daarvoor heeft hij zowel bij
      Q als bij het uitzendbureau aangegeven dat hij een baan kon krijgen bij een
      makelaarskantoor. Ingaande 6 augustus 1996 heeft appellant opnieuw
      WW-uitkering aangevraagd. Bij besluit van 25 oktober 1996 heeft gedaagde
      appellant - onder meer - in kennis gesteld terzake van de op die datum
      ingetreden werkloosheid uitkering blijvend geheel te weigeren op de grond dat
      appellant verwijtbaar werkloos is geworden. Daarbij stelt gedaagde zich op het
      standpunt dat appellant ontslag heeft genomen zonder dat aan de voortzetting
      van het dienstverband zodanige bezwaren waren verbonden dat deze voortzetting
      redelijkerwijs niet van hem zou kunnen worden gevergd. Verwezen is naar het
      bepaalde in artikel 24, eerste lid, aanhef en onder a, en tweede lid, aanhef
      en onder b, van de WW.
    
    
    
      Bij het thans bestreden besluit van 4 februari 1997 heeft gedaagde appellants
      bezwaar ongegrond verklaard.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen voormeld
      besluit ongegrond verklaard, van oordeel zijnde dat gedaagde zich terecht op
      het standpunt heeft gesteld dat appellant verwijtbaar werkloos is geworden.
    
    
    De Raad deelt dat oordeel van de rechtbank.
    
    
      Appellant heeft in hoger beroep doen aanvoeren dat de verhuizing van Q naar Z
      voor hem bezwaarlijk was, dat het werk geestdodend was en dat hij oogklachten
      had. Deze bezwaren heeft appellant in eerste aanleg reeds aangevoerd en zijn
      naar het oordeel van de Raad op goede gronden door de rechtbank verworpen. De
      Raad verwijst naar de desbetreffende overwegingen van de aangevallen
      uitspraak. Voorts heeft appellant herhaald dat hij ten tijde van de
      ontslagname uitzicht had op ander werk. Ook op dit punt onderschrijft de Raad
      de overwegingen van de aangevallen uitspraak, die erop neerkomen dat ervan
      moet worden uitgegaan dat een concreet vooruitzicht op ander werk niet
      bestond. Betoogd is verder dat er bij Q voor appellant nog maar voor een week
      werk zou zijn geweest en dat de rechtbank ten onrechte dat aspect buiten
      beschouwing heeft gelaten. De Raad acht het echter, mede op grond van de nader
      ontvangen informatie, aannemelijk dat appellant bij deze inlener in ander
      passend werk nog zeker een aantal maanden had kunnen werken, indien hij was
      'meeverhuisd' naar Z. Zo er sprake is geweest van een periode dat deze inlener
      voor appellant geen werk zou hebben gehad, dan was deze kort, terwijl er geen
      reden is te veronderstellen dat het uitzendbureau X appellant in die
      tussentijd niet zou hebben bemiddeld, indien hij geen ontslag had genomen.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad kunnen de bezwaren van appellant niet als zodanig
      zwaarwegend worden aangemerkt dat voortzetting van het dienstverband, desnoods
      tijdelijk in afwachting van ander werk, redelijkerwijs niet van hem kon worden
      gevergd. De Raad wijst er in dat verband nog op dat, voor zover de
      gedingstukken vragen openlaten omtrent appellants beweegredenen, die
      onbeantwoord zijn gebleven door appellants keuze om aan de oproeping van de
      Raad om ter zitting te verschijnen geen gevolg te geven. Met toepassing van
      artikel 8:31 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) verbindt de Raad aan het
      niet voldoen aan de verplichting om te verschijnen het gevolg dat wordt
      beslist op basis van de voorhanden zijnde gegevens.
    
    
    
      Het vorenoverwogene leidt tot de conclusie dat gedaagde terecht heeft
      aangenomen dat appellant de, in artikel 24, eerste lid, aanhef en onder a, van
      de WW neergelegde, verplichting om te voorkomen dat hij verwijtbaar werkloos
      wordt, heeft overtreden. Gelet op artikel 27, eerste lid, van de WW is
      gedaagde in dat geval in beginsel gehouden de uitkering blijvend geheel te weigeren.
    
    
    
      Van omstandigheden die nopen tot het oordeel dat het niet nakomen van
      voormelde verplichting appellant niet in overwegende mate kan worden verweten,
      is de Raad niet gebleken. In dit verband wijst de Raad er nog op dat
      appellant, naar uit de gedingstukken genoegzaam blijkt, ontslag nam op een
      moment dat hij al wist dat de baan bij het makelaarskantoor niet doorging.
    
    
    
      Namens appellant is tenslotte betoogd dat de rechtbank ten onrechte niet is
      ingegaan op het ter zitting gedane beroep op het evenredigheidsbeginsel, zoals
      neergelegd in artikel 3:4, tweede lid, van de Awb.
    
    
    
      Met gedaagde stelt de Raad vast dat artikel 27, eerste lid, van de WW dwingend
      voorschrijft dat bij overtreding van de hier aan de orde zijnde verplichting
      de uitkering blijvend geheel wordt geweigerd en dat slechts indien de
      overtreding de betrokkene niet in overwegende mate valt te verwijten, de
      maatregel wordt gemitigeerd tot een gedeeltelijke weigering van de uitkering
      in de vorm van een korting van 35% gedurende 26 weken. Uit de geschiedenis van
      de totstandkoming van de wijziging van de onderhavige artikelen bij de Wet
      boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale zekerheid (Stbl. 1996,
      248) blijkt dat de wetgever met de keuze van de verplichte maatregel in beide
      vormen heeft beoogd reeds een volledige afweging te maken met betrekking tot
      de evenredigheid van die maatregel, zodat sprake is van een wettelijk
      voorschrift als bedoeld in artikel 3:4, eerste lid, van de Awb dat zich verzet
      tegen toetsing door bestuur en rechter aan het evenredigheidsbeginsel als
      neergelegd in het tweede lid van dat artikel, die verder gaat dan de in het
      eerste lid van artikel 27 van de WW opgenomen mitigeringsmogelijkheid.
    
    
    
      Hetgeen appellant verder nog naar voren heeft aangevoerd, heeft de Raad niet
      tot een ander oordeel gebracht.
    
    
    
      Op grond van het hiervoor overwogene komt de aangevallen uitspraak voor
      bevestiging in aanmerking. De Raad acht geen termen aanwezig voor een
      proceskostenveroordeling op grond van artikel 8:75 Awb.
    
    
    Beslist wordt als hierna is aangegeven.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr M.A. Hoogeveen als voorzitter en mr Th.C. van Sloten en
      mr Th.M. Schelfhout als leden, in tegenwoordigheid van P. Boer als griffier,
      en uitgesproken in het openbaar op 5 april 2000.
    
    
    (get.) M.A. Hoogeveen.
    
    (get.) P. Boer.
    
    BvW/11/4