ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8932, Centrale Raad van Beroep, 24-05-2000, 98/8944 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-05-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Nalaten passende arbeid te aanvaarden. Mogelijkheid om bij wijze van maatregel de uitkering over een periode van 26 weken te verlagen tot 35% ontbreekt.

98/8944 WW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor de Bouwnijverheid. In deze uitspraak
      wordt onder appellant tevens verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant is op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde
      gronden in hoger beroep gekomen van een door de
      Arrondissementsrechtbank te 's-Hertogenbosch onder dagtekening
      16 november 1998 tussen partijen gewezen uitspraak, waarnaar
      hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr H. Koelewijn, advocaat te Woerden,
      een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      12 april 2000, waar appellant zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr T.L. Muller, werkzaam bij
      SFB Uitvoeringsorganisatie Sociale Verzekering N.V., en waar
      gedaagde -zoals aangekondigd- niet is verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad stelt voorop dat het in dit geding aan de orde zijnde
      geschil wordt beoordeeld aan de hand van de Werkloosheidswet
      (WW) en de daarop berustende bepalingen, zoals die luidden ten
      tijde als hier van belang.
    
    
    
      Onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak voor een
      uitvoerige weergave van de van belang zijnde feiten en
      omstandigheden volstaat de Raad hier met het volgende te
      vermelden.
      Gedaagde ontving sedert 27 februari 1995 een WW-uitkering op
      basis van een verlies aan arbeidsuren van 37,5 per week.
      Op 27 augustus 1996 heeft het arbeidsbureau te Schagen aan
      appellant bericht dat gedaagde het haar per 21 augustus 1996
      door werkgever C te D aangeboden werk als onderhoudsschilder
      niet had aanvaard. Gedaagde heeft van dit werkaanbod geen
      melding gemaakt op het door haar ingevulde werkbriefje over de
      periode 5 augustus 1996 tot en met 1 september 1996. Appellant
      heeft onderzoeken ingesteld bij het arbeidsbureau, werkgever C
      en gedaagde. Op basis van de resultaten daarvan heeft
      appellant zich op het standpunt gesteld dat gedaagde per 21
      augustus 1996 heeft nagelaten passende arbeid bij werkgever C
      te aanvaarden. Om die reden heeft appellant de WW-uitkering
      van gedaagde per 21 augustus 1996 alsnog blijvend geheel
      geweigerd wegens het nalaten passende arbeid te aanvaarden,
      dan wel het door eigen toedoen geen passende arbeid
      verkrijgen. Een en ander is vervat in het besluit op bezwaar
      van 17 januari 1997, strekkende tot ongegrondverklaring van de
      bezwaren van gedaagde tegen appellants besluit van 3 oktober
      1996.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep, dat was ingesteld tegen het
      bestreden besluit, gegrond verklaard en dat besluit alsmede
      het besluit van 3 oktober 1996 vernietigd, onder toewijzing
      van proceskosten en griffierecht. Aan het aanvullend
      beroepschrift ontleent de Raad het volgende:
      "In de uitspraak heeft de rechtbank aangegeven dat gedaagde
      slechts zou kunnen worden verweten dat zij niet reeds op
      21 augustus 1996 is begonnen, in plaats van af te spreken dat
      zij pas op 26 augustus 1996 aan het werk zou gaan. In verband
      hiermee had het recht op WW gedurende de periode 21 augustus
      1996 tot 26 augustus 1996 geweigerd kunnen worden op grond van
      het niet beschikbaar zijn, als voorgeschreven in artikel 16
      WW. Het maken van de afspraak kan volgens de rechtbank niet
      worden gezien als handelen in strijd met het bepaalde in
      artikel 24, lid 1 sub b WW.
      Door het maken van de afspraak is juist wel passende arbeid
      aanvaard, zij het pas enkele dagen later dan mogelijk was
      geweest. Voorts staat volgens de rechtbank niet vast dat
      gedaagde op 26 augustus 1996 verwijtbaar heeft nagelaten
      passende arbeid te aanvaarden of door eigen toedoen geen
      passende arbeid heeft verkregen. Vanwege het eindigen van de
      relatie en de daarop gevolgde verhuizing kan worden betwijfeld
      of het aangeboden werk nog wel passend was.
      Appellant acht het de vraag of uit het feit dat gedaagde
      liever eerst per 26 augustus 1996 het werk weer wilde
      hervatten, de conclusie kan worden getrokken dat zij met
      ingang van deze datum in het geheel niet meer beschikbaar was
      voor de arbeidsmarkt en zij derhalve met ingang van
      21 augustus 1996 niet langer werkloos was. Appellant acht het
      niet opportuun deze grond alsnog als primaire weigeringsgrond
      in geding te brengen. Voorts acht appellant het niet
      begrijpelijk dat betwijfeld kan worden of de aangeboden arbeid
      per 26 augustus 1996 nog wel passend moeten worden geacht nu
      gedaagde om persoonlijke redenen na 21 augustus 1996 heeft
      verkozen helemaal naar 's-Hertogenbosch te verhuizen.
      Appellant blijft van oordeel dat de beoordeling of de
      situaties, als bedoeld in artikel 24 lid 1 sub b onder ten 2e
      WW, ten aanzien van gedaagde van toepassing waren, per dag
      dient te worden gedaan. De rechtbank gaat hieraan ten onrechte
      voorbij.
      Door te overwegen dat gedaagde per 21 augustus 1996 niet in
      strijd heeft gehandeld met artikel 24 lid 1, aanhef sub b
      onder ten 2e WW, miskent de rechtbank dat gedaagde
      daadwerkelijk per 21 augustus 1996 het werk had kunnen en,
      vanuit een oogpunt van toepassing van de WW, had dienen aan te
      vangen nu vaststaat dat gedaagde zelfstandig heeft bepaald dat
      zij niet eerder dan 26 augustus 1996 het werk wilde hervatten,
      terwijl dat wel mogelijk was.".
    
    
    
      Namens gedaagde is tegen dit standpunt van appellant uitvoerig
      verweer gevoerd. Daarbij is de Raad verzocht de uitspraak van
      de rechtbank te bevestigen, zonodig onder verbetering van de
      gronden en appellant te veroordelen in de kosten van de
      procedure in hoger beroep.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Artikel 24, eerste lid, aanhef en onder b, ten tweede, van de
      WW bepaalt dat de werknemer voorkomt dat hij werkloos is of
      blijft, doordat hij nalaat aangeboden passende arbeid te
      aanvaarden of door eigen toedoen geen passende arbeid
      verkrijgt.
      Naar het oordeel van de Raad staat voldoende vast dat
      werkgever C gedaagde met ingang van 21 augustus 1996 voor haar
      passende arbeid voor de volledige werktijd heeft aangeboden.
      De door gedaagde in verschillende stadia van de procedure
      aangevoerde redenen om het aanbod niet te aanvaarden,
      waaronder de omstandigheid dat zij bij haar ouders te 's-
      Hertogenbosch aan het schilderen was en die klus eerst wilde
      afmaken, dienen vanuit het oogpunt van de WW als ondeugdelijk
      te worden aangemerkt. Hieruit volgt dat gedaagde per 21
      augustus 1996 evengenoemde verplichting niet is nagekomen. Het
      enkele feit dat gedaagde wel bereid was op 26 augustus 1996 de
      aangeboden arbeid te aanvaarden, doet daar niet aan af. De van
      de kant van gedaagde aangevoerde privé-omstandigheden om
      vervolgens ook op 26 augustus 1996 de aangeboden arbeid niet
      aan te vangen, kunnen naar het oordeel van de Raad in dit
      geding geen rol spelen, nu deze los staan van de door gedaagde
      aangevoerde redenen om niet al op de in geding zijnde datum,
      21 augustus 1996, bij C aan de slag te gaan. Bedoelde
      omstandigheden behoeven derhalve geen bespreking.
    
    
    
      Gelet op het bepaalde in artikel 27, tweede lid, van de WW,
      zoals die bepaling luidt vanaf 1 augustus 1996, is appellant
      gehouden de maatregel van blijvende gehele weigering op te
      leggen.
    
    
    
      Gedaagdes gemachtigde heeft bij verweerschrift nog aangevoerd
      dat appellant ten onrechte geen aandacht heeft besteed aan de
      mogelijkheid om de uitkering over een periode van 26 weken te
      verlagen tot 35%.
      Genoemde gemachtigde miskent hiermee evenwel dat het in dit
      geval van toepassing zijnde tweede lid van artikel 27 van de
      WW, anders dan het eerste lid van dit artikel, niet de
      bedoelde uitkeringsmogelijkheid kent.
    
    
    
      Ook in de stelling dat het bestreden besluit geen stand kan
      houden omdat gedaagde niet tevoren zou zijn gehoord, kan de
      Raad de gemachtigde van gedaagde niet volgen.
      Gedaagde is door gedaagdes districtskantoor te Zaandam
      tweemaal schriftelijk opgeroepen om inlichtingen te
      verstrekken omtrent het thans aan de orde zijnde, niet
      spontaan door haar op het betreffende werkbriefje opgegeven,
      werkaanbod. Voor zover gedaagde op bedoelde oproepen niet
      heeft gereageerd omdat zij inmiddels naar 's-Hertogenbosch was
      verhuisd, ligt dit in de risicosfeer van gedaagde, nu het in
      de eerste plaats op haar weg ligt een dergelijke verandering
      in omstandigheden bij appellant te melden.
    
    
    
      Bovendien is gedaagde op 25 oktober 1996 door een medewerker
      van het districtskantoor te 's-Hertogenbosch alsnog
      telefonisch gehoord. Vervolgens heeft gedaagde afgezien van
      het bijwonen van de hoorzitting. Desgevraagd heeft haar
      toenmalige gemachtigde op 20 november 1996 als reden daarvoor
      gegeven dat het bezwaar voldoende was toegelicht.
    
    
    
      Uit het vorenstaande vloeit voort dat de aangevallen uitspraak
      voor vernietiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet
      bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidend beroep alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.A. Hoogeveen als voorzitter en
      mr Th.C. van Sloten en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van mr I. de Hartog als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 24 mei 2000.
    
    
    
    
    (get.) M.A. Hoogeveen.
    
    
    
    (get.) I. de Hartog.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      BvW
      235