ECLI:NL:HR:2000:AA7235, Hoge Raad, 26-09-2000, 01978/00 U
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2000-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: -

26 september 2000
      Strafkamer
      nr. 01978/00 U
    
    
    
      Hoge Raad der Nederlanden 
      Arrest
    
    
    
      op het beroep in cassatie tegen een uitspraak
      van de Arrondissementsrechtbank te
      Amsterdam van 11 april 2000, parketnummer
      13.99-T2-13-97218, op een verzoek van het
      Verenigd Koninkrijk tot uitlevering van:
    
    
    
      [de opgeëiste persoon], geboren te
      [geboorteplaats] (Noord-Ierland) op
      [geboortedatum] 1963, zonder bekende woonplaats 
      hier te lande, ten tijde van de bestreden 
      uitspraak gedetineerd in het Huis van Bewaring 
      “De Schans” te Amsterdam.
    
    
    1.   De bestreden uitspraak
    
    
      De Rechtbank heeft de gevraagde uitlevering van 
      [de opgeëiste persoon]  aan het Verenigd 
      Koninkrijk deels toelaatbaar, deels 
      ontoelaatbaar verklaard, één en ander zoals in 
      de bestreden uitspraak staat omschreven.
    
    
    
      1.2. De bestreden uitspraak is aan dit arrest
      gehecht en maakt daarvan deel uit.
    
    
    2.   Het cassatieberoep 
    
    
      Het beroep, dat kennelijk niet is gericht tegen
      de bestreden uitspraak voorzover de uitlevering
      daarbij ontoelaatbaar is verklaard, is
      ingesteld door de opgeëiste persoon. Namens
      deze heeft mr. J.M. Sjöcrona, advocaat te 
      ’s-Gravenhage, bij schriftuur middelen van
      cassatie voorgesteld. De schriftuur is aan dit
      arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      De waarnemend Advocaat-Generaal Keijzer heeft
      geconcludeerd tot verwerping van het beroep.
    
    
    3.   Beoordeling van het tweede middel 
    
    
      3.1. Het middel komt met rechts- en 
      motiveringsklachten op tegen de verwerping door 
      de Rechtbank van het verweer, daartoe 
      strekkende dat de uitlevering ontoelaatbaar 
      moet worden verklaard omdat deze een ernstig 
      risico oplevert voor een flagrante schending 
      van art. 6 EVRM in de na een plaatsgevonden 
      hebbende uitlevering in Schotland te voeren 
      procedure. 
    
    
    
      3.2. Blijkens het proces-verbaal van de zitting 
      van de Rechtbank is aldaar namens de opgeëiste 
      persoon aangevoerd, dat de aard en omvang van 
      de publiciteit in Schotland omtrent het feit
      waarvoor de uitlevering is verzocht en omtrent 
      de betrokkene, ertoe zullen leiden dat geen 
      onpartijdige jury meer kan worden samengesteld, 
      zodat een vervolging van de opgeëiste persoon 
      door een “impartial tribunal” uitgesloten is en 
      het in art. 6, eerste lid EVRM neergelegde 
      recht op een “fair trial” zal worden 
      geschonden. Op dezelfde gronden is aangevoerd 
      dat sprake is van schending van art. 6, tweede 
      lid, EVRM. 
    
    
    
      3.3. De Rechtbank heeft dat verweer samengevat 
      en verworpen zoals is weergegeven op blz. 3 
      e.v. van haar uitspraak. 
    
    
    
      3.4. Bij de beoordeling van het middel moet worden vooropgesteld 
      dat in het uitleveringsverkeer tussen Nederland 
      en het Verenigd Koninkrijk als door het EVRM 
      gebonden staten in beginsel moet worden 
      uitgegaan van het vertrouwen dat de verzoekende 
      Staat bij de vervolging en bestraffing van de 
      opgeëiste persoon de daarop betrekking hebbende 
      fundamentele rechten welke zijn neergelegd in 
      het EVRM, zal respecteren. Genoemd beginsel, 
      waarvan de Rechtbank terecht is uitgegaan, kan 
      uitzondering lijden voor wat betreft art. 6 
      EVRM, indien blijkt dat de opgeëiste persoon 
      door zijn uitlevering zou worden blootgesteld 
      aan zodanig risico van een flagrante inbreuk op 
      enig hem ingevolge dat artikel toekomend recht 
      dat de ingevolge art. 1 EVRM op Nederland 
      rustende verplichting om dat recht te 
      verzekeren aan de nakoming van de uit het 
      desbetreffende verdrag, hier het Europees 
      Uitleveringsverdrag, voortvloeiende 
      verplichting tot uitlevering in de weg staat.
    
    
    
      3.5. Het oordeel van de Rechtbank dat bijzondere omstandigheden die
      aannemelijk maken dat de uitlevering een aanzienlijk risico zou opleveren voor een
      flagrante schending van het recht op een “fair trial” noch zijn gesteld, noch zijn 
      gebleken en ook uit het rapport van Gane niet blijken, draagt de verwerping van 
      het verweer zelfstandig. Dat oordeel moet aldus worden verstaan dat hetgeen door 
      de opgeëiste persoon is aangevoerd en overigens is gebleken niet meebrengt dat 
      geen sprake meer kan zijn van een eerlijke berechting, terwijl ook niet blijkt van 
      een zodanig risico van een flagrante inbreuk op de rechten die art. 6 EVRM aan 
      de verdachte toekent, dat dit aan de uitleveringsverplichting in de weg staat. Het 
      vorenoverwogene in aanmerking genomen geeft dat oordeel geen blijk van een 
      verkeerde rechtsopvatting.
    
    
    
      3.6. In het licht van de stukken van het geding en het verhandelde ter zitting van 
      de Rechtbank is dat oordeel niet onbegrijpelijk, in aanmerking genomen 
      - dat de invloed van indringende negatieve perspublicaties op het vermogen van 
      nog niet geselecteerde jury-leden om een onpartijdig oordeel te vellen afhankelijk 
      is van een aantal onbekende factoren, en het, naar de Rechtbank klaarblijkelijk 
      heeft geoordeeld, op voorhand niet vaststaat dat die - geruime tijd vóór een 
      berechting plaatsgevonden hebbende - publicaties tot het in het middel bedoelde 
      nadeel voor de verdachte leiden en dus een zodanig risico opleveren als hiervoor 
      bedoeld;
      - dat het Schotse rechtssysteem, naar uit de bestreden uitspraak 
      volgt, maatregelen van uiteenlopende aard kent 
      om een dreigende schending van art. 6 EVRM 
      tegen te gaan;
      - dat, naar de Rechtbank met haar verwijzing naar de toepassing van de
      “Contempt of Law (de Hoge Raad leest: “Contempt of Court”) act 1981” tot 
      uitdrukking heeft gebracht, de Schotse autoriteiten voornemens zijn verdere 
      publiciteit als waarvan sprake is geweest tegen te gaan, en dat de namens de 
      opgeëiste persoon geuite kritiek op de terughoudendheid waarmee die wet 
      voorheen zou zijn toegepast, niet de conclusie toelaat dat zij in de toekomst bij 
      een mogelijke dreiging van inbreuk op het recht op berechting door een “impartial 
      tribunal” niet passende maatregelen op grond van die wet zullen treffen om dat 
      gevaar af te wenden.
    
    
    
      3.7 Voorzover het middel, in navolging van het verweer, ook nog doelt op
      schending van art. 6, tweede lid, EVRM, kan het evenmin tot cassatie leiden. Nog 
      daargelaten dat op dit punt alleen van belang zijn uitlatingen of gedragingen van 
      publieke autoriteiten waaromtrent niets specifieks is aangevoerd, zou een uitlating 
      van bijvoorbeeld een lid van het openbaar ministerie of een politieautoriteit welke 
      een schending van art. 6, tweede lid, EVRM oplevert, op zichzelf niet in de weg 
      staan aan een berechting die aan art. 6 EVRM voldoet. Beslissend is immers of 
      het gerecht onpartijdig en onbevooroordeeld is en de regel van art. 6, tweede lid, 
      EVRM eerbiedigt. 
    
    
    3.8 Het vorenoverwogene brengt mee dat het middel niet tot cassatie kan leiden.
    
    4. Beoordeling van het eerste middel 
    
    
      4.1 Het middel komt met rechts- en motiveringsklachten op tegen de afwijzing 
      door de Rechtbank van het verzoek ter zitting van de verdediging om aanhouding 
      van de zaak teneinde 1) op een nadere zitting Prof. C. Gane te Aberdeen als 
      deskundige te horen en 2) die deskundige in de gelegenheid 
      te stellen een definitief rapport te laten uitbrengen. 
    
    
    
      4.2 Het proces-verbaal van de zitting van de Rechtbank van 28 maart 2000 houdt
      dienaangaande het volgende in: 
      “De raadsvrouw vraagt om aanhouding van de zaak 
      - waartoe zij haar pleitnotities aan de 
      rechtbank overlegt, welke als bijlage 1 aan dit 
      proces-verbaal zijn gehecht en waarvan de 
      inhoud als hier ingevoegd geldt - omdat zij 
      Christopher Gane, professor of Scottosh Law aan 
      de Universiteit van Aberdeen als deskundige ter 
      zitting wil horen.
      Zulks om haar stelling te onderbouwen dat 
      uitlevering van [de opgeëiste persoon] aan 
      Schotland een ernstig risico zou opleveren voor 
      een glagrante schending van het recht op een 
      “fair trial” (artikel 6 EVRM).
      Die stelling houdt in dat in Schotland een 
      overmaat aan, voor [de opgeëiste persoon] zeer 
      negatieve krantenartikelen is verschenen en dat 
      als gevolg daarvan geen onpartijdige jury meer 
      is samen te stellen.
      Naar haar oordeel geeft het Schotse recht, en
      de praktische toepassing daarvan, onvoldoende 
      waarborgen dat een aan te stellen jury 
      onpartijdig zal zijn.
    
    
    
      De officier van justitie verzet zich ten 
      inwilliging van het verzoek van de raadsvrouw 
      om aanhouding van de behandeling.
    
    
    
      Na beraad deelt de voorzitter als beslissing 
      van de rechtbank mede dat het verzoek van de 
      raadsvrouw om aanhouding van de behandeling 
      worden afgewezen. In het uitleveringsrecht is 
      geen plaats voor een dergelijke algemene 
      toetsing van het rechtsstelsel van een 
      verzoekende staat, die immers verdragspartner 
      is, terwijl bovendien een dergelijk onderzoek, 
      waarbij niet zou kunnen worden volstaan met 
      één, door de verdediging ingeschakelde 
      deskundige, zo veel omvattend zou zijn dat het 
      daardoor alleen al niet in een 
      uitleveringsprocedure past.
    
    
    
      Dit zou slechts anders kunnen zijn indien in 
      het concrete geval aanwijzingen bestaan dat een 
      “fair trial” bij voorbaat als uitgesloten moet 
      worden geacht. Die aanwijzingen heeft de 
      rechtbank in het aangevoerde niet aangetroffen.
    
    
    
      4.3. Maatstaf voor de beoordeling van een dergelijk verzoek is of de noodzaak 
      van het verzochte is gebleken. De beslissing van de Rechtbank, die van de 
      pleitnotities van de raadsvrouwe heeft kennisgenomen, moet aldus worden 
      verstaan dat die noodzaak niet aanwezig is op grond van haar oordeel, zoals dat 
      door de Hoge Raad hiervoor onder 3.5 is verstaan. Aldus heeft de Rechtbank de 
      juiste maatstaf toegepast en geen blijk gegeven van miskenning van die maatstaf.
    
    
    4.4. Het middel faalt dus.
    
    5. Slotsom 
    
    
      Nu de middelen niet tot cassatie kunnen leiden, 
      terwijl de Hoge Raad ook geen grond aanwezig 
      oordeelt waarop de bestreden uitspraak, 
      voorzover aan zijn oordeel onderworpen, 
      ambtshalve zou behoren te worden vernietigd, 
      moet het beroep worden verworpen.
    
    
    6. Beslissing 
    
    
      De Hoge Raad verwerpt het beroep. 
      Dit arrest is gewezen door de vice-president 
      C.J.G. Bleichrodt als voorzitter, en de
      raadsheren A.M.M. Orie en A.J.A. van Dorst, in
      bijzijn van de griffier S.P. Bakker, en
      uitgesproken op 26 september 2000.