Noot 1: Bijvoegsel. Schriftelijke antwoorden van de minister van Financiën op een deel van de in de eerste termijn van de plenaire behandeling van het wetsvoorstel Wfd door de leden van de Tweede Kamer gestelde vragen (d.d. 14 september 2004)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2003-2004, pag. 6398-6403

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

23-09-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

nr. 100, pagina 6398-6403

16-09-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in vergadering

Noot 1: Bijvoegsel. Schriftelijke antwoorden van de minister van Financiën op een deel van de in de eerste termijn van de plenaire behandeling van het wetsvoorstel Wfd door de leden van de Tweede Kamer gestelde vragen (d.d. 14 september 2004)Pagina 6398-6403
Presentie en opening (donderdag 16 september 2004)Pagina 6353-6353
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 2 september 2004 over arbeidsparticipatie van ouderenPagina 6377-6381
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (donderdag 16 september 2004)Pagina 6397-6397
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 8 september 2004 over de eindrapportage Commissie Geschillen AandelenleasePagina 6381-6384
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Regels voor de financiële dienstverlening (Wet financiële dienstverlening) (29507)Pagina 6384-6397
Debat over de verpleeghuiszorgPagina 6365-6377
Behandeling van het wetsvoorstel Uitvoering van de verordening van de Raad van de Europese Unie betreffende Gemeenschapsmodellen houdende aanwijzing van de rechtbank voor het Gemeenschapsmodel (Uitvoeringswet EG-verordening betreffende Gemeenschapsmodellen) (29631)Pagina 6353-6353
Regeling van werkzaamheden (donderdag 16 september 2004)Pagina 6365-6365
Behandeling van: - het wetsvoorstel Uitvoering van richtlijn nr. 2001/86/EG van de Raad van de Europese Unie van 8 oktober 2001 tot aanvulling van het statuut van de Europese vennootschap met betrekking tot de rol van de werknemers (Wet rol werknemers bij de Europese vennootschap) (29298); - het wetsvoorstel Uitvoering van verordening (EG) Nr. 2157/2001 van de Raad van de Europese Unie van 8 oktober 2001 betreffende het statuut van de Europese vennootschap (SE) (Uitvoeringswet verordening Europese vennootschap) (29309)Pagina 6353-6365

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Noot 1 (zie blz. 6384)BIJVOEGSELSchriftelijke antwoorden van de minister van Financiën
op een deel van de in de eerste termijn van de plenaire behandeling van het
wetsvoorstel Wfd door de leden van de Tweede Kamer gestelde vragen (d.d. 14
september 2004). Op de overige vragen is de minister tijdens de mondelinge
behandeling op 16 september 2004 ingegaanDe inwerkingtreding van de Wfd en het overgangsregimeVerschillende kamerleden hebben opmerkingen geplaatst
over de termijn waarop de Wet financiële dienstverlening in werking zou
moeten treden. Tevens werd gevraagd naar de plaats waar de overgangsbepalingen
zullen worden vastgelegd en werd geïnformeerd of de minister reeds ideeën
heeft ten aanzien van het overgangsregime. Het lid Koomen (CDA) vroeg bovendien
of het mogelijk is om een differentiatie aan te brengen in de inwerkingtredingsbepalingen
of het overgangsregime en of de minister verwacht dat er met de sector tot
overeenstemming zal kunnen worden gekomen over dit onderwerp. Meerdere fracties
vroegen bovendien om bijzondere aandacht voor kleine ondernemers en nieuwe
toetreders bij het ontwerpen van het overgangsregime.De Wet financiële dienstverlening kan in werking treden vanaf het
moment dat het Besluit financiële dienstverlening gereed is.Een spoedige inwerkingtreding is inderdaad zeer wenselijk vanwege knelpunten
die zijn gesignaleerd in het gedrag van financiële dienstverleners. Zo
kan bijvoorbeeld worden verwezen naar de grootschalige «misseling»
van beleggingsproducten als aandelenlease en beleggingshypotheken, naar consumentenkredietaanbiedingen
die in strijd zijn met de wet (Wck), maar waarvoor nog geen effectief sanctie-instrumentarium
bestaat en naar teakfondsen waarvoor geldt dat potentiële afnemers worden
misleid ten aanzien van de te verwachten rendementen, terwijl er nog geen
effectieve toezichtwetgeving bestaat voor deze producten. Echter ook vanwege
implementatietermijnen diemoeten worden gehaald voor de Richtlijn Verkoop
op afstand financiële diensten en de richtlijn Verzekeringsbemiddeling,
die vanwege de gekozen systematiek niet in een bestaande wet kunnen worden
geïmplementeerd, is een spoedige inwerkingtreding zeer wenselijk.Uiteraard moet financiële dienstverleners een redelijke termijn worden
geboden om de consequenties van de wet zorgvuldig te kunnen implementeren
in de bedrijfsprocessen. Wat redelijk is kan per wettelijke verplichting verschillen.
Ondernemers zal een redelijke termijn moeten worden gegund om de nodige investeringen
te kunnen doen in bijvoorbeeld ICT-systemen. Een invoeringstermijn die aanzienlijk
korter is dan de doorlooptijd van een regulier investeringsproject brengt
hoge kosten met zich, omdat bijvoorbeeld externen moeten worden aangetrokken
om het werk te verrichten in plaats van de eigen (goedkopere) medewerkers.
Een korte implementatietermijn kan bovendien tot gevolg hebben dat de bedrijfsresultaten
van m.n. de kleinere tussenpersonen gedurende deze termijn te veel onder druk
komen te staan. Daar staat tegenover dat voor de consumentenbescherming een
spoedige inwerkingtreding van de Wfd zeer wenselijk is. Of de door brancheorganisaties
genoemde investeringstermijnen en effecten op het rendement reëel en
redelijk zijn moet nog worden beoordeeld. Een algemene inwerkingtredingtermijn
van 3 of 4 jaar komt op het eerste gezicht erg ruim over. Ondernemingen die
menen dat zij hun (potentiële) afnemers reeds een adequaat niveau van
dienstverlening bieden, zullen immers geen grote investeringen behoeven te
doen en zullen ook de bedrijfsprocessen slechts in beperkte mate moeten aanpassen.
Het Platform financiële dienstverlening zal evenwel worden gevraagd om
concrete knelpunten te inventariseren. Daarbij zal het platform worden gevraagd
speciale aandacht te besteden aan kleine en middelgrote ondernemingen en de
belemmeringen voor potentiële nieuwe toetreders.De Wfd voorziet in de mogelijkheid om verschillende onderdelen van de
wet op verschillende momenten in werking te laten treden. In een Koninklijk
Besluit zal worden vastgelegd welke artikelen op welke momenten in werking
zullen treden. Een gefaseerde invoering is dus mogelijk. Het overgangsregime
dat voor sommige onderwerpen zal gelden, zal worden beschreven in het Besluit
financiële dienstverlening (Bfd). De Wfd biedt ook hier ruimte om onderscheid
te maken tussen onderwerpen. Het Bfd zal bijvoorbeeld spelregels bevatten
over de waarde van reeds verworven deskundigheid. De meest optimale inwerkingtredingtermijn
en het meest geschikte overgangsregime zal na overleg met de toezichthouder
en de sector worden bepaald. Gefaseerde invoering is in dit licht zeker bespreekbaar.
Of er tot een consensus kan worden gekomen met de sector hierover is op dit
moment nog niet te voorzien. Zeker is dat de overheid hier uiteindelijk een
besluit over zal moeten nemen.Wat betreft de ideeën die er op het moment bestaan over het nog te
ontwerpen overgangsregime het volgende. Er kan bijvoorbeeld aan worden gedacht
om bepalingen die direct te maken hebben met relatie consument – dienstverlener
(bijvoorbeeld de informatieverplichtingen) én de gedragsregels die
reeds bestaan, want vanuit een andere wet of regeling zijn overgebracht naar
de Wfd, direct volledig in werking te laten treden. Voor het toezicht op de
verplichting om het adviestraject (voor de toezichthouder) reconstrueerbaar
te maken wordt daarentegen overwogen om het eerste jaar als een leerjaar te
beschouwen. In dit jaar zal worden afgezien van nadere regulering en zal de
toezichthouder slechts optreden wanneer deze aperte wetsovertredingen constateert.Administratieve lastenVerschillende leden vroegen om een toelichting op de
effecten die de wet naar verwachting zal hebben op de marktstructuur.
In dit verband werd bijzondere aandacht gevraagd voor de gevolgen die de Wfd
naar verwachting zal hebben op kleine en middelgrote ondernemingen. Ook werd
informatie verlangd over de wijze waarop de economische effecten van de wet
zullen worden gemonitord?Op de vraag of de Wfd zal leiden tot schaalvergroting kan als volgt worden
geantwoord. Er worden geen significante effecten op de marktstructuur verwacht.
Het effect op aanbieders (vaak grote financiële conglomeraten) zal beperkt
zijn. Voor de financiële intermediairs zouden twee effecten tot schaalvergroting
kunnen leiden.Een eerste effect van de Wfd is dat aanbieders en tussenpersonen moeten
voldoen aan een bepaald minimum kwaliteitsniveau van dienstverlening. De belangrijkste
reden om aan te nemen dat het effect van kwaliteitseisen beperkt zal zijn
is het feit dat het gaat omminimumeisen en het
feit dat de sector zelf betrokken is geweest bij het opstellen van deze minimum-eisen.
De verwachting is dus gerechtvaardigd dat deze eisen geen grote uitwerking
hebben op het aantal aanbieders en tussenpersonen dat actief is. Als het zo
is dat kleinere kantoren minder vaak aan de minimumeis voldoen dan groter
dan zullen per saldo meer kleine kantoren uittreden als gevolg van de wet.
Dat is dan echter een gevolg van de doelstelling van de wet om een minimumkwaliteitsniveau
te borgen.Een tweede effect van de Wfd is dat de wet leidt tot een verhoging van
de kosten voor ondernemers in de sector. Voorzover er sprake is van een toename
van eenmalige of vaste kosten is het aannemelijk dat het effect van de wet
relatief groot zal zijn voor de kleinere kantoren. In die zin zullen effecten
(en niet alleen van deze wet) tot op zekere hoogte altijd asymmetrisch zijn.
Om verschillende redenen zal deze asymmetrie echter beperkt zijn.Ten eerste blijkt uit de lastenberekeningen dat de wet vooral leidt tot
een toename van variabele kosten (per advies); deze toename werkt dus schaalneutraal
uit.In de tweede plaats is gekozen voor een vormvrij toezichtmodel. Daardoor
heeft de ondernemer de vrijheid om zelf te bepalen op welke wijze hij voldoet
aan de eisen van de wet; een kleine ondernemer kan ervoor kiezen naleving
vooral in zijn variabele kosten (handmatige verwerking) te vertalen, een grote
ondernemer kan besluiten dat te doen middels een eenmalige (ICT-)investering.
Daardoor kan het effect op de vaste kosten voor kleinere bedrijven nog verder
beperkt blijven.Een derde reden om te verwachten dat er geen massale uittreding van (kleine)
tussenpersonen plaatsvindt is dat de totale lasten van de wet relatief beperkt
zijn ten opzichte van de omzet van de sector als we uitgaan van de berekeningen
zoals weergegeven in paragraaf 10 van het algemeen deel van de toelichting
op de Wfd. De totale provisiebeloning van de intermediairs is volgens ESI-VU € 3
mld (1991) tegen geschatte nalevingskosten voor intermediairs van ca 60 mln.Bij de evaluatie van de wet binnen vier jaar na inwerkingtreding en vervolgens
telkens na 5 jaar, zal verslag worden gedaan over de doeltreffendheid en de
neveneffecten van de wet, waaronder ook de effecten op de marktstructuur,
en andere economische doorwerkingen.Verschillende leden hebben bovendien een reactie gegeven
op het voornemen om betaal- en spaarproducten uit te sluiten van de werking
van artikel 32, dat ertoe verplicht om een adviestraject reconstrueerbaar
te doen zijn voor de toezichthouder. Er is instemmend gereageerd op het voornemen
om de Administratieve Lasten van de Wfd aldus te beperken. Desondanks werd
gevraagd de uitzondering voor betaal- en spaarproducten te begrenzen tot eenvoudige
betaal- en spaarproducten. Er werd gevraagd waar de grens tussen eenvoudige
en meer complexe spaar- en betaalproducten moet worden getrokken. Het lid
Koomen (CDA) heeft gesuggereerd om alleen betaal- en spaarproducten uit te
zonderen (i) waarvan de tegoeden op korte termijn opvraagbaar zijn en (ii)
die een vaste rentevergoeding kennen.In een vrijstellingsregeling op grond van artikel 9 zal worden geregeld
dat artikel 32 van de wet niet van toepassing zal zijn op betaal- en spaarproducten
waarvoor geldt dat het risico van misseling en de waarschijnlijke schade bij
misseling beperkt zullen zijn en niet in een redelijke verhouding zullen staan
tot de kosten die door de ondernemer moeten worden gemaakt vanwege de verplichting
tot het reconstrueerbaar doen zijn van het adviestraject in verband met deze
producten. Een precieze formulering moet nog worden gezocht. Betaal- en spaarproducten
waarvan de rentevergoeding afhankelijk is gesteld van de ontwikkelingen op
de beurzen zullen al snel als complex aan te merken zijn en daarom niet uitgezonderd
kunnen worden van de reikwijdte van artikel 32.Het lid Koomen (CDA) vroeg hoe het voornemen dat is
opgevat in de discussie over mogelijke reducties op de bestaande Administratieve
Lasten, om de frequentie van het bijdragemodel terug te brengen zich verhoudt
tot het voornemen om ook het Wfd-toezicht te baseren op een bijdragemodel.In het kader van de discussie over reducties op de Administratieve Lasten
die verband houden met de huidige financiële toezichtwetgeving is inderdaad
gesproken over het terugbrengen van de frequentie van het bijdragemodel. In
dit kader werd in het bijzonder gesproken over het bijdragemodel dat verband
houdt met de Wet toezicht effectenverkeer 1995. Het toezicht op de naleving
van de Wfd zal ook worden gebaseerd op een bijdragemodel, maar een één-op-één-vergelijking
met de ervaringen met het toezicht op de Wte 1995 zal niet kunnen opgaan.
De effectiviteit van het toezicht op de Wfd zal los kunnen en moeten worden
beoordeeld van andere wetten, zoals de Wte 1995. Gezocht zal moeten worden
naar een frequentie van bijdragen die past bij het niveau van consumentenbescherming
dat de Wfd beoogt te waarborgen.Op de vraag van het lid Koomen (CDA) of er een toezegging
kan worden gegeven dat er een vormvrij toezichtmodel zal komen kan het volgende
worden geantwoord.Uitgangspunt bij het toezicht op de naleving van de regels van de Wfd
zal telkens vormvrijheid zijn. Dit omdat de doelstelling van de wettelijke
verplichtingen reeds duidelijk wordt uit de betreffende bepalingen en onder
toezicht staande instellingen in beginsel de ruimte moet worden
geboden om de meest kostenefficiënte invulling van een wettelijke verplichting
te vinden. Waar blijkt dat onder toezicht staande instellingen deze ruimte
structureel niet adequaat invullen en daarmee structureel niet voldoen aan
de wettelijke verplichtingen of wanneer zij aangeven omwille van de rechtszekerheid
behoefte te hebben aan een nadere sturing, zal een nadere invulling van de
wettelijke verplichting worden overwogen. De gevolgen hiervan voor de administratieve
lasten zullen bij deze afweging uitdrukkelijk worden meegenomen.Het lid Vendrik (GroenLinks) merkte op dat de administratieve
lasten van de Wfd ook moeten worden afgezet tegen de groeimarkt die het kabinet
heeft gecreëerd voor financiële instellingen door bezuinigingen
op o.m. de sociale zekerheid. Vanwege de privatisering van de sociale zekerheid
wordt de rol van financiële instellingen en daarmee de rol van de Wfd
nog belangrijker, aldus de eerbiedwaardige afgevaardigde. De kosten van het
wetsvoorstel zouden dus moeten dus worden afgezet tegen de grote baten van
consumentenbescherming op deze markt. Schuldhulpverlening kost ook een hoop
geld en brengt bovendien veel emotionele schade met zich mee.Het belang van consumentenbescherming op financiële markten neemt
inderdaad aanzienlijk toe naarmate meer arrangementen die voorheen exclusief
tot het terrein van de sociale zekerheid behoorden nu (ook) op de private
financiële markten kunnen worden afgesloten (sociale zekerheid (WAO),
basisverzekering zorg, toenemend belang 3de pijler pensioenen).Level playing field in de EUDe CDA-fractie vroeg of de Wet financiële dienstverlening
verder gaat dan de Richtlijn Verkoop op afstand en de Richtlijn Verzekeringsbemiddeling
voorschrijven? Voorts stelde deze fractie zich op het standpunt dat bij de
implementatie van de Richtlijn Consumentenkrediet niet verder zou moeten worden
gegaan dan waartoe de richtlijn verplicht.In de memorie van toelichting wordt in paragraaf 10.4 aangegeven welke
normen uit de Wfd verder gaan dan de door de CDA-fractie genoemde richtlijnen.
Het uitgangspunt dat de Nederlandse wetgeving niet verder moet gaan dan Europese
richtlijnen voorschrijven is moeilijk toepasbaar op terreinen waarop in het
geheel geen Europese harmonisatie heeft plaatsgevonden. Op die terreinen zal
een lidstaat die de consument van financiële producten wil beschermen
zelf een afweging moeten maken. Ook indien er een richtlijn bestaat die de
mogelijkheid biedt om als lidstaat verdergaande regels te stellen, zal een
serieuze, inhoudelijke, afweging noodzakelijk zijn. De elementen consumentenbescherming,
marktwerking, administratieve lasten en concurrentiepositie van de Nederlandse
financiële sector, spelen daarbij een centrale rol.Ten tijde van de introductie van de Wet op het consumentenkrediet is deze
afweging uitgevallen in het voordeel van het stellen van nadere regels. De
oude richtlijn biedt onvoldoende handvatten om, bijvoorbeeld, agressieve reclames
aan te pakken en aanvullende nationale regelgeving is derhalve wenselijk.
Of de nieuwe richtlijn op dit punt wel toereikend zal zijn, valt momenteel
nog niet te voorspellen.Ook in het bredere palet van de Wfd is de eerdergenoemde afweging uitgevallen
in het voordeel van aanvullende regels. Dit heeft er met name toe geleid dat
regels die ingevolge een richtlijn voor één onderdeel van de
financiële sector zouden moeten gelden ook op andere, concurrerende onderdelen
van de financiële sector van toepassing worden verklaard (de principes
van crosssectoren distributieconsistentie). Er is immers geen goede reden
waarom bijvoorbeeld bemiddelaars in verzekeringen wel betrouwbaar zouden moeten
zijn, maar kredietbemiddelaars niet.Teneinde deze afweging zorgvuldig te maken zijn de marktpartijen uitgebreid
bij deze afweging betrokken. Ook is aan de SER advies gevraagd over de reikwijdte
van de Wfd. Zowel de marktpartijen als de SER hebben de uitgangspunten van
crosssector- en distributieconsistentie onderschreven.EigendomsverhoudingenDe PvdA-fractie vroeg waarom wordt de verplichting
tot het melden van deelnemingen van aanbieders in bemiddelaars, en vice versa,
niet wettelijk worden geregeld?De verplichting waar de PvdA-fractie op doelt vloeit voort uit artikel
12, eerste lid, van de richtlijn verzekeringsbemiddeling. Deze verplichting
zal hoe dan ook worden geïmplementeerd in Nederlandse regelgeving. Bij
het opstellen van het wetsontwerp is ervoor gekozen de betreffende verplichting
in het Besluit financiële dienstverlening te implementeren. Naar verwachting
komen in het Besluit meer informatieverplichtingen te staan die naar hun aard
vergelijkbaar zijn met de bepaling die aanbieders en bemiddelaar verplicht
hun wederzijdse deelneming transparant te maken. Het ligt in de rede al deze
verplichtingen op hetzelfde wettelijke niveau te regelen. Daarnaast biedt
implementatie in het Besluit financiële dienstverlening het voordeel
dat een eventuele aanscherping van de regel sneller te realiseren zal zijn.Aansprakelijkheid aanbieder voor handelen bemiddelaarDe fractie van GroenLinks stelde vragen naar de relatie
tussen aanbieders en bemiddelaars. De Wfd regelt de publieke verantwoordelijkheidsverdeling
tussen aanbieder en bemiddelaar. Het civiele aansprakelijkheidsrecht is op
dit punt nog volop in beweging. Wordt deze ontwikkeling negatief beïnvloed
door de Wfd? Zou er in de Wfd niet een grotere verantwoordelijkheid van de
aanbieder voor de bemiddelaar moeten zijn?De Wfd maakt de aanbieder en de bemiddelaar voor het publieke toezicht
verantwoordelijk voor hun eigen handelingen. Dit betekent dat een aanbieder,
in principe, door de AFM niet wordt aangesproken op slechte adviezen die door
een bemiddelaar zijn gegeven. Dit betekent echter niet dat de aanbieder in
het geheel geen verantwoordelijkheid draagt voor zijn relatie met een bemiddelaar.
Zo regelt artikel 47 van het wetsvoorstel dat de aanbieder die in het kader
van zijn normale bedrijfsvoering ernstige misstanden constateert bij een bemiddelaar
dit moet melden bij de AFM. De AFM kan dan vervolgens ingrijpen. Ook is het
de aanbieder verboden om zaken te doen met een illegale bemiddelaar (en
vice versa). Bovendien volgt uit artikel 49 van het wetsvoorstel dat een aanbieder
zijn bemiddelaar in staat moet stellen om de Wfd na te leven, indien de bemiddelaar
dat niet zonder medewerking van de aanbieder kan. Indien de bemiddelaar slechte
adviezen geeft omdat hij van de aanbieder niet de juiste informatie heeft
ontvangen, dan kan de aanbieder daarop worden aangesproken.Deze verdeling van verantwoordelijkheden in het kader van het toezicht
maakt geen inbreuk op de wettelijke verantwoordelijkheidsverdeling die voortvloeit
uit het Burgerlijk Wetboek. De Wfd bedoelt derhalve geen belemmering te creëren
in de rechtsontwikkeling waar de fractie van GroenLinks naar verwijst.Verbonden bemiddelaarDe SP-fractie vroeg waarom er een uitzonderingspositie
wordt gecreëerd voor de verbonden bemiddelaar. Ook voor de verbonden
bemiddelaar zouden alle regels moeten gelden.De verbonden bemiddelaar moet aan alle gedragsregels voldoen. In afwijking
van de normale bemiddelaar is een aanbieder in plaats van de bemiddelaar zelf,
verantwoordelijk voor de naleving van de regels. De relatie tussen aanbieder
en verbonden bemiddelaar valt in dat opzicht te vergelijken met de relatie
tussen een aanbieder en zijn werknemers. De aard van deze verantwoordelijkheidsrelatie
brengt met zich mee dat de verbonden bemiddelaar in principe voor één
aanbieder werkzaam zal zijn. Hij mag alleen meerdere aanbieders vertegenwoordigen
indien deze aanbieders geen concurrerende producten via hem aanbieden.De constructie van de verbonden bemiddelaar moet voor verzekeringsbemiddelaars
worden ingevoerd op grond van de richtlijn Verzekeringsbemiddeling. Naast
deze juridische noodzaak kan deze constructie ook maatschappelijk wenselijk
zijn in die gevallen waarin de bemiddeling slechts een nevenactiviteit is.
Gedacht kan worden aan niet onder de uitzonderingen vallende reisverzekeringen
die worden aangeboden door reisbureaus. Het is disproportioneel om van deze
reisbureaus te verlangen dat zij zelfstandig aan alle vergunningvereisten
voldoen. De bevoegdheden van de toezichthouderDe CDA-fractie heeft geïnformeerd naar de mogelijkheden
van de minister om bij onredelijke belasting van de markt door de nadere regelingen
AFM in te grijpen en hoe dit in zijn werk gaat.Er zij op gewezen dat de AFM zelf bij het vaststellen van nadere regels
reeds gehouden is toepassing te geven aan de algemene beginselen van behoorlijk
bestuur. Een van de belangrijkste beginselen betreft het evenredigheidsbeginsel.
Dit houdt in dat de nadelige gevolgen van de nadere regels voor belanghebbenden
niet onevenredig mogen zijn in verhouding met de tot de met de regeling te
dienen doelen.Mocht de minister ondanks waarborgen die deze beginselen reeds bieden,
in een concreet geval constateren dat nadere regeling een onredelijke belasting
meebrengt voor de financiële markten, dan biedt de Wet op het financieel
toezicht (Wft), waarvoor het wetsvoorstel deze zomer bij uw Kamer is ingediend,
de mogelijkheid om hier iets aan te doen. Er kunnen daarbij twee fasen worden
onderscheiden. De eerste fase bestaat eruit dat de minister in overleg treedt
met de toezichthouder met als doel de geconstateerde onvolkomenheden in de
nadere regelingen door de toezichthouders te laten wegnemen. Mocht dit overleg
geen resultaat hebben, in de zin dat de lasten voor de markt wordt verminderd
zodat deze niet langer onredelijk is, dan breekt de tweede fase aan. In de
tweede fase kan de minister «eigen» regels vaststellen met betrekking
tot het desbetreffende onderwerp, onder gelijktijdige intrekking van de nadere
regels van de AFM die de onredelijke belasting veroorzaken.De CDA-fractie heeft geconstateerd dat binnen de AFM
nogal wat functies worden gecombineerd. Hoe verhoudt zich dat tot de leer
van trias politica? Kan de minister een nadere visie geven ten aanzien van
de functiescheiding bij de toezichthouder?Zoals de regering ook al heeft aangegeven in de nota naar aanleiding van
het verslag wordt er ten aanzien van het financieel gedragstoezicht een onderscheid
maakt tussen wetgeving, uitvoering en rechtspraak. De wet- en regelgeving
op het terrein van de financiële dienstverlening wordt voor het overgrote
deel door minister, regering en parlement vastgesteld. Alleen voor specifieke
technische of organisatorische onderwerpen kan de AFM regels stellen. Gelet
op de specifieke kennis en deskundigheid van de AFM is dit laatste ook zeer
wenselijk. De uitoefening van het toezicht ingevolge de Wfd gebeurt wel in
het geheel door de AFM. Op grond van artikel 74 van de Wfd moet de AFM bij
deze uitoefening een zekere functiescheiding maken. Personen die belast zijn
geweest met het onderzoek in het kader van toezicht op de naleving van wettelijke
regels en het vaststellen van overtredingen mogen geen werkzaamheden verrichten
met betrekking tot het opleggen van boetes en dwangsommen die verband houden
met de desbetreffende overtredingen. De AFM heeft deze functiescheiding adequaat
geborgd in de interne organisatie. Er bestaat bij de AFM namelijk een aparte
boetefunctie. Ten slotte zij opgemerkt dat de besluiten die de AFM neemt bij
de uitoefening van het toezicht (zoals besluiten inzake bestuurlijke boetes
en dwangsommen) alle onderworpen zijn aan het oordeel van de onafhankelijke
rechter. Het is dus niet zo dat de AFM ook met rechtspraak is belast.De SGP-fractie vraagt naar aanleiding van het recente
rapport van de Algemene Rekenkamer inzake de Autoriteit Financiële Markten
of er nog vergelijkbare rapporten te verwachten zijn op andere aspecten van
het gedragstoezicht.De Rekenkamer heeft inderdaad onlangs een rapport uitgebracht naar aanleiding
van zijn onderzoek naar de prestaties van de AFM bij het tegengaan van marktmisbruik
en andere vormen van oneerlijke effectenhandel. Van de Algemene Rekenkamer
is begrepen dat op korte termijn geen vervolgonderzoek is te verwachten is
dat ziet op andere aspecten van het gedragstoezicht.De SGP-fractie vraagt welke informatierechten de minister
heeft ten aanzien van de AFM, bijvoorbeeld wanneer hij precies wil weten wat
hoe de aandelenleaseproblematiek is opgepakt door de AFM? Welke
mogelijkheden heeft de minister om in zo'n situatie het gedrag van de AFM
bij te sturen?Onze minister kan aan de toezichthouder de gegevens of inlichtingen vragen
die naar zijn oordeel nodig zijn voor een onderzoek naar de wijze waarop de
toezichthouder deze wet uitvoert of heeft uitgevoerd. In dat kader kan hij
ook informatie opvragen over bijvoorbeeld aandelenlease. Ten aanzien van deze
informatiebevoegdheid voor de minister geldt wel een belangrijke beperking.
De AFM mag, kort weergegeven, geen informatie verstrekken die betrekking hebben
op zogeheten vertrouwelijke gegevens. Het betreft onder meer gegevens die
herleidbaar zijn tot individuele natuurlijke personen, vennootschappen en
rechtspersonen. Met het toekennen van het gedragstoezicht aan de AFM is het
gedragstoezicht opgedragen aan een zelfstandig bestuursorgaan. Dit brengt
mee dat de minister niet kan (op)treden in individuele gevallen van toezichtuitoefening,
zoals in het geval van aandelenlease. Het belang van het onafhankelijk functioneren
van de AFM, dat voortvloeit uit internationaal-rechtelijke eisen en gebruiken,
staat hieraan in de weg. Wel heeft de minister een algemene verantwoordelijkheid
ten aanzien van het goed functioneren van de toezichthouder. Hierop kan hij
ook door uw Kamer worden aangesproken.De SGP-fractie twijfelt of prudentieel en gedragstoezicht
wel naadloos te onderscheiden zijn. De toezichthouders zullen immers beiden
kijken naar de administratie van financiële instelling. De Wfd wordt
over 4 jaar geëvalueerd. Is dat niet wat laat om evt. overlap weg te
nemen? Hoe wordt voorkomen dat de toezichthouders tegenstrijdige regels stellen?Bij het tegengaan van overlap is het in eerste instantie van belang dat
de taken van de toezichthouders wettelijk goed worden gescheiden. De Wet financiële
dienstverlening Wfd regelt hiertoe het gedragstoezicht op financiële
dienstverleners, zoals dat door de AFM zal worden uitgevoerd. In de Wft, waarin
de Wfd uiteindelijk zal opgaan, zal de afbakening met het door DNB(/PVK) uit
te voeren prudentieel toezicht verder worden verankerd. De ervaringen met
het model zoals dat sinds 2002 functioneert, worden daarbij nadrukkelijk meegenomen.
Teneinde eventuele risico's te ondervangen van inefficiënties die zich
ondanks de wettelijke afbakening van toezichttaken kunnen voordoen, zal het
Wft-wetsvoorstel een set van bepalingen bevatten die de toezichthouders op
diverse terreinen ertoe verplichten goed samen te werken. Onderdeel van deze
bepalingen zijn de informatie-uitwisseling tussen de financieel toezichthouders
en de verplichting dat door de toezichthouders op te stellen regels zoveel
mogelijk gelijkluidend zijn. Deze bepalingen sluiten aan bij het samenwerkingsconvenant
dat de toezichthouders onderling hebben gesloten.De SGP-fractie vraagt aandacht voor de integratie van
de Wfd in de Wft. Er vindt dan een omnummering plaats. De SGP vraagt zich
af of de Wfd niet op een slimmere manier ingevaren zou kunnen worden in de
Wft.De omnummering is noodzakelijk omdat de Wft naast het deel gedragstoezicht,
dat overeenkomt met de Wfd, ook een algemeen deel (verhouding minister-toezicht-
houders) en een deel prudentieel toezicht omvat. Deze beide delen zijn zodanig
omvangrijk dat niet kan worden volstaan met een wijzigingswet op de Wfd, maar
een geheel nieuw wetsvoorstel is ontworpen.Technische en organisatorische regelsDe CDA-fractie vroeg een nadere toelichting over «technische
en organisatorische regels».Technische en organisatorische regels zijn regels die geen grote beleidsmatige
afweging vergen, maar daar de uitwerking van zijn. De echte beleidsmatige
keuzes zijn gemaakt op het niveau van de wet en deels uitgewerkt in een algemene
maatregel van bestuur. Indien en voorzover er in de algemene maatregel van
bestuur aan de toezichthouder een bevoegdheid wordt gegeven om technische
regels te stellen, dan zullen deze regels uitsluitend een uitwerking kunnen
zijn van de hogere regels. Met technische regels kan bijvoorbeeld geen wijziging
in de wettelijke verantwoordelijkheidsverdeling worden gecreëerd. Een
reden om de toezichthouder ruimte te geven om zelf regels vast te stellen
kan zijn dat de toezichthouder, omdat deze dichter op de markt zit en deze
nauwlettender volgt, beter in staat is om de intentie van regels in wet of
algemene maatregel van bestuur te concretiseren naar specifieke verplichtingen.
Naarmate een regel concreter is zal deze eerder kunnen worden ontdoken en
is er een grotere noodzaak tot snel ingrijpen.Op het terrein van informatieverstrekking kan de verhouding tussen wet,
besluit en nadere regels als volgt zijn. De wet regelt dat de financiële
dienstverlener, kortweg, adequate informatie moet verstrekken. Het besluit
benoemt de belangrijkste elementen waarover informatie moet worden verstrekt
(kerngegevens van het product: kern van verplichtingen/rechten, kosten, rendementsweergave,
risico's etc., en kerngegevens dienstverlener: beloning, eigendomsverhoudingen,
adres, aard van de dienstverlening, klachtenregeling, etc.). De nadere regels
van de toezichthouder concretiseren bijvoorbeeld de waarschuwingszinnen die
moeten worden gebruikt en stellen eisen aan de wijze waarop de waarschuwing
moet worden gepresenteerd (grootte van het lettertype, format etc.).SchuldenDe CDA-fractie vroeg in hoeverre de nieuwe Richtlijn
Consumentenkrediet haaks staat op de Wfd en wat de gevolgen van deze richtlijn
op de Wfd zullen zijn als deze is aangenomen.In het wetsvoorstel Wfd is bewust geen rekening gehouden met het richtlijnvoorstel
voor een nieuwe Richtlijn Consumentenkrediet. Tijdens de behandelingen van
het richtlijnvoorstel in Brussel werd al snel duidelijk dat vele van de in
het huidige voorstel genoemde bepalingen controversieel zijn. Zo ook de bepaling
inzake het harmonisatieniveau van de richtlijn. In dit stadium van de onderhandelingen
in Brussel is het onmogelijk gebleken een inschatting te maken van de afloop
van de onderhandelingen over deze richtlijn waardoor in de Wfd vooralsnog
geen rekening met het richtlijnvoorstel kon worden gehouden. Als deze richtlijn
definitief is vastgesteld zal worden bekeken in hoeverre de
bepalingen in de Wfd aanpassing behoeven.De CDA-fractie heeft verzocht te onderzoeken of uitbreiding
van de schuldenregistratie mogelijk is.Zoals al werd aangegeven in de Nota naar aanleiding van het verslag heeft
SZW reeds onderzoek gedaan naar de wenselijkheid en mogelijkheid om te komen
tot een centrale schuldenregistratie, wat feitelijk overeenkomt met een uitbreiding
van de bestaande centrale registratie van krediet. Over de mogelijkheden van
uitbreiding van de schuldenregistratie bent u vorig jaar bij brief van 15 juli
20031 door de staatssecretaris van SZW geïnformeerd. Er is
toen geconcludeerd dat de baten van een centrale registratie van schulden
niet opwegen tegen de lasten.Ik zal contact opnemen met mijn collega van SZW om na te gaan hoe dit
proces verlopen is om te bezien of mogelijk bepaalde gemaakte afwegingen in
dit proces voor heroverweging in aanmerking kunnen komen.Zowel de fractie van GroenLinks als de fractie van
de SP vroeg of en hoe het verbod op private schuldbemiddeling zoals dat nu
is vastgelegd in de Wet op het consumentenkrediet (Wck) met de Wfd gehandhaafd
blijft.Met ingang van 1 mei 20012 is de zorg voor het consumentenkrediet
overgegaan van de minister van Economische Zaken naar de minister van Financiën,
dit echter met uitzondering van de zorg voor de schuldbemiddeling, zoals vastgelegd
in artikel 47 en artikel 48 Wck. Zoals blijkt uit artikel 115 van de Wfd zal
de inwerkingtreding van de Wfd een groot deel van de bepalingen uit de Wck
komen te vervallen. Daarnaast zullen de bepalingen met een privaatrechtelijk
karakter uit de Wck naar het Burgerlijk Wetboek worden verplaatst. Artikel
47 en artikel 48 van de Wck, de artikelen inzake schuldbemiddeling, blijven
echter ondanks de komst van de Wfd gehandhaafd in de Wck.De PvdA-fractie gaf aan behoefte te hebben aan een
beter inzicht in de schuldenopbouw van de Nederlandse bevolking.Gegevens over de schuldenopbouw bij de Nederlandse bevolking worden onder
andere openbaar gemaakt bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).
Ook De Nederlandsche Bank (DNB) publiceert regelmatig gegevens over dit onderwerp
in Statistisch Bulletins en in Kwartaalberichten. De AFM heeft onlangs in
het Rapport «Consumptieve Kredietverlening» op basis van gegevens
van met name het CBS en DNB de ontwikkelingen van de afgelopen jaren in de
opbouw van de kredietschuld van Nederlandse huishoudens weergegeven. Dit rapport
kunt u vinden op de website van de AFM.De GroenLinks-fractie vroeg naar de reactie van de
minister op het feit dat er geen instrument is om schuldeisers te dwingen
akkoord te gaan met een saneringsregeling in het kader van de Wsnp.De instrumenten die in de Wsnp ter beschikking staan om tot een saneringsregeling
te komen liggen niet op het terrein van de Wfd en dienen in het kader van
de Wsnp besproken te worden.Verlicht regime kredietbemiddelaarsDe VVD-fractie vroeg of het «verlicht regime»
dat in de Wfd wordt aangekondigd een toezegging voor langere tijd is.Of het verlichte regime dat in de Wfd zal worden geïntroduceerd voor
bepaalde bemiddelaars in krediet toekomstbestendig is, zal in praktijk moeten
blijken. Bij geconstateerd misbruik kan aanpassing van het regime in de rede
liggen.AandelenleaseHet lid Van As (LPF) vroeg hoe de Wfd er aan zal kunnen
bijdragen dat een drama zoals de aandelenleaseaffaire zal kunnen worden voorkomen.Met de Wet financiële dienstverlening worden de verantwoordelijkheden
van de financiële dienstverleners die betrokken zijn bij de verkoop van
een financieel product verduidelijkt. Het intermediair wordt onder (verscherpt)
publiek toezicht geplaatst en ondervindt vanaf het moment van inwerkingtreding
van de Wfd derhalve niet alleen vanuit het civiele recht, maar ook vanuit
de financiële toezichtswet- en regelgeving een stimulans om het niveau
van dienstverlening op een adequaat peil te houden en de (potentiële)
klant zorgvuldig te bedienen. Verwacht wordt dat daardoor de kans op inadequate
en onzorgvuldige financiële dienstverlening en daarmee de kans op «misseling»
aanzienlijk wordt teruggebracht.Dienstverlening niet-commerciële organisatiesDe fractie van de SGP vroeg of de Wfd ook ziet op de
werkzaamheden van het Leger des Heils en of er op grond van artikel 2, eerste
lid, een onderscheid kan worden gemaakt tussen commerciële organisaties
en liefdadigheidsorganisatie zoals het Leger des Heils.Hetgeen bepaald is in artikel 2, eerste lid, heeft tot gevolg dat de Wfd
alleen van toepassing is op financiële diensten die worden verricht in
de uitoefening van een beroep of bedrijf. Aangezien er niet wordt gerefereerd
aan het oogmerk dat de betreffende persoon of organisatie heeft met de dienstverlening,
kan er op basis van dit artikellid geen onderscheid worden gemaakt tussen
personen en organisaties die een commercieel oogmerk hebben en personen en
organisatie die de dienstverlening verrichten uit liefdadigheid. Omdat het
evenwel niet in de bedoeling ligt liefdadigheidsinstellingen onder de werking
van de Wfd te brengen, zal met de betreffende organisaties naar een uitzonderingspositie
worden gezocht.1 Kamerstukken II 2002–2003, 28 258, nr. 7. 2 Stb. 2001, 232. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20032004-6398-6403.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl