Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband met het aftappen van GSM (24108)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 1120-1125

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

25-10-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 17, pagina 1120-1125

25-10-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24108Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband met het aftappen van GSM (24108)Pagina 1120-1125
17de vergadering; 25 oktober 1995Pagina 1097-1097
Vragen van het lid Verhagen aan minister van Buitenlandse Zaken over het interview met de minister van Justitie in de Franse krant "Le Figaro" van zaterdag 21 oktober 1995Pagina 1111-1116
Regeling van werkzaamheden (woensdag 25 oktober 1995)Pagina 1111-1111
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 9 februari 1994 te Brussel tot stand gekomen verdrag inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde wegen door zware vrachtwagens alsmede invoering van een belasting met betrekking tot zware motorrijtuigen (Wet belasting zware motorrijtuigen) (24070)Pagina 1097-1111
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (woensdag 25 oktober 1995)Pagina 1158-1159
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 9 februari 1994 te Brussel tot stand gekomen verdrag inzake de heffing van rechten voor het gebruik van bepaalde wegen door zware vrachtwagens alsmede invoering van een belasting met betrekking tot zware motorrijtuigen (Wet belasting zware motorrijtuigen) (24070)Pagina 1135-1152
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875)Pagina 1125-1135
Behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Wet op de accijns, de Wet op belastingen van rechtsverkeer en enkele andere belastingwetten in verband met het reëel constant houden van de accijns van motorbrandstoffen, de invoering van een fiscaal vertegenwoordiger voor de assurantiebelasting en een aantal technische aanpassingen (24334).Pagina 1152-1158
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 8 juni 1993 te Porto Carras tot stand gekomen Statuut van het Fonds voor sociale ontwikkeling van de Raad van Europa, met Bijlagen (23875)Pagina 1116-1120

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Wijziging
van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in verband met het aftappen
van GSM (24108).
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 Mijnheer de voorzitter! Er zijn voor de CDA-fractie drie redenen om het
woord te voeren over dit heel kleine wetsvoorstelletje dat eigenlijk niets
anders doet dan de kosten die gemaakt moeten worden om het aftappen van GSM-telefonie
mogelijk te maken, ten laste van de vergunninghouders, dus PTT en Libertel,
te brengen.
 
 De eerste reden betreft het principiële punt dat op deze wijze opsporingskosten,
kosten in het kader van misdaadbestrijding, in de vorm van de aftapvoorziening
anders dan normaal niet geheel ten laste van de overheid komen.
 
 De tweede reden is het feit dat kennelijk over de financiële en de
praktische problemen van deze aftapverplichtingen niet met het bedrijfsleven
is overlegd. 
 
 De derde reden is het feit dat er wel gewerkt wordt aan een Europese standaard,
maar dat die Europese standaard er nog niet is. De vraag is hoe dat moet worden
verenigd met de introductie van de aftapvoorziening per 1 januari a.s.
 
 Ik wil duidelijk stellen dat wij het eens zijn met de bij wet opgelegde
verplichting voor de houder van een vergunning tot het technisch mogelijk
maken en het verlenen van medewerking aan het aftappen van GSM-telefonie in
het kader van een justitieel opsporingsonderzoek, ook als dat betekent dat
de vergunninghouder dient te zorgen voor de technische voorzieningen die dit
aftappen mogelijk maken. De criminaliteitsbestrijding moet ook na de introductie
van nieuwe communicatiemiddelen, zoals GSM-telefonie, mogelijk blijven.
 
 Waar wij bezwaar tegen hebben, is dat de specifieke kosten van deze verplichting
die door de exploitanten moeten worden gemaakt en die een gevolg zijn van
wat de overheid hen oplegt, ten laste wordt gebracht van een deel van de samenleving,
namelijk de exploitant en waarschijnlijk dus de gebruikers van GSM-telefonie
en dus het bedrijfsleven. En dit terwijl men bij criminaliteitsbestrijding
uitgaat van de gedachte dat daarmee het algemeen belang wordt gediend en dat
dit daarom dus ook ten laste moet komen van de overheid. Het betreft hier
een kerntaak van de overheid. De keerzijde van die kerntaakgedachte is dat
de overheid dan ook het monopolie heeft bij de opsporing en de vervolging
van strafbare feiten.
 
 De motivering van de minister om van dit wezenlijke principe af te wijken
vinden wij, alles lezend, niet overtuigend. De impliciete gedachte dat het
kennelijk redelijk is dat degene die bedrijfsmatig aan derden bepaalde diensten
verleent, op voorhand structureel bijdraagt in de kosten van opsporing van
strafbare feiten waarvan deze derden eventueel verdacht zouden kunnen worden,
indien aan die dienstverlening gegevens kunnen worden ontleend die van belang
kunnen zijn voor de opsporing, is een gedachte die wij verwerpen. Wij moeten
niet denken aan een verdere uitbouwing of doortrekking van die gedachte. Je
hoeft je maar bij het wegverkeer een aantal voorstellingen te maken.
 
 Het feit dat de kosten in toenemende mate stijgen, zoals de minister zegt,
als gevolg van het feit dat steeds vaker moet worden afgetapt, rechtvaardigt
in onze ogen deze unieke stap voor GSM-telefonie niet. Het argument roept
zelfs de vraag op of wij voor andere telecommunicatiemiddelen straks dezelfde
weg inslaan. Daar zullen immers ook steeds vaker aftapactiviteiten moeten
worden ondernomen, gelet op de stijging van en de aard van de criminaliteit.
Op een vraag van de CDA-fractie of wij inderdaad voor andere telecommunicatiemiddelen
straks dezelfde weg gaan inslaan, worden wij niet gerustgesteld door de antwoorden
van de minister. Zij antwoordt daar helemaal niet op en ik zou de minister
toch graag die duidelijkheid op dit moment willen ontlokken.
 
 Mijnheer de voorzitter! Het feit dat nieuwe vormen van telecommunicatie
steeds nieuwe investeringen eisen, rechtvaardigt op zichzelf nog niet in een
specifiek geval inbreuk op het uitgangsprincipe dat de overheid de kosten
van opsporing en vervolging draagt. Het feit dat met de kostentoedeling een
prikkel wordt ingebouwd voor de vergunninghouders om op de meest voordelige
wijze de aftapbaarheid te realiseren, lijkt redelijk en praktisch, maar het
is ook niet overtuigend inbreuk te maken op dit principe. De opgevoerde kostenfactoren
vinden wij juist bij uitstek aspecten waarover de minister met de vergunninghouders,
het bedrijfsleven, overleg had kunnen en moeten voeren om na te gaan of men
op andere manieren tot een inbouw van een prikkel had kunnen komen om de kosten
zoveel mogelijk te beperken. Ook dat, mijnheer de voorzitter, vormt voor ons
een punt van kritiek. Het gaat ons om het feit dat geen overleg is gevoerd
met het bedrijfsleven over de financiële en de praktische problemen van
de aftapverplichting. Wij ontvangen namelijk signalen waaruit blijkt dat dit
niet is gebeurd. Kan de minister aangeven waarom zij dit overleg niet heeft
gevoerd en of zij van plan is dat alsnog te voeren?
 
 Mijnheer de voorzitter! Dat overleg zou in onze ogen ook nodig zijn geweest
om de complicerende factor van het Europese streven naar uniformering van
aftapvereisten met het bedrijfsleven te bespreken. Hiermee ben ik toe aan
ons derde punt van kritiek.
 
 Loopt het bedrijfsleven en lopen de exploitanten nu niet het risico investeringen
te doen die op termijn als gevolg van Europese uniformering weer moeten worden
aangevuld en in het ergste geval opnieuw moeten worden gedaan? Het zou de
minister – en ik ken de minister als iemand die zo'n opmerking ter harte
neemt – sieren als zij op dit punt met het bedrijfsleven tot afspraken
zou kunnen komen over de mogelijke botsende consequenties van de Nederlandse
stappen ten aanzien van de Europese maatregelen.
 
 Kortom, mijnheer de voorzitter, het is een klein voorstelletje met voor
de CDA-fractie onoverzienbare consequenties ten aanzien van de toerekening
van opsporingskosten en kosten voor de criminaliteitsbestrijding. Hiermee
wordt dus principieel inbreuk gemaakt op overheidsverantwoordelijkheid met
het oog op de criminaliteitsbestrijding. Dit is de reden waarom wij onder
de in het wetsvoorstel opgevoerde condities niet akkoord kunnen gaan met de
voorgestelde regeling.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Roethof (D66):
 
 Voorzitter! Vindt mevrouw Soutendijk nu werkelijk, dat al die Nederlanders
die er om de een of andere reden niet over piekeren om een mobiele telefoon
te kopen, bijvoorbeeld omdat zij een laag inkomen of een uitkering hebben,
wel moeten meebetalen aan het aftapbaar maken van het GSM-net?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 Dat is toch het principe van onze criminaliteitsbestrijding. Alle Nederlanders
betalen voor de verkeersovertredingen die alleen automobilisten maken. Alle
Nederlanders betalen voor de criminaliteit van een enkeling. Dat is nu eenmaal
het uitgangspunt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Roethof (D66):
 
 Maar niet om de genoemde voorzieningen in een nieuw net aan te brengen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 De voorzieningen zijn tot nu toe steeds van overheidswege gefinancierd.
Dat gebeurde voor de telefonie en in het kader van de controle ingevolge de
Wegenverkeerswet. Ook bij elke vorm van criminaliteitsbestrijding heeft de
overheid deze kosten gefinancierd.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Roethof (D66):
 
 Wij hebben dit jaar snelheidsbegrenzers op de vrachtwagens laten plaatsen.
Denkt u dat de overheid al die snelheidsbegrenzers heeft betaald? Wij hebben
wel de verplichting ingesteld, maar de bedrijven betalen zelf de snelheidsbegrenzer.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (CDA):
 
 Dat is een heel ander punt. Het plaatsen van een snelheidsbegrenzer is
niet hetzelfde als een verkeersovertreding.
 
 
 
 
 
 De heer Schutte (GPV):
 
 Mijnheer de voorzitter! We bespreken hier een betrekkelijk klein voorstel
dat echter een belangrijke precedentwerking zou kunnen gaan krijgen. De regering
stelt namelijk voor om de kosten die worden gemaakt om de technische voorzieningen
te treffen om de telecommunicatie af te tappen bij de GSM-vergunninghouders
in rekening te brengen. Dat hier een regeling voor moet komen is te begrijpen,
omdat het aftappen van telecommunicatie een steeds belangrijker middel wordt
bij de bestrijding van met name de georganiseerde criminaliteit en bij de
bescherming van de staatsveiligheid. Ook de kosten hiervan nemen toe.
 
 Ondertussen zoekt een interdepartementale werkgroep naar een structurele
oplossing voor de financieringsproblematiek bij het aftappen van telecommunicatie
in het algemeen. Het is dan ook de vraag of dit wetsvoorstel wel op het juiste
moment wordt behandeld en men hiermee niet vooruitloopt op de algemene discussie
hierover. Aan de vraag wie verantwoordelijk is voor de kosten van het aftappen
in het algemeen zijn immers principiële aspecten verbonden die voortvloeien
uit de directe overheidsverantwoordelijkheid voor het opsporen van strafbare
feiten. Indien op dit moment reeds een besluit inzake de kostenverdeling zou
worden genomen, is het zeer de vraag of de principiële discussie hierover
nog wel zinvol zal zijn. De regering laat dat mijns inziens ook wel doorschemeren
als zij opmerkt dat voor de andere systemen dezelfde beleidslijn zal worden
gevolgd.
 
 Bovendien vind ik het argument van de regering niet sterk dat geen duidelijkheid
over de financiële consequenties zou bestaan indien dit voorstel niet
doorgaat. Het zou toch slechts betekenen dat de overheid voor de kosten verantwoordelijk
zou blijven? De gewenste duidelijkheid is dan toch wel aanwezig?
 
 De principiële vraag waar wij nu mee geconfronteerd worden, wordt
ons eigenlijk te vroeg gesteld. Desalniettemin, is de gekozen systematiek
nu de juiste? De aftapbaarheid van de toekomstige twee GSM-netten waarover
telecommunicatie wordt afgewikkeld is een in de regelgeving gestelde eis,
waaraan de bevoegde gezagen ook duidelijk behoefte hebben. Terecht acht de
regering de beschikbaarstelling van de aftapfaciliteit als een kwaliteitseis
noodzakelijk in het algemeen belang. Als vergelijkend voorbeeld wordt de auto-industrie
genoemd, die de kosten financiert van door de overheid geëiste voorzieningen,
waarmee de overheid maatschappelijk ongewenste effecten van autogebruik wil
bestrijden. Op deze wijze maakt het bedrijfsleven haar medeverantwoordelijkheid
waar voor de maatschappelijke gevolgen van overigens volstrekt toelaatbare
activiteiten.
 
 Ik denk dat deze vergelijking niet geheel opgaat. Immers, bij het aftappen
gaat het om het leveren van een specifieke technische voorziening ten behoeve
van opsporing en vervolging van strafbare feiten, wat nu bij uitstek een overheidsverantwoordelijkheid
is en dient te blijven. Het gaat dus niet om het (mede) beschikbaar stellen
van informatie om aan een bepaalde wettelijke verplichting of maatschappelijke
verantwoordelijkheid te voldoen. Concreet betekent dit dat de overheid in
dit geval uiteraard gebruik kan maken van de diensten van de vergunninghouder,
maar mijns inziens de vergunninghouder niet kan verplichten ook nog eens de
kosten van het beschikbaar stellen van de aftapfaciliteit te betalen.
 
 Het is mij dan ook niet duidelijk waarom financiering uit de algemene
middelen principieel wordt verworpen. Dit zou betekenen dat alle belastingbetalers
uiteindelijk de kosten dragen, ongeacht de vraag of ze een GSM-abonnement
hebben. Bezien vanuit de publieke verantwoordelijkheid van de overheid om
strafbare feiten op te sporen en te vervolgen en getuige de opmerking van
de regering zelf dat aftappen een algemeen belang is, is dat toch beter te
begrijpen dan de mogelijkheid dat de vergunninghouder de kosten doorberekent
aan zijn abonnees. Indien het laatste het geval is, welk bedrag zou een abonnee
dan extra moeten gaan betalen?
 
 Tot slot nog een laatste vraag. Volgens de regering is het niet toegestaan
de kosten via de lijnhuur aan de Staat door te berekenen. Het zou echter wel
mogelijk zijn dat de vergunninghouder de kosten aan de abonnees doorberekent.
De minister moet mij maar eens uitleggen waarom dit laatste wel mag en het
eerste niet. De overheid is bij lijnhuur toch ook een abonnee?
 
 Voorzitter! Het mag duidelijk zijn dat ik niet overtuigd ben van de noodzaak
en wenselijkheid van dit wetsvoorstel. Ik wacht de reactie van de regering
uiteraard wel met belangstelling af.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Roethof (D66):
 
 Voorzitter! Het voorstel tot wijziging van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
in verband met het aftappen van GSM regelt alleen de financiering van het
aftapbaar maken van het net. Het gaat dus niet om het aftappen op zichzelf.
Het gaat erom wie de kosten voor het aftapbaar maken van de GSM-infrastructuur
zou moeten dragen: de concessiehouder of de overheid. Dat is stof genoeg voor
discussie. Het kabinet en de Raad van State verschillen van mening.
 
 De fractie van D66 is het met de minister eens dat een regeling van de
mogelijkheid tot het aftappen van GSM niet op de algehele herziening van de
Wet op de telecommunicatievoorzieningen kan wachten. Daarvoor groeit het gebruik
van GSM te snel. Het vermoeden dat criminele organisaties ook van deze vorm
van communicatie gebruik maken is, zeker bij ontstentenis van aftapfaciliteiten,
niet denkbeeldig. TNO heeft berekend dat door KPN en Libertel als operators
in totaal 34 mln. geïnvesteerd zou moeten worden om GSM technisch aftapbaar
te maken. De minister gaat ervan uit dat de kosten 13 mln. à 14 mln.
bedragen. Dat lijkt dus mee te vallen. Hoe komt de minister aan dit bedrag?
Is de schatting gebaseerd op verwachtingen van KPN of is het een berekening
van het ministerie van Verkeer en Waterstaat? 
 
 Aan het principe van wie de kosten voor het mogelijk maken van aftappen
moet dragen doet het allemaal niets af. De D66-fractie is van mening dat degenen
die deze telecommunicatie-infrastructuur aanleggen, ook zorg dienen te dragen
voor de bouw en het onderhoud van de afritten ervan. Dat geldt niet alleen
voor de bereikbaarheid van de abonnees, maar ook voor de mogelijkheid van
aftappen. De variabele kosten, dus de kosten van het aftappen zelf, zijn uiteraard
voor rekening van de overheid. Beide GSM-vergunninghouders waren, aldus de
minister in de nota naar aanleiding van het verslag, nadrukkelijk op de hoogte
van het feit dat zij de in het wetsvoorstel genoemde kosten zouden moeten
dragen.
 
 D66 is het niet met het CDA en het GPV eens dat de kosten voor de aanleg
van deze aftakvoorzieningen van GSM gewoon als kosten voor opsporing en vervolging
moeten worden gezien. Wanneer de concessiehouders overheidsbedrijven zouden
zijn, dan is het logisch dat de aanleg- en onderhoudskosten voor rekening
van de gemeenschap zouden komen. De overheid kan in onze ogen niet de investeerder
zijn van onderdelen binnen een particuliere onderneming die de infrastructuur
complementeren, ook al betreft het, zoals in dit geval, voorzieningen ten
gunste van de gemeenschap.
 
 Verder menen wij dat de voorgestelde kostenverdeling zelfs tot voordeel
van de concessiehouder kan strekken. De concessiehouder levert op deze manier
niet alleen een compleet produkt, maar hij kan door de geïnvesteerde
research en development ook profijt trekken bij toekomstige tenderprocedures
voor GSM in het buitenland of bij tenderprocedures voor andere telecommunicatievormen,
zoals DCS 1800 in het binnenland. Bovendien is de ontwikkeling van deze problematiek
in de ons omringende landen net zo geregeld als het kabinet voorstelt, of
neigen die landen daartoe.
 
 
 
 
 
 De heer Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Mevrouw Roethof maakt het mij mogelijk om mijn inbreng heel
kort te houden, omdat wat zij heeft gezegd, overeenkomt met het standpunt
van de fractie van de VVD als het gaat om dit voorstel. Mevrouw Roethof zegt
terecht dat concessiehouders voor mobiele GSM-telefonie al verplicht waren
om voorzieningen te treffen ten behoeve van het afluisteren door justitie.
Het gaat hier alleen maar om de kosten. Wij kunnen ons vinden in het voorstel
van de regering om die kosten te laten bij de concessiehouders. Wij hebben
daarvoor een vijftal overwegingen.
 
 De eerste is dat GSM-telefonie een alternatieve vorm van telefonie is,
die echter op het punt van afluisteren vergelijkbaar moet zijn met de oorspronkelijke
vorm van telefonie. De oorspronkelijke vorm van telefonie is afluisterbaar.
Een alternatief moet dat ook zijn. Wij zijn van mening dat het afluisterbaar
zijn een noodzakelijk, onlosmakelijk onderdeel is van de verschijningsvorm
telefonie in ons land. De tweede overweging is dat de regering noch aan KPN,
noch aan Libertel geld heeft gevraagd voor de DSM-concessie. Ook daarin is
dus geen reden gelegen om nu een deel van de totale kosten van die vorm van
telefonie voor rekening van het Rijk te laten komen. Ten derde: zelfs als
de regering wel geld zou hebben gevraagd, of ooit in de toekomst nog eens
geld zou vragen voor iets als dit, dan wordt bij het bepalen van de prijs
rekening gehouden met de kosten die voor dit onderdeel gemaakt moeten worden.
Het standpunt kan dan hetzelfde blijven. De vierde overweging is dat wij van
mening zijn dat de concessiehouder, als hij ook deze kosten voor eigen rekening
moet nemen, er een heel direct belang bij zal hebben om die kosten laag te
houden. Dat is ook het meest praktisch. De vijfde overweging luidt als volgt.
De overweging die wij hebben gemaakt, is dezelfde als die in Duitsland, Frankrijk
en Engeland is gemaakt. Europese afstemming zal ook op deze lijn liggen. Daarmee
zitten wij wat dat betreft goed. De VVD-fractie kan zich vinden in het voorstel
van de regering.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Van Zuijlen (PvdA):
 
 Voorzitter! Het zou niet raar zijn geweest als u mij zou hebben overgeslagen,
want ik heb niet veel nieuws te melden. Ik sluit mij aan bij de twee voorafgaande
sprekers.
 
 De wetswijziging voorziet in een oplossing voor een reëel, relatief
nieuw probleem. Vergunninghouders als KPN en Libertel worden niet alleen verplicht
medewerking te verlenen aan een bevoegd gegeven bijzondere last tot het afluisteren
of opnemen van telecommunicatie, die ook voor de telecommunicatie-infrastructuur
wordt afgewikkeld, maar zij moeten ook de technische voorzieningen treffen
die het mogelijk maken, gehoor te geven aan deze last. De kosten hiervoor
worden bij de vergunninghouders gelegd, mede omdat de exploitant zo geprikkeld
is om de kosten laag te houden en omdat hij de mogelijkheden daarvoor beter
kent. De directe kosten die de vergunninghouder maakt ten behoeve van het
uitvoeren van een tapopdracht, het transporteren van dit signaal naar een
opnamefaciliteit van een opsporingsinstantie en de verwerking daarvan, behoren
tot de opsporings- en vervolgingskosten en zijn dus voor rekening van de overheid.
Waar elders al een regeling is, gebeurt dit op soortgelijke wijze. Bovendien
waren de vergunninghouders hier tijdig en duidelijk van op de hoogte. De fractie
van de PvdA kan dus instemmen met de voorgestelde wetswijziging.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Mijnheer de voorzitter! Dit wetsvoorstel heeft een al wat langere geschiedenis.
Al bij het mondelinge overleg van 28 februari 1994 heeft mijn voorgangster
de Kamer toegezegd om met een wetsvoorstel te komen over de kostenproblematiek
van het aftappen van GSM. Ik ben blij dat het wetsvoorstel nu in de Kamer
wordt besproken en niet als een hamerstuk wordt afgedaan, want daar leek het
aanvankelijk op. Er zijn een paar kanten aan het wetsvoorstel, die het verdienen
nog eens te worden belicht.
 
 De heer Schutte en mevrouw Soutendijk hebben gesteld dat het wetsvoorstel
te maken zou hebben met de opsporing zelf. Ik denk dat zij hierover een verschil
van mening hebben met mij en, naar ik beluister, het overige deel van de Kamer.
Wat mij betreft hebben wij het duidelijk over iets anders dan de opsporing
zelf, namelijk over het mogelijk maken van opsporing en van het beschermen
van de veiligheid van de staat. Er is een zeer goede vergelij king
te maken, niet met de auto-industrie zelf, maar met de kentekenregistratie.
 
 Vroeger waren er maar weinig auto's en was kentekenregistratie niet nodig.
Als er in een dorp vijf auto's rondrijden die ook nog verschillen van kleur,
is het voor de politie buitengewoon eenvoudig om het systeem te handhaven.
Zo was het eigenlijk ook met het oude telefoonsysteem. De politie had weinig
instrumenten nodig om het te kunnen aftappen. Sterker nog, als iemand mij
in mijn auto op ATF 3 belt, kunnen de kamerleden mij bijna zelf afluisteren;
daar is nauwelijks apparatuur voor nodig. Maar de techniek staat niet stil.
Er wordt een massamarkt gecreëerd, ook voor GSM, een zeer ingewikkelde
techniek, en inmiddels is de auto-industrie gegroeid. Er rijden geen zes auto's
meer in een dorp maar 6.000.000 in Nederland. Het is daardoor niet meer mogelijk
om op het oog te handhaven en op te sporen. Daarom is er kentekenregistratie
ingevoerd, die volledig en geheel betaald wordt door de automobilist en die
er enkel en uitsluitend op gericht is om het de overheid mogelijk te maken
haar opsporingsbevoegdheid uit te oefenen. Wat mij betreft is daarin de overeenkomst
met het huidige wetsvoorstel gelegen.
 
 Ik vind dat de overheid mag vragen van bedrijven die investeren in informatie-infrastructuur,
dat zij de technische mogelijkheden aanbrengen en betalen – ook het
onderhoud daarvan – die de uitvoering van overheidstaken mogelijk maken.
Ik zie er dus geen enkel principieel probleem in, sterker, ik vind dat het
heel normaal is. Ik ben het eens met de opmerking die onder anderen mevrouw
Roethof hierover heeft gemaakt. Het zou heel oneerlijk zijn om, als steeds
ingewikkelder apparatuur de uitvoering van die taken steeds moeilijker maakt,
de kosten daarvan over de belastingbetalers uit te smeren, terwijl niet elke
belastingbetaler de keuze heeft om er vervolgens gebruik van te maken. Eén
ding weten wij zeker: degenen die kwaad willen, maken altijd van de meest
ingewikkelde apparatuur gebruik.
 
 De heer Schutte heeft ook gevraagd waarom wij het wetsvoorstel nu al behandelen
en niet wachten tot de interdepartementale werkgroep die zoekt naar een structurele
oplossing van het financieringsvraagstuk van het aftappen van telecommunicatie,
haar rapport heeft uitgebracht. Ik heb in de nota naar aanleiding van het
verslag al aangegeven dat het kabinet en ik voor de financiering van het aftappen
van toekomstige telecommunicatiesystemen dezelfde lijn zullen volgen als die
in het huidige wetsvoorstel. De interdepartementale werkgroep hoeft dus niet
meer te vergaderen over het principe. De discussie in die werkgroep is veel
breder en richt zich op een groot aantal belangrijke uitgangspunten die verband
houden met het aftappen van telecommunicatie. Gelet op mijn eerder ingenomen
standpunt zie ik dus geen reden om met de behandeling van dit wetsvoorstel
te wachten op de uitkomsten van het overleg in de werkgroep. Kortom, het principe
achten wij zeer verdedigbaar.
 
 De heer Schutte heeft vervolgens gezegd dat, ook als het wetsvoorstel
niet zou worden aangenomen, de financiële consequenties van het aftappen
duidelijk zouden zijn, want dan zou immers de overheid alles moeten betalen.
Het zij voorop gesteld dat dit niet zonder meer uit de wet is af te leiden,
want daarin worden er tot nu toe in het geheel geen uitspraken over gedaan.
Er is tot nu toe de uitleg aan gegeven dat de Staat die kosten voor zijn rekening
neemt. Een expliciete bepaling daarover ontbreekt echter in de WTV. Men kan
tot de conclusie komen dat de Staat ingevolge de wet de door beide GSM-vergunninghouders
gemaakte kosten voorlopig moet vergoeden. Ik ben echter van mening dat deze
kosten niet langer voor rekening van de Staat moeten komen. Naar mijn mening
zijn de infrastructurele kosten gewoon voor rekening van de vergunninghouder.
 
 De heer Schutte heeft ook gevraagd waarom de kosten niet via de lijnhuur
aan de Staat kunnen worden doorberekend. Dit wordt belet door het door mij
ingezette beleid. Dat voorkomt namelijk dat de Staat via toerekening van de
lijnhuur alsnog opdraait voor de investeringskosten. Uitgangspunt van het
beleid is dat die juist niet voor rekening van de Staat zijn. Het is een ondernemersverantwoordelijkheid
van de vergunninghouder om de gemaakte kosten te verdisconteren in zijn bedrijfsvoering.
De heer Schutte heeft natuurlijk wel gelijk dat de Staat net als andere klanten
een deel van die kosten krijgt doorberekend als hij gebruik maakt van GSM-apparatuur.
De overheid heeft er echter als klant belang bij dat de veiligheid van de
Staat hiermee kan worden gediend. Ik heb er niets op tegen om mee te betalen
aan die abonnementskosten.
 
 Dan heeft mevrouw Soutendijk nog gevraagd waarom er geen overleg is gevoerd
met het bedrijfsleven. De bedrijven die hiermee direct hebben te maken, KPN
en Libertel, waren ervan op de hoogte dat zij rekening moesten houden met
het betalen voor de technische voorzieningen die gemaakt moeten worden om
te voldoen aan een last tot aftappen. Daarvan waren zij al op de hoogte voordat
de vergunningen werden verstrekt. FEL/TNO heeft onderzoek verricht naar de
praktische problemen en daarover overleg gepleegd met KPN, maar dat was in
de fase dat nog niet bekend was dat ook Libertel op die markt ging opereren.
Ik realiseer mij evenwel dat over het wat bredere principe – en daar
heeft mevrouw Soutendijk gelijk in – nog geen overleg is gevoerd met
de RCO. Ik kan haar toezeggen dat wij dat zeker zullen herstellen in de verdere
uitwerking. Ik mag toch aannemen dat ook de RCO zich moet kunnen vinden in
het principe dat de Staat zijn taken naar behoren moet kunnen blijven uitvoeren,
ook als de techniek zich ontwikkelt.
 
 Mevrouw Soutendijk heeft gevraagd of wij het risico lopen dat de aftapeisen
moeten worden aangepast als gevolg van de Europese harmonisatie. De algemene
aftapvereisten zijn al een aantal jaren geleden geharmoniseerd. Dat heeft
zijn beslag gekregen in de raadsresolutie over de wettelijk toegestane interceptie
van telecommunicatie. De invulling van de nationale aftapvereiste is gebaseerd
op dit algemene vereiste en aanpassingen verwacht ik niet.
 
 Voorzitter! Er is naar de kosten gevraagd. TNO-onderzoek kwam oorspronkelijk
uit op een bedrag van 34 mln., terwijl wij nu schatten dat er 13 à
14 mln. mee gemoeid is. De kosten zijn gebaseerd op het aantal te verwachten
centrales. In het begin, met twee centrales, zijn die kosten 3 à 4
mln., zoals becijferd door TNO. Bij de uiteindelijke veertig centrales bedragen
de kosten 13 à 14 mln. Dit zijn de minimale kosten
om aan de vereisten te voldoen. Doorberekening van de kosten aan de klant
is afhankelijk van de uiteindelijke omvang van de markt. Over een periode
van een jaar of tien betekent dit een stijging van ongeveer 0,3% van de abonnementskosten
of een stijging van 0,1% van de gesprekskosten per minuut. Men moet zich realiseren
dat dit een zeer ruwe schatting is.
 
 Voorzitter! Ik ben en blijf van mening dat dit wetsvoorstel alleszins
te verdedigen is. Sterker nog, het is een alleszins te verdedigen principe
dat degene die de investeringen doet ook voor dit soort kosten opdraait.
 
 
 
 
 
 De heer Schutte (GPV):
 
 Voorzitter! Ik dank de minister voor haar heldere beantwoording. Nu zwijgen
zou de indruk kunnen wekken dat ik door die beantwoording volledig overtuigd
was en dat zou te snel geoordeeld zijn. De minister heeft de principiële
discussie goed geschetst. Ik heb ook geprobeerd dezelfde afweging te maken.
Ik ben nog steeds van mening dat de afweging moet uitvallen op de manier zoals
ik in eerste termijn heb aangegeven. Het aftappen van het telefoonnet en straks
ook van het GSM-net is bij uitstek een opsporingsmethode, zoals er meer opsporingsmethoden
zijn en er straks misschien nog meer geregeld moeten worden als de commissie-Van
Traa klaar is met haar werk. Wat dat betreft zie ik een duidelijk verschil –
op z'n minst een gradueel verschil – met de kentekenregistratie. Natuurlijk
speelt daarbij ook het element van het belang van de opsporing mee. Er zou
over gediscussieerd kunnen worden of dat doorberekend moet worden. In ieder
geval heeft de kentekenregistratie in mijn overtuiging een bredere, meervoudige
functie dan alleen die van opsporingsmethode. In die zin zou het argument
van doorberekening geen rol moeten spelen. Dus voorlopig blijf ik bij mijn
conclusie dat ik dit wetsvoorstel beter niet kan steunen.
 
 
 
 
 
 Minister Jorritsma-Lebbink:
 
 Voorzitter! Ik ga nog een kleine poging wagen om de heer Schutte over
te halen. Ik ben het natuurlijk met hem eens dat aftappen een opsporingsmethode
is, evenals het fotograferen van kentekens of het bekeuren van mensen omdat
zij niet verzekerd zijn of hun motorrijtuigenbelasting niet betaald hebben.
Maar het mogelijk maken van die opsporing is geen opsporingsmethode. Er is,
dunkt mij, een verschil tussen het betalen van het aftappen zelf, dat natuurlijk
door de overheid dient te geschieden, en het mogelijk maken van het aftappen.
Wat dit laatste betreft ben en blijf ik van mening dat dit mede een verantwoordelijkheid
is van de bedrijven die de produkten leveren.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, aanstaande dinsdag over dit wetsvoorstel te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 De vergadering wordt van 14.42 uur tot 15.00 uur geschorst.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-17-1120-1125.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl