ECLI:NL:CRVB:1996:ZB6146, Centrale Raad van Beroep, 03-06-1996, 95/902 CSV
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-06-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Ketenaansprakelijkheid; G-rekening; betalingen in hoofdzaak aan
         belastingdienst.

95/902 CSV
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de Hout- en
      Meubelindustrie en de Groothandel in Hout, appellant,
    
    
    en
    
    B.V. X., gevestigd te Y., gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Op bij aanvullend beroepschrift d.d. 28 augustus 1995
      aangegeven gronden is appellant in hoger beroep gekomen
      van een door de Arrondissementsrechtbank te Zutphen onder
      dagtekening 30 januari 1995 tussen partijen gegeven uitspraak,
      waarnaar hierbij wordt verwezen. In deze uitspraak
      heeft de rechtbank het inleidende beroep van gedaagde
      tegen het bestreden besluit van 27 december 1991
      gegrond verklaard en het bestreden besluit vernietigd.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft drs H.Th. Kuipers, belastingadviseur
      te Rotterdam, bij schrijven van 10 oktober 1995 een
      verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Bij brieven van 9 januari 1996 en 22 februari 1996 heeft
      appellant enkele vragen van de Raad beantwoord.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden
      op 22 april 1996, waar voor appellant zijn verschenen
      mr A.C.J.M. Schröder en mr B. de Pijper, werkzaam bij Gak
      Nederland B.V.. Gedaagde heeft zich bij die gelegenheid
      doen vertegenwoordigen door drs H.Th. Kuipers, voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Aan de aangevallen uitspraak ontleent de Raad de volgende
      feiten en omstandigheden (waarbij gedaagde wordt aangeduid
      als eiseres en appellant als verweerder):
      "Eiseres exploiteert een groothandel in dakconstructies.
      De assemblage van de te fabriceren daken besteedde
      eiseres gedurende de jaren 1986 tot en met
      1989 uit aan de heer A., handelend
      onder de naam B..
      Laatstgenoemde -te Y. gevestigde- onderneming
      verrichtte (nagenoeg) uitsluitend werkzaamheden
      voor eiseres middels een twintigtal bij
      B. in dienst zijnde werknemers.
      Ingaande 18 januari 1989 is B. gefailleerd, met achterlating van
      premieschulden over de jaren 1986, 1988 en 1989.
      Middels het bestreden besluit heeft verweerder
      eiseres terzake van deze premieschulden aangesproken.
      Verweerder heeft daarbij primair het standpunt ingenomen
      dat de verhouding tussen eiseres en
      B. (en zijn werknemers)
      beschouwd dient te worden als een dienstbetrekking
      in de zin van artikel 4 lid 1 sub a ZW, WW en WAO,
      op grond waarvan eiseres in haar hoedanigheid van
      werkgeefster premie ingevolge voornoemde wetten verschuldigd is.
      Subsidiair wordt eiseres op grond van artikel 16b
      Coördinatiewet Sociale Verzekering (CSV) in de
      hoedanigheid van aannemer hoofdelijk aansprakelijk
      gesteld voor de premies welke B. als onderaannemer had dienen te voldoen
      met betrekking tot de voor eiseres uitgevoerde werken.
      Meer subsidiair wordt eiseres op grond van artikel
      16a CSV hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de
      betaling van meergenoemde premies, welke B. als uitlenende werkgever
      verschuldigd is terzake van de voor eiseres (als
      inlener) uitgevoerde werkzaamheden.".
    
    
    
      Met betrekking tot het primaire standpunt van appellant
      heeft de rechtbank overwogen dat de werkzaamheden van
      A. werden verricht in de uitoefening van
      een bedrijf, zodat de arbeidsverhoudingen van A.
      en zijn personeel met gedaagde niet op grond van
      artikel 4, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wet op
      de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), als
      dienstbetrekkingen kunnen worden aangemerkt.
      Met name gelet op de omstandigheid dat A.
      het risico en de verantwoordelijkheid droeg voor omstreeks
      twintig personeelsleden en daarnaast op het feit
      dat A. zich ook naar buiten toe presenteerde
      als zelfstandig ondernemer door - onder meer - opstelling
      van jaarrekeningen, inschrijving in het handelsregister
      en het beschikken over een BTW-nummer, kan de Raad
      zich met dit oordeel van de rechtbank verenigen.
    
    
    
      Ten aanzien van het subsidiaire standpunt van appellant
      heeft de rechtbank overwogen dat het bestreden besluit
      onzorgvuldig is voorbereid, omdat appellant onvoldoende
      heeft onderzocht in hoeverre aannemelijk is dat de niet-betaling
      van premies door A. aan hem te
      wijten is, zodat onvoldoende is komen vast te staan dat
      de uitzonderingsgrond van het zesde lid van artikel 16b
      van de Coördinatiewet Sociale Verzekering (hierna: CwSV)
      in het onderhavige geval al dan niet van toepassing is.
    
    
    
      De Raad is anders dan de rechtbank van oordeel dat de
      besluitvorming van appellant niet onzorgvuldig is voorbereid.
      Appellant heeft haar besluit kunnen gronden op het
      rapport van de belastingdienst, dat in samenwerking met
      een van haar looninspecteurs is opgesteld, en op het
      verslag van de bewindvoerder in de voorlopige surséance
      van betaling.
      Naar het oordeel van de Raad kwalificeert gedaagde zich
      als aannemer en A. zich als onderaannemer
      in de zin van artikel 16b, eerste lid, (thans tweede lid
      van de) van de CwSV. Laatstgenoemde verbond zich tegenover
      gedaagde om daken ten behoeve van woningen te assembleren
      met behulp van materiaal en aan de hand van tekeningen van gedaagde.
      De Raad stelt verder vast dat A. een zodanig
      financieel beheer heeft gevoerd dat er forse achterstanden
      zijn ontstaan in de betaling van de aan appellant
      verschuldigde premies, waarbij appellant ten opzichte van
      de belastingdienst min of meer stelselmatig is achtergesteld.
      De omstandigheid dat het financieel beheer van
      A. voor een aanzienlijk deel werd uitgevoerd
      door een - kennelijk incompetente - boekhouder doet
      niet af aan de conclusie dat een dergelijk financieel
      beheer aan A. toe te rekenen valt. Voorts
      is gebleken dat A. aanmerkelijk hogere
      kasopnames heeft gedaan dan waartoe zijn
      netto-bedrijfsresultaten aanleiding gaven.
      Onder deze omstandigheden is de Raad, anders dan de
      rechtbank, van oordeel dat in voldoende mate aannemelijk
      is gemaakt dat de niet-betaling van premies aan
      A. te wijten is geweest.
    
    
    
      De Raad verwerpt eveneens de stelling van de gedaagde dat
      zij niet aansprakelijk kan worden gehouden vanwege de
      toepassing van artikel 16b, elfde lid, (thans vierde
      lid), onder a, van de CwSV. De werkzaamheden werden uitgevoerd
      in de fabriekshal van gedaagde. Zij heeft haar
      bewering dat A. voor het gebruik van haar
      fabriekshal huurpenningen betaalde, niet aannemelijk
      gemaakt. De Raad stelt vast dat het aangenomen werk niet
      geheel of grotendeels is verricht op de plaats waar
      A. zijn onderneming had gevestigd.
    
    
    
      Gedaagde heeft in eerste aanleg geklaagd over de omstandigheid
      dat A. vanaf zijn G-rekening in
      hoofdzaak betalingen deed aan de belastingdienst en
      slechts in geringe mate aan appellant, hetgeen tot
      benadeling van gedaagde zou hebben geleid.
      Appellant heeft daartegen aangevoerd dat het wettelijk
      vermoeden zoals genoemd in het vijfde lid van artikel 16b
      van de CwSV slechts geldt voor die bedragen die ook
      daadwerkelijk bij gedaagde terecht zijn gekomen.
      De Raad kan zich verenigen met deze stelling van
      appellant. Zoals de Raad reeds eerder heeft overwogen, onder
      meer in zijn uitspraak van 17 juli 1995, gepubliceerd in
      RSV 1996/11, wordt in een geval als het onderhavige de
      hoogte van de aansprakelijkstelling van gedaagde bepaald
      door de omvang van de door A. met het van
      gedaagde aangenomen werk gemoeide premies, verminderd met
      de in het vijfde lid van artikel 16b van de CwSV bedoelde
      stortingen van gedaagde op de G-rekening van
      A., voor zover die stortingen uiteindelijk
      daadwerkelijk door middel van een overmaking vanaf een
      G-rekening ten titel van premiebetaling zijn ontvangen.
      De omstandigheid dat A. er kennelijk voor
      koos om vanaf de G-rekening in hoofdzaak betalingen aan
      de belastingdienst te doen en slechts in relatief geringe
      mate aan appellant, leidt de Raad niet tot een ander
      oordeel.
    
    
    
      Nu vast is komen te staan dat appellant gedaagde terecht
      en op goede gronden aansprakelijk heeft gesteld op grond
      van artikel 16b van de CwSV, behoeft het meer subsidiaire
      standpunt van appellant geen bespreking meer.
    
    
    
      Gedaagde heeft ten slotte enige grieven geuit tegen de
      omstandigheid dat bij de vaststelling van de hoogte van
      de aansprakelijkstelling geen rekening is gehouden met de
      bedragen die naar aanleiding van een bodembeslag beschikbaar
      gekomen zijn, en daarnaast een aantal grieven geformuleerd
      met betrekking tot het incassobeleid van appellant.
      Aangezien deze grieven echter geen betrekking hebben op
      het onderwerp van het bestreden besluit, doch op de invordering
      van het bedrag waarvoor gedaagde aansprakelijk
      is gesteld, kunnen genoemde grieven in het onderhavige
      geding niet aan de orde komen.
    
    
    
      Het voorgaande leidt ertoe dat de aangevallen uitspraak
      voor vernietiging in aanmerking komt en het inleidend
      beroep van gedaagde alsnog ongegrond verklaard dient te
      worden.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven
      aan artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidend beroep van gedaagde alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr A.F.M. Brenninkmeijer als voorzitter
      en mr G.P.A.M. Garvelink-Jonkers en
      mr C.W.M. van Ballegooijen als leden, in tegenwoordigheid
      van mr L.H. Vogt als griffier en uitgesproken in het
      openbaar op 3 juni 1996.
    
    
    
    (get.) A.F.F. Brenninkmeijer.
    
    
    (get.) L.H. Vogt.
    
    
    
    
      AS
      126