ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9096, Centrale Raad van Beroep, 26-10-2000, 98/5060 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-10-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/5060 WW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen treedt het
      Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats
      van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval
      is het Lisv in de plaats getreden van de Nieuwe Algemene
      Bedrijfsvereniging. In deze uitspraak wordt onder appellant
      tevens verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 29 augustus 1996 heeft appellant gedaagdes
      bezwaren tegen zijn besluit van 7 januari 1994, waarbij
      gedaagde met ingang van 13 september 1993 een uitkering
      ingevolge de Werkloosheidswet (WW) is toegekend, berekend naar
      een dagloon van f 188,45, ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Haarlem heeft bij uitspraak van
      4 mei 1998 het door gedaagde tegen dit besluit ingestelde
      beroep gegrond verklaard, dit besluit vernietigd en appellant
      opgedragen een nieuw besluit te nemen met inachtneming van
      hetgeen in de uitspraak is overwogen.
    
    
    
      Appellant is van die uitspraak bij de Raad in hoger beroep
      gekomen. In een aanvullend beroepschrift d.d.
      14 december 1998 zijn de gronden voor het hoger beroep
      uiteengezet.
    
    
    
      Bij schrijven van 29 december 1998, met bijlagen, heeft
      gedaagde een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      14 september 2000, waar appellant zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr M.M. de Boer-Veerman. Gedaagde is
      niet verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      In dit geding worden partijen verdeeld gehouden door het
      antwoord op de vraag of appellant terecht en op goede gronden
      gedaagdes dagloon ingevolge de WW heeft bepaald op f 188,45.
    
    
    
      Ten tijde hier van belang was gedaagde werkzaam als
      uitzendkracht. Op grond van artikel 10, eerste lid, aanhef en
      onder b, van de Dagloonregels Invoeringswet stelselherziening
      sociale zekerheid (hierna: IWS) dient het dagloon van een
      werknemer die gemiddeld gedurende een geringer dan het normale
      aantal uren werkt of afwisselend wel en niet werkzaam was,
      evenredig te worden verminderd. Kern van het geschil is nu hoe
      deze evenredige vermindering van het dagloon moet worden
      berekend. Dit wordt in artikel 10 van de Dagloonregels IWS
      niet geregeld.
    
    
    
      Appellant heeft om praktische redenen gekozen voor een systeem
      om deze evenredige vermindering te bereiken door het
      gemiddelde uurloon te vermenigvuldigen met het gemiddelde
      aantal arbeidsuren per week (hierna: GAA) en de verkregen
      uitkomst te delen door 5. Appellant berekent dit GAA als
      volgt. Hij bepaalt eerst de referteperiode. Het aantal in de
      referteperiode gewerkte uren wordt dan -in verband met
      vakantie- en snipperdagen- vermenigvuldigd met de factor
      1,1087. In de collectieve arbeidsovereenkomst voor
      uitzendkrachten is 10,87% gereserveerd voor vakantie- en
      snipperdagen. Vervolgens worden voor de bepaling van het GAA
      de op de feestdagen en de ziektedagen (niet) gewerkte uren
      berekend. Aangezien deze laatste berekening geen voorwerp van
      geschil vormt, wordt aan deze berekening verder voorbij
      gegaan.
    
    
    
      Appellant heeft besloten tot het hanteren van een
      'abstraherend' systeem voor de bepaling van het aantal
      vakantie- en snipperdagen, waarbij wordt uitgegaan van genoemd
      percentage, aangezien volgens hem in de praktijk niet of
      nauwelijks is vast te stellen voor welk aantal vakantiedagen
      een werknemer als uitzendkracht een reservering heeft
      opgebouwd. Deze berekeningswijze leidt ertoe dat alleen het in
      de referteperiode -van in het onderhavige geval 26
      weken- gewerkte aantal uren wordt verhoogd met de toeslag van
      10,87%. Zo worden in dit geval alleen de vakantiedagen
      waarvoor in de referte-periode een reservering is
      opgebouwd -voor gedaagde 8,8 dagen- bij de berekening
      meegenomen, en niet de andere dagen -voor gedaagde 7,2
      dagen- waarvoor gedaagde nog een reservering van vóór de
      referteperiode had staan, welke gereserveerde vakantierechten
      haar, naar zij ter zitting meedeelde, ook feitelijk toen zijn
      uitbetaald.
    
    
    
      In geschil is of toepassing van de door appellant in het
      algemeen gehanteerde, 'abstraherende', berekeningswijze van de
      evenredige vermindering voor vakantie- en snipperdagen in het
      onderhavige geval rechtens toelaatbaar is, nu gedaagde in de
      referteperiode zestien vakantiedagen, waarvoor zij ook
      vakantierechten had opgebouwd, heeft opgenomen.
      Daarbij is ook in geschil of appellant die de formule hanteert
      GAA x uurloon : 5, met de toepassing op het onderhavige geval
      van zijn 'abstraherende' benaderingswijze wel het bepaalde in
      het Besluit van de Sociale Verzekeringsraad van 18 december
      1986, nr 86/8052, Stcrt. 1986,248, zoals nader gewijzigd
      (hierna: Besluit urengelijkstelling), heeft nageleefd. In het
      bijzonder rijst de vraag of artikel 1, eerste lid, aanhef en
      onder b, van het Besluit urengelijkstelling, waarin sprake is
      van een gelijkstelling van vakantiedagen, "voor zover hij voor
      die dagen geen loon maar een schadeloosstelling wegens
      loonderving heeft ontvangen of een aanspraak hierop heeft
      verkregen", meebrengt dat alleen die vakantiedagen als
      gelijkgesteld kunnen worden meegenomen waarvoor in de
      referteperiode schadeloosstelling is opgebouwd en ontvangen,
      dan wel dat op de voet van dit artikel alle vakantiedagen
      waarvoor schadeloosstelling is ontvangen, kunnen worden
      gelijkgesteld, ook voor zover het gaat om een
      schadeloosstelling die is opgebouwd, en waarvoor derhalve een
      aanspraak is verkregen, vóór de referteperiode.
    
    
    
      De Raad is van oordeel dat de door appellant gehanteerde
      'abstraherende' berekeningswijze rechtens niet onaanvaardbaar
      is. Aangezien bij uitzendkrachten zelden met 100% zekerheid
      kan worden vastgesteld over welke dagen de uitzendkracht
      tijdens de referteperiode vakantie heeft genoten en in
      hoeverre hij daarvoor vakantierechten heeft opgebouwd, is naar
      's Raads oordeel een zo goed mogelijk geobjectiveerd systeem
      onontbeerlijk, ook al heeft het soms de consequentie dat het
      voor een betrokkene wat ongunstiger kan uitvallen.
    
    
    
      Het oordeel van de rechtbank dat appellant toepassing had
      moeten geven aan artikel 4, eerste lid, letter d, van de
      Dagloonregels IWS acht de Raad derhalve niet juist.
    
    
    
      Op grond van het vorenoverwogene komt de aangevallen uitspraak
      voor vernietiging in aanmerking.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    Mitsdien dient te worden beslist als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidende beroep alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter, en
      mr R.C. Schoemaker en mr G. van der Wiel als leden, in
      tegenwoordigheid van mr L.H. Vogt als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 26 oktober 2000.
    
    
    
    (get.) B.J. van der Net.
    
    
    
    (get.) L.H. Vogt.
    
    
    
    AB