ECLI:NL:CRVB:1996:ZB6324, Centrale Raad van Beroep, 16-07-1996, 95/6874 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-07-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Geen sprake van door een derde beroepsmatig  verleende rechtsbijstand, nu is komen vast te staan dat de gemachtigde in het kader van vrijwilligerswerk bij de ANIB bijstand heeft verleend.

95/6874 WVG
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    [appellant], wonende te [woonplaats], appellant,
    
    en
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de
      gemeente Nieuw-Schoonebeek, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 30 november 1994 is appellant vanwege
      gedaagde in kennis gesteld van het besluit hem op grond
      van artikel 3.1 van de verordening Wet voorzieningen
      gehandicapten (de verordening) van de gemeente
      Nieuw-Schoonebeek een individuele vervoersvoorziening toe
      te kennen tot een bedrag van f 1.625,-- per jaar. Tevens
      is appellant vanwege gedaagde bij die brief in kennis
      gesteld van het op grond van de verordening genomen
      besluit tot afwijzing van het verzoek van appellant om
      verhuis- en inrichtingskosten te vergoeden.
    
    
    
      Gedaagde heeft het bezwaar van appellant, gericht op
      beide onderdelen van voormeld besluit, bij besluit van
      20 januari 1995, dat in fotocopie aan deze uitspraak is
      gehecht, ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Assen heeft bij uitspraak
      van 23 augustus 1995 het tegen laatstvermeld besluit
      ingestelde beroep gegrond verklaard, dit besluit
      vernietigd en bepaald dat de rechtsgevolgen van het
      vernietigde besluit geheel in stand blijven.
    
    
    
      Namens appellant heeft drs. J. Janssen,
      gehandicaptenadviseur van de ANIB, bond van gehandicapten
      en arbeidsongeschikten, hoger beroep ingesteld en de Raad
      op bij het beroepschrift (met bijlage) aangevoerde
      gronden verzocht de aangevallen uitspraak te vernietigen
      en te bepalen dat appellant aanspraak kan maken op een
      hogere vervoersvergoeding, alsmede een
      saneringsvergoeding en gedaagde te veroordelen in de
      proceskosten.
    
    
    
      Bij schrijven van 10 november 1995 heeft gedaagde van
      verweer gediend.
    
    
    
      Bij brieven van 12 juni 1996 (met bijlagen) en 14 juni
      1996 (met bijlage) zijn de gronden voor het beroep nader
      aangevuld.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden
      op 25 juni 1996, waar appellant is verschenen bij zijn
      gemachtigde drs Janssen, voornoemd, en waar gedaagde zich
      heeft laten vertegenwoordigen door mr. P. Bethlehem,
      werkzaam bij de gemeente Nieuw-Schoonebeek.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant, geboren [datum] 1939, ontving tot 1 april 1994
      op grond van artikel 57, tweede lid van de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (hierna: AAW), zoals die
      bepaling tot die datum luidde, een
      vervoerskostenvergoeding van de Bedrijfsvereniging voor
      de Metaalnijverheid. Aansluitend heeft de gemeente
      Alkmaar, waar appellant toendertijd woonachtig was, deze
      vergoeding ongewijzigd voortgezet onder toepassing van de
      op de Wet voorzieningen gehandicapten (hierna: Wvg)
      steunende Gemeentelijke Verordening Voorzieningen
      Gehandicapten. In verband met de verhuizing van appellant
      naar de gemeente Nieuw-Schoonebeek heeft de gemeente
      Alkmaar deze vergoeding per 1 september 1994 beëindigd.
      Bij gedaagde heeft appellant daarop aan aanvraag tot een
      vervoerskostenvergoeding en een financiële tegemoetkoming
      in verband met zijn verhuizing ingediend. Bij besluit van
      30 november 1994 heeft gedaagde een
      vervoerskostenvergoeding tot een bedrag van f 1.625,-- toegekend
      en een financiële tegemoetkoming in de
      verhuis- en inrichtingskosten afgewezen. Aan dit besluit
      ligt een advies van 9 november 1994 van de GGD Zuidoost-Drente
      ten grondslag, waarbij gevoegd was een bijlage met
      een overzicht van de voor appellant geldende medische
      beperkingen. Alvorens het besluit van
      30 november 1994 te nemen is op 23 november 1994 van de
      zijde van gedaagde nog telefonisch bij de GGD nader
      advies gevraagd met betrekking tot de vraag of de
      verhuizing van appellant van Alkmaar naar Schoonebeek
      medisch noodzakelijk was.
      Tijdens de in de bezwaarfase gehouden hoorzitting van
      2 januari 1994 heeft appellant betwist dat de GGD
      inlichtingen had ingewonnen bij zijn behandelend
      longarts. Voorts heeft hij onder overlegging van een
      verklaring van zijn huisarts gesteld dat hij in verband
      met zijn medische klachten is aangewezen op een
      gesaneerde woning en heeft hij een brief van zijn
      cardioloog overgelegd waaruit blijkt dat deze niet
      afwijzend stond tegenover zijn verhuizing. Tevens heeft
      appellant een specificatie verstrekt van de bij hem
      bestaande vervoersbehoefte en het door hem in verband
      hiermee te verrijden aantal kilometers. Ook heeft
      appellant tijdens de hoorzitting kenbaar gemaakt zich
      niet opnieuw aan een medische keuring te willen
      onderwerpen.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft gedaagde vervolgens zijn
      besluit van 30 november 1994 gehandhaafd.
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het
      bestreden besluit vernietigd, daartoe in het kader van de
      toegekende vervoerskostenvergoeding als volgt overwegend:
      "Verweerder heeft het bestreden besluit gebaseerd op een
      advies van de GGD. Gebleken is echter dat verweerder geen
      kennis heeft genomen, voorafgaande aan het besluit van 30
      november 1994 en het bestreden besluit, van de aan het
      GGD-advies ten grondslag liggende stukken. Verweerder
      heeft derhalve niet zelf kunnen controleren of het advies
      zorgvuldig tot stand is gekomen en inhoudelijk concludent
      is en heeft daarmee gehandeld in strijd met de artikelen
      3:2 en 3:9 van de Algemene wet bestuursrecht."
    
    
    
      De rechtbank heeft vervolgens de rechtsgevolgen van het
      bestreden besluit in stand gelaten, omdat dit naar haar
      oordeel inhoudelijk op juiste gronden was genomen.
    
    
    
      De Raad zal, evenals de rechtbank, eerst bezien of de
      advisering door de GGD en de besluitvorming door gedaagde
      voldoen aan de eisen die daaraan uit een oogpunt van
      behoorlijk bestuur in de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
      en de jurisprudentie zijn gesteld. Dienaangaande merkt de
      Raad op dat artikel 3:2 van de Awb van het bestuursorgaan
      dat met de besluitvorming is belast in de eerste plaats
      eist, dat het de nodige kennis vergaart omtrent de
      relevante feiten en de af te wegen belangen. Indien,
      zoals in het onderhavige geval, voor het vaststellen van
      die feiten mede gebruik moet worden gemaakt van
      deskundigheid waarover het bestuursorgaan niet zelf
      beschikt, kan gebruik worden gemaakt van advisering door
      daartoe door het bestuursorgaan in te schakelen
      deskundige adviseurs.
      Artikel 3:9 van de Awb verlangt dan van het
      bestuursorgaan dat van zodanige adviezen gebruik maakt,
      dat het zich ervan vergewist dat het door de adviseur
      verrichte onderzoek op zorgvuldige wijze heeft
      plaatsgevonden. Om die reden kan van een deugdelijke
      advisering die het bestuursorgaan de mogelijkheid biedt
      daarop af te gaan slechts sprake zijn, indien uit die
      adviezen ten minste blijkt op basis van welke gegevens
      deze tot stand zijn gebracht en welke procedure bij het
      tot stand brengen van die adviezen is gevolgd.
    
    
    
      De Raad ziet in het onderhavige geval onvoldoende reden
      om het bestreden besluit op grond van evenvermelde
      wettelijke bepalingen te vernietigen.
      Daartoe overweegt de Raad als volgt.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit is de medische noodzaak voor
      een vervoerskostenvergoeding door gedaagde (impliciet)
      aanvaard en is alleen geweigerd die vergoeding op een
      hoger bedrag vast te stellen dan het voor appellant
      geldende normbedrag. Tussen partijen is ook niet in
      geschil dat appellant op medische gronden in aanmerking
      dient te komen voor een vervoerskostenvergoeding. Wel is
      de vraag aan de orde of, gegeven die ook door de GGD
      vastgestelde noodzaak, deze vergoeding in relatie tot de
      vervoersbehoefte van appellant door gedaagde niet op een
      te laag bedrag is vastgesteld. Nu voor de hoogte van de
      gevraagde vergoeding de vraag of het - primair op de
      medische aspecten gerichte - advies van de GGD op
      zorgvuldige wijze tot stand is gekomen en of gedaagde
      zich daarvan heeft vergewist, niet van doorslaggevend
      belang is, kan de Raad aan die vraag niet hetzelfde
      zwaarwegende en voor het onderhavige geschil beslissende
      belang toekennen als de rechtbank.
    
    
    
      De Raad ziet evenmin grond om te oordelen dat gedaagde in
      strijd is gekomen met het bepaalde in artikel 3:2 en 3:9
      van de Awb door bij de afwijzing van de door appellant
      gevraagde financiële tegemoetkoming in verband met zijn
      verhuizing, het advies te volgen van de GGD dat het voor
      appellant niet noodzakelijk was te verhuizen. Daarbij
      heeft de Raad doorslaggevende betekenis gehecht aan de
      wijze waarop de besluitvorming is verlopen, zoals deze
      aan de gedingstukken valt te ontlenen.
      Uit het advies van 9 november 1994 van de GGD-arts
      J.J. Tiessen blijkt dat deze van oordeel was dat
      verhuizing naar een andere woning voor appellant medisch
      niet geïndiceerd was en dat dit oordeel tot stand is
      gekomen na het opvragen van medische informatie. Gedaagde
      heeft dit advies bij brief van 15 november 1994 aan
      appellant toegezonden en hem met toepassing van het
      bepaalde in artikel 4:7 van de Awb in de gelegenheid
      gesteld zijn zienswijze daarop schriftelijk naar voren te
      brengen. Van die mogelijkheid heeft appellant per kerende
      post bij brief van 16 november 1994 gebruik gemaakt. De
      inhoud van dit schrijven is voor gedaagde aanleiding
      geweest op 23 november 1994 nader advies te vragen aan
      voornoemde GGD-arts met betrekking tot de noodzaak van
      verhuizing van appellant van Alkmaar naar
      Nieuw-Schoonebeek in verband met zijn long- en
      hartklachten. De GGD heeft geen aanleiding gevonden het
      eerder gegeven advies te wijzigen.
      Voorts heeft gedaagde bij de besluitvorming de verklaring
      betrokken van de huisarts A.J. Engbers die appellant
      tijdens de hoorzitting in de bezwaarfase voorafgaand aan
      het bestreden besluit heeft overgelegd. De daarin
      vervatte visie dat appellant op een gesaneerde woning is
      aangewezen heeft gedaagde blijkens de aan de
      besluitvorming ten grondslag liggende stukken als juist
      aanvaard en afgewogen tegen het hem bekende gegeven dat
      appellant ook in Alkmaar over een dergelijke woning de
      beschikking had. Ook de overige door appellant ter
      hoorzitting verstrekte inlichtingen, als hiervoor
      vermeld, heeft gedaagde bij de besluitvorming betrokken.
      Nu deze geen aanleiding geven voor de veronderstelling
      dat het advies van de GGD niet gevolgd zou kunnen worden,
      ziet de Raad geen reden de besluitvorming van gedaagde
      deswege in strijd met het bepaalde in de artikelen 3:2 en
      3:9 van de Awb te achten.
      Ook overigens is de Raad niet kunnen blijken dat het
      bestreden besluit niet op zorgvuldige wijze is
      voorbereid. Blijkens de in eerste aanleg overgelegde
      stukken met betrekking tot de advisering door de GGD
      heeft de GGD-arts Tiessen appellant medisch onderzocht en
      schriftelijke inlichtingen ingewonnen bij de huisarts
      Engbers, waardoor hij op de hoogte was van de aard van
      appellants long- en hartklachten en de hem in verband
      daarmee voorgeschreven medicijnen.
    
    
    
      Vervoerskostenvergoeding
      Met betrekking tot de aan appellant door gedaagde
      toegekende vervoerskostenvergoeding overweegt de Raad
      allereerst in het voetspoor van zijn onder de vigeur van
      artikel 57, tweede lid van de AAW ontwikkelde
      jurisprudentie en onder verwijzing naar hetgeen hij heeft
      overwogen in zijn uitspraak van 11 april 1995, RSV
      1995/282, dat een vervoersvoorziening als hier aan
      appellant door gedaagde is toegekend, is bedoeld om
      binnen zijn directe woon- en leefomgeving in voldoende
      mate zijn sociale contacten te onderhouden en deel te
      nemen aan het leven van alledag en dat het bezoek aan
      elders wonende familieleden, vrienden en kennissen
      daarbij, behoudens uitzonderingsgevallen, buiten
      beschouwing dient te worden gelaten. Dat appellant ter
      voorkoming van vereenzaming op contacten als
      laatstbedoeld zodanig was aangewezen dat hier van een
      uitzonderingsgeval moet worden gesproken, acht de Raad
      onvoldoende aannemelijk geworden.
      De Raad verheelt daarbij niet dat het bezoek aan zijn in
      Spijkenisse wonende moeder (die hem vanwege haar
      lichamelijke toestand niet meer kan bezoeken) voor
      appellant aanmerkelijke kosten met zich brengt en dat die
      bij bekostiging uit de toegekende
      vervoerskostenvergoeding een aanzienlijk beslag daarop
      leggen. Dat kan evenwel geen afbreuk doen aan evenvermeld
      uitgangspunt. De Raad merkt daarbij nog op dat bij de
      vraag of een vervoersvoorziening als de onderhavige is
      aangewezen er niet van behoeft te worden uitgegaan dat
      alle bij de betrokkene levende wensen voor vervulling in
      aanmerking dienen te komen, maar slechts een zodanig
      aantal dat nog gezegd kan worden dat betrokkene - van wie
      in redelijkheid kan worden gevergd dat hij of zij zich
      zekere beperkingen getroost - binnen het naaste woon- en
      leefmilieu nog in aanvaardbare mate kan deelnemen aan het
      leven van alledag.
    
    
    
      Naar uit het hiervoor overwogene volgt is met toekenning
      bij het bestreden besluit aan appellant van een bedrag
      van f 1.625,- per jaar, hetgeen overeenkomt met 2500 te
      verrijden kilometers, geen situatie ontstaan waardoor
      gezegd zou moeten worden dat geen sprake meer is van
      deelname door appellant aan het maatschappelijk verkeer
      als hiervoor bedoeld en zoals voorzien in artikel 2 van
      de Wvg.
    
    
    
      Financiële tegemoetkoming na verhuizing
      De aanvraag tot een financiële tegemoetkoming in verband
      met de verhuizing van Alkmaar naar Nieuw-Schoonebeek
      steunt, naar tussen partijen in confesso is, op het
      bepaalde in artikel 2.11 van de verordening, en ziet op
      vergoeding van de saneringskosten van de nieuwe woning
      van appellant in verband met zijn longklachten. Geheel
      daarlatend of die verhuizing en sanering op grond van een
      sociale en/of medische noodzaak dringend wenselijk is,
      welke voorwaarde wordt gesteld in artikel 2.11 van de
      verordening, ziet de Raad de afwijzing van het daartoe
      strekkend verzoek van appellant reeds hierom standhouden,
      nu van de zijde van gedaagde er ter zitting van de Raad
      terecht op is gewezen dat inrichtingskosten bij
      verhuizing naar een andere woning algemeen gebruikelijk
      zijn en dat appellant bij de inrichting van zijn woning
      rekening heeft kunnen houden met de daarbij voor hem
      geldende saneringseisen. Niet gesteld is van de zijde van
      appellant, noch anderszins is de Raad gebleken, dat zijn
      verhuizing naar Nieuw-Schoonebeek een zodanig acuut
      karakter had dat hij plotseling voor extra uitgaven is
      komen te staan.
    
    
    
      Nu ook overigens niet is gebleken dat het bestreden
      besluit is genomen in strijd met enige in casu van
      toepassing zijnde geschreven of ongeschreven regel van
      (supra)nationaal recht of met een beginsel van behoorlijk
      bestuur, treft het ingestelde hoger beroep doel.
    
    
    
      Uit het voorgaande vloeit voort dat de rechtbank ten
      onrechte tot vernietiging van het bestreden besluit is
      overgegaan, zodat de aangevallen uitspraak voor
      vernietiging in aanmerking komt en het inleidend beroep
      alsnog ongegrond moet worden verklaard.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om een
      proceskostenveroordeling uit te spreken op grond van het
      bepaalde in artikel 8:75 van de Awb. In artikel 1 aanhef
      en onder a van het Besluit Proceskosten bestuursrecht is
      bepaald dat een veroordeling in de kosten uitsluitend
      betrekking kan hebben op kosten van een door een derde
      beroepsmatig verleende bijstand. Mede gelet op het
      verhandelde ter zitting staat voor de Raad vast dat
      daarvan in het geval van appellant, wiens gemachtigde in
      het kader van zijn vrijwilligerswerk voor de ANIB
      bijstand heeft verleend, geen sprake is geweest.
    
    
    Beslist dient te worden als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidend beroep alsnog ongegrond;
      Verstaat dat de gemeente Schoonebeek aan appellant het
      gestorte recht van ƒ 150,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr. M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr. D.J. van der Vos en mr. R.A.F. de Guasco als leden,
      in tegenwoordigheid van F.E. Rosingh als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 16 juli 1996.
    
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    
    
    (get.) F.E. Rosingh.
    
    
    
      AS
      1308
      +B