ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6958, Centrale Raad van Beroep, 11-06-1997, 96/5834 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-06-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Blijkens wetsgeschiedenis is met wijziging perioden onderbreking minder dan maand in tijdvakken minder dan vier weken slechts beoogd aansluiting te vinden bij terminologie BW.

96/5834 ZW
  
  U I T S P R A A K
  
  in het geding tussen:
  
  het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
  
  en
  
  A., wonende te B., gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
    verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
    Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997
    treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen
    (Lisv) in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging.
    In het onderhavige geval is het Lisv in de plaats
    getreden van de Bedrijfsvereniging voor Hotel-,
    Restaurant-, Café-, Pension- en aanverwante bedrijven. In
    deze uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan het
    bestuur van deze bedrijfsvereniging.
  
  
  
    Bij brief van 31 augustus 1995 is gedaagde namens
    appellant in kennis gesteld van een ten aanzien van haar
    genomen besluit op grond van de Ziektewet (ZW).
  
  
  
    De Arrondissementsrechtbank te Dordrecht heeft bij
    uitspraak van 17 mei 1996 voormeld besluit vernietigd en
    bepaald dat (thans) appellant met inachtneming van die
    uitspraak binnen zes weken na verzending daarvan een
    nieuw besluit neemt.
  
  
  
    Appellant heeft tegen die uitspraak op de bij aanvullend
    beroepschrift aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld
    en de Raad verzocht zijn besluit van 31 augustus 1995
    alsnog te bevestigen (bedoeld zal zijn: de aangevallen
    uitspraak te vernietigen en het beroep tegen dat besluit
    alsnog ongegrond te verklaren).
  
  
  
    Namens gedaagde heeft mr B.J. Manspeaker, advocaat te
    Dordrecht, bij verweerschrift van 27 november 1996 de
    Raad verzocht de aangevallen uitspraak te bekrachtigen.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden
    op 7 mei 1997, waar appellant zich heeft doen
    vertegenwoordigen door mr P.C.M. Huijzer, werkzaam bij
    Gak Nederland B.V., en waar gedaagde in persoon is
    verschenen, bijgestaan door mr Manspeaker, voornoemd, als
    haar raadsman.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Gedaagde heeft zich ingaande 19 juli 1993 wegens
    heupklachten ziekgemeld voor haar werk als serveerster.
    Terzake daarvan heeft appellant haar arbeidsongeschikt
    geacht en tot en met 17 juli 1994, derhalve gedurende de
    maximumtermijn van 52 weken, ziekengeld uitgekeerd.
    Ingaande 8 augustus 1994 heeft gedaagde zich weer
    ziekgemeld.
  
  
  
    Bij het bestreden besluit heeft appellant terzake van die
    ziekmelding op grond van het bepaalde in artikel 29 lid
    10 ZW, zoals dit artikellid luidde tussen 1 januari 1994
    en 1 maart 1996, ziekengeld geweigerd.
    In geschil is de vraag of dit artikellid het door
    appellant gestelde rechtsgevolg meebrengt.
  
  
  De Raad overweegt als volgt.
  
  
    Tot 1 januari 1994 luidde - voorzover hier van belang -
    artikel 29 lid 2 ZW:
    Het ziekengeld wordt, behoudens het bepaalde in de
    volgende leden, uitgekeerd over iedere dag dat de
    ongeschiktheid tot werken duurt, doch niet over de
    zaterdagen en de zondagen en gedurende ten hoogste
    52 weken;
    en artikel 29 lid 5 ZW:
    Voor het bepalen van de periode van 52 weken, als
    bedoeld in het tweede lid, worden perioden, waarover
    ziekengeld wordt uitgekeerd, samengeteld, indien zij
    elkaar met een onderbreking van minder dan een maand
    opvolgen.
  
  
  
    In zijn uitspraken van 23 april 1975, gepubliceerd in RSV
    1975, 375, en 18 augustus 1993, gepubliceerd in RSV 1994,
    2, heeft de Raad als zijn oordeel gegeven dat voor de
    berekening van de periode van 52 weken als bedoeld in het
    tweede lid van voormeld artikel, de samentellingsregel
    van het vijfde lid ook toepassing vindt in het geval dat
    gedurende de maximum periode van 52 weken uitkering is
    verleend en de betrokkene binnen een maand nadien weer
    arbeidsongeschikt wordt; zulks ongeacht of die
    arbeidsongeschiktheid intreedt na werkhervatting.
  
  
  
    Artikel 29 lid 10 ZW luidde tussen 1 januari 1994 en
    1 maart 1996, derhalve ook ten tijde van de in geding
    ziekmelding, als volgt:
    Geen ziekengeld wordt uitgekeerd nadat een tijdvak
    van 52 weken is verstreken, te rekenen vanaf de
    eerste dag van de ongeschiktheid tot werken. Voor
    het bepalen van dit tijdvak worden tijdvakken van
    ongeschiktheid tot werken samengeteld, indien zij
    elkaar met een onderbreking van minder dan vier
    weken opvolgen.
  
  
  
    In de samentellingsregel als zodanig is derhalve slechts
    een wijziging aangebracht in dier voege dat in plaats van
    perioden tijdvakken en in plaats van een maand thans vier
    weken gelezen worden. Blijkens de wetsgeschiedenis is met
    die wijziging slechts beoogd aansluiting te vinden bij de
    terminologie van het Burgerlijk Wetboek.
    In de gewijzigde redactie ziet de Raad dan ook geen
    aanleiding om een ander standpunt in te nemen dan in zijn
    boven vermelde uitspraken is neergelegd. Nu voorts namens
    gedaagde geen argumenten zijn aangevoerd ten betoge dat
    dat standpunt niet - langer - juist zou zijn, is de Raad
    ook thans diezelfde opvatting toegedaan.
  
  
  
    Uit het vorenstaande volgt tevens dat de rechtbank ten
    onrechte het bestreden besluit heeft vernietigd op de
    grond dat appellant daarbij zou zijn uitgegaan van een
    onjuiste maatstaf met betrekking tot de in aanmerking te
    nemen arbeid en ten onrechte toepassing heeft gegeven aan
    artikel 29 lid 10 in plaats van aan artikel 19 ZW. Uit de
    hiervoor aangehaalde rechtspraak vloeit immers voort dat
    de arbeid in concreto bij een ziekmelding terzake van een
    ongeschiktheid die zou zijn ingetreden binnen vier weken
    na het verstrijken van het tijdvak van 52 weken, niet
    relevant is en dat een ziekmelding binnen die vier weken
    reeds toepassing van artikel 29 lid 10 ZW rechtvaardigt.
  
  
  
    Naar het oordeel van de Raad berust het bestreden
    besluit, zodals dit nader is gemotiveerd bij
    verweerschrift in eerste aanleg, derhalve op een juiste
    grondslag. Daaruit volgt dat de aangevallen uitspraak
    moet worden vernietigd en het inleidend beroep alsnog
    ongegrond verklaard.
  
  
  
    De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven
    aan het bepaalde in artikel 8:75 Algemene wet
    bestuursrecht.
  
  
  Beslist wordt als hieronder is aangegeven.
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    Verklaard het inleidend beroep ongegrond.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter en
    mr M.A. Hoogeveen en mr Chr. van Voorst als leden, in
    tegenwoordigheid van F.E. Rosingh als griffier, en
    uitgesproken in het openbaar op 11 juni 1997.
  
  
  (get.) B.J. van der Net.
  
  (get.) F.E. Rosingh.