ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8707, Centrale Raad van Beroep, 14-03-2000, 98/4544 ABW + 98/4546 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-03-14 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Maatregel. Niet opgeven van inkomen en in bezit van auto met een aanzienlijke waarde op naam van appellante. In een besluit tot oplegging van een maatregel behoort uit een oogpunt van rechtszekerheid behalve de grondslag van de maatregel en de omvang en duur daarvan ook te worden vermeld met ingang van welke datum de uitkering zal worden verlaagd.

98/4544 ABW
    98/4546 ABW
  
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in de gedingen tussen:
  
  
    [A.], wonende te [B.], appellante,
  
  en
  
  
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente
    Helmond, gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
  
  
    Namens appellante heeft mr C.J. Hamburger, advocaat te
    Amsterdam, op bij het beroepschrift aangegeven gronden hoger
    beroep ingesteld tegen een door de Arrondissementsrechtbank te
    's-Hertogenbosch op 1 april 1998 tussen partijen gewezen
    uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
  
  
  
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend en de Raad bij
    brief van 6 december 1999 nadere informatie doen toekomen.
  
  
  
    De gedingen zijn behandeld ter zitting van de Raad op
    1 februari 2000, waar appellante niet is verschenen en gedaagde
    zich heeft doen vertegenwoordigen door mr D. Slegers, werkzaam
    bij de gemeente Helmond.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Bij brief van 24 oktober 1995, verzonden op 31 oktober 1995,
    heeft gedaagde aan appellante kennis gegeven van het besluit om
    de uitkering ingevolge de Algemene Bijstandswet (ABW) welke zij
    sedert 26 oktober 1993 ontving, gedurende twee maanden met 20%
    van de voor haar geldende norm te verlagen, op de grond dat zij
    heeft nagelaten voor de uitkering relevante gegevens inzake
    inkomsten en vermogen door te geven. In dezelfde brief is aan
    appellante medegedeeld dat zij over de periode van 24 februari
    1994 tot en met 31 juli 1995 ten onrechte bijstand heeft
    ontvangen en het ten onrechte ontvangen bedrag terug dient te
    betalen.
  
  
  
    Nadat appellante tegen beide onderdelen van dit besluit een
    afzonderlijk bezwaarschrift had ingediend, heeft gedaagde bij
    besluit van 23 februari 1996 (besluit I) de bezwaren tegen de
    opgelegde maatregel ongegrond verklaard, en bij besluit van
    dezelfde datum het bezwaar tegen het besluit tot terugvordering
    van de ten onrechte genoten uitkering deels ongegrond en deels
    niet-ontvankelijk verklaard (besluit II).
  
  
  
    De rechtbank heeft het door appellante ingediende beroep tegen
    besluit I gegrond verklaard en dat besluit vernietigd voor
    zover het de grondslag van de maatregel betreft, omdat ten
    onrechte artikel 1, tweede lid, van de ABW als wettelijke
    grondslag van de maatregel is genoemd. De rechtbank heeft
    aanleiding gezien de rechtsgevolgen van het vernietigde deel
    van besluit I in stand te laten, omdat toepassing van de
    bevoegdheid neergelegd in artikel 3, vijfde lid, van de ABW tot
    geen andere dan de toegepaste maatregel zou leiden, en gedaagde
    in redelijkheid tot het opleggen van die maatregel heeft kunnen
    overgaan.
  
  
  
    De vraag of besluit II in rechte kan worden gehandhaafd is door
    de rechtbank bevestigend beantwoord, op de grond dat tegen een
    besluit tot terugvordering van bijstand vóór 1 juli 1997 geen
    bezwaar of beroep openstond.
  
  
  
    Appellante kan zich blijkens het gestelde in het
    beroepschrift niet verenigen met het oordeel van de rechtbank
    met betrekking tot de opgelegde maatregel en de terugvordering.
  
  
  De Raad overweegt dienaangaande het volgende.
  
  
    Gedaagde is tot het opleggen van een maatregel overgegaan op
    grond van de bevindingen van een in 1995 door het Buro Sociale
    Recherche ingesteld onderzoek. Daaruit kwam naar voren dat
    appellante per 1 december 1994 als oproepkracht en per 1
    januari 1995 als vaste medewerker in dienst was getreden bij
    een confectiebedrijf. Verder bleek in de periode van 24
    februari tot en met 8 september 1994 een auto van het merk
    Mercedes Benz met een aanzienlijke waarde op haar naam te
    hebben gestaan.
  
  
  
    Evenals gedaagde en de rechtbank is de Raad van oordeel dat
    appellante door van haar werkzaamheden, de daaruit genoten
    inkomsten en het bezit van een Mercedes geen mededeling te doen
    aan het bijstandsverlenend orgaan, de ingevolge artikel 30,
    tweede lid, van de ABW op haar rustende rechtsplicht heeft
    geschonden, en dat dit voldoende grond opleverde om een
    maatregel op te leggen. De Raad deelt voorts het standpunt van
    de rechtbank dat de grondslag van een maatregel wegens
    schending van de informatieplicht hier artikel 3, vijfde lid,
    van de ABW in plaats van artikel 1, tweede lid, van de ABW
    dient te zijn.
  
  
  
    Naar het oordeel van de Raad komt besluit I echter niet alleen
    wegens een onjuiste wettelijke grondslag, maar ook om een
    andere reden voor vernietiging in aanmerking. Daartoe overweegt
    de Raad, dat in een besluit tot oplegging van een maatregel uit
    een oogpunt van rechtszekerheid behalve de grondslag van de
    maatregel en de omvang en duur daarvan ook behoort te worden
    vermeld met ingang van welke datum de uitkering zal worden
    verlaagd.
    Aangezien in het primaire besluit noch in het besluit op
    bezwaar de ingangsdatum van de maatregel is aangegeven, ziet de
    Raad, anders dan de rechtbank, aanleiding om besluit I in zijn
    geheel te vernietigen zonder de rechtsgevolgen van het te
    vernietigen besluit in stand te laten. Gedaagde zal met
    inachtneming van de uitspraak een nieuw besluit dienen te nemen
    op het bezwaarschrift van appellante dat gericht is tegen de
    haar opgelegde maatregel. Daarbij wijst de Raad erop dat een
    maatregel als hier aan de orde niet eerder kan ingaan dan op de
    datum dat de betrokkene van het daartoe strekkende besluit
    heeft kunnen kennisnemen of zoveel eerder als die maatregel de
    betrokkene is medegedeeld. Aangezien in dit geval niet is
    gebleken van zodanige bijzondere omstandigheden dat in
    afwijking van dit algemene uitgangspunt aanleiding bestaat om
    de maatregel met terugwerkende kracht op te leggen kan, gelet
    op de datum van verzending van het primaire besluit, de
    ingangsdatum van de maatregel niet op een vóór 1 november 1995
    gelegen datum worden gesteld.
  
  
  
    In dit geding ten overvloede overweegt de Raad dat hij de in
    dit geval toegepaste verlaging van 20% gedurende twee maanden,
    waarbij rekening is gehouden met de - met inachtneming van het
    vrij te laten bescheiden vermogen bepaalde - omvang van de
    fraude, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke
    omstandigheden van appellante, niet onevenredig acht.
  
  
  
    Ten aanzien van de terugvordering overweegt de Raad, dat de
    rechtbank terecht heeft geoordeeld dat tegen vóór
    1 juli 1997 genomen besluiten, strekkende tot terugvordering
    van teveel of ten onrechte genoten bijstand geen rechtsmiddel
    openstond. De Raad stelt evenwel vast dat besluit II deels
    strekt tot ongegrondverklaring en deels tot
    niet-ontvankelijkverklaring van de bezwaren, zodat dit besluit
    niet in stand kan blijven. De Raad zal, doende hetgeen de
    rechtbank had behoren te doen, met gegrondverklaring in zoverre
    van het beroep en vernietiging van besluit II, de bezwaren van
    appellante op dit punt alsnog niet-ontvankelijk verklaren.
  
  
  
    De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van
    de Algemene wet bestuursrecht gedaagde te veroordelen in de
    proceskosten van appellante in hoger beroep. Deze kosten worden
    begroot op f 710,-- voor verleende rechtsbijstand.
  
  
  
    Het vorenstaande leidt de Raad tot de navolgende
    beslissing.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak, behoudens voor zover
    daarin beslissingen zijn gegeven over proceskosten en
    griffierecht;
    Verklaart de inleidende beroepen alsnog gegrond en vernietigt
    de bestreden besluiten van 23 februari 1996;
    Verstaat dat gedaagde met inachtneming van deze uitspraak een
    nieuw besluit zal nemen op het bezwaarschrift van appellante
    tegen het besluit van 24 oktober 1995, voor zover dit
    betrekking heeft op de verlaging van haar bijstandsuitkering;
    Verklaart het bezwaar tegen het besluit van 24 oktober 1995,
    voor zover dit de terugvordering van bijstand betreft, alsnog
    niet-ontvankelijk;
    Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante in hoger
    beroep tot een bedrag groot f 710,--, te betalen door de
    gemeente Helmond;
    Bepaalt dat de gemeente Helmond aan appellante het in hoger
    beroep gestorte recht van f 160,-- vergoedt.
  
  
  
    Aldus gewezen door mr G.A.J. van den Hurk als voorzitter en mr
    Ch. de Vrey en mr drs N.J. van Vulpen-Grootjans als leden, in
    tegenwoordigheid van D. Nebbeling als griffier en uitgesproken
    in het openbaar op 14 maart 2000.
  
  
  
  
  (get.) G.A.J. van den Hurk.
  
  
  
  (get.) D. Nebbeling.
  
  
  
  
    HL
    603