ECLI:NL:CBB:2001:AB0189, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 14-02-2001, AWB 97/19
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-14 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB 97/19					14 februari 2001
      	54321
    
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      1. Stichting Lokatel, te Den Haag, 
      2. Stichting Lokale Omroep Rotterdam, te Rotterdam,
      3. Delta Omroep Stichting, te Cuijk,
      4. Stichting Omroep Het Groene Hart van Holland, te Benthuizen,
      5. RTW Stichting Radio en Televisie West-Friesland, te Hoorn,
      6. Hebos, Hesterse, Elster en Bemmelse Omroepstichting, te Elst,
      7. Westlandse Omroep Stichting, te 's-Gravenzande,
      8. Televisie en Radio Omroep Stichting Werkendam en Woudrichem, te Werkendam,
      9. Stichting Optimaal FM, te Zeddam,
      appellanten,
      gemachtigde: mr M.T.M. Koedooder, advocaat te Amsterdam,
      tegen
      de Minister van Verkeer en Waterstaat, te Den Haag, verweerder,
      gemachtigde: mr J. Sijbrandij, werkzaam bij verweerders ministerie.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 9 december 1996 heeft het College van appellanten een beroepschrift ontvangen, 
      waarbij beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 28 oktober 1996.
      Op 8 juli 1997 zijn de gronden van het beroep ingediend.
      Op 31 oktober 1997 is een verweerschrift ontvangen.
      Op 28 oktober 1998 hebben appellanten een conclusie van repliek ingediend.
      Op 23 november 1998 is een conclusie van dupliek van verweerder ontvangen.
      Op 17 januari 2001 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden. Partijen werden hierbij 
      vertegenwoordigd door hun gemachtigden. Het standpunt van appellanten is tevens 
      toegelicht door de voorzitter van de Vereniging Samenwerkende Omroepen.
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Artikel 2 van de Radio-Omroep-Zenderwet 1935 bepaalde ten tijde hier van belang:
      "	1. De Nederlandsche Omroep-Zender-Maatschappij is, zonder dat hiervoor een 
      machtiging als bedoeld in artikel 17, eerste lid, van de Wet op de 
      telecommunicatievoorzieningen (Stb. 1988,  520), is vereischt, met uitsluiting 
      van ieder ander belast met den aanleg en de exploitatie van de zendinrichtingen 
      bedoeld in artikel 1, sub a.
      2. Zolang en voorzover de NOZEMA uitvoering geeft aan deze bepaling is zij 
      verplicht door middel van door haar ge‰xploiteerde zendinrichtingen de 
      programma's uit te zenden die haar in overeenstemming met het bepaalde in de 
      Mediawet ter uitzending worden aangeboden door het Nederlands 
      Omroepproduktie Bedrijf N.V., door instellingen die zendtijd hebben 
      verkregen voor regionale omroep of lokale omroep en door de Stichting Radio 
      Nederland Wereldomroep.
      3. Zolang en voor zover de NOZEMA uitvoering geeft aan deze bepaling wordt 
      dit beschouwd als een beletsel voor het verlenen van een machtiging ingevolge 
      artikel 17 van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen, voor de aanleg, 
      het aanwezig hebben en het gebruik van zendinrichtingen bedoeld in artikel 1, 
      sub a.
      4. Geen op artikel 17 van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen, 
      gegronde machtiging voor aanleg en gebruik van een inrichting, bestemd voor 
      anderen omroep dan in artikel 1 sub a bedoeld, zal worden verleend, dan nadat 
      de NOZEMA in de gelegenheid is gesteld op grond van artikel 1, tweede lid, 
      tot den aanleg en de exploitatie van deze inrichting te besluiten.
      (.)
      7. De golflengten en de energie, waarmede uitgezonden wordt, behoeven de 
      goedkeuring van Onze Minister van Verkeer en Waterstaat.
      (.)"
    
    
    
    
    
      2.2	Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      - Appellanten zijn instellingen die zendtijd hebben verkregen voor lokale omroep. Zij 
      hebben elk afzonderlijk een overeenkomst met Nozema gesloten, waarbij Nozema 
      een door haar ge‰xploiteerde zender op een bepaalde frequentie ter beschikking stelt, 
      ter verspreiding van hun radioprogramma. In een bijlage bij bedoelde 
      overeenkomsten is bepaald dat de zender een vermogen (in mono) heeft dat benodigd 
      is om het verzorgingsgebied van de desbetreffende omroep te realiseren.
      - Bij brief van 30 oktober 1995 heeft de Vereniging Samenwerkende Omroepen te 
      Den Haag (hierna: VSO) voor appellanten, die allen lid zijn van de VSO, aan 
      Nozema gevraagd in stereo te mogen uitzenden en verzocht de hiertoe benodigde 
      zenderuitbreidingen te geven.
      - Bij brief van 12 december 1995 heeft Nozema aan de VSO bericht dat de toekenning 
      van frequenties en het stellen van regels omtrent gebruik ervan een exclusieve 
      bevoegdheid is van de onder verweerders ministerie ressorterende Hoofddirectie 
      Telecommunicatie en Post (HDTP). Aangegeven is dat de VSO haar verzoek diende 
      te richten aan de HDTP. Nozema geeft aan bereid te zijn desgevraagd als adviseur 
      van de VSO dit verzoek namens haar te willen doen.
      - Bij brief van 14 december 1995 verzoekt de VSO aan Nozema het desbetreffende 
      verzoek namens haar in te dienen.
      - Bij brief van 27 december 1995 heeft de VSO aan de HDTP verzocht om het  
      volgende:
    
    
    
      "	Primair: Bevestiging van de mogelijkheid om in stereo uit te zenden, zonder 
      verdere vermogensverhoging.
    
    
    
      Secundair: Bevestiging van de mogelijkheid om in stereo uit te zenden, en om 
      in aangegeven concrete gevallen het geplande vermogen te gebruiken.
    
    
    
      Tertiair: Machtiging om waar mogelijk, het zendvermogen zodanig te verhogen 
      dat in het desbetreffende verzorgingsgebied aan de stero-ontvangstnorm kan 
      worden voldaan. Dit met medewerking van HDTP en Nozema, waarbij 
      verandering van frequentie, verandering van opstelplaats en internationale 
      frequentieco”rdinatie als middelen gebruikt kunnen worden."
    
    
    
      - Bij brief van 4 maart 1996 heeft de VSO bij de HDTP aangedrongen op 
      beantwoording van de brief van 27 december 1995.
      - Bij brief van 7 maart 1996 is namens de onder de HDTP ressorterende directeur 
      Rijksdienst voor Radiocommunicatie aan de VSO het volgende bericht:
    
    
    
      "	De Rijksdienst voor Radiocommunicatie (RDR) is wel de instantie waar een 
      verzoek tot wijziging van de frequentieverdeling kan worden ingediend, maar 
      alleen de NOZEMA als "uitvoerder" van de ROZ-wet kan een dergelijk 
      verzoek indienen en niet uw vereniging.
    
    
    
      Ik stel u dan ook voor om uw wensen met de NOZEMA  te bespreken waarna 
      zij aan de RDR eenzelfde verzoek kan richten.
    
    
    
      Zodra het overleg met de NOZEMA heeft plaatsgevonden zult u van het 
      resultaat op de hoogte worden gebracht."
    
    
    - Bij brief van 11 maart 1996 heeft de VSO aan de RDR het volgende geschreven:
    
    
      "	U zult begrijpen dat het voor ons onacceptabel is om op deze wijze door 
      Nozema en HDTP van het kastje naar de muur gestuurd te worden.
    
    
    (.)
    
    
      Wij verzoeken u dan ook dringend om op zeer korte termijn met Nozema deze 
      problemen uit te werken. Indien wij van U of Nozema op donderdag 11 april 
      a.s. geen concreet antwoord hebben ontvangen, zullen wij onze leden adviseren 
      om per onmiddellijk te starten met uitzendingen in stereo. Ons inziens bestaat 
      hiervoor geen enkele wettelijke belemmering."
    
    
    
      - Bij brief van 24 mei 1996 is namens de directeur Rijksdienst voor Radio-
      communicatie aan de VSO het volgende bericht:
    
    
    
      "	Naar aanleiding van uw brieven van 11 maart en 26 april 1996 en de 
      telefonisch gevoerde gesprekken vraag ik uw aandacht voor het volgende.
    
    
    
      In de afgelopen periode zijn tussen de RDR en de NOZEMA telefonische en 
      mondelinge kontakten geweest met betrekking tot stereo uitzendingen.
      Het resultaat is echter onbevredigend en er dreigt nu een soort patstelling te 
      gaan ontstaan.
    
    
    
      Het leek mij daarom verstandig u vooruitlopemd op een eventueel te ontvangen 
      verzoek van de NOZEMA het beleid op dit punt aan te geven welke de RDR 
      hanteert.
      (.)
    
    
    
      Het lokale omroepbeleid van de HDTP/RDR is gehanteerd op de volgende 
      uitgangspunten.
      Voor een lokale omroep (LO) binnen de lokale omroepband (LO-band) (104.9 
      MHz t/m 107.9 MHz) is de norm op basis van technische redenen 
      gedimensioneerd op mono-mobiel (60dBmV/m op grens van 
      verzorgingsgebied). Voor een frequentie van een LO onder de 104.9 MHz 
      worden de standaard mono-normen toegepast als beschreven in de Final Acts 
      for the planning of VHF sound broadcasting Geneva 1984, 48 dBmV/m op de 
      grens van het verzorgingsgebied.
      Toewijzing van een frequentie buiten de LO-band gebeurt alleen in 
      uitzonderlijke gevallen.
    
    
    
      Het huidige zendvermogen welke is toegewezen is zodanig gedimensioneerd 
      dat de mono-norm (48dBmV/m), voor een LO buiten de LO-band, tot aan het 
      verzorgingsgebied waarvoor de LO representatief is, wordt gehaald, of zoveel 
      meer als nodig is voor ongestoorde ontvangst, rekening houdend met andere 
      FM-zenders.
    
    
    
      (.) Indien beschikbaar wordt bij toewijzing van ‚‚n frequentie buiten de LO-
      band een vermogen toegewezen welke zodanig is dat het gebied wordt 
      verzorgd. Hierbij kan om een goede verzorging te krijgen eventueel meer dan 
      100 W op 38 m (ROZ-zender) worden toegewezen.
      Bij een toewijzing in lokale omroepband daarentegen wordt nooit meer dan 
      100 W op 38 m toegewezen (altijd dus een WTV-zender).
    
    
    
      Uitgangspunt van toewijzing aan LO buiten de LO-band is dat uitzendingen 
      conform de regels welke voor de LO binnen de LO-banden gelden, geschiedt. 
      Dit betekent dat uitzendingen in mono dienen plaats te vinden. Deze beperking 
      is gedaan om meerdere lokale omroepen te kunnen voorzien van een 
      frequentie, ongeacht of deze nu een frequentie heeft al dan niet in de LO-band.
    
    
    (.)
    
    
      Ik ga er van uit u met bovenstaande informatie voldoende te hebben 
      ge‹nformeerd."
    
    
    
      -	Bij brief van 4 juli 1996 heeft de VSO een bezwaarschrift ingediend bij de RDR. 
      Hierin wordt vermeld:
    
    
    
      "	Op 11 maart jl. heeft cli‰nte u verzocht om in samenwerking met de Nozema 
      alsnog aan het verzoek van cli‰nte van 27 december 1995, inhoudende om 
      toestemming aan de bij haar aangesloten leden te geven om in stereo uit te 
      zenden, gevolg te geven. Dit verzoek is vervolgens op 26 april jl. herhaald.
    
    
    
      Op 24 mei jl. heeft u een reactie doen toekomen aan cli‰nte waarin u niet ingaat 
      op haar verzoek. Uw houding kan als een fictieve weigering aan cli‰nte en de 
      bij haar aangesloten leden, om in stereo uit te zenden, worden beschouwd. 
      Deze zienswijze is vervolgens door u en uw collega mevrouw mr A.J. Nieman 
      bevestigd gedurende een onderhoud ten kantore van de Rijksdienst voor 
      Radiocommunicatie op maandag 17 juni jl.
    
    
    
      Tegen de fictieve weigering van 24 mei jl. maakt cli‰nte, onder voorbehoud 
      van al haar rechten, thans bezwaar (.).
    
    
    Op grond van bovenstaande verzoek ik u dan ook:
    
    
      1. Uw beslissing van 24 mei jl. te heroverwegen en te herzien, in dier voege dat 
      u zich bevoegd acht het verzoek van cli‰nte in behandeling te nemen en aan de 
      aangesloten leden van cli‰nte alsnog toestemming wordt verleend om in stereo 
      uit te zenden.
      (.)."
    
    
    
      -	Bij brief van 11 juli 1996 heeft Nozema in reactie op de brief van de RDR van 7 
      maart 1996 aan de VSO als volgt bericht:
    
    
    
      "	In bovengenoemde brief geeft u aan dat Nozema het verzoek tot wijziging van 
      de etherfrequenties heeft in te dienen voor wat betreft de lokale ROZ-
      omroepen. In  opdracht van de V.S.O. en als tussenpersoon ten behoeve van 
      onze klanten dien ik derhalve dit verzoek in.
    
    
    (.)
    
    
      Het verzoek van de V.S.O. wordt gesplitst in een verzoek voor uitzending in 
      stereo en een verzoek voor uitzending in het bij stereo behorend vermogen 
      danwel het maximaal internationaal toegestane vermogen.
      Aangezien de frequentieruimte beschikbaar is (internationaal is geco”rdineerd), 
      bestaat er op dat punt geen probleem tegen een verhoging van het vermogen."
    
    
    
      -	Bij brief van 14 augustus 1996 heeft de VSO de gronden van het bezwaar ingediend.
      -	Op 23 augustus 1996 is het bezwaar mondeling toegelicht ten overstaan van een 
      hoorcommissie.
      -	Vervolgens heeft verweerder het bestreden besluit genomen.
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Het bestreden besluit luidt, voorzover hier van belang:
      "	Bij brief van 27 december 1995 heeft u aangegeven dat voor het uitzenden in 
      stereo in het huidige verzorgingsgebied een verhoging van het zendvermogen 
      noodzakelijk is (.).
      Om deze reden heeft u het volgende verzoek gedaan:
      1. (.)
      2. (.)
      3. (.).
    
    
    In mijn brief van 24 mei 1996 heb ik uw verzoeken afgewezen.
    
    (.)
    
    
      Op grond van artikel 2 van de ROZ wet heeft de minister van Verkeer en 
      Waterstaat een beslissende stem inzake de golflengte en de energie, waarmee 
      uitgezonden wordt.
    
    
    (.)
    
    
      Het door mij gevoerde beleid houdt in dat zoveel mogelijk binnen de lokale 
      omroepband frequenties voor lokale omroep worden toegewezen.
    
    
    
      Binnen die daarvoor bestemde band kost het - reeds uitgaande van mono-
      uitzendingen - grote moeite voor iedere gemeente een frequentie te reserveren. 
      Omdat stereo uitzendingen een veel groter zendvermogen vergen dan mono-
      uitzendingen, brengt een doelmatige frequentieplanning, als bedoeld in de 
      Mediawet, met zich mee dat deze gebaseerd is op mono-uitzendingen. Dit 
      betekent dat binnen de lokale omroepband geen ruimte is voor stereo-
      uitzendingen binnen het gehele verzorgingsgebied van een gemeente. Omdat ik 
      van mening ben dat het frequentiegebruik buiten de lokale omroepband 
      minstens even doelmatig dient te zijn als binnen de lokale omroepband, kan ik 
      ook buiten de lokale omroepband geen toestemming verlenen tot het verzorgen 
      van stereo-uitzendingen voor lokale omroep binnen het gehele 
      verzorgingsgebied.
    
    
    
      (.) Het (.) door de minister goedgekeurde vermogen waarmee de 
      zendinrichtingen uitzenden is zodanig vastgesteld dat het lokale 
      omroepprogramma in mono beschikbaar is binnen het verzorgingsgebied van 
      de omroep.
      Dit betekent dat, indien deze omroepen in het gehele verzorgingsgebied stereo 
      willen gaan uitzenden, het zendvermogen drie tot vier maal het huidige 
      vermogen dient te bedragen. Een verhoging van het vermogen ten behoeve van 
      stereo-uitzendingen betekent eveneens dat het verzorgingsgebied in mono veel 
      groter zal zijn dan de grenzen van de gemeenten waarvoor de lokale omroep 
      bestemd is, hetgeen als een weinig effici‰nt frequentiegebruik moet worden 
      aangemerkt. Dit houdt tevens in dat niet voldaan zal kunnen worden aan de - 
      op grond van de Mediawet - aan mij opgelegde verplichtingen. Ik kan slechts 
      aan deze verplichtingen voldoen door frequentieplanning op basis van mono-
      uitzendingen op te zetten.
    
    
    
      Uw verzoek onder punt 3 van uw brief van 27 december 1995 (verhoging van 
      het maximaal toegestane vermogen) moet ik derhalve weigeren.
    
    
    
      Daarnaast heeft u verzocht stereo uitzendingen te verzorgen zonder verhoging 
      van het maximaal toegestane vermogen (uw verzoek onder punt 2) danwel met 
      gebruikmaking van het huidige in gebruik zijnde vermogen (uw verzoek onder 
      punt 1).
    
    
    (.)
    
    
      Ik kan derhalve niet toestaan dat u met gebruik van het huidige in gebruik 
      zijnde vermogen, danwel het huidige toegestane vermogen in stereo gaat 
      uitzenden."
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellanten
      In beroep hebben appellanten, met redenen omkleed, aangegeven te blijven bij hun 
      oorspronkelijke verzoeken. Bij het beroepschrift is een rapport gevoegd van Broadcast 
      Partners te Terneuzen van juli 1997, waarin wordt geconcludeerd dat appellanten bij 
      ongewijzigd vermogen zonder enige nadelige technische consequentie voor derden kunnen 
      overschakelen op stereofonie. Wel is om dezelfde verzorgingscontour qua bescherming te 
      realiseren in stereofonie een groter vermogen nodig. De frequenties van een aantal 
      appellanten zou flink in vermogen verhoogd kunnen worden, omdat deze thans nog ver 
      beneden het internationaal (in stereo) geco”rdineerde vermogen liggen. In een groot aantal 
      gevallen kan een groter vermogen zonder enig technisch bezwaar worden toegestaan.
      Als stereo wordt gekoppeld aan vergroting van het vermogen, dan betekent dit geen 
      aantasting van doelmatig ethergebruik.
    
    
    
    
      5.	De beoordeling van het geschil
      5.1	In haar brief van 27 december 1995 heeft de VSO een drietal verzoeken geformuleerd en 
      aan de HDTP gericht. De redactie van de brief laat er geen twijfel over bestaan dat het de 
      negen bij de VSO aangesloten omroepinstellingen zijn die de verzoeken doen. Er dient dan 
      ook van uit te worden gegaan dat de VSO als vertegenwoordiger van deze omroepen de 
      brief heeft geschreven. Het College gaat er, bij gebreke van duidelijke aanwijzingen voor 
      het tegendeel, van uit dat de VSO in dezelfde hoedanigheid het bezwaar tegen de 
      beantwoording van deze brief heeft ingediend. Nu aldus namens appellanten bezwaar is 
      gemaakt, staat artikel 6:13 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) er - anders 
      dan verweerder heeft betoogd - niet aan in de weg appellanten in hun beroep ontvankelijk 
      te achten.
      5.2	Het bezwaarschrift van 4 juli 1996 waarop bij het bestreden besluit is beslist richt zich 
      tegen een door appellanten aangenomen fictief besluit van verweerder van 24 mei 1996. 
      Dit fictieve besluit zou strekken tot een weigering de drie bij de brief van 27 december 
      1995 gedane verzoeken van appellanten in te willigen.
      Dat verweerder op 24 mei 1996 een dergelijk weigerachtig besluit zou hebben genomen, 
      leiden appellanten af uit verweerders brief van deze datum, waarin verweerder er geen blijk 
      van geeft de bij brief van 27 december 1995 gedane verzoeken in te willigen, terwijl 
      verweerder kennelijk wel beoogt deze verzoeken te beantwoorden.
      In het bestreden besluit is ten aanzien van alle verzoeken de veronderstelde weigering deze 
      in te willigen gehandhaafd. 
      5.3 	De twee eerste verzoeken van appellanten strekten ertoe toestemming te verkrijgen om met 
      het aan Nozema voor de desbetreffende frequentie toegestane vermogen dan wel met het 
      - lagere - bestaande vermogen in stereo te gaan uitzenden.
      Naar verweerder ter zitting heeft erkend, valt in de wetgeving geen bepaling aan te wijzen 
      waarin de wijze van uitzenden - in mono dan wel stereo - afhankelijk wordt gemaakt van 
      enig besluit van verweerder, zolang het aan Nozema toegestane zendvermogen niet wordt 
      overschreden. Nu een beslissing, enkel strekkende tot het geven van toestemming tot 
      uitzenden in stereo met het toegestane vermogen - dan wel een lager vermogen - een 
      publiekrechtelijke grondslag ontbeert, is een dergelijke beslissing niet aan te merken als 
      een besluit waartegen ingevolge de Awb bezwaar kan worden gemaakt. Dit geldt evenzeer 
      voor een - al dan niet fictieve - weigering een dergelijke beslissing te nemen. Voorzover 
      het bezwaar van appellanten zich richtte tegen een dergelijke weigering, is dit bezwaar dan 
      ook niet-ontvankelijk.
      5.4 	Met het derde verzoek vroegen appellanten toestemming om met verhoging van het 
      toegestane vermogen in stereo te gaan uitzenden. Hieromtrent overweegt het College het 
      volgende.
      Honorering van dit verzoek zou, voor zover het betrekking heeft op een verhoging van het 
      vermogen waarmee mag worden uitgezonden, wel een beslissing van verweerder vergen 
      die grondslag vindt in een wettelijke bepaling. Ingevolge artikel 2, zevende lid, van de 
      Radio-Omroep-Zenderwet 1935 behoefde de energie waarmee wordt uitgezonden immers 
      de goedkeuring van verweerder.
      Het College deelt evenwel niet het standpunt van partijen dat uit de brief van 24 mei 1996 
      valt af te leiden dat verweerder toen (fictief) weigerde om een dergelijke goedkeuring te 
      geven. Hiertoe overweegt het College dat verweerder in deze brief niet meer doet dan 
      appellanten "vooruitlopend op een eventueel ontvangen verzoek van de Nozema het beleid 
      (.) aan te geven welke de RDR hanteert". Ook uit het slot van de brief, waarin verweerder 
      de verwachting uitspreekt appellanten met de gegeven informatie voldoende te hebben 
      ge‹nformeerd, valt op te maken dat verweerder niet beoogde bij deze brief reeds een 
      goedkeuring als bedoeld in artikel 2, zevende lid, van de Radio-Omroep-Zenderwet 1935 te 
      weigeren. Dat de brief deze strekking niet had, is naar het oordeel van het College 
      begrijpelijk, aangezien in de systematiek van artikel 2 van genoemde wet Nozema degene 
      is aan wie de exploitatie van een zendinrichting is toegestaan en een besluit van verweerder 
      omtrent het toegestane zendvermogen dus in de eerste plaats haar regardeert. Tegen deze 
      achtergrond is het gerechtvaardigd dat verweerder aangeeft dat hij een - naar het College 
      aanneemt voor wat betreft het verlangde vermogen concreet, per zender gespecificeerd - 
      verzoek van Nozema afwacht en zich vooralsnog beperkt tot het weergeven van het na 
      ontvangst van een dergelijk verzoek te hanteren beleid.
      Het College overweegt voorts dat hem ook geen redenen zijn gebleken op grond waarvan 
      verweerder gehouden was om reeds op 24 mei 1996 jegens appellanten een besluit als 
      bedoeld in artikel 2, zevende lid, van de Radio-Omroep-Zenderwet 1935 te nemen, zonder 
      te beschikken over een verzoek van Nozema. In het bijzonder nu geen reden bestond aan te 
      nemen dat Nozema het verzoek van appellanten niet zou ondersteunen, heeft verweerder 
      terecht besluitvorming uitgesteld, onder aangeven dat voor besluitvorming plaats zou zijn 
      na ontvangst van een verzoek van Nozema.
      Nu vaststaat dat ten tijde van de indiening van het bezwaarschrift een verzoek door 
      Nozema bij verweerder nog niet was ingediend, bestond evenmin de mogelijkheid het 
      bezwaarschrift op te vatten als te zijn gericht tegen een (al dan niet fictieve) beslissing op 
      een dergelijk verzoek.
      Het vorenoverwogene leidt ertoe dat ook het bezwaar betreffende de verlangde verhoging 
      van het zendvermogen niet-ontvankelijk is wegens het ontbreken van een besluit als 
      bedoeld in artikel 1:3 Awb.
      5.5	Op grond van het voorgaande dient het bestreden besluit te worden vernietigd. Het College 
      zal doen wat verweerder had behoren te doen en het bezwaar alsnog niet-ontvankelijk 
      verklaren.
      Het College acht termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing van 
      artikel 8:75 Awb.
      5.6	Tenslotte overweegt het College het volgende.
      Bij het bestreden besluit heeft verweerder uitdrukkelijk een verhoging van het maximaal 
      toegestane vermogen geweigerd. Aldus heeft verweerder - anders dan, zoals uit het 
      vorenoverwogene blijkt, bij de brief van 24 mei 1996 - een beslissing ingevolge artikel 2, 
      zevende lid, van de Radio-Omroep-Zenderwet 1935 gegeven. Dit is een besluit waartegen 
      ingevolge artikel 7:1 Awb bezwaar kon worden gemaakt. Voor zover het beroepschrift van 
      appellanten zich richt tegen dit gedeelte van het bestreden besluit, zal het College dit dan 
      ook ingevolge artikel 6:15 Awb ter afhandeling als bezwaarschrift doorzenden aan 
      verweerder. Verweerder dient hierop te beslissen met inachtneming van de inmiddels 
      geldende bepalingen van de Telecommunicatiewet.
      Het College geeft verweerder in overweging om bij het in bezwaar te nemen besluit mede 
      de aan haar gerichte brief van Nozema van 11 juli 1996 te betrekken, welke brief, naar 
      verweerder ter zitting verklaarde aan te nemen, onbeantwoord is gebleven. Het ligt op de 
      weg van verweerder om, voor zover hij zijn besluit handhaaft, in ieder geval gemotiveerd 
      te reageren op de door appellanten overgelegde onderzoeksgegevens van Broadcast 
      Partners, waarin wordt gesteld dat in een groot aantal gevallen een groter vermogen zonder 
      enig technisch bezwaar en binnen de internationaal geco”rdineerde waarden kan worden 
      toegestaan. Nu verweerder, naar ter zitting is verklaard, inmiddels zicht heeft gekregen op 
      de - beperkter dan aanvankelijk verwachte - omvang van de behoefte aan frequenties voor 
      lokale omroepen, dient hij - zo hij de hierop betrekking hebbende argumenten handhaaft -  
      tevens aan te geven in hoeverre deze gebleken omvang aanleiding geeft ruimere 
      mogelijkheden tot vermogensverhoging van lokale omroepen als appellanten te aanvaarden.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College:
      - verklaart het beroep van appellanten gegrond en vernietigt het bestreden besluit, voorzover hierbij appellanten ontvankelijk zijn geacht in hun bezwaar tegen de aangenomen fictieve weigering van 24 mei 1996; 
      - verklaart het bezwaarschrift van 4 juli 1996 niet-ontvankelijk en bepaalt dat deze uitspraak in zoverre in de plaats treedt van het bestreden besluit;
      - veroordeelt verweerder in de kosten van appellanten tot een bedrag van fl. 1.775,-- (zegge: eenduizendzevenhonderdvijfenzeventig gulden) en wijst de Staat aan als rechtspersoon die deze kosten moet vergoeden;
      - bepaalt dat verweerder aan appellanten het griffierecht ten bedrage van fl. 400,-- (zegge: vierhonderd gulden) zal vergoeden;
      - zendt het beroepschrift door aan verweerder, opdat verweerder dit behandelt als bezwaarschrift, gericht tegen de in het bestreden besluit vervatte weigering om het verzoek tot verhoging van het toegestane zendvermogen in te willigen.
    
    
    
      Aldus gewezen door mr H.G. Lubberdink, mr M.A. van der Ham en mr C.J. Borman, in tegenwoordigheid van mr Th. J. van Gessel, als griffier, en uitgesproken in het openbaar 
      op 14 februari 2001.
    
    
    w.g. H.G. Lubberdink 				w.g. Th.J. van Gessel