ECLI:NL:RBNHO:2020:9219, Rechtbank Noord-Holland, 06-11-2020, 8712720 \ AO VERZ  20-129
Rechtbank Noord-Holland — Uitspraak 
Datum: 2020-11-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Arbeidsrecht

Samenvatting: Ontslag op staande voet in coronatijd. Ontslag niet rechtsgeldig i.v.m. ontbreken dringende reden. Houding werkneemster heeft in deze situatie drukkend effect op hoogte billijke vergoeding.

RECHTBANK NOORD-HOLLAND
    Handel, Kanton en Insolventie
    locatie Haarlem
    
    
      Zaaknr./rolnr.: 8712720 \ AO VERZ  20-129
      Uitspraakdatum: 6 november 2020
    
    
    
      
        Beschikking in de zaak van:
      
    
    
    
      
        
          [werkneemster] 
      
      wonende te [woonplaats]
      verzoekende partij  
      verder te noemen: [werkneemster]
      gemachtigde: mr. N. Reinalda
    
    
    
      tegen
    
    
    
      de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid [werkgever], 
      gevestigd te [plaats]
      verwerende partij
      verder te noemen: [werkgever]
      gemachtigde: mr. F. Teuben-Oass
    
    
  
  
    
      1Het procesverloop
    
    
      1.1.
      
        [werkneemster] heeft een verzoek gedaan, primair om het ontslag te vernietigen, en subsidiair om toekenning van onder meer een billijke vergoeding. Ook is een verzoek gedaan om een voorlopige voorziening te treffen. [werkgever] heeft een verweerschrift en een tegenverzoek ingediend.
    
    
      1.2.
      Op 9 oktober 2020 heeft een zitting plaatsgevonden. Partijen hebben daar hun standpunten toegelicht en vragen beantwoord. De griffier heeft daarvan aantekeningen gemaakt. [werkneemster] heeft ook pleitaantekeningen overgelegd. Vóór de zitting heeft [werkneemster] bij brieven van 2 oktober en 8 oktober 2020 nog stukken toegezonden en een wijziging van het verzoek ingediend. 
      
    
  
  
    
      2De feiten
    
    
      2.1.
      
        [werkneemster] , geboren [in 1980] , is op 16 september 2003 in dienst getreden bij [werkgever] in de functie van Personeelszaken/Office assistent, tegen een salaris van € 2.980,66 bruto per maand exclusief vakantiegeld en overige emolumenten. 
      
    
    
      2.2.
      In de ochtend van 2 juli 2020 heeft [werkgever] aan [werkneemster] medegedeeld dat haar dienstverband zou worden beëindigd, maar dat hij contact heeft gehad met MPS Textiles en dat aan [werkneemster] aldaar een dienstverband kan worden aangeboden. Hierop heeft [werkneemster] zeer emotioneel gereageerd en zij heeft vervolgens het bedrijfspand verlaten en is naar huis gegaan.  
      
      
    
    
      2.3.
      
        Bij e-mail van 2 juli 2020 om 19:14 uur heeft [HR manager] , HR manager (hierna: [HR manager] ), namens [werkgever] aan [werkneemster] een voorstel voor een beëindigingsovereenkomst gestuurd, waarin – kort samengevat – wordt voorgesteld om de arbeidsovereenkomst te beëindigen per 1 december 2020, zonder vrijstelling van werkzaamheden en zonder toekenning van een vergoeding. In de begeleidende e-mail schrijft [HR manager] : ‘(…) Hierbij bevestigen we de beëindiging van je dienstverband (…) zoals [werkgever] deze vanmorgen je helaas heeft moeten mededelen. We begrijpen dat dit hard is aangekomen en hebben ook begrip voor je reactie. In de bijlage vind je het voorstel voor de beëindigingsovereenkomst. (…) 
        
          Er is een uitzicht op een nieuwe baan in een gelijkwaardige functie en salaris. We willen je vragen deze optie te overwegen en in gesprek te gaan met de werkgever over de mogelijkheden. 
        
        
          Wat betreft werkzaamheden en afronding: gezien de opzegtermijn en tevens de terugloop in werkzaamheden, lijkt het me goed hierover met elkaar in overleg te gaan. Waarbij de werkzaamheden die er in de komende periode nog zijn, opgepakt worden en er een overdracht kan plaatsvinden.
        
        
          Ik stel voor volgende week hierover verder contact te hebben. (…)’
      
      
    
    
      2.4.
      
        Op voornoemd voorstel heeft [werkneemster] bij e-mail van 8 juli 2020 gereageerd: ‘(…) Ik heb juridisch advies ingewonnen; jullie kunnen als werkgever niet zomaar eenzijdig het dienstverband met mij beëindigen. Jullie hebben daarvoor een ontslagvergunning nodig van het UWV. Die is er niet en het is ook maar de vraag of die er op basis van de huidige situatie zou komen. 
        
          Ik heb dan ook gewoon recht op het behoud van mijn baan en geen interesse in een andere baan. Ik vind het echt heel erg dat jullie mij na 17 jaar dienstverband op deze manier – zonder oog te hebben voor mijn rechten – aan de kant proberen te zetten. 
        
        
          Ik ben eventueel bereid om een VSO te sluiten, maar dan wel onder substantieel andere voorwaarden dan zoals nu omschreven in de concept VSO (…), namelijk
        
        
          	- Einddatum 1 april 2021
        
        
          	- Vrijstelling van werk per 1 september 2020
        
        
          	- Beëindigingsvergoeding van EUR 45.000,- bruto
        
        
          - Bij de eindafrekening uitbetaling van overuren en uitbetaling van opgebouwde vakantiedagen die op de einddatum nog niet zijn genoten.
        
        
          - Als ik eerder dan de einddatum een nieuwe baan heb gevonden, zal ik voor de maanden dat mijn arbeidsovereenkomst eerder eindigt, per maand bovenop de beëindigingsvergoeding een half bruto maandsalaris ontvangen. (…)’ 
      
      
    
    
      2.5.
      
        
          [werkgever] heeft op het tegenvoorstel van [werkneemster] bij e-mail van 9 juli 2020 om 13:44 uur gereageerd: ‘(…) Ons bedrijf is hard geraakt door de Corona Pandemie. We moeten er alles aan doen om te blijven bestaan na 40 jaar hard werken en dit had ik graag ook anders gezien. 
        
          Je zult begrijpen dat de maatregelen om te overleven mij erg zwaar vallen. Ik begrijp hoe naar dit voor je is. 
        
        
          Je kan zelf constateren dat veel van je werkzaamheden zijn weg gevallen. Ik heb mijn stinkende best gedaan om te zorgen dat je niet werkeloos wordt en elders aan de slag kan, dit om de pijn voor je te verzachten. 
        
        
          Zou zeker de kans aangrijpen om met [betrokkene] te gaan praten. Je salaris blijft gelijk, ben wel je auto vergeten.
        
        
          Waar je nu mee komt geeft mij het gevoel dat je van de situatie wilt profiteren. Wil je graag helpen, maar deze weg lijkt mij niet verstandig. (…)’
      
      
    
    
      2.6.
      
        In navolging van voornoemde e-mail heeft [werkgever] bij e-mail van 9 juli 2020 om 19:07 uur aan [werkneemster] geschreven: ‘(…) Onderstaande mail heb ik gestuurd naar je werkmail in de veronderstelling dat je aanwezig bent op het werk. Maar ik begrijp dat je vandaag nog steeds niet op kantoor bent verschenen en je bent niet aan het werk zonder geldige afmelding. Ik neem dat zeer zwaar op.
        
          Je maakt je schuldig aan ongeoorloofde afwezigheid en werkweigering en dat vormt voor mij een reden je op staande voet te ontslaan.
        
        
          Ik doe dat bij deze en ontsla je daarom per heden op staande voet wegens ongeoorloofde afwezigheid en werkweigering, zowel op grond van elk van genoemde omstandigheden afzonderlijk, (…), als op grond van deze omstandigheden tezamen genomen. (…)’
      
    
    
      2.7.
      Bij e-mail van 17 augustus 2020 heeft [werkgever] aan [werkneemster] geschreven: ‘(…) Ze zoeken nog personeel [naam] voor op kantoor. (…) Je mag solliciteren aangezien ze je kennen. (…)’
      
    
  
  
    
      3Het verzoek
    
    
      3.1.
      
        
          [werkneemster] verzoekt de kantonrechter primair – na wijziging van het verzoek – om voor recht te verklaren dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is gegeven en om [werkgever] te veroordelen tot betaling aan [werkneemster] van:
          I. € 18.040,98 bruto aan transitievergoeding;
         II. € 14.123,21 bruto aan vergoeding wegens onregelmatige opzegging, te vermeerderen met 
              8% vakantietoeslag en overige emolumenten;
        III. € 25.752,90 bruto aan billijke vergoeding;
        IV. € 7.302,31 netto aan reële juridische kosten;
         V. de wettelijke rente over I t/m III; 
        VI. de proces- en nakosten. 
      
      
    
    
      3.2.
      Aan dit verzoek legt [werkneemster] ten grondslag – kort weergegeven – dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is, omdat een dringende reden ontbreekt. Van ongeoorloofde afwezigheid of werkweigering is geen sprake geweest. [werkneemster] is sinds 2 juli 2020 afwezig geweest, maar zij heeft zich afgemeld en is naar huis gegaan. Zij ging er – naar aanleiding van de e-mail van [HR manager] van 2 juli 2020 – vanuit dat contact met haar zou worden opgenomen. Dat is niet gebeurd. In plaats daarvan is [werkneemster] , na zeventien jaar goed te hebben gefunctioneerd, op staande voet ontslagen.
      
    
    
      3.3.
      Subsidiair, voor het geval de arbeidsovereenkomst wel is beëindigd door het ontslag op staande voet, verzoekt [werkneemster] de kantonrechter om [werkgever] te veroordelen tot betaling van de transitievergoeding van € 18.040,98 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente, onder veroordeling van [werkgever] in de proces- en nakosten. Daaraan legt [werkneemster] ten grondslag dat geen sprake is van ernstige verwijtbaarheid aan haar kant. 
      
    
  
  
    
      4Het verweer 
    
    
      4.1.
      
        [werkgever] verweert zich en verzoekt de kantonrechter om de verzoeken van [werkneemster] af te wijzen, dan wel te matigen, met dien verstande dat de openstaande schuld van [werkneemster] aan [werkgever] ter hoogte van € 5.988,65 netto hierop in mindering mag worden gebracht. Daartoe is – samengevat – het volgende aangevoerd. 
      
      
    
    
      4.2.
      
        
          [werkgever] is hard getroffen door de Covid-19 maatregelen, omdat de onderneming is gericht op de entertainmentbranche. [werkgever] maakt gebruik van de NOW-regeling, omdat 83% van de omzet is weggevallen. [werkgever] moet reorganiseren, omdat het bedrijf anders failliet zal gaan. [werkgever] heeft met de werknemers geprobeerd tot een oplossing te komen en hen waar mogelijk geprobeerd te herplaatsen. 
        Met [werkneemster] is op 2 juli 2020 besproken dat, gezien het wegvallen van de meeste van haar werkzaamheden, haar functie zal komen te vervallen. Aan haar is medegedeeld dat zij bij MPS Textiles onder dezelfde arbeidsvoorwaarden kan gaan werken. 
        Het tegenvoorstel van [werkneemster] op de aangeboden vaststellingsovereenkomst voelde voor [werkgever] als een mes in zijn rug. Achteraf is hem daarbij gebleken dat [werkneemster] ongeoorloofd niet op het werk was verschenen sinds 2 juli 2020. Het vertrouwen van [werkgever] in [werkneemster] is daardoor nihil geworden. Het ontslag op staande voet is dan ook rechtsgeldig gegeven.
        De dringende redenen die aan het ontslag op staande voet ten grondslag liggen vormen eveneens ernstig verwijt handelen aan de kant van [werkneemster] . Ook kan haar een ernstig verwijt worden gemaakt dat zij niet eens in gesprek heeft willen treden met een nieuwe werkgever. 
      
      
    
    
      4.3.
      Voor zover [werkgever] zal worden veroordeeld tot betaling van de verzochte vergoedingen, verzoekt [werkgever] de kantonrechter om deze in twaalf termijnen te mogen voldoen. Daarnaast verzoekt [werkgever] om een eventueel toe te wijzen bedrag te verrekenen met de schuld van [werkneemster] aan [werkgever] ter hoogte van € 5.988,65. Deze schuld ziet op de huur van een container voor privégebruik, waarop [werkneemster] maandelijks een bedrag van           € 200,00 afloste vanuit haar loon. 
      
    
  
  
    
      5De beoordeling
    
    
      5.1.
      Het gaat in deze zaak – kort gezegd – om de vraag of aan [werkneemster] een billijke vergoeding, de transitievergoeding en een vergoeding wegens onregelmatige opzegging moet worden toegekend. 
      
    
    
      5.2.
      De kantonrechter stelt voorop dat duidelijk is dat Covid-19 en de daarmee samen- hangende maatregelen grote impact hebben op de entertainmentbranche, waarop [werkgever] zich richt. De kantonrechter acht daarbij begrijpelijk dat zowel bij [werkgever] als bij [werkneemster] in de gegeven situatie sprake was van sterke emoties en dat zij ieder vanuit hun eigen positie hebben gehandeld zoals zij hebben gedaan. Ter zitting is gebleken dat [werkgever] niet alleen heeft gedacht aan het collectief belang – het redden van zijn bedrijf - maar, op zijn manier, ook heeft geprobeerd zo goed mogelijk te zorgen voor zijn werknemers, door met ze in gesprek te gaan over een oplossing en door (waar mogelijk) mee te denken over hun toekomst. [werkneemster] probeert, ondanks de precaire situatie waarin het zich bevindt, zijn bedrijf waar hij veertig jaar hard voor heeft gewerkt, in stand te houden. Ondanks dat gelden echter op individueel niveau, ontslagregels, die de ontslagsituatie van de individuele werknemers normeren. Vanuit die gedachte overweegt de kantonrechter als volgt. 
      
    
    
      5.3.
      Ter beantwoording van de vraag of [werkneemster] recht heeft op betaling door [werkgever] van de verzochte vergoedingen ligt allereerst de vraag voor of het ontslag op staande voet rechtsgeldig is. Volgens artikel 7:677 lid 1 BW moet een ontslag op staande voet onverwijld worden gegeven, onder gelijktijdige mededeling van de dringende reden voor dat ontslag. 
      
      
    
    
      5.4.
      Niet in geschil is dat aan het onverwijldheidsvereiste is voldaan. Tussen partijen bestaat discussie omtrent de vraag of sprake is van een dringende reden. Als dringende reden in de zin van artikel 7:677 lid 1 BW worden op grond van het bepaalde in artikel 7:678 lid 1 BW beschouwd zodanige daden, eigenschappen of gedragingen van de werknemer, die ten gevolge hebben dat van de werkgever redelijkerwijs niet verlangd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Bij de beoordeling van de vraag of van een dringende reden sprake is, moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen. Daarbij behoren in de eerste plaats te worden betrokken de aard en ernst van hetgeen de werkgever als dringende reden aanmerkt, en verder onder meer de aard en duur van de dienstbetrekking, de wijze waarop de werknemer deze heeft vervuld, alsmede de persoonlijke omstandigheden van de werknemer, zoals de leeftijd en de gevolgen die een ontslag op staande voet zou hebben. 
      
    
    
      5.5.
      
        [werkgever] heeft aan het ontslag ongeoorloofde afwezigheid en werkweigering van [werkneemster] ten grondslag gelegd. Daarvan is naar het oordeel van de kantonrechter geen sprake. [werkneemster] heeft na de mededeling van [werkgever] op 2 juli 2020 het bedrijfspand in zeer emotionele staat verlaten. Zij was erg ontdaan door de – voor haar onverwachte – mededeling dat haar dienstverband na zeventien jaar zou eindigen. Vervolgens is zij naar huis gegaan. Namens [werkgever] is bij e-mail van 2 juli 2020 aan [werkneemster] kenbaar gemaakt dat men begrip heeft voor haar reactie op de mededeling, is aan haar een concept vaststellingsovereenkomst gestuurd en is voorgesteld om volgende week verder contact te hebben over de werkzaamheden die er de komende periode nog zouden zijn en de overdracht daarvan. Alhoewel niet is gebleken dat aan [werkneemster] vrijstelling van werkzaamheden was verleend, mocht [werkneemster] er gelet op de mededeling van [HR manager] in de e-mail van 2 juli 2020 vanuit gaan dat – in het kader van het voorstel tot beëindiging – contact met haar zou worden opgenomen over de afronding van de werkzaamheden. Gelet hierop volgt de kantonrechter het standpunt van [werkneemster] dat van ongeoorloofde afwezigheid en werkweigering geen sprake is geweest. Daarbij komt dat [werkgever] ter zitting ook heeft verklaard dat hij het ontslag op staande voet mede heeft verleend als reactie op het tegenvoorstel van [werkneemster] op de haar voorgelegde vaststellingsovereenkomst. Dat de door haar gevraagde vergoeding exorbitant  was, heeft [werkneemster] ter zitting ook erkend. Zij vond het onbegrijpelijk dat haar arbeids- overeenkomst na zeventien jaar hard werken zonder vergoeding zou worden beëindigd en hoopte met het tegenvoorstel te bereiken dat partijen ergens in het midden zouden uitkomen. Het tegenvoorstel is bij [werkgever] echter in het verkeerde keelgat geschoten en toen hij erachter kwam dat [werkneemster] sinds 2 juli 2020 – in zijn ogen ongeoorloofd – afwezig was geweest, heeft hij haar op staande voet ontslagen. 
      
    
    
      5.6.
      Voor zover overigens vanaf 2 juli 2020 al sprake zou zijn geweest van ongeoorloofde afwezigheid en werkweigering aan de kant van [werkneemster] , had van [werkgever] – mede gelet op het arbeidsverleden van [werkneemster] bij [werkgever] – in de onderhavige situatie verwacht mogen worden dat een minder verstrekkende maatregel zou zijn opgelegd, zoals een officiële waarschuwing of een loonsanctie, in plaats van de als ultimum remedium geldende maatregel van ontslag op staande voet. [werkgever] heeft de kantonrechter daarbij ook niet kunnen uitleggen waarom geen contact met [werkneemster] is opgenomen op het moment dat [werkgever] erachter kwam dat zij sinds 2 juli 2020 niet aanwezig was geweest, maar in plaats daarvan direct over is gegaan tot ontslag op staande voet. 
      
    
    
      5.7.
      De conclusie is dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is, omdat een dringende reden ontbreekt. De door [werkneemster] verzochte verklaring voor recht zal worden toegewezen. 
      
    
    
      5.8.
      Omdat hiervoor is geoordeeld dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is, moet het verzoek van [werkneemster] om toekenning van een billijke vergoeding worden toegewezen. Daarbij wordt opgemerkt dat het geven van een ongeldig ontslag op staande voet als ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever moet worden aangemerkt (zie: Kamerstukken I, 2013-2014, 33 818, nr. C, pag. 99 en 113).
      
    
    
      5.9.
      Voor het vaststellen van de hoogte van de toe te kennen billijke vergoeding zijn in de rechtspraak uitgangspunten geformuleerd (zie de uitspraak van de Hoge Raad van 30 juni 2017, gepubliceerd op www.rechtspraak.nl, onder nummer ECLI:NL:HR:2017:1187 (New Hairstyle)). De kantonrechter moet bij het bepalen van de billijke vergoeding rekening houden met alle (uitzonderlijke) omstandigheden van het geval en die vergoeding moet daarbij aansluiten. Ook met de gevolgen van het ontslag kan rekening worden gehouden, voor zover die gevolgen zijn toe te rekenen aan het verwijt dat de werkgever kan worden gemaakt. Het gaat er uiteindelijk om dat de werknemer wordt gecompenseerd voor het ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever. 
      
    
    
      5.10.
      Dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen aan de kant van [werkgever] staat vast, gelet op het onterecht gegeven ontslag op staande voet. In de onvoorziene situatie waarin [werkgever] terecht is gekomen door Covid-19, moet naar het oordeel van de kantonrechter bij het bepalen van de hoogte van de billijke vergoeding  extra gewicht worden toegekend aan de omstandigheden van het geval. Daarbij wordt in de eerste plaats in aanmerking genomen – zoals hiervoor reeds is overwogen – dat het begrijpelijk is dat [werkgever] , die zich in overlevingsstand bevindt, vanuit emotie heeft gehandeld. Zoals ook in het voorgaande is overwogen, betekent dat niet dat het ontslag op staande voet rechtsgeldig is verleend, maar de kantonrechter is wel van oordeel dat in de gegeven omstandigheden van [werkneemster] verwacht had mogen worden dat zij rekening hield  met de situatie van [werkgever] . Natuurlijk heeft [werkneemster] als werkneemster een individueel belang. Dat het voor haar  aangrijpend was toen haar werd medegedeeld dat haar dienstverband na zeventien jaar zou worden beëindigd, wordt – ook door [werkgever] – niet ontkend. Het lag ondanks dat in de gegeven situatie op de weg van [werkneemster] om mee te werken aan, althans tenminste mee te denken over, een passende oplossing. [werkgever] heeft met MPS Textiles gesproken en heeft aan [werkneemster] medegedeeld dat daar een dienstverband aan haar kon worden aangeboden. Daarop is [werkneemster] in het geheel niet ingegaan. Alhoewel de kantonrechter begrijpt dat [werkneemster] de mededeling dat haar dienstverband zou worden beëindigd moest laten bezinken, had van haar wel verwacht mogen worden dat zij na enige tijd contact zou hebben opgenomen met MPS Textiles. Daarbij komt dat [werkgever] zelfs na het ontslag op staande voet, op 17 augustus 2020 nog een e-mail aan [werkneemster] heeft gestuurd waarin een andere potentieel nieuwe werkgever voor haar wordt genoemd. Als [werkneemster] was ingegaan op de door [werkgever] aangeboden opties, had zij waarschijnlijk niet in de maandenlange werkloosheidssituatie gezeten waarin zij zich thans reeds sinds 9 juli 2020 bevindt. 
      
    
    
      5.11.
      Dat de mededeling van 2 juli 2020 volkomen onverwacht kwam, zoals [werkneemster] stelt, achter de kantonrechter niet aannemelijk. [werkneemster] heeft moeten merken dat [werkgever] hard werd getroffen door de Covid-19 maatregelen. Niet in geschil is dat [werkgever] van de ene op de andere dag het werk voor het grootste gedeelte is kwijtgeraakt door de getroffen maatregelen. Daarbij was [werkneemster] betrokken bij de aanvraag van de NOW-regeling voor [werkgever] . De reden dat [werkneemster] wel verwachtte dat er werknemers zouden worden ontslagen, maar dat zij dacht dat dit niet voor haar zou gelden, heeft zij de kantonrechter niet duidelijk kunnen maken. Dat doet overigens niet af aan het onweersproken standpunt dat [werkneemster] altijd goed heeft gefunctioneerd bij [werkgever] , een spin in het web was en een waardevolle werkneemster was. Ter zitting heeft [werkgever] dit ook uitdrukkelijk erkend. 
      
    
    
      5.12.
      Gezien het voorgaande is de kantonrechter van oordeel dat de houding van [werkneemster] in deze situatie een drukkend effect moet hebben op de hoogte van billijke vergoeding. Daarom zal een billijke vergoeding worden toegekend van € 3.500,00 bruto, waarbij aansluiting is gezocht bij de hoogte van een maandsalaris, inclusief vakantiegeld en overige emolumenten. De kantonrechter meent dat [werkneemster] hiermee in voldoende mate wordt gecompenseerd voor het ernstig verwijtbaar handelen van [werkgever] , zeker nu het waarschijnlijk is dat haar arbeidsovereenkomst hoe dan ook op korte termijn geëindigd zou zijn wegens bedrijfs- economische redenen. De verzochte wettelijke rente over de billijke vergoeding zal worden toegewezen vanaf 14 dagen na betekening van de beschikking. 
      
    
    
      5.13.
      Ook de gevorderde vergoeding wegens onregelmatige opzegging zal worden toegewezen, omdat is opgezegd tegen een eerdere dag dan die tussen partijen geldt. De vergoeding is gelijk aan het bedrag van het loon over de opzegtermijn, te weten € 14.123,21 bruto, te vermeerderen met 8% vakantietoeslag. De door [werkneemster] verzochte vermeerdering van dit bedrag met overige emolumenten wordt afgewezen, nu zij niet heeft onderbouwd wat hiermee precies wordt bedoeld. De verzochte wettelijke rente over deze vergoeding wordt toegewezen, te rekenen vanaf de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, dus vanaf 9 juli 2020.
      
    
    
      5.14.
      Het verzoek om [werkgever] te veroordelen tot betaling van een transitievergoeding wordt eveneens toegewezen. De kantonrechter heeft hiervoor geoordeeld dat het ontslag op staande voet niet terecht is gegeven, omdat daarvoor geen dringende reden aanwezig was. Een dringende reden valt niet zonder meer samen met ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van een werknemer. Maar bij gebreke van een dringende reden en gelet op de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden is er geen grond om te oordelen dat het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van [werkneemster] . Dat betekent dat [werkgever] de transitievergoeding verschuldigd is en zal worden veroordeeld tot betaling van die vergoeding tot een bedrag van € 18.040,98 bruto. De verzochte wettelijke rente over de transitievergoeding zal worden toegewezen te rekenen vanaf een maand na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, dus vanaf                9 augustus 2020. 
      
    
    
      5.15.
      Het verzoek van [werkneemster] om [werkgever] te veroordelen tot betaling van de – volgens [werkneemster] – reële juridische kosten zal worden afgewezen, nu niet is gesteld of gebleken dat zijdens [werkgever] sprake is van misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. 
      
    
    
      5.16.
      
        [werkgever] heeft verzocht om de billijke vergoeding, de vergoeding wegens onregelmatige opzegging en de transitievergoeding in twaalf termijnen te mogen voldoen. Daaromtrent overweegt de kantonrechter als volgt.
      
    
    
      5.17.
      Op grond van artikel 7:673c lid 2 BW in samenhang met artikel 25 van de Ministeriële Ontslagregeling bestaat de mogelijkheid om de transitievergoeding verspreid te betalen over ten hoogste zes maanden, indien de betaling van de transitievergoeding leidt tot onaanvaard- bare gevolgen voor de bedrijfsvoering van de werkgever. Alhoewel [werkgever] aanvoert dat hij in zwaar weer verkeert en dat 83% van de omzet is weggevallen, heeft hij zich niet op het standpunt gesteld dat betaling van de transitievergoeding aan [werkneemster] leidt tot onaanvaardbare gevolgen voor de bedrijfsvoering. 
      
    
    
      5.18.
      Daarbij heeft [werkgever] ter onderbouwing van de stelling dat de financiële situatie van het bedrijf slecht is, verwezen naar winst- en verliesrekeningen, zonder deugdelijk te onder- bouwen wat de kantonrechter daaruit zou moeten afleiden. De eisen van een behoorlijke rechtspleging brengen mee dat een partij die een beroep wil doen op uit bepaalde producties blijkende feiten en omstandigheden, dit op een zodanige wijze moet doen dat voor de kantonrechter duidelijk is welke stellingen hem of haar ter beoordeling worden voorgelegd en dat voor de wederpartij duidelijk is waartegen zij zich dient te verweren. De kantonrechter heeft slechts te letten op de feiten waarop een partij ter ondersteuning van haar standpunt een beroep heeft gedaan, en de enkele omstandigheid dat uit door een partij overgelegde stukken een bepaald feit blijkt, impliceert niet dat zij zich ter ondersteuning van haar standpunt op dat feit beroept (ECLI:NL:HR:2017:404). Voorts heeft [werkgever] verklaard dat hij gebruik maakt van de volledige NOW-regeling. Het is de kantonrechter niet gebleken dat [werkgever] hiermee in zijn standpunt rekening heeft gehouden. 
      
    
    
      5.19.
      Gezien het voorgaande wordt het verzoek van [werkgever] om de transitievergoeding in twaalf termijnen te mogen betalen, afgewezen. 
    
    
      5.20.
      Het verzoek van [werkgever] om de billijke vergoeding en de vergoeding wegens onregelmatige opzegging in twaalf termijnen te mogen betalen, is niet onderbouwd en voor dergelijke verzoeken bestaat geen wettelijke grondslag, zodat dit wordt verworpen. 
      
    
    
      5.21.
      Voor een eventuele betalingsregeling zal [werkgever] zich moeten wenden tot (de gemachtigde van) [werkneemster] ; de wet geeft de kantonrechter niet de mogelijkheid om een betalingsregeling op te leggen.
    
    
      5.22.
      Ten aanzien van het verzoek van [werkgever] om een bedrag van € 5.988,65 netto te verrekenen met de toe te wijzen bedragen, oordeelt de kantonrechter als volgt. [werkneemster] heeft ter zitting verklaard dat [werkgever] geen vordering op [werkneemster] heeft, maar op [bedrijf] , het bedrijf van de partner van [werkneemster] . Dit heeft [werkgever] erkend, maar hij meent dat [werkneemster] deze schuld heeft overgenomen. Ter onderbouwing van dat standpunt heeft [werkgever] verwezen naar de loonstroken van [werkneemster] waaruit blijkt dat zij middels haar maandelijkse loon bij [werkgever] afloste op de schuld. Dat standpunt van [werkgever] volgt de kantonrechter niet. Uit artikel 6:30 lid 1 BW volgt dat een verbintenis door een ander dan de schuldenaar kan worden nagekomen. Dat [werkneemster] kennelijk de betalingsverplichting op zich heeft genomen, betekent niet dat zij daarmee de schuld van haar partner heeft overgenomen. Verrekening kan daarom op grond van artikel 6:127 lid 3 BW niet plaatsvinden. Ook dit verzoek van [werkgever] wordt aldus afgewezen. 
    
    
      5.23.
      De proceskosten komen voor rekening van [werkgever] , omdat hij grotendeels ongelijk krijgt. Daarbij wordt [werkgever] ook veroordeeld tot betaling van € 120,00 aan nasalaris, voor zover daadwerkelijk nakosten door [werkneemster] worden gemaakt.
      
    
  
  
    
      6De beslissing
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    
      6.1.
      verklaart voor recht dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is gegeven;
      
    
    
      6.2.
      veroordeelt [werkgever] om aan [werkneemster] een billijke vergoeding te betalen van € 3.500,00 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 14 dagen na betekening van de beschikking; 
      
    
    
      6.3.
      veroordeelt [werkgever] om aan [werkneemster] de vergoeding wegens onregelmatige opzegging te betalen van € 14.123,21 bruto, te vermeerderen met 8% vakantietoeslag en met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2020 tot aan de dag van de gehele betaling;
      
    
    
      6.4.
      veroordeelt [werkgever] om aan [werkneemster] een transitievergoeding te betalen van                   € 18.040,98 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 9 augustus 2020 tot aan de dag van de gehele betaling;
      
    
    
      6.5.
      
        veroordeelt [werkgever] tot betaling van de proceskosten, die de kantonrechter aan de kant van [werkneemster] tot en met vandaag vaststelt op € 956,00, te weten:
        griffierecht	€ 236,00
        salaris gemachtigde	€ 720,00;
      
      
    
    
      6.6.
      veroordeelt [werkgever] tot betaling van € 120,00  aan nasalaris, voor zover daadwerkelijk nakosten door[achternaam partij of verkorte bedrijfsnaam eiser] [werkneemster] worden gemaakt; 
      
    
    
      6.7.
      verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;
      
    
    
      6.8.
      wijst het meer of anders verzochte af. 
      
      
      
        Deze beschikking is gewezen door mr. M.Y.H.G. Erkens en ondertekend en in het openbaar uitgesproken door mr. W.S.J. Thijs op bovengenoemde datum, in aanwezigheid van de griffier. 
      
      
      
        De griffier								De kantonrechter