ECLI:NL:CRVB:2019:1437, Centrale Raad van Beroep, 17-04-2019, 17/5582 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2019-04-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Overname hoofdstuk IV WW. Over te nemen periode niet in geschil. Naast de al door het Uwv overgenomen vakantie-uren, heeft appellante nog een vordering op werkgeefster van niet-genoten vakantiedagen met een omvang van 98,11 uur. Vordering voldoende concreet en niet aan gerede twijfel onderhevig, komt voor overname in aanmerking. De vordering van de ten onrechte afgeschreven compensatie-uren is aan gerede twijfel onderhevig en door Uwv terecht afgewezen. Opdracht aan Uwv opnieuw op het bezwaar te beslissen met inachtneming van deze uitspraak.

175582 WW 
    
    
    
    
    
    
    
    
      Datum uitspraak: 17 april 2019
    
    
    
      Centrale Raad van Beroep
      Meervoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van
      23 juni 2017, 17/543 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellante] te [woonplaats] (appellante)
    
    
    
      de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
    
    
    
    
      PROCESVERLOOP
    
    
    
      Namens appellante heeft mr. M.J. Klinkert, advocaat, hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Partijen hebben nadere stukken ingediend.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft, gevoegd met de zaken 17/5579 WW en 17/5580 WW, plaatsgevonden op 6 maart 2019. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Klinkert. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. R.M.C. Bastings. Na de behandeling ter zitting zijn de zaken gesplitst.
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    
      1.1.
      Appellante was sinds 9 juni 2009 in dienst bij [naam B.V.] (werkgeefster) als taxichauffeur en centralist. Op 10 mei 2016 is werkgeefster in staat van faillissement verklaard. Op 18 mei 2016 heeft de curator de arbeidsovereenkomst van appellante opgezegd. 
      
    
    
      1.2.
      Op 23 mei 2016 heeft appellante het Uwv verzocht om met toepassing van hoofdstuk IV van de Werkloosheidswet (WW) de betalingsverplichtingen van werkgeefster wegens betalingsonmacht (faillissementsuitkering) over te nemen. Bij besluit van 5 augustus 2016  heeft het Uwv dit verzoek afgewezen op de grond dat geen sprake was van een privaatrechtelijke dienstbetrekking tussen appellante en werkgeefster. In bezwaar heeft het Uwv zijn standpunt gewijzigd en op 21 december 2016 een voorgenomen beslissing op bezwaar kenbaar gemaakt waarbij appellante alsnog een faillissementsuitkering zal worden toegekend. Daarbij is een specificatie gevoegd van de door het Uwv over te nemen bedragen. Gemachtigde van appellante heeft telefonisch kenbaar gemaakt dat appellante instemt met de voorgenomen beslissing. 
      
    
    
      1.3.
      Bij beslissing op bezwaar van 9 januari 2017 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen het besluit van 5 augustus 2016 gegrond verklaard en is appellante alsnog in aanmerking gebracht voor een faillissementsuitkering. Hierbij is het uit te keren bedrag aan vakantiegeld, in overeenstemming met de voorgenomen beslissing op bezwaar, bepaald op basis van 35,04 vakantie-uren.
      
    
    
      2.1.
      Appellante heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. In dat beroep heeft zij aangevoerd dat het Uwv in het kader van hoofdstuk IV van de WW niet het juiste aantal vakantie-uren heeft overgenomen. 
      
    
    
      2.2.
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank dat beroep ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank overwogen – voor zover hier relevant – dat volgens vaste rechtspraak van de Raad (zie bijvoorbeeld de uitspraak van 24 november 2004, ECLI:NL:CRVB:2004:AR6424) vorderingen niet voor overneming op basis van hoofdstuk IV van de WW in aanmerking komen als zij niet duidelijk aanwijsbaar zijn, niet voldoende concreet zijn en aan gerede twijfel onderhevig zijn. De rechtbank heeft erop gewezen dat op de salarisstroken, naast het begin- en eindsaldo aan vakantie-uren in de betreffende maand, alleen het totaal aantal in die maand af- en bijgeschreven vakantie-uren is vermeld. Niet blijkt wanneer en hoeveel vakantie-uren op een bepaalde dag zijn bij- of afgeschreven dan wel zijn opgenomen. Appellante heeft geen registratie overgelegd van haar bijgeschreven en opgenomen vakantie-uren. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het Uwv onder deze omstandigheden kunnen stellen dat de vordering van appellante aan gerede twijfel onderhevig is en daarom niet kan worden toegewezen. 
      
    
    
      3.1.
      
        Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het aan appellante is om aan te tonen dat zij de verdwenen vakantie-uren, dat wil zeggen het verschil tussen het eindsaldo aan vakantie-uren op een loonstrook en het beginsaldo aan vakantie-uren op de daarop volgende loonstrook, niet heeft opgenomen. Volgens appellante zou de burgerlijke rechter haar vordering aan vakantie-uren hebben toegewezen, aangezien het volgens de van toepassing zijnde collectieve arbeidsovereenkomst Taxivervoer (CAO) aan werkgeefster is om een administratie bij te houden van de door werknemer opgenomen, respectievelijk uitbetaalde vakantiedagen. Het tegoed aan 
        vakantie-uren werd door werkgeefster op de loonstroken vermeld. Appellante heeft de op de loonstroken vermelde saldi aan vakantie-uren niet voor akkoord geparafeerd, terwijl dit wel is voorgeschreven in de CAO. Dit betekent volgens appellante dat het aan werkgeefster is om te bewijzen dat appellante de volgens haar ten onrechte afgeschreven vakantie-uren daadwerkelijk heeft opgenomen. 
      
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit. Volgens het Uwv is het aan appellante om aan te tonen dat het aantal over te nemen vakantie-uren onjuist is. Het Uwv heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van appellante niet duidelijk aanwijsbaar, onvoldoende concreet en aan gerede twijfel onderhevig is. Gelet hierop acht het Uwv de kans dat de burgerlijke rechter de vordering van appellante zou hebben toegewezen zeer klein, zodat de vordering niet voor overname in aanmerking komt. Ten slotte heeft het Uwv zich op het standpunt gesteld dat bij een eventuele gegrondverklaring van het beroep appellante zelf de proceskosten moet dragen, omdat het aan haar eigen handelwijze te wijten is dat zij beroep heeft moeten instellen. Appellante heeft namelijk ingestemd met de voorgenomen beslissing op bezwaar waarbij onder meer het aantal over te nemen vakantie-uren is vastgesteld. 
      
      
        4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
      
      
      
        4.1.1.
        In artikel 64, eerste lid, aanhef en onder c, van de WW is bepaald – voor zover hier van belang – dat het recht op uitkering op grond van hoofdstuk IV van de WW omvat het vakantiegeld over ten hoogste het jaar onmiddellijk voorafgaande aan het tijdstip waarop de dienstbetrekking is geëindigd. 
        
      
      
        4.1.2.
        In artikel 64, derde lid, van de WW is – voor zover hier van belang – bepaald dat de hoogte van de uitkering van het vakantiegeld, bedoeld in het eerste lid, onderdeel c, wordt berekend op grond van de aanspraak op vakantiedagen die de werknemer bij het einde van de dienstbetrekking heeft. 
        
      
    
    
      4.2.
      
        De door het Uwv over te nemen verplichtingen worden bepaald door wat een werkgever en een werknemer in hun rechtsverhouding zijn overeengekomen of wat uit het burgerlijk recht ten aanzien van die rechtsverhouding voortvloeit. Ter vaststelling van de aanspraken van een werknemer op een werkgever moet de bestuursrechter zelfstandig uit het burgerlijk recht voortvloeiende verplichtingen van een tot betaling onmachtige werkgever en de arbeidsrechtelijke verhouding tussen de werknemer en de werkgever beoordelen 
        (zie bijvoorbeeld de uitspraken van de Raad van 9 april 2014, ECLI:NL:CRVB:2014:1243 en van 17 mei 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:1820). Het is vaste rechtspraak van de Raad dat vorderingen niet voor overneming op basis van hoofdstuk IV van de WW in aanmerking komen als zij niet duidelijk aanwijsbaar zijn, niet voldoende concreet zijn en aan gerede twijfel onderhevig (zie de uitspraak van 24 november 2004, ECLI:NL:CRVB:2004:AR6424). Dat betekent dat de bestuursrechter zich een oordeel heeft te vormen of uit het arbeidsrecht en de arbeidsrechtelijke rechtspraak voortvloeit dat een tussen de werkgever en zijn werknemer niet vaststaande aanspraak aan de eis van aanwijsbaarheid voldoet en zo concreet is dat die vordering, ware zij aan de burgerlijke rechter ter beoordeling voorgelegd, zou zijn toegewezen. 
      
      
    
    
      4.3.
      Ter beoordeling ligt voor of het Uwv de omvang van het recht op uitkering op grond van hoofdstuk IV van de WW juist heeft vastgesteld. Tussen partijen is alleen de hoogte van het door het Uwv overgenomen bedrag aan vakantiegeld in geschil, waarbij het geschil zich toespitst op de vraag of het Uwv het juiste aantal vakantie-uren heeft overgenomen. Niet in geschil is dat de periode waarover het vakantiegeld door het Uwv kan worden overgenomen de periode van 29 juni 2015 tot en met 28 juni 2016 betreft.
      
    
    
      4.4.
      Het Uwv heeft als uitgangspunt voor de berekening van het aantal vakantie-uren bij het einde van de dienstbetrekking het eindsaldo genomen op de laatste loonstrook, dit is de loonstrook van april 2016. Vervolgens heeft het Uwv voor de maanden mei en juni 2016 zelf de opgebouwde vakantie-uren berekend. 
      
    
    
      4.5.
      
        Volgens appellante klopt het op de loonstrook van april 2016 vermelde saldo aan vakantie-uren niet, omdat het eindsaldo aan vakantie-uren op de loonstrook van 
        november 2015 niet overeenkomt met het beginsaldo aan vakantie-uren op de loonstrook van december 2015. Ook het eindsaldo aan vakantie-uren van de loonstrook van januari 2016 komt niet overeen met het beginsaldo aan vakantie-uren op de loonstrook van februari 2016. Dit geldt zowel voor de functie van centralist als de functie van chauffeur. Daarnaast zijn volgens appellante in februari 2016 ten onrechte vakantie-uren afgeschreven van het saldo aan vakantie-uren omdat het gaat om uitbetaling van op feestdagen gewerkte uren. Voor deze uren had appellante op grond van de CAO recht op zowel loon als compensatie-uren. 
      
      
    
    
      4.6.
      Uit de loonstroken blijkt dat werkgeefster de administratie van vakantie-uren bijhield op de loonstroken. Op de loonstrook is vermeld wat het vorige saldo aan vakantie-uren is, dit betreft het eindsaldo aan vakantie-uren van de voorafgaande loonstrook. Ook zijn de in de betreffende maand opgebouwde vakantie-uren vermeld en, indien van toepassing, de opgenomen of uitbetaalde vakantie-uren. Ten slotte is het eindsaldo aan vakantie-uren vermeld. Op de loonstrook is ruimte voor een paraaf van appellante voor akkoord voor het saldo aan vakantie-uren. Geen enkele loonstrook over de periode van 29 juni 2015 tot en met april 2016 is door appellante geparafeerd. 
      
    
    
      4.7.
      
        Het eindsaldo vakantie-uren op de loonstrook van november 2015 van de functie centralist bedraagt 56,64 uur. Op de loonstrook van december 2015 staat als beginsaldo vakantie-uren 29,83 vermeld. Er is dus sprake van een verschil van 26,81 vakantie-uren tussen het eindsaldo van november 2015 en het beginsaldo van december 2015. Het eindsaldo vakantie-uren op de loonstrook van januari 2016 bedraagt 24,94 uur. Op de loonstrook van februari 2016 staat als beginsaldo vakantie-uren -2,81 vermeld. Er is dus sprake van een verschil van 27,75 vakantie-uren tussen het eindsaldo van januari 2016 en het beginsaldo van februari 2016. In totaal bedraagt het verschil in de functie centralist 26,81 + 27,75 = 54,56 vakantie-uren. Het eindsaldo vakantie-uren op de loonstrook van november 2015 van de functie chauffeur bedraagt 57,07 uur. Op de loonstrook van december 2015 staat als beginsaldo vakantie-uren 30,26 vermeld. Er is dus sprake van een verschil van 26,81 vakantie-uren tussen het eindsaldo van november 2015 en het beginsaldo van december 2015. Het eindsaldo vakantie-uren op de loonstrook van januari 2016 bedraagt 32,83 uur. Op de loonstrook van februari 2016 staat als beginsaldo vakantie-uren 16,09 vermeld. Er is dus sprake van een verschil van 16,74 vakantie-uren tussen het eindsaldo van januari 2016 en het beginsaldo van februari 2016. In totaal bedraagt het verschil in de functie chauffeur 
        26,81 + 16,74 = 43,55 vakantie-uren. In beide functies samen gaat het om een verschil van 54,56 + 43,55 = 98,11 vakantie-uren. Voor dit verschil is geen verantwoording gegeven op de betreffende loonstroken. Uit de loonstroken wordt niet duidelijk dat appellante het verschil in vakantie-uren heeft opgenomen. Ook is geen paraaf voor akkoord voor de vakantie-uren op de loonstroken geplaatst. Gelet op deze omstandigheden wordt geoordeeld dat appellante, naast de al door het Uwv overgenomen vakantie-uren, nog een vordering op werkgeefster heeft van niet-genoten vakantiedagen met een omvang van 98,11 uur. Deze vordering is voldoende concreet en niet aan gerede twijfel onderhevig en komt daarom voor overname door het Uwv in aanmerking.
      
    
    
      4.8.
      Over de volgens appellante ten onrechte afgeschreven compensatie-uren wordt het volgende overwogen. Uit de loonstrook van februari 2016 van de functie centralist blijkt dat 32 vakantie-uren zijn afgeschreven en uitbetaald. Uit de loonstrook van februari 2016 van de functie chauffeur blijkt dat 26 vakantie-uren zijn afgeschreven en uitbetaald. Voor het standpunt van appellante dat dit compensatie-uren betreft voor door haar gewerkte uren op feestdagen, is geen steun te vinden in de gedingstukken. Nu volgens de betreffende loonstroken hetzelfde aantal vakantie-uren is afgeschreven als is uitbetaald, heeft appellante niet aannemelijk gemaakt dat deze vakantie-uren ten onrechte door werkgeefster zijn afgeschreven. Voor dit aantal vakantie-uren heeft het Uwv zich terecht op het standpunt gesteld dat de vordering van appellante aan gerede twijfel onderhevig is. Het Uwv heeft deze vordering daarom terecht afgewezen. 
      
    
    
      4.9.
      Uit wat is overwogen in 4.1.1 tot en met 4.8 volgt dat het hoger beroep slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden vernietigd. Doende wat de rechtbank zou behoren te doen, zal de Raad het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaren, het bestreden besluit vernietigen en het Uwv opdragen opnieuw op het bezwaar te beslissen met inachtneming van deze uitspraak. Met het oog op een voortvarende afdoening van het geschil bestaat aanleiding om met toepassing van artikel 8:113, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht te bepalen dat tegen de door het Uwv te nemen nieuwe beslissing op het bezwaar slechts bij de Raad beroep kan worden ingesteld. Ter zitting hebben partijen hun voorkeur voor deze afdoeningswijze uitgesproken.
      
      
        5. Er bestaat aanleiding het Uwv te veroordelen in de proceskosten van appellante. Ook nadat appellante in beroep haar bezwaren tegen het aantal door het Uwv overgenomen 
        vakantie-uren kenbaar had gemaakt, heeft het Uwv zijn standpunt gehandhaafd. Er is dus geen sprake van de situatie dat de gehele procedure aan de handelwijze van appellante zelf is te wijten. Dat door appellante is ingestemd met de voorgenomen beslissing van 
        21 december 2016 om haar alsnog in aanmerking te brengen voor een faillissmentuitkering en dat bij die beslissing een specificatie zat van de over te nemen bedragen, maakt dat niet anders. Daarbij wordt erop gewezen dat de eventuele bedenkingen over de uren, gelet op het tot in hoger beroep ingenomen standpunt van het Uwv, niet tot een andere beslissing op bezwaar zouden hebben geleid. De kosten worden begroot op € 1.024,- in beroep en € 1.024,- in hoger beroep voor verleende rechtsbijstand en op € 34,- aan reiskosten in beroep en € 34,- aan reiskosten in hoger beroep, in totaal € 2.116,-. 
      
      
      
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep 
    
    
    - vernietigt de aangevallen uitspraak;
    - verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 10 januari 2017;
    - draagt het Uwv op een nieuwe beslissing op het bezwaar te nemen met inachtneming van 
    
        deze uitspraak en bepaalt dat beroep tegen dit besluit slechts bij de Raad kan worden 
        ingesteld;
    
    - veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellante tot een bedrag van € 2.116,-;
    - bepaalt dat het Uwv aan appellante het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van 
      € 170,- vergoedt.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door H.G. Rottier als voorzitter en A.I. van der Kris en S. Wijna als leden, in tegenwoordigheid van P.B. van Onzenoort als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 17 april 2019.
    
    
    
    
    
      					(getekend) H.G. Rottier
    
    
    
    
    
      					De griffier is verhinderd te ondertekenen.
    
    
    
    
    
    
      md