ECLI:NL:CRVB:2001:ZB9131, Centrale Raad van Beroep, 18-01-2001, 99/557 ALGEM
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2001-01-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/557 ALGEM
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    X Software B.V., gevestigd te Y, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 in
      werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen
      1997 treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats van
      de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is het Lisv in de plaats
      getreden van de Bedrijfsvereniging voor Bank- en Verzekeringswezen, Groothandel
      en Vrije Beroepen. In deze uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan het
      bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit op bezwaar van 15 augustus 1997 heeft appellant zijn aan gedaagde
      opgelegde correctienota's van 23 oktober 1996 met betrekking tot de jaren 1991 tot
      en met 1995 gehandhaafd. Deze correctienota's vinden hun oorzaak in het feit dat
      appellant zich op het standpunt stelt dat gedaagde ten onrechte een aantal
      werknemers als niet verzekerd ingevolge de Ziekenfondswet (ZFW) heeft aangemerkt,
      wegens het overschrijden van de loongrens.
    
    
    
      Appellant is op bij aanvullend beroepschrift van 20 april 1999 aangegeven gronden
      bij de Raad in hoger beroep gekomen van een door de Arrondissementsrechtbank te
      Rotterdam onder dagtekening 21 december 1998 tussen partijen gewezen uitspraak,
      waarbij hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr A.A.M. van der Elsen, advocaat te Berkel-Enschot, op 29
      juni 1999 een verweerschrift (met bijlagen) ingediend.
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 7 december 2000.
      Appellant is verschenen bij zijn gemachtigde mr R.P. Bourne, werkzaam bij Gak
      Nederland B.V., terwijl gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door A.,
      financial manager, met bijstand van mr G.A. Diebels, eveneens advocaat te
      Berkel-Enschot en I.H.H. Merks, kantoorgenoot van mr Diebels voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      In hoger beroep is, evenals bij het geding in eerste aanleg, uitsluitend de vraag
      aan de orde of de op grond van de bij gedaagde geldende regeling winstuitkering
      (tot 1993) en vervolgens ingevoerde bonusregeling, aan werknemers betaalde
      bonusuitkeringen als loon in de zin van artikel 3, vierde lid, aanhef en onder a, van
      de ZFW moeten worden aangemerkt (hierna: loongrensbepaling).
    
    
    
      De rechtbank heeft het bestreden besluit, waarin deze vraag ontkennend is
      beantwoord, vernietigd wegens strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet
      bestuursrecht, omdat gedaagde heeft nagelaten een nader onderzoek naar de feitelijke
      uitbetaling van de bonussen te verrichten.
    
    
    
      Appellant is in hoger beroep op materiële gronden tegen de uitspraak van de
      rechtbank opgekomen.
    
    
    
      Gedaagde stelt zich op het standpunt dat het altijd de bedoeling is geweest om de
      werknemers die onder het toepassingsbereik van bedoelde regelingen vielen, ten
      allen tijde een bonus te betalen die qua hoogte ertoe zou leiden dat de betrokken
      werknemers een loon zouden genieten dat hen boven de loongrens zou brengen.
    
    
    
      Gedaagde heeft daartoe in bezwaar en beroep gewezen op de feitelijke betalingen
      in de onderhavige premiejaren. Hieraan heeft gedaagde de opvatting ontleend dat
      zij op grond van dit bestendige gebruik in een eventuele civielrechtelijke
      procedure in de situatie dat geen betaling van de bonus zou hebben plaatgevonden,
      op bijvoorbeeld de grond dat haar financiële positie dat niet toeliet, zij in
      rechte geen gehoor zou vinden.
    
    
    
      De rechtbank heeft in verband hiermee geoordeeld dat appellant verzuimd heeft naar
      de feitelijke betalingen een onderzoek te doen.
    
    
    
      Daargelaten de betekenis die aan de bestendige, feitelijke betaling van een bonus
      in het civiele recht kan toekomen, is de Raad van oordeel dat de rechtbank een
      onjuist uitgangspunt heeft gehanteerd voor de bewijslastverdeling.
      Gedaagde heeft immers in bezwaar de stelling van de feitelijke betalingen
      betrokken en het ligt, zeker nu dit gegevens zijn die uit de loonadministratie van
      gedaagde moeten blijken, op de weg van de werkgever deze gegevens aan appellant
      te verstrekken. De omstandigheid dat, zoals ter zitting gesteld, de looninspecteur
      hier geen belangstelling voor had bij zijn looncontrole en deze zich door de
      inhoud van de regeling voldoende voorgelicht achtte, doet hieraan niet af.
      Gedaagde heeft door noch in bezwaar noch in beroep haar stelling met gegevens uit
      de loonadministratie te onderbouwen in dit opzicht procesrisico genomen.
      Appellant heeft derhalve bij de totstandkoming van het bestreden besluit naar het
      oordeel van de Raad, kunnen volstaan met de haar ter beschikking staande gegevens.
    
    
    
      Hiervan uitgaande moet de Raad vaststellen dat de bonusregeling, die qua inhoud
      naar gedaagdes verklaring overeenkomt met de voordien geldende regeling, op tal
      van punten laat zien dat geen sprake is van een vaste overeengekomen, naar
      tijdsruimte vastgestelde beloning als bedoeld in de loongrensbepaling.
      Hiertoe wijst de Raad op de artikelen 2, 3 en 5 van de partijen bekende regeling.
      De in artikel 6, kennelijk met het oog op de loongrensbepaling, neergelegde
      garantie, laat evenmin zien dat de beoogde garantie ten allen tijde geboden wordt.
      Voorts laat artikel 8 van de regeling zien dat de regeling onder gewijzigde
      omstandigheden ten allen tijde kan worden herzien of ingetrokken.
    
    
    
      Nog afgezien van het vorenstaande heeft de rechtbank door grote betekenis toe te
      kennen aan de feitelijke betaling van de bonus, ten onrechte uit het oog verloren
      dat sprake moet zijn van vast overeengekomen, naar tijdsruimte vastgesteld loon.
    
    
    
      In dit verband is van de kant van gedaagde ter zitting van de Raad verklaard dat
      iedere betrokken werknemer jaarlijks van gedaagde een brief ontvangt waarin
      vermeld is op welk regulier loon en op welke bonus hij het komende jaar aanspraak
      heeft.
    
    
    
      Aan deze eerste ter zitting van de Raad betrokken stelling kan de Raad, bij de
      beslechting van het onderhavige geschil, geen betekenis toekennen, nu deze tardief
      is ingebracht.
    
    
    De Raad beantwoordt de in geding zijnde vraag derhalve ontkennend.
    
    
      Gelet op het vorenstaande kan de aangevallen uitspraak niet in stand blijven en
      dient het inleidend beroep alsnog ongegrond te worden verklaard.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de
      Algemene wet bestuursrecht en beslist als volgt.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidend beroep van gedaagde alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter en mr R.C. Schoemaker en mr
      G. van der Wiel als leden, in tegenwoordigheid van R.E. Lysen als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 18 januari 2001.
    
    
    
    (get.) B.J. van der Net.
    
    
    
    (get.) R.E. Lysen.
    
    
    
    
    
    
    
    
      BvW
      161