ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7910, Centrale Raad van Beroep, 23-04-1998, 95/778 WSW-S
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-04-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Schadevergoeding, belastingschade.

95/778 WSW-S                                           O
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  A., wonende te B., appellant,
  
  en
  
  
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente
    Groningen, gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Bij uitspraak van 18 juli 1996 heeft de Raad in het geding
    tussen appellant en gedaagde, geregistreerd onder nummer
    95/778 WSW, het door appellant bestreden besluit van gedaagde
    van 15 februari 1994 en het daaraan ten grondslag liggende
    besluit van 21 juli 1993 vernietigd. Bij het eerstgenoemde
    besluit is ongegrond verklaard appellants bezwaar tegen
    laatstvermeld besluit waarbij het dienstverband van appellant
    in het kader van de Wet Sociale Werkvoorziening (WSW) op grond
    van artikel 28, tweede lid, aanhef en onder a, van die wet
    ingaande 23 juli 1993 is beëindigd.
  
  
  
    Toepassing gevend aan artikel 8:73, tweede lid, van de
    Algemene wet bestuursrecht (Awb), heeft de Raad bij zijn
    uitspraak voorts bepaald dat het onderzoek terzake van het
    door appellant gedane verzoek om toekenning van
    schadevergoeding wordt heropend.
  
  
  
    Appellant is in dat kader in de gelegenheid gesteld zijn
    verzoek nader te onderbouwen, van welke gelegenheid hij
    gebruik heeft gemaakt door opgave van schadeposten en een
    gedeeltelijke specificatie daarvan.
  
  
  Namens gedaagde is daarop een korte reactie gegeven.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van 29 januari 1998, waar
    appellant is verschenen bij zijn gemachtigde, mr J.F. de
    Ruijter de Wildt, advocaat en procureur te Groningen, en waar
    gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door mr A.C. Ragas
    en W. Haak, beiden werkzaam bij de gemeente Groningen.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    De Raad merkt vooreerst op dat ingevolge artikel 17 van de op
    1 januari 1998 in werking getreden Wet sociale werkvoorziening
    (wet van 11 september 1997, Stb. 466) op de behandeling van
    dit geding het recht van toepassing blijft zoals dat voor de
    genoemde datum van inwerkingtreding van die wet gold.
  
  
  
    Appellant heeft verzocht om veroordeling tot vergoeding van
    schade die hij lijdt als gevolg van het vernietigde
    ontslagbesluit. Waar het achterstallige salaris inmiddels is
    betaald, stelt appellant de volgende posten:
    a.   schade wegens vertraging in de voldoening van zijn
    salaris;
    b.   de kosten van schadebeperkende maatregelen en de
    kosten van de vaststelling van de geleden fiscale
    schade;
    c.   de eventuele fiscale schade.
  
  
  
    Met betrekking tot post a. staat appellant toepassing  voor
    van het bepaalde in artikel 6:119 van het Burgerlijk Wetboek
    (BW), waarbij de berekening zijns inziens behoort plaats te
    vinden over het bruto salaris dat achterstallig was. Omdat
    appellant zich niet terzake kundig acht op fiscaal gebied
    voert hij in het kader van post b. nog te maken
    accountantskosten op in verband met het aanvragen bij de
    belastingdienst van middeling of uitsmering en in verband met
    het vaststellen van de fiscale schade.
  
  
  
    Gedaagde refereert zich aan het oordeel van de Raad met
    betrekking tot post b.; tegen de opgevoerde kostenposten a. en
    c. - met uitzondering van de hoogte daarvan - heeft hij geen
    bezwaar. Gedaagde is van opvatting dat bij de berekening van
    de wettelijke rente (post a.) uitgegaan moet worden van de
    bruto salarisbedragen per betalingstijdvak, na verrekening van
    de over hetzelfde tijdvak door appellant ontvangen bruto
    uitkering. Bij dat laatste gaat het (kennelijk) om aan
    appellant ten tijde hier van belang betaalde uitkeringen
    ingevolge de Werkloosheidswet (WW).
  
  
  De Raad overweegt als volgt.
  
  
    Het geschil over een veroordeling tot vergoeding van de onder
    a. opgevoerde kosten bestaande in vertragingsschade is beperkt
    tot de wijze waarop de wettelijke rente berekend moet worden.
    Gedaagde is van oordeel dat de rente niet berekend moet worden
    over het gehele bruto bedrag van de per betalingstijdvak
    nalatig gebleven salarisbetaling, maar over het bruto bedrag
    dat resteert na verrekening met die bruto salarisbetaling van
    een over het desbetreffende betalingstijdvak ontvangen
    uitkering. Gedaagde beroept zich op de "(hem) bekende
    jurisprudentie".
  
  
  
    De Raad kan gedaagde niet volgen. Hij acht de situatie die
    zich hier voordoet - in het tijdvak waarop jegens gedaagde
    aanspraak bestond op salaris uit een WSW-dienstbetrekking
    ontving appellant een WW-uitkering - afwijkend van de in de
    jurisprudentie aanvaarde, verrekening toelatende,
    berekeningswijze in de specifieke situatie waarin door de
    wetgever klaarblijkelijk een als samenhangend geheel te
    beschouwen stelsel in het leven is geroepen zoals bijvoorbeeld
    tot uitdrukking is gebracht in artikel 49 van de (voormalige)
    Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (zie het arrest van de Hoge
    Raad 22 september 1995, JB 1995, 275). De Raad verwijst nog
    naar hetgeen hij in dat verband heeft overwogen in zijn
    uitspraak van 10 juli 1997 (JB 1997, 198).
  
  
  
    Het verzoek om vergoeding van vertragingsrente, berekend op
    een wijze als door appellant wordt voorgestaan, is derhalve
    voor toewijzing vatbaar.
  
  
  
    Met betrekking tot de onder c. vermelde post overweegt de Raad
    dat hij, in aanmerking nemend dat de heffing van loon- en
    inkomstenbelasting en van premies volksverzekeringen (hierna
    te noemen: belasting en premies) is geïntegreerd, het verzoek
    van appellant aldus verstaat dat deze vergoeding beoogt van
    het nadeel dat mogelijk ontstaat doordat hij bij de nabetaling
    van het salaris achteraf een hoger bedrag aan belasting en
    premies verschuldigd zal zijn dan het geval geweest zou zijn
    indien het bestreden ontslagbesluit niet zou zijn genomen.
  
  
  
    Schade als hier wordt gevorderd, valt buiten de opgevoerde
    vertragingsschade waarop artikel 6:119 van het BW betrekking
    heeft (zie ook het arrest van de Hoge Raad van 8 december
    1995, JB 1996, 60) en kan derhalve in beginsel voor
    afzonderlijke vergoeding in aanmerking komen.
  
  
  
    De Raad acht het verzoek om vergoeding van deze schade in
    beginsel toewijsbaar met inachtneming van het navolgende.
  
  
  
    De schade beloopt in beginsel het (positieve) verschil tussen
    1. de volgens de wettelijke bepalingen verschuldigde belasting
    en premies over de van belang zijnde jaren inclusief het jaar
    van de nabetaling, en 2. de belasting en premies, die over de
    voornoemde jaren verschuldigd zouden zijn geweest indien de
    salarisbetalingen die gedaagde verschuldigd was, en de heffing
    van belasting en premies over die betalingen, zouden hebben
    plaatsgevonden in de jaren waarop de nabetaling betrekking
    heeft.
  
  
  
    Omdat de Raad de omvang van de (eventuele) schade die
    appellant heeft opgevoerd in zijn post b. nog niet (volledig)
    kan vaststellen, zal hij appellant, met toepassing van het
    tweede lid van artikel 8:73 van de Awb, in de gelegenheid
    stellen zich met een gespecificeerd verzoek te wenden tot de
    Raad, waarbij de Raad ervan uitgaat dat appellant zich
    dienaangaande eerst met gedaagde verstaat. De Raad tekent
    daarbij aan dat in dat verband (eventueel) te maken redelijke
    kosten ter vaststelling van die schade op de voet van artikel
    8:73 van de Awb voor vergoeding in aanmerking kunnen komen.
  
  
  
    Gelet op het hiervoor overwogene acht de Raad termen aanwezig
    toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Awb en gedaagde te
    veroordelen tot vergoeding van de proceskosten van appellant
    ten bedrage van f. 710,- aan kosten van verleende
    rechtsbijstand.
  
  
  De Raad beslist derhalve als volgt:
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Veroordeelt de gemeente Groningen tot vergoeding van
    vertragingsschade als onder II is overwogen;
    Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant tot een
    bedrag groot f 710,-, te betalen door de gemeente Groningen
    aan de griffier van de Raad;
    Stelt appellant in de gelegenheid zich tot de Raad te wenden
    met een gespecificeerd verzoek om veroordeling tot vergoeding
    van belastingschade en in verband daarmee te maken kosten, en
    stelt de stukken daartoe in handen van de voorzitter.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr H.A.A.G. Vermeulen als voorzitter, en mr
    Ch. de Vrey en mr W.D.M. van Diepenbeek als leden, in
    tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier, en
    uitgesproken in het openbaar op 23 april 1998.
  
  
  
  (get.) H.A.A.G. Vermeulen.
  
  
    (get.) P.H. Schippers.
    HD
    14.04