ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9163, Centrale Raad van Beroep, 28-12-2000, 99/2135 ALGEM
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-12-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/2135 ALGEM
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Namens appellant is mr J.A. Tiesing, advocaat te Breda, op bij
      beroepschrift van 22 april 1999, met bijlagen, aangegeven
      gronden bij de Raad in hoger beroep gekomen van een door de
      Arrondissementsrechtbank te Breda onder dagtekening 3 maart
      1999 tussen partijen gewezen uitspraak, waarnaar hierbij wordt
      verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde is bij brief van 14 juli 1999 van verweer
      gediend.
    
    
    
      Appellant heeft bij schrijven van 4 november 2000 de Raad
      nadere stukken doen toekomen, alsmede de Raad ervan in kennis
      gesteld dat hij de heer C.P.J. Meys gemachtigd heeft namens
      hem in de procedure op te treden.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      16 november 2000, waar appellant in persoon is verschenen,
      vergezeld van zijn gemachtigde C.P.J. Meys, voornoemd.
      Gedaagde heeft zich doen vertegenwoordigen door mr D.B.
      Smaalders, werkzaam bij Gak Nederland B.V.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad ontleent aan de aangevallen uitspraak, waarin
      appellant als eiser is aangeduid en gedaagde als verweerder,
      de navolgende feiten.
      X. Internationaal Transport B.V. te Y. (hierna: X.) is een
      transportonderneming met tien personeelsleden in vaste dienst,
      waaronder acht chauffeurs. Bij een tekort aan chauffeurs wordt
      een beroep gedaan op het GPDW, thans uitzendbureau Randstad
      Transportdiensten. In 1997 heeft eiser via GPDW 1400 uur bij
      X. gewerkt.
      Bij brief van 20 januari 1998 heeft eiser verweerder verzocht
      om een onderzoek naar zelfstandigheid. Eiser verhuurt zichzelf
      als (inter)nationaal chauffeur onder de naam Z. aan
      transportbedrijven tegen een vooraf bepaald tarief, zulks met
      gebruikmaking van een wagen van de desbetreffende
      transportonderneming.
    
    
    
      Bij besluit van 3 maart 1998, gericht aan X., heeft verweerder
      besloten dat eiser verzekeringsplichtig is te achten omdat
      sprake is van werkzaamheden verricht in het kader van een
      privaatrechtelijke dienstbetrekking, subsidiair dat sprake is
      van werkzaamheden in een arbeidsverhouding die met een
      privaatrechtelijke dienstbetrekking wordt gelijkgesteld (op
      grond van artikel 5 van het Koninklijk Besluit van 24 december
      1986, Stb. 1986, 655).
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft verweerder de bezwaren van
      eiser tegen dit besluit gedeeltelijk gegrond verklaard, in
      zoverre dat de verzekeringsplicht van eiser slechts wordt
      gebaseerd op de artikelen 3 van de sociale verzekeringswetten,
      en voor het overige ongegrond verklaard.
    
    
    
      Het geschil betreft het antwoord op de vraag of appellant zijn
      werkzaamheden voor X. in een privaatrechtelijke
      dienstbetrekking heeft verricht.
    
    
    
      Evenals gedaagde en de rechtbank beantwoordt de Raad die vraag
      bevestigend.
    
    
    
      De Raad overweegt daartoe dat appellant gehouden was de
      werkzaamheden persoonlijk te verrichten. Ter zitting van de
      Raad is door appellants gemachtigde gewezen op zijn
      uitzonderlijke kwaliteiten ten aanzien van het
      goederenvervoer. Het lijkt de Raad dan ook aannemelijk dat als
      X. appellant benaderde voor een opdracht, appellant deze
      weliswaar kon weigeren of iemand anders kon voorstellen, doch
      dat zodra hij zichzelf beschikbaar had gesteld, hij verplicht
      was zelf de opdracht uit te voeren. Voorts staat vast dat
      appellant voor zijn werkzaamheden per uur werd betaald, zodat
      ook de loonbetalingsverplichting aanwezig was.
      Wat betreft de tussen X. en appellant bestaande
      gezagsverhouding hecht de Raad grote waarde aan de
      omstandigheid dat appellant tot november 1998 niet in het
      bezit was van de vereiste vergunningen ingevolge de Wet
      goederenvervoer over de weg, op grond waarvan hij gerechtigd
      was zelfstandig vervoer te verzorgen. Tot dat moment was hij
      afhankelijk van de vergunning(en) van X., waardoor naar
      's Raads oordeel het ontbreken van gezag niet waarschijnlijk
      is, ook al brengt de aard van de werkzaamheden met zich dat
      dat gezag niet manifest aanwezig zal zijn.
    
    
    
      Uit het vorenoverwogene volgt dat de aangevallen uitspraak
      voor bevestiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig toepassing te geven aan
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    Mitsdien dient te worden beslist als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep;
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak.
      Aldus gewezen door mr R.C. Schoemaker, als voorzitter en mr G.
      van der Wiel en mr L.J.A. Damen als leden, in tegenwoordigheid
      van L.H. Vogt als griffier, en uitgesproken in het openbaar op
      28 december 2000.
    
    
    
    
    (get.) R.C. Schoemaker.
    
    
    
    (get.) L.H. Vogt.
    
    
    
    
    
    
      JdB
      0201