ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7154, Centrale Raad van Beroep, 27-08-1997, 95/5681 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-08-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Na 'second opinion'-onderzoek besluit bv onder verwijzing naar artikel 39c.2 ZW geen ziekengeld
        uit te keren omdat niet is vastgesteld dat betr. ongeschikt was tot het verrichten van zijn werk.

95/5681 ZW                                        O.
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    Het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    [gedaagde], wonende te [woonplaats], gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997
      treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen
      (Lisv) in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging.
      In het onderhavige geval is het Lisv in de plaats
      getreden van de Bedrijfsvereniging voor het Vervoer. In
      deze uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan het
      bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij brief van 18 augustus 1994 heeft appellant gedaagde
      in kennis gesteld van zijn besluit gedaagde naar
      aanleiding van zijn verzoek d.d. 17 augustus 1994 geen
      ziekengeld uit te keren.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Breda heeft bij uitspraak
      van 23 juni 1995, onder gegrondverklaring van het beroep,
      het bestreden besluit vernietigd en beslissingen gegeven
      over de proceskosten en het griffierecht.
    
    
    
      Appellant heeft op bij aanvullend beroepschrift d.d.
      22 november 1955 aangevoerde gronden tegen deze uitspraak
      hoger beroep ingesteld en de Raad verzocht de aangevallen
      uitspraak te vernietigen en het inleidend beroep tegen
      het bestreden besluit alsnog ongegrond te verklaren.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr W. Zandberg, advocaat te
      Tilburg, een verweerschrift d.d. 6 maart 1996 ingediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden
      op 16 juli 1997, waar appellant zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr A. van Hespen, werkzaam bij Gak
      Nederland B.V., en waar gedaagde in persoon is
      verschenen, bijgestaan door mr J. van Os, advocaat te
      Tilburg, als zijn raadsman.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Van toepassing zijn de bepalingen van de Ziektewet (ZW)
      zoals deze luidde van 1 januari 1994 tot 1 januari 1995.
      De Raad gaat uit van navolgende feiten en omstandigheden.
      Gedaagde is als chauffeur in dienst van Station Taxi B.V.
      Nadat hij eerder van 28 juni 1994 tot 2 juli 1994 wegens
      knieklachten arbeidsongeschikt was geweest, heeft
      gedaagde zich per 30 juli 1994 opnieuw ziekgemeld.
      Terzake van dit ziektegeval was de werkgever een
      zogenoemde zes-weken werkgever als bedoeld in artikel 29
      lid 5 ZW. De controle op het vaststellen van de
      arbeidsongeschiktheid en de begeleiding van gedaagde
      werd op aanwijzing van de werkgever door een aan de
      arbo-dienst ARBONED verbonden arts verricht. Deze arts
      achtte gedaagde bij onderzoek op 1 augustus 1994 per 30
      juli 1994 niet arbeidsongeschikt. Gedaagde kon zich met
      deze visie niet verenigen en verzocht appellant een
      onderzoek in te stellen en een oordeel te geven over het
      bestaan van ongeschiktheid tot werken; kortom, hij
      verzocht appellant om een zogenoemde 'second opinion'.
      Aannemende dat gedaagde met zijn werkgever een geschil
      had over de ongeschiktheid tot werken, heeft een bij
      appellant werkzaam zijnde arts gedaagde op 3 augustus
      1994 onderzocht. Deze arts deelde de conclusie van
      eerderbedoelde arts en heeft dit gedaagde bij brief van 8
      augustus 1994 meegedeeld.
      Op 17 augustus 1994 heeft gedaagde appellant verzocht om
      ziekengeld.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft appellant, onder
      verwijzing naar het bepaalde in artikel 39 c lid 2 ZW,
      besloten geen ziekengeld uit te keren omdat niet is
      vastgesteld dat gedaagde ongeschikt was tot het
      verrichten van zijn arbeid.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank
      allereerst overwogen dat het in een second opinion
      neergelegde oordeel van appellant ter zake van het
      bestaan van arbeidsongeschiktheid geen appellabel besluit
      is.
    
    
    
      De Raad onderschrijft die opvatting. De brief van 8
      augustus 1994 bevat naar het oordeel van de Raad slechts
      een mededeling van feitelijke aard, en is niet gericht op
      publiekrechtelijk rechtsgevolg. Blijkens de
      wetsgeschiedenis is de second opinion van het
      uitvoeringsorgaan in de eerste plaats bedoeld als een
      attest, waarvan de werknemer tegenover zijn werkgever
      gebruik kan maken.
    
    
    
      De rechtbank heeft voorts het bestreden besluit van
      18 augustus 1994 aangemerkt als een besluit dat ziet op
      de aanspraak van gedaagde op ziekengeld wegens
      arbeidsongeschiktheid, en dat derhalve appellabel is en
      door haar ten volle kan worden getoetst, evenals
      besluiten ter zake van aanspraken ingevolge artikel 19
      ZW.
    
    
    
      Het hoger beroep van appellant richt zich tegen dat
      oordeel. In zijn visie staat aan de rechtbank slechts ter
      toetsing of terecht geweigerd is ziekengeld uit te keren
      op de grond dat niet aan alle voorwaarden van artikel 39c
      lid 2 ZW is voldaan. De omvang van de toetsing als door
      de rechtbank voorgestaan zou indirect de opvatting van
      het uitvoeringsorgaan over de arbeidsgeschiktheid, dat in
      de vorm van een advies in het kader van het second
      opinion-onderzoek was gegeven, aan beroep bij de
      administratieve rechter onderwerpen, terwijl het de
      uitdrukkelijke bedoeling van de wetgever was dat
      geschillen over de arbeidsongeschiktheid tijdens de
      wachtperiode van twee of zes weken door de burgerlijke
      rechter werden beslecht, aldus appellant.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Ingevolge artikel 19 ZW heeft de verzekerde bij
      ongeschiktheid tot werken wegens ziekte of gebrek recht
      op ziekengeld. Bij de Wet terugdringing ziekteverzuim
      (Wet Tz) (Stb 1993, 750) is in artikel 29 ZW een regeling
      ingevoerd, hierop neerkomende - voorzover hier van
      belang - dat het ziekengeld van een verzekerde die in
      dienstbetrekking staat tot een werkgever, gedurende zes
      weken vanaf de eerste ongeschiktheidsdag niet wordt
      uitgekeerd. Voor de werknemers in dienst van - kleinere -
      werkgevers als bedoeld in het vijfde lid van dat artikel
      bedraagt die periode twee weken. Tegelijk zijn enige
      bepalingen van het Burgerlijk Wetboek gewijzigd waarvan
      de strekking is dat de werknemer, wanneer hij tengevolge
      van ziekte verhinderd is geweest zijn arbeid te
      verrichten, gedurende zes weken ten opzichte van zijn
      werkgever aanspraak houdt op - tenminste een deel van
      zijn - loon. Blijkens de wetsgeschiedenis werd beoogd de
      werkgever door vergroting van zijn financiële
      betrokkenheid bij het ziekteverzuim aan te sporen tot het
      voeren van een actief verzuimbeleid. Daartoe diende
      tevens dat die werkgever om dat verzuimbeleid in te
      vullen zich liet bijstaan door een 'deskundige dienst'
      als bedoeld in artikel 18 van de
      Arbeidsomstandighedenwet, welke wet bij die gelegenheid
      eveneens werd gewijzigd. In samenhang daarmee bepaalt
      artikel 39a ZW dat de bedrijfsvereniging in beginsel
      gedurende het tijdvak van zes/twee weken geen controle
      verricht en de betrokken werknemer niet aan een
      geneeskundig onderzoek kan onderwerpen.
    
    
    
      Ter versterking van zijn rechtsbescherming werd in
      artikel 39c lid 1 ZW voor de werknemer, indien hij
      gedurende het tijdvak van zes/twee weken een geschil
      heeft met zijn werkgever over de ongeschiktheid tot
      werken, de mogelijkheid geopend om de bedrijfsvereniging
      te verzoeken een onderzoek in te stellen en een oordeel
      te geven over het bestaan van ongeschiktheid tot werken.
      In  artikel 39c lid 2 ZW is vervolgens bepaald dat de
      werknemer, indien de werkgever gedurende bedoeld tijdvak
      niet aan zijn verplichting tot loonbetaling voldoet en
      nadat bij het in het eerste lid bedoelde onderzoek is
      vastgesteld dat hij ongeschikt was tot het verrichten van
      zijn arbeid, de bedrijfsvereniging kan verzoeken
      ziekengeld uit te keren.
      Naar het oordeel van de Raad vloeit uit die regeling,
      mede gelet op de wetsgeschiedenis, voort dat, indien bij
      het second opinion-onderzoek is vastgesteld dat de
      werknemer ongeschikt was tot het verrichten van zijn
      arbeid en de werkgever desondanks gedurende bedoeld
      tijdvak niet aan zijn loonbetalingsverplichting voldoet,
      de bedrijfsvereniging, na een daartoe door de werknemer
      gedaan verzoek, gehouden is het ziekengeld uit te
      betalen. In dat geval beslist de bedrijfsvereniging
      tevens over de aanspraak op ziekengeld zelf. In het
      systeem van de ZW kan de uitbetaling van het ziekengeld
      immers niet los worden gezien van de aanspraak daarop
      krachtens artikel 19 ZW.
      Die regeling laat voorts naar het oordeel van de Raad
      onverlet dat de werknemer, óók in de situatie dat de
      uitkomst van het second opinion-onderzoek luidt dat hij
      niet ongeschikt is tot het verrichten van zijn werk, zich
      tot de bedrijfsvereniging kan wenden met het verzoek
      omtrent zijn aanspraak op ziekengeld en de uitbetaling
      daarvan te beslissen. Indien de bedrijfsvereniging
      vervolgens besluit dat geen ziekengeld wordt uitgekeerd
      op de grond dat betrokkene bij het second opinion-
      onderzoek niet ongeschikt werd geacht, beslist zij tevens
      over het bestaan van (on)geschiktheid tot werken en
      daarmee over het recht op ziekengeld krachtens artikel 19
      ZW. In beide gevallen is sprake van publiekrechtelijke
      rechtshandelingen en daarmee van besluiten als bedoeld in
      artikel 1:3 Awb, waartegen ingevolge artikel 8:1 Awb
      beroep open staat bij de rechtbank. Voorts zijn die
      besluiten ten volle, derhalve ook ten aanzien van de
      vraag of terecht is beslist dat de betrokkene ongeschikt
      was tot het verrichten van zijn arbeid, aan het oordeel
      van die rechter onderworpen.
    
    
    
      Naar aanleiding van het betoog van appellant merkt de
      Raad nog op dat het vorenstaande een gevolg is van de
      door de wetgever gemaakte keuzen, waardoor aan de als
      attest bedoelde uitkomst van het second opinion-onderzoek
      gevolgen kunnen worden verbonden in de verhouding tussen
      de werknemer en de bedrijfsvereniging omtrent het recht
      op en de uitbetaling van het ziekengeld. Overigens kan de
      Raad, anders dan appellant, in de wetsgeschiedenis niet
      als bedoeling van de wetgever lezen dat geschillen tussen
      de bedrijfsvereniging en de verzekerde over de
      arbeidsongeschiktheid tijdens de wachtperiode door de
      burgerlijke rechter zouden moeten worden beslecht.
    
    
    
      Op grond van het hiervoor overwogene is de Raad tot de
      slotsom gekomen dat de rechtbank op goede gronden heeft
      aangenomen dat het bestreden besluit ten volle kon worden
      getoetst. Nu het hoger beroep van appellant zich beperkt
      tot dat onderdeel van de aangevallen uitspraak, kan
      worden beslist als hierna is aangegeven. Voorts acht de
      Raad termen aanwezig appellant te veroordelen in de aan
      de zijde van gedaagde in hoger beroep gevallen kosten,
      begroot op f 1.420,-- wegens verleende rechtsbijstand,
      vermeerderd met f 33,75 wegens reiskosten van gedaagde,
      totaal derhalve f 1.453,75. Van andere kosten is de Raad
      niet gebleken.
      Tenslotte gelast de Raad dat van appellant een recht
      wordt geheven van f 630,--.
    
    
    Beslist wordt als hierna is aangegeven.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voorzover
      aangevochten;
      Veroordeelt appellant in aan de zijde van gedaagde
      gevallen kosten begroot op f 1.453,75;
      Gelast dat van appellant een recht van f 630,-- wordt
      geheven.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter en
      mr M.A. Hoogeveen en mr Chr. van Voorst als leden, in
      tegenwoordigheid van R.E. Lysen als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 27 augustus 1997.
    
    
    
    
    (get.) B.J. van der Net.
    
    
    
    (get.) R.E. Lysen.