ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7575, Centrale Raad van Beroep, 08-01-1998, 96/11317 AAWAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-01-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

96/11317 AAWAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    Flex-O-Therm B.V., gevestigd te Hengelo (Gld), appellante,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen  (hierna: Lisv)
      in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het
      onderhavige geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging. In deze uitspraak wordt
      onder gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
      Bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellante is op bij beroepschrift van 2 december 1996
      - ingediend door mr P.J. Eshuis, advocaat te Doetinchem -
      aangevoerde gronden bij de Raad in hoger beroep gekomen van
      een door de Arrondissementsrechtbank te Zutphen onder
      dagtekening 5 november 1996 tussen partijen gewezen uitspraak,
      waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Door gedaagde is bij schrijven van 5 mei 1997 van verweer
      gediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      27 november 1997, waar appellante zich heeft doen
      vertegenwoordigen door haar directeur ing. G.J. Jacobs
      (hierna: Jacobs). Gedaagde heeft zich bij die gelegenheid doen
      vertegenwoordigen door mr E.B. Knollema, werkzaam bij Gak
      Nederland B.V.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Jacobs dreef oorspronkelijk een eenmanszaak onder de naam
      Flex-O-Therm. Begin 1993 was de financiële positie van de
      eenmanszaak dermate slecht dat voor het totale personeel -
      tien werknemers - ontslagvergunningen werden aangevraagd en
      verkregen.
      Per 1 juli 1993 is operationeel geworden Flex-O-Therm B.V. in
      oprichting, welke vennootschap uiteindelijk perfect is
      geworden op 21 september 1993 met als oprichter de zoon van
      Jacobs. Jacobs werd zelf benoemd tot directeur. De B.V. i.o
      heeft een gedeelte van de activiteiten van de eenmanszaak
      voortgezet.
      Per 1 juli 1993 zijn voor Flex-O-Therm B.V. i.o. twee
      werknemers, die reeds in dienst waren bij de eenmanszaak, gaan
      werken, waaronder de gedeeltelijke arbeidsongeschikte
      werknemer H.M. van Embden (hierna: Van Embden). Van Embden was
      sedert 1 januari 1988 in dienst geweest van de eenmanszaak,
      welk dienstverband, na de verkregen ontslagvergunning, was
      opgezegd per 1 augustus 1993.
    
    
    
      Naar aanleiding van appellantes aanvraag daartoe heeft
      gedaagde bij beslissing van 22 december 1993 besloten aan
      appellante geen bonusuitkering als bedoeld in het toenmalige
      artikel 59c van de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (hierna:
      AAW) toe te kennen, aangezien, gelet op bovengenoemde
      omstandigheden, appellante per 1 juli 1993 geen (nieuwe)
      dienstbetrekking met een arbeidsongeschikte
      uitkeringsgerechtigde was aangegaan.
    
    
    
      Hangende het beroep in eerste aanleg heeft gedaagde de aan
      zijn beslissing ten grondslag gelegde motivering aangevuld met
      het argument dat er sprake is van een overgang van onderneming
      in de zin van het toenmalige artikel 1639aa van het Burgerlijk
      Wetboek, nu de B.V. (i.o.) een deel van de activiteiten van de
      eenmanszaak heeft voortgezet.
    
    
    
      De rechtbank heeft zich verenigd met laatstgenoemde
      argumentatie, en derhalve geconcludeerd dat er geen sprake is
      van het aangaan van een dienstbetrekking als bedoeld in
      artikel 59c van de AAW.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Met de rechtbank en gedaagde is de Raad van oordeel dat er in
      casu sprake is van een overgang van een onderneming.
      Genoegzaam blijkt uit de gedingstukken - en Jacobs heeft zulks
      ter zitting van de Raad nog eens bevestigd - dat de
      vennootschap de activiteiten van de eenmanszaak gedeeltelijk
      heeft voortgezet. Aangezien derhalve alle rechten en plichten,
      welke voor Jacobs als eigenaar van de eenmanszaak
      voortvloeiden uit de arbeidsovereenkomst tussen hem en Van
      Embden per 1 juli 1993 van rechtswege zijn overgegaan op
      Flex-O-Therm B.V. (i.o.), is er in zoverre geen sprake van het
      aangaan van een (nieuwe) dienstbetrekking.
    
    
    
      In casu doet zich echter de bijzondere situatie voor dat aan
      de eenmanszaak Jacobs reeds een ontslagvergunning voor Van
      Embden was verstrekt, van welke vergunning ook gebruik was
      gemaakt door de dienstbetrekking per 1 augustus 1993 op te
      zeggen. In beginsel zou derhalve ook het dienstverband tussen
      appellante en Van Embden per die datum beëindigd zijn.
      Appellante heeft echter besloten de reeds gedane opzegging
      niet te effectueren en het dienstverband met Van Embden per 1
      augustus 1993 voort te zetten. Ter zitting van de Raad heeft
      Jacobs verklaard dat daartoe onder meer besloten is vanwege de
      moeilijke positie van Van Embden op de arbeidsmarkt als
      oudere, gedeeltelijk arbeidsongeschikte, werknemer.
      De Raad is van oordeel dat, mede gelet op de ratio van de
      bonusregeling om de deelname van gedeeltelijk
      arbeidsongeschikte werknemers aan het arbeidsproces te
      bevorderen, het besluit van appellante om de reeds gedane
      opzegging alsnog in te trekken, beschouwd dient te worden als
      het aangaan van een dienstbetrekking in de zin van artikel 59c
      van de AAW.
    
    
    
      De bestreden beslissing en de aangevallen uitspraak kunnen
      derhalve niet in stand blijven.
    
    
    
      De Raad ziet aanleiding om gedaagde te veroordelen in de
      proceskosten van appellante ten bedrage van f 1.775,-- voor
      kosten van rechtsbijstand en ten bedrage van f 10,50 voor
      reiskosten in eerste aanleg en ten bedrage van f 710,-- voor
      kosten van rechtsbijstand en ten bedrage van f 66,50 voor
      reiskosten in hoger beroep.
    
    
    
      Het vorenstaande betekent tevens dat gedaagde het door
      appellante in eerste aanleg en in hoger beroep gestorte
      griffierecht dient te vergoeden.
    
    
    Derhalve dient als volgt te worden beslist.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak en de bestreden
      beslissing;
      Bepaalt dat gedaagde een nieuw besluit zal nemen op
      appellantes aanvraag om een bonusuitkering;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante ten
      bedrage van in totaal f 2.562,--;
      Gelast dat gedaagde aan appellante het griffierecht ten
      bedrage van f 1.000,-- in totaal vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr A.F.M. Brenninkmeijer als voorzitter en
      mr G.P.A.M. Garvelink-Jonkers en mr L.J.A. Damen als leden, in
      tegenwoordigheid van mr L.H. Vogt als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 8 januari 1998.
    
    
    
    
    (get.) A.F.M. Brenninkmeijer.
    
    
    
    (get.) L.H. Vogt.
    
    
    
      HL
      901