ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8175, Centrale Raad van Beroep, 17-02-1999, 96/2745 AKW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-02-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

96/2745 AKW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    de Sociale Verzekeringsbank, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij besluit van 15 maart 1995 heeft gedaagde het bezwaar van
      appellant tegen zien besluit van 20 september 1994, appellants
      aanspraak op kinderbijslag ingevolge de Algemene Kinderbijslagwet
      (AKW) betreffende, deels gegrond en deels ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage heeft bij uitspraak
      van 1 februari 1996 het beroep tegen het besluit van 15 maart 1995
      gegrond verklaard voorzover het was gericht tegen de schorsing van
      de kinderbijslag over het eerste tot en met het derde kwartaal van
      1994, het besluit in zoverre vernietigd en het beroep voor het
      overige ongegrond verklaard.
    
    
    
      Op de gronden, aangevoerd bij aanvullend beroepschrift van 24 juni
      1996, heeft mr T. Scholtus, advocaat te 's-Gravenhage, gevorderd
      het bestreden besluit (geheel) te vernietigen en te bepalen dat
      appellant ingaande 1 januari 1994 aanspraak heeft op kinderbijslag.
    
    
    Gedaagde heeft op 15 augustus 1996 een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 25 november
      1998. Appellant is daar verschenen bij zijn gemachtigde mr
      Scholtus, voornoemd. Gedaagde is, daartoe ambtshalve opgeroepen,
      verschenen bij gemachtigden mr J.S. Bartstra, mr G.E. Eind en mr
      A.H. Gersie, allen werkzaam bij de Sociale Verzekeringsbank.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Het geding heeft betrekking op appellants aanspraak op
      kinderbijslag ingaande het eerste kwartaal van 1994 ten behoeve van
      zes kinderen, geboren uit een vorig huwelijk van appellants
      echtgenote, C, met wie hij op .......... 1987 is gehuwd. C is op
      ......... 1989 overleden.
    
    
    
      Nadat bij het primaire besluit van 20 september 1994 appellants
      aanspraak op kinderbijslag ten behoeve van genoemde kinderen
      ingaande het eerste kwartaal van 1994 was geschorst, welke
      schorsing bij het bestreden besluit is gehandhaafd, is bij besluit
      van 9 november 1995 de schorsing opgeheven en aan appellant alsnog
      kinderbijslag voor de kinderen toegekend over het eerste kwartaal
      van 1994. Kinderbijslag over het tweede en derde kwartaal van dat
      jaar is bij hetzelfde besluit geweigerd. Blijkens een telefonische
      mededeling van gedaagde is na bezwaar van appellant tegen
      laatstgenoemd besluit alsnog aan hem ook kinderbijslag toegekend
      over het tweede en derde kwartaal van 1994, hetgeen ter zitting
      door appellants gemachtigde is bevestigd. De toekenning van
      kinderbijslag over de genoemde drie kwartalen van 1994 berust
      hierop, dat gedaagde van oordeel is dat de door hem bij appellant
      voorheen terzake van de aanspraak op kinderbijslag gewekte
      verwachtingen tot en met het derde kwartaal van 1994 dienen te
      worden gehonoreerd.
    
    
    
      Gegeven de datum van het in dit geding primaire besluit, 20
      september 1994, kan het geding geen betrekking hebben op latere
      aanspraken dan die over het derde kwartaal van 1994. Aangezien de
      aanspraken van appellant tot en met dat kwartaal zijn erkend,
      bestaat er in zoverre geen geschil meer tussen partijen. Aangezien
      echter de rechtbank de ongegrondverklaring van het beroep heeft
      doen steunen op de onderschrijving van gedaagdes standpunt dat de
      kinderen niet (meer) kunnen worden aangemerkt als eigen of
      aangehuwde kinderen dan wel pleegkinderen van appellant, heeft deze
      naar 's Raads oordeel voldoende belang bij het hoger beroep.
      Met betrekking tot dit geschilpunt deelt de Raad het oordeel van
      gedaagde en van de rechtbank dat hier niet van eigen kinderen of
      pleegkinderen van appellant kan worden gesproken en verwijst hij
      naar de gronden van het bestreden besluit en de overwegingen van de
      rechtbank. Voor het antwoord op de vraag of de kinderen als
      aangehuwde kinderen van appellant kunnen worden aangemerkt, is
      bepalend of van zodanige kinderen nog kan worden gesproken na de
      ontbinding van het huwelijk tussen appellant en C, dat immers,
      zoals hierboven is vermeld, is geëindigd door het overlijden van
      laatstgenoemde op ..... 1989. Hierbij verdient opmerking dat
      gedaagde sedertdien, tot 1994, kinderbijslag heeft toegekend in de
      veronderstelling dat het hier eigen kinderen van appellant betrof.
    
    
    
      Partijen hebben voor hun respectievelijk bevestigende en
      ontkennende beantwoording van de vraag of de kinderen na het einde
      van het huwelijk nog als aangehuwde kinderen van appellant kunnen
      worden aangemerkt, steun gezocht in het (Nederlandse) familierecht
      en belastingrecht. Daarbij is er onder meer op gewezen, dat
      ingevolge het Burgerlijk Wetboek (artikel 1:3, derde lid)
      aanverwantschap als in casu bestaande tussen appellant (de
      stiefouder) en de kinderen van zijn echtgenote niet door het
      overlijden van laatstgenoemde wordt opgeheven; dat, anderzijds, op
      grond van artikel 1:395 BW de onderhoudsverplichting van de
      stiefouder jegens de kinderen van zijn echtgenoot slechts staande
      huwelijk geldt; dat, niettegenstaande dit laatste, in de
      inkomstenbelasting de kosten van levensonderhoud van stiefkinderen
      ook na de ontbinding van het huwelijk als buitengewone lasten
      kunnen worden aangemerkt, hetgeen van betekenis zou moeten worden
      geacht bij een beoogde coördinatie tussen belasting- en
      kinderbijslagwetgeving.
    
    
    
      De Raad overweegt dat, te meer nu het in de AKW gehanteerde begrip
      "aangehuwd kind" in de beide hierboven genoemde rechtsgebieden niet
      (meer) voorkomt, de duiding van dat begrip allereerst in de AKW
      zelf moet worden gezocht. In dat verband acht de Raad, bij gebreke
      van enige toelichting in de wetsgeschiedenis, van betekenis dat in
      de kinderbijslagwetgeving vóór de inwerkingtreding van de AKW het
      begrip "aangehuwd kind" niet voorkwam maar, ingevolge artikel 23,
      eerste lid, van de Kinderbijslagwet zoals gewijzigd bij wet van 21
      augustus 1950, Stb. K369, werd gesproken van een kinderbijslagrecht
      voor kinderen uit een vorig huwelijk van de echtgenoot(e) of
      overleden echtgenoot(e) van de arbeider, met welke laatste
      toevoeging kennelijk een wijziging was beoogd ten opzichte van de
      voorafgaand aan genoemde wijziging geldende bepaling in artikel 23,
      eerste lid, van de Kinderbijslagwet, welke slechts een recht kende
      voor een kind van de arbeider of van de echtgenoot(e) van de arbeider.
    
    
    
      Nu uit niets blijkt dat met de begripsbepaling "aangehuwd kind" in
      de AKW bedoeld was terzake van het recht op kinderbijslag een
      wijziging aan te brengen ten opzichte van de laatstelijk daarvóór
      geldende bepaling, is de Raad van oordeel dat de AKW op dit punt
      dient te worden uitgelegd overeenkomstig de tot 1963 geldende
      regeling en dat derhalve de status van aangehuwd kind in de zin van
      artikel 7 van de AKW behouden blijft in de situatie waarin het
      huwelijk tussen de verzekerde en de ouder van de betreffende
      kinderen is geëindigd door het overlijden van laatstgenoemde.
    
    
    
      Gelet op het tot zover overwogene dient het bestreden besluit
      alsnog te worden vernietigd voorzover het door de rechtbank in
      stand is gelaten, en dient de aangevallen uitspraak eveneens in
      zoverre te worden vernietigd.
    
    
    
      Ten aanzien van de namens appellant in hoger beroep ingestelde,
      niet gespecificeerde, vordering tot schadevergoeding gaat de Raad
      ervan uit dat daarmee bedoeld is de wettelijke rente uit hoofde van
      vertragingsschade in de betaling van de kinderbijslag over het
      eerste, tweede en derde kwartaal van 1994 te vorderen. Deze
      vordering is met toepassing van artikel 8:73, eerste lid, van de
      Algemene wet bestuursrecht toewijsbaar, aangezien thans als
      vaststaand kan worden aangenomen dat het niet toekennen van
      kinderbijslag over het eerste tot en met het derde kwartaal van
      1994 onrechtmatig was.
      De schade wordt in casu gevormd door de wettelijke rente op de voet
      van de artikelen 6:119 en 6:120 van het Burgerlijk Wetboek, te
      rekenen vanaf de dag waarop aan appellant de verschuldigde bedragen
      aan kinderbijslag uiterlijk zouden zijn betaald indien gedaagde
      binnen de daarvoor gestelde termijn ten aanzien van de
      onderscheidene kwartalen had beslist zoals hij rechtens had behoren
      te doen.
      Aangezien sedert januari 1992 het systeem van de herhaalde,
      kwartaalsgewijze, aanvraag in de AKW is verlaten en appellant
      voorafgaande aan het eerste kwartaal van 1994 recht had op
      kinderbijslag, is in deze nog slechts van belang artikel 18 van de
      AKW, dat bepaalt dat de Sociale Verzekeringsbank de kinderbijslag
      betaalt uiterlijk binnen drie maanden na afloop van het kwartaal
      waarover recht op kinderbijslag bestaat.
      Een en ander betekent dat aanspraak op rente bestaat over de
      betaling van de kinderbijslag over de drie kwartalen in geding
      steeds vanaf de dag na afloop van een termijn van drie maanden na
      het einde van het betreffende kwartaal.
    
    
    
      Gedaagde dient voorts te worden veroordeeld in de proceskosten van
      appellant, welke blijkens opgave uitsluitend bestaan uit kosten van
      rechtsbijstand.
      De rechtbank heeft bij een gedeeltelijke gegrondverklaring van het
      beroep de proceskostenveroordeling in eerste aanleg gematigd tot
      25%, zijnde een bedrag van f 355,-.  Nu het bestreden besluit in
      hoger beroep geheel wordt vernietigd, is het restant van de
      vergoeding voor twee proceshandelingen in eerste aanleg alsnog
      toewijsbaar.  De proceskosten in hoger beroep, eveneens twee
      proceshandelingen, worden begroot op f 1.420,-.
    
    
    
      Tenslotte dient gedaagde het door appellant in hoger beroep
      betaalde griffierecht van f 150,- aan hem te vergoeden.
    
    
    Beslist wordt derhalve als hieronder aangegeven.
    
    
    III.  BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voorzover daarbij het bestreden
      besluit in stand is gelaten en bevestigt die uitspraak voor het overige;
      Vernietigt gedaagdes besluit van 15 maart 1995 alsnog geheel;
      Veroordeelt gedaagde tot betaling van schadevergoeding als
      hierboven aangegeven;
      Veroordeelt voorts gedaagde in de proceskosten van appellant, welke
      worden begroot op f 1.065,- in eerste aanleg en f 1.420,- in hoger
      beroep aan kosten van rechtsbijstand;
      Bepaalt dat gedaagde het door appellant in hoger beroep betaalde
      griffierecht van f 150,- aan hem vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr N.J. Haverkamp als voorzitter en mr P.P.
      Zwart en mr T.L. de Vries als leden, in tegenwoordigheid van mr S.
      Breuls als griffier en uitgesproken in het openbaar op 17 februari 1999.
    
    
    (get.) N.J. Haverkamp.
    
    
      (get.) S. Breuls.
      IS