ECLI:NL:CBB:2001:AB1107, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 20-02-2001, AWB 98/1299
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2001-02-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

College van Beroep voor het bedrijfsleven
    
    
    
      No. AWB 98/1299						20 februari 2001
      	11231
    
    
    
    Uitspraak in de zaak van:
    
    
      Varkens K.I. Noord Brabant b.v., te Vught, appellante,
      gemachtigde: mr W. Krijger, werkzaam bij appellante, 
      tegen
      de Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, verweerder,
      gemachtigde: mr G.de Goede, werkzaam bij verweerder.
    
    
    
    
    
    
      1.	De procedure
      Op 14 december 1998 het College van appellant een beroepschrift ontvangen, waarbij 
      beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 3 november 1998.
      Bij dat besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar dat appellante heeft gemaakt tegen 
      de beslissing waarbij een tegemoetkoming in de schade als bedoeld in artikel 86 van de 
      Gezondheids- en welzijnswet voor dieren is vastgesteld, na verlaging van het berekende 
      bedrag met 35%.
      Verweerder heeft op 18 juni 1999 een verweerschrift ingediend.
      Op 31 oktober 2000 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgevonden, waarbij partijen bij 
      monde van hun gemachtigden  hun standpunt nader hebben doen toelichten. Van de kant 
      van appellante is ter zitting voorts een toelichting verstrekt door drs A, die in de periode 
      van 10-02-1988 tot 31 -03-1999 als dierenarts in dienst was van appellante. 
    
    
    
      2.	De grondslag van het geschil
      2.1	Regelgeving
      De Gezondheids- en welzijnswet voor dieren (hierna: GWD) luidde ten tijde van belang en 
      voor zover hier van belang:
      "	Artikel 21
      	1. Een door Onze minister aangewezen ambtenaar deelt de burgemeester (.) 
      zo spoedig mogelijk mede welke maatregelen tot bestrijding van de ziekte door 
      hem nodig worden geacht.
      	2. De burgemeester neemt de nodig geachte maatregelen zo spoedig mogelijk.
      	3. In spoedeisende gevallen neemt de in het eerste lid bedoelde ambtenaar deze 
      maatregelen zelf en stelt hij de burgemeester daarvan onmiddellijk in kennis.
    
    
    
      	Artikel 22
      	1. De in artikel 21 bedoelde maatregelen kunnen zijn:
      	(.)
      	f. het doden van zieke en verdachte dieren;
      	g. het onschadelijk maken van gedode of gestorven, zieke en verdachte dieren, 
      en van produkten en voorwerpen, die besmet zijn of ervan worden verdacht 
      gevaar op te leveren voor de verspreiding van smetstof;
      	(.)
      	2. (.)
    
    
    
      	Artikel 86
      	1. Uit 's Rijks kas wordt aan de eigenaar een tegemoetkoming in de schade 
      uitgekeerd, indien:
      	a. dieren krachtens het bepaalde in artikel 22, eerste lid, onderdeel f, worden 
      gedood;
      	b. produkten en voorwerpen krachtens het bepaalde in artikel 22, eerste lid, 
      onderdeel g, onschadelijk worden gemaakt;
      	c. maatregelen krachtens het bepaalde in artikel 22, tweede lid,  onderdeel f en 
      g, zijn toegepast.
      	2. De tegemoetkoming in de schade bedraagt:
      	a. voor verdachte dieren: de waarde in gezonde toestand,
      	b. voor zieke dieren: het bij algemene maatregel van bestuur te bepalen 
      gedeelte van de waarde in gezonde toestand,
      	c. voor produkten en voorwerpen: de waarde op het moment van de maatregel,
      	met dien verstande, dat het aldus bepaalde bedrag met bij algemene maatregel 
      van bestuur vast te stellen percentages kan worden verlaagd. Deze percentages 
      verschillen naar gelang aan de in de laatste zinsnede bedoelde maatregel 
      gestelde eisen ter zake van de inrichting van het bedrijf is voldaan en door de 
      eigenaar in die maatregel bedoelde maatregelen zijn genomen om de 
      gezondheid van de dieren op het bedrijf te waarborgen.
      	(.)
    
    
    
      	Artikel 91
      	Schade veroorzaakt door de toepassing van maatregelen, als bedoeld in artikel 
      17 of 21, kan voor zover deze niet uit hoofde van de artikelen 86 of 90 voor 
      vergoeding in aanmerking komt, in door Onze Minister te bepalen bijzondere 
      gevallen geheel of gedeeltelijk uit 's Rijks kas worden vergoed."
    
    
    
      Het besluit bescherming tegen bepaalde zo”nosen en bestrijding besmettelijke dierziekten, 
      Stb. 1996, 156 (hierna: het Besluit) luidt, voor zover hier van belang:
      "	Artikel 8
      	1. De in artikel 86, tweede lid, onderdeel c, van de wet bedoelde percentages 
      tot verlaging van de tegemoetkoming in de schade bedragen bij het uitbreken 
      van varkenspest bij varkens:
      	a. indien op een bedrijf varkens afkomstig van vier of meer andere bedrijven 
      aanwezig zijn: 35%;
      	b.(. tot en met i .)
      	2. Voor de bepaling of de in het eerste lid, onderdeel a of b, bedoelde situatie 
      zich voordoet, worden varkens waarvan de houder op eerste vordering van een 
      aangewezen ambtenaar aantoont dat zij langer dan vier maanden 
      ononderbroken op zijn bedrijf aanwezig zijn, buiten beschouwing gelaten.
      3. (.)
    
    
    
      2.2	De vaststaande feiten
      Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten 
      en omstandigheden voor het College komen vast te staan.
      -	Appellante oefent, blijkens de omschrijving van haar bedrijf in het Handelsregister, 
      in haar onderneming het volgende bedrijf uit: het ten behoeve van de in de 
      varkensfokkerij en -houderij werkzame individuele ondernemers verrichten van 
      diensten en leveringen welke zijn gericht op het toepassen van kunstmatige 
      inseminatie bij varkens.
      -	Het bedrijf van appellante is in verband met de uitbraak van klassieke varkenspest 
      besmet verklaard.
      -	Op 8 maart 1997 is de varkensstapel van appellantes bedrijf en de waarde van daar 
      aanwezige producten en voorwerpen die onschadelijk moesten worden gemaakt, 
      getaxeerd. De totale waarde van de dieren ( 239 fokberen met de status verdacht en 3 
      fokberen met de status ziek) en de produkten en voorwerpen is door de taxateur op 
      fl. 2.492.568,00 vastgesteld. Op 24 maart 1997 heeft nog een aanvullende taxatie van 
      produkten en voorwerpen plaatsgehad, welke uitkwam op ruim 53.000 gulden.
      - Blijkens een rapport van 17 april 1997 (met nummer 1456/97/0022a) heeft de 
      Algemene Inspectiedienst van verweerders ministerie (hierna: AID) ten behoeve van 
      de schaderegeling op appellantes bedrijf op 7 maart 1997 een onderzoek ingesteld 
      naar de naleving van voor dat bedrijf geldende voorschriften, als bedoeld in artikel 8 
      van het Besluit. Volgens dat onderzoek waren op het bedrijf van appellante op het 
      moment van de uitbraak van de varkenspest varkens aanwezig van meer dan vier 
      verschillende andere varkens-houderij-bedrijven. Het rapport vermeldt 
      dienaangaande, samengevat, dat in de vier maanden voorafgaande aan de ruiming  is 
      afgenomen van (1) KI-station Verbond, (2) KI-Quarantainestal, (3) KI-COFOK 
      EEG, (4) COFO KI Station, (5) KI Quarantainestal Lith en (6) COFOK Hellouw.
      - Bij besluit van 24 juni 1997 heeft verweerder appellante meegedeeld dat op grond 
      van dat onderzoek op het bedrag van de getaxeerde waarde van de varkensstapel een 
      korting van 35% is toegepast en dat appellante als tegemoetkoming in de schade een 
      bedrag van fl. 1.620.169,20  zal worden uitbetaald. 
      - Bij besluit van 20 februari 1998 heeft verweerder aan appellante meegedeeld dat 
      bedoelde korting ook wordt toegepast op de tegemoetkoming voor de schade, die 
      getaxeerd is bij de aanvullende taxatie. Hij heeft besloten dat daarvoor een bedrag 
      van fl. 34.595,45 zal worden uitbetaald. 
      -	Op het tegen deze besluiten gemaakte bezwaar heeft verweerder, nadat appellantes 
      gemachtigde had laten weten af te zien van het recht om te worden gehoord, het 
      bestreden besluit genomen.
    
    
    
    
    
      3.	Het bestreden besluit
      Verweerder heeft bij het bestreden besluit het bezwaar van appellante tegen de verlaging 
      van 35% van de tegemoetkoming in de schade ongegrond verklaard. Daartoe heeft 
      verweerder uitdrukkelijk voorop gesteld dat hij op grond van artikel 86, tweede lid, van de 
      GWD niet een discretionaire bevoegdheid heeft die in zou houden dat in elk individueel 
      geval zou mogen of zou moeten worden gewogen of een korting wel of niet wordt 
      toegepast. Naar zijn mening zijn de kortingspercentages dan ook dwingend 
      voorgeschreven, indien vastgesteld wordt, dat een situatie als omschreven in de diverse 
      onderdelen van het eerste lid van artikel 8 van het Besluit zich voordoet. 
      Vervolgens heeft verweerder met betrekking tot de feitelijke situatie op basis van het AID- 
      rapport vastgesteld dat appellante in de vier aan de ruiming voorafgaande maanden varkens 
      heeft aangevoerd van 6 bedrijven, dat deze zes herkomstbedrijven alle als afzonderlijke 
      bedrijven zijn geregistreerd en een eigen UBN-nummer hebben.
      Geen van deze bedrijven kan naar verweerders oordeel derhalve als onderdeel van 
      appellantes bedrijf of als onderdeel van een van de vijf overige bedrijven worden 
      aangemerkt en het zijn dus alle afzonderlijke bedrijven in de zin van artikel 8, eerste lid 
      van het Besluit. Appellantes argumenten dat zij  extra maatregelen heeft getroffen om 
      insleep van ziekten te voorkomen treffen naar het oordeel van verweerder geen doel, omdat 
      een en ander niet wegneemt dat op appellantes bedrijf varkens van meer dan 6 
      herkomstbedrijven aanwezig waren. De kortingen dienen te worden toegepast, ongeacht of 
      de betrokkene ter zake verwijt treft. De enkele aanwezigheid van varkens afkomstig van 
      vier of meer bedrijven leidt, gelet op het dwingende wettelijke stelsel, tot de korting. Dat 
      daarbij sprake is geweest van een reglementaire en binnen de (EG-) regelgeving toegestane 
      uitwisseling tussen KI-stations maakt dat niet anders, aldus verweerder.
      Tenslotte heeft verweerder in het bestreden besluit nog overwogen, aan de hand van 
      passages uit de parlementaire geschiedenis van de Veewet, dat deze geschiedenis 
      onderstreept dat de kortingsregeling zonder meer en onverkort van toepassing is op 
      bedrijven als selectiemesterijen, toetsbedrijven en KI-stations. Mede gelet daarop is 
      verweerder van mening dat de toepassing van de korting in verhouding tot de 
      geconstateerde feiten  in het onderhavige geval niet tot zodanige resultaten leidt dat 
      gesproken moet worden van onevenredigheid in de toepassing van het kortingsstelsel. 
    
    
    
      4.	Het standpunt van appellante
      4.1 Appellante heeft allereerst gewezen op de vaste jurisprudentie van het College over de 
      kortingsregeling. Uit die jurisprudentie volgt, dat verweerder zich ten onrechte op het 
      standpunt stelt dat het bepaalde bij artikel 86, tweede lid, GWD niet inhoudt dat hij een 
      discretionaire bevoegdheid heeft bij de toepassing van de kortingsregeling, neergelegd in 
      het Besluit.
      4.2 Voorts wijst appellante op bedoelde jurisprudentie, ten betoge dat verweerder ten onrechte 
      het toepassen van de korting in haar geval niet onevenredig acht. Appellante heeft niet 
      bewust een risico van het verspreiding  van dierziekten genomen. Door het werken met 
      quarantainestallen heeft appellante daarentegen een werkwijze die nog meer op het 
      voorkomen van uitbreken en verspreiden van dierziekten is gericht dan die van het stelsel 
      van de GWD. De aanvoer van uit genoemde stallen is dermate met waarborgen omgeven 
      dat het niet terecht is deze aanvoer als een herkomstadres aan te merken, puur en alleen 
      omdat sprake is van een ander UBN- nummer. Het gaat niet aan de risicoverdeling in dit 
      concrete geval naar appellante te verschuiven. Appellante wijst voorts op de bijlage B bij 
      richtlijn 90/429/EEG. Deze bijlage stelt voorwaarden voor het toelaten van dieren in een 
      erkend spermacentrum. Gelet op het feit dat de Europese regelgeving voor de aanvoer naar 
      een spermacentrum strengere regels kent dan de GWD, acht appellante het niet terecht dat 
      wanneer het, zoals in haar geval, gaat om  de EG-erkende KI- stations en quarantaine-
      stallen als herkomstadres, deze herkomst als "ander bedrijf" in de zin van het Besluit 
      worden aangemerkt. Meer in het bijzonder heeft appellante hierover nog doen toelichten 
      dat de dieren op de herkomstadressen gemiddeld zo'n 42 dagen in de quarantainestal 
      verblijven, dit terwijl de EG -regelgeving slechts 30 dagen voorschrijft. Omdat gebleken is 
      dat klinische verschijnselen van bepaalde dierziekten en met name het vormen van 
      antilichamen in het bloed, zich eerst na 3 tot 4 weken manifesteren, is er door appellante 
      voor gekozen om eerst na 4 weken quarantaine tot de verplichte bloedonderzoeken over te 
      gaan. Ook andere extra maatregelen, zoals het hanteren van een "all in, all out"- systeem en 
      maatregelen bij het niet voldoen van een der varkens aan de EG- voorschriften na 
      bloedonderzoek zijn erop gericht om ziekteninsleep op alle mogelijke wijzen te 
      voorkomen. Het situeren van de quarantainestallen in de directe nabijheid van het KI-
      station, zodanig dat onder hetzelfde UBN-nummer kan worden gewerkt, wordt in de 
      praktijk niet toegepast door appellante, eveneens om  dierziekten via besmetting te 
      voorkomen.
      4.3 Appellante voert voorts aan dat gelet op de verschillen in fokkerijprogramma's en 
      bloedlijnen per definitie het aantal herkomstadressen van een KI station hoger is dan het in 
      de kortingsregeling genoemde aantal van 3. Verweerder is aan dit hem bekende gegeven 
      voorbij gegaan. Appellante wijst in dit verband onder meer op de op 10 oktober 1997 in 
      werking getreden regeling vervoersbeperkingen varkens. Binnen die regeling is een 
      uitzonderingspositie ingenomen voor de KI in het algemeen, op grond van de werking in 
      de praktijk en de erkenning van het feit dat de aanvoer van slechts drie herkomstadressen 
      in het geval van KI ondoenlijk is. Verweerder heeft een en ander miskend en heeft slechts 
      een optelsom gemaakt van het aantal herkomstadressen (totaal drie afkomstig van 
      quarantainestallen en drie van EG- erkende KI-stations), zonder in te gaan op het feit dat 
      door de maatregelen van appellante, conform onder meer de EG-voorschriften ter zake, 
      waarborgen worden verschaft met hetzelfde doel als waarvoor artikel 8, eerste lid, onder a, 
      van het Besluit in het leven is geroepen. 
      4.4 Appellante is van mening dat verweerder ten onrechte de parlementaire geschiedenis 
      inroept ter ondersteuning van zijn standpunt dat voor bedrijven als het hare geen 
      uitzondering dient te worden gemaakt. Naar de mening van appellante gaat het in de door 
      verweerder aangehaalde passages slechts om selectiebedrijven en toetsbedrijven. 
      Bovendien gelden voor deze bedrijven geen specifieke regelingen, zoals dat voor KI- 
      bedrijven het geval is.
      4.5 Naar de mening van appellante gaat de EG-regelgeving , zoals neergelegd in richtlijn 
      90/429/ EEG, meer in het bijzonder in bijlage B daarvan, en de nationale regelgeving die 
      ter uitvoering daarvan strekt, voor boven de onderhavige nationale regelgeving inzake 
      kortingen.
      4.6 Tenslotte heeft appellante nog aangevoerd, dat verweerder, op grond van het enkele feit dat 
      hij van mening is dat de korting van 35% moet worden doorgevoerd op de 
      tegemoetkoming voor de dieren, deze korting ten onrechte "dus ook doorvoert voor 
      voorwerpen/producten". Naar de mening van appellante is op dit punt in strijd met artikel 
      87 van de GWD gehandeld door verweerder, nu de taxatie van de voorwerpen en 
      producten, die plaatsvond op 24 maart 1997, daaraan voorafgaand op 8 maart 1997 werden 
      ingepakt en op 10 maart 1997 werden vernietigd.
      4.7 Appellante verzoekt het College het bestreden besluit te vernietigen en de toepassing van 
      de korting op dieren, voorwerpen en produkten ongegrond te verklaren, subsidiair de 
      korting op de aanvullende taxatie ongegrond te verklaren, een en ander met veroordeling 
      van verweerder tot betaling van de wettelijke rente en van de proceskosten.
      5.	De beoordeling
      5.1	Het College zal appellantes grief onder 4.6. als eerste bespreken. Als deze grief slaagt, zijn 
      immers de overige grieven van appellante voorzover het betreft de kortingsbeslissing 
      inzake de aanvullende taxatie niet meer van belang. De grief houdt in dat bij de 
      aanvullende taxatie van 24 maart 1997, welke de grondslag vormde van de beslissing van 
      verweerder van 24 juni 1997 tot de tegemoetkoming van ruim 34.000 gulden voor bepaalde 
      produkten en voorwerpen, in strijd met artikel 87 GWD is gehandeld. 
      Deze grief treft geen doel. Blijkens het taxatieformulier heeft een door appellante daartoe 
      gemachtigde persoon zijn handtekening geplaatst onder die taxatie. Appellante heeft 
      daardoor verklaard akkoord te gaan met de waardering. Nu appellante de juistheid van de 
      taxatie niet heeft betwist - en aldus ook de voor dat geval voorziene procedure, bedoeld in 
      artikel 88, tweede lid achterwege is gebleven - valt niet in te zien dat verweerder die 
      waardevaststelling niet als grondslag voor zijn besluit van 24 juni 1997, gehandhaafd bij 
      het bestreden besluit, heeft mogen gebruiken. De omstandigheid dat bij de waardering niet 
      het bepaalde bij artikel 87 GWD in acht zou zijn genomen, kan, wat daar overigens van zij, 
      op zich zelf niet de rechtmatigheid van die beslissing en het daarbij genomen besluit om 
      ook voor dat deel van de tegemoetkoming tot korting over te gaan, aantasten. 
      5.2	Met betrekking tot de overige grieven van appellante overweegt het College als volgt. 
      Zoals ook is overwogen in onder meer de, partijen bekende, uitspraken van 29 februari 
      2000 in zaak No. Awb 98/140 en in de zaak No. Awb 99/49, ontbeert verweerder niet de 
      bevoegdheid om per geval te overwegen of een bij en krachtens het bepaalde in artikel 86, 
      tweede lid, GWD voorziene korting daadwerkelijk wordt opgelegd. Slechts de hoogte van 
      de korting is door wet en Besluit sluitend vastgesteld. Ter mitigering heeft de wetgever, 
      door de "kan-bepaling" van artikel 86, tweede lid, GWD enige ruimte gelaten om wegens 
      de bijzondere omstandigheden van het geval, van zo'n korting af te zien.
      Verweerder heeft, in weerwil van zijn stellingname in het bestreden besluit, bij het 
      toepassen van het kortingsstelsel op de schade ten gevolge van de begin 1997 uitgebroken 
      varkenspest wel degelijk, op onderdelen, een bepaald beleid gevoerd, zoals het beleid 
      inzake het niet toepassen van het kortingsregiem ingeval van preventieve ruiming en het 
      beleid om bij het niet melden van mutaties in de varkensstapel in bepaalde gevallen af te 
      zien van toepassing van de korting. Blijkens de overwegingen die aan het thans bestreden 
      besluit ten grondslag liggen, heeft verweerder, in het geval dat de toepassing van de 
      kortingsregeling, bedoeld in onderdeel a. van artikel 8, eerste lid, van het Besluit, aan de 
      orde is, geen criteria ontwikkeld voor de beantwoording van de vraag of er zich 
      omstandigheden voordoen, op grond waarvan zal worden afgezien van toepassing van die 
      korting. Op grond van zijn - door het College onjuist bevonden - interpretatie van artikel 
      86, tweede lid, GWD heeft verweerder zich in casu gehouden geacht om tot korting over te 
      gaan en heeft hij aldus in het bestreden besluit beslist.
      De in het bestreden besluit gegeven motivering berust dus op een onjuiste rechtsopvatting. 
      Appellantes grief slaagt derhalve. Het bestreden besluit komt derhalve in aanmerking voor 
      vernietiging tenzij zou moet worden geoordeeld dat, in weerwil van deze motivering, wel 
      degelijk door verweerder beleid is gevoerd en dat gelet op onder meer de strekking van het 
      bepaalde in genoemd onderdeel a. van artikel 8, eerste lid, van het Besluit, evident is dat 
      verweerder, ook bij een juiste motivering in het bestreden besluit, in de omstandigheden 
      van het onderhavige geval geen termen aanwezig kon achten om van de korting op de 
      tegemoetkoming af te zien.
      5.3	De door partijen aangevoerde argumenten geven het College in dat verband aanleiding tot 
      de volgende overwegingen.
      De stelling van appellante dat de positie van KI-stations in de parlementaire geschiedenis 
      niet aan de orde is geweest is feitelijk onjuist. Blijkens de Handelingen (TK 1990/1991, nr 
      59., p. 3361) is bij de mondelinge behandeling van het wetsvoorstel ook gesproken over de 
      positie van KI-stations. Ook het argument van appellante dat het feitelijk ondoenlijk zou 
      zijn om in het geval van KI met slechts drie herkomstadressen te werken kan niet tot het 
      oordeel leiden dat verweerder, in samenhang met hetgeen aan de wetsgeschiedenis is te 
      ontlenen, de kortingsregeling op KI-stations niet van toepassing zou mogen achten. 
      Hetgeen appellante daarover ter zitting heeft opgemerkt, strekt ten betoge dat het werken 
      met slechts drie herkomstadressen praktisch niet aantrekkelijk is, maar leidt niet tot de 
      conclusie dat van een feitelijke onmogelijkheid kan gesproken worden. De keuze van 
      appellante om met meer herkomstadressen te werken is derhalve als een 
      bedrijfseconomische beslissing aan te merken, zodat de positie van appellante zich in dat 
      opzicht niet wezenlijk onderscheidt van andere bedrijven, die zich gesteld zien voor de 
      vraag tot welk aantal herkomstadressen het varkensbestand moet worden beperkt.
      Uit de wetsgeschiedenis kan, anderzijds, evenwel niet worden afgeleid dat de wetgever KI-
      stations op een lijn heeft willen stellen met bijvoorbeeld selectiemesterijen. In het kader 
      van de bespreking van een mogelijke uitzondering van laatstbedoelde bedrijven is 
      overwogen (TK 1990/1991,21243, nr.11, pag.6) dat uit veterinair oogpunt geen 
      rechtvaardiging bestaat voor een onderscheiden behandeling van de verschillende 
      bedrijven. Daaruit valt echter niet af te leiden dat in de optiek van de wetgever voor KI-
      bedrijven, ook indien daarvoor een objectieve rechtvaardiging zou bestaan, een afzien van 
      de toepassing van de onderhavige korting onwenselijk moet worden geacht. 
      Ter zitting heeft verweerders gemachtigde aangevoerd dat verweerder zijn hiervoor 
      bedoelde stellingname uit het bestreden besluit over het ontbreken van discretionaire 
      bevoegdheid niet handhaaft. Verweerder acht evenwel, zo heeft ter zitting zijn gemachtigde 
      gesteld, geen termen aanwezig om in dit geval van korting af te zien. Immers, vaststaat, 
      aldus verweerder, dat appellante als KI-station met veel verschillende herkomstbedrijven 
      werkt, hetgeen een verhoogd risico op besmetting met zich brengt. In het verweerschrift is 
      in dat verband opgemerkt dat contacten tussen varkens afkomstig van verschillende 
      bedrijven de belangrijkste besmettingsbron van varkenspest vormen en dat appellante door 
      haar handelwijze bewust een risicovolle situatie in het leven heeft geroepen.
      Dienaangaande overweegt het College het volgende. 
      De betekenis van het begrip bedrijf in artikel 8, eerste lid, onder a, van  het Besluit, nu dat 
      niet nader is gedefinieerd, moet, zoals het College ook heeft overwogen in zijn uitspraak 
      van 8 februari 2000 (No. Awb 98/227), worden uitgelegd mede tegen de achtergrond van 
      de doelstelling van de onderhavige regelgeving.
      Ingevolge het bepaalde in artikel 8, eerste lid, aanhef en onder a, van het Besluit wordt een 
      korting van 35% op de tegemoetkoming in de schade toegepast indien op een bedrijf 
      varkens afkomstig zijn van meer dan drie bedrijven. Varkens die langer dan vier maanden 
      op het bedrijf aanwezig zijn worden, ingevolge artikel 8, tweede lid, van het Besluit, voor 
      de toepassing van die bepaling buiten beschouwing gelaten.
      Verweerder heeft over de strekking van deze bepaling opgemerkt dat het risico op een 
      mogelijke insleep van het varkenspestvirus op het bedrijf groter wordt naarmate er van 
      meer bedrijven varkens worden betrokken. 
      Ook toeleverende bedrijven die onderdeel vormen van dezelfde onderneming als waarvan 
      het bedrijf dat geruimd is deel uitmaakt, zijn in dit licht bezien bedrijven, als bedoeld in 
      meergenoemd onderdeel a van het Besluit. Immers, het functioneren als een afzonderlijke 
      vestiging houdt redelijkerwijs gesproken in dat, onder meer als gevolg van andere aanvoer- 
      en afvoeradressen van zo'n vestiging in vergelijking met de andere vestiging(en) van 
      dezelfde onderneming, er wezenlijk grotere risico's van insleep van het varkenspestvirus 
      bestaan.
      Niet valt echter zonder meer met de enkele nadere motivering van verweerder dat het 
      werken met meerdere herkomstbedrijven nu eenmaal een verhoogd risico van besmetting 
      met zich brengt, in te zien waarom de bijzonderheden van het onderhavige geval niet 
      kunnen leiden tot het oordeel dat van toepassing van de korting van 35% moet worden 
      afgezien. Voor de beoordeling of  in casu sprake is van bijzondere omstandigheden als 
      hiervoor bedoeld, is immers niet zonder belang of de door appellante aangevoerde 
      argumenten dienen te leiden tot de conclusie dat appellante weliswaar varkens van zes 
      andere bedrijven op haar bedrijf  aanwezig had, maar dat daarmee de facto geen extra risico 
      - in vergelijking met de situatie die de regelgever met het bepaalde bij artikel 8, eerste lid, 
      onder a., van het Besluit kennelijk beoogt te bevorderen - op insleep van varkenspestvirus 
      bestond. Meer in het bijzonder moet daartoe de stelling van appellante worden onderzocht 
      dat de toegepaste quarantaine en de overige door haar geschetste waarborgen ertoe leiden 
      dat in feite van een dergelijk extra risico als gevolg van afname van meer dan drie 
      bedrijven in appellantes geval geen sprake kan zijn. Weliswaar faalt het betoog van 
      appellante voorzover het inhoudt dat de enkele omstandigheid dat haar toeleveranciers KI-
      stations zijn, die een EG-erkenning hebben, tot een niet- toepassen van de korting zou 
      moeten leiden, maar dat doet er niet aan af dat de in verband met die erkenning nageleefde 
      voorwaarden materieel tot een redelijkerwijs uitsluiten van het risico van verspreiding van 
      het virus via aangeleverde varkens zouden kunnen leiden. 
      De door verweerders gemachtigde ter zitting geformuleerde opvatting dat door het 
      aanwezig hebben van varkens van meer dan drie bedrijven het aantal vervoersbewegingen 
      - met de daaraan verbonden risico's van insleep van het varkenspestvirus - toeneemt, zodat 
      op die grond het overschrijden van het aantal van drie herkomstbedrijven gepaard dient te 
      gaan met een korting, als voorzien in genoemd onderdeel a. van het Besluit, kan het 
      College evenmin zonder meer volgen. Daartoe overweegt het College meer in het bijzonder 
      dat niet zonder meer valt in te zien dat voor het aantal vervoersbewegingen van en naar een 
      bedrijf  het aantal herkomstbedrijven een zodanig belangrijke factor vormt, dat 
      aangenomen zou moeten worden dat de regelgever met het opnemen van de bepaling van 
      genoemd onderdeel a. mede voor ogen zou hebben gestaan vooral ook het aantal 
      vervoersbewegingen daardoor te beperken. Veeleer moet worden aangenomen dat de 
      omstandigheid die verweerder in zijn verweerschrift heeft genoemd, namelijk dat contacten 
      tussen varkens van verschillende bedrijven de belangrijkste besmettings- en 
      verspreidingsbron van varkenspest vormen, de achtergrond is van de in onderdeel a. 
      genoemde beperking. De toelevering van varkens van eenzelfde herkomst bedrijf kan 
      immers plaatsvinden via bijvoorbeeld ‚‚n transport, maar ook door verschillende kleinere 
      transporten. De vervoersbewegingen naar een bedrijf kunnen voorts ook samenhangen met 
      geheel andere activiteiten dan de aanlevering van varkens en niettemin uit een oogpunt van 
      mogelijke insleep van het varkenspestvirus van eenzelfde belang zijn. Met andere woorden, 
      voor regulering van het aantal vervoersbewegingen in het belang van de wering van 
      besmettelijke veeziekten lijkt de norm in artikel 8, eerste lid, onder a, van het Besluit niet 
      het aangewezen middel, zodat een verwijzing naar het belang van beperking van 
      vervoersbewegingen niet zonder meer kan worden aangemerkt als een toereikende 
      motivering om ook in dit geval onverkort aan de toepassing van een korting van 35% vast 
      te houden.
      5.4	Uit het vorenstaande volgt dat het niet evident is dat verweerder in de omstandigheid van 
      het onderhavige geval geen termen aanwezig kon achten om van de korting op de 
      tegemoetkoming af te zien. Verweerder heeft geen draagkrachtige motivering gegeven 
      voor zijn besluit. Het beroep van appellante is dan ook gegrond. Het bestreden besluit komt 
      op deze grond in aanmerking voor vernietiging, met bepaling dat verweerder opnieuw op 
      het bezwaar van appellante dient te beslissen met inachtneming van hetgeen in deze 
      uitspraak is overwogen.
      Tevens ziet het College uit een oogpunt van proceseconomie termen om thans reeds te 
      overwegen dat, indien verweerder bij het nemen van een nieuw besluit tot de slotsom komt 
      dat de korting niet wordt toegepast, hij bij het bedrag dat aan appellante alsdan nog zal 
      worden toegekend tevens de wettelijke rente over het aanvankelijk ingehouden bedrag, 
      vanaf de datum waarop de eerste tegemoetkoming is verstrekt tot aan de datum van deze 
      nabetaling  zal dienen uit te keren. 
      Tevens acht het College termen aanwezig voor een veroordeling van verweerder, met 
      toepassing van artikel 8:75 Awb, in de kosten van de procedure aan de zijde van appellante 
      welke op de voet van het bepaalde bij het Besluit proceskosten bestuursrecht worden 
      begroot op (fl. 632,50 aan kosten van het medebrengen ter zitting van een deskundige en 
      fl. 52,50 aan reiskosten van de gemachtigde van appellante =) fl. 685,--. Het vorenstaande leidt tot het volgende dictum.
    
    
    
      6.	De beslissing
      Het College: 
      -	verklaart het beroep van appellante gegrond;
      -	vernietigt het bestreden besluit;
      -	bepaalt dat verweerder opnieuw op het bezwaarschrift van appellante beslist met inachtneming van het in deze uitspraak overwogene;
      -	verstaat dat aan appellante het door haar betaalde griffierecht ten bedrage van fl. 420,-- (zegge: vierhonderdtwintig gulden) wordt vergoed;
      -	veroordeelt verweerder in de proceskosten van appellante welke worden vastgesteld op fl. 685,-- (zegge: zeshonderdenvijfentachtig gulden);
      -	wijst de Staat aan als de rechtspersoon die genoemde kosten moet vergoeden. 
    
    
    Aldus gewezen door mr B. Verwayen, mr M.J. Kuiper en mr J.A. Hagen, in tegenwoordigheid van mr M.M. Smorenburg, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 20 februari 2001.
    
    
      w.g. B. Verwayen 				de griffier is verhinderd deze 
      						uitspraak te ondertekenen