ECLI:NL:CRVB:1994:ZB5519, Centrale Raad van Beroep, 18-11-1994, ZFW 92/12
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1994-11-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Europese verdragen; discriminatie naar nationaliteit.

ZFW 1992/12
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    B. Hallouzi, wonende te Amsterdam, eiser,
    
    en
    
    het Ziekenfonds Amsterdam en Omstreken, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 19 november 1987 heeft gedaagde aan eiser kennis gegeven van
      een beslissing tot weigering van vergoeding van kosten, gemaakt bij het
      inroepen van geneeskundige hulp.
    
    
    
      De voormalige Raad van Beroep te Amsterdam heeft het tegen deze beslissing
      ingestelde beroep bij uitspraak van 30 juni 1992 ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens eiser heeft mr C.A.J. de Roy van Zuydewijn tegen deze uitspraak
      hoger beroep ingesteld.
    
    
    
      Op de bij aanvullend beroepschrift van 22 januari 1993 aangevoerde gronden
      heeft zij de Raad verzocht de uitspraak van de Raad van Beroep en
      gedaagdes bestreden beslissing te vernietigen en te bepalen dat gedaagde
      eisers verzoek om vergoeding van kosten zal honoreren.
    
    
    
      Bij fax-schrijven van 3 oktober 1994 heeft de gemachtigde van eiser de Raad
      nog   een stuk doen toekomen.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter terechtzitting van de Raad, gehouden op 7
      oktober 1994. Van partijen is daar alleen eiser verschenen, en wel bij
      gemachtigde
      mr De Roy van Zuydewijn voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht (hierna:
      Awb) in   werking getreden en de Beroepswet gewijzigd. De in dit kader
      gegeven wettelijke   regels van overgangsrecht brengen echter mee dat op
      het onderhavige hoger beroep moet worden beslist met toepassing van het
      procesrecht zoals dat luidde vóór
      1 januari 1994, behoudens wat betreft de mogelijkheid van vergoeding van
      proceskosten, als geregeld in artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    
      Eiser heeft de Marokkaanse nationaliteit en woont met zijn gezin in
      Nederland. Tijdens een kort verblijf in Brussel voor familiebezoek in
      augustus 1987 is eisers dochter Hanan, geboren 17 juni 1986, met acute
      ziekteverschijnselen opgenomen in een Belgisch ziekenhuis, waar medische
      behandeling heeft plaatsgevonden. De kosten van opname en behandeling ten
      bedrage van BFR 29.317 zijn aan eiser in rekening gebracht. Eisers
      ziektekostenverzekeraar, te weten   gedaagde, bij wie Hanan als mede-
      verzekerde is ingeschreven, heeft geweigerd deze kosten aan eiser te
      vergoeden. Hieraan heeft gedaagde ten grondslag gelegd het bepaalde in de
      artikelen 25 lid sub en c en artikel 27 van het op artikel 10 van de
      Ziekenfondswet berustende Verstrekkingenbesluit (nader uitgewerkt in het
      Besluit van de Ziekenfondsraad van 21 december 67, Stcrt. 1968,18), terwijl
      voorts in de beslissing is overwogen dat eiser aan het bepaalde in de
      Verordening EEG nr. 1408/71 geen aanspraken kan ontlenen, aangezien hij
      geen onderdaan is van één van de EEG-lidstaten.
    
    
    
      De Raad van Beroep heeft deze beslissing in stand gelaten, daarbij het
      beroep   namens eiser op artikel 41, lid 1, van de
      Samenwerkingsovereenkomst tussen de EEG en Marokko en op artikel 26 van het
      Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR,
      Trb. 1978,177) verwerpende.
      In hoger beroep heeft eiser zich met name op de twee laatstgenoemde
      internationaalrechtelijke bepalingen beroepen.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Tussen partijen is niet in geschil, en ook de Raad aanvaardt als juist,
      dat eiser krachtens nationaal recht geen aanspraak op vergoeding van de
      onderwerpelijke kosten kan maken.
      Het Verstrekkingenbesluit ziekenfondsverzekering beperkt die mogelijkheid,
      voorzover hier van belang, tot gevallen waarin sprake is van verblijf
      buitenslands wegens beroepswerkzaamheden.
      Hier doet zich derhalve niet een geval voor als waarvan sprake was in zowel
      het   arrest Kziber (Hof van Justitie der EG d.d. 31 januari 1991, zaak
      C-18/90, zie RSV 1993/3) als het arrest Yousfi (idem, d.d. 23 februari
      1994, zaak C-58/93, nog niet gepubliceerd), te weten de weigering van een
      prestatie waarin de wetgeving van een lidstaat voorziet, op grond van de
      nationaliteit van de betrokkene (zie het dictum van beide arresten). Naar
      het oordeel van de Raad is   de strekking van artikel 41,
      lid 1, van de Samenwerkingsovereenkomst tot laatstbedoelde categorie
      gevallen   beperkt;
      in het bijzonder is niet aannemelijk dat die bepaling er mede toe strekt
      elk onderscheid naar nationaliteit tussen onderdanen van EG-lidstaten die
      zich binnen de gemeenschap bewegen en Marokkanen die zich in de
      gemeenschap bevinden, weg te nemen. In de laatste, namens eiser verdedigde
      opvatting zou bovendien het nader in artikel 41 van de overeenkomst
      bepaalde overbodig zijn, aangezien dan de overeenkomstige voorschriften van
      EG-regelgeving reeds uit kracht van het verbod van discriminatie naar
      nationaliteit op binnen de gemeenschap verblijvende Marokkanen van
      toepassing zouden zijn.
    
    
    
      Het beroep op artikel 26 IVBPR moet eveneens falen.
      Ook het discriminatieverbod van die bepaling heeft, blijkens haar tekst,
      betrekking op de toepassing en de inhoud van de nationale wetgeving van de
      verdragsluitende staten. Het artikel bevat geen gebod aan een staat in zijn
      hoedanigheid van partij bij het IVBPR om alle personen, ongeacht hun
      nationaliteit, te behandelen overeenkomstig de standaard die in andere
      verdragen tussen de betreffende staat en een of meer andere is overeengekomen.
    
    
    
      Het vorenstaande moet leiden tot bevestiging van de aangevallen uitspraak.
      Er zijn geen termen om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr N.J. Haverkamp als voorzitter en
      mr H.J. Grendel en mr F.P. Zwart als leden, in tegenwoordigheid van L.J.
      van Krimpen als griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 18 november 1994 door voornoemde
      voorzitter, in   tegenwoordigheid van voornoemde griffier.
    
    
    
    
    (get.) N.J. Haverkamp.
    
    
    
    
      (get.) L.J. van Krimpen.
      AS