ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7385, Centrale Raad van Beroep, 12-12-1997, 96/4713 WVG
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-12-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Toetsing eigen bijdrage aan WVG, ondanks feit dat bestuursorgaan deze niet daadwerkelijk heeft gekort.

96/4713 WVG
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellante,
    
    en
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de
      gemeente Almere,  gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij brief van 28 maart 1995 is namens gedaagde aan appellante
      mededeling gedaan van het besluit dat zij bij wijze van
      vervoersvoorziening ingevolge de Wet voorzieningen
      gehandicapten (WVG) in aanmerking komt voor een vergoeding van
      f 800,-- terzake van de kosten van gebruik van de haar in
      bruikleen verstrekte zogeheten Arola-buitenwagen.
    
    
    
      Gedaagde heeft de bezwaren van appellant tegen dat
      besluit bij het bestreden besluit van 20 maart 1995 ongegrond
      verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Zwolle heeft bij uitspraak van
      14 april 1996 het tegen het bestreden besluit ingestelde
      beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Van die uitspraak is mr. J.B. van der Pauw, werkzaam bij de
      Stichting Eerstelijns Voorzieningen Almere namens appellante
      op de daartoe bij beroepschrift aangevoerde gronden bij de
      Raad in hoger beroep gekomen. Appellantes vordering strekt tot
      vernietiging van de aangevallen uitspraak en het bestreden
      besluit, waarbij is verzocht om toepassing te geven aan de
      artikelen 8:74 en 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
    
    
    
      Gedaagde heeft een verweerschrift, met bijlagen,
      ingediend en heeft een aantal hem door de Raad gestelde vragen
      beantwoord.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      31 oktober 1997, waar namens appellante is verschenen haar
      gemachtigde mr J.B. van der Pauw, voornoemd, terwijl gedaagde
      zich heeft doen vertegenwoordigen door mr S.S. Ramsoekh en
      mr W.W. Meijer, werkzaam bij de gemeente Almere.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Aan appellante is in het kader van de toepassing van artikel
      57, tweede lid (oud) van de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet
      (AAW) door het bestuur van de toenmalige Bedrijfsvereniging
      voor Detailhandel, Huisvrouwen en Ambachten (Detam) in
      september 1993 een Arola buitenwagen in bruikleen verstrekt.
    
    
    
      In verband met het inwerkingtreden van de WVG op 1 april 1994
      heeft gedaagde appellante aanvankelijk per die datum in
      aanmerking gebracht voor deelname aan het in de gemeente
      Almere opgezette systeem van collectief vervoer. Nadat
      appellante tegen het desbetreffende besluit bezwaar had
      gemaakt is bij besluit van 10 mei 1994 alsnog in plaats van
      deelname aan het collectief vervoer aan appellante een
      vergoeding toegekend voor de kosten van gebruik van haar
      bruikleen-Arola tot een bedrag van f 800,-- per jaar.
    
    
    
      Naar aanleiding van het namens appellante tegen het besluit
      van 10 mei 1994 ingediende bezwaarschrift is bij het bestreden
      besluit een tegemoetkoming van f 800,-- voor de duur van een
      jaar toegekend, waarop een bedrag voor eigen rekening van
      f 186,-- in mindering is gebracht. Voorts is aan appellante
      meegedeeld dat, nu er feitelijk al f 800,-- aan haar is
      uitbetaald, het teveel betaalde bedrag van f 186,-- niet van
      haar wordt teruggevorderd.
    
    
    
      De rechtbank heeft het tegen het bestreden besluit ingestelde
      beroep ongegrond verklaard. De rechtbank heeft daartoe met
      name overwogen dat een tegemoetkoming van
      f 800,--, gelet op de kosten ten aanzien van de Arola welke
      voor rekening van de Detam blijven en in vergelijking met de
      vervoerskosten die appellante zou moeten maken indien zij niet
      gehandicapt zou zijn, niet onredelijk is te noemen. De
      rechtbank heeft in het midden gelaten of gedaagde voor
      appellante een eigen bijdrage mocht vaststellen, aangezien het
      over de in geding zijnde periode teveel betaalde bedrag niet
      is teruggevorderd.
    
    
    
      In hoger beroep is namens appellante, uitvoerig
      beargumenteerd, in hoofdzaak betoogd dat de rechtbank bij haar
      toetsing ten onrechte rekening gehouden heeft met de
      meerkosten van gebruik van de bruikleen-Arola ten opzichte van
      niet-gehandicapten in plaats van de volledige voor appellantes
      rekening komende kosten centraal te stellen en voorts dat
      gedaagde er ten onrechte vanuit gegaan is dat de
      draagkrachtnormen van de Regeling inzake
      financiële tegemoetkomingen en eigen bijdragen WVG niet in
      acht genomen behoefden te worden.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Voorop gesteld moet worden dat een vergoeding voor het gebruik
      van een bruikleen-Arola niet uitdrukkelijk is geregeld in de,
      ter uitvoering van de artikelen 2 en 5 van de WVG
      vastgestelde, Verordening voorzieningen gehandicapten Almere
      (nader te noemen de Verordening). Toekenning van de
      onderhavige tegemoetkoming berust, naar van gedaagdes kant is
      gesteld, op artikel 8.2 van de Verordening (de restclausule).
    
    
    
      Het voorgaande betekent weliswaar dat de toegekende
      voorziening niet rechtstreeks aan de bepalingen van de
      Verordening betreffende vervoersvoorzieningen getoetst kan
      worden, maar neemt niet weg dat deze in ieder geval wel dient
      te voldoen aan de in artikel 3 van de WVG globaal aangegeven
      ondergrens, inhoudende dat door het gemeentebestuur
      verantwoorde voorzieningen worden aangeboden, wat betekent dat
      deze doeltreffend, doelmatig en cliëntgericht moeten worden verleend.
    
    
    
      Reeds diverse malen heeft de Raad de zojuist aangeduide
      ondergrens wat vervoersvoorzieningen betreft aldus nader
      omschreven dat deze vereist dat de ter plaatse wonende
      gehandicapten ten minste in staat gesteld moeten worden om in
      hun directe woonomgeving in aanvaardbare mate sociale
      contacten te onderhouden en deel te nemen aan het leven van
      alledag. De Raad heeft daarbij ook vaker aangegeven dat niet
      met alle bij een betrokkene ten aanzien van vervoer levende
      wensen rekening dient te worden gehouden en dat van hem of
      haar in redelijkheid kan worden gevergd zich op dat punt
      beperkingen te getroosten.
    
    
    
      Gelet op het feit dat uit de voorhanden gegevens blijkt dat de
      kosten van grote reparaties, banden, herstel van schade
      (groter dan f 15,--) en verzekering voor rekening van
      (destijds) de Detam kwamen en in aanmerking genomen dat van
      gedaagdes zijde is berekend dat een bedrag van
      f 800,-- toereikend is voor de kosten van een hoeveelheid
      benzine waarmee in een Arola ongeveer 2500 kilometer gereden
      kan worden, is de Raad van oordeel dat een tegemoetkoming van
      f 800,-- niet in strijd komt met voormelde ondergrens als
      bedoeld in artikel 3 van de WVG. De Raad voegt daaraan toe dat
      de hoogte van de onderwerpelijke tegemoetkoming spoort met
      andere, wel in het kader van de Verordening gehanteerde
      bedragen, zoals de vergoeding voor gebruik van een
      bruikleenauto, welke in 1995
      f 900,-- en in 1996 f 750,-- bedroeg.
    
    
    
      De Raad kan voorts het zijdens appellante gehouden betoog, dat
      bij de toetsing van de hoogte van de tegemoetkoming er niet
      van uitgegaan had mogen worden dat voor de berekening van de
      tegemoetkoming slechts rekening gehouden behoeft te worden met
      de meerkosten, welke een gehandicapte heeft in vergelijking
      met degene die gebruik kan maken van het reguliere openbaar
      vervoer, niet onderschrijven. Deze benadering past namelijk
      niet alleen bij het in de Verordening verankerde uitgangspunt
      dat een vervoersvoorziening pas wordt verleend als het
      gebruikmaken of bereiken van het openbaar vervoer om medische
      redenen onevenredig moeilijk is, maar is ook in
      overeenstemming met het al herhaaldelijk door de Raad
      uitgesproken oordeel dat degene die in staat is gebruik te
      maken van het openbaar vervoer geacht moet worden niet op een
      vervoersvoorziening te zijn aangewezen.
    
    
    
      Betreffende hetgeen vanwege appellante is geponeerd over de
      toepasselijkheid van de Regeling inzake financiële
      tegemoetkomingen en eigen bijdragen WVG verwijst de Raad
      allereerst naar zijn uitspraak van 1 juli 1997 (RSV 1997/249),
      waarin hij als zijn oordeel heeft gegeven dat die Regeling
      geen betrekking heeft op forfaitaire financiële
      tegemoetkomingen. Nu het bedrag van f 800,-- niet is gebaseerd
      op de omvang van de specifieke vervoersbehoefte van appellante
      doch berust op een objectieve schatting van de (meer)kosten
      van gebruik van een Arola, moet ook deze vergoeding als een
      forfaitaire financiële tegemoetkoming in bovenbedoelde zin
      worden beschouwd, zodat gedaagde niet gehouden was deze te
      toetsen aan de draagkrachtnormen van de zojuist genoemde
      Regeling.
    
    
    
      Wel is de Raad van oordeel dat gedaagde ten onrechte een
      bedrag van f 186,-- als "bedrag voor eigen rekening" op de
      appellante toekomende tegemoetkoming van f 800,-- in mindering
      heeft gebracht. Deze korting kan de Raad namelijk niet anders
      zien dan als een eigen bijdrage als bedoeld in artikel 6,
      eerste lid van de WVG. Zodanige eigen bijdrage mag echter
      blijkens juistgenoemde bepaling niet worden opgelegd indien de
      voorziening, zoals in casu het geval is, bestaat uit een
      financiële tegemoetkoming. Het feit dat gedaagde het op de
      tegemoetkoming van f 800,-- gekorte bedrag, na dit
      abusievelijk te hebben betaald, niet heeft teruggevorderd,
      doet er niet aan af dat bij het bestreden besluit ten onrechte
      een eigen bijdrage aan appellante is opgelegd.
    
    
    
      Het bestreden besluit en de aangevallen uitspraak komen dan
      ook, voor zover deze betrekking hebben op het door gedaagde
      als bedrag voor eigen rekening in mindering gebrachte bedrag,
      voor vernietiging in aanmerking. De Raad ziet in de
      omstandigheid dat gedaagde het bewuste bedrag niet heeft
      teruggevorderd wel aanleiding om met toepassing van artikel
      8:72, derde lid van de Awb te bepalen dat de rechtsgevolgen
      van het vernietigde deel van het bestreden besluit geheel in
      stand blijven.
    
    
    
      De Raad gaat, ondanks de gedeeltelijke vernietiging van de
      aangevallen uitspraak en het bestreden besluit, niet over tot
      toepassing van artikel 8:75 van de Awb. Uit de voorhanden
      gegevens blijkt namelijk dat appellante voor de
      dienstverlening door haar gemachtigde, buiten de afspraak om
      het bedrag van een eventuele proceskostenveroordeling aan hem
      af te staan, geen kosten verschuldigd is, zodat er geen sprake
      is van op grond van artikel 8:75 van de Awb voor vergoeding in
      aanmerking komende kosten in verband met het beroep en hoger
      beroep.
    
    
    
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede op de artikelen
      24 en 25, eerste lid van de Beroepswet, stelt de Raad ten
      slotte vast dat het door appellante zowel in eerste aanleg als
      in hoger beroep gestorte griffierecht door gedaagde dient te
      worden vergoed.
    
    
    Beslist wordt mitsdien als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak en het bestreden besluit,
      voor zover deze betrekking hebben op de oplegging van een
      eigen bijdrage van f 186,--;
      Bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde gedeelte van
      het bestreden besluit geheel in stand blijven;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Bepaalt dat gedaagde aan appellante het door haar gestorte
      recht van in totaal f 200,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en
      mr D.J. van der Vos en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van mr S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning als
      griffier en uitgesproken in het openbaar op
      12 december 1997.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) S.A.M. Schoenmaker-Zehenpfenning.
    
    
      RH
      2411