ECLI:NL:CRVB:2005:AT5817, Centrale Raad van Beroep, 10-05-2005, 03/414 NABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2005-05-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Toekenning bijstandsuitkering naar de norm voor een alleenstaande die in een inrichting verblijft. Is de verblijfplaats van betrokkene aan te merken als een inrichting?

03/414 NABW
    
    U I T S P R A A K
    
    in het geding tussen:
    
    [appellant], wonende te [woonplaats], appellant,
    
    en
    
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Noordoostpolder, gedaagde.
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    Namens appellant heeft mr. R. ter Haar, advocaat te Emmeloord, hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Zwolle van 17 december 2002, reg.nr. AWB 02/381.
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Het geding is behandeld ter zitting van 29 maart 2005, waar appellant zich heeft laten vertegenwoordigen door mr. Ter Haar en gedaagde door A.F.M. Spigt, werkzaam bij de gemeente Noordoostpolder.
    
    II. MOTIVERING
    
    Voor een overzicht van de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden verwijst de Raad, gelet op de gedingstukken en het verhandelde ter zitting, naar de aangevallen uitspraak. Hij volstaat hier met het volgende.
    
    Appellant verbleef met ingang van 1 november 2001 in een opvanghuis van de Stichting Rehoboth tegen betaling voor kost en inwoning. Bij besluit van 20 november 2001 heeft gedaagde aan appellant met ingang van 6 november 2001 een uitkering ingevolge de Algemene bijstandswet (Abw) toegekend naar de norm voor een alleenstaande die in een inrichting verblijft. 
    
    Bij besluit van 26 februari 2002 heeft gedaagde het bezwaar tegen het besluit van 20 november 2001 ongegrond verklaard.
    
    Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het besluit van 26 februari 2002 ongegrond verklaard.
    
    Appellant heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Hij heeft aangevoerd dat gedaagde zijn verblijf in het opvanghuis van de Stichting Rehoboth, gelet op de beperkte mogelijkheden van begeleiding en hulpverlening in dit opvanghuis, ten onrechte als verblijf in een inrichting heeft aangemerkt. 
    
    De Raad komt tot de volgende beoordeling.
    
    Ingevolge artikel 1, aanhef en onder d (met ingang van 1 januari 2002: onder g), onder 2º, van de Abw wordt onder een inrichting verstaan: een instelling die zich blijkens haar doelstelling en feitelijke werkzaamheden richt op het bieden van slaapgelegenheid, waarbij de mogelijkheid van hulpverlening of begeleiding gedurende meer dan de helft van ieder etmaal aanwezig is. 
    
    Blijkens de gedingstukken stelt de Stichting Rehoboth zich ten doel hulp te bieden bij psychosociale problemen. Daartoe wordt begeleiding aangeboden in de vorm van een dagprogramma van 8.00 uur tot 20.00 uur op werkdagen. De resterende tijd biedt de Stichting Rehoboth een pensionvoorziening voor en door de gasten.
    
    Gelet op het voorgaande stelt de Raad vast dat het verblijf van appellant in het opvanghuis van de Stichting Rehoboth ten tijde hier van belang niet voldeed aan de wettelijke omschrijving van het begrip inrichting. De aangeboden hulpverlening en begeleiding is immers slechts op werkdagen - derhalve niet voor ieder etmaal - aanwezig, en overigens op werkdagen ook niet voor meer dan de helft van het etmaal. Dit heeft tot gevolg dat gedaagde ten onrechte de bijstandsnorm voor appellant heeft vastgesteld op het in artikel 31, eerste lid, aanhef en onder a, van de Abw vermelde bedrag. Gedaagde had als uitgangspunt moeten nemen dat vanaf 6 november 2001 op appellant het norm-bedrag voor een alleenstaande genoemd in artikel 30, eerste lid, aanhef en onder a, van de Abw, zoals dat artikel destijds luidde, van toepassing was en vervolgens de hoogte van de algemene bijstand nader moeten vaststellen met inachtneming van hetgeen overigens bij en krachtens hoofdstuk IV, afdeling 1, paragrafen 2 en 3, van de Abw is bepaald. De rechtbank heeft dit niet onderkend.
    
    Uit het voorgaande volgt dat, met vernieting van de aangevallen uitspraak, het beroep gegrond dient te worden verklaard en het besluit van 26 februari 2002 wegens strijd met de wet dient te worden vernietigd. De Raad zal bepalen dat gedaagde, met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen, opnieuw op het bezwaar dient te beslissen.
    
    De Raad ziet ten slotte aanleiding om gedaagde te veroordelen in de proceskosten van appellant, begroot op € 644,-- in beroep en op € 644,-- in hoger beroep voor verleende rechtsbijstand.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het beroep gegrond;
      Vernietigt het besluit van 26 februari 2002;
      Bepaalt dat gedaagde een nieuw besluit op bezwaar neemt met inachtneming van deze uitspraak;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 1.288,--, te betalen door de gemeente Noordoostpolder;
      Bepaalt dat de gemeente Noordoostpolder aan appellant het in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 111,-- vergoedt.
    
    
    Aldus gewezen door mr. drs. Th.G.M. Simons als voorzitter en mr. C. van Viegen en mr. J.J.A. Kooijman als leden, in tegenwoordigheid van S.W.H. Peeters als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 10 mei 2005.
    
    (get.) Th.G.M. Simons
    
    (get.) S.W.H. Peeters