ECLI:NL:CBB:2022:269, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 24-05-2022, 20/1003, 20/1004 en 20/1005
College van Beroep voor het bedrijfsleven — Uitspraak 
Datum: 2022-05-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Voor zover de beroepsgronden inhouden dat appellante niet in de gelegenheid zou zijn gesteld haar volledige administratie over te leggen en deze dus niet beoordeeld zou zijn, falen deze gronden. Het beroep van appellante op schending van het verbod op vooringenomenheid door de ambtenaar die de controle heeft verricht op het bedrijf, faalt. Uit artikel 25, derde lid, van de Wva volgt dat indien een administratie niet voldoet aan deze eisen, een correctie-S&O-verklaring kan worden afgegeven. Anders dan ter zitting door appellante bepleit ziet het College geen reden waarom verweerder niet op deze wijze zou mogen controleren of het S&O-werk daadwerkelijk is verricht. Naar het oordeel van het College is de rechtbank terecht tot het oordeel gekomen dat uit de administratie over de jaren 2015, 2016 en 2017 van appellante niet op eenvoudige en duidelijke wijze de aard, de inhoud, de omvang en de voortgang van de door appellante verrichte S&O-werkzaamheden zijn af te leiden. De rechtbank heeft het beroep van appellante op het vertrouwensbeginsel op goede gronden verworpen. Het College is met rechtbank van oordeel dat verweerder terecht heeft vastgesteld dat de administratie van appellante over de jaren 2015, 2016 en 2017 niet voldoet aan de eisen van artikel 24, eerste lid, van de Wva. Verweerder heeft daarom in redelijkheid gebruik kunnen maken van de in artikel 25, derde lid, van de Wva neergelegde bevoegdheid om de S&O-verklaringen van 2015 en 2017 volledig te corrigeren en de S&O-verklaring van 2016 bij te stellen naar 3.660 uren. Het hoger beroep slaagt niet. Het College bevestigt de aangevallen uitspraak.

uitspraak
  
    
      
        
      
    
    
      
        
      
    
  
  
    
      COLLEGE VAN BEROEP VOOR HET BEDRIJFSLEVEN
    
    zaaknummers: 20/1003, 20/1004 en 20/1005
  
  
    
      uitspraak van de meervoudige kamer van 24 mei 2022 op het hoger beroep van:
      
    
    
      
        [naam 1] B.V., te [plaats] , appellante(gemachtigde: mr. J.L. Vissers),
  
  
    tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 9 oktober 2020, kenmerk ROT 19/1622, ROT 19/1623 en ROT 19/1624, in het geding tussen appellante
    en
    
      
      de minister van Economische Zaken en Klimaat, verweerder 
    (gemachtigden: mr. J. van Essen en I. Fiks).
  
  
    
      Procesverloop in hoger beroep
    
  
  
    Appellante heeft hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam (rechtbank) van 9 oktober 2020 (aangevallen uitspraak, niet gepubliceerd).
  
  
    Verweerder heeft een reactie op het hogerberoepschrift ingediend. 
  
  
    Appellante heeft nadere stukken ingediend.
  
  
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 22 februari 2022. Partijen hebben zich laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden. Namens appellante zijn tevens verschenen [naam 2] en [naam 3] , adviseur.
  
  
    
      Grondslag van het geschil
    
  
  
    1.1 	Voor een uitgebreide weergave van het verloop van de procedure, het wettelijk kader en de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden, voor zover niet bestreden, wordt verwezen naar de aangevallen uitspraak. Het College volstaat met het volgende.
    1.2	Appellante is in 2008 gestart met een nieuw project voor het veredelen en verder ontwikkelen van pluischrysanten. Bij afzonderlijke besluiten van 24 oktober 2018 heeft verweerder aan appellante verklaringen voor speur- en ontwikkelingswerkzaamheden (S&O) afgegeven voor het project “Project 2008 Pluischrysant Veredeling van pluischrysanten op lagere arbeidsbehoefte en verkorting van de teeltduur" (project pluischrysanten) op grond van de Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen (Wva) voor de jaren 2015, 2016 en 2017. 
    1.3	Op 27 juli 2018 heeft een controlebezoek bij appellante plaatsgevonden. De bevindingen hiervan zijn neergelegd in het “Rapport controle WBSO” van 17 augustus 2018 (controlerapport). Naar aanleiding van geconstateerde omissies in 2016 is de controle uitgebreid naar 2015, 2017 en 2018. In het controlerapport wordt uiteengezet dat uit de door appellante aangeleverde documenten in de projectadministratie over 2016 blijkt dat appellante de werkzaamheden heeft uitgevoerd, maar niet in de omvang zoals verantwoord. Zo is niet duidelijk wat de technisch inhoudelijke inbreng van de medewerkers is geweest. Ook is het herleiden van de aard, inhoud, omvang en voortgang van de S&O-werkzaamheden moeilijk, omdat de documenten niet of in te beperkte mate zijn voorzien van datum/naam opsteller, documenten niet (centraal) worden bewaard en sprake is van een registratiewijze waarbij niet of in beperkte mate de voortgang is vastgelegd. Ook is sprake van een geschatte en niet tijdige urenregistratie. Volgens het controlerapport lag de administratie volgens appellante bij haar bestuurder thuis en weigerde appellante de controle thuis voort te zetten. De S&O-projectadministratie wordt als onvoldoende beoordeeld.
  
  
    1.4	Bij afzonderlijke besluiten van 24 oktober 2018 heeft de staatssecretaris de aan appellante afgegeven S&O-verklaringen over de jaren 2015 en 2017 volledig gecorrigeerd naar nul uren, omdat appellante niet heeft voldaan aan artikel 24, eerste lid, van de Wva. Voor het jaar 2016 is het aantal toegekende uren gecorrigeerd naar 3.660. De aard, inhoud en voortgang van het verrichte S&O valt volgens de staatssecretaris niet op eenvoudige en duidelijke wijze uit de administratie van appellante af te leiden.
  
  
    1.5	De staatssecretaris heeft appellante in verband met deze correcties tevens in elk van de besluiten een boete van € 200,- als bedoeld in artikel 26, eerste lid, van de Wva opgelegd. 
  
  
    1.6	Bij afzonderlijke besluiten van 26 juni 2019 heeft de staatssecretaris het bezwaar van appellante tegen de besluiten van 24 oktober 2018 ongegrond verklaard.
  
  
    Uitspraak van de rechtbank
    
    
      2.	De rechtbank heeft het beroep van appellante ongegrond verklaard. De rechtbank heeft, voor zover voor het hoger beroep van belang, het volgende overwogen (waarbij voor “eiseres” appellante moet worden gelezen). 
    
    
    
      “4.1. De rechtbank ziet geen grond voor het oordeel dat de bestreden besluiten
      onzorgvuldig zijn voorbereid. Eiseres heeft in bezwaar alsnog haar administratie van 2015
      en 2017 overgelegd. Eiseres had die administratie niet voorhanden bij het controlebezoek
      omdat die thuis lag en nog niet beschikbaar was voor controle. In de bevestigingsbrief van
      18 juni 2018 staat echter, zoals verweerder ook heeft aangevoerd, dat de controle uitgebreid
      kan worden naar andere jaren. De rechtbank volgt eiseres niet in haar stelling dat
      verweerder deze administratie niet heeft beoordeeld. Uit de bestreden besluiten blijkt dat
      verweerder dat wel heeft gedaan. Dat heeft er echter niet toe geleid dat over 2015 en 2017
      ook een percentage van 75% aannemelijk is geacht (zoals over 2016), maar dat het
      percentage van 75% over 2016 ook niet meer aannemelijk werd geacht; alleen kon
      verweerder daar over 2016 niet meer op terugkomen. Dat uit de beslissing over 2015 en
      2017 (die luidt dat over die jaren geen S&O- uren aannemelijk zijn) blijkt dat de
      administratie over die jaren niet is beoordeeld, volgt de rechtbank niet.
    
    
    
      4.2.
      
        Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in de bestreden besluiten na
        beoordeling van de administratie van 2015, 2016 en 2017 terecht vastgesteld dat de
        administratie van deze jaren niet voldoet aan hetgeen bij of krachtens artikel 24, eerste lid,
        van de Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen
        (Wva) is bepaald, omdat uit de administratie van de genoemde jaren niet op eenvoudige en
        duidelijke wijze de aard, de inhoud, de voortgang en de omvang van de door eiseres
        verrichte S&O-werkzaamheden valt af te leiden.
      
      
    
    
      4.3.
      
        Verweerder heeft daarvoor redengevend geacht dat uit de administratie van de
        genoemde jaren niet kan worden afgeleid wat de feitelijke inbreng van de medewerkers van
        eiseres is geweest en voor elk gedeelte de werkzaamheden als S&O-werkzaamheden zijn
        aan te merken. Eiseres heeft voor 2015, 2016 en 2017 een "werkzaamheden verdeling'
        opgemaakt, maar verweerder heeft daaraan geen betekenis hoeven hechten, nu eiseres die
        verdeling pas na het controlebezoek heeft opgesteld. Uit de overgelegde (algehele) planning
        met betrekking tot de genoemde jaren kan niet worden afgeleid wie welke werkzaamheden
        in welke week heeft verricht, nu deze planning (per seizoen) te globaal is en niet nader is
        gespecificeerd per week. Eiseres heeft ook documenten overgelegd waarin niet is vermeld
        wanneer en door wie deze zijn opgesteld, zodat verweerder aan die documenten geen
        betekenis heeft hoeven hechten. Daarnaast kunnen de gemaakte kruisingen niet uit de
        administratie van 2015 worden herleid, omdat het document "kruisingen GL selecties t/m
        2014 4x diverse collectie" qua opmaak afwijkt van andere stukken in de administratie.
        Hierdoor is bij verweerder terecht de indruk ontstaan dat het document achteraf is opgesteld,
        zodat verweerder ook aan dit document geen betekenis heeft hoeven hechten. Ook heeft
        verweerder terecht getwijfeld aan de toelichting "Kruisingsproef', "selectieproef" of "KD
        proef", omdat het originele document in de administratie van 2016 ontbreekt. Uit het
        voorgaande volgt dat de door eiseres bijgehouden administratie van 2015, 2016 en 2017
        onvoldoende inzicht geeft in de aard, de inhoud en de voortgang van de werkzaamheden
        binnen het project en de aangevraagde periodes. De omvang van de werkzaamheden per
        persoon is daarom ook niet eenduidig uit de administratie af te leiden. Ook zijn er terecht
        twijfels ontstaan over de omvang van de werkzaamheden van [naam 2] , gelet op zijn
        overige werkzaamheden en het aantal voor hem geschreven uren. Verder is de
        urenadministratie over het jaar 2016 bijvoorbeeld pas opgemaakt op 21 juli 2018 en
        gewijzigd op 23 juli 2018. Eiseres heeft daarvan gezegd dat zij slechts de opmaak van de urenadministratie uit 2016 heeft aangepast, maar gevraagd naar de versie die zij daarvan in
        2016 heeft opgemaakt, heeft eiseres die niet overgelegd.
      
      
    
    
      4.4.
      
        De stelling van eiseres dat bij een eerdere controle geen ongeregeldheden of
        onjuistheden ten aanzien van de administratie of werkzaamheden zijn vastgesteld, zodat zij
        er op mocht vertrouwen dat haar administratie van 2015, 2016 en 2017 voldeed aan de bij
        de wet gestelde normen, treft geen doel. Volgens vaste jurisprudentie van het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb), onder meer de uitspraak van 24 december 2015 (ECLI:NL:CBB2015:435), dient per S&O-verklaring - en daarmee in dit geval per jaar - door verweerder te worden beoordeeld of de over het desbetreffende jaar gevoerde administratie voldoet aan de eisen die de wet daaraan stelt. Het enkele oordeel van verweerder bij een eerdere controle dat de administratie van eiseres voldeed aan de eisen die daarvoor golden, brengt niet met zich mee dat de administratie over alle daarop volgende jaren ook aan de wettelijke eisen voldoet. 
      
      
    
    
      4.5.
      
        Het vorenstaande brengt de rechtbank tot het oordeel dat verweerder terecht heeft
        vastgesteld dat de administratie van eiseres over de jaren 2015, 2016 en 2017 niet voldoet
        aan de eisen van artikel 24, eerste lid, van de Wva. Verweerder was daarom bevoegd om op
        grond van artikel 25, derde lid, van de Wva gecorrigeerde S&O-verklaringen af te geven.
      
      
      
        (…)
      
      
    
    
      4.6. (…)
      
        Verweerder is volgens eiseres ten onrechte er aan voorbij gegaan dat zij aan de hand van andere feiten en omstandigheden aannemelijk kan maken dat er daadwerkelijk S&O-werk is verricht. De rechtbank volgt eiseres hierin niet. Volgens vaste jurisprudentie van het CBb (onder meer ECLI:NL:CBB:2014:502 en ECLI:NL:CBB:2019:458) geldt dat verweerder, gelet op de aard en de bewoordingen van artikel 25, derde lid, van de Wva, bij de toepassing van deze bepaling een grote beoordelingsruimte heeft. Verweerder overschrijdt de grenzen van die ruimte in beginsel niet door, mede in verband met het zeer grote aantal aanvragen dat jaarlijks moet worden beoordeeld en de daarbij gegeven noodzaak van een hanteerbaar controlesysteem, aan het begrip "onvoldoende aannemelijk" een ruime uitleg te geven en derhalve bij deze toets zeer
        terughoudend te zijn in het aannemen dat S&O-werk daadwerkelijk is verricht. Het ligt
        voorts op de weg van de aanvrager om, als hij meent dat verweerders beoordeling op dit
        punt geen stand kan houden, dit aan de hand van andere feiten en omstandigheden en
        eventueel verdere administratie aannemelijk te maken. Naar het oordeel van de rechtbank is
        eiseres hierin niet geslaagd, omdat een mondelinge toelichting en een rondleiding op het
        bedrijf zonder een objectiveerbare onderbouwing daarvan onvoldoende is om aannemelijk te
        maken dat het aangevraagde S&O-werk daadwerkelijk is verricht. Zoals verweerder ter
        zitting naar voren heeft gebracht, dienen de andere feiten en omstandigheden waaruit dat
        zou kunnen blijken overtuigend en controleerbaar te zijn en had eiseres haar mondelinge
        toelichting bijvoorbeeld kunnen onderbouwen met kladjes. Ter zitting heeft eiseres gezegd
        dat zij kladjes had, maar dat zij destijds heeft nagelaten deze te overleggen. Nu uit de
        administratie niet is af te leiden dat de gestelde werkzaamheden zijn verricht en ook de
        aangevoerde feiten en omstandigheden dat niet aannemelijk maken, heeft verweerder in
        redelijkheid van zijn bevoegdheid gebruik kunnen maken om de S&O-verklaringen voor
        2015, 2016 en 2017 te corrigeren, zoals hij heeft gedaan.
      
      
    
    
      4.8.
      
        Nu eiseres voor 2015, 2016 en 2017 geen administratie heeft bijgehouden die
        voldoet aan de daaraan gestelde wettelijke eisen en ook overigens niet aannemelijk is
        kunnen worden dat het S&O-werk waarvoor de verklaringen waren afgegeven is verricht,
        heeft verweerder in redelijkheid gebruik kunnen maken van zijn bevoegdheid op grond van
        artikel 26, eerste lid, van de Wva om eiseres drie keer een boete van € 200,- op te leggen.”
      
      
    
  
  
    Beoordeling van het geschil in hoger beroep
    
    3. Appellante kan zich niet met de aangevallen uitspraak verenigen. Zij stelt zich allereerst op het standpunt dat zij voldoet aan de aannemelijkheidstoets. De administratie was beschikbaar voor controle en is eind juli 2018 toegestuurd, maar niet geaccepteerd door verweerder. Appellante is niet in de gelegenheid gesteld om andere feiten en omstandigheden en verdere administratie aan te leveren. Dit is in strijd met het evenredigheidsbeginsel. De rechtbank is hier van onjuiste aannames uitgegaan, zodat sprake is van strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel. Ook is sprake van een vooringenomenheid van een van de controleambtenaren bij de beoordeling van de administratie. Appellante stelt zich verder op het standpunt dat het vertrouwensbeginsel is geschonden doordat verweerder al tien jaar S&O-verklaringen heeft afgegeven en in een controle over 2014 het vertrouwen heeft gewekt dat appellante op een juiste wijze administreert. Appellante heeft nadere stukken overgelegd over 2018, 2019, 2020 en 2021. Deze jaren zijn van vergelijkbare omvang. Ook is sprake van schending van het gelijkheidsbeginsel, omdat andere ondernemingen op dezelfde wijze als appellante administreren. Appellante stelt verder dat de uitleg van de aannemelijkheidseis door het College verouderd is en leidt tot rechtsonzekerheid. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 2 februari 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:285) stelt appellante dat de bestreden besluiten in het licht van de evenredigheidstoets beoordeeld dienen te worden. Tot slot heeft appellante het verzoek om een schadevergoeding ter zitting ingetrokken. Appellante heeft geen beroep ingesteld tegen de opgelegde boetes.
    
    4. De staatssecretaris stelt in reactie op het hogerberoepschrift dat appellante in de gelegenheid is gesteld om andere feiten en omstandigheden en verdere administratie aan te leveren. Appellante heeft dat niet gedaan. Dat appellante eind juli 2018 haar administratie zou hebben ingestuurd en deze niet zou zijn geaccepteerd, is niet onderbouwd. Tijdens een controle wordt niet de wijze van administreren, maar de administratie gecontroleerd. In de controle over de jaren 2015, 2016 en 2017 kon de aard, inhoud, voortgang en omvang van de S&O-werkzaamheden niet op een eenvoudige en duidelijke wijze worden vastgesteld. De besluiten zijn niet in strijd met het evenredigheidsbeginsel en niet buitenproportioneel. Verweerder heeft verder twijfels over de betrouwbaarheid en juistheid van de door appellante bijgehouden administratie. Hij stelt echter niet dat sprake zou zijn van fraude. Verder stelt verweerder dat hij niet heeft geconstateerd dat sprake is geweest van vooringenomenheid en merkt hij op dat in bezwaar een integrale heroverweging heeft plaatsgevonden door vier andere personen. Dit heeft geleid tot dezelfde conclusies, waarbij voor 2016 zelfs is geconcludeerd dat de S&O-verklaring volledig, in plaats van 1.140 van de 4.800 uren, gecorrigeerd had moeten worden. Dit was vanwege het verbod van reformatio in peius niet mogelijk. Verder heeft de rechtbank terecht verwezen naar vaste en nog steeds geldende jurisprudentie van het College, waaruit blijkt dat verweerder een grote beoordelingsruimte heeft bij de toepassing van artikel 25, derde lid, van de Wva.  
    
    
      5.1
      Het College staat allereerst voor de vraag of verweerder terecht heeft vastgesteld dat de administratie van appellante over de jaren 2015, 2016 en 2017 niet voldoet aan de eisen van artikel 24, eerste lid, van de Wva. 
      
    
    
      5.2
      Voor zover de beroepsgronden inhouden dat appellante niet in de gelegenheid zou zijn gesteld haar volledige administratie over te leggen en deze dus niet beoordeeld zou zijn, falen deze gronden. Appellante had haar administratie niet beschikbaar ten tijde van de controle op haar bedrijf en weigerde om haar moverende redenen deze tijdens de controle op te halen. Nadien heeft appellante in de bezwaarfase haar administratie alsnog overgelegd. Deze is, anders dan appellante stelt, door verweerder in het kader van de heroverweging in bezwaar beoordeeld. Uit niets is gebleken dat appellante nog beschikt over meer informatie. Zij heeft ruimschoots genoeg gelegenheid gehad deze in de procedure in te brengen.
      
    
    
      5.3
      Het beroep van appellante op schending van het verbod op vooringenomenheid door de ambtenaar die de controle heeft verricht op het bedrijf, faalt. De beoordeling van de administratie heeft in de bezwaarfase plaatsgevonden door vier ambtenaren die niet bij de controle betrokken waren. 
      
    
    
      5.4
      
        Zoals het College eerder heeft overwogen (zie bijvoorbeeld de uitspraken van 
        18 december 2014, ECLI:NL:CBB:2014:502, en 27 juli 2021, ECLI:NL:CBB:2021:795) moet verweerder in het kader van artikel 24 van de Wva beoordelen of de administratie van de S&O-inhoudingsplichtige voldoet aan bepaalde eisen (de administratietoets). Deze eisen houden in dat de S&O-inhoudingsplichtige gedurende het kalenderjaar waarop de S&O-verklaring betrekking heeft per project een administratie voert. Ingevolge artikel 2, eerste lid, van de Uitvoeringsregeling S&O-afdrachtvermindering 2006, die gold tot 2016, en artikel 3, eerste lid, van de Regeling S&O-afdrachtvermindering, die geldt vanaf 2016, moet uit deze administratie op eenvoudige en duidelijke wijze blijken wat de aard, inhoud, omvang en voortgang van het verrichte S&O-werk is. Verweerder moet vervolgens toetsen of uit de administratie voldoende aannemelijk is (de aannemelijkheidstoets) dat de omvang van het S&O-werk dat is uitgevoerd overeenkomt met de omvang zoals opgenomen in de S&O-verklaring. Uit artikel 25, derde lid, van de Wva volgt dat indien een administratie niet voldoet aan deze eisen, een correctie-S&O-verklaring kan worden afgegeven. Anders dan ter zitting door appellante bepleit ziet het College geen reden waarom verweerder niet op deze wijze zou mogen controleren of het S&O-werk daadwerkelijk is verricht. Voor de bewering van appellante dat het onmogelijk zou zijn aan de eisen van verweerder te voldoen is geen enkel aanknopingspunt geboden. Appellante stelt dat ook op andere wijze en door middel van andere feiten en omstandigheden aannemelijk kan worden gemaakt dat het S&O-werk is verricht, maar heeft deze stellingen op geen enkele manier concreet gemaakt. Feitelijk heeft appellante niets ingebracht of aangeboden in te dienen wat ertoe zou kunnen dienen om aannemelijk te maken dat zij daadwerkelijk het door gestelde S&O-werk heeft verricht. Het College verwijst naar hetgeen de rechtbank in overweging 4.7 over de aannemelijkheidstoets heeft overwogen en maakt deze overweging in zoverre tot de zijne. 
      
    
    
      5.5
      Het College stelt vast dat uit de administratie niet blijkt wat de feitelijke inbreng van de medewerkers van appellante is geweest. Als meerdere personen samenwerken aan een project moet uit de administratie op eenvoudige en duidelijke wijze kunnen worden afgeleid wat de inbreng is per medewerker. Dit kan uit appellantes administratie op geen enkele wijze worden afgeleid. Ook is in de overgelegde documenten niet vermeld wanneer en door wie deze zijn opgesteld en blijkt niet welke werkzaamheden als S&O-werkzaamheden zijn aan te merken.  Naar het oordeel van het College is de rechtbank daarom terecht tot het oordeel gekomen dat uit de administratie over de jaren 2015, 2016 en 2017 van appellante niet op eenvoudige en duidelijke wijze de aard, de inhoud, de omvang en de voortgang van de door appellante verrichte S&O-werkzaamheden zijn af te leiden. Het College verwijst naar overweging 4.3 van de rechtbank en maakt deze tot de zijne. 
      
      6. De rechtbank heeft het beroep van appellante op het vertrouwensbeginsel op goede gronden verworpen. Het College verwijst naar overweging 4.4 van de rechtbank en maakt deze tot de zijne.
      
      7. Het College staat vervolgens voor de vraag of verweerder gebruik mocht maken van zijn bevoegdheid om de S&O-uren voor 2015 en 2017 volledig te corrigeren (terug te brengen naar nul uren) en voor 2016 terug te brengen naar 3.660 uren. Het College is met rechtbank van oordeel dat verweerder terecht heeft vastgesteld dat de administratie van appellante over de jaren 2015, 2016 en 2017 niet voldoet aan de eisen van artikel 24, eerste lid, van de Wva. Verweerder heeft daarom in redelijkheid gebruik kunnen maken van de in artikel 25, derde lid, van de Wva neergelegde bevoegdheid om de S&O-verklaringen van 2015 en 2017 volledig te corrigeren en de S&O-verklaring van 2016 bij te stellen naar 3.660 uren. Dat verweerder, zoals appellante stelt, geen gebruik mocht maken van zijn bevoegdheid om de S&O-verklaringen van 2015 en 2017 op nihil te stellen, is noch in beroep, noch in hoger beroep onderbouwd. Het College is met de rechtbank van oordeel dat er geen grond is voor het oordeel dat de correctie naar nihil in strijd is met het evenredigheidsbeginsel dan wel het gelijkheidsbeginsel. Appellantes verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 2 februari 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:285) kan eveneens niet baten, nu appellante daarbij onvoldoende heeft onderbouwd waarom het bestreden besluit volgens haar strijdig is met het evenredigheidsbeginsel. Anders dan appellante ziet het College niet in waarom het bestreden besluit niet zou bijdragen aan het doel van de Wva. De aftrek is immers bedoeld om het daadwerkelijk uitvoeren van S&O-werkzaamheden te faciliteren. Voor zover appellante stelt dat zij failliet zal gaan als zij de aftrek moet terugbetalen, heeft zij deze stelling niet onderbouwd. 
      
      8. Appellante heeft geen gronden aangevoerd tegen de opgelegde boetes. Nu vaststaat dat de overtredingen die aan deze boetes ten grondslag zijn gelegd door appellante zijn begaan en appellante niet heeft aangevoerd dat deze niet aan haar zijn te verwijten, ziet het College geen reden om deze boetes onrechtmatig te oordelen.
      
      9. Het College komt tot de conclusie dat het hoger beroep niet slaagt.
      
      10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      
      
        
          Beslissing
        
      
      
      
        Het College bevestigt de aangevallen uitspraak.
        
          Deze uitspraak is gedaan door mr. B. Bastein, mr. M.M. Smorenburg en mr. J.L. Verbeek, in aanwezigheid van mr. M. Khababi, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 24 mei 2022.
      
      
      
      
      
        De voorzitter is verhinderd te ondertekenen                	      w.g. M. Khababi