ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7914, Centrale Raad van Beroep, 29-09-1998, 96/4177 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-09-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Niet is komen vast te staan dat appellante op 1 augustus 1993 weer geschikt was voor de arbeid als secretaresse zoals zij die voor het intreden van de
        arbeidsongeschiktheid in 1979 heeft verricht. Voorts is de Raad niet gebleken dat arbeid met eenzelfde belasting en beloning als de arbeid die appellante destijds bij X. heeft verricht, bij andere werkgevers voorhanden was op
        de datum 1 augustus 1993. De Raad merkt op dat hem niet is gebleken dat aan de onderhavige schatting geschiktheid voor passende functies (mede) ten grondslag is gelegd. Vernietiging uitspraak, alsmede de bestreden beslissing.

96/4177 AAW/WAO
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  A., wonende te B., appellante,
  
  en
  
  het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
    verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
    Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
    plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
    geval is het Lisv in de plaats getreden van de
    Bedrijfsvereniging voor Bank- en Verzekeringswezen,
    Groothandel en Vrije Beroepen. In deze uitspraak wordt onder
    gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
    bedrijfsvereniging.
  
  
  
    Namens appellante is mr H.M.T. de Pont, advocaat te Tilburg,
    op bij aanvullend beroepschrift aangegeven gronden in hoger
    beroep gekomen van een door de rechtbank te Amsterdam onder
    dagtekening 27 maart 1996 tussen partijen gegeven uitspraak,
    waarnaar hierbij wordt verwezen.
  
  
  Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
    Bij brief van 18 februari 1998 heeft gedaagde een vraag
    beantwoord en nadere stukken ingezonden.
  
  
  
    Bij brief van 3 juni 1998 heeft mr De Pont namens appellante
    op de inhoud van de hiervoor genoemde stukken gereageerd.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 1 september
    1998, waar appellante in persoon is verschenen, bijgestaan
    door mr De Pont, terwijl gedaagde zich heeft doen
    vertegenwoordigen door mr P.A.L. Nieuwenhuis, werkzaam bij Gak
    Nederland B.V.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Appellante heeft tot 1 november 1979 in een volledige werkweek
    gewerkt bij het advocaten- en notariskantoor X. te Y. als
    secretaresse van de advocaat mr C.
  
  
  
    In verband met arbeidsongeschiktheid als gevolg van een haar
    overkomen auto-ongeval zijn appellante met ingang van 1
    november 1980 uitkeringen ingevolge de Algemene
    Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
    arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend.
  
  
  
    Op 29 januari 1993 is appellante door de
    ongevalsverzekeringsgeneeskundige van het GAK dr L.P. de Laive
    onderzocht. Deze arts achtte appellante geschikt voor haar
    werk als secretaresse en heeft haar dat medegedeeld.
    Dit oordeel is overgenomen door de verzekeringsgeneeskundige
    van de Gemeenschappelijke Medische Dienst E.G. Zijp blijkens
    zijn rapport van 16 februari 1993.
    Op diezelfde datum heeft appellante gesproken met de
    arbeidsdeskundige J.M. van Kesteren. Deze arbeidsdeskundige
    heeft appellante medegedeeld dat zij geschikt werd geacht om
    gedurende hele dagen als directiesecretaresse werkzaam te zijn.
  
  
  
    Bij de bestreden beslissing van 5 juli 1993 heeft gedaagde de
    uitkeringen van appellante ingevolge de AAW en de WAO, welke
    laatstelijk werden berekend naar een mate van
    arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, met ingang van 1
    augustus 1993 ingetrokken, onder overweging dat de mate van
    appellantes arbeidsongeschiktheid met ingang van die datum
    minder dan 15% was.
  
  
  
    Appellante is op verzoek van de rechtbank onderzocht door de
    neuroloog dr E. Ch. Wolters. Uitgaande van de datum 1 augustus
    1993 heeft deze neuroloog in zijn rapport van 1 mei 1995 voor
    appellante een aantal op ziekte of gebrek berustende
    beperkingen met betrekking tot het verrichten van arbeid
    vastgesteld.
    Hij acht appellante onder meer ongeschikt voor werk waarbij
    repeterende bewegingen met de halswervelkolom moeten worden
    gemaakt, waarbij de nek enige uren dezelfde houding moet
    aannemen of waarbij anders dan incidenteel belastende
    werkzaamheden boven schouderhoogte moeten worden uitgevoerd.
    Voorts acht hij appellante ook minder geschikt voor het
    verrichten van werkzaamheden onder een hoge werkdruk en/of
    stress.
  
  
  
    De rechtbank heeft het beroep van appellante ongegrond
    verklaard onder overweging dat appellante op 1 augustus 1993
    niet langer in dienst van haar werkgever was, zodat niet
    langer kon worden uitgegaan van de arbeid zoals appellante die
    laatstelijk heeft verricht voordat zij arbeidsongeschikt werd.
    Omdat de rechtbank haar geschikt acht voor de soortgelijke
    arbeid van een directiesecretaresse, waarvan een aantal
    voorbeelden zijn overgelegd, is appellante naar het oordeel
    van de rechtbank op 1 augustus 1993 niet langer
    arbeidsongeschikt in de zin van de AAW en de WAO.
  
  
  
    De Raad moet thans de vraag beantwoorden of de bestreden
    beslissing in rechte stand kan houden.
  
  
  De Raad overweegt het volgende.
  
  
    Van toepassing zijn in dit geval artikel 5 van de AAW en
    artikel 18 van de WAO, zoals die artikelen luidden voor
    1 augustus 1993.
  
  
  
    In het voetspoor van de neuroloog dr Wolters, die als
    onafhankelijk en onpartijdig deskundige heeft gerapporteerd,
    neemt de Raad aan dat voor appellante die beperkingen met
    betrekking tot het verrichten van arbeid golden, welke zijn
    omschreven in het rapport van die neuroloog van 1 mei 1995.
  
  
  
    In zijn jurisprudentie heeft de Raad (zie onder meer de
    uitspraak, gepubliceerd in RSV 1992/244) tot uitdrukking
    gebracht dat in beginsel als maatman dient te worden
    aangemerkt degene die dezelfde arbeid verricht als de
    verzekerde laatstelijk verrichtte voor het intreden van de
    arbeidsongeschiktheid. Dat de inhoud en de belasting van een
    functie in de loop der jaren is gewijzigd, is volgens die
    jurisprudentie geen grond om een uitzondering op genoemde
    hoofdregel aan te nemen. De Raad voegt daaraan toe dat de
    omstandigheid dat een verzekerde na het intreden van de
    arbeidsongeschiktheid is ontslagen, evenmin een grond oplevert
    om een uitzondering op die hoofdregel aan te nemen.
  
  
  
    Geschiktheid voor die arbeid brengt volgens de jurisprudentie
    van de Raad (vergelijk bijvoorbeeld de in het verweerschrift
    in hoger beroep genoemde uitspraak van de Raad) in beginsel
    mee dat er geen sprake is van arbeidsongeschiktheid. Dat is
    anders als hervatting in de oude functie niet mogelijk is en
    de maatmanarbeid zo specifiek is dat soortgelijke arbeid met
    eenzelfde belasting en beloning bij andere werkgevers niet of
    nauwelijks voorhanden is.
  
  
  
    In hoger beroep is aan gedaagde verzocht om een gedetailleerde
    omschrijving van de werkzaamheden van appellante zoals zij die
    in 1979 als secretaresse voor mr C. heeft verricht met de
    daarbij behorende belastende factoren.
  
  
  
    De arbeidsdeskundige J.M. van Kesteren heeft in zijn rapport
    van 18 februari 1998 medegedeeld dat er geen gegevens meer
    voorradig zijn over de functie van appellante in 1979 zodat
    hij in de beschrijving ervan is uitgegaan van de huidige
    functie.
  
  
  
    De Raad stelt vast dat aldus de onderhavige schatting niet
    voldoet aan de eisen die in de jurisprudentie van de Raad
    daaraan worden gesteld.
  
  
  
    Immers niet is komen vast te staan dat appellante op 1
    augustus 1993 weer geschikt was voor de arbeid als
    secretaresse zoals zij die voor het intreden van de
    arbeidsongeschiktheid in 1979 heeft verricht. Opgemerkt zij
    nog dat appellante in beroep onweersproken heeft gesteld dat
    het werk voor mr C., senior-partner bij X., zeer stressvol was
    en dat zij de indruk had dat secretaresses van senior-partners
    beter werden betaald.
  
  
  
    Voorts is de Raad niet gebleken dat arbeid met eenzelfde
    belasting en beloning als de arbeid die appellante destijds
    bij X. heeft verricht, bij andere werkgevers voorhanden was op
    de datum 1 augustus 1993.
    De voorbeeldfuncties van directiesecretaressen, die gedaagde
    heeft overgelegd kunnen niet als zodanig dienen, nu daaruit
    niet blijkt dat die arbeid wat betreft de belasting daarin
    gelijk is aan de belasting die voor appellante in haar functie
    bij X. gold.
  
  
  
    Ten slotte merkt de Raad op dat hem niet is gebleken dat aan
    de onderhavige schatting geschiktheid voor passende functies
    (mede) ten grondslag is gelegd.
  
  
  
    De bestreden beslissing is daarom in strijd met artikel 5 van
    de AAW en artikel 18 van de WAO, zoals die destijds luidden.
  
  
  
    Daarom kunnen de aangevallen uitspraak en de bestreden
    beslissing niet in stand blijven.
  
  
  
    Ter voorlichting van appellante merkt de Raad nog op dat dit
    oordeel niet meebrengt dat appellante blijvend recht op
    uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO, berekend naar een mate
    van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, zal kunnen doen
    gelden.
  
  
  
    Met betrekking tot de proceskosten overweegt de Raad het
    volgende.
  
  
  
    De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van
    de Algemene wet bestuursrecht gedaagde te veroordelen in de
    proceskosten van appellante in beroep en in hoger beroep.
  
  
  
    Deze kosten worden begroot op f 1.420,- voor verleende
    rechtsbijstand in eerste aanleg en f 1.420,- voor verleende
    rechtsbijstand in hoger beroep.
    Andere op grond van dat artikel te vergoeden kosten zijn niet
    gevorderd en daarvan is de Raad ook niet gebleken.
  
  
  
    Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede op het bepaalde
    in de artikelen 24 en 25, eerste lid van de Beroepswet, stelt
    de Raad ten slotte vast dat het door appellante zowel in
    eerste aanleg als in hoger beroep gestorte griffierecht door
    gedaagde dient te worden vergoed.
  
  
  Beslist moet worden als volgt.
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak, alsmede de bestreden
    beslissing;
    Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante, in
    eerste aanleg tot een bedrag groot f 1.420,- en in hoger
    beroep tot een bedrag groot f 1.420,-;
    Verstaat dat gedaagde aan appellante het gestorte recht van
    f 200,- vergoedt.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr K.J.S. Spaas als voorzitter en
    mr M.M. van der Kade en mr C.J. Bax als leden, in
    tegenwoordigheid van B.C. Rog als griffier en uitgesproken in
    het openbaar op 29 september 1998.
  
  
  (get.) K.J.S. Spaas.
  
  (get.) B.C. Rog.
  
  
  
    LK
    2309