ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9039, Centrale Raad van Beroep, 05-10-2000, 98/2676 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-10-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/2676 WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van  de Nieuwe
      Algemene Bedrijfsvereniging. In deze uitspraak wordt onder
      gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
      bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant heeft op bij  beroepschrift aangevoerde gronden
      hoger beroep ingesteld tegen de door de
      Arrondissementsrechtbank te Almelo onder dagtekening van
      18 februari 1998 tussen partijen gegeven uitspraak.
    
    
    
      Bij het schrijven gedagtekend 27 augustus 1998 heeft appellant
      een verklaring van zijn oud-werkgever omtrent zijn maandloon
      in 1983 overlegd.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Appellant heeft in een brief, gedagtekend 7 oktober 1998,
      gereageerd op het verweerschrift van gedaagde.
    
    
    
      Verweerder heeft bij schrijven van 9 februari 1999 de Raad
      medegedeeld dat het dagloon van appellant herberekend is naar
      aanleiding van de brief van appellant van 27 augustus 1998 en
      dat deze herberekening niet leidt tot een hoger dagloon per
      1 maart 1983.
    
    
    
      Bij schrijven van 8 maart 1999 heeft appellant aangevoerd dat
      een hoger dagloon van toepassing was. Dit schrijven was
      vergezeld van een verklaring van de vakorganisatie waarbij
      appellant aangesloten was en een door appellant daarvan
      gemaakte vertaling.
    
    
    
      Bij schrijven van 14 april 1999 heeft appellant  een
      verklaring van zijn toenmalige werkgever overlegd, met een
      door appellant  daarvan gemaakte vertaling.
    
    
    
      Van appellant  zijn vervolgens nog  een brief ontvangen,
      gedagtekend 2 maart 2000, een brief, gedagtekend 21 maart
      2000, met bijlagen, en een brief van 22 maart 2000, met
      bijlage.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
      6 april 2000.
    
    
    
      Na de behandeling ter zitting is de Raad tot het oordeel
      gekomen dat het onderzoek niet volledig is geweest en heeft
      hij gedaagde om een reactie gevraagd op het schrijven van
      appellant van 8 maart 1999, de daarbij behorende verklaringen
      en het schrijven van 14 april 2000 en de door appellant aan de
      Raad ter zitting overlegde berekening van zijn dagloon.
    
    
    
      Van gedaagde is bij brief van 19 juni 2000 een antwoord op dit
      verzoek ontvangen.
    
    
    
      Appellant heeft van zijn kant gereageerd op de brief van
      gedaagde.
    
    
    
      Het geding is vervolgens behandeld ter zitting van de Raad,
      gehouden op 24 augustus 2000, waar appellant in persoon is
      verschenen en gedaagde, na voorafgaand bericht, niet is
      verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Bij zijn oordeelsvorming gaat de Raad uit van de volgende
      feiten en omstandigheden.
    
    
    
      Appellant is in Nederland werkzaam geweest vanaf 1956. Vanaf
      januari 1965 tot en met 1987 woonde hij in Zweden. Hij is
      aldaar vanaf 1 maart 1983 in aanmerking gekomen voor een
      invaliditeitspensioen. In 1987 is appellant naar Nederland
      teruggekeerd. Met ingang van 1 mei 1990 is hij part-time gaan
      werken via een uitzendbureau. Op 21 maart 1991 viel appellant
      uit wegens rug- en armklachten. Gedaagde heeft appellant met
      ingang van 20 maart 1992 in aanmerking gebracht voor
      uitkeringen ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet
      (AAW) en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO),
      berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot
      100%.
    
    
    
      Aangezien appellant zich niet kon verenigen met de
      ingangsdatum van het recht op uitkering, heeft hij tegen dat
      besluit beroep ingesteld. De rechtbank heeft bij uitspraak van
      16 april 1996 het beroep gegrond verklaard, het besluit
      vernietigd en gedaagde opgedragen een nieuw besluit te nemen.
    
    
    
      Bij besluit van 10 juli 1996 heeft gedaagde een nieuw besluit
      genomen.
    
    
    
      Tevens heeft gedaagde bij besluit van 14 november 1996 beslist
      over het verzoek van appellant tot betaling van wettelijke
      rente.
    
    
    
      Appellant heeft in verschillende brieven, waaronder ook in het
      hoger beroepschrift, aangevoerd dat zijn loon 6.608 Zweedse
      Kronen (Kr.) bedroeg, welk bedrag ook in de
      werkgeversverklaring van 12 maart 1998 voorkomt. Gedaagde
      heeft  het dagloon van appellant per 1 maart 1983 vastgesteld
      op f 126,33.
    
    
    
      Appellant heeft bij schrijven van 8 maart 1999 aangevoerd dat
      zijn loon 6.829 Kr. bedroeg. Voorts stelt hij dat als
      vakantietoeslag 12% aangehouden moet worden.
      Gedaagde heeft als wisselkoers de waarde van de Zweedse kroon
      op 1 maart 1983 aangehouden, de dag van ingang van de
      arbeidsongeschiktheidsuitkering van appellant, te weten
      f 0,36095. Appellant heeft bezwaar tegen deze rekenwijze. Hij
      voert aan dat de gemiddelde koers over het refertejaar
      voorafgaand aan 1 maart 1983 moet worden aangehouden.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep tegen de besluiten van gedaagde
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      Het geschil betreft de volgende vragen:
      - heeft gedaagde het dagloon op de juiste wijze
      vastgesteld?
      - heeft gedaagde de juiste wisselkoers gehanteerd?
      - heeft gedaagde het vakantiegeld op de juiste wijze
      verrekend in het dagloon?
      - heeft gedaagde de wettelijke rente op de juiste wijze
      vastgesteld?
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      De Raad stelt vast dat gedaagde de juiste omrekenkoers heeft
      gehanteerd door de wisselkoers van de datum van ingang van de
      arbeidsongeschiktheidsuitkering van appellant te nemen. De
      Raad heeft in vaste jurisprudentie bepaald dat voor de
      vaststelling van het dagloon de omrekenkoers van de dag van
      ingang van de uitkering relevant is. De Raad verwijst naar de
      uitspraak van 28 juni 1985, gepubliceerd in RSV 1987/21, als
      voorbeeld van deze jurisprudentie. De Raad kan aan het Verdrag
      inzake sociale zekerheid gesloten tussen het Koninkrijk der
      Nederlanden en het Koninkrijk Zweden, anders dan appellant
      kennelijk beoogt, geen andere rekenwijze ontlenen. Dat in het
      onderhavige geval deze rekenwijze tot een voor appellant
      ongunstig resultaat leidt, gelet op de in het referte-jaar
      sterk verminderde waarde van de Zweedse kroon, kan niet leiden
      tot toepassing van een andere omrekenkoers.
    
    
    
      Met betrekking tot de stelling van appellant dat zijn loon op
      1 maart 1983 6.829 Kr. bedroeg, merkt de Raad  op dat hij er
      niet van overtuigd is geraakt dat het door appellant
      oorspronkelijk en herhaaldelijk vermelde bedrag van 6.608 Kr
      onjuist is. Beide bedragen worden ondersteund door een
      verklaring van respectievelijk de vakorganisatie van appellant
      en van appellants ex-werkgever.
    
    
    
      In latere verklaringen hebben de ex-werkgever en
      vakorganisatie op uitdrukkelijk verzoek van appellant een
      verklaring afgegeven die het maandloon van 6.829 Kr.
      ondersteunen, maar de Raad kan aan deze niet nader
      gemotiveerde verklaringen niet het belang hechten dat appellant
      eraan toegekend wil zien, aangezien authentieke stukken uit de
      in geding zijnde periode die deze verklaringen genoegzaam
      zouden kunnen ondersteunen, ontbreken.
    
    
    
      Tijdens het onderzoek naar de feiten is niet met de vereiste
      zekerheid komen vast te staan welk percentage moet worden
      gehanteerd met betrekking tot het vakantiegeld in 1983. De
      Raad stelt evenwel in elk geval vast dat het door appellant
      aangevoerde percentage van 12, toegepast op een loon van 6829
      Kr., en met toepassing van de omrekenkoers geldend op 1 maart
      1983, niet tot een hoger dagloon leidt dan vastgesteld door
      gedaagde. De Raad kan om die reden reeds in het midden laten
      hoe de vakantietoeslag precies verwerkt moet worden in het
      dagloon van appellant, nu ook een percentage van 12 niet tot
      een hoger dagloon leidt dan het door gedaagde vastgestelde.
    
    
    
      Voorts heeft appellant aangevoerd dat gedaagde wettelijke
      rente moet betalen vanaf 1 maart 1983. Gedaagde heeft in zijn
      besluit van 21 februari 1997, waarin hij oordeelde over het
      bezwaar van appellant tegen het besluit van 14 november 1996,
      vastgelegd, dat wettelijke rente betaald wordt van 1 december
      1992 tot 1 april 1994. De rechtbank heeft hieromtrent
      overwogen dat gedaagde gevolgd kan worden in zijn besluit dat
      eerst aanspraak op betaling van rente bestaat vanaf 1 december
      1992.
      Op basis van informatie van 17 februari 1992 had immers
      uiterlijk op 16 november 1992 een beslissing genomen moeten
      worden. Vanaf 1 december 1992 is dan vervolgens wettelijke
      rente verschuldigd. Nalatigheid van het uitvoeringsorgaan in
      Zweden leidt niet tot een aan gedaagde toe te rekenen
      onrechtmatige daad.
    
    
    
      De Raad sluit zich te dien aanzien aan bij de overwegingen van
      de rechtbank.
    
    
    
      Het hiervoor overwogene leidt ertoe dat de aangevallen
      uitspraak dient te worden bevestigd. De Raad ziet geen
      aanleiding om tot een proceskostenveroordeling ingevolge
      artikel 8:75 Awb over te gaan.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter en
      mr G. van der Wiel en mr F.J.L. Pennings als leden, in
      tegenwoordigheid van A.H. Huls als griffier, en uitgesproken
      in het openbaar op 5 oktober 2000.
    
    
    
    
    (get.) B.J. van der Net.
    
    
    
    (get.) A.H. Huls.
    
    
    
    
    
    
      JdB
      0910