ECLI:NL:RBARN:2004:AP1357, Rechtbank Arnhem, 17-03-2004, 104575
Rechtbank Arnhem — Uitspraak 
Datum: 2004-03-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: De rechtbank is van oordeel dat de overeenkomst tussen partijen niet als een overeenkomst van koop en verkoop op afbetaling en dus niet als een huurkoopovereenkomst kan worden gekwalificeerd.

Rechtbank Arnhem	
      Sector civiel recht
    
    
    
    
      Zaak-/rolnummer:	104575 / HA ZA 03-1615
      Datum vonnis:		17 maart 2004
    
    
    
    Vonnis
    
    in de zaak van
    
    
      de naamloze vennootschap
      DEXIA BANK NEDERLAND N.V.,
      gevestigd te Amsterdam,
      eiseres in de hoofdzaak,
      tevens verweerster in het incident,
      procureur mr. N.L.J.M. Rijssenbeek,
    
    
    tegen
    
    
      X,
      wonende te A,
      gedaagde in de hoofdzaak,
      tevens eiser in het incident,
      procureur mr. J.M. Bosnak.
    
    
    Partijen zullen in dit vonnis Dexia en X worden genoemd.
    
    
    1. Het verloop van de procedure
    
    
      Na het uitbrengen van de dagvaarding zijn de volgende processtukken gewisseld:
      *	een incidentele conclusie, houdende vordering tot verwijzing (ex artikel 71 Rv.);
      *	een conclusie van antwoord in het incident tot verwijzing.
      Ten slotte is vonnis bepaald.
    
    
    
    2. Het geschil
    
    2.1 Dexia vordert -samengevat en zakelijk weergegeven- dat de rechtbank X zal veroordelen tot betaling van een bedrag van € 6.017,20 vermeerderd met rente en kosten.
    
    Aan deze vordering legt Dexia ten grondslag dat zij met X een overeenkomst heeft gesloten ten behoeve van haar product DuoLease onder contractnummer 82001063, dat die overeenkomst door het verstrijken van de overeengekomen looptijd is geëindigd en dat zij in verband daarmede een eindafrekening heeft opgesteld en verzonden ten bedrage van € 5.216,25. Door verrekening van dividend ten bedrage van € 80,46 resteert te voldoen een bedrag van € 5.135,79. X weigert tot betaling van dat bedrag over te gaan. De contractuele rente daarover bedraagt van 28 april 2003 tot en met 19 augustus 2003 € 92,44 en de buitengerechtelijke incassokosten bedragen € 788,97 inclusief BTW.
    
    2.2 Voor alle weren werpt X de exceptie van onbevoegdheid op en concludeert hij tot verwijzing naar de sector kanton van deze rechtbank.
    
    Daartoe voert X aan dat de onderhavige overeenkomst dient te worden gekwalificeerd als een huurkoopovereenkomst. Geschillen omtrent huurkoopovereenkomsten behoren tot de competentie van de sector kanton.
    
    2.3 Dexia voert in het incident gemotiveerd verweer. Daarop zal de rechtbank, voor zover van belang, onder de beoordeling ingaan.
    
    
    3. De beoordeling
    
    in het incident
    
    3.1 Voor de kwalificatie van een overeenkomst als huurkoopovereenkomst is vereist dat sprake is van koop en verkoop op afbetaling. Dexia betwist dat de overeenkomst tussen partijen als een overeenkomst van koop en verkoop op afbetaling gekwalificeerd kan worden. De overeenkomst tussen Dexia en X is dus geen huurkoopovereenkomst, aldus Dexia. Met betrekking tot dit verweer overweegt de rechtbank het volgende. 
    
    
      3.3 Artikel 7A:1576 lid 1 BW geeft de definitie van een overeenkomst van koop en verkoop op afbetaling: “Koop en verkoop op afbetaling is de koop en verkoop, waarbij partijen overeenkomen dat de koopprijs wordt betaald in termijnen, waarvan twee of meer verschijnen, nadat de verkochte zaak aan de koper is afgeleverd”. 
      Uit dat artikel volgt dat een overeenkomst van koop en verkoop op afbetaling strekt tot eigendomsoverdracht. Het uitgangspunt bij overeenkomsten als de onderhavige is echter niet dat de aandelen in eigendom van de lessee overgaan, maar dat deze aan het einde van de looptijd worden verkocht aan een derde, dat daarbij koerswinst wordt gemaakt doordat een hogere verkoop- dan aankoopprijs wordt gerealiseerd en dat Dexia vervolgens met haar cliënt afrekent. Dit uitgangspunt komt ook tot uitdrukking in de brochure, de overeenkomst en de toepasselijke voorwaarden die zijn overgelegd. Volgens Dexia kiezen haar cliënten vrijwel altijd voor verkoop of verlenging van de leaseovereenkomst, en niet voor daadwerkelijke levering van de aandelen aan hen. Ook in dit geval zijn de aandelen volgens de eindafrekening verkocht en is van eigendomsoverdracht dus geen sprake geweest.
      Daartegenover legt artikel 11 van die voorwaarden, dat luidt: “Indien lessee aan al zijn verplichtingen uit de overeenkomst heeft voldaan, zal Legio Lease de waarden leveren aan lessee, tenzij lessee al mededeelt de voorkeur te geven aan de verkoop van de waarden”, onvoldoende gewicht in de schaal, mede gezien het feit dat ook in dit geval, naar moet worden aangenomen, het feitelijke uitgangspunt van partijen vanaf het begin is geweest dat de waarden zouden worden verkocht en daadwerkelijke eigendomsoverdracht niet heeft plaatsgevonden. 
    
    
    3.4 Op grond van het bovenstaande is de rechtbank van oordeel dat de overeenkomst tussen partijen niet als een overeenkomst van koop en verkoop op afbetaling en dus niet als een huurkoopovereenkomst kan worden gekwalificeerd. Het verweer van Dexia is derhalve gegrond. Hetgeen Dexia voorts nog bij wege van verweer in het incident heeft aangevoerd, behoeft dan ook geen bespreking.
    
    3.5 De rechtbank zal de incidentele vordering afwijzen met veroordeling van X in de kosten van het incident.
    
    in de hoofdzaak  
    
    3.6 De rechtbank zal de zaak naar de rol verwijzen voor conclusie van antwoord aan de zijde van X.
    
    3.7 De rechtbank zal iedere verdere beslissing aanhouden.
    
     
    De beslissing
    
    De rechtbank:
    
    in het incident
    
    verklaart zich bevoegd van de hoofdzaak kennis te nemen;
    
    veroordeelt X in de kosten van het incident, tot heden aan de zijde van Dexia begroot op € 331,--;
    
    verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
    
    in de hoofdzaak
    
    verwijst de zaak naar de rol van 28 april 2004 voor conclusie van antwoord aan de zijde van X;
    
    houdt iedere verdere beslissing aan.
    
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. O. Nijhuis en uitgesproken in het openbaar op 17 maart 2004.
    
    
    de griffier	de rechter