ECLI:NL:RBSHE:1999:AA3888, Rechtbank 's-Hertogenbosch, 30-06-1999, Awb 99/3893 VV
Rechtbank 's-Hertogenbosch — Uitspraak 
Datum: 1999-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

Arrondissementsrechtbank te 's-Hertogenbosch
      Sector Bestuursrecht
      Justex nieuwsbriefnummer 496
    
    
    
      --------------------------------
      Uitspraak
      --------------------------------
    
    
    
    Awb 99/3893 VV
    
    
    
      Uitspraak van de president op het verzoek als bedoeld in artikel 8:81 van de Algemene 
      wet bestuursrecht (Awb) in het geschil tussen
    
    
    
      A, wonende te B, verzoekster,
      gemachtigde mr. P.M.E.C. Bertens-van Kuijk, advocaat te Eindhoven,
    
    
    en
    
    Zorgkantoor Zuidoost-Brabant.
    
    
    I. PROCESVERLOOP.
    
    
      Bij besluit van 21 april 1999 heeft verweerder aan verzoekster voor de
      periode van 1 april 1999 tot en met 31 december 1999 een
      persoonsgebonden budget (hierna: pgb) toegekend op grond van de
      Regeling Ziekenfondsraad subsidiëring persoonsgebonden budget 1999,
      voor 3 uur en 20 minuten verpleging, 3½ uur verzorging, 14 uur ADL
      (Algemene dagelijkse verrichtingen) en 12 uur HDL (huishoudelijke
      dagelijkse verrichtingen) per week.
    
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft verzoekster op 3 mei 1999 een bezwaarschrift
      ingediend bij verweerder.
    
    
    
      Bij brief van 21 mei 1999 heeft verzoekster de president van de rechtbank
      vervolgens verzocht een voorlopige voorziening als bedoeld in artikel 8:81
      van de Awb te treffen, inhoudende dat het hogere aantal uren dat in
      aanmerking was genomen bij het aan eiseres over de periode vóór 1 april
      1999 toegekende pgb ook na 1 april tot uitgangspunt moet worden
      genomen bij de vaststelling van haar pgb, totdat in de hoofdzaak over het
      besluit van 21 april 1999 is beslist.
    
    
    
      Het verzoek is behandeld ter zitting van 23 juni 1999, waar verzoekster is
      verschenen in persoon, bijgestaan door haar gemachtigde. Verweerder 
      heeft zich doen vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
    II. OVERWEGINGEN.
    
    
      Ingevolge artikel 8:81 van de Awb kan indien tegen een besluit bij de
      rechtbank beroep is ingesteld dan wel, voorafgaand aan een mogelijk
      beroep bij de rechtbank, bezwaar is gemaakt of administratief beroep is
      ingesteld, de president van de rechtbank die bevoegd is of kan worden in
      de hoofdzaak, op verzoek een voorlopige voorziening treffen indien
      onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist.
    
    
    
      Tot het treffen van een voorlopige voorziening zal in het algemeen slechts
      aanleiding bestaan, indien het in de bodemprocedure bestreden besluit
      naar voorlopig oordeel onrechtmatig is te achten en om die reden
      vermoedelijk zal worden vernietigd, terwijl tevens voldoende spoedeisend
      belang aanwezig is.
      Bij twijfel omtrent de rechtmatigheid van het in het geding zijnde besluit zal
      moeten worden bezien of na afweging van de betrokken belangen grond
      bestaat voor het treffen van een voorziening. Daarbij dient het belang van
      de verzoeker dat een onverwijlde voorziening wordt getroffen te worden
      afgewogen tegen het belang dat wordt gediend met onmiddellijke
      uitvoering van het besluit.
      Voorzover de beslissing over het al dan niet treffen van een voorlopige
      voorziening met zich meebrengt dat een oordeel moet worden gegeven
      over het geschil in de bodemprocedure, heeft dat oordeel een voorlopig
      karakter en is dat oordeel niet bindend voor de beslissing in de
      bodemprocedure.
    
    
    
      In het onderhavige geval heeft verzoekster aangevoerd dat het aantal uren
      zorgbehoefte, waarop haar pgb bij het bestreden besluit met ingang van 1
      april 1999 is gebaseerd, om onduidelijke redenen aanmerkelijk lager is dan
      het aantal uren zorgbehoefte waarop haar pgb in de periode vóór 1 april
      1999 was gebaseerd. Verzoekster heeft daarbij benadrukt dat het thans tot
      uitgangspunt genomen aantal uren zorg ontoereikend is voor haar.
    
    
    
      Van de zijde van verweerder is als meest verstrekkende verweer
      aangevoerd dat verzoekster niet-ontvankelijk moet worden verklaard omdat
      haar bezwaren zich in feite niet richten tegen het besluit van 21 april 1999,
      waarbij alleen maar is vastgesteld hoe hoog haar pgb moet zijn uitgaande
      van een eerder vastgestelde zorgbehoefte, maar tegen het aan de
      vaststelling van het pgb voorafgaande indicatiebesluit, waarbij haar
      zorgbehoefte is vastgesteld.
    
    
    De president overweegt dienaangaande als volgt.
    
    
      Ingevolge artikel 6, eerste lid, van de Algemene Wet Bijzondere
      Ziektekosten (AWBZ) hebben verzekerden aanspraken op zorg ter
      voorkoming van ziekten en ter voorziening in hun geneeskundige
      behandeling, verpleging en verzorging. Voorts is in dit artikelonderdeel
      bepaald dat de aard, inhoud en omvang van de zorg waarop aanspraak
      bestaat, bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt geregeld.
    
    
    
      Ter uitvoering daarvan is het Besluit zorgaanspraken bijzondere
      ziektekostenverzekering vastgesteld (Besluit van 20 november 1991, Stb.
      1991, 590, laatstelijk gewijzigd bij Besluit van 4 november 1998, Stb. 1998,
      626, hierna: Besluit zorgaanspraken). Ingevolge artikel 2 van dit besluit
      hebben de verzekerden aanspraak op de zorg zoals omschreven in - voor
      zover hier van belang - artikel 15 van dit besluit. Ingevolge artikel 15 bestaat 
      een aanspraak op thuiszorg, aldaar nader omschreven als:
      a.      verpleging, verzorging, begeleiding of voorlichting in verband met
      ziekte, herstel, invaliditeit of ouderdom;
      b.      hulp van huishoudelijke, persoonlijke of begeleidende aard in
      verband met ziekte, herstel, invaliditeit, ouderdom, overlijden of een
      psychosociaal probleem, die of dat leidt of dreigt te lijden tot het
      disfunctioneren van de verzorging van het huishouden van de verzekerde
      dan wel van de leefeenheid waartoe de verzekerde behoort;
      c.      (...).
    
    
    
      Ingevolge artikel 9a, eerste lid, van de AWBZ dienen Burgemeester en
      wethouders erin te voorzien dat ten behoeve van de inwoners van hun
      gemeente er in hun gemeente een onafhankelijk indicatieorgaan werkzaam
      is, dat kosteloos beoordeelt of een inwoner in aanmerking komt voor een
      van de bij algemene maatregel van bestuur aangewezen vormen van zorg.
      Ingevolge artikel 9b, eerste lid, van de AWBZ kunnen verzekerden hun
      aanspraken op vormen van zorg, als bedoeld in artikel 9a, eerste lid, pas
      tot gelding brengen, indien zij een advies hebben overgelegd van het in dat
      artikel bedoelde orgaan, waaruit blijkt dat zij op die zorg zijn aangewezen.
    
    
    
      In artikel 2 van het zogeheten Zorgindicatiebesluit (KB van 2 oktober 1997,
      Stb. 1997, 447) is als vorm van zorg als bedoeld in artikel 9a, eerste lid,
      van de AWBZ - voor zover hier van belang - aangewezen de thuiszorg als
      bedoeld in artikel 15 van het Besluit zorgaanspraken. Voor deze thuiszorg
      geldt derhalve dat verzekerden hun aanspraken daarop pas tot gelding
      kunnen brengen indien zij een advies hebben overgelegd van het in artikel
      9a, eerste lid, van de AWBZ bedoelde indicatieorgaan, waaruit blijkt dat zij
      op die zorg zijn aangewezen.
    
    
    
      In het Zorgindicatiebesluit zijn voorts nadere regels gesteld over onder
      meer het onderzoek dat het indicatieorgaan dient te verrichten nadat door
      een verzekerde een aanvraag om een indicatiebesluit is gedaan. Ingevolge
      artikel 12 van het Zorgindicatiebesluit dient het indicatieorgaan voorts
      binnen zes weken na de indiening van de aanvraag een indicatiebesluit
      vast te stellen. In dat indicatiebesluit dient op grond van artikel 13 van het
      Zorgindicatiebesluit te worden aangegeven in welke omvang de verzekerde
      in aanmerking komt voor zorg.
    
    
    
      De betreffende zorg wordt vervolgens op grond van artikel 10 van de
      AWBZ in beginsel in natura verleend.
    
    
    
      Voor de beoordeling van het onderhavige geschil is voorts het bepaalde in
      artikel 39, derde lid, aanhef en onder h van de Wet financiering
      volksverzekeringen (WFV) van belang. Ingevolge dat artikelonderdeel
      worden uit het Algemeen Fonds Bijzondere Ziektekosten betaald: de
      uitgaven voor andere door de Ziekenfondsraad aan te geven doeleinden,
      verband houdende met de algemene verzekering bijzondere ziektekosten
      of met de volksgezondheid in het algemeen. Op grond van dit
      artikelonderdeel is het Besluit regeling Ziekenfondsraad subsidiëring
      persoonsgebonden budget 1999 (hierna: Besluit ZFR PGB 1999)
      vastgesteld. Op grond van deze regeling kan aan verzekerden, die zijn
      aangewezen op de thuiszorg als omschreven in artikel 15, eerste lid,
      aanhef en onder a en b, van het Besluit zorgaanspraken, op hun verzoek in
      plaats van zorg in natura een persoonsgebonden budget worden
      toegekend, waarmee door de verzekerde zelf ingekochte zorg kan worden
      betaald.
    
    
    
      Ingevolge artikel 5, tweede lid, van het Besluit ZFR PGB 1999 geldt ook
      ten aanzien van een pgb dat daarvoor alleen in aanmerking komt de
      verzekerde ten aanzien van wie een indicatiebesluit als bedoeld in artikel
      9a en 9b van de AWBZ is afgegeven waaruit volgt dat de verzekerde op
      deze thuiszorg is aangewezen. Voorts is in artikel 7, eerste lid, van het
      Besluit ZFR PGB 1999 - voor zover hier van belang - bepaald dat
      toekenning van het pgb plaats heeft met inachtneming van het
      indicatiebesluit.
    
    
    
      Uit het hiervoor weergegeven samenstel van regelingen volgt naar het
      voorlopig oordeel van de president dat het op grond van artikel 9a van de
      AWBZ ingestelde indicatieorgaan een bestuursorgaan is in de zin van
      artikel 1:1, eerste lid, van de Awb. Voorts moet op grond van de artikelen
      9a en 9b van de AWBZ en op grond van het op die artikelen gebaseerde
      Zorgindicatiebesluit worden vastgesteld dat een besluit van het
      indicatieorgaan, waarin is vastgesteld in welke omvang de verzekerde
      aanspraak heeft op zorg, een besluit is in de zin van artikel 1:3, eerste lid,
      van de Awb. Een dergelijk besluit is immers gericht op publiekrechtelijk
      rechtsgevolg. De omvang van de zorgaanspraak van de verzekerde wordt
      erdoor vastgesteld.
    
    
    
      Tevens volgt uit het voorgaande dat verweerder bij de vaststelling van een
      pgb geen ruimte meer heeft voor een eigen beoordeling of aanpassing van
      de indicatiestelling. Ingevolge artikel 7, eerste lid, van het Besluit ZFR PGB
      1999 dient toekenning van het pgb immers plaats te vinden met
      inachtneming van het indicatiebesluit. Ook in de nota van toelichting bij het
      Zorgindicatiebesluit is een dergelijke taakverdeling uitdrukkelijk
      beschreven: het indicatieorgaan dient te bepalen of iemand voor zorg in
      aanmerking komt, de verzekeraars (zoals verweerder) zijn er
      verantwoordelijk voor dat de verzekerde zijn wettelijke aanspraken op zorg
      tot gelding kan brengen (zorgtoewijzing) en zorgverleners zijn
      verantwoordelijk voor de zorgverlening.
    
    
    
      Verweerder moet dan ook worden gevolgd in de vaststelling dat de
      bezwaren van verzoekster zich niet richten tegen de wijze waarop
      verweerder de door het indicatie-orgaan vastgestelde zorgaanspraken
      heeft omgerekend naar een aan verzoekster toegekend pgb, maar
      uitsluitend tegen de omvang van de zorgaanspraak die door het indicatie-
      orgaan is vastgesteld bij het zich bij de gedingstukken bevindende besluit
      van 16 maart 1999.
    
    
    
      Bij de beantwoording van de vraag welke gevolgen dit moet hebben voor
      het onderhavige verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening zijn
      nog de navolgende omstandigheden van belang.
    
    
    
      De president stelt vast dat het door het indicatie-orgaan genomen
      indicatiebesluit d.d. 16 maart 1999 in meerdere opzichten niet voldoet aan
      de in de Awb gestelde eisen. In strijd met artikel 3:47, eerste lid, van de
      Awb is de motivering van het besluit niet vermeld. In strijd met artikel 3:47,
      tweede lid, van de Awb is niet vermeld krachtens welk wettelijk voorschrift
      het besluit is genomen. Uit het dossier blijkt voorts niet of het
      indicatiebesluit op de in artikel 3:41 van de Awb voorgeschreven wijze aan
      verzoekster bekend is gemaakt, waardoor de vraag rijst of het
      indicatiebesluit wel overeenkomstig artikel 3:40 van de Awb in werking is
      getreden. Bovendien is in strijd met het bepaalde in artikel 3:45 van de
      Awb geen bezwaarclausule onder het indicatiebesluit vermeld.
    
    
    
      Ter zitting heeft verzoekster een afschrift overgelegd van een bij
      verweerder ingediend bezwaarschrift d.d. 17 maart 1999, waarin zij
      protesteerde tegen de verlaging van haar zorgbehoefte waarvan zij van de
      indicatiesteller inmiddels had begrepen dat die zou plaatsvinden. Gelet op
      het bepaalde in artikel 6:10, eerste lid, aanhef en onder a, van de Awb
      moet dit bezwaarschrift, dat is ingediend ná de totstandkoming van het
      indicatiebesluit van 16 maart 1999 maar vóór de officiële bekendmaking
      van dat besluit aan verzoekster, ontvankelijk worden geacht. Niet gebleken
      is dat verweerder dit bezwaarschrift, zoals vereist ingevolge artikel 6:15,
      eerste lid, van de Awb, ter behandeling heeft doorgezonden aan het
      indicatieorgaan. Wel bevindt zich bij de gedingstukken een faxbericht van
      14 april 1999 waaruit blijkt dat het indicatieorgaan op verzoek van
      verweerder het indicatiebesluit "opnieuw heeft bekeken", en heeft besloten
      het indicatiebesluit te handhaven. Dit faxbericht kan naar het oordeel van
      de president niet als beslissing op bezwaar worden aangemerkt, reeds
      omdat hierbij de meest elementaire vormvoorschriften voor de
      bezwaarschriftprocedure niet zijn nageleefd.
    
    
    
      Nu eiseres tegen het indicatiebesluit van 16 maart 1999 een bezwaarschrift
      heeft ingediend dat met toepassing van artikel 6:10 van de Awb
      ontvankelijk moet worden geacht, en gebleken is dat eiseres inmiddels de
      beschikking heeft gekregen over dat indicatiebesluit, moet er naar het
      voorlopig oordeel van de president van uit worden gegaan dat het
      indicatiebesluit in werking is getreden. Verweerder zal het bezwaarschrit
      echter alsnog onverwijld moeten doorzenden naar het indicatieorgaan,
      waarna het indicatieorgaan alsnog voortvarend, en met inachtneming van
      de in de Awb gestelde eisen, moeten beslissen op het bezwaarschrift van
      verzoekster.
    
    
    
      Aangezien het instellen van bezwaar ingevolge het bepaalde in artikel 6:16
      van de Awb niet de werking schorst van het besluit waar het tegen is
      gericht, moet in het onderhavige geval vooralsnog worden uitgegaan van
      de juistheid van het indicatiebesluit van 16 maart 1999, welk besluit op
      zichzelf in de onderhavige procedure niet kan worden beoordeeld.
    
    
    
      Hieruit volgt dat, uitgaande van het indicatiebesluit van 16 maart 1999, het
      bezwaarschrift van verzoekster tegen het besluit van 21 april 1999 tot
      toekenning van een pgb waarschijnlijk niet-ontvankelijk of ongegrond zal
      worden verklaard. Voor het treffen van de gevraagde voorlopige
      voorziening bestaat in de onderhavige procedure tussen verzoekster en
      verweerder dan ook geen aanleiding. De door verzoekster gevraagde
      voorlopige voorziening, het handhaven van de eerder vastgestelde
      zorgbehoefte, zou alleen kunnen worden toegewezen in een procedure
      waarin het indicatieorgaan als verwerende partij optreedt. De president zal
      het onderhavige verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening dan
      ook afwijzen.
    
    
    
      De president acht termen aanwezig om verweerder met toepassing van
      artikel 8:84, vierde lid, juncto artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de
      door verzoekster gemaakte proceskosten. De president heeft daarbij in
      aanmerking genomen dat verweerder in strijd met artikel 6:15, eerste lid,
      van de Awb heeft nagelaten het door verzoekster ingediende
      bezwaarschrift door te zenden naar het indicatie-orgaan, onder gelijktijdige
      mededeling daarvan aan verzoekster. Indien verweerder deze verplichting
      wel was nagekomen, was het verzoekster duidelijk geweest dat zij haar
      verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening had moeten richten
      tegen het niet als zodanig herkenbare besluit d.d. 16 maart 1999 van het
      indicatieorgaan, en was de onderhavige tegen verweerder gerichte
      procedure niet gevoerd.
      De president zal de proceskosten van verzoekster met toepassing van het
      Besluit proceskosten bestuursrecht te begroten op  f 1.420,-- wegens door
      een derde verleende rechtsbijstand (1 punt voor het verzoekschrift en 1
      punt voor de behandeling ter zitting, maal wegingsfactor 1, waarde per
      punt f 710,--).
    
    
    
      Tot slot zal de president verweerder met toepassing van artikel 8:82, vierde
      lid, van de Awb gelasten aan verzoekster het door haar betaalde
      griffierecht te vergoeden.
    
    
    Mitsdien wordt als volgt beslist.
    
    III. BESLISSING.
    
    De president,
    
    I. Wijst het verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening af;
    
    
      II. Veroordeelt verweerder in de proceskosten van verzoekster,
      begroot op  f 1.420,-- en te voldoen aan de griffier;
    
    
    
      III. Gelast verweerder aan verzoekster het door haar betaalde griffierecht
      te vergoeden.
    
    
    
      Aldus gedaan door mr. I.B.N. Keizer als fungerend president in
      tegenwoordigheid van mr. A.A. Autar als griffier en uitgesproken in het
      openbaar d.d. 30 juni 1999.
    
    
    
    
    
      Afschriften verzonden:
      NB