ECLI:NL:HR:2014:406, Hoge Raad, 21-02-2014, 13/02779
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2014-02-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Kinderalimentatie. Vaststelling behoefte van de kinderen. Vrijheid van de rechter inkomen alimentatieplichtige te schatten indien onvoldoende inzicht is gegeven in de hoogte. Art. 1:404 BW.

21 februari 2014
    Eerste Kamer
    nr. 13/02779
    RM/EE
    
    Hoge Raad der Nederlanden
    
    Beschikking
    
    in de zaak van:
    
    
      
        [de man],wonende te [woonplaats],
      VERZOEKER tot cassatie,
      advocaat: mr. H.J.W. Alt,
      
    
    
      	t e g e n
      
    
    
      
        [de vrouw],wonende te [woonplaats],
      VERWEERSTER in cassatie,
      advocaat: mr. M.E. Bruning.
    
    
    
    
      Partijen zullen hierna ook worden aangeduid als de man en de vrouw.
    
    
  
  
    
      1Het geding in feitelijke instanties
    Voor het verloop van het geding in feitelijke instanties verwijst de Hoge Raad naar de navolgende stukken: 
    a.	de beschikking in de zaak 182874/FA RK 11-2208 van de rechtbank  Haarlem van 7 februari 2012;
    b.	de beschikking in de zaak 200.106.130/01 en 200.106.130/02 van het gerechtshof Amsterdam van 5 maart 2013. 
    	De beschikking van het hof is aan deze beschikking gehecht.
    
  
  
    
      2Het geding in cassatie
    
      	Tegen de beschikking van het hof heeft de man beroep in cassatie ingesteld. Het cassatierekest is aan deze beschikking gehecht en maakt daarvan deel uit.
      	De vrouw heeft verzocht het beroep te verwerpen.
      	De conclusie van de Advocaat-Generaal G.R.B. van Peursem strekt tot verwerping.
      De advocaat van de man heeft bij brief van 3 januari 2014 op die conclusie gereageerd.
      
      
        3.	Beoordeling van het middel 
    
    
      3.1
      
        In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan.
        (i)	Partijen hebben tot en met oktober 2007 een relatie gehad. Uit hun relatie zijn twee thans nog minderjarige kinderen geboren. De man heeft de kinderen erkend. In het kader van een co-ouderschapregeling verblijven de kinderen de ene week bij de man en de andere week bij de vrouw.
        (ii)	De vrouw heeft de rechtbank verzocht te bepalen dat de man aan haar een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen dient te voldoen van € 700,-- per kind per maand. 
        (iii) De man heeft primair verzocht het verzoek van de vrouw af te wijzen en subsidiair om een zodanige bijdrage vast te stellen als de rechtbank juist acht. Bij wege van zelfstandig tegenverzoek heeft de man verzocht om vaststelling van een door de vrouw aan hem te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen van € 195,-- per kind per maand.
      
      
      
        3.2.1
        De rechtbank heeft bepaald dat de man aan de vrouw als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen een bedrag van € 225,-- per kind per maand dient te voldoen.
      
      
        3.2.2
        Het hof heeft de beschikking van de rechtbank vernietigd en bepaald dat de man aan de vrouw als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen € 325,-- per kind per maand zal voldoen.
        
      
      
        3.3.1
        Het middel richt klachten tegen het oordeel van het hof over de behoefte van de kinderen en de draagkracht van de man. 
        
      
      
        3.3.2
        De onderdelen 2.1.1-2.1.5 klagen dat het hof voor de bepaling van de behoefte van de kinderen is uitgegaan van inkomsten die de man ten tijde van het uiteengaan van partijen had kunnen hebben, in plaats van de inkomsten die de man daadwerkelijk had. De man acht dat rechtens onjuist, althans onbegrijpelijk, omdat de behoefte wordt bepaald door het werkelijke gezinsinkomen ten tijde van het samenleven van partijen.
        
      
      
        3.3.3
        
          Met betrekking tot de inkomsten van de man uit zijn werkzaamheden als juridisch adviseur heeft het hof in rov. 4.3 overwogen dat de man, gezien zijn werkervaring en gelet op de gemotiveerde betwisting van zijn stellingen door de vrouw, onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij daarmee in 2007 minder dan € 1.000,-- netto per maand aan inkomen had. Om die reden – en omdat de vrouw haar stelling dat de man met die werkzaamheden € 3.000,-- netto per maand verdiende evenmin aannemelijk heeft gemaakt – gaat het hof ervan uit dat de man ten tijde van het uiteengaan van partijen daadwerkelijk (onder meer) met een bedrag van € 1.000,-- per maand aan het netto gezinsinkomen bijdroeg. 
          	Ten aanzien van de inkomsten uit verhuur van aan de man in (mede-)eigendom toebehorende panden in Amsterdam, Rotterdam en Nijmegen heeft het hof in rov. 4.6 vooropgesteld dat geen van beide partijen daarover voldoende duidelijkheid heeft verschaft. Gelet op die vooropstelling moeten de daarop volgende overwegingen (i) dat het, in het licht van de alimentatieverplichting van de man, niet acceptabel is dat hij stelt voor deze  panden, die een aanzienlijke waarde vertegenwoordigen, slechts kosten te maken, respectievelijk (ii) dat voor zover de man de woningen niet heeft verhuurd, hij onvoldoende inzicht heeft gegeven in de redenen waarom hij dat niet heeft gedaan, aldus worden verstaan dat het hof in het kader van de beoordeling van de behoefte de stelling van de man dat hij ten tijde van het uiteengaan van partijen geen inkomsten had uit verhuur van de panden, ongeloofwaardig en dus niet aannemelijk acht. 
          	Ook de overweging, in rov. 4.7, dat het hof ervan uitgaat dat de parkeervergunning behorend bij de woning in Amsterdam is verhuurd, dan wel verhuurd had kunnen zijn, moet aldus worden verstaan dat het hof (ook) wat betreft de periode voorafgaand aan het uiteengaan van partijen onaannemelijk acht dat de man daaruit geen inkomsten had.  
          	De klachten missen in zoverre derhalve feitelijke grondslag.
        
      
      
        3.3.4
        Datzelfde geldt voor de klacht dat het hof, door wat betreft de inkomsten uit verhuur van de panden uit te gaan van een rendement van 4% over de (toenmalige) WOZ-waarde, in feite toch fictief inkomen in aanmerking heeft genomen bij de bepaling van de behoefte van de kinderen. Wanneer de rechter vaststelt dat de alimentatieplichtige bepaalde inkomsten heeft (gehad), maar onvoldoende inzicht heeft gegeven in de hoogte ervan, staat het hem vrij om, zoals het hof heeft gedaan,  de hoogte daarvan te schatten. Die vrijheid heeft hij ook indien die inkomsten van belang zijn voor het bepalen van de behoefte van de kinderen. 
        
        
      
      
        3.3.5
        Ook de overige in het middel aangevoerde klachten kunnen niet tot cassatie leiden. Dit behoeft, gezien art. 81 lid 1 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.
        
      
    
  
  
    
      4Beslissing
    De Hoge Raad verwerpt het beroep.
    
    
      	Deze beschikking is gegeven door de raadsheren C.A. Streefkerk, als voorzitter, M.V. Polak en T.H. Tanja-van den Broek, en in het openbaar uitgesproken door de raadsheer G. de Groot op 21 februari 2014.