Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel De kwaliteit van zorginstellingen (Kwaliteitswet zorginstellingen) (23633)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1994-1995, pag. 6104-6109

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

07-09-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

nr. 100, pagina 6104-6109

07-09-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 23633Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel De kwaliteit van zorginstellingen (Kwaliteitswet zorginstellingen) (23633)Pagina 6104-6109
de behandeling van:Verslagen van de commissie voor de Verzoekschriften over een aantal in haar handen gestelde adressen (23954, nrs. 101 t/m 116).Pagina 6089-6089
Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het Akkoord betreffende Gemeenschapsoctrooien; Luxemburg 15 december 1989 (Trb. 1990, 121) (23953, R1524).Pagina 6089-6103
Regeling van werkzaamhedenPagina 6103-6104
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Wijziging van de Faillissementswet in verband met de sanering van schulden van natuurlijke personen (22969) en het wetsvoorstel Inwerkingtreding van en aanpassing van wetgeving aan de wijziging van de Faillissementswet in verband met de sanering van schulden van natuurlijke personen (Invoeringswet schuldsaneringsregeling natuurlijke personen) (23429).Pagina 6109-6134
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellenPagina 6134-6134

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de voortzetting van de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel De kwaliteit van zorginstellingen (Kwaliteitswet zorginstellingen)
(23633).
 
 
 
 
 
 (Zie vergadering van 30 augustus 1995.)
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Er is eerder deze week door de commissie om heropening gevraagd.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt heropend.
 
 
 
 
 
 De heer Lansink (CDA):
 
 Voorzitter! Weliswaar is door de commissie om heropening gevraagd, maar
binnen de commissie niet door mij. Maar goed, ik wil wel een korte aftrap
doen.
 
 Mij is in het beraad van de woordvoerders gebleken dat de brief van de
KNMG en de Nederlandse vereniging van ziekenhuizen over de vierde nota van
wijziging aanleiding is voor enkele collega's om heropening te vragen. Dat
heeft ermee te maken dat de instellingen en de artsen, als ik het zo mag samenvatten,
zich erover opwinden dat zij de verantwoordelijkheid voor verantwoorde zorg
nu met patiëntenorganisaties moeten delen. Degenen die het debat hebben
bijgewoond, zullen zich herinneren dat ik weliswaar sympathie had voor het
voorstel van de NPCF, maar tegelijkertijd heb gezegd dat zij geen vetorecht
in verband met verantwoorde zorg mag krijgen. Ik had dan ook begrip voor de
eerste brief van de minister, waarin zij het voorstel van de NPCF afwees.
Vervolgens heeft zij naar de Kamer geluisterd en geprobeerd een tussenweg
te vinden. Ook die vond ik sympathiek en aardig, omdat ik van oordeel ben
dat er geen verwarring tussen artikel 2 en 3 van de wet hoeft te zijn. Niettemin
heeft de KNMG dat oordeel wel.
 
 Ik laat het even hierbij, want ik ben benieuwd naar de reactie van de
minister op de heropening en op datgene wat collega's zullen vragen. Ik had
niet zo'n behoefte aan dit debat, omdat ik de afweging goed vond. Maar goed,
ik wil even naar de minister luisteren.
 
 
 
 
 Voorzitter: Zijlstra
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Voorzitter! Het beeld mag absoluut niet ontstaan dat het feit dat een
belangenorganisatie zich in de discussie mengt een dag nadat een debat hier
is afgerond, per definitie reden is om onmiddellijk om heropening te vragen.
De reactie van de KNMG en van de NVZ heeft ons wel op een probleempje gewezen
waarvoor ik gevoelig ben.
 
 Wij hebben geprobeerd een goede wet tot stand te brengen. In de laatste
fase van de discussie is echter nogal snel met een mondelinge nota van wijziging
consensus bereikt. Nu blijkt dat door die mondelinge verbeteringen een situatie
is ontstaan waardoor iedere instelling, volgens de Kwaliteitswet bijvoorbeeld
ook een praktijk van een of twee artsen, ertoe gehouden is, met de patiëntenorganisaties
te overleggen over de kwaliteit. Dit is bijna niet te doen en daarmee schieten
wij ons doel voorbij. Wij willen nog even met de minister hierover praten,
omdat de aanpassing van artikel 3 in onze ogen minder goed uitpakt dan de
oorspronkelijke gedachte om het voorstel van de NPCF voor artikel 2 over te
nemen. Ik kon mij tijdens het debat vinden in de aanpassing van artikel 3,
maar dit probleem moeten wij ondervangen.
 
 Wij zijn de vorige keer ook een beetje voorbijgegaan aan de verhouding
met het wetsvoorstel Medezeggenschap cliënten zorginstellingen. Je kunt
de situatie krijgen dat de cliëntenraad en de patiëntenorganisaties
een positie hebben.
 
 Ik denk dat iedereen hier hetzelfde wil, namelijk de patiënten- en
consumentenorganisaties een stem en een titel geven om bij de totstandkoming
van de kwaliteitsnormen betrokken te zijn. Heeft de minister, die uiteraard
ook de reactie van de organisaties heeft gekregen, dezer dagen een oplossing
kunnen bedenken die voor iedereen bevredigend is? Als dit niet het geval is,
overweeg ik het oorspronkelijke amendement in te dienen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kamp (VVD):
 
 Voorzitter! Mijn fractie was wel gecharmeerd van het wetsvoorstel, zoals
het was ingediend door het kabinet. Dat was eenvoudig en zat consistent in
elkaar. Mijn collega Van Boxtel refereerde er al aan dat hier tijdens de plenaire
behandeling schriftelijke, maar ook mondelinge nota's van wijziging over de
tafel gingen, waardoor ook ik denk dat de consistentie is verdwenen. In dit
verband vroeg ik in mijn eerste termijn al naar de uitvoering van
de motie-Middel, die de regering heel beperkt had uitgelegd. Mijn wens in
dezen betrof alle wetten die wij in de zorg hebben en ook de besluiten –
denk maar aan de EEG-richtlijn en het Besluit kunst- en hulpmiddelen –
waarin het begrip "kwaliteit" staat. Het was ook de strekking van de motie-Middel
dat wij ten aanzien van alle wetten waarin het begrip "kwaliteit" staat, eens
bekijken hoe deze zich tot elkaar verhouden.
 
 Die motie is beperkt uitgevoerd en onze wens was breder. Wij zien al dat
die vraag niet voor niets is gesteld, gezien de brieven die wij nu krijgen,
bijvoorbeeld van de KNMG; de Vereniging van ziekenhuizen ondersteunt dat.
Vanmorgen kregen wij nog een brief van de organisaties van bewoners van bejaardenoorden,
aangevende dat de verhouding tussen de artikelen 3 en 5 niet duidelijk is,
waarbij het tevens gaat om de relatie met het wetsvoorstel inzake medezeggenschap,
dat nog hangende is. Ook daarover verkrijg ik graag duidelijkheid, want ik
ben bijna weer geneigd om terug te gaan naar het eenvoudige wetsvoorstel,
zoals het werd ingediend.
 
 Tot slot zou ik graag het oordeel van de regering vernemen over de gewijzigde
amendementen op de stukken nrs. 18 en 19.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Nijpels-Hezemans (groep-Nijpels):
 
 Voorzitter! Na de plenaire behandeling van de Kwaliteitswet is een aantal
faxen tot ons gekomen, die er ook met mijn instemming toe hebben geleid dat
de heropening nu plaatsvindt. Met betrekking tot de kritiek van de KNMG, ondersteund
door de NVZ, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat beide de patiënten/consumentenorganisaties
het liefst op enige afstand willen houden met betrekking tot het overleg over
verantwoorde zorg. Er wordt mijns inziens wat verwarring gezaaid door conclusies
als "versnippering" en "vormen van ongelijkheid".
 
 Voorzitter! Ik weet daar niet zo goed weg mee: waarom zou een patiënten/consumentenorganisatie
in besprekingen met diverse instellingen een andere kwaliteitsnorm hanteren
dan er per regio wordt gehanteerd? De bedoeling is toch een soort tripartiete
overleg, ook in aanwezigheid van zorgverzekeraars en -aanbieders. De nationale
patiënten/consumentenorganisaties, zoals NP/CF, LOBB en NVBV, kunnen
landelijk de vinger aan de pols houden en beoordelen of alle afzonderlijke
zorgverzekeraars en -aanbieders goede voorwaarden voor de kwaliteitsnormen
hanteren, zodat er per regio niet al te grote verschillen zullen ontstaan.
 
 Voorzitter! Hoewel ik begrip heb voor de argumentatie van LOBB en ZFW,
denk ik dat de wijziging van artikel 3 die zij voorstellen, tot enige verwarring
zou kunnen leiden, omdat er dan al snel een discussie ontstaat over wie representatief
is. Ik zou daarop de reactie van de minister willen horen.
 
 Het voorstel van de LOBB om in artikel 5, lid 2, de woorden "of en, zo
ja" te laten vervallen, onderschrijf ik. Ik heb de indruk dat, in de snelheid
van de nota's van wijziging, dit misschien over het hoofd gezien is, maar
als dat niet zo is, hoor ik dat wel van de minister.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Oedayraj Singh Varma (GroenLinks):
 
 Voorzitter! Wij willen de patiënten en consumenten een stem geven.
Er moet overleg gepleegd worden. Ik denk dat in deze zaal niemand gezegd heeft,
dat er meebeslist moet worden. Overleg en meepraten – over meebeslissen
hebben wij niet gesproken.
 
 De minister heeft inderdaad naar ons geluisterd en heeft wat nota's van
wijziging ingediend, ook mondeling. Ik denk dat het daar iets te snel is gegaan.
Wij hebben nu brieven binnengekregen en collega Van Boxtel heeft gewezen op
een aantal kleine onvolmaaktheden die zijn ontstaan door de snelle beslissingen
die wij genomen hebben. Ik zou de minister willen vragen hoe zij, na de brieven
die wij gekregen hebben, gelezen te hebben, gewijzigde, respectievelijk nieuwe
voorstellen denkt te kunnen indienen, om in ieder geval het gehoord worden
van de stem van de patiënten en consumenten te waarborgen, in die zin
dat het een voorwaarde is dat de patiënten en consumenten gehoord worden.
Indien nodig, als de minister niet een goede oplossing heeft, zal ik het amendement
van collega Van Boxtel steunen.
 
 
 
 
 
 De heer Middel (PvdA):
 
 Voorzitter! Het is eigenlijk een beetje merkwaardig: vorige week hebben
wij een vruchtbaar debat gevoerd met een grote mate van consensus, wat niet
in de laatste plaats kwam door de constructieve opstelling van de minister.
Dan denk je dat je er bent, dan denk je dat er een wet ligt die ook breed
kan worden aangenomen, maar voordat wij daartoe de kans krijgen, leidt het
wetsvoorstel tot grote verwarring. De faxen gaan ratelen en de telefoons gaan
rinkelen. Eerst denk je nog in een soort Pavlov-reactie dat belangenorganisaties
altijd iets hebben, daar zijn het belangenorganisaties voor. Dat moet ook,
zij moeten het pleit bezorgen. Maar als je even verder doorleest en doordenkt,
zit er wel wat in hun kritiek. Daarom is het goed dat deze heropening plaatsvindt.
Dan kan de fractie van de Partij van de Arbeid nog twee kanttekeningen plaatsen.
 
 Voor ons staat het volgende centraal: als je de kwaliteit van zorg wettelijk
regelt, waar wij een groot voorstander van zijn, dan heb je de patiënt
en de cliënt een stem te geven bij de implementatie van die kwaliteit.
Dat is logisch in onze redenering. Hoe dat verder geregeld gaat worden, is
een tweede. Maar dat geven van een stem is iets anders dan bezig zijn met
de uitvoering van kwaliteitsbeleid door patiënten en consumenten.
 
 Maar als je de patiënten en consumenten een stem wilt geven, mee
wilt laten praten, moet je dat op alle niveaus doen. Juist het overleg tussen
zorgaanbieders, verzekeraars en patiënten/consumenten en hun organisaties
kan volgens ons leiden tot de ontwikkeling van een gouden standaard voor kwaliteit
van zorg in een instelling waaraan de uitvoering van kwaliteitsbeleid getoetst
kan worden.
 
 Dat was de gedachte die wij vorige week hebben tentoongespreid en waarover
in brede mate overeenstemming leek te bestaan. De minister is via verschillende
nota's van wijziging met ons mee gaan denken, om te spreken in een term van
het vorige kabinet. Maar als nu toch blijkt dat het tot verwarring leidt,
zouden wij er misschien beter aan doen, mee te gaan met het amendement-Van
Boxtel, dat overigens nog niet is ingediend. Want dat amendement
is op zichzelf heel helder. Maar dat hangt af van het antwoord van de minister.
 
 Verder is mij in verschillende brieven nog eens bevestigd dat er beslist
een verheldering moet komen van de kwaliteit van de zorg in relatie tot de
positie van de patiënt en consument. Wij ontvingen hierover brieven van
de KNMG, het NVZ en ook van de Landelijke organisatie bewonerscommissies bejaardenhuizen.
Gisteren hebben wij in de procedurevergadering van de vaste kamercommissie
al unaniem geconstateerd dat de motie-Middel weliswaar is uitgevoerd, maar
niet breed genoeg, en dat het dus voor iedereen, ook voor onszelf, goed zou
zijn als nog eens handzaam en overzichtelijk werd aangegeven hoe al die verschillende
wetten, regelingen en zelfs wetsvoorstellen – want nog alles is aangenomen,
denk bijvoorbeeld aan de wet medezeggenschap – zich in hun uitvoering
tot elkaar verhouden op het punt van de positie van de patiënt en consument
in relatie tot het kwaliteitsbeleid. Dat kan bijdragen tot een integraal kwaliteitsbeleid
op alle niveaus, waarin dan de drie partijen in de zorg, de aanbieders, de
verzekeraars en de consumenten en patiënten, elk vanuit hun eigen verantwoordelijkheid
betrokken zijn.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik begin met een reactie op de brieven die zijn
binnengekomen van de KNMG en van de Nederlandse vereniging van ziekenhuizen.
Die hebben ook mij ertoe gebracht om nog eens kritisch te kijken naar de tekst
van artikel 3, zoals deze thans luidt na de laatste nota van wijziging. Toen
ik nog eens nadacht, kon ook ik mij toch wel voorstellen dat die organisaties
wat problemen hebben met de uiteindelijke tekst. Naar mijn oordeel gaat het
dan met name om het verplichtende karakter voor iedere aanbieder van zorg
van overleg met de patiënten/consumentenorganisaties. Ik denk dat ze
er gelijk in hebben dat daar een probleem ligt.
 
 Want zoals de tekst nu luidt, heeft iedere zorgaanbieder individueel de
plicht om op regionaal of nationaal niveau met patiënten/consumentenorganisaties
te gaan overleggen. Dat zou bijvoorbeeld betekenen dat een kleine tandartsenpraktijk
of twee samenwerkende huisartsen met bijvoorbeeld het regionaal patiënten/consumentenplatform
om de tafel moeten gaan zitten om het kwaliteitsbeleid van de duopraktijk
door te praten. Dat is natuurlijk wel een erg vergaande eis. Daar gaat het
ook niet om. Sommige leden van de Kamer hebben zojuist geformuleerd waarom
het wel gaat. Dat is dat er overleg plaatsvindt en dat de zorgaanbieders zich
ook iets aantrekken van wat het overleg oplevert.
 
 Mijnheer de voorzitter! Een en ander heeft mij doen concluderen, dat het
niet zozeer zou moeten gaan om het verplichten tot het voeren van overleg
met de organisaties, maar meer om het wettelijk waarborgen dat de resultaten
van het overleg dat heeft plaatsgevonden – ik wil dan weer graag terug
naar het tripartiete ervan: aanbieders, verzekeraars en patiënten –
uitdrukkelijk een rol gaan spelen bij de vormgeving van het kwaliteitsbeleid
door de zorgaanbieder.
 
 Ik verwacht dat ik hiermee heel dicht kom bij wat de NPCF heeft willen
vastleggen en wat door de LOBB met nadruk naar voren is gebracht in de brief
die ik vandaag zag. Daarmee zitten we helemaal op dezelfde lijn die voortvloeit
uit de afspraken die in Leidschendam zijn gemaakt.
 
 Voorzitter! Met het mondeling indienen van nota's van wijziging heb ik
leergeld betaald en daarom wil ik dat nu maar niet meer doen en de zevende
nota van wijziging schriftelijk indienen. In die nota wordt de zorgaanbieder
verplicht om de resultaten van overleg tussen de zorgaanbieders, patiënten/consumentenorganisaties
en zorgverzekeraars te betrekken bij de concretisering van de wettelijke eisen.
Die tekst gaat dus uit van overleg tussen die drie partijen. Ik vind het ook
redelijk om daarvan uit te gaan. Dat overleg vindt momenteel op allerlei niveaus
plaats. In de tekst wordt bewust in het midden gelaten op welk niveau het
overleg heeft plaatsgevonden, maar de zorgaanbieder moet met dat overleg,
op welk niveau ook gevoerd, rekening houden en hij is verantwoordelijk voor
de manier waarop hij de resultaten in zijn beleid tot uitdrukking laat komen.
 
 Dat betekent ook, dat bij eventuele spanningen – het is namelijk
niet alleen in theorie maar ook in de praktijk mogelijk dat op landelijk en
regionaal niveau toch weer andere formuleringen en andere ideeën over
kwaliteit ontstaan – de zorgaanbieder een afweging moet maken. Daarvoor
is hij zelf verantwoordelijk.
 
 Dit betekent allemaal niet, dat het rekening houden met die resultaten
een vrijblijvende zaak is. In artikel 5 wordt iets gezegd over het afleggen
van verantwoording van de zorgaanbieder en daarbij wordt nadrukkelijk gesteld
dat de zorgaanbieder een afweging moet maken en in het schriftelijke kwaliteitsjaarverslag
moet vastleggen hoe hij hiermee is omgegaan. De tekst komt dan als volgt te
luiden:
 
 Artikel 3. De zorgaanbieder organiseert de zorgverlening op zodanige wijze,
voorziet de instelling zowel kwalitatief als kwantitatief zodanig van personeel
en materieel en draagt zorg voor zodanige verantwoordelijkheidstoedeling,
dat een en ander leidt of redelijkerwijs moet leiden tot verantwoorde zorg.
Hierbij betrekt hij de resultaten van overleg tussen zorgaanbieders, zorgverzekeraars
en patiënten/consumentenorganisaties.
 
 Het eerste gedeelte van deze tekst is dus ongewijzigd. Over deze tekst
is vanochtend overleg gevoerd met de KNMG en die kan zich in het gestelde
vinden. Een beleidsmedewerker van de NPCF heeft inmiddels laten weten dat
de tekst goed in overeenstemming is met wat de NPCF bedoelde. Nadrukkelijk
zeg ik dat ik van de NPCF geen formele reactie heb, maar daarvoor was de tijd
ook te kort. Deze zevende nota van wijziging is vanochtend ingeleverd en zij
kan worden uitgedeeld. Ik hoop dat hiermee dit punt goed is opgelost.
 
 
 
 
 
 De heer Lansink (CDA):
 
 Voorzitter! Op het eerste gehoor vond ik dit een aardige wijziging, maar
ik vraag mij wel af wat het verschil is met wat er lag ten aanzien van het
verplichtend karakter. De minister zei zelf in haar beantwoording dat zij
oog had voor het feit, dat de vorige tekst een te verplichtende werking zou
hebben, maar dat heeft deze natuurlijk ook. Maar goed, misschien kan de Kamer
hier nu wel mee leven. Wat gebeurt er echter als er met het overleg geen resultaten
worden bereikt?
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Als er geen overleg heeft plaatsgevonden over een bepaald
aspect van kwaliteit of als er niets ligt waaraan de zorgaanbieder houvast
heeft op het punt van overleg tussen zorgaanbieders, zorgverzekeraars en patiënten/consumentenorganisaties,
houdt het natuurlijk op. Dan blijft wel de andere verplichting gelden om met
de vertegenwoordigers van de patiënten en consumenten te overleggen.
Misschien kan dat nog voor helderheid zorgen. Het verschil met de vorige nota
van wijziging is naar mijn mening, dat in de vorige nota de zorgaanbieder
zelf werd verplicht om te gaan overleggen met de organisaties. Dat maakte
men kennelijk uit de tekst op, maar dat was eigenlijk geen reële eis.
Met deze tekst gaan wij uit waarvan de NPCF aanvankelijk uitging in de schaduw-kwaliteitswet.
Er is tripartiet overleg tussen zorgaanbieders, zorgverzekeraars en patiënten/consumentenorganisaties.
Dat is in juni in Leidschendam afgesproken. In dit overleg zullen criteria
en normen voor verantwoorde zorg worden geformuleerd. Hier staat dat de zorgaanbieder
de resultaten van het overleg erbij betrekt. Daar is hij wettelijk toe verplicht.
 
 
 
 
 
 De heer Lansink (CDA):
 
 Wat gebeurt er als er geen resultaten worden bereikt of zelfs geen overleg
heeft plaatsgevonden?
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Als er geen resultaten worden bereikt, vallen wij terug op de verantwoordelijkheid
van de zorgaanbieder, die op grond van deze wet toch verplicht is om een kwaliteitsbeleid
te voeren en daarvan verantwoording af te leggen. In het kwaliteitsjaarverslag
zal in zo'n geval komen te staan dat hij het op eigen kracht heeft moeten
doen, omdat er geen overleg was geweest en er dus ook geen houvast was.
 
 Mevrouw Kamp heeft mij gevraagd of ik wil reageren op de gewijzigde amendementen
van de heer Middel en van de heer Lansink. Het gewijzigd amendement van de
heer Middel heeft nu het stuk nr. 18. De woorden "zowel op macroniveau als
op microniveau" zijn geschrapt, maar toch houd ik bezwaren tegen het amendement;
ik blijf het ontraden. Het woord "reële" maakt het onduidelijk. Vorige
keer hebben wij uitgebreid besproken dat er ernstige verschillen van mening
kunnen bestaan tussen de patiënt en de zorgaanbieder over de vraag wat
de reële behoefte van de patiënt is, terwijl de verzekeraar daar
ook weer anders over kan denken. Te denken valt aan "managed care"-ontwikkelingen
in de Verenigde Staten. Het feit dat de zorg is afgestemd op de behoefte van
de patiënt zit impliciet in de wet. Het vloeit voort uit de tekst van
de wet. In die zin vind het amendement overbodig, met alle respect voor de
gedachte die erachter zit.
 
 
 
 
 
 De heer Middel (PvdA):
 
 Met alle respect voor de reactie van de minister, verwijs ik naar de zeer
brede aanneming van de motie-Van Otterloo/Vriens-Auerbach over de implementatie
van vier criteria inzake kwaliteit. Het is dan heel merkwaardig dat je er
daarvan twee in de wet opneemt, vervolgens via nota van wijziging nog tegemoetkomt
aan de wens van de Lansink om een derde op te nemen, en ten slotte het vierde
laat liggen. Dat is toch inconsequent handelen? Ik wijs erop dat wij de regering
tegemoet zijn gekomen door het amendement te wijzigen.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Met het vervallen van het macro- en microniveau is een zekere verwarring
verdwenen. Wij hadden het de vorige keer ook over kwesties van planning. Dat
hoort in een andere wet thuis. De afstemming is een onderdeel van continuïteit
van zorg. Dat zit expliciet in het begrip verantwoorde zorg. Met een afstemming
op de behoefte van de patiënt, zonder het woord "reële", wordt er
niets toegevoegd, terwijl ik moeite heb met handhaving van het woord. Ik ontraad
het amendement derhalve.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Kamp (VVD):
 
 Ik steun de visie van de minister. Gezien de kabinetsvoornemens rond de
plannen van Welschen over de modernisering van de zorg, komen wij met de aanvaarding
van dit amendement enorm in de problemen. Ook al is het een reële behoefte,
toch moeten sommige mensen in verzorgingshuizen bijbetalen, omdat het om iets
extra's gaat. Op basis van het amendement zou je dan kunnen zeggen: het is
een reële behoefte.
 
 
 
 
 
 De heer Lansink (CDA):
 
 Over de genoemde nota moet hier nog gesproken worden. Mevrouw Kamp noemt
nu juist een van de rare voorstellen die erin staan om te betogen dat het
amendement niet deugt. Dat vind ik geen sterk nummer, tenzij mevrouw Kamp
politieke bijbedoelingen heeft.
 
 
 
 
 
 De heer Middel (PvdA):
 
 Ik ben blij met deze bijdrage van het CDA. Ik heb er niets aan toe te
voegen.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Voorzitter! Ik geef een reactie op het gewijzigd amendement-Lansink op
stuk nr. 19. De geschrapte passage luidt: "de aard en de doelstelling van
de instelling alsmede de personen die daar verblijven in aanmerking genomen".
Vorige keer heb ik al gezegd dat ik het hele amendement om de geestelijke
verzorging nog eens nadrukkelijk in deze wet neer te leggen, overbodig vind.
Ik heb betoogd – de minister van Justitie die hier ook aanwezig is,
is het met mij eens – dat geestelijke verzorging in instellingen een
noodzakelijkheid is. Zij maakt impliciet onderdeel uit van de kwaliteit van
zorg. Ik heb dus geen behoefte aan dit amendement.
 
 Ik heb wel een vraag aan de heer Lansink. Wat maakt het schrappen van
die tussenzin nu eigenlijk voor verschil? Sommigen lezen het als een verruiming;
anderen als een beperking. Ik noem bijvoorbeeld een klein ziekenhuis van protestants-christelijke
signatuur met een veel bredere patiëntenpopulatie. Wat is het verschil
tussen het amendement met en het amendement zonder die zin voor hetgeen waartoe
de zorgaanbieder, dus de leiding van de instelling, verplicht is? Welke breedte
van geestelijke zorg moet men in het ene geval bieden en welke in het andere
geval?
 
 
 
 
 
 De heer Lansink (CDA):
 
 Voorzitter! De strekking van het wijzigingsvoorstel is natuurlijk hetzelfde
gebleven. Ik heb niet gesproken over beperking of uitbreiding. Ik heb willen
voldoen aan het verzoek van enkele leden van de Kamer om die tussenzin, die
verwarring zou kunnen wekken, weg te halen. Misschien is het nog beter om
een punt te zetten achter de woorden "geestelijke verzorging". Daarover kan
ik nog in overleg treden met de collega's. Ik neem tenminste aan dat wij hier
pas volgende week over stemmen. Dan nemen wij alleen de geestelijke verzorging
in de wet op en niet de verdere toevoeging, omdat die tot misverstanden aanleiding
kan geven. Als de minister daarmee kan instemmen, dan ben
ik daartoe bereid.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Oedayraj Singh Varma (GroenLinks):
 
 Voorzitter! De minister heeft niet zo'n behoefte aan dit amendement. Is
zij er evenwel van op de hoogte dat naast de christelijke groeperingen ook
de hindoe- en moslimgroepering erg veel knelpunten ontmoeten in de geestelijke
zorg en problemen ondervinden, als zij toegang willen krijgen tot de instellingen?
In de grote steden speelt dit misschien niet meer zo erg, maar toch komt het
nog vaak voor.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Voorzitter! Mevrouw Varma heeft dit in eerste en tweede termijn duidelijk
uiteengezet. Ik onderschrijf dat ook. Mijn punt is dat ik in deze wet eigenlijk
niet tot dit soort explicaties wil overgaan. Wij zijn bezig met de nota naar
aanleiding van het verslag inzake het wetsvoorstel Geestelijke verzorging
zorginstellingen en justitiële instellingen. Daarin komt dit uitgebreid
aan de orde; die wet gaat daarover. Daarin kun je alle details opnemen en
daarmee de problemen en knelpunten oplossen. Om die reden laat ik het oordeel
hierover ook aan de Kamer over. Ik vind het echt overbodig. Ik ben evenwel
benieuwd hoe het met de stemming zal gaan.
 
 
 
 
 
 De heer Lansink (CDA):
 
 Voorzitter! Ik respecteer natuurlijk ook de opvatting van de minister.
Ik heb in eerste of tweede termijn betoogd dat het niet overbodig is, gelet
op de praktijk in de instellingen. Het kan zijn dat de tekst nauw luistert,
maar het gaat er primair om, de geestelijke verzorging mee tot kwaliteitseis
te maken. En dat is niet impliciet uit de wet af te leiden. Daarom wil ik
het amendement dus toch handhaven.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Voorzitter! Ik vond de reactie van collega Lansink op hetgeen de minister
zei, wel interessant. Hij suggereerde namelijk om te bekijken of het ook qua
systematiek van de wet niet beter is om achter "geestelijke verzorging beschikbaar
is" een punt te zetten. De rest wordt uitgewerkt in een daartoe geëigend
wetsvoorstel dat onderweg is. En dan zijn wij voor dit moment van de problemen
af.
 
 
 
 
 
 De heer Middel (PvdA):
 
 Ondanks alle goede bedoelingen van collega Van der Vlies moet ik zeggen
dat volgens mij de problemen dan alleen maar groter worden. Het sympathieke
van het amendement – dat is ook de reden waarom ik vorige week gezegd
heb dat ik mijn fractie zou adviseren om het te steunen – is nu juist
dat er nadrukkelijk gesteld wordt dat er sprake is van differentiatie. In
het kleine protestants-christelijke ziekenhuis dat de minister zojuist opvoerde,
moet iemand die vanuit de humanistische levensvisie geestelijke ondersteuning
wil, deze ook zonder meer krijgen vanuit die hoek. Zo staat het nu in het
amendement geformuleerd. Als je dat weghaalt, wordt het weer een open vraag.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Voorzitter! Ik deel de laatste interpretatie. Als je achter "beschikbaar
is" een punt zet, wordt het amendement naar mijn gevoel nog overbodiger. De
toevoeging maakt nu juist dat nog even doorklinkt waar het nu eigenlijk om
gaat. Het gaat er niet alleen om dat er geestelijke verzorging is, maar ook
dat men rekening houdt met de behoefte van de aanwezige patiënten en
cliënten. En daar gaat de hele wet om. Het is eerder een verrijking dan
een verarming.
 
 
 
 
 
 De heer Lansink (CDA):
 
 Ik ben blij dat ik de vraag aan de minister heb gesteld. Als ik het amendement
gewijzigd zou hebben, zou ik de toelichting uitvoeriger gemaakt hebben. Na
deze woorden van de minister zal ik het amendement echter niet meer wijzigen.
 
 
 
 
 
 De heer Van der Vlies (SGP):
 
 Maar dan stuiten wij natuurlijk op de volgende principiële vraag.
Ik erken dat het karakter daarvan dit wetsvoorstel enigszins te buiten gaat.
Lettend op het grondwettelijke recht van vrijheid van vereniging, godsdienst
enzovoort en de implicaties daarvan voor het terrein van de volksgezondheid,
is het evenwel de vraag of je rechtens van identiteitsgebonden instellingen
kunt vergen dat zij alle geestelijke stromingen aanbieden. Ik bedoel dit trouwens
volstrekt ernstig en niet badinerend. Dan kom je immers terecht bij de aard
en het karakter, de grondslag en de doelstelling van een instelling, die autonoom
is. Dat vind ik een fors punt.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik had nu zo gehoopt dat wij deze discussie –
die ik natuurlijk wel heb zien aankomen – zouden voeren bij de behandeling
van het wetsvoorstel inzake de geestelijke verzorging in zorginstellingen
en justitiële inrichtingen.
 
 
 
 
 
 De heer Van Boxtel (D66):
 
 Alles afwegende, vindt mijn fractie dan ook dat het beter is om het in
deze wet niet op te nemen en het wel goed te regelen in het wetsvoorstel dat
de minister noemde.
 
 
 
 
 
 De heer Lansink (CDA):
 
 Als indiener van het amendement vind ik dan dat de heer Van Boxtel die
opmerking vorige week al had moeten maken. Maar goed, degenen die vinden dat
het niet kan, moeten natuurlijk tegen het amendement stemmen. Ik doe mijn
best om aan te tonen dat het van belang is om het onderwerp vast te leggen,
en dan zo goed mogelijk. Daarvoor heb ik gelukkig steun gekregen van mevrouw
Varma en anderen. Ook uit reacties van buiten heb ik begrepen dat in kerkelijke
kringen en elders waardering bestaat voor mijn initiatief. Degenen die dat
niet meemaken, moeten dan maar tegen het amendement stemmen; dat kan ik ook
niet helpen. Ik heb mijn best gedaan en ik wacht graag het oordeel van de
Kamer af.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik wil graag nog even reageren op het voorstel
dat is vervat in de brief van de landelijke organisaties van bewoners van
bejaardenoorden. Zij stellen voor om in artikel 5, tweede lid, sub a, een
paar woorden te laten vervallen: "of en, zo ja,". Die bepaling heeft betrekking
op het kwaliteitsverslag. De tekst luidt: "In dat verslag geeft de zorgaanbieder
aan of en, zo ja, op welke wijze hij patiënten of consumenten bij zijn
kwaliteitsbeleid heeft betrokken." Als die paar woorden worden weggelaten,
staat er dus: "de zorgaanbieder geeft aan op welke wijze hij patiënten
en consumenten bij zijn kwaliteitsbeleid heeft betrokken." De zwakke broeders
en degenen die dit beleid niet hebben kunnen volgen en implementeren, schrijven
dan niets op. Ik vind het juist wel sterk dat in het jaarverslag op de eerste
plaats staat of de zorgaanbieder patiënten en consumenten erbij betrokken
heeft. 
 
 Ik vind ook dat voor enkele zorgaanbieders zou kunnen gelden dat zij dat
niet gedaan hebben, en dan denk ik weer aan de solistisch werkende tandarts.
Ik kan mij voorstellen dat hij niet formeel over kwaliteitsbeleid overlegt
met patiënten en consumenten. Informeel zal in de loop van het jaar echt
wel duidelijk worden waar de mensen behoefte aan hebben en welke problemen
er zijn.
 
 Ik zie dus twee mogelijkheden. De ene is dat iemand er nog niet aan gewerkt
heeft. Zoals het er nu voorstaat, moet hij dat vermelden en dat is natuurlijk
heel vervelend voor hem; daar gaat een zekere sociale druk van uit. De andere
mogelijkheid is dat het bij enkele solistische zorgaanbieders eigenlijk niet
echt aan de orde is om patiënten en consumenten erbij te betrekken. Overigens
zijn ook die zorgaanbieders gehouden om de resultaten van het tripartiete
overleg, dus de inmiddels gepubliceerde normen en criteria, in hun beleid
te verwerken. Daar moeten ze ook verantwoording voor afleggen, maar ze behoeven
niet weer een "oploopje" te organiseren.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Nijpels-Hezemans (groep-Nijpels):
 
 Het vervelende aan zulke woorden als "of en, zo ja," is dat zij voor tweeërlei
uitleg vatbaar zijn. De minister legt ze op haar manier uit en heeft daar
ook goede argumenten voor, maar elders wordt het kennelijk anders uitgelegd,
namelijk als het wegvallen van de verplichting. De zorgaanbieder kan domweg
melden dat hij het niet heeft gedaan, en hoeft dan verder niets op te schrijven.
Dat is nu juist de tegenstrijdigheid tussen de artikelen 5 en 3. Als die woorden
vervallen, kan hij er niet omheen om iéts te vermelden. Dat is meer
in overeenstemming met de bedoeling van de minister, waar ik helemaal achter
sta. Ik kan mij trouwens ook vinden in de zevende nota van wijziging, waarin
wordt gesteld dat er moet worden uitgegaan van een tripartiete overleg.
 
 
 
 
 
 Minister Borst-Eilers:
 
 Voorzitter! Ik blijf van mening dat het beter is, de oorspronkelijke formulering
te handhaven. Naar mijn gevoel is die echt steviger. Wij hebben niet met een
amendement te maken, maar met een brief van een organisatie waarover mijn
oordeel gevraagd is. Ik adviseer de Kamer, de formulering te handhaven. Een
en ander moet bezien worden in relatie tot de zevende nota van wijziging.
Op deze manier wordt het meest exact omschreven wat wij van de zorgaanbieder
verwachten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 De zevende nota van wijziging is inmiddels verspreid.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, dinsdag aanstaande over het wetsvoorstel te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19941995-100-6104-6109.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl