Debat over de uitzetting van de slachtoffers van de Schipholbrand
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2005-2006, pag. 2872-2888

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

07-02-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

nr. 43, pagina 2872-2888

31-01-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24587Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Debat over de uitzetting van de slachtoffers van de SchipholbrandPagina 2872-2888
Stemmingen over moties, ingediend bij het debat over de affaire rond de Pakistaanse atoomgeleerde Khan, te weten: - de motie-Karimi/Van Velzen over een parlementair onderzoek naar de affaire-Khan en -Slebos (30300 XIII, nr. 63); - de motie-Karimi over strafrechtelijke vervolging van personen die medewerking verlenen aan de verspreiding van massavernietigingswapens (30300 XIII, nr. 64)Pagina 2843-2844
Vragen van het lid Sterk aan de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie over het terugsturen van criminele AntillianenPagina 2836-2838
Vragen van het lid Irrgang aan de minister van Economische Zaken over permanente energieafsluitingen van huishoudensPagina 2834-2836
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 31 januari 2006)Pagina 2840-2841
Stemmingen over moties, ingediend bij het debat over het lekken van geheime AIVD-informatie naar het criminele circuit, te weten: - de motie-Vos over een onderzoek naar het bestaan en de bestrijding van contrastrategieën door criminele organisaties (29876, nr. 12); - de motie-Eerdmans over een onderzoek naar het integriteits- en geheimhoudingsbeleid van de AIVD (29876, nr. 13)Pagina 2845-2845
Behandeling van: - het wetsvoorstel Wijziging van de Werkloosheidswet en enige andere wetten in verband met aanscherping van de wekeneis (29738); - het wetsvoorstel Wijziging van de Werkloosheidswet en enige andere wetten in verband met de wijziging van het WW-stelsel en wijziging van het ontslagrecht (Wet wijziging WW-stelsel en ontslagrecht) (30370)Pagina 2848-2872
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter terzake gedane voorstellen (dinsdag 31 januari 2006)Pagina 2888-2890
Stemmingen over moties, ingediend bij het debat over administratieve lasten, te weten: - de motie-Aptroot/Van As over statistische verplichtingen voor ondernemers (29515, nr. 111); - de motie-Aptroot c.s. over kwartaalaangifte voor ondernemers met een klein aantal werknemers (29515, nr. 112); - de motie-Aptroot c.s. over preventiemedewerkers (29515, nr. 113) en vijf andere moties (de nrs. 114, 116 en 118 t/m 120)Pagina 2841-2843
Vragen van het lid Wilders aan de minister-president over de wenselijkheid van het stopzetten van de Nederlandse (en Europese) financiële (ontwikkelings)hulp aan de Palestijnen na de recente verkiezingen in de Palestijnse gebieden, waar de terroristische Hamas de absolute meerderheid heeft gehaaldPagina 2829-2833
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de begroting van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, te weten de motie-Slob c.s. over publieke verantwoordelijkheid voor de geïntegreerde en eenduidig aangestuurde meldkamer voor alle hulpverleningsdiensten (30300 VII, nr. 21)Pagina 2846-2846
Presentie en opening (dinsdag 31 januari 2006)Pagina 2829-2829
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de vogelgriep, te weten de motie-Oplaat c.s. over het leggen van desinfecterende matten op de aankomstlijn van verschillende Nederlandse luchthavens (28807, nr. 95)Pagina 2845-2845
Stemming over een motie, ingediend bij het debat over de begroting van VROM, te weten de motie-Hermans over het strafbaar stellen van het kraken van panden (30300 XI, nr. 46)Pagina 2843-2843
Debat naar aanleiding van een algemeen overleg op 25 januari 2006 over Arbo-wetgevingPagina 2846-2848
Stemmingen over: - het Voorstel tot wijziging van het Reglement van Orde van de Tweede Kamer der Staten-Generaal (30140, nr. 12); - het Voorstel tot wijziging van het Reglement van de commissie voor de Verzoekschriften in verband met de invoering van het burgerinitiatief (30140, nr. 13)Pagina 2844-2845
Vragen van het lid Kant aan de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport naar aanleiding van het pleidooi van zorgverzekeraars om de no claim af te schaffenPagina 2838-2840

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 167 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is het debat over de uitzetting
van de slachtoffers van de Schipholbrand.De heer Straub (PvdA):Voorzitter. Ik vind het stuitend dat wij vandaag wederom in een spoeddebat
dienen te debatteren over de nazorg aan de overlevenden van de Schipholbrand.
Ik was zo naïef, te denken dat door de eerdere debatten en overleggen
de bewindslieden goed in hun oren hadden geknoopt dat nagenoeg alle partijen
in deze Kamer belang hechten aan goede nazorg aan de overlevenden. Dat dacht
ik helemaal na het debat van 23 november jongstleden, waarin de minister
is ingegaan op de door mevrouw Lambrechts ingediende motie, waarvan de uitkomst
was dat een third opinion mogelijk was als de Kamer daarom vroeg. Ik citeer
wat de minister in dat debat zei: "dan hebben wij dus drie opinies, hetgeen
volgens mij ruim voldoende is. Wij mogen ervan uitgaan dat alle waarborgen
dan in acht worden genomen." De manier waarop de minister de behandeling
van PTSS benadert, verwoord in haar beantwoording van de vragen die Kamerlid
Vos op 23 september jongstleden heeft gesteld, sprak mij aan. In antwoord
op vraag 5 erkende zij dat voor een effectieve behandeling sprake dient te
zijn van veiligheid en vertrouwen, dat een voortdurende dreiging tijdens de
behandeling een verstorende invloed heeft op de therapie, alsook dat het van
essentieel belang is dat een aangevangen behandeling volgens de regelen van
de kunst kan worden overgedragen of afgerond. Thans acht de minister het kennelijk
niet bezwaarlijk dat de slachtoffers van de Schipholbrand in voortdurende
onzekerheid en onder voortdurende dreiging van uitzetting uit
Nederland leven. Mij is verteld dat die onzekerheid waarschijnlijk al tot
een zelfmoordpoging in Ulrum heeft geleid. In de uitzending van het televisieprogramma
Netwerk van donderdag 19 januari jongstleden werd gezegd dat acht overlevenden
van de Schipholbrand, die thans in het asielzoekerscentrum in Ulrum verblijven,
een aanschrijving hebben gehad om Nederland binnen 28 dagen te verlaten. In
die uitzending zei de behandelend arts van de ggz dat de BMA'er hem als behandelaar
niets had gevraagd alvorens advies uit te brengen over het al dan niet kunnen
vertrekken van de aangeschrevenen. Uit de gisteren ontvangen antwoorden op
de vragen van mevrouw Lambrechts blijkt dat inmiddels vijftien personen zijn
aangezegd, Nederland binnen 15 dagen te verlaten. Waar bevinden die overige
zeven personen zich? Is dat in een ander AZC, een detentiecentrum of op een
onbekende plaats? Hoeveel overlevenden van de Schipholbrand zijn er eigenlijk
nog? Waar bevinden zij zich nu?Mijn eerder aangehaalde naïveteit wordt schrijnend blootgelegd als
blijkt dat de eerder gedane toezegging van 23 november jongstleden, kennelijk
alleen betrekking heeft op personen die zich nog in detentie bevinden. Wie
eenmaal uit detentie is ontslagen, valt niet meer onder de toezegging. De
BMA'er heeft alleen toestemming om de behandelend artsen van betrokkenen in
het detentiecentrum te raadplegen. De minister schrijft: "evenmin was
er aanleiding om een andere arts in te schakelen voor een third opinion, omdat
de behandelend arts en de BMA'er niet tot een tegengestelde conclusie zijn
gekomen. De personen die zijn aangeschreven, hebben al weken geleden het detentiecentrum
verlaten. Zij zijn in het onderhavige geval geplaatst in het asielzoekerscentrum
in Ulrum. In dat centrum zijn in ieder geval overlevenden van de brand ondergebracht
van wie vaststaat dat zij een posttraumatisch stresssyndroom hebben opgelopen.
De ggz is daar ingeschakeld voor de hulpverlening. De BMA'er velt zich een
oordeel zonder de behandelend ggz-artsen te raadplegen, omdat dit enerzijds
niet nodig is aangezien de BMA'er en inrichtingsarts het met elkaar eens zijn
en anderzijds blijkt dat de BMA'er de ggz niet mocht raadplegen, omdat de
behandelend arts geen toestemmingsverklaring had getekend." Ik vraag
mij af of wij te maken hebben met geprogrammeerde robots. Bij de BMA'er is
natuurlijk niet het meest recente beeld bekend van degene over wie een oordeel
wordt geveld. Is het mogelijk dat bij mensen die uit detentie zijn ontslagen,
zich in de periode in het AZC alsnog verschijnselen van een posttraumatisch
stresssyndroom hebben geopenbaard? Dient dit niet te worden nagegaan? Het
is bekend dat de betrokkenen, zelfs als zij geen klachten hebben, zich in
een omgeving bevinden met mensen die behandeld worden. Vraagt een BMA'er,
die toch ook arts is, zich niet af welke impact een aanschrijving om het land
te verlaten kan hebben op een getraumatiseerde asielzoeker? Zou alleen dit
al voor een BMA'er geen reden dienen te zijn om contact op te nemen met de
behandelende artsen in het asielzoekerscentrum, om na te gaan hoe zo'n aanschrijving
mogelijk is zonder kwalijke gevolgen voor de getraumatiseerde? Neemt een BMA'er
op grond van zijn professie geen kennis van de kritiek van ggz-psycholoog
en psychotherapeut Verster nadat die van 5 tot 15 december was ingehuurd
om door middel van een intake de zorgbehoefte op lange termijn in kaart te
brengen? Dient er geen lampje te gaan branden bij een BMA'er als die kennisneemt
van die kritiek? Of zijn IND, COA en anderen die in die sfeer werkzaam zijn,
verworden tot machines die alleen het geprogrammeerde uitvoeren en voorbijgaan
aan al het andere?Kent de minister de uitspraak van het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg,
gepubliceerd in de Staatscourant van dinsdag 24 januari 2006, waarbij
aan een arts die in een geval van PTSS bij een asielzoeker in een advies had
aangegeven dat behandeling in het land van herkomst mogelijk zou zijn, een
waarschuwing werd gegeven omdat het BMA werd verweten, de specifieke individuele
aspecten te weinig bij zijn beoordeling te hebben betrokken? Het tuchtcollege
concludeerde dat de betrokken arts beneden de maat van de individuele gezondheidszorg
had gehandeld. Het komt mij voor dat deze uitspraak van toepassing zou kunnen
zijn in de gevallen waarin een BMA'er uitsluitend informatie inwint bij de
detentiearts en geen navraag doet naar de huidige toestand van degenen over
wie hij oordeelt, maar die zich niet meer in detentie bevinden. Wil de minister
aan deze uitspraak van het tuchtcollege verbinden dat het BMA bij zijn adviezen,
zeker als het om overlevenden van de brand op Schiphol gaat, rekening dient
te houden met deze uitspraak van het tuchtcollege?Uit de wereld van behandelaars van overlevenden van deze brand hoor ik
dat de Inspectie voor de Volksgezondheid, die dient te rapporteren aan de
Onderzoeksraad voor Veiligheid, in haar bevindingen ook kritiek heeft op de
nazorg voor de slachtoffers. In antwoord op vragen van mevrouw Vos geeft de
minister aan dat de inspectie gelet op haar betrokkenheid en haar geheimhoudingsplicht
hierover geen mededelingen kan doen. Maar het dient toch achterhaald te kunnen
worden of de inspectie inderdaad aanmerkingen heeft op de nazorg? Kan de minister
dit nagaan en wil zij ervoor zorgen dat wij met deze leerpunten – laat
ik ze voorzichtigheidshalve maar zo noemen – nog iets kunnen ondernemen
voor degenen die een goede nazorg hard nodig hebben? Of is er misschien al
iets aan gedaan? Vandaag kreeg ik het bericht dat een psychiater op 28 januari
2006 met een aantal overlevenden van de brand op Schiphol een intakegesprek
heeft gevoerd. De verwijzende instantie was in alle gevallen de ggz-psycholoog
en psychotherapeut Verster. Toeval? Daar geloof ik niet zo in.Tot slot vraag ik de minister met klem, alle overlevenden van de brand
op Schiphol zorgvuldig te behandelen. Goede nazorg is steeds ons uitgangspunt
geweest. Minister, maak dit waar, overeenkomstig uw toezegging van 23 november.
Maak dit waar voor degenen die zich nog in detentie bevinden, en voor degenen
die inmiddels in asielzoekerscentra of elders zijn ondergebracht. Maakt alstublieft
een einde aan wat naar mijn mening inmiddels een beschamende vertoning van
technocraten is geworden. Toon eindelijk eens compassie, volgens mij weet
u duvels goed wat de Kamer met goede nazorg bedoelt. Vul die dan ook zo in!De heer De Wit (SP):Voorzitter. Wij spreken vandaag opnieuw over de opvang en de verzorging
van de overlevenden van de brand op Schiphol op 27 oktober 2005, het
is inmiddels het zesde debat over dit onderwerp. De overlevenden werden na
de brand een maand in detentie gehouden, voor een deel op de bajesboot in Rotterdam, voor een deel in Kamp Zeist. Van stond af aan heb ik
bezwaar gemaakt tegen deze behandeling van mensen die zo'n schokkende gebeurtenis
hebben meegemaakt en die daardoor mogelijk ernstig getraumatiseerd zijn. Ik
heb ervoor gepleit, deze mensen in een rustige, veilige omgeving te huisvesten,
waar zij opgevangen en behandeld zouden kunnen worden, zo mogelijk ook aan
het trauma. De gevangenis is een ongeschikte plaats om mensen die dit hebben
meegemaakt, te behandelen. Het stemt mij in elk geval tevreden dat na het
laatste debat met de Kamer, de minister in de loop van december heeft besloten
dat een groot deel van de overlevenden moest worden overgeplaatst naar het
AZC te Ulrum.Ik had de hoop dat daarna de broodnodige psychologische zorg op gang zou
komen en dat dit ook goed geregeld zou worden. Het blijkt echter niet zo eenvoudig
te zijn. Ten eerste heeft het tot half december geduurd totdat de ggz in Groningen
de zorg voor deze mensen op zich kon nemen. Ook sindsdien horen wij verontrustende
geluiden over de gang van zaken in Ulrum. En dan heb ik het speciaal over
de behandeling en opvang. Om die reden zal ik zelf aanstaande vrijdag met
een aantal collega's in Ulrum gaan praten met de mensen om wie het hier gaat,
zodat wijzelf ook informatie erover verkrijgen.Ik wil de minister een aantal vragen stellen. Kan de minister garanderen
dat alle personen bij wie een post-traumatische stressstoornis of een acute
stressstoornis is geconstateerd, inmiddels onder behandeling zijn van een
psycholoog of psychiater en dat die behandeling ook gericht is op vermindering
en het wegnemen van de klachten? Kan de minister nauwkeuriger dan zij in de
antwoorden op de Kamervragen van mij en mijn collega's heeft gedaan, aangeven
welke zorg en behandeling geboden wordt en waaruit die precies bestaat? Sommige
overlevenden van de brand zijn suïcidaal. Eén persoon heeft inmiddels
twee zelfmoordpogingen gedaan. Wordt voldoende toezicht gehouden op de kalmerende
middelen die deze overlevenden ter hand worden gesteld? Is er toezicht door
het COA? Zijn er deskundige mensen die in de gaten houden wat met deze overlevenden
gebeurt? Wordt gezorgd voor voldoende begeleiding? Is het juist dat het COA
weigert om overlevenden die liever bij familie of vrienden verblijven of die
behandelingen ontvangen van een psycholoog in een andere plaats dan Ulrum,
dicht bij huis te laten stempelen omdat het COA per se de hele groep bij elkaar
wil houden? Kan de minister toezeggen dat het COA, wanneer het beter is voor
de geestelijke gezondheid van de betrokkenen om hen elders te laten verblijven,
hun dat niet zal verhinderen?Het tempo waarin de hulpverlening aan de overlevenden op gang is gekomen,
staat in schril contrast met de voortvarendheid waarmee de terugkeer ter hand
wordt genomen. De arts van het Bureau Medische Advisering, die overigens alleen
maar beoordeelt of iemand kan reizen en of er in theorie behandelingsmogelijkheden
zijn in het land van herkomst, ziet de overlevenden, zo blijkt uit de antwoorden,
niet zelf. Hij beoordeelt op basis van medische informatie die in de meeste
gevallen, zo heeft de minister in de beantwoording van alle Kamervragen duidelijk
gemaakt, afkomstig is van de artsen die indertijd ook bij de bajesboot en
Kamp Zeist bij de hap-snaphulpverlening betrokken waren. Dat was dus op een
moment dat de mensen nog in vreemdelingenbewaring zaten, terwijl nota bene
daarna het MOA begin december aan het Bureau Verster heeft gevraagd om een
intake te laten verrichten. Dus kennelijk was de informatie op dat moment,
begin december, volstrekt onduidelijk. Dat betekent dus in feite dat het Bureau
Medische Advisering op het moment dat advies wordt uitgebracht over de vraag
of iemand kan reizen en terug kan naar het land van herkomst, beschikt over
achterhaalde informatie en zelfs over gedeeltelijke informatie. De informatie
is niet up to date en niet gebaseerd op de huidige situatie, maar gebaseerd
op de situatie waarin mensen indertijd toestemming hebben gegeven toen zij
in detentie waren. Wij spreken dus over oktober of november van het vorige
jaar. De minister zegt dat men dan maar in bezwaar moet gaan. Dat is voor
mij onacceptabel. Kan het Bureau Medische Advisering niet wachten met de beoordeling
of iemand kan reizen, totdat de behandelende psycholoog of psychiater van
mening is dat een goede inschatting is gemaakt en dat een goede inschatting
gemaakt kan worden van de geestelijke gesteldheid van de betrokkene? Kan het
Bureau Medische Advisering niet wachten totdat de nieuwe behandelende artsen
actuele informatie hebben verstrekt? Moeten wij deze mensen onnodig de onzekerheid
van een bezwaarprocedure aandoen met alle negatieve gevolgen die dat kan hebben
voor hun toestand nu en voor de kans op slagen van de behandeling? Die kans
zal op deze manier wellicht gering zijn.Voorzitter. Ook ik heb kennisgenomen van het feit dat in het afgelopen
weekend een aantal onafhankelijke artsen zes personen die in Ulrum in het
AZC zitten hebben bekeken. Het BMA heeft gezegd dat het voor vier van die
zes personen niet bezwaarlijk is om te reizen. Mij is ter ore gekomen dat
die onafhankelijke artsen concluderen dat het wel onverantwoord is om deze
vier mensen te laten reizen. Zij hebben dringend behandeling in Nederland
nodig. Is de minister bereid om kennis te nemen van deze informatie en om
die voor te leggen aan het Bureau Medische Advisering? Is zij vervolgens bereid
om dat bureau te vragen om die informatie te betrekken bij zijn uiteindelijke
advies aan de minister? Wil de minister bij verschil van mening een derde
onafhankelijke arts inschakelen voor de oplossing van dit probleem?Ten slotte: ik wil nogmaals benadrukken dat het zeer belangrijk is dat
niet alleen wordt nagegaan of iemand al dan niet kan reizen, maar dat ook
op andere aspecten wordt gelet. Het lijkt mij dat je mensen, hoe getraumatiseerd
ook, op een vliegtuig kunt zetten. De vraag zou evenwel moeten zijn welke
kansen deze mensen in het land van herkomst hebben, of zij hun leven weer
kunnen oppakken zonder dat zij in ernstige psychologische problemen geraken.
Daarom wil ik de minister voor de zoveelste keer oproepen om de mensen eerst
rust te gunnen, zodat zij hun trauma te boven kunnen komen alvorens terugkeer
aan de orde is. Zij hebben dat trauma hier opgelopen en zij hebben het recht
om dat trauma hier op een goede manier te verwerken.Mevrouw Huizinga-Heringa (ChristenUnie):Voorzitter. Wij hebben al een aantal keren over de slachtoffers van de
Schipholbrand gediscussieerd. Op 10 en 23 november heeft de Kamer met
de minister gesproken over onder andere de uitzetting van de overlevenden,
waaronder getraumatiseerde slachtoffers. De Kamer drong aan
op het in acht nemen van een zeer zorgvuldige procedure op grond van het feit
dat wij tegenover de slachtoffers een verantwoordelijkheid hebben. Zij zijn
getraumatiseerd geraakt terwijl zij onder verantwoordelijkheid van de Nederlandse
overheid in detentie verkeerden. Het ging er de Kamer met name om dat in het
geval van uitzetting de behandelende artsen van de overlevenden gehoord zouden
worden. De minister heeft een zorgvuldige procedure toegezegd waarbij de informatie
van alle deskundigen zou worden gewogen. Uit de antwoorden op vragen van enkele
collega's blijkt dat de minister in dit geval artikel 64 heel formeel toepast.
Er wordt door het BMA niet gesproken met de arts die de slachtoffers op dit
moment behandelt, maar met de arts die de slachtoffers behandelde op het moment
waarop zij de toestemmingsverklaring ondertekenden. Dat kan wel maanden geleden
zijn gebeurd. Op 23 november heeft de minister gezegd: het BMA zal de
medische stukken bij de behandelaar opvragen. Is de behandelaar de arts die
de slachtoffers op dit moment onder zijn hoede heeft of is de behandelaar
de arts die maanden geleden met ze heeft gesproken en ze voor behandeling
heeft doorgestuurd? Op vragen nu antwoordt de minister: wanneer de vreemdeling
wil dat met de behandelend arts wordt gesproken, moet hij maar een bezwaarprocedure
beginnen. Voorzitter. Dat was niet wat ons voor ogen stond toen wij vroegen
om een zorgvuldige procedure. Wij willen geen getraumatiseerd slachtoffer
dat in spanning zit en in onzekerheid verkeerd laten vechten voor zijn recht
om met zijn arts van dit moment te kunnen spreken. Is dit nu wat de minister
bedoelde toen zij zei: ik zorg ervoor dat er een zeer zorgvuldige individuele
toetsing zal plaatsvinden en dat de adviezen en de oordelen van alle deskundigen
worden meegewogen?Mevrouw Vos (GroenLinks):Voorzitter. Ik herinner mij de indrukwekkende ceremonie na de Schipholbrand
nog goed, waarin deze minister, en ook minister Donner de overlevenden hebben
beloofd dat alles zou worden gedaan wat nodig was voor een goede behandeling
van de slachtoffers. Ook aan de Kamer is dat verschillende malen toegezegd.
Mijn grote zorg vandaag gaat over de vraag waar die nazorg en die behandeling
uit bestaan.Ik wil u het verhaal voorleggen van de heer Adepeju, wij hebben het hier
al eerder over hem gehad. De heer Adepeju moet nu het land uit. Hij is er
zeer slecht aan toe. Er zijn bij hem angst- en stemmingsstoornissen, en zelfs
een ernstig posttraumatisch stressstoornis vastgesteld. Door het Bureau Medische
Advisering (BMA) is vastgesteld dat er geen behandelingsmogelijkheden in Nigeria
zijn. Toch moet de heer Adepeju weg, want er zou geen acute noodsituatie zijn.
Overigens zegt het BMA wel dat uitblijven van behandeling op den duur zal
leiden tot het chronisch worden van de klachten, klachten die dus zeer ernstig
zijn. Minister, hoe is er naar de heer Adepeju gekeken? Hoe is het mogelijk
dat wij een man in deze situatie terugsturen naar Nigeria?De heer Agury Murat heeft...De heer Visser (VVD):Ik wil niets afdoen aan de betrokkenheid bij ieder individu en bezorgdheid
over ieder individu. Maar wij kunnen hier toch niet de gegevens uit medische
dossiers gaan bespreken van individuen?Mevrouw Vos (GroenLinks):Ik heb toestemming van de betrokkene om zijn geval als voorbeeld voor
te leggen. Ik zal het voorbeeld ook inkaderen in een breder verhaal. Maar
ik vind wel dat het verhaal hier alleen verteld kan worden als wij ook een
paar voorbeelden, een paar gezichten voor ons zien. Ik leg dit voorbeeld voor,
volgens mij is dat ook mogelijk. Het is aan de minister om daar verder op
te antwoorden.Een van de betrokkenen die nu in Ulrum zit, de heer Murat, heeft al een
aantal malen in volstrekte wanhoop al zijn medicijnen opgegeten. Zijn maag
is leeggepompt. Deze man zegt: "ik word niet behandeld, ik word niet
behandeld." Ook diverse artsen hebben dit weekend vastgesteld dat bij
vier mensen die nu het land uit moeten, dat niet verantwoord is omdat zij
lijden aan een posttraumatisch stresssyndroom en behandeling nodig hebben.
Een van deze artsen is Maurits Verster. Hij is door het MOA gevraagd om in
Ulrum te beoordelen of mensen behandeling nodig hadden. Hij stelde op 5 december
vast dat niemand een behandeling had gehad en dat er alleen in de periode
daarvoor sprake was geweest van losse contacten en de verstrekking van pillen.
Juist een snelle start van therapie voor posttraumatisch stresssyndroom kan
in enkele maanden heel veel opleveren; daar zijn geen jaren voor nodig.De arts zei bovendien dat ook na 5 december deze mensen van het kastje
naar de muur werden gestuurd. Er moest een andere zorgverlener ingeschakeld
worden in verband met regelingen met de verzekering. En er gebeurde weer een
hele periode niets. Daarna zijn de GGz Groningen en de GGD Winschoten in actie
gekomen. Ik heb gesproken met het hoofd behandeling, de man die ook in Netwerk
te zien was en getuigd heeft. Hij vertelde dat er niet behandeld werd omdat
dat geen zin heeft bij mensen die snel het land uit moeten. Er wordt alleen
steun geboden, dat bestaat uit met name korte contacten en het verstrekken
van medicijnen.Welke behandeling wordt er wél gegeven? Ik heb de indruk dat er
geen sprake is van een adequate behandeling. Er worden vooral pillen gegeven
en er wordt een enkele maal gesproken met mensen. Dit lijkt me in strijd met beloften die de minister de overlevenden en de Kamer gedaan
heeft, en ook in strijd met een dure plicht die wij hebben jegens de slachtoffers.Een aantal mensen zal nu het land uitgezet worden. Over die procedure
heb ik ook een aantal vragen. De Kamer heeft niet voor niets een motie aangenomen
die stelt dat het van ongekende hardheid zou getuigen wanneer mensen worden
teruggestuurd zonder dat er garanties zijn voor een adequate medische en psychische
behandeling in het land van herkomst. Wij begrijpen uit stukken dat het BMA
in feite niet kijkt naar de daadwerkelijke toegang van een persoon tot die
medische voorzieningen in het land van herkomst. Die garantie wordt dus niet
nagekomen. Ik zou daar graag opheldering van de minister over willen. In het
geval van de heer Adepeju is het glashelder, want in Nigeria is er geen medische
voorziening die voor hem geschikt zou zijn. In het dictum wordt gevraagd om
een zorgvuldige, onafhankelijke medische en psychische beoordeling. Wat schrijft
de minister? Het BMA beoordeelt en gaat daarbij af op dossiers van artsen
die de overlevenden in de beginperiode hebben gezien. Het betreft met name
artsen die in de bajesboot en in kamp Zeist in het begin mensen hebben gesproken.
Die dossiers zijn opgevraagd en op basis daarvan wordt een oordeel geveld.
In de meeste gevallen worden mensen niet meer persoonlijk gezien. Er is geen
sprake van een onafhankelijk arts die later in beeld is gekomen. Het kenniscentrum
PTTS van de GGz Groningen meldt niet geconsulteerd te zijn. Op vragen die
hierover onder andere door D66 zijn gesteld, zegt de minister dat zij vindt
dat het allemaal prima is, dat het volgens de regels en de procedure is verlopen,
dat consultatie van artsen in Groningen niet nodig is. Eerlijk gezegd brak
mijn klomp toen ik dit las. Het lijkt mij volstrekt in strijd met alles wat
deze Kamer heeft uitgesproken, met de zorgvuldigheid die de minister heeft
toegezegd. Ik vraag om opheldering; de Kamer kan dit niet over haar kant laten
gaan.Op vragen van mij heeft de minister gezegd dat er geen sprake is van een
onzekere situatie voor de overlevenden. Ik sprak daarover, omdat het gaat
om getraumatiseerde mensen in een onzekere situatie. De minister schrijft
dat iedereen weet dat de terugkeer ter hand wordt genomen zodra mensen niet
meer nodig zijn voor het onderzoek en uitzetting verantwoord is. Men zou dus
niet in een onzekere situatie verkeren. Ik heb het een paar keer moeten lezen,
want ik kon mijn ogen niet geloven. Het staat er echt. Hoe krijgt de minister
het uit haar pen dat deze mensen niet in een onzekere situatie verkeren?Ik vroeg ook naar de rapportage over de rol van de Inspectie voor de Gezondheidszorg,
die onderzoekt of de behandeling adequaat is. De minister kon daar niets over
zeggen, omdat de inspectie slechts rapporteert aan de onderzoeksraad die het
onderzoek verricht. Daar hebben de overlevenden dus helemaal niets aan. Als
de inspectie vaststelt dat dingen niet goed gaan, moet dat ogenblikkelijk
gevolgen hebben voor de behandeling van de mensen waar het om gaat. Ik vraag
de minister haar beloften na te komen. Vervul de dure plicht die de overheid
heeft voor de slachtoffers van de ramp. Het gaat om mensen die opgesloten
waren. Zorg dat zij de behandeling krijgen die zij nodig hebben en dat zij
niet het land worden uitgezet in een situatie die onverantwoord is.Mevrouw Lambrechts (D66):Voorzitter. Vijftien slachtoffers van de Schipholbrand die nog steeds
onder behandeling zijn bij het Kenniscentrum PTSS van de ggz in Groningen
hebben een brief van de IND ontvangen, waaruit blijkt dat zij worden uitgezet
en binnen 28 dagen het land moeten verlaten. Door de IND is daarover advies
gevraagd aan het Bureau medische advisering (BMA), maar het BMA heeft daarover
geen advies gevraagd aan de thans behandeld specialisten, wel aan de artsen
en psychologen die hen eerder hebben behandeld, toen zij nog in vreemdelingbewaring
zaten. Dat kon volgens de minister, omdat het BMA advies heeft ingewonnen
bij de artsen die bekend waren gemaakt voor de vreemdeling, middels een ingevulde
toestemmingsverklaring, wat is gebeurd terwijl de vreemdeling zich nog in
vreemdelingenbewaring bevond en nog niet onder behandeling stond van het Kenniscentrum
in Groningen, aldus de minister.Met alle respect, maar dit verhaal rammelt van alle kanten. Een groot
deel van deze mensen zit waar zij zitten, omdat "de behandelend arts
in vreemdelingenbewaring aangaf dat de behandeling in een andere omgeving
dan die van de vreemdelingbewaring diende plaats te vinden". De arts
of psycholoog, werkzaam op de detentieboot in Rotterdam, heeft gezegd: hier
kunnen deze mensen niet goed behandeld worden, zij moeten hier weg om elders
te worden behandeld. Misschien hebben zij wel direct naar het expertisecentrum
in Groningen verwezen. Het laatste weet ik niet zeker, maar ik weet wel dat
zij verwezen zijn naar een andere plek, waar zij beter kunnen worden behandeld.Dat zo zijnde, lijkt het mij hoogst onwaarschijnlijk dat diezelfde artsen
of psychologen uit de vreemdelingenbewaring, die de slachtoffers hebben doorverwezen
naar een plek voor betere behandeling, nu desgevraagd aan het BMA zouden hebben
laten weten dat het verantwoord is om deze mensen halverwege hun behandeling
uit te zetten. Die artsen of psychologen kunnen daar niet zonder meer "ja"
op hebben gezegd, nadat zijzelf deze mensen net een maand daarvoor hebben
doorverwezen naar een andere plek om beter te worden behandeld. Dat is absoluut
niet geloofwaardig. Op zijn minst moeten er toch één of twee
zijn geweest die hebben gezegd: ik weet niet of het verantwoord is, want zij
zijn nu elders onder behandeling, daarvoor moet u niet bij mij zijn, daarvoor
moet u bij het Kenniscentrum PTSS in Groningen zijn. Waarom is niet alsnog
aan de slachtoffers toestemming gevraagd hun thans behandelend specialist
te mogen raadplegen?Nog iets wat rammelt: bij twijfel kan de BMA-arts betrokkene zelf zien,
of een derde specialist om een oordeel vragen. Hoe valt dat te rijmen met
het feit dat in geen enkel geval bij de BMA-artsen sprake is geweest van twijfel,
ofschoon zij te horen hebben gekregen en waarschijnlijk ook wel wisten dat
betrokkenen inmiddels voor behandeling elders waren geplaatst? In die korte
tijd waren zij nog niet uitbehandeld. Nog één: de minister zegt
nu dat het regelmatig voorkomt dat de vreemdelingen die een beroep hebben
gedaan op artikel 64 van de Vreemdelingenwet 2000 in staat zijn om te reizen
en Nederland te verlaten. Maar het gaat toch niet alleen maar om de vraag
of zij kunnen reizen? In het debat van 23 november zegt de minister nog
dat de vraagstelling geenszins is gericht op de vraag, of iemand kan
reizen, maar bedoeld is om te beoordelen of psychologische behandeling is
geïndiceerd en naar ik aanneem ook naar behoren plaatsvindt. Op de vragen
van mevrouw Vos van 23 september antwoordt de minister zelfs nog dat
voorwaarde voor een effectieve behandeling is dat sprake dient te zijn van
veiligheid en vertrouwen, en dat voortdurende dreiging tijdens die behandeling
een verstorende invloed heeft. Die toezeggingen van de minister gingen toch
heel veel verder? Nu lijkt het alleen maar te gaan om het antwoord op de vraag
of zij wel of niet in staat zijn om te reizen.In het debat van 23 november vraagt D66 de minister om een second
opinion in het geval het oordeel van de BMA-arts afwijkt van het oordeel van
de behandelend arts of psycholoog. Daarop antwoordt de minister dat zij in
dergelijke gevallen zelfs standaard een third opinion wil invoeren. Hoe moet
ik dat rijmen met het feit dat voor de vijftien slachtoffers die in Ulrum
in behandeling zijn, geen enkele poging wordt ondernomen om het oordeel van
de thans behandelend specialisten te vragen? Wat heeft de minister gedaan
toen zij doorkreeg dat de thans behandelend artsen en psychologen helemaal
niet om een oordeel is gevraagd? Wat gaat zij doen nu zij weet dat het hoofd
van het behandelteam van het expertisecentrum dit onverantwoord acht omdat
er "op deze wijze weinig kans is op herstel"?De heer Visser (VVD):Voorzitter. Drie maanden na de afschuwelijke gebeurtenis ligt hier de
vraag voor of in de praktijk gebeurt wat wij in de debatten hebben afgesproken:
een zorgvuldige benadering, een zorgvuldige procedure en een zorgvuldige omgang
met de mensen en de klachten die zij hebben. Bij deze afspraken spelen twee
moties van mevrouw Lambrechts een belangrijke rol. Vooral in de tweede motie
wordt gesproken over de drie opinies. Bij de derde opinie spelen de artsen
van het BMA een rol. In het debat van 23 november kwam dit aspect aan
de orde. Ik wijs ook op artikel 64. Ik zal niet herhalen wat de anderen daarover
hebben gezegd. Het lijkt mij dat het ons allen duidelijk is.Ik moet eerlijk zeggen dat ik het moeilijk vind om op basis van de brieven
en mediaberichten helder zicht te krijgen op de gebeurtenissen in de praktijk
of op de verhouding van deze gebeurtenissen tot de afspraken die wij hebben
gemaakt. In de antwoorden van de minister staan veel getallen, maar het is
niet altijd duidelijk hoe die getallen zich tot de groepen verhouden. Ik zie
ook veel voorbeelden, maar het is niet altijd duidelijk of de gegeven voorbeelden
behoren tot de categorie waarover wij spreken of refereren aan de afspraken
die wij hebben gemaakt. Evenmin is duidelijk of de voorbeelden een beeld geven
dat voor de hele groep geldt.Ik weet wel dat twee vragen bepalend zijn voor terugkeer. De eerste vraag
is de vraag naar het onderzoek. Wat is de toedracht geweest? Je moet met mensen
spreken om daar een duidelijk beeld van te krijgen. De tweede vraag is de
vraag naar de medische situatie van een persoon. Leent die zich voor terugkeer
en is daarvoor alle informatie beschikbaar? In het antwoord van de minister
is te lezen dat vijftien personen om medische redenen moesten blijven. Zij
moesten hier blijven voor het ondergaan van behandelingen. Voor vijftien anderen
was er geen reden tot blijven. Ik begrijp heel goed dat achter ieder persoon
een apart verhaal schuilgaat. Het is mogelijk dat de situatie van die vijftien
mensen waarbij er geen reden was om te blijven, is verbeterd. Wellicht is
er een mogelijkheid tot een behandeling of vervolgbehandeling elders. Er konden
mensen zijn met contra-indicaties. Dat weten wij niet, maar er gaat telkens
een ander verhaal achter schuil.De belangrijkste vraag is nu welke informatie beschikbaar was om tot beslissingen
te komen en welke informatie kan worden gebruikt. In het antwoord op de vragen
komt steeds één ding terug, namelijk de toestemmingsverklaring.
De minister geeft in een aantal gevallen aan dat het BMA moet beschikken over
een toestemmingsverklaring van de persoon in kwestie. Anders mag geen informatie
worden gevraagd aan de behandelend arts. Voor ons is het steeds van belang
geweest wie de behandelend arts is. Wij gingen ervan uit dat dit de meest
recente arts is. Uit de antwoorden begrijp ik echter dat dit in enkele gevallen
niet zo hoeft te zijn, als een persoon in de loop der afgelopen drie maanden
geen toestemmingsverklaring heeft gegeven. Zie ik dat juist? Dat kan verklaren
waarom de ggz in Groningen stelt er niet bij betrokken te zijn geweest. Als
de persoon in kwestie wel spreekt met de behandelend arts van de ggz, maar
het BMA geen toestemmingsverklaring heeft om met die arts te spreken, dan
heb je een probleem. Misschien is dat heel formeel geredeneerd, zoals mevrouw
Huizinga zegt, maar misschien moet je je wel heel formeel aan die afspraken
houden. Die vraag is van belang. Als men daarachter komt, kan dan niet gedurende
het traject aan de persoon in kwestie worden gevraagd om alsnog een toestemmingsverklaring
te tekenen opdat het BMA met de behandelend arts kan spreken? Als dat niet
is gebeurd, waarom is dat dan niet gebeurd? Welke rol speelt de DJI-arts of
de thans behandelende arts daarbij?Tot slot nog een opmerking. Er is een aantal keren gesproken over de onafhankelijkheid
van artsen, maar volgens mij is iedere arts onafhankelijk, ongeacht bij wie
of aan wie hij verbonden is.Mevrouw Vos (GroenLinks):U signaleert terecht het punt van de toestemmingsverklaring. Vindt u niet
dat een Bureau Medische Advisering eigenlijk moet zorgen voor informatie van
de laatstbehandelende arts, dus dat daar het initiatief moet liggen om die
informatie te verkrijgen en om toestemming te vragen aan de betrokkene?De heer Visser (VVD):Ja, dat zat ook een beetje achter mijn vraag verscholen. Het is moeilijk
om mij in die positie te verplaatsen, maar als ik moest beoordelen, zou ik
de meest recente gegevens willen hebben. Als ik die niet heb en als het probleem
is de toestemmingsverklaring, zou ik pogingen ondernemen om die alsnog te
krijgen om de laatste, meest adequate informatie te hebben. Ik ga er niet
naar gissen waarom dat niet is gebeurd. Dat weet ik niet.Mevrouw Vos (GroenLinks):Vindt u dat het wel zou moeten gebeuren, voordat je tot een verantwoord
oordeel kunt komen of iemand inderdaad op een verantwoorde wijze het land
uit kan worden gezet?De heer Visser (VVD):Vanzelfsprekend heb je de meest recente, beste informatie nodig.Mevrouw Vos (GroenLinks):Dus u vindt ook dat het oordeel eigenlijk niet goed is,
zoals het nu is gegaan, en dat BMA eigenlijk zijn huiswerk over moet doen?De heer Visser (VVD):Dat weet ik niet, zolang ik niet weet wat de achterliggende reden is waarom
het niet is gebeurd. Als er wel initiatief is genomen, maar de persoon heeft
het niet gedaan, omdat hij het niet wilde of het is vergeten, werpt dat een
ander licht op de zaak. Dat weet ik nu niet. Ik kan daarnaar gissen, maar
dat wil ik niet.Mevrouw Vos (GroenLinks):Maar goed, als dat niet de reden is, maar als de toestemmingsverklaring
niet is gevraagd, zou u tegen de minister zeggen: minister, zorg dat dit geregeld
wordt, want die laatste medische informatie is van groot belang?De heer Visser (VVD):Ja, dat kan de persoon in kwestie misschien zelf ook in deze procedure.
Om die reden heb ik deze vraag ook gesteld. Om tot een oordeel te komen, moet
je eerst weten wat er is gebeurd in die maanden.De heer Straub (PvdA):Ik ben benieuwd hoe u oordeelt over het antwoord op vraag 7, waarin de
minister zegt dat er evenmin enige aanleiding was om een andere arts in te
schakelen voor een third opinion, omdat de behandelend arts, dus in de inrichting,
en BMA niet tot een tegengestelde conclusie zijn gekomen. Het BMA had dus
wat moeten doen, als de arts van de inrichting een andere mening had gehad,
maar nu zij hetzelfde idee hebben, hoeft dat helemaal niet, zegt de minister.
Toch?De heer Visser (VVD):Sorry, ik zat mee te lezen om te kijken of ik de goede vraag 7 had. U
bedoelt vraag 7 van mevrouw Lambrechts? In die verschillende vragen komt steeds
hetzelfde punt terug. Ik kan nu wel heel snel lezen wat er precies bij die
vraag staat, maar het is beter om de vraag aan de minister te stellen wat
er in de praktijk is gebeurd, want dan kunnen wij een oordeel geven.De heer Jager (CDA):Voorzitter. Wij hebben vaak gesproken over de Schipholbrand en de slachtoffers
daarvan. De Kamer vond het steeds belangrijk om aandacht te hebben voor de
slachtoffers en vooral voor de overlevenden van die brand. De beantwoording
van de vragen van de drie collega's in de Kamer roept bij ons een aantal vragen
op die voor een deel aansluiten bij datgene wat door de voorgaande sprekers
naar voren is gebracht.Het is niet helemaal duidelijk om hoeveel mensen het gaat. Hoeveel mensen
verblijven op dit moment in Ulrum? In de vraag van mevrouw Vos gaat het om
17 mensen, maar er waren op een gegeven moment 23 mensen die last hadden van
PTSS en 15 van een acute stoornis. Vervolgens komen er berichten dat er op
dit moment 25 mensen in Ulrum verblijven. Wie bevindt zich waar en in welk
traject van de nazorg?Waarom zouden wij het op bezwaarprocedures moeten laten aankomen? De heer
Visser heeft daarnet ook al gevraagd hoe het zit met die third opinion, waarover
wij op 23 november met elkaar hebben gesproken. De adviesaanvraag bij
het BMA was begin december. Op dat moment werden de mensen overgedragen door
de behandelende medici van de inrichting, de DJI, aan de specialisten van
het PTSS-team in Groningen. Het advies werd opgesteld toen zij onder behandeling
waren van het specialistenteam in het noorden des lands. De vraag is waarom
dat advies hier niet bij is betrokken. Die adviezen komen medio januari los.
Voor ons is het belangrijk om te weten waarom dat oordeel er eventueel niet
bij is betrokken. Zijn dat geen medici die door het BMA als zodanig worden
gezien of herkend?Een van de belangrijke vragen die al vaker aan de orde is geweest, is
hoe het staat met de mogelijke behandeling in het land van herkomst. Dat is
een van de aspecten die bijvoorbeeld in het BMA-protocol wordt vermeld: er
wordt gekeken naar de situatie waarin de slachtoffers zich bevinden, maar
ook naar de behandelmogelijkheden in het land van herkomst. Zijn die mogelijkheden
voldoende onderzocht?De belangrijkste vraag is dus waarom de mening van de specialisten naar
wie zij waren verwezen, niet in het oordeel is meegenomen. Ik kan lang zijn
over dit verhaal, maar ik denk dat het belangrijkste is dat wij antwoorden
krijgen op met name dit soort vragen, zodat wij weten wat zich precies heeft
afgespeeld en welke mensen in dezen een belangrijke rol hebben gespeeld.Op een gegeven moment is er sprake van dat ongeveer 60 mensen zich in
een nabehandeltraject zouden bevinden, van wie ongeveer de helft doorverwezen
zou zijn naar Ulrum. Dan kom ik uit op ongeveer 30 mensen. Dat verhoudt zich
tot de 23 plus 15, waar de minister in de beantwoording op duidt. Op andere
vragen wordt echter geantwoord dat het zou gaan om vijftien of achttien mensen,
van wie er vijftien op dit moment een negatieve beschikking hebben gekregen.
Met name over die zaken willen wij dus graag opheldering, met name over de
vraag op welk moment de adviesaanvraag bij het BMA terecht is gekomen en waarom
niet de toestemming van de slachtoffers is gevraagd voor het raadplegen van
die specialisten.Mevrouw Vos (GroenLinks):Welke betekenis heeft het voor u dat de laatste behandelende artsen niet
betrokken zijn bij de beoordeling of iemand verantwoord terug kan naar het
land van herkomst en welke consequenties verbindt de CDA-fractie daaraan?De heer Jager (CDA):In eerste instantie is het belangrijk dat wij antwoord krijgen op de vragen
die wij juist daarover stellen. Die vragen worden immers Kamerbreed gedeeld,
juist omdat de indruk bestaat dat men naar die artsen is verwezen door de
eerdere behandelende medici. Die link moet echter eerst worden gelegd. In
die zin zijn wij afhankelijk van de antwoorden van de minister op de vragen
die wij nu hebben gesteld.Mevrouw Vos (GroenLinks):Vindt u het verantwoord dat mensen het land uit worden gezet, alleen op
grond van een advies dat in de beginperiode over hen is gegeven, zonder dat
zij op het laatst nog zijn gezien?De heer Jager (CDA):Afhankelijk van de stand van het onderzoek en de onderzochte mogelijkheden
voor eventuele doorbehandeling op basis van een behandelplan kan worden vastgesteld
of doorbehandeling in het land van herkomst mogelijk is. Daarvan zal veel
afhangen. Als dat in heel positieve zin naar voren komt, kan ik mij best voorstellen
dat dat tot de mogelijkheden behoort. Ik sluit op dit moment
echter nog niets uit, omdat ik eerst het antwoord van de minister op de daarover
door ons gestelde vragen wil horen.De heer Van der Staaij (SGP):Voorzitter. Opnieuw spreken wij over opvang van en nazorg voor slachtoffers
van de brand in het detentiecentrum Schiphol. Bij de overlevenden van de Schipholbrand
staan de gebeurtenissen in die donkere nacht nog haarscherp op het netvlies.
Wat zij hebben meegemaakt, is diep ingrijpend. Gevoegd bij de onzekere situatie
en de psychisch belastende situatie waarin zij verkeren, hakten die gebeurtenissen
er diep in. Dat wil ik toch nog even nadrukkelijk als kader en als achtergrond
vooropstellen. Wij kunnen wel gauw spreken over allerlei formele regeltjes,
maar je moet ook dat beeld in je achterhoofd hebben. Anders doe je geen recht
aan wat bij dit onderwerp aan de orde is.De SGP-fractie heeft vanaf het begin aangegeven dat wij bijzonder zorgvuldig
moeten omgaan met de mensen die ook getraumatiseerd zijn door de brand. Trefwoord
moet zijn: een ruimhartige benadering. Buiten twijfel moet zijn dat voor mensen
die bijvoorbeeld aan PTSS of een andere stressstoornis lijden, een goede behandeling
gewaarborgd is. Dat brengt mij bij de twee punten die in dit debat al door
anderen aan de orde zijn gesteld. Als al niet in Nederland uitbehandeld kan
worden, moet behandeling gewaarborgd zijn in het land waar betrokkene naar
toe gaat. Ik dring daarom aan op een zo coulant en ruimhartig mogelijke manier
van werken opdat vaststaat dat de zorg individueel toegankelijk en beschikbaar
is.In de medische beoordeling door het BMA moet men kunnen beschikken over
de meest actuele medische gegevens, ook die gegevens die afkomstig zijn van
de huidige behandelaren. Ik vond het eerlijk gezegd een beetje stuitend dat
er werd gezegd dat die in een bezwaarprocedure aan de orde moeten komen, omdat
er formeel nog geen toestemming was verstrekt. Zou het ook hier niet een kwestie
van meedenken zijn, van een sterk inlevingsvermogen om je best te doen om
die verklaringen van betrokkenen te verkrijgen opdat er over de meest recente
informatie kan worden beschikt? Dit zou wat ons betreft het uitgangspunt moeten
zijn. Ook hier geldt zo ruimhartig als maar enigszins mogelijk is, een beetje
meedenken en niet te miezerig doen.De heer De Wit (SP):De heer Van der Staaij heeft gesproken over de wens dat in het land van
herkomst medische behandeling gewaarborgd is. Wat is zijn bedoeling? Vindt
hij het voldoende als er in theorie een arts beschikbaar is of is hij van
mening dat in dit geval ook de zekerheid moet bestaan dat iemand werkelijk
geholpen kan worden als hij naar die plaats wordt teruggestuurd?De heer Van der Staaij (SGP):Voor mij is het uitgangspunt dat individueel getoetst moet worden of de
medische zorg werkelijk beschikbaar is. Ik weet dat dit een schepje bovenop
de gangbare uitleg van de bepalingen betekent, maar wij hebben hier te maken
met een uitzonderlijke situatie. Juist door die brand in de opvang, is er
een medische situatie ontstaan waarin behandeling aangewezen is. Eerlijk gezegd
was onze eerste insteek in het debat dat die behandeling in Nederland moest
worden afgemaakt. Als dit te ver gaat, omdat dit lang zal duren, zou die behandeling
op zijn minst gewaarborgd moeten zijn in het land van herkomst.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.Minister Verdonk:Voorzitter. Na de afgrijselijke gebeurtenissen van drie maanden geleden
op Schiphol, de brand die aan elf mensen het leven heeft gekost, hebben wij
een aantal keer met elkaar gedebatteerd. Mijn betoog zal ik beginnen met aan
te geven welke behandelingen er vanaf het eerste moment zijn geweest en hoe
wij het hele traject vorm hebben gegeven. Daarna zal ik iets zeggen over het
BMA-advies en de toetsing.Tijdens het verblijf in de detentiecentra is de fysieke en geestelijke
toestand van de overlevenden door de medische diensten aldaar nauwlettend
gevolgd. In dat kader zijn zowel individuele gesprekken als groepsgesprekken
gehouden, waarvan systematisch verslag is gemaakt. Waar nodig is doorverwezen
naar een psycholoog of psychiater. Dat konden ook psychologen of psychiaters
van buiten zijn, die in opdracht van DJI de slachtoffers behandelden. Daarnaast
hebben geestelijk verzorgers en terugkeerfunctionarissen hulp verleend. Eind
november, begin december zijn de eerste slachtoffers overgeplaatst naar opvanglocaties
van het COA. Ook tijdens de opvang bij het COA is adequate begeleiding en
zorg georganiseerd. In dat kader is samenwerking gezocht met het Kenniscentrum
PTSS. GGz Groningen heeft een aantal dagen nodig gehad om in samenwerking
met dat kenniscentrum de psychische zorg te organiseren. Daarom is tot 15 december
tijdelijk gebruikgemaakt van Bureau Verster. De Medische Opvang Asielzoekers
heeft dit bureau gevraagd een intake te doen en de zorgbehoefte in kaart te
brengen.Vanaf 15 december heeft GGz Groningen de zorg overgenomen, die als
volgt is georganiseerd: er is een individuele benadering van personen; er
vindt groepsvoorlichting plaats over PTSS; twee maal per week is er inloopspreekuur;
er is een medicatiespreekuur; er wordt samengewerkt met een interculturele
psychiater; de crisisdienst is op de hoogte gesteld. Voorzover op dit moment
bekend is, is er dus adequate zorg voor en begeleiding van de slachtoffers.
Verder wacht ik het onderzoek van de Onderzoeksraad voor veiligheid af, waarvan
de wijze van nazorg deel uitmaakt.Mevrouw Vos (GroenLinks):De minister zegt dat de slachtoffers adequaat worden begeleid. Hoe kan
het dan dat de heer Verster moest vaststellen dat niemand van de mensen waarmee
hij op 5 december een intakegesprek hield, was behandeld voor PTSS? Het
hoofd van de behandelingen zegt nu: voor de meeste mensen heeft het geen zin
om ze te behandelen omdat ze nu eenmaal snel het land uit moeten, en daarom
ondersteunen wij ze alleen. Hoe kan het dat de mensen niet worden behandeld?Minister Verdonk:Ik heb zojuist verteld wat voor zorg er wordt verleend. Ik neem aan dat
die zorg voldoende is, omdat die is geïndiceerd door artsen, maar ik
ben geen medicus, net zo min als mevrouw Vos.Mevrouw Vos (GroenLinks):De minister is geen medicus maar zij is wel verantwoordelijk voor de opvang
van deze mensen, voor het COA, voor de Medische Opvang Asielzoekers en voor
het BMA. Vindt er nu wel of geen behandeling plaats voor PTSS? Van het hoofd
behandeling van de GGz Groningen-Winschoten heb ik begrepen dat er geen behandeling
plaatsvindt omdat de periode te kort is. Daarop krijg ik graag een reactie.Minister Verdonk:Voorzitter. Ik deel u net mee wat er op dit moment gebeurt en wat de GGz
Groningen doet. Ik heb u precies gezegd wat dat allemaal inhoudt. Als de deskundigen
van GGz Groningen dit de manier vinden om mensen te behandelen, dan neem ik
aan dat dit voldoende is.Mevrouw Vos (GroenLinks):Voorzitter. Ik heb hier een groot probleem mee. Volgens mij is het eerder
andersom en wordt de GGz Groningen beperkt door het feit dat een grote groep
van deze mensen snel het land uit moet. De ggz vindt zelf dat dit het onmogelijk
maakt om over te gaan tot een behandeling voor PTSS, terwijl dat natuurlijk
wel is waar het om gaat. Mijn tweede vraag is: hoe kan het nu dat voor mensen
die al op 27 oktober 2005 deze ramp hebben meegemaakt in de periode tot
aan december 2006 nog geen enkele echte behandeling had plaatsgevonden? Op
die twee vragen wil ik een antwoord van de minister.Minister Verdonk:Voorzitter. Ik blijf bij wat ik net heb gezegd. Ik ben niet degene die
bepaalt wat voor behandeling iemand moet krijgen die PTSS heeft of een acute
stressstoornis. Daarvoor hebben wij deskundigen.Het is zo dat wij vanaf het begin af aan precies hebben gedaan wat de
artsen nodig vonden. Op het moment dat er gezegd werd dat mensen niet meer
in een detentiesituatie kunnen zitten, hebben wij die mensen in een open situatie
geplaatst in Ulrum. Een deel van de mensen die daar zitten, is daar trouwens
slechts administratief ondergebracht. In feite zijn zij op dit moment bij
familie in het land. Die mensen zitten nu formeel in een opvangcentrum in
Ulrum.Voorts is door de IND gevraagd aan het BMA om advies uit te brengen over
de vraag of uitzetting gelet op de gezondheid van de vreemdelingen nog achterwege
dient te blijven, ex artikel 64 van de Vreemdelingenwet. Dat is gebeurd door
de IND. Het BMA heeft toen advies ingewonnen van de behandelende artsen die
bekend waren gemaakt – dat is vanavond ook al aan de orde geweest –
door de vreemdeling middels een daartoe ingevulde toestemmingsverklaring.
Op basis van de medische gegevens die zijn opgevraagd bij de behandelende
artsen kon volgens het BMA een advies worden opgesteld. Het BMA heeft dus
de indicatie gevolgd van de DJI-artsen en ook van de artsen die men in de
toestemmingsverklaring heeft opgegeven. Het BMA heeft van die gevallen ook
geconstateerd dat er sprake was van PTSS of een acute stressstoornis. Dat
betekent dus ook dat er geen conflict was tussen de mening van het BMA en
van de eerdere artsen. Men had dezelfde mening. Omdat dit zo was, was er dus
ook geen reden om een derde opinie te vragen.Ik wil u wel zeggen dat ik naar de Kamer heb geluisterd vanavond en dat
ik u in ieder geval wil toezeggen dat ik morgen een brief zal doen uitgaan
waarin duidelijk wordt gemaakt dat mensen nogmaals een toestemmingsverklaring
kunnen invullen om ook het oordeel van de laatste artsen kenbaar te maken
aan het BMA, zodat het BMA dat ook kan meewegen.Mevrouw Vos (GroenLinks):Dit is een belangrijke toezegging van de minister. Laten wij dus gewoon
vaststellen dat dit gaat gebeuren. Het blijft natuurlijk onbegrijpelijk dat
dit niet gewoon eerder is gebeurd. Het lijkt mij vanzelfsprekend dat een BMA
zorgt dat het op de hoogte is van de laatste informatie en de laatste stand
van zaken. Laten wij zeggen dat dit een belangrijke toezegging is, dus daar
ben ik blij mee.Ik wil toch nog terug naar het eerdere verhaal van de minister, want zij
ging opeens heel snel verder.De voorzitter:Sorry dat ik mij ermee bemoei, maar ik wil iets zeggen naar aanleiding
van uw "de minister ging snel verder". U stelt vragen, u krijgt
antwoorden. Zo gaat dat toch in een debat? Oké, stelt u uw vraag.Mevrouw Vos (GroenLinks):Voorzitter. Ik luister heel goed naar het antwoord dat de minister geeft.
De minister zei eerder geen arts te zijn en dus af te gaan op wat de artsen
haar zeggen. Ik zou haar toch willen vragen om de Kamer desnoods schriftelijk
te informeren over de vorm van behandeling – ik bedoel dit echt inhoudelijk –
die heeft plaatsgevonden bij deze mensen. Ik heb u net gezegd dat de heer
Verster in ieder geval heeft gemeld dat nog geen enkele behandeling had plaatsgevonden.
Hij heeft daar ook geen aanvang mee kunnen maken, omdat hij plaats moest maken
voor de GGz Groningen/Winschoten. Ik heb van de ggz begrepen dat men ook niet
heeft behandeld voor PTSS. Op dat punt wil ik toch graag een toelichting van
de minister, desnoods schriftelijk. Het komt mij namelijk voor dat degenen
die aan die stoornis lijden wel degelijk behandeld moeten worden.Minister Verdonk:Ik heb hier voor mij liggen het protocol PTSS van het Instituut voor Psychotrauma.
Daarin staat dat, als er sprake is van een PTSS of van een acute stressstoornis,
het belangrijk is dat de betrokkenen nog dezelfde dag hun verhaal kunnen vertellen
en dat zij dezelfde dag emotioneel gesteund worden. Het gaat erom dat er dan
geïnformeerd wordt naar reacties naar aanleiding van de eerste dag. Het
gaat ook om praktische zaken, die geregeld moeten worden, zoals het informeren
van het thuisfront en het regelen van het werk. Dat alles gebeurt dus allemaal
de eerste dag volgens het protocol.De dag daarna is het belangrijk dat het verhaal verteld wordt en dat er
vragen over dat verhaal gesteld worden. Het gaat erom dat de mensen emotioneel
gesteund worden. Men informeert naar de verwerking en naar de verwerkingsreacties,
alsook naar mogelijke reacties uit de omgeving. Er wordt dan besproken op
welke wijze men het leven weer invulling kan geven.Veertien dagen later, zo zegt het protocol, probeert men weer met de mensen
in contact te komen en ze hun verhaal weer te laten vertellen. Er worden daarover
dan ook weer vragen gesteld. Vervolgens wordt er gevraagd naar het verloop
van de verwerking. Tevens wordt uitgelegd hoe die verwerking gaat. Daarop
worden ook weer de reacties uit de omgeving besproken.Twee maanden later, zo vervolgt het protocol, wordt er weer geïnformeerd
naar het verloop van de verwerking. Er worden veranderingen
besproken die zich hebben voorgedaan in het privé-leven van de mensen
en bijvoorbeeld in hun persoonlijke waarde. Bij stagnaties in het verwerkingsproces
wordt er doorverwezen.Ik kan nog wel doorgaan over de herbeleving, de gevoelsmatige inperking,
de verhoogde waakzaamheid en de prikkelingen. Dit is in ieder geval het protocol
voor de verwerking van PTSS. Meer kan ik er niet over zeggen.Mevrouw Lambrechts (D66):Ik ben blij met de toezegging van de minister dat er alsnog iets wordt
recht gezet. Toch wil ik graag weten wat er mis is gegaan. Wij hebben heel
zorgvuldig een debat gevoerd. Ook hebben wij van de minister te horen gekregen
op welke manier het Bureau Medische Advisering (BMA) het advies van de behandelend
geneesheer zwaar zal laten meewegen. Ineens is er nu de situatie dat er kennelijk
een onderscheid is tussen behandelend geneesheer en in uw tekst nieuw behandelend
geneesheer. Iedereen voelt echter op zijn klompen aan dat het bij de nieuw
behandelend geneesheer altijd gaat over de thans behandelend geneesheer die
een oordeel moet kunnen vellen over de huidige situatie. Dezelfde artsen van
de Dienst Justitiële Inrichtingen hebben schriftelijk verklaard hoe het
ermee is. In het antwoord van de minister zijn zij ook degenen geweest die
de betrokkenen hebben verwezen naar een andere locatie. Die artsen zouden
nu en masse aan het BMA verklaard hebben dat de betrokkenen met een gerust
hart ad hoc en pardoes uitgezet kunnen worden! Dat vind ik zo vreemd. Ik heb
er behoefte aan dat dit wordt uitgelegd.Minister Verdonk:Ik ga even terug naar de behandelingen. Er wordt de hele tijd maar denigrerend
gedaan over de DJI-arts. Bovendien wordt er getwijfeld aan zijn onafhankelijkheid
en deskundigheid. Ik wil dit toch even gezegd hebben. Het is niet alleen de
DJI-arts; er is ook gebruik gemaakt van psychologen, psychiaters en een crisisdienst.
Het is dus wel degelijk heel zorgvuldig gegaan.Het BMA beantwoordt een aantal vragen. Het gaat na welke klachten betrokkene
heeft, welke behandeling daarvoor geschikt is, of een dergelijke behandeling
in het land van herkomst of in het derde land waarnaar uitzetting plaatsvindt,
beschikbaar is, of het uitblijven van behandeling zal leiden tot een medische
noodsituatie en op welke wijze betrokkene kan reizen. Op grond daarvan adviseert
het BMA de IND. Volgens mij is dat gebeurd. Er waren dus genoeg rapporten
van behandelend artsen. Die zijn allemaal in overweging genomen in het advies
van het BMA aan de IND. Net heb ik u toegezegd dat morgen de brief uitgaat
op basis waarvan nieuwe gegevens verstrekt kunnen worden. Formeel zou dat
natuurlijk bij het bezwaar gebeuren, want iedereen kan bezwaar aantekenen.
Het overgrote deel van de mensen heeft dat ook gedaan. In de bezwaarprocedure
is het namelijk mogelijk om een nieuwe toestemmingsverklaring af te geven
en nieuwe gegevens van huidige artsen in overweging te nemen. Ik heb van de
Kamer begrepen dat zij die procedure te formeel vindt. Daarom ben ik ervan
afgestapt en heb ik deze tussenstap gezet.Mevrouw Lambrechts (D66):Dit zijn heel veel woorden, maar toch vormen zij absoluut geen antwoord
op mijn vragen. Wat de minister erin denkt te horen, is ook niet wat ik zeg.
Uit mijn mond komt geen kwaad woord over de DJI-arts, integendeel. Ik lees
in de beantwoording van de minister dat deze mensen begaan zijn met het lot
van de betrokkenen bij de Schipholbrand. Zij verwijzen naar een andere locatie
omdat zij daar, dus in het huis van bewaring, niet meer goed kunnen helpen.
Daarom moesten zij naar een andere plek. Ik vind het dan een raar verhaal
dat die mensen zo ongeveer tegelijkertijd aan het BMA zouden hebben laten
weten dat er niets aan de hand was en de betrokkenen bij de brand gewoon uitgezet
konden worden. Dat is gewoon niet geloofwaardig.Minister Verdonk:Dat is ook niet gebeurd. De DJI-artsen hebben wel degelijk gezegd dat
er iets aan de hand was met deze mensen. Het BMA-arts is daarom ook uitgegaan
van een PTSS of een acute stressstoornis. Daarom heeft hij de indicatie van
de DJI-arts overgenomen. Om die reden is ook aan niemand om een derde mening
gevraagd en is betrokkene zelf nergens voor een gesprek uitgenodigd. De eerste
indicatie van de DJI-arts was immers integraal overgenomen. Dat was: PTSS
of acute stressstoornis.Mevrouw Lambrechts (D66):Vijftien mensen hebben nu te horen gekregen dat zij het land moeten verlaten.
Deze vijftien mensen zijn voor een groot deel doorverwezen door de arts van
de Dienst Justitiële Inrichtingen. Die heeft gezegd dat zij niet in detentie
konden blijven, maar naar een andere plek moesten worden overgebracht. Die
arts zou dan tegelijkertijd aan het BMA een verklaring geven dat er niets
aan de hand was en deze mensen zo het land konden worden uitgezet? Dat kan
toch niet? Ik kan dat niet rijmen.Minister Verdonk:Zo is het ook niet gegaan. De diagnose PTSS is gesteld. Zoals ik net al
zei, gaat het BMA alleen maar na of reizen mogelijk is en of in het land van
herkomst de benodigde behandeling beschikbaar is. Dat is de taak van het BMA.
Het BMA heeft in vijftien gevallen geconstateerd dat dat mogelijk was. In
vier gevallen zijn nadere reiscondities gesteld. Het gaat er dus niet om dat
er niets aan de hand is; het gaat erom dat er wel iets aan de hand is, namelijk
PTSS of een acute stressstoornis, maar dat er behandeling mogelijk is in het
land van herkomst en dat er geen beletsel is om te reizen. Dat beoordeelt
het BMA.De heer Straub (PvdA):Ik ben blij met de toezegging van de minister dat de Kamer morgen een
brief van haar ontvangt. Wat mij betreft, mag het iets verder rond gemaakt
worden. De minister zette net uiteen welk schema wordt gevolgd ingeval van
een posttraumatisch stresssyndroom. Kan daarin niet stomweg worden opgenomen
dat over iedereen de laatste stand van zaken bekend moet zijn bij degene die
aan de hand van het syndroom advies moet uitbrengen over de mogelijkheid om
die personen al dan niet uit te zetten? Wellicht was er met sommige mensen
op het moment dat zij uit detentie werden ontslagen, niets aan de hand, maar
heeft zich bij hen in de zes, zeven weken erna iets gemanifesteerd. Ik vind
dat aan de hand van het mooie schema van de minister moet worden gecheckt
of dit aan de orde is of niet.Ik heb ook nog een vraag naar aanleiding van de slotzin van de minister
voordat de interrupties begonnen. Zij noemde het rapport naar
aanleiding van het onderzoek van de Onderzoeksraad voor Veiligheid. Ik zou
me kunnen voorstellen dat een belangrijk deel van dit onderzoek al is afgerond;
is het mogelijk om binnenkort inzicht te verkrijgen in de bevindingen van
de raad over de eerste periode? Dit zou wellicht een aantal zorgen bij mij
kunnen wegnemen; wij zijn immers niet deskundig en de minister moet op een
aantal terreinen ook maar afgaan op wat er wordt gezegd.Minister Verdonk:Wat de eerste vraag betreft, de brief gaat morgen de deur uit. Dan is
het aan de betrokkene om de toestemmingsverklaring te tekenen en daarna kan
het BMA de beschikbare informatie van de ggz-artsen verzamelen. Het bureau
komt dan eveneens tot het advies dat de betrokkene kan reizen, of tot een
ander advies. Daarna neemt de IND een beslissing. Zo zal het ook gaan, dit
kan geen oneindige weg zijn. Als er nu een toestemmingsverklaring wordt getekend
en het oordeel van de behandelende artsen bij de zaak wordt betrokken, kan
er niet op de 26ste dag van de termijn van 28 dagen weer zo'n verklaring worden
ingevuld. Wij gaan het nu één keer doen, want dat heb ik de
Kamer uit een oogpunt van zorgvuldigheid toegezegd. Maar als er een advies
van het BMA is dat de betrokkene kan reizen en dat er in het land van herkomst
een behandeling mogelijk is, dan gaan wij dat ook toepassen.Wat u vraagt over het rapport van de onderzoeksraad, kan ik niet toezeggen.
Minister Donner heeft toegezegd dat de onderzoeksraad het zeker zal laten
weten, als er uit het onderzoek iets blijkt wat acuut optreden vergt.Mevrouw Huizinga-Heringa (ChristenUnie):Ik ben erg blij met de toezegging van de minister, maar ik wil er nog
wel graag een bevestiging van dat de 15 personen die nu al het land zouden
kunnen verlaten, ook een brief krijgen, dus ook degenen die een bezwaarprocedure
zijn gestart, zodat ook voor hen het oordeel van de behandelende artsen meegewogen
zal worden.Minister Verdonk:Ik kan me voorstellen dat u dit nog even zeker wilt stellen, ik kan uw
vraag met een volmondig ja beantwoorden.De heer De Wit (SP):Maar is Nederland niet verplicht om nu even niet te praten over vertrek,
maar de mensen met een traumatische stressstoornis gewoon te behandelen en
daarna te handelen volgens artikel 64 en alles wat daarmee samenhangt? En
al u dit niet vindt, dan wil ik van u weten welke extra zekerheid u hebt,
om met de heer Van der Staaij te spreken, dat in ieder individueel geval een
behandeling mogelijk is, concreet toegespitst op de persoon.Minister Verdonk:Ik heb steeds gezegd dat ik heel zorgvuldig met deze mensen zal omgaan,
en dat doe ik ook. Ik ben de Kamer vanavond daarin ook weer tegemoetgekomen.
Ik zie geen enkele reden om daarnaast nog af te wijken van de formele procedures.
Het BMA toetst of behandeling in het land van herkomst mogelijk is. Als dit
zo is, zie ik geen enkele reden om deze mensen hier te laten behandelen. Laten
wij ook niet vergeten dat zij niet voor niets in de vreemdelingenbewaring
zaten, dat was al ter fine van terugkeer, van uitzetting naar het land van
herkomst. Wij hebben er al een aantal keren over gedebatteerd dat het BMA
toetst of er een behandeling in het land van herkomst beschikbaar is. Dat
is de formele eis en daar wil ik me ook aan houden.De heer De Wit (SP):Ik ben opnieuw verbijsterd dat de minister na de dramatische gebeurtenissen
die hebben plaatsgevonden, tegen deze mensen durft te zeggen dat zij wel met
een reden in vreemdelingenbewaring zaten, dat er wel iets ernstigs is gebeurd,
maar dat de minister daar toch overheen stapt. Dat kan er bij mij gewoon niet
in. Wat is dat toch voor een opstelling van de minister? Deze mensen zijn
hier beschadigd. Deze mensen moeten hier behandeld worden. De minister heeft
gelet op de praktijk van het BMA niet de garantie dat de mensen daadwerkelijk
hulp beschikbaar krijgen. Dat is de oude discussie die wij met de minister
voeren. Ik en andere collega's willen dat die zekerheid er wel is, als de
minister ze al terugziet. Mijn eerste opvatting is dat de mensen hier behandeld
moeten worden. Ik vind dat wij dat moreel verplicht zijn.Minister Verdonk:De heer De Wit kan voorspellen dat ik dat niet met hem eens ben. Ik vind
dat wij moreel verplicht zijn om de mensen alle zorg te geven die zij nodig
hebben. Wij hebben dat steeds gedaan en wij doen dat vandaag de dag nog steeds.
Er is echter ook een formele procedure. Die betreft de vraag of de benodigde
medische zorg in het land van herkomst beschikbaar is. Het is inderdaad een
oude discussie, die wij al vaker met elkaar hebben gevoerd. Ik zie geen reden
om ervan af te wijken.Wat deze mensen ook nodig hebben is duidelijkheid. In dat verband –
vergeef mij de vrijheid – wil ik iets zeggen over het bezoek dat een
aantal Kamerleden vrijdag aanstaande aan het vertrekcentrum zal brengen. De
Kamer gaat over haar eigen agenda en haar eigen bezoeken, maar ik wil de Kamerleden
toch ook in overweging geven wat dergelijke bezoeken kunnen betekenen voor
de mensen in het vertrekcentrum. Zij zien dat er mensen uit Den Haag komen
en denken dat die mensen uit Den Haag erover gaan. Zij denken dat die mensen
uit Den Haag ervoor zullen zorgen dat zij mogen blijven. Dat betekent dat
die mensen steeds weer onzekerheid krijgen door dit soort bezoeken. Men weet
waarschijnlijk dat er ook een aantal letseladvocaten aanwezig zijn in het
vertrekcentrum, die allerlei ideeën hebben over wat zij willen en kunnen
doen. Ik maak mij daar bezorgd om.Mevrouw Vos (GroenLinks):Ik ben één van de mensen die vrijdag gaat, in elk geval
met de collega's De Wit en Straub. Wij maken ons ernstig bezorgd als wij horen
wat in Ulrum aan de hand is. Wij horen over een groep mensen die ernstig getraumatiseerd
zijn, die nauwelijks behandeling krijgen en die in hun onzekere situatie steeds
verder in paniek raken en soms zelfs uit het lood raken en zelfmoordpogingen
doen. Wij willen kijken of het zo is en zelf van de mensen daar horen hoe
hun situatie is en hoe de behandeling verloopt. Het lijkt mij eerlijk gezegd
ook de plicht van een volksvertegenwoordiger om dat te doen.Minister Verdonk:Mevrouw Vos weet ook dat het allergrootste deel van de mensen bij familie
of bij vrienden is ondergebracht en dat de ggz in Groningen een gerenommeerde
instelling is, die op dit moment de behandeling en de verzorging
van de mensen tot haar verantwoordelijkheid rekent.Ik wil nu even naar de cijfers. Volgens de DJI-check waren er 60 mensen
BMA-geïndiceerd. Eén ervan was een bolletjesslikker; die is vrijwillig
vertrokken. Dan blijven er 59 over. In verband met asiel zitten er drie in
de centrale opvang. Er is twee keer advies aangevraagd. Eén keer kan
het niet beoordeeld worden in verband met asiel, met rechtmatig verblijf.
Eén advies is ontvangen en houdt in dat de persoon kan reizen. Eén
keer is geen advies aangevraagd. De reden daarvan is dat de persoon rechtmatig
verblijf heeft. In verband met artikel 64 zitten in de centrale opvang 24
mensen. Er is ook 24 keer advies aangevraagd en er zijn 24 adviezen. Negen
keer is artikel 64 van toepassing. Vijftien keer is het advies dat reizen
mogelijk is, waarbij in vier gevallen is gesteld dat nadere reiscondities
nodig zijn. Eén man is MOB gegaan. Die persoon zou kunnen reizen, als
hij aanwezig was. In bewaring zitten nog 31 mensen, 28 keer is advies aangevraagd
en er zijn 27 adviezen uitgebracht. Allen kunnen reizen. Er is één
keer een vrijwillig vertrek geweest. Drie keer is de bewaring opgeheven, zeven
keer is er een uitzetting geweest en nog 16 personen zitten in bewaring met
medische aspecten. Eén persoon kan niet worden beoordeeld vanwege het
feit dat hij geen toestemmingsverklaring heeft afgegeven. Die persoon blijft
dus in bewaring vastzitten. Er is drie keer geen advies aangevraagd en dat
komt doordat er twee keer een vrijwillig vertrek was en één
keer de bewaring is opgeheven. Er zijn verder drie niet-geïndiceerden.
Aan hen was reeds voor de DJI-check artikel 64 van toepassing. Zij zaten reeds
in de centrale opvang en voor hen heeft BMA advies uitgebracht. Daarover is
verder niets bekend.Mevrouw Lambrechts (D66):Ik krijg nu toch de indruk dat bijna uitsluitend wordt nagegaan of deze
mensen in staat zijn om te reizen, terwijl dat niet strookt met mijn beleving
van het debat dat wij eerder over dit onderwerp hadden. Ik denk hierbij aan
het debat dat wij op 23 november voerden en aan de vragen die u gaf op
vragen van mevrouw Vos. Tijdens het debat hebben wij gevraagd om een ruime
interpretatie te hanteren, juist voor deze groep, omdat wij daarvoor een bijzondere
verantwoordelijkheid hebben. Daarom vraag ik waaruit blijkt dat bij de beoordeling
extra ruimte is voor deze groep, voor de groep waarvoor wij een bijzondere
verantwoordelijkheid hebben en die een extra waarborg verdient.Minister Verdonk:Voorzitter. Ik heb zojuist het lijstje met alle verzorgings- en behandelingsmomenten
genoemd die er zijn geweest toen de personen nog in detentie zaten. Daarna
zijn er allerlei gesprekken gevoerd door mensen van de ggz in Groningen. Dus
volgens mij zijn deze mensen zeer zorgvuldig behandeld. Nu heb ik toegezegd
alsnog het oordeel van de huidige behande­laars bij de overweging van
het BMA te laten betrekken. Ik vind daarom dat wij een zeer zorgvuldige procedure
hebben gehad.Mevrouw Lambrechts (D66):Maar het artikel dat u steeds noemt ziet er specifiek op dat mensen in
staat zijn om te reizen, of het verantwoord is ze te laten terugkeren. Uit
uw antwoord blijkt niet dat de geestelijke toestand van de personen wordt
meegewogen. Daarover hebben wij eerder gesproken en daarbij is gezegd dat
in de aangegeven zin zal worden gehandeld.Minister Verdonk:Misschien begrijp ik u niet. Ik heb net gezegd dat het BMA in zijn advies
een aantal vragen beantwoordt. Daarbij wordt aangegeven of betrokkene klachten
heeft en, zo ja, welke dat zijn. Verder wordt gezegd wat de aard van de behandeling
van de klachten is, of die behandeling in het land van herkomst of in een
derde land mogelijk is, of het uitblijven van behandeling zal leiden tot een
medische noodsituatie en of betrokkene kan reizen. Volgens mij wordt dus alles
in aanmerking genomen.Mevrouw Lambrechts (D66):Nu krijgen wij van het ggz te horen dat het voor mensen met een PTSS ontzettend
schadelijk is als de behandeling niet kan worden voortgezet. De kans bestaat
nu dat deze mensen, waarvoor de behandeling net is begonnen of die een behandeling
krijgen die niet echt een behandeling mag heten, uit hun ritme worden gehaald.
Zij zijn nauwelijks een paar weken in behandeling en krijgen het bericht dat
zij over 28 dagen het land moeten verlaten. Dat doet die mensen geen goed.Minister Verdonk:Het oordeel daarover is nu juist aan de onafhankelijke artsen. Die artsen
waren eerst de DJI-artsen, daarna de BMA-artsen en nu komen daarbij degenen
die op dit moment de behandelaars zijn. Voorzitter. Ik laat het oordeel aan
de artsen.De heer Straub heeft gevraagd wat de uitspraak was van het centraal tuchtcollege.
Ik heb die uitspraak ontvangen en die bestudeer ik thans. Daarover kan ik
nog niets zeggen.Ik zie er geen reden toe om de stempelplicht zoals in Ulrum ook elders
in te voeren. Ik denk dat het belangrijk is dat de mensen in Ulrum bij elkaar
komen.Mevrouw Vos weet dat ik tijdens Kamerdebatten niet kan ingaan op een concrete
casus. Mensen kunnen halverwege de behandeling terug als er sprake is van
behandelingsmogelijkheden in het land van herkomst. Op dit moment zitten er
in het AZC in Ulrum vier mensen van de groep van vijftien. Elf mensen zitten
bij familie.De voorzitter:Ik zie dat er behoefte is aan een korte tweede termijn. Ik bepaal de spreektijd
op een derde van die in eerste termijn.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.De heer Straub (PvdA):Voorzitter. Ik ben blij met de toezegging van de minister van de brief
van morgen. Die haalt iets van mijn zorgen weg, maar ze zijn nog niet volledig
weg. Eigenlijk vind ik dat het mooie stroomschema dat de minister gaf over
het posttraumatisch stresssyndroom op iedereen die bij deze brand betrokken
is geweest, van toepassing zou moeten zijn. Immers, ook mensen die de inrichting
hebben verlaten en op dat ogenblik nog geen stoornis hadden, zijn weggegaan
zonder dat er een vervolgbehandelaar was. Inmiddels zijn er vele weken gepasseerd.
Een kenmerk bij zo'n stresssyndroom is dat het zich later kan openbaren. Ik
zou voor de zorgvuldigheid iedereen waarover geoordeeld wordt
dat hij het land uit kan omdat hij kan reizen, nog even door een deskundige
willen laten checken of sprake is van zo'n syndroom. Op die manier kunnen
wij zorgen voor een laatste update. Het lijkt mij van groot belang om achteraf
te kunnen zeggen dat wij uitermate zorgvuldig hebben gehandeld.Vandaag heb ik stukken gezien van een psychiater die mensen in behandeling
heeft genomen. In een aantal gevallen geeft hij aan dat mensen hier behandeld
moeten worden en nog niet klaar zijn om elders behandeling te ondergaan. Kan
de minister aangeven wat er gebeurt als de BMA'er zegt dat iemand kan reizen,
terwijl de behandelend arts een andere mening is toegedaan?De minister heeft verwezen naar het inspectierapport van de Gezondheidsraad
en de toezegging van minister Donner dat er iets komt als het noodzakelijk
is. Ik vind dat net iets te eng. Ik schud wat naïviteit van mij af en
wil door middel van een motie proberen wat meer aan de voorkant van het probleem
te komen.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende dat de slachtoffers van de Schipholbrand adequate nazorg van
psychische en lichamelijke klachten is toegezegd;overwegende dat tussen deskundigen verschil van mening bestaat over de
psychische en lichamelijke gesteldheid van de slachtoffers, met name diegenen
die met het oog op behandeling naar Ulrum zijn overgeplaatst;overwegende dat is aangedrongen op actualisering van de medische gegevens,
waarvan het BMA voor zijn onafhankelijk medisch onderzoek gebruik mag maken;overwegende dat de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) inmiddels gereed
is met haar onderzoek van de medische situatie en opvang van de slachtoffers
van de Schipholbrand;verzoekt de regering met klem, de Onderzoeksraad voor veiligheid te vragen,
in analogie aan eerdere tussentijdse rapportages inzake de Schipholbrand ook
het IGZ-onderzoek binnen een week aan de Kamer te doen toekomen, opdat de
Kamer de uitkomsten van dit onderzoek kan betrekken bij het oordeel over een
adequaat zijn van de tot nu toe geboden nazorg,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden Straub, Vos, Lambrechts en De
Wit. Naar mij blijkt, wordt zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 160(24587).De heer Visser (VVD):U begon uw eerste termijn met de opmerking "het is stuitend".
Als ik u nu in tweede termijn hoor, valt het dus wel mee.De heer Straub (PvdA):Ik vind het nog steeds stuitend dat wij het er hier over moeten hebben
dat wij het kennelijk niet voor elkaar krijgen om over zoiets dramatisch zulke
goede afspraken te maken dat debatten als het onderhavige niet meer nodig
zijn. Dat vond en vind ik stuitend.De heer Visser (VVD):Het is toch juist heel goed dat wij daarover praten om misverstanden de
wereld uit te helpen?De heer Straub (PvdA):Het stuitende zit er voor mij in dat die misverstanden nog bestaan, drie
maanden na de brand! Op 23 november hebben wij hier in mijn optiek goed
met elkaar gediscussieerd, daarbij helder aangevend waaruit goede nazorg bestaat,
terwijl er deze maand dingen naar voren komen die niet deugen. Een BMA gaat
af op een advies van een inrichtingarts, terwijl het niet noodzakelijk was
dat, als mensen al uit die inrichting waren vertrokken en bij een andere arts
waren, deze ook werd gehoord. Dát vind ik stuitend. In het begin hebben
wij gezegd dat een third opinion mogelijk moet zijn. Verder heb ik gezegd
dat ik naïef was, omdat ik dacht dat het hele traject gedekt was. Maar
kennelijk was het alleen maar gedekt tot in de bajes.De heer Visser (VVD):U was niet naïef. U hebt het debat aangevraagd en in het debat is
een aantal zaken toegezegd. Het debat heeft dus een functie gehad. Ik ben
blij te constateren dat dat stuitende wel meeviel.De heer Straub (PvdA):Daarover verschillen wij van mening. Dit debat had eigenlijk niet gehouden
moeten worden, omdat de dingen die wij nu toegezegd krijgen allang hadden
moeten zijn gebeurd. Daarin zit het stuitende!De heer De Wit (SP):Voorzitter. Ik begin met het stempelen. De minister zegt in haar eerdere
beantwoording dat een groot deel van de overlevenden elders bij familieleden
woont. Ulrum ligt in een uithoek van Nederland. De mensen die daar in het
asielzoekerscentrum zitten, hebben soms het idee dat zij in
het buitenland zitten. Nogmaals, de uithoek van Nederland, en de minister
vraagt aan betrokkenen of zij willen gaan stempelen in Ulrum. Het is niet
mogelijk dat zij in de buurt van de familie stempelen. Dat moet toch te regelen
zijn? Dit is het treiteren van mensen, overbodige flauwekul. De minister moet
het zo regelen dat zij kunnen stempelen waar zij wonen.De minister heeft een voorbeeld genoemd van iemand die, met alle respect,
op veel momenten is gezien. Er zijn veel mensen die niet gezien zijn en toch
grote problemen hebben. Daarom vind ik het verantwoord dat ikzelf met die
mensen ga praten en hoor, hoe het zit met de behandeling. Er is namelijk geen
behandeling geweest en er kan op dit moment ook geen behandeling zijn, want
de specialisten die zich daarmee bezighouden zeggen: zodra je gaat praten
over vertrek en reizen naar het land van herkomst kan ik mensen niet in alle
rust behandelen. Er vindt op dit moment geen behandeling plaats, wat ik onverantwoord
vind. Ik roep de minister op om bij de mensen met een posttraumatisch of acuut
stoornis, of hoe het ook moge heten, te stoppen met praten over terugreizen
naar het land van herkomst. Laat die mensen behandeld worden en zorg dat dat
goed gebeurt. Na de behandeling kan de minister de juiste beslissingen nemen
over vertrek. Ik dien hiertoe de volgende motie in.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende dat een aantal van de overlevenden van de brand in het cellencomplex
te Schiphol-Oost (ernstige) psychische problemen ondervindt ten gevolge van
die brand;overwegende dat deze mensen in Nederland behandeld worden voor de psychische
problemen die zij ondervinden;van oordeel dat het in het belang van deze mensen is dat zij zoveel mogelijk
klachtenvrij kunnen terugkeren naar het land van herkomst en dat de behandeling
van deze mensen in alle rust moet kunnen plaatsvinden;verzoekt de regering, gedwongen terugkeer van de overlevenden van de Schipholbrand
achterwege te laten zolang de behandeling van de psychische problemen die
zij als gevolg van die brand ondervinden, niet is afgerond,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden De Wit en Vos. Naar mij blijkt,
wordt zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 161(24587).Mevrouw Huizinga-Heringa (ChristenUnie):Voorzitter. Ik ben blij met de terechte toezegging van de minister. De
toezegging doet recht aan hetgeen in de Kamer over deze zaak is gezegd. Ik
vind het wel jammer dat dit debat ervoor nodig was. Het is jammer dat het
niet zo gelopen is vanaf 23 november, toen wij er ook over gesproken
hebben.Wij zouden dit debat perfect kunnen afsluiten als de minister naast deze
toezegging nog een toezegging doet. Zij heeft gezegd dat het BMA alleen maar
bekijkt of mensen kunnen reizen en of dan geen acute medische noodsituatie
ontstaat. Zo is het ook volgens de regels van artikel 64. In dit geval heeft
de samenleving een extra verantwoordelijkheid omdat de mensen getraumatiseerd
zijn geraakt terwijl zij onder verantwoordelijkheid van de overheid in detentie
waren. Zou het niet goed zijn om voor deze beperkte groep mensen een uitzondering
te maken en niet alleen te bekijken of zij kunnen reizen, maar ook te bekijken
of de medische verzorging die zij nodig hebben voor hen bereikbaar is in het
land van herkomst? Er moet dus niet alleen bekeken worden of die verzorging
beschikbaar is, maar ook of die voor hen beschikbaar is. Dan kunnen wij er
zeker van zijn dat de mensen die worden uitgezet, in het land waarnaar zij
worden uitgezet door kunnen gaan met de behandeling die zij nodig hebben.
Dat zou een perfect slot zijn.Kan de minister ons deze toezegging aan het slot van de tweede termijn
doen? Als dat niet het geval is, zal ik de desbetreffende moties van de heer
Van der Staaij ondersteunen.Mevrouw Vos (GroenLinks):Voorzitter. Het is goed dat de minister heeft toegezegd dat het mogelijk
wordt gemaakt dat het BMA alsnog van alle mensen die nu een aanzegging tot
uitzetting hadden, de behandelend arts van dit moment kan raadplegen. Ik vind
het treurig dat dit debat daarvoor nodig was. Het leek mij niet meer dan vanzelfsprekend
dat dit de normale gang van zaken had moeten zijn. Maar goed, dat punt is
in ieder geval bereikt.De fractie van GroenLinks is nog steeds van mening dat de behandeling
van de overlevenden beneden de maat is. Ik kan er niet bij dat een deskundige
zoals de heer Verster moet melden dat hij op 5 december mensen die duidelijk
aan een posttraumatisch stressyndroom lijden voor het eerst ziet. Op dat moment
had nog niemand van hen een behandeling gehad, terwijl, zo zei de heer Verster,
juist bij dit syndroom al een behandeling in een vroeg stadium kan starten
en dan ook heel veel effect kan hebben. Overigens meldde de heer Verster ook
dat hij hoop zag om vanaf dat moment wel snel de behandeling op poten te zetten,
maar helaas moest hij om onduidelijke redenen wijken voor een andere behandelaar.Ik wil de minister nogmaals vragen hoe het kan dat de GGz Groningen mij
meldt dat de behandeling van een posttraumatisch stressyndroom voor de meeste
mensen in Ulrum geen zin heeft omdat zij over 28 dagen het land uit moeten.
Er vindt dus geen behandeling plaats. Men legt zich toe op het ondersteunen
van de mensen. Ik wil hier graag een toelichting op van de minister, omdat
ik van mening ben dat iedereen die aan een dergelijk syndroom lijdt, moet
kunnen rekenen op een goede behandeling in Nederland. Mijn conclusie blijft
dat deze behandeling niet adequaat is.Ik ben blij dat er een motie is ingediend, waarin wordt gevraagd om de
feitelijke toegang tot zorg in het land van herkomst na te gaan. De motie
over de Inspectie voor de Gezondheidszorg heb ik ook van harte ondersteund.
Ik vind het van groot belang dat de uitkomsten van dat onderzoek snel tot
ons komen, zodat dit effect kan hebben voor de mensen om wie het gaat. Wanneer
het BMA van mening verschilt met de behandelend artsen en deze zeggen dat
uitzetting nu niet verantwoord is, omdat de behandeling niet kan worden stopgezet,
zal het BMA dat advies dan overnemen?Mevrouw Lambrechts (D66):Voorzitter. Ik dank de minister voor haar beantwoording. D66 is vanzelfsprekend
blij dat de mensen die het betreft, nu de kans krijgen om de behandelend geneesheer
of psycholoog alsnog een oordeel te laten geven of het verantwoord is dat
zij terugkeren naar het land van herkomst. Daarmee wordt voor dit moment een
fout hersteld, waardoor deze procedure een stuk aanvaardbaarder wordt voor
deze groep.Ik wil overigens niet verhelen dat ik toch heel ongelukkig ben met de
gang van zaken, temeer daar ik niet het gevoel heb dat dit iets eenmaligs
is wat niet morgen opnieuw kan gebeuren. Vooral de wijze waarop het BMA te
werk gaat, bevalt mij maar matig, moet ik eerlijk zeggen. Het is toch overwegend
een administratieve toets, zonder mensen zelf te zien. Er is geen poging ondernomen
om de thans behandelende artsen te raadplegen. Het was geen serieuze poging
om dat zelf te doen. Zij hadden wat de minister nu toezegt, zelf kunnen bedenken,
maar dat is niet gebeurd, en dat baart mij grote zorgen.Eerlijk gezegd vraag ik mij wederom af hoe het gaat als wij hier dingen
met elkaar bespreken. Kan de minister daar nog iets over zeggen? Wij hebben
een debat gehad op 23 november, waar wij hebben afgesproken dat er zelfs
een third opinion kan plaatsvinden. Dan lijkt het telkenmale of het niet landt
in het veld, of het niet terechtkomt bij het Bureau Medische Advisering en
niet indaalt bij de IND.Nogmaals, ik ben blij dat wij het voor dit moment zo geregeld hebben.
Ik wil graag dat de minister toezegt dat wat nu gebeurt voor deze groep, die
al een aanzegging had voor die uitzetting, onderdeel wordt van de standaardprocedure
en dat wij er in het vervolg niet eerst een serie schriftelijke vragen en
een debat voor nodig hebben om te regelen wat iedereen buitengewoon logisch
vindt. Als je het oordeel van de behandelend arts wilt hebben, moet dat automatisch
het oordeel zijn van de arts die op dit moment deze mensen behandelt. Dat
laatste hadden wij inderdaad niet met elkaar afgesproken, maar dat ligt ook
zo voor de hand dat ik in die eerdere debatten nooit de woorden "thans
behandelende artsen" heb laten vallen.De heer Visser (VVD):Voorzitter. Net als de voorgaande sprekers ben ik blij met de toezegging
van de minister om het oordeel van de laatstbehandelende artsen mee te wegen
en die toestemming te vragen, zodat je de laatste stand van zaken hebt. Ik
wijk niet af van wat anderen hierover hebben gezegd, maar ik realiseer mij
wel dat wij niet voor niets wettelijke voorschriften hebben voor privacybescherming
en het geheim van medische dossier. Dat is vastgelegd in wetten. Misschien
heeft dat gaandeweg iets veroorzaakt wat hiertoe heeft geleid.Als ik dit zeg, begrijp ik ook heel goed waarom de minister heeft gezegd
dat wij moeten opletten dat wij geen verwachtingen wekken en dat wij alle
afspraken die wij hier eerder hebben gemaakt, gewoon afmaken, ook die over
terugkeer. Wij moeten opletten dat wij in het proces geen nieuwe eisen stellen,
nieuwe zaken opwerpen en nieuwe voorwaarden inbrengen.Ik moest ook denken aan de woorden van de heer Van der Vlies in het eerste
debat dat wij hierover hadden. Hij zei dat wij moeten oppassen met het gebruik
van medische termen. Dat heb ik vanavond ook een aantal keren gedacht. Wij
zijn geen artsen, maar wij gebruiken heel vaak medische termen. Ik kan mij
ook de psycholoog uit Rotterdam herinneren die ons waarschuwde dat wij moeten
oppassen met het gebruiken van de woorden posttraumatisch stresssyndroom en
het begrip behandelen, want dat kan de eerste twee maanden helemaal niet.
Zo'n posttraumatisch stresssyndroom kan immers pas na een tijd ontstaan en
dan pas kun je tot behandeling overgaan. Ik voeg daaraan toe dat dat debat
door artsen onderling moet worden gevoerd. Dat betreft de relatie tussen arts
en patiënt. Die deskundigheid zit niet hier.Dat brengt mij bij mijn slotoverweging. Het gaat steeds om individuele
gevallen die allemaal van elkaar afwijken. Wij moeten oppassen dat wij niet
een enkel geval eruit halen en dat beschouwen als exemplarisch voor een hele
groep. De VVD-fractie vindt het van belang dat wij op individuele basis beoordelen
en beslissingen nemen en dat deskundigen, in de hele keten, het werk kunnen
doen dat zij moeten doen.Mevrouw Vos (GroenLinks):Wij zijn geen medici, maar wij gaan natuurlijk wel over het beleid. Er
is beleid ten aanzien van asielzoekers en vreemdelingen die lijden aan een
posttraumatisch stresssyndroom. Moeten wij er als Kamer niet op toezien dat
dat beleid, zoals dat is vastgesteld, wordt nageleefd?De heer Visser (VVD):Dat vind ik ook. Daarom vind ik het ook heel goed dat wij dit debat hebben
en dat wij die vragen hebben gesteld. Ik vind echter dat wij moeten oppassen
met het geven van voorbeelden en met het strooien met termen zonder dat wij
die termen in de goede context plakken. De term "posttraumatisch stresssyndroom"
komt uit een individueel dossier van een individueel geval dat wij niet kennen.
Daar moeten wij ontzettend mee oppassen. Er werd hier na twee weken al gezegd
dat mensen een posttraumatisch stresssyndroom hadden. Dan zeggen artsen tegen
ons: pas nou op, want dat kun je niet eens vaststellen. Ik neem mij dat ter
harte; ik gebruik die termen dus niet zo makkelijk. Ik neem de klachten echter
wel serieus; dat is iets anders.De heer Jager (CDA):Voorzitter. Namens mijn fractie kan ik kort zijn. Wij zijn blij met de
toezegging die de minister vanavond heeft gedaan ten aanzien van de gevallen
waarom het gaat. Dat betreft niet alleen de vijftien, maar ook het feit dat,
in breder opzicht, de deskundigen nu zullen worden geraadpleegd. Daar zijn
wij blij mee.Tegelijkertijd zijn wij blij dat wij hier een debat over dit onderwerp
hebben kunnen voeren en dat wij daar op deze manier met elkaar over spreken,
want uiteindelijk is dat de rolverdeling tussen politiek en regering.Tot slot een opmerking die enigszins tot de heer De Wit is gericht. Ik
kon mij zijn opmerking voorstellen in zijn context, maar van de heer Wanders
in Ulrum zou ik niet willen zeggen dat hij in een uithoek van Nederland woont,
want hij hoort er wel degelijk bij.De heer Van der Staaij (SGP):Voorzitter. Allereerst dank ik de minister voor haar beantwoording, natuurlijk
in het bijzonder voor de toezegging om alsnog de toestemmingsverklaring te
vragen om de meest recente medische gegevens als uitgangspunt te kunnen nemen
in de beoordeling. Ook wij zijn er blij mee dat dat nu alsnog door de minister
is toegezegd.De heer Visser zei dat de privacyregels niet voor niets in de wetgeving
zijn gesteld. In dit geval zou het echter niet tegen de wet zijn geweest om
aan de betrokkenen te vragen om alsnog zo'n toestemmingsverklaring te overhandigen.
Ik denk dat dat een beetje de crux in dit debat is: precies volgens de regels
handelen kan in menselijke of politieke zin soms een gebrek aan invoelingsvermogen
zijn. Het gaat er hier juist om, binnen de kaders van de wet maximaal ruimhartig
te zijn.De heer Visser (VVD):Dat ben ik helemaal met u eens. Dat was de kern van mijn eerste termijn.De heer Van der Staaij (SGP):Fantastisch.Aan het tweede punt is de minister nog niet tegemoetgekomen. Dat heeft
zij hopelijk bewaard voor de tweede termijn, zodat ik de motie die ik straks
zal indienen, dan weer kan intrekken. Dat betreft het punt dat gewaarborgd
is dat de medische behandeling die noodzakelijk is – dat is een belangrijke
toevoeging – als gevolg van de brand op Schiphol, ook na uitzetting
daadwerkelijk beschikbaar moet zijn. In deze bijzondere omstandigheden is
het te mager om te volstaan met de algemene toetsing naar aanleiding van artikel
64 van de Vreemdelingenwet om te bekijken of in technisch-medische zin die
voorzieningen beschikbaar zijn in het land waarnaar wordt uitgezet. Ik vind
dat het in deze gevallen, vanuit de bijzondere verantwoordelijkheid van de
Nederlandse overheid, gerechtvaardigd is om voor die specifieke doelgroep
de lat iets hoger te leggen door op z'n minst ook te toetsen of er individueel
toegang is tot die medische voorzieningen.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende dat ten aanzien van degenen die als gevolg van de brand in
het detentiecentrum op medische zorg aangewezen zijn, een bijzondere verantwoordelijkheid
van de Nederlandse overheid in het geding is;overwegende dat in die gevallen alleen uitzetting zou behoren plaats te
vinden indien ervan kan worden uitgegaan dat de medische behandeling kan worden
voortgezet;verzoekt de regering, te bewerkstelligen dat niet alleen getoetst wordt
of de behandeling in medisch-technische zin beschikbaar is in het land waarnaar
wordt uitgezet, maar ook de individuele toegankelijkheid tot die behandeling
wordt beoordeeld,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door de leden Van der Staaij, Lambrechts, Huizinga-Heringa,
De Wit, Vos en Straub.Zij krijgt nr. 162(24587).Minister Verdonk:Voorzitter. De heer Straub zegt: stel dat een behandelend arts zegt dat
er niet gereisd kan worden en de BMA-arts is van mening dat er wel gereisd
kan worden. Laat duidelijk zijn dat een behandelend arts niets over reizen
zegt. Een behandelend arts overlegt de diagnostiek en de behandeling aan het
BMA. Het BMA vormt zich dan een eigen oordeel of reizen wel of niet kan en
of er behandeling beschikbaar is in het land van herkomst.Ik hoor hier mensen steeds weer zeggen: ik heb van die psychiater die
gegevens gekregen en van die psycholoog die gegevens en over die persoon heb
ik dat gehoord. Ik meen toch dat wij hier in Nederland een medisch beroepsgeheim
hebben.In de motie van de heer Straub en anderen wordt de regering met klem verzocht
de Onderzoeksraad voor de Veiligheid te vragen in analogie aan eerdere tussentijdse
rapportages over de Schipholbrand ook het IGZ-onderzoek binnen een week aan
de Kamer te doen toekomen. De IGZ heeft het onderzoek uitgevoerd voor de Onderzoeksraad.
De IGZ stelt een medisch expertiserapport op en brengt dit in bij de Onderzoeksraad.
Als de Onderzoeksraad dit nodig vindt, zal hij het IGZ-rapport, als het klaar
is, wellicht als deelrapportage vrijgeven, maar ik ga daar niet over. De Onderzoeksraad
is onafhankelijk. Ik ontraad dan ook het aannemen van deze motie.In de tweede motie, van de heer De Wit en mevrouw Vos, wordt de regering
verzocht, gedwongen terugkeer van de overlevenden van de Schipholbrand achterwege
te laten zolang de behandeling van de psychische problemen die zij als gevolg
van de brand ondervinden, niet is afgerond. Ook het aannemen van deze motie
ontraad ik; eerder heb ik al betoogd waarom. Het BMA brengt advies uit over
de vraag of behandeling in het land van herkomst beschikbaar is. Als dat het
geval is, kunnen betrokkenen terug naar het land van herkomst.Ten aanzien van de opmerking van de heer De Wit over Ulrum, sluit ik mij
graag aan bij de woorden van de heer Jaeger.De heer De Wit (SP):Het gaat er niet om of het een uithoek is van het land. Mensen die nu
bij familie in "Lutjebroek" wonen, moeten één keer
per week naar Ulrum. Die mensen hebben geen geld en moeten een beroep doen
op familie, terwijl het in die buurt geregeld kan worden. Dat moet toch mogelijk
zijn? Het is het toppunt van bureaucratie als je dat niet kunt
regelen en toch vindt dat mensen naar Ulrum moeten komen, inderdaad een uithoek
van Nederland.Minister Verdonk:Volgens mij is Nederland niet zo groot dat wij kunnen speken van echte
uithoeken. Ulrum is te bereizen, dus ik zie geen enkele reden om de meldplicht
te verplaatsen.In de motie van de heer Van der Staaij, mevrouw Lambrechts, mevrouw Huizinga,
de heer De Wit, mevrouw Vos en de heer Straub wordt de regering verzocht,
te bewerkstelligen dat niet alleen getoetst wordt of de behandeling in medisch-technische
zin beschikbaar is in het land waarnaar wordt uitgezet, maar ook de individuele
toegankelijkheid tot die behandeling wordt beoordeeld. Wij praten vandaag
over de zorgvuldigheid die wij in Nederland in acht nemen. Ik heb veel voorbeelden
gegeven van alle behandelingsmodaliteiten die in Nederland worden toegepast
op deze groep mensen. Met de Kamerleden vind ik dat die behandeling zo zorgvuldig
mogelijk moet zijn en dat wij zo zorgvuldig mogelijk met de overlevenden moeten
omgaan. Wanneer duidelijk is dat men terug kan keren naar het land van herkomst,
dat men kan reizen en dat het BMA heeft vastgesteld dat de behandeling in
het land van herkomst beschikbaar is, is voldaan aan de formele vereisten
en dat is voldoende. Ik ontraad dan ook het aannemen van deze motie.De heer Van der Staaij (SGP):Ik ken de minister als aanhanger van de school "streng als het moet
maar mild als het kan". Dit is toch typisch een mild-als-het-kansituatie?
In deze situatie, waarin mensen als gevolg van die brand zijn aangewezen op
medische behandeling, moet de lat wat hoger worden gelegd dan normaal. In
dat licht zou moeten worden nagegaan of de behandeling voor hen echt toegankelijk
is nadat zij zijn uitgezet.Minister Verdonk:Het is inderdaad een heel bijzondere situatie, wat wij laten zien door
het ter beschikking stellen van allerlei behandelingsmogelijkheden aan deze
groep mensen, de slachtoffers van die verschrikkelijke brand. Dat doen wij
omdat het moet, omdat de zorgvuldigheid dat vereist. Onafhankelijke artsen
beoordelen of iemand in staat is om te reizen en doen onderzoek naar de behandelingsmogelijkheden
in het land van herkomst. Ik blijf bij mijn standpunt: als die behandelingsmogelijkheden
beschikbaar zijn, kan betrokkene terug naar het land van herkomst.Mevrouw Vos (GroenLinks):Stel dat de behandelend arts, bijvoorbeeld in het noorden van het land,
in overleg met het BMA zegt: ik vind dat de behandeling niet kan worden stopgezet
omdat dat onverantwoord is. Zal dat advies dan worden opgevolgd door het BMA?Minister Verdonk:In dat geval wordt de normale procedure gevolgd. De diagnostiek en de
behandeling worden overgedragen aan de BMA-arts. Als hij tot een ander oordeel
komt, kan hij om een derde mening vragen of betrokkene zelf uitnodigen voor
een gesprek. Volgens mij zijn dat voldoende waarborgen.De beraadslaging wordt gesloten.De voorzitter:Ik stel voor, over de ingediende moties volgende week dinsdag te stemmen.Daartoe wordt besloten.Sluiting 23.12 uur 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-20052006-2872-2888.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl