Behandeling van: wetsvoorstel Vaststelling van een nieuwe Arbeidsvoorzieningswet (Arbeidsvoorzieningswet 1996) (24450); wetsvoorstel Invoering van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 (Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet 1996) (24554)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 1995-1996, pag. 6475-6488

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

25-06-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

nr. 98, pagina 6475-6488

25-06-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 
 Er is geen inhoudsopgave aanwezig.
 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 24450Toon publicaties die dit dossier behandelen
Kamerdossier 24554Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van: wetsvoorstel Vaststelling van een nieuwe Arbeidsvoorzieningswet (Arbeidsvoorzieningswet 1996) (24450); wetsvoorstel Invoering van de Arbeidsvoorzieningswet 1996 (Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet 1996) (24554)Pagina 6475-6488
Stemmingen over 30 moties, ingediend in het debat over de brief van de Enquêtecommissie opsporingsmethoden, te weten: motie-Schutte over het beroep op het belang van de Staat (24072, nr. 42); motie-Schutte c.s. over een parlementair onderzoek naar de resultaten van de enquête (24072, nr. 43); motie-Kalsbeek-Jasperse c.s. ter wijziging van beslispunt 6.1 (24072, nr. 48); motie-Kalsbeek-Jasperse c.s. ter wijziging van beslispunt 10 (24072, nr. 49); en 27 andere motiesPagina 6434-6437
Vragen van het lid Rosenmöller aan de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, over uitlatingen van de minister over voorwaardelijk bijstandsrechtPagina 6432-6434
Stemmingen over negen moties, ingediend in het debat over het kansspelbeleid, te weten: motie-Zijlstra c.s. over het 2-0-0-beleid (24557, nr. 5); motie-Schutte c.s. over gefaseerde verwijdering van alle gelduitkerende speelautomaten (24557, nr. 6); motie-Marijnissen over de kansspelautomaten in casino's (24557, nr. 7); en zes andere motiesPagina 6439-6439
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Algemene nabestaandenwet (wijziging overgangsrecht alsmede enkele technische aanpassingen) (24693)Pagina 6488-6499
Stemmingen over drie moties, ingediend in het debat over bestuurlijke vernieuwing, te weten: de motie-De Cloe c.s. over de koppeling met het al dan niet doorgaan van een regionaal bestuur voor Rotterdam (21427, nr. 149); de motie-De Cloe c.s. over de Friese voorstellen (21427, nr. 150); de motie-Scheltema-de Nie/Van der Hoeven over het niet in gang zetten van ARHI-procedures (21427, nr. 151)Pagina 6437-6437
Stemmingen over vier moties, ingediend in het nota-overleg over het beleidsplan Drink- en industriewatervoorziening, te weten: de motie-Augusteijn-Esser c.s. over aanscherping van de besparingsdoelstellingen (23168, nr. 7); de motie-M.B. Vos over een wijziging van het Bouwbesluit (23168, nr. 8); de motie-Esselink over individuele bemetering van alle aansluitingen op het drinkwaternet (23168, nr. 9); de motie-Esselink over de behoefte aan industriewater (23168, nr. 10)Pagina 6439-6440
Stemmingen in verband met het wetsvoorstel Het onderbrengen van de zorg, bestaande uit duurzaam verblijf en verzorging in een verzorgingshuis, in de aanspraken op grond van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en tijdelijke regeling van de subsidiëring van verzorgingshuizen door de Ziekenfondsraad (Overgangswet verzorgingshuizen) (24606), en over: motie-Van Boxtel c.s. over de eigen bijdragen van verpleeghuisbewoners (24606, nr. 17); motie-Van Boxtel/Vliegenthart over een menu à la carte in de ouderenzorg (24606, nr.19); en één andere motiePagina 6438-6439
98ste vergadering; 25 juni 1996Pagina 6427-6427
Lijst van ingekomen stukken, met de door de voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 25 juni 1996)Pagina 6499-6500
Behandeling van het rapport van de Tijdelijke commissie onderzoek Stichting Woningbeheer Limburg (24339) (debat met de regering)Pagina 6442-6475
Behandeling wetsvoorstel Wijziging van de Wet tot gemeentelijke herindeling in de samenwerkingsgebieden Midden-Brabant, Breda en Westelijk Noord-Brabant en in een gedeelte van de samenwerkingsgebieden Zuidoost-Brabant en 's-Hertogenbosch (24783)Pagina 6442-6442
Regeling van werkzaamheden (dinsdag 25 juni 1996)Pagina 6427-6429
Stemmingen over tien moties, ingediend in het nota-overleg over thuiszorg en modernisering ouderenzorg, te weten: de motie-Vliegenthart c.s. over een toereikende groei van de financiële ruimte voor de ouderenzorg (23235, nr. 15); de motie-Nijpels-Hezemans/Leerkes over professionele ondersteuning van de mantelzorgers (23235, nr. 16); de motie-Marijnissen over gelden voor particuliere instellingen (23235, nr. 17); en zeven andere motiesPagina 6441-6442
Vragen lid Poppe (SP) aan minister van EZ over tussentijdse aanpassing van de gasprijs, tijdens Mondelinge vragenuurtjePagina 6429-6432
Stemmingen over tien moties, ingediend in het nota-overleg over eigen bijdragen in de Ziekenfondswet, te weten: de motie-Lansink c.s. over een wetsvoorstel inzake de convergentie van ziektekostenverzekeringen (24678, nr. 4); motie-Lansink c.s. over de grondslagen van de financiering van de zorg voor 1997 (24678, nr. 5); de motie-Lansink c.s. over invoering van een systeem van inkomensgenormeerde eigen bijdragen in de curatieve zorg (24678, nr. 6); en zeven andere motiesPagina 6440-6441
Heropening van de beraadslaging over: motie-De Cloe c.s. over de koppeling van het al dan niet doorgaan van een regionaal bestuur voor Rotterdam (21427, nr. 149); motie-De Cloe c.s. over de Friese voorstellen (21427, nr. 150); motie-Scheltema-de Nie/Van der Hoeven over het niet in gang zetten van ARHI-procedures (21427, nr. 151)Pagina 6442-6442

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 75 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Aan de orde is de behandeling van: 
 
 het wetsvoorstel Vaststelling
van een nieuwe Arbeidsvoorzieningswet (Arbeidsvoorzieningswet 1996) (24450);
 
 
 het wetsvoorstel Invoering van de Arbeidsvoorzieningswet
1996 (Invoeringswet Arbeidsvoorzieningswet 1996) (24554).
 
 
 
 
 
 (Zie wetgevingsoverleg van 17 juni 1996.)
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt geopend.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Het gaat om een afrondend debat in één termijn.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Voorzitter! Ik dank de minister voor zijn antwoorden van vorige week maandag
en voor zijn toezeggingen in de richting van de Kamer. Daarmee zijn wij een
stukje verder gekomen in het debat over de Arbeidsvoorzieningswet. In deze
 tweede termijn maak ik de balans op wat betreft de hoofdpunten
van dit wetsvoorstel.
 
 Na een beperkt aantal jaren is een wijziging van de Arbeidsvoorzieningswet
op fundamentele punten noodzakelijk gebleken. Het ging daarbij om de ministeriële
verantwoordelijkheid, met name om de scheiding tussen de ministeriële
verantwoordelijkheid enerzijds en de bestuurlijke en de uitvoeringsverantwoordelijkheid
anderzijds. Er wordt een aantal wijzigingen doorgevoerd dat ik in oktober
1994 al heb bepleit. Ik moet het de SGP, het GPV en de RPF overigens nageven
dat die kwesties deze kleine fracties er destijds al toe hebben gebracht om
tegen het vorige wetsvoorstel te stemmen.
 
 Met deze wijzigingen wordt een belangrijke voorwaarde geschapen voor zuiverder
verhoudingen tussen de verschillende partijen. Daarmee wordt een bron van
conflicten tussen die partijen weggenomen. Die hoofdlijn van het wetsvoorstel
is in feite door de nota van wijzigingen van de minister en een aantal amendementen
verder aangescherpt. Het overleg tussen de minister en het CBA over de prestatieafspraken
in het kader van de vormgeving van het arbeidsvoorzieningsbeleid wordt de
komende jaren cruciaal. Wij moeten vaststellen dat wat betreft de transparantie
van de financiële organisatie van de arbeidsvoorziening nog wel wat slagen
moeten worden gemaakt om tot een aansturing via prestatieafspraken te komen.
Wij zullen de ontwikkelingen op dat vlak nauwlettend volgen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! Als de financiële huishouding en het aansturen van de
financiële stromen nog onvoldoende transparant zijn, waarom is mevrouw
Vliegenthart er dan voor om in deze wet, die zo spoedig mogelijk moet ingaan,
te werken met een formulering, alsof die parameters er al zouden zijn?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Het is heel erg belangrijk dat wij met elkaar vaststellen dat wij die
kant op willen. De aansturing van de arbeidsvoorziening moet enerzijds geschieden
langs de lijn van het basisbudget en anderzijds via het prestatiebudget. Daarbij
worden bepaalde afspraken gemaakt over die prestaties. Dat moeten wij vorm
geven. De arbeidsvoorzieningsorganisatie – dat is ook in het ondernemingsplan
te zien – werkt op dit moment al met een produktenhandboek om die zaken
transparanter te maken. Dat heeft de minister vorige week ook aangegeven.
Er moet dus sprake zijn van een bepaalde ontwikkeling om tot die uiteindelijke
situatie te komen. Er is een breed draagvlak om de arbeidsvoorzieningsorganisatie
op die wijze meer aan te sturen. Daarbij blijft de minister weliswaar buiten
het bestuur van de arbeidsvoorziening, maar hij levert zijn inbreng in het
overleg met de arbeidsvoorzieningsorganisatie. Daarmee kunnen wij uiteindelijk
heel veel stappen verder komen. Ook komt de verantwoordelijkheid van de minister,
in relatie tot de Kamer, meer tot haar recht dan in de oude situatie, toen
de minister deel uitmaakte van het bestuur van de arbeidsvoorziening. Toen
kon hij door de Kamer niet volledig worden aangesproken op zijn verantwoordelijkheid
voor wat er uiteindelijk uit dat bestuur kwam, omdat er toen nog twee andere
partijen waren.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Het ging mij vooral om de financiële transparantie. Ik vind dat mevrouw
Vliegenthart daar wat te weinig op ingaat. Ik proef uit het verhaal van mevrouw
Vliegenthart en uit haar reactie op mijn interruptie dat wij feitelijk symboolwetgeving
gaan vastleggen. Wij hebben namelijk nog niet de instrumenten om de wet, zoals
die nu luidt, op dit moment in de praktijk toe te passen. Ik vraag mij af
of dat de beste manier is om goede wetgeving tot stand te brengen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Ik denk dat wij met elkaar moeten vaststellen dat de aansturing van de
arbeidsvoorzieningsorganisatie moest wijzigen, omdat het zo niet door kon
gaan. Vervolgens kom je terecht in een situatie van ontwikkeling, waarbij
wij met elkaar hebben vastgesteld dat wij op dit moment nog niet zover zijn
als wij willen zijn. Er is dus sprake van een proces van ontwikkeling. Er
wordt nu heel hard gewerkt om alle zaken op een rijtje te zetten. Daarmee
zal het karakter van de prestatieafspraken na een of twee jaar wat preciezer
kunnen zijn dan nu. Zoals u weet, treedt de wet in werking per 1 januari 1997.
Dat zal betekenen dat het eerste jaar de afspraken die de minister zal maken
noodzakelijkerwijs iets globaler zullen zijn, maar ik ga ervan uit dat men
het jaar daarna alles volledig op orde heeft. De signalen die ik krijg vanuit
de arbeidsvoorzieningsorganisatie vind ik buitengewoon hoopvol op dat punt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Vindt u het geen nieuw fenomeen om aan ontwikkelingswetgeving te doen?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Ik denk dat wij dat wel vaker in dit huis doen. Met elkaar moeten wij
ons ervan bewust zijn dat het op dat punt zo is. Ik vind het daarmee nog niet
slecht om het zo te doen. Fracties moeten het natuurlijk voor zichzelf wegen,
maar de discussie en de wijze waarop de minister de prestatieafspraken wil
gaan maken, geven mij in ieder geval voldoende vertrouwen dat het de komende
jaren beter zal kunnen gaan dan in het verleden.
 
 Voorzitter! Er wordt nog wel eens beweerd dat door de prestatieafspraken
die de minister gaat maken met de arbeidsvoorzieningsorganisatie, iedere beleidsruimte
voor de arbeidsvoorziening komt te vervallen. Ik heb dat steeds bestreden
en wil bij deze gelegenheid een paar argumenten daarbij noemen.
 
 Het overleg dat gevoerd zal worden over de prestatieafspraken wordt natuurlijk
niet eenzijdig door de minister ingegaan met een wensenlijst. In het debat
de vorige week heeft de minister een buitengewoon belangrijk punt aangeraakt,
door te zeggen dat met name waar het gaat om de meer structurele ontwikkelingen
op de arbeidsmarkt die ook voor de wat langere termijn gelden, de inbreng
van de arbeidsvoorzieningsorganisatie buitengewoon belangrijk is voor dat
overleg. Daarbij komen samen de visie op langere termijn en datgene wat de
minister op korte termijn aan wensen ten aanzien van de prestatieafspraken
heeft. In dat overleg zal men gezamenlijk tot een aantal conclusies moeten
komen.
 
 Verder zal er voor de arbeidsvoorzieningsorganisatie enige ruimte zijn
ten aanzien van de lijn waarlangs precieze invulling zal worden gegeven aan
de prestatieafspraken. Daarbij is met name van belang dat er op regionaal
niveau voor wordt gezorgd dat de afstem ming van vraag en aanbod
op de regionale arbeidsmarkt goed is. Wat dat betreft ben ik blij met de reactie
van de minister op de brief van de VNG met betrekking tot een aantal elementen
die in de prestatieafspraken terug zouden moeten komen. Ook daaruit wordt
duidelijk dat er beleidsruimte voor arbeidsvoorziening zal blijven bestaan.
 
 De arbeidsvoorziening moet ook op het gebied van de kostendekkende dienstverlening
haar eigen beleid kunnen ontwikkelen. Dat beleid zal met name ondersteunend
moeten zijn voor de marktpositie van de arbeidsvoorzieningsorganisatie.
 
 Dan zijn er nog de verschillende samenwerkingsprojecten, zoals het gehele
SWI-traject. Ook noem ik in dit verband nog de samenwerking en de afstemming
op het terrein van arbeidsmarktbeleid, scholingsbeleid en arbeidsvoorwaardenoverleg.
Met name op dat laatste punt is natuurlijk de betrokkenheid van sociale partners
buitengewoon belangrijk. Als PvdA-fractie hopen wij dat met name op dat vlak
de komende jaren een aantal stappen vooruitgezet zullen worden, omdat daaruit
de meerwaarde kan blijken.
 
 Het tweede hoofdpunt van de wet is de aanscherping van de doelstelling.
Ook hiervoor blijkt in feite brede steun, al moeten wij daar wel bij zeggen
dat de discussie hierover gestart is in 1994 en er sindsdien op dat vlak natuurlijk
ook binnen de arbeidsvoorzieningsorganisatie wel wat gebeurd is. Ook het ondernemingsplan
getuigt van de noodzakelijke bijstellingen. Het zal op dit onderdeel belangrijk
zijn de resultaten te bewaken. Wij zullen dat dan ook doen.
 
 Voorzitter! De discussie in het wetgevingsoverleg over de basistaken,
het basisbudget en over het prestatiebudget heb ik buitengewoon verhelderd
gevonden. Er kunnen geen misverstanden meer bestaan over wat onder het basisbudget
en wat onder het prestatiebudget valt.
 
 Voorzitter! Dit is een buitengewoon belangrijk wetsvoorstel, omdat de
verwachtingen voor de toekomst helder worden neergezet. Het gehele SWI-traject –
samenwerking, werk en inkomen – en de ervaringen die opgedaan worden
met het inkoopmodel zullen echter van essentieel belang zijn voor de verdere
ontwikkeling van het volumebeleid; de uitstroombevordering uit de sociale
zekerheid. Daar zal het uiteindelijk om gaan. In de verschillende bestuurlijke
kolommen – de arbeidsvoorziening, de sociale diensten, de uitvoeringsorganisatie
sociale zekerheid – dient het gezamenlijke belang voorop te staan, namelijk
een effectievere en een efficiëntere aansluiting ten aanzien van uitkeringsverstrekking,
toeleiding en bemiddeling.
 
 Er is gekozen voor een bottom-upproces. Daarmee wordt aan de verschillende
partijen de verantwoordelijkheid gegeven om het proces ook gezamenlijk vorm
te geven. Degenen die in dat proces achterover leunen mogen daarvoor na de
evaluatie niet beloond worden. Het proces moet zorgvuldig worden gevolgd.
Met het door mevrouw Essers, de heer Bakker en mij ingediende amendement wordt
beoogd, een zorgvuldige evaluatie te doen plaatsvinden op grond waarvan beslissingen
genomen kunnen worden.
 
 De toezeggingen op het punt van de arbitrageregeling en ten aanzien van
de rechtspositieregeling van de cliënt in het SWI-traject hebben wij
genoteerd. Het is van belang dat wij op termijn geïnformeerd worden over
de resultaten daarvan.
 
 Voorzitter! Via de partijenovereenkomst, de commissie-Van Dijk, het regeringsstandpunt
en het ondernemingsplan is gewerkt aan een wetsvoorstel dat naar ons oordeel
op brede steun kan rekenen. Wij beoordelen de ingezette ontwikkelingen binnen
de arbeidsvoorzieningsorganisatie in de afgelopen periode als positief. Het
gaat er nu om dat wij niet blijven terugkijken naar hetgeen in het verleden
niet goed is gegaan en waarvoor alle partijen medeverantwoordelijkheid dragen,
maar dat de gezamenlijke opdracht is, te werken aan een goed functionerende
arbeidsvoorziening.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! In deze tweede termijn van de behandeling van de Arbeidsvoorzieningswet
kom ik terug op een aantal conclusies die de CDA-fractie heeft getrokken uit
het wetgevingsoverleg en plaats ik enige kanttekeningen bij de ingediende
amendementen, overigens niet dan nadat ik nog even inga op de sfeer waarin
wij op weg zijn gegaan naar de plenaire behandeling van deze wet. In de laatste
maanden, voordat wij aan de plenaire behandeling begonnen, konden wij regelmatig
koppen in de krant lezen waarin duidelijk werd gemaakt dat er concessies zouden
worden gedaan in het verschil van mening tussen enerzijds sociale partners
en anderzijds de minister over de positie van de sociale partners of, liever
gezegd, het CBA-bestuur in relatie tot de minister. Soms werd gesteld dat
de minister concessies zou doen en op andere momenten waren het de woordvoerders
van paars. Dat leidde bij mij af en toe tot de verzuchting dat het geregisseerd
dualisme kennelijk erger is dan monisme in zijn pure vorm.
 
 Het wetgevingsoverleg heeft mij duidelijk gemaakt dat er wel degelijk
sprake is van een duale aanpak, want mevrouw Essers heeft in alle openheid
op tafel gelegd dat er weliswaar aan haar tafel werd gesproken, dus in huize
Essers, maar dan zonder de regie van de minister. Dat wordt nog eens benadrukt
door het amendement op stuk nr. 18 van mevrouw Essers, mede ingediend namens
de heer Bakker en mevrouw Vliegenthart. In dat amendement wordt een deel van
de tegemoetkoming aan de opvattingen van sociale partners die de minister
doet, weer teruggehaald, omdat de minister daarin te ver in de richting van
de sociale partners zou gaan. Ook bleek in een interruptiedebatje heel nadrukkelijk
dat er verschil van mening bestond tussen de minister en mevrouw Vliegenthart
over de interpretatie van artikel 4. Ik heb dus een heel andere conclusie
dan de voorgaande spreker over het verhelderend zijn van dat deel van het
wetgevingsoverleg. Want als de minister zegt dat er extra kosten betaald zouden
moeten worden door werkgevers als er een schepje bovenop moest, vroeg mevrouw
Vliegenthart zich even later af of de minister wel had gezegd wat hij had
willen zeggen, omdat zij het anders bedoelde. Er waren tien A4'tjes in het
stenogram nodig om de eensgezindheid weer te hervinden, dus naar mijn mening
ging het bepaald niet om een verhelderend onderdeel van het wetgevingsoverleg.
Dat sterkt mij in de overtuiging dat er beter voor gezorgd kan worden dat
de tekst van de wet zelf zich niet leent voor meerdere interpretaties. Dan
is dit soort uitgebreide gedachtenwisselin gen over de wijze
waarop de wet in de praktijk geïnterpreteerd moet worden, ook niet nodig.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Ik ben buitengewoon verbaasd over deze bijdrage van mevrouw Dankers. Ik
dacht namelijk dat het ons werk was om met elkaar te discussiëren over
wat wij ergens van vinden, met als doel om tot verheldering te komen, het
uiteindelijk met de regering eens te worden over de interpretatie die is bedoeld
en het ook zo in de wet op te schrijven. Dat is ons werk en het feit dat daar
soms iets meer tijd voor nodig is dan op andere momenten, doet geen afbreuk
aan het eindresultaat, waaruit blijkt dat wij het eens waren over de bedoeling
en de betekenis van het amendement op dat punt. Ik begrijp het eerlijk gezegd
niet.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Ik denk dat wij in zoverre van mening verschillen dat het ons werk is
om bijvoorbeeld de wetstekst zoals die luidt te verhelderen, in plaats van
met elkaar bezig te blijven over de vraag of wij wel goed lezen wat er in
de oorspronkelijke tekst stond. Ik kan mij niet herinneren, tenzij dat wellicht
in de loop van dit weekend is gebeurd, dat mevrouw Vliegenthart een nader
amendement heeft ingediend over de formulering van artikel 4. Daar hebben
wij het immers over.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Wij waren het uiteindelijk eens over de bedoeling en de interpretatie
die aan het amendement moest worden gegeven. Volgens mij was de minister ook
overtuigd van de juistheid van die redenering en hebben wij elkaar op dat
punt gevonden, in goed gemeen overleg, zoals dat hier zo mooi heet.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Dat is waar, maar dat heb ik nog niet uit de tekst kunnen opmaken. De
minister trok zich namelijk iedere keer weer terug op een eventuele landelijke
aanpak van sectorale problemen en niet op datgene wat de werkgever in een
individueel geval zou moeten betalen voor extra inspanningen om een moeilijk
vervulbare vacature uiteindelijk opgevuld te krijgen. Ik dacht dat daarvoor
deze termijn bedoeld was. Misschien kan de minister nog helderder dan in het
wetgevingsoverleg zeggen wat bedoeld is in artikel 4. Het gaat dan om de vraag
of een werkgever wel of niet nadere activiteiten kan vergen van de arbeidsvoorzieningsorganisatie
als hij te maken heeft met een moeilijk vervulbare vacature. Dan weten wij
het uiteindelijk allemaal, althans in de opvatting van mevrouw Vliegenthart.
Het zou beter zijn geweest – dat was ook de opzet van ons amendement
op dat artikel – als de wetstekst zelf helderder gemaakt was.
 
 Voorzitter! Ik kom terug op een aantal punten. In het wetgevingsoverleg
begon de minister zijn beantwoording met het uitspreken van de hoop dat hij
ook de CDA-fractie nog over de streep zou kunnen krijgen als het gaat over
het brede draagvlak onder deze wet. Gezien de nota van wijziging die wij dit
weekend nog mochten ontvangen – die slaat op het kleinste greintje dat
wij in een van de amendementen hadden zitten – zijn er een paar punten
die wij nog even naar voren willen halen.
 
 Voor ons blijven de dragende pijlers van de Arbeidsvoorzieningswet –
dat was in 1990 zo en dat is nog steeds zo in 1996 – aan de ene kant
de tripartiete structuur waarin een volwaardig bestuur moet kunnen opereren
en aan de andere kant de regionale en lokale inbedding van de arbeidsvoorzieningsorganisaties.
De CDA-fractie is op beide punten niet tevreden met de huidige wet. Bij de
lokale inbedding vormen het proces van schaalvergroting en een sterkere centrale
regie in onze ogen uiteindelijk toch een struikelblok om op een goede manier
aan te sluiten bij de lokale netwerken die nodig zijn om vooral de moeilijkste
categorie mensen weer een plek te kunnen geven op de arbeidsmarkt. Ik vind
het heel jammer dat de minister het volstrekt overbodig vindt om de term "lokale
en regionale inbedding" expliciet te vermelden in de wetstekst zelf, omdat
dat vanzelfsprekend zou zijn. Ik heb zowel binnen de arbeidsvoorzieningsorganisatie
als binnen de SWI-samenwerkingstrajecten bewegingen geconstateerd die juist
het omgekeerde tot gevolg zullen hebben. In mijn ogen is het feit dat de drie
grote instellingen bezig zijn met de samenwerkingsoperatie die wij het SWI-traject –
samenwerking werk en inkomen – noemen, uiteindelijk een eerste stap
op weg naar uniform werken met uniforme methoden. De minister heeft die termen
volgens mij een aantal keren gebruikt. In mijn ogen gaat daardoor bij de lokale
netwerken het aansluitende maatwerk verloren. Daarom zijn wij er absoluut
niet van overtuigd dat het opnemen van de expliciete term "inbedding in de
lokale en regionale situatie" bij dit wetsvoorstel overbodig zou zijn.
 
 Bij de tripartiete structuur heb ik tijdens het wetgevingsoverleg uitgebreid
stilgestaan. Dat wil ik op dit moment niet herhalen, maar het lijkt tekenend
voor de sfeer van de paarse cultuur dat tot aan het laatste moment geen enkele
mogelijkheid wordt geboden om tegemoet te komen aan nadrukkelijke bezwaren
van de maatschappelijke organisaties tegen de wijze waarop een wet in het
leven wordt geroepen. In dit geval waren die bezwaren er: vanaf het hoofdlijnendebat
in juni 1995 over de kabinetsreactie op het rapport-Van Dijk hebben sociale
partners in niet mis te verstane woorden nadrukkelijk aangegeven dat zij zich
niet konden vinden in de wijze waarop de regering met arbeidsvoorziening wilde
doorgaan. In de nota van wijziging staan wel aardige woorden, maar er komen
geen daden, totdat er op het laatste nippertje, op 4 juni van dit jaar –
een jaar na het hoofdlijnendebat en nadat duidelijk was hoe met name sociale
partners over de gang van zaken dachten – een nota van wijziging komt
die in mijn ogen een magere tegemoetkoming is geweest in de richting van sociale
partners. Enkele dagen later komen er een aantal paarse amendementen die op
enkele punten verdergaan dan de minister en die op andere punten iets afdeden
aan tegemoetkomingen van de minister aan de sociale partners.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Mevrouw Dankers heeft het over een gebrek aan daden, maar als het vermeende
terugdraaien van de tripartisering – ik betwijfel overigens dat dat
gebeurt – het principiële hoofdpunt van de CDA-fractie is, moet
ik vaststellen dat de CDA-fractie weliswaar veel amendementen heeft ingediend,
maar niet op dit hoofdpunt. Hoe principieel is het verzet van de CDA-fractie
dan? Welke conclusies trekt mevrouw Dankers op dat punt uit het rapport van
de commissie-Van Dijk, waaruit ook is gebleken dat deze bestuursstructuur
absoluut niet gefunctioneerd heeft?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 U hebt in de amendementen van de CDA-fractie kunnen lezen dat op tal van
punten tegemoet wordt gekomen aan het bezwaar tegen een dubbele rol voor de
minister. Vanwege het goedkeuringsvereiste moet vrijwel elke stap van het
Centraal bestuur arbeidsvoorziening eerst ter goedkeuring aan de minister
worden voorgelegd en via de toezichtsartikelen en de aanwijzingsbevoegdheid
kan hij ook achteraf of tussentijds ingrijpen. Als u dat een wezenlijke verandering
vindt die tegemoetkomt aan het brede verzet onder de maatschappelijke organisaties,
hebben wij inderdaad kennelijk een zodanig meningsverschil dat het nauwelijks
meer zinvol is om te trachten elkaar te overtuigen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Ik moet dus gewoon vaststellen dat u instemt met het feit dat de minister
niet langer deel uitmaakt van het bestuur van de arbeidsvoorziening. Dat was
het principiële hoofdpunt van dit wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Als je zou moeten kiezen tussen het handhaven van de overheidsgeleding
in de oude structuur van de wet en, als gevolg van het feit dat de minister
niet meer rechtstreeks in het bestuur zit, het opnemen van een waslijst van
artikelen waarmee hij kan ingrijpen in het proces, zouden wij in overweging
hebben kunnen nemen om de bestuursstructuur volledig terug te draaien ten
aanzien van de rol van de overheid in het centraal bestuur. Zover hebben wij
niet willen gaan. Wij hebben wel nadrukkelijk aan willen geven dat het centraal
bestuur in staat gesteld moet worden om zelfstandig beleid te voeren en dat
is in mijn ogen noch in de nota van wijziging noch in de paarse amenderingen
ruimhartig ingevuld.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Mevrouw Dankers spreekt over een paarse cultuur ten opzichte van de maatschappelijke
organisaties. Het klopt dat wij ons dualistisch opstellen ten opzichte van
zowel de regering als de maatschappelijke organisaties. Gehoord wat er is
ingebracht, komen wij tot een eigen oordeel. Wat is op dit punt de houding
van mevrouw Dankers? Een houding van: u vraagt en wij draaien?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Nee, en dat weet de heer Bakker ook goed, zeker als hij de amendementen
van de CDA-fractie heeft gelezen en goed tot zich heeft laten doordringen.
Het is inderdaad zo dat het de lijn van de CDA-fractie is dat je een nadrukkelijke
rol dient te geven aan de maatschappelijke organisaties. Het is echter geen
simpele keuze tussen ofwel de vrije markt, waarin wij iedereen gezellig alles
zelf laten doen, ofwel de overheid.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Dat is het in het wetsvoorstel ook niet!
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Ik hoop dat ik de vraag van de heer Bakker mag beantwoorden voordat hij
een volgend punt aansnijdt. Dat houdt het voor mij ook wat ordelijk. Als hij
duidelijk naar de amendementen heeft gekeken, heeft hij gezien dat door mijn
fractie een aantal amendementen ingediend zijn die helemaal niet op verzoek
van sociale partners of maatschappelijke organisaties zijn ingebracht. Integendeel,
deze amendementen zijn hen helemaal niet welkom. Het gaat dan over de verdediging
van de zelfstandige structuur van de regionale besturen van de arbeidsvoorziening,
de positie van de VNG in het centraal bestuur en zo kan ik er nog wel een
paar opnoemen.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Juist omdat ik die amendementen heb gelezen, vind ik dat mevrouw Dankers
zo'n raar verhaal houdt over een paarse cultuur ten opzichte van maatschappelijke
organisaties. Ook zij heeft haar eigen afweging gemaakt en op basis daarvan
amendementen ingediend. Wij hebben ook zo'n afweging gemaakt, rekening houdend
met alle geluiden. Wij zijn overigens van oordeel dat het geen kwestie is
van markt of overheid. Dat is het dus ook niet in het wetsvoorstel. Sociale
partners zijn essentieel in de arbeidsvoorziening. Dat houd ik ook voortdurend
overeind. Ik ga daar in mijn eigen verhaal straks wel op in.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Dat kan ik mij voorstellen. De paarse cultuur is in mijn ogen in zoverre
anders dat er een jaar lang "njet, njet, njet" wordt gezegd, om twee minuten
voor twaalf, net voor de behandeling, een aantal kruimels in het veld te gooien
in de hoop dat daarmee zogenaamd het draagvlak verbreed zal worden. Het is
ook mij niet ontgaan dat mevrouw Vliegenthart zich met name richt op de reacties
uit de arbeidsvoorzieningsorganisaties zelve, waarmee zij bijvoorbeeld de
posities ontwijkt van de werkgevers- en de werknemersorganisaties.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 U kunt uw betoog vervolgen. U hoeft ook geen interrupties uit te lokken.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Kennelijk, voorzitter. Ik ga door met mijn betoog en sluit de kanttekeningen
bij de procesgang af. Wij zouden het overigens zeer betreuren als het wetgevingsproces
zelve onderdeel zou moeten worden van onderhandelingsstrategieën. Als
wij hier met elkaar bezig zijn om wetten vast te stellen, is dat een hoogst
belangrijk goed in dit land. Daar hoor je in mijn ogen zorgvuldig mee om te
gaan. Dan verdient het niet de schoonheidsprijs als pas tijdens de stemmingen
in het debat duidelijk zal worden of de bestuursstructuur eruit komt te zien
zoals wij allen hopen dat die eruit komt te zien met de vaststelling van de
nieuwe wet.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Wat bedoelt mevrouw Dankers nu? Daar houden wij toch debatten voor, om
in de loop van het debat duidelijkheid te krijgen over hoe de wet eruit zal
zien? Wat zullen wij nu krijgen? Hadden wij dat van tevoren allemaal moeten
doen? Bovendien, voor een deel hebben wij dat gedaan door amendementen in
te dienen die op een meerderheid in deze Kamer kunnen rekenen. Al voor de
behandeling had mevrouw Dankers dus goed duidelijk kunnen zijn hoe de wet
er naar alle waarschijnlijkheid uit zal zien. Niettemin houden wij vandaag
met goede redenen een debat, om alle zaken op een rijtje te zetten. Mevrouw
Dankers kan toch niet volhouden dat het gebruikelijk is dat voor de behandeling
aanvangt er al een goed beeld is van hoe de wet eruit zal zien?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Nee, niet voor wat betreft de Kamer. Ik sprak hier echter vooral de minister
aan in zijn rol als vertegenwoordiger van de regering. De regering is in mijn
ogen een orgaan dat bij uitstek betrouwbaar en dus ook voor een deel voorspelbaar
zou moeten zijn over de wijze waarop omgegaan wordt met, onder
andere, de belangen van organisaties in dit land.
 
 Wat betreft de amenderingen zeg ik het volgende. Ik heb natuurlijk gezien
dat de paarse fracties alles keurig met elkaar in een compromis hebben samengevat
en dicht hebben gelegd. Ik heb daarom gewacht tot ik het huiswerk had ontvangen,
alvorens met de amendementen van onze fractie te beginnen. Als u het zo had
gedaan dat wij ons erin hadden kunnen vinden, zouden wij ons de moeite van
amenderingen enz. hebben kunnen besparen. Nu verschillen op z'n minst mijn
fractie en die van u in de plenaire afronding nog met elkaar van mening over
tal van onderwerpen in het wetsvoorstel.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Eerlijk gezegd snap ik het verhaal niet goed. Wij hebben een dualistisch
debat gehad, waarbij regering en Kamer goed naar elkaar hebben geluisterd.
Zo komen wij tot een eindpunt. Misschien is dat wel het verschil tussen de
paarse en de vroegere cultuur.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Dat zou je je kunnen afvragen, behalve dan wellicht wat betreft het dichtleggen.
Het dualisme, de regie, was redelijk herkenbaar. Wij hoeven dat deel van het
debat niet over te doen. Dat kunnen wij later in de annalen wel terug lezen.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik dring erop aan niet te blijven interrumperen. Op enig moment houden
de mogelijkheden om elkaar te overtuigen op. Als men een interruptie plaatst,
krijgt men een antwoord. Op een bepaald moment zijn de standpunten uitgewisseld.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! De conclusie van de fractie van het CDA is, dat wij zeer hechten
aan het amendement op stuk nr. 28, namelijk het vastleggen van het meerjarenkader
in de wet. Naar onze mening is het amendement zo geformuleerd, dat het meerjarenkader
in de wet kan worden ingebed, met handhaving van het budgetrecht van de Kamer
en met handhaving van de formulering van de prestatie-eisen door de minister.
Ik verzoek de minister, nadrukkelijk aan te geven waarom dat amendement zou
moeten worden ontraden.
 
 Gaat het om de structuur, de bureaucratie en de procedurele rompslomp
in het wetsvoorstel, dan blijven wij van mening dat te veel wordt getracht
om twee onverenigbare gedachten in één wet te verenigen. Vreemd
is dat niet, want enerzijds is er de VVD-lijn met het lokkende perspectief
van het vrije inkoopmodel, doorvoering van de marktwerking, geen gedwongen
winkelnering en bevordering van concurrentie bij de levering van bepaalde
produkten, terwijl er aan de andere kant de consistente PvdA-overtuiging is
dat de organen met elkaar zouden moeten samenwerken onder eenduidige regie
van de overheid, eventueel via algemene maatregelen van bestuur. Toch leidt
dat in onze ogen tot vreemde verhoudingen tussen de diverse samenwerkingspartners,
die aan de ene kant de zaken met elkaar moeten afstemmen en aan de andere
kant het oog hebben op het wellicht lokkende perspectief van 2000, dat men
elkaars concurrent kan worden. In onze ogen zal dat uiteindelijk toch tot
problemen kunnen leiden.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 Voor welk model kiest mevrouw Dankers nu eigenlijk ten principale, voor
verdergaan met de keuze die zij de VVD-lijn noemt en ons overigens welgevallig
is, maar velen in dit huis, of kiest zij juist voor de regiekant, waarvan
zij de fractie van de PvdA min of meer beschuldigt?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Ik ben het met de VVD-lijn eens waar geprotesteerd wordt tegen al te grote
bureaucratische rompslomp. Gaat het over de fundamentele keuze hoe je met
elkaar omgaat, dan kiezen wij nadrukkelijk voor de lijn van samenwerking.
Wij zijn nog altijd een steunpilaar van de overlegeconomie, dus ik ben eerder
teleurgesteld in de Partij van de Arbeid als het gaat om het toegeven aan
de liberale VVD-gedachte, wellicht ook die van D66, dan in u.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 Nu begrijp ik het waarschijnlijk nog niet helemaal. U vindt een groeiend
inkoopmodel geen negatieve gedachte, maar tegelijkertijd keurt u het wetsvoorstel
vermoedelijk af, omdat er te veel centrale regelgeving in zit en te veel bescherming
van het overlegmodel. Te zelfder tijd bent u daar een voorstander van. Ik
kan daar geen soep van maken.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 U hebt mij niet horen zeggen dat ik met u kies voor het inkoopmodel. Ik
heb gezegd dat het enige dat mij in de VVD-lijn aanspreekt het tegengaan van
onnodige bureaucratie is; punt! Verder kiezen wij helemaal niet voor het inkoopmodel.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 Dan is het mij duidelijk.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Ik dacht die duidelijkheid al meteen gegeven te hebben, door alleen het
motief van de bureaucratie met u te delen en niet het vrije inkoopmodel.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 Ik krijg zo langzamerhand het gevoel dat wij de vorige week bij een ander
debat hebben gezeten. Uw weergave van hetgeen wij de vorige week hebben besproken
komt totaal niet overeen met mijn eigen beleving. Wij kiezen in verband met
het inkoopmodel en de samenwerking voor een heel geleidelijke invoering van
het inkoopmodel. We experimenteren ermee en vervolgens zullen we op basis
van ervaringen uit de praktijk bekijken hoe het verder moet. Overigens komt
dit een eind in de buurt van een amendement dat u hebt ingediend. Ik zie eerlijk
gezegd niet waar uw bezwaren zich op richten. Er is nog geen definitieve keuze
gemaakt. We zullen een aantal zaken uitproberen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Dat is waar, maar de reactie van de minister op het amendement op stuk
nr. 14 heeft mij ervan overtuigd dat de keuze voor het inkoopmodel nadrukkelijk
wordt ingezet. U merkte op dat gestreefd wordt naar geleidelijkheid, maar
ik wijs u erop dat in deze wet en in de overige wetten van de uitvoeringsorganisatie
van de sociale zekerheid nadrukkelijk het inkoopmodel is opgenomen. Dit is
via een algemene maatregel van bestuur gebeurd en niet via een wetswijziging,
althans, zo versta ik de minister die ons amendement afkeurde. De keuze is
helemaal niet meer vrij. Ik kreeg de indruk dat u zich kon vinden in het huidige
compromis vanwege deze geleidelijkheid. De keuze is echter gemaakt. De PvdA
moet erop hopen dat ze tijdig op de rem kan gaan staan.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Vliegenthart (PvdA):
 
 We zullen voor 1998 een definitieve afweging maken op
basis van de ervaringen in de praktijk met het SWI-traject en het inkoopmodel.
Tevens wijs ik op de studie die wordt verricht naar het existentieel belang
in de uitkeringsregelingen. Op grond van deze zaken zal een afweging gemaakt
moeten worden voor de toekomst. Of het inkoopmodel wordt verdergaand ingevoerd,
of we gaan verder op weg naar een samenwerkingsmodel. Dit is een open afweging,
zoals de drie fracties verleden week al zeiden. Mevrouw Dankers doet nu voorkomen
dat dit niet zo is, maar voor de buitenwereld moet het duidelijk zijn dat
dit een open en zorgvuldige afweging zal worden op basis van de ervaringen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Het is aan u om duidelijkheid te geven, maar ik proef die niet. Ik herhaal,
dat ik niet zie dat er straks nog een open keuzemoment komt. Wij hebben niet
voor niets het amendement op stuk nr. 14 ingediend. Wij willen in de wet vastleggen
dat wordt geëvalueerd. Dit is dus een stap verder dan alleen een voorhangprocedure
bij een algemene maatregel van bestuur waarbij de gedwongen winkelnering wordt
afgeschaft. Als alle paarse woordvoerders in tweede termijn stellen dat het
een open evaluatie is waarbij niet nu al een keuze wordt ingebakken, is de
opmerking van mevrouw Vliegenthart terecht. In onze ogen echter bestaat deze
duidelijkheid geheel niet.
 
 Ik vertelde dat wij een amendement hebben ingetrokken, hetgeen te maken
had met onze visie op de bestuursstructuur. Ik heb het ingetrokken omdat het
deels samenloopt met het amendement op stuk nr. 15 van de heer Bakker –
wij hadden dezelfde gedachte over het toestaan van een plaatsvervanger per
geleding – en deels met het amendement op stuk nr. 16 van mevrouw Essers,
waarbij de RBA-bestuurders geen deel meer uitmaken van het CBA-bestuur. Dubbel
werk moet worden voorkomen. Ik heb aparte amendementen ingediend over een
onafhankelijke voorzitter in het RBA om de diverse geledingen te kunnen blijven
regisseren, het handhaven van de provincie als adviseur binnen de RBA-besturen
en het in de wet vastleggen van het voordrachtsrecht van de VNG met betrekking
tot de benoeming van mensen in het CBA. Hiermee komen we tegemoet aan de kaders
die mevrouw Vliegenthart schetst. Uit de debatten en het stemgedrag moet duidelijk
blijken hoe hier wordt gedacht over de positie van mensen die zich betrokken
voelen bij de arbeidsvoorzieningsorganisatie.
 
 Ik wil ten slotte kort aanhalen dat wij in het wetgevingsoverleg nadrukkelijk
de stelling hebben geponeerd, die wij willen handhaven, dat er sprake is van
een gemiste kans om gericht doelgroepenbeleid op lokaal niveau te kunnen voeren.
In onze ogen is dat de zwakste schakel in het proces van trajectbemiddeling,
waar met name de groepen die de grootste afstand hebben tot de arbeidsmarkt,
op weg geholpen moeten worden. In de huidige wet staat dat arbeidsvoorziening
zich vooral moet beperken tot scholing. Wij weten allen dat er een heleboel
mensen zijn die meer nodig hebben dan dit instrumentarium van arbeidsvoorziening
om een eerste stap te kunnen zetten. Noem het toeleidingsactiviteiten of voorschakeltrajecten,
de termen die bij de deskundigen worden gebruikt. Vanuit diverse doelgroepen,
organisaties van minderheden, vrouwenorganisaties, mensen die zich bezighouden
met medemensen met een verstandelijke handicap, horen wij dat ze zorgen hebben
over de ontwikkelingen. In onze ogen zijn die zorgen terecht. Het is heel
jammer dat van de bezuinigingen die op arbeidsvoorziening zijn doorgevoerd,
niet ten minste een substantieel gedeelte is overgeheveld naar de gemeenten
om juist aan dat onderdeel van het traject wat meer body te kunnen geven.
Op dit moment zijn er maar 19 gemeenten die er echt van kunnen profiteren,
omdat zij bij het grote-stedenbeleid horen. Maar de vele andere gemeenten,
kleinere gemeenten, hebben het gevoel met lege handen te staan. Dat gevoel
delen wij met hen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 Ik begrijp het nu echt weer niet. Mevrouw Dankers heeft mij net uitgelegd
dat zij eigenlijk geen voorstander is van een inkoopmodel. Nu staat zij te
vertellen dat zij hoopt dat er snel uitbreiding komt van die inkoopmiddelen,
wat mijn fractie overigens ook zou willen. Ook de minister heeft aangegeven
dit best als een toekomstig model te zien. Dit alles dan buiten de 19 gemeenten,
waarvan zij zegt dat het zo goed functioneert. Het zal aan mij liggen, maar
wij lezen volgens mij twee heel verschillende wetsvoorstellen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Ik denk eerder dat dit te maken heeft met het gepreoccupeerd zijn met
deze trajecten en met het SWI-traject. Ik heb het helemaal niet over inkopen
door de gemeente bij de arbeidsvoorziening van een aantal trajecten, maar
inkopen door de gemeente bij bijvoorbeeld instellingen die werken voor mensen
met een verstandelijke handicap, jeugdhulpverlening enzovoort. En dan kun
je dat hele scala herhalen dat ik in het wetgevingsoverleg heb genoemd. Over
die schakel heb ik het. Over die schakel is geen letter opgenomen, noch in
deze wet, noch in het SWI-traject, noch in het paarse compromis. Die gevoelens
van teleurstelling zal ik blijven uiten.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 Ja, maar ten principale is het toch zo dat als je gemeenten – op
dit moment zijn het er nog maar 19 – als een van de uitvoeringsorganisaties
sociale zekerheid zelf middelen verstrekt om heel zorgvuldig lokaal beleid
voor de verschillende doelgroepen te kunnen voeren, dat het voordeel is van
een inkoopmodel. Het zijn de inkoopmiddelen waarmee men al dat doet wat u
zo graag ziet gebeuren.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Nee, mevrouw Essers. Dat verwacht ik helemaal niet. Het inkoopmodel waarop
de 19 gemeenten nu budget inzetten, heeft over het algemeen toch te maken
met het inkopen van de bemiddeling, met de stellingname van een aantal gemeenten
dat zijzelf de bemiddeling goed zouden kunnen doen, zoals ook uitvoerders
van de sociale zekerheid denken. Dan hebben wij het toch over een heel ander
soort dienstverlening die ingekocht wordt dan in onze ogen nodig is om juist
de zwakste groepen op weg te helpen. Maar kennelijk kunnen wij elkaar niet
duidelijk maken wat de eerste stap is voor mensen die een grote afstand hebben
tot de arbeidsmarkt. Dat zij zo. Dat heb ik dan ook maar te accepteren.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 Mijnheer de voorzitter! Voor de VVD-fractie een kort afrondend debat vanavond
over een in onze ogen zorgvuldig wetgevingsproces, waar wij
bij elkaar zo'n dikke twee jaar mee bezig zijn geweest. Het is jammer dat
het in deze laatste week voor het reces moet zijn, dat het eigenlijk niet
volledig plenair heeft kunnen zijn en ook niet voor volle tribunes. Het wetsvoorstel,
het belang ervan en ook de toekomst ervan rechtvaardigt dat eigenlijk wel.
Al met al hebben wij verleden week maandag uitvoerig met elkaar kunnen debatteren.
Ook van mijn kant wil ik waardering uitspreken voor de wijze waarop wij dat
debat ook met de minister hebben kunnen voeren, waardoor wij helderheid hebben
gekregen op de punten waarop dat nog niet het geval was.
 
 Wij hebben toen een heleboel vragen gesteld, eigenlijk zoveel dat er voor
ons vanavond geen directe vragen aan de minister meer zijn. Er zijn wat dit
wetsvoorstel betreft echter nog wel een aantal vragen, bijvoorbeeld over de
toekomst die uit het proces van het SWI-traject komt. Bijvoorbeeld de vraag
hoe het zal verlopen met de inkoopmiddelen. Bijvoorbeeld de vraag hoe dit
wetsvoorstel zal worden ingebed in samenhang met het na de zomer nog in te
dienen wetsvoorstel over de post-nOSV. Het is een bewuste keuze van deze Kamer
en de regering geweest om – ik zeg dat in tegenstelling tot wat mevrouw
Dankers ervan zegt – een ontwikkelingswetgeving neer te zetten. Ik heb
in het wetgevingsoverleg nadrukkelijk aangegeven dat voor de snel bewegende,
vooral op regionaal niveau initiatieven ontwikkelende samenwerking op een
moderne eigentijdse manier van deze drie kolommen van de uitvoeringsorganisaties
sociale zekerheid, het heel belangrijk is dat wij geen volstrekt dichtgetimmerd
wetsvoorstel hebben liggen, terwijl wij misschien over een jaar een aantal
andere projecten en processen tot stand zien komen waardoor het noodzakelijk
is om juist heel erg alert op die samenleving te kunnen reageren. Op dit moment
heb ik dus niet zo heel erg veel vragen, maar er zijn wel een paar onzekerheden.
Het is een bewuste keuze van de Kamer om op deze manier met deze wetgeving
om te gaan. De fractie van de VVD oordeelt op dit moment, vanwege de tijd,
op hoofdlijnen positief over dit wetsvoorstel. Wij halen nu een aantal weeffouten –
ze zijn ook wel mankementen genoemd – uit het vigerend wetsvoorstel.
Ik noem bijvoorbeeld de scheiding van de verschillende "hoofddeksels van de
minister" en de betere controle en aansturing van de Kamer. Mevrouw Vliegenthart
heeft er zojuist uitvoerig over gesproken. Wij doen dat onder andere door
de gescheiden budgetten. Ook dat is weer een ontwikkelingsmodel waardoor wij
in een aantal jaren scherp zullen zien wat zich op dit gebied ontwikkelt.
De minister heeft ons toegezegd, ook op grond van de vraag van de VNG, zo
concreet mogelijk en langzaamaan tot een contractafspraak te komen.
 
 Een betere prioriteit, die ook de commissie-Van Dijk heeft aangegeven
van de doelstelling van de wet, spreekt onze fractie zeer aan. Op de onderdelen
waar de wetgeving wellicht te veel doorschoot met uitvoeringsbemoeienis, is
een aantal amendementen ingediend waaronder ook de handtekening van mijn fractie
staat. Daarnaast is er nog een aantal redactionele verhelderingen in amendementen
voorgesteld. Wij hebben er alle vertrouwen in dat die wijzigingen de arbeidsvoorzieningsorganisatie
de mogelijkheid geeft om naast een publiek orgaan met publieke taken, waarop
ik doelde toen ik over de aangescherpte doelstelling sprak, als een modern
bedrijf in de huidige markt te staan. Daarin kan zij een meerwaarde hebben
waardoor de tweeledige doelstelling beter tot haar recht kan komen.
 
 Wat resteert, is de onzekerheid over de vraag of wij over goed anderhalf
jaar een principieel debat kunnen hebben na het proces van de samenwerking
SWI, de inkoopmodellen, de veegwetbudgetten die er uiteraard ook bijhoren
en het onderzoek naar een andere manier van aansturing, het existentieel belang
van de uitvoeringsorganen. Mijn fractie zou dat graag zien en ik ga wat dat
betreft in op de vraag van mevrouw Dankers. Voor ons is dat een open afweging.
Het enige verschil dat er misschien tussen de coalitiepartners zou kunnen
zitten, is dat onze fractie het, zodra dat enigszins mogelijk is, misschien
sneller zou wensen en dat de fractie van de PvdA er misschien wat huiveriger
voor is in verband met een mogelijke beschadiging van de samenwerking. Maar
verschil in openheid in de afweging is er niet, hooguit verschil in de mening
over het tempo. Nogmaals, wij zouden het graag over anderhalf jaar oftewel
voor het einde van deze kabinetsperiode doen. De minister heeft gezegd, eerst
alle gegevens op tafel te willen hebben. Wij zijn dat met hem eens en daarom
laten wij het er even bij.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! Is mevrouw Essers ervan overtuigd dat zij de PvdA en wellicht
ook de minister kan overtuigen van het nut om zo snel mogelijk de gedwongen
winkelnering af te schaffen en het inkoopmodel in te voeren?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 Wij hebben niet voor niets gezamenlijk een amendement ondertekend. Wij
zijn ten principale tegenstander van gedwongen winkelnering, maar er liggen
nog andere zaken zoals het SWI-traject. Wij vinden dat buitengewoon essentieel.
Ook de commissie-Van Dijk heeft gezegd dat het erg essentieel is dat cliënten
niet tussen de verschillende uitvoeringsorganen klem komen te zitten, omdat
die verschillende organen niet goed samenwerken. Wij kunnen ons voorstellen
dat niet plotsklaps alles in een keer kan worden vrijgegeven. Het is verstandig
om te bekijken hoe je een en ander in een rustig tempo bij elkaar brengt.
Daarnaast is er nog een erg essentieel onderzoek naar het existentieel belang
van de verschillende uitvoeringsorganen en dus van de aansturing op financieel
gebied. Dat onderzoek loopt nog. Wij zouden niet, vooruitlopend op alle verschillende
trajecten en onderzoeken, nu al meteen de knoop door willen hakken. Dat willen
wij vooral niet omdat er al genoeg in beweging is. Het is onnodig om de boel
extra op de schop te nemen. Maar onze wens ligt er ten principale om zomin
mogelijk en als het kan helemaal niet aan gedwongen winkelnering te doen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! Ik meen dat ik mevrouw Essers heb horen zeggen dat de verschillen
van mening zich wat haar betreft uitsluitend concentreren op het tempo en
niet op de principiële keuze. Het gaat dus ook niet om de vraag of er
al dan niet volledige openheid is voor de VVD-fractie om te kiezen voor het
model in de verdere toekomst.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 Ik dacht dat ik het duidelijk had aangegeven. Zodra de drie belangrijke
blokken van gegevens waarover ik zojuist sprak, op tafel liggen, willen wij
vervolgens zo snel mogelijk het debat voeren. Wij willen niet op één
van die drie punten vooruitlopen. Wel willen wij zo snel mogelijk het debat
voeren. Los daarvan staat de vraag: bent u wel of niet voor gedwongen winkelnering?
Mijn fractie is ten principale geen voorstander van gedwongen winkelnering.
Wij hebben echter begrip voor het feit dat er zo ontzettend veel verschuift
en beweegt in de uitvoeringsorganisaties en wij zeggen daarom: laten wij niet
alles in één keer op de schop nemen. Voor ons staat nog open
welke keuze straks moet worden gemaakt. Dat hangt ook van de uitkomsten van
onderzoeken af.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Dat is helder. Maar ik denk dat mevrouw Essers probeert naar het compromis
van de paarse fracties toe te redeneren. De keuze van de VVD is kennelijk
toch een andere. Maar het is goed dat het helder op tafel ligt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Essers (VVD):
 
 De keuze van de VVD is geen andere. Anders hadden wij onze handtekening
niet onder dat amendement gezet. Het enige verschil dat er hooguit kan zijn,
is het tempo waarin een en ander gebeurt. Vervolgens heeft de minister ons
in het debat van afgelopen maandag uitgelegd op welke termijn ongeveer de
laatste onderzoeken komen. Wij zeggen nu: zodra de laatste informatie binnen
is, willen wij zo spoedig mogelijk een debat. Wij hopen dat dit met zo'n anderhalf
jaar het geval zal zijn.
 
 Voorzitter! Wij zijn buitengewoon benieuwd – wij zijn hierover een
beetje bezorgd – naar de resultaten, in de loop van de komende twee
jaar, van de financiële aansturing en van de administratieve en financiële
organisatie. Alles bij elkaar menen wij dat wij met een buitengewoon goed
wetsvoorstel bezig zijn. Het werd genoemd: een tussenfasewetsvoorstel. Met
een knipoog en plagend in de richting van mevrouw Dankers merk ik op dat het
net zo goed een ontwikkelingswetsvoorstel kan worden genoemd, waarin de hoofdlijnen
voor de lange termijn vastliggen. Wij hebben er goed vertrouwen in dat wij
daarmee kunnen werken. Tegelijkertijd zijn wij niet inflexibel.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Mijnheer de voorzitter! Zoals gezegd, hebben wij vorige week een uitvoerig
wetgevingsoverleg gehad. Wij hebben toen niet alleen een technische discussie
gehad. Wij hebben toen ook een heel uitvoerig en goed politiek debat gehad.
Dat betekent tegelijkertijd dat ik nu geen behoefte heb aan een uitvoerige
plenaire afronding. Daarom volsta ik met het plaatsen van enkele algemene
opmerkingen.
 
 Het wetsvoorstel, dat in oktober werd ingediend, bevat naar ons gevoel
een aantal belangrijke verbeteringen. Die verbeteringen zijn dan ook tijdens
de behandeling volstrekt overeind gebleven. Ik noem de andere status van de
bestuursleden, met name het centraal bestuur. Ik noem ook het bestuur op afstand,
op afstand van de werkvloer. Ik noem de minister die geen lid meer is van
het bestuur, zodat het pettenprobleem waartegen wij steeds aan liepen is opgelost.
Ik noem de introductie van het basisbudget en het prestatiebudget en daarnaast
van inkoop via bedrijfsverenigingen en gemeenten. Hiermee kiezen wij in wezen
voor meer geëigende, meer directe sturingsmiddelen ten aanzien van de
arbeidsvoorziening. In zekere zin is in het wetsvoorstel ook de positie van
gemeenten versterkt. Ik sprak al over het inkoopmodel, dat eerst voor de grote
gemeenten geldt. Ook in onze ogen moet dit later worden uitgebreid.
 
 Het oorspronkelijke wetsvoorstel had in een aantal opzichten nog niet
het juiste evenwicht, bijvoorbeeld tussen aan de ene kant de politieke respectievelijk
de ambtelijke verantwoordelijkheid en aan de andere kant de eisen die aan
een effectieve arbeidsvoorziening mogen worden gesteld. Evenmin is er een
juist evenwicht tussen overheidstoezicht en overheidsregelgeving én
zelfstandig opereren en functioneren door de arbeidsbureaus. Het risico van
het ontstaan van bureaucratie, zowel op het ministerie als bij het centraal
apparaat voor de arbeidsvoorziening, was te groot. Als de minister op afstand
van het bestuur moet, geldt dat ook voor ambtenaren. Trouwens, dat geldt ook
voor het bestuur. Dat komt te staan op grotere afstand van het apparaat, op
een grotere afstand van de werkvloer. Met inachtneming van deze punten bestaat
voor de regio's ruimte voor eigen beleid, zij het dat ook nadrukkelijk wordt
gewerkt aan de éénconcerngedachte ten aanzien van beheer en
organisatie.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! Wat is in de ogen van de heer Bakker de daadwerkelijke correlatie
tussen het feit dat de besturen van de arbeidsvoorziening op afstand moeten
en het feit dat de minister op afstand komt te staan? Mij ontgaat wat het
oorzakelijk verband tussen die twee is.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Dat is er niet en ik heb ook niet beoogd dat te leggen. Ik liep in staccato
een aantal puntjes van de wet langs. Ik constateerde dat de minister en het
bestuur op grotere afstand komen te staan. Dat lijkt mij juist, maar er is
geen oorzakelijke relatie. Er is overigens wel samenhang voor het totaal,
maar dat hoef ik u niet uit te leggen.
 
 Voorzitter! Bij de doelstelling – zie artikel 3 – is gezocht
naar een toespitsing met betrekking tot de werkzaamheden van arbeidsbureaus
voor moeilijk plaatsbare werklozen. Dat was terecht. Vorige week heb ik ook
gezegd dat naar mijn gevoel de kern van de publieke opdracht van de arbeidsvoorziening
ook de kern is van de legitimatie van de besteding van 1,2 mld. per jaar aan
publieke middelen voor de arbeidsvoorziening. Toch was ook voor die doelstelling
een betere formulering denkbaar, een formulering die meer recht doet aan die
noodzakelijke, dubbele werkzaamheid van de arbeidsvoorziening. Die is dubbel
werkzaam, namelijk voor werkgever en werknemer, ook als het gaat om de basisdienstverlening,
met als doel op de markt goed te kunnen optreden, een positie op te bouwen
en die positie meer dan in het verleden het geval was te gebruiken voor de
verbetering van de kansen van moeilijk plaatsbaren. Het gaat hierbij om een
middel en niet om een doel op zichzelf. Het debat hierover hebben wij uitvoerig
gevoerd.
 
 Voorzitter! Het wetsvoorstel komt met de introductie van de marktwerking
in de arbeidsvoorziening. Dat punt wordt met de amendemen ten
nog wat nader omschreven en toegespitst. Mijn fractie vindt deze introductie
buitengewoon nuttig. Deze verandering betekent namelijk dat men bij de arbeidsvoorziening
bij het streven naar een produkt niet alleen rekening moet houden met het
bestuurlijke traject, maar dat men in toenemende mate met de afnemers moet
overleggen. Men zal moeten contracteren alsmede moeten concurreren met andere
aanbieders op de markt teneinde opdrachten te verwerven. Weliswaar is er wat
de inkoop betreft in eerste instantie sprake van gedwongen winkelnering. Op
dat punt trekken we pas later definitieve conclusies. Overigens bleek ook
zoëven uit het debat tussen mevrouw Essers en mevrouw Dankers dat het
nu niet gaat om gedwongen winkelnering versus samenwerking. Het gaat daarentegen
om inkoop versus samenwerking. Bij die inkoop kun je nadenken over de vraag
hoelang die gedwongen moet plaatsvinden. Dat is volgens mij de kern van de
discussie. Daarop heeft ook het amendement betrekking. Het heeft niet betrekking
op de vraag of er ook in de toekomst sprake zal zijn van inkoop. Het heeft
ook niet betrekking op de vraag of er in de toekomst samenwerking zal zijn,
maar wel op de vraag of die inkoop gedwongen winkelnering behelst. Daarover
gaat het amendement.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Mijnheer Bakker, ik vind dat u in dit verband een zeer heldere formulering
heeft gegeven. Ik zou er amper iets over kunnen zeggen. U heeft het over toename
van concurrentie en over verbreding van de marktwerking. Dat dit zich voordeed,
veronderstelde ik al toen ik zojuist sprak over de liberale teneur die met
deze wet door de VVD is ingezet. Zij werd daarbij gesteund door D66. De Partij
van de Arbeid moet dus toegeven dat de heer Bolkestein gelijk had toen hij
zei dat we nu een liberaal kabinet hebben. Dank u, dat u dat hier nog eens
helder uiteen hebt gezet.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Voorzitter! Naar mijn mening is het inkoopbeleid ingezet omdat wij naast
een goede samenwerking behoefte hadden aan aanvullende instrumenten. Het SWI-traject
is niet nieuw. Daarop hebben we al eens eerder vertrouwd, maar het heeft niet
in alle opzichten goed gestalte gekregen. Daarom is zelfs met de partijenovereenkomst
met de sociale partners afgesproken dat de inkoop als middel zou worden geïntroduceerd.
Dat was terecht. Wij wilden dit ook, want hiermee werd marktwerking en contractwerking
geïntroduceerd. Dat leek ons heel belangrijk. Dat neemt niet weg dat
de vraag of in de toekomst het zwaartepunt meer zal liggen bij de inkoop dan
wel bij de samenwerking, nog open is. Waarom is alles nog geen uitgemaakte
zaak? Omdat wij niet alleen om bestuurlijke redenen SWI de ruimte willen geven,
maar omdat ik niet uitsluit dat het samenwerkingstraject waaraan wij met SWI
zijn begonnen, tot heel goede resultaten zou kunnen leiden. Wij moeten dan
ook niet een blokkade opwerpen, maar de ruimte bieden om resultaten te kunnen
bereiken. Welnu, voor de inkoop geldt eigenlijk precies hetzelfde. Er komt
nog wel een argument bij en dat heeft mevrouw Vliegenthart al genoemd: niemand
mag achteroverleunen. Dus alleen al om die reden is er nu aanleiding wat neutraal
te zijn ten aanzien van de verdere uitwerking. Nogmaals, de vraag of het in
de toekomst inkoop, samenwerking of een combinatie daarvan wordt en wat dit
betekent voor bijvoorbeeld de bestuurlijke verhoudingen – die vraag
is vorige week ook aan de orde geweest – is nu niet te beantwoorden.
Wij zullen die, ook wat mij betreft, over zo'n anderhalf jaar open beantwoorden.
 
 Voorzitter! Dit alles leidt niettemin tot de volgende conclusie. Wij gaan
het inkoopmodel introduceren en willen dit in de toekomst handhaven. Dit staat
los van de vraag of wij het zullen uitbreiden. Het inkoopmodel mag echter
niet leiden tot een monopoliepositie van de arbeidsvoorziening. Wat ons betreft
moet die gedwongen winkelnering er dus af. De arbeidsvoorziening mag geen
monopoliepositie hebben op de markt. Dat mag volgens mij echter wel voor de
publieke arbeidsvoorziening. Ik moet eerlijk zeggen – daar hebben wij
het vorige week al even over gehad – dat het niet zo mag zijn dat wij
allerlei verschillende publieke voorzieningen voor arbeidsvoorziening krijgen,
die allemaal uit publieke middelen worden gefinancierd en die elkaar met die
publieke middelen gaan beconcurreren. Het moet dan ook duidelijk zijn hoe
wij dit zien. Wij willen dus niet 630 en nog eens 20 arbeidsbureautjes zien
ontstaan. Geprikkeld door alle mogelijke methoden – inkoop, samenwerking
en de wettelijke methoden – moet de arbeidsvoorziening tot een zo effectief
mogelijk produkt komen. De arbeidsvoorziening zal en moet wat mij betreft
evenwel de publieke voorziening zijn in de toekomst. Die functie moet niet
door tal van andere bureaus vervuld worden.
 
 Ik kom tot een afronding. Na de aanvullingen, de aanpassingen en de wijzigingen
bij amendement en de nota van wijziging is het wetsvoorstel naar mijn gevoel
een goed wetsvoorstel. Er is sprake van een heldere verdeling van verantwoordelijkheden
tussen alle betrokkenen. Er is ook een balans tussen de verschillende belangen
en posities. Ik reken daarbij eerlijk gezegd ook op de blijvende medeverantwoordelijkheid
van werkgevers en werknemers. Op zichzelf bestaat er geen discussie over de
meerwaarde hiervan, al vind ik dat de potentie van die meerwaarde in een aantal
situaties groter is dan de realisering tot dusverre. Het allerbelangrijkste
is misschien nog wel dat wij vandaag, na onze uitvoerige discussie van de
afgelopen twee jaar, duidelijkheid scheppen voor het personeel en alle andere
betrokkenen. Ik moet zeggen dat ik er wel vertrouwen in heb, na alles wat
wij gewisseld hebben. Er is een nieuw ondernemingsplan dat geleidelijk uitgewerkt
wordt door het nieuwe wetsvoorstel. Verder kom je bij de arbeidsbureaus een
onverminderd enthousiasme tegen. Nu zeggen wij dat wij niet terug willen naar
de situatie van vóór 1991. Ik hoop en vertrouw er ook wel op
dat wij over een aantal jaren zullen zeggen dat wij niet meer terug willen
naar de situatie van vóór 1996.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Mijnheer de voorzitter! Ik dank de leden van de Kamer voor hun inbreng
in deze termijn, waarin nog wat puntjes op de i worden gezet. Op enkele mij
zeer aangelegen punten nodigt deze termijn ook nog uit tot een nadere beschouwing
van de hoofdpunten van dit wetsvoorstel. Ik kom hier op, door de manier waarop
mevrouw Dankers haar bijdrage afrondde. Zij sprak over gemiste kansen om gericht
doelgroepenbeleid op lokaal niveau te voeren. Dit kan wellicht tot misverstanden
leiden over waar het ons nu allemaal om te doen is geweest
en waar wij de komende jaren naartoe willen. Wij willen komen tot een volledige
realisering van die tweeledige taak van de publieke arbeidsvoorziening: enerzijds
de infrastructuur om vraag en aanbod op de arbeidsmarkt bij elkaar te brengen,
en anderzijds in het bijzonder de extra inspanningen ten behoeve van langdurig
werkzoekenden en moeilijk plaatsbaren op de arbeidsmarkt. Daartoe behoren
natuurlijk ook meerdere van de doelgroepen waar mevrouw Dankers het over had.
Ik zou niet graag het misverstand in de wereld houden – om onverklaarbare
redenen is dat kennelijk gerezen – dat het doelgroepenbeleid juist in
de knel zou zijn gekomen door deze verandering.
 
 Hoe is het allemaal begonnen? In 1994 is in de Tweede Kamer ernstige verontrusting
uitgesproken – de CDA-fractie speelde toen een constructieve rol –
over de wijze waarop de arbeidsvoorziening meende een onderscheid te moeten
maken tussen degenen die met wat bemiddeling, scholing en begeleiding relatief
gemakkelijk aan de bak konden komen en degenen waarvan werd gezegd: dat is
de D-categorie, dat is voor de gemeenten, dat is niet ons pakkie an! Er is
toen in de Kamer behoorlijk wat commotie is ontstaan. Er is diepgaand gediscussieerd
over de rol, de taak en de plaats van de arbeidsvoorziening. De Kamer ondersteunde
toen vrij breed de zienswijze dat het zo niet moest. Dat heeft in belangrijke
mate de basis gelegd voor de opdracht aan en de werkwijze van de commissie
onder leiding van de heer Van Dijk, die nog door mijn voorganger, de heer
De Vries, is ingesteld.
 
 Wat je ook vindt van dit wetsvoorstel, hoe je ook aankijkt tegen de precieze
verdeling van de verantwoordelijkheden en bevoegdheden – ik kan mij
voorstellen dat hier en daar kanttekeningen te maken zijn en dat men van mening
is dat sommige punten anders hadden gekund – het kabinet valt niet te
verwijten dat het de hoofdboodschap van wat destijds in de Kamer naar voren
is gekomen, als het hart van deze wet heeft opgenomen. Via het regeerakkoord,
via het werk van de commissie-Van Dijk en via de partijenovereenkomst met
werkgevers en werknemers heeft dat overigens alom erkenning ondervonden.
 
 Ik nodig mevrouw Dankers uit om haar kwalificatie op dit punt –
zij sprak van een gemiste kans om een gericht doelgroepenbeleid op lokaal
niveau te voeren – terug te nemen, want die doet geen recht aan wat
in deze wet is opgenomen.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! Toen in de zomer van vorig jaar werd geroepen dat categorie
D des gemeentes was, liepen de gemoederen in de Kamer inderdaad hoog op. De
oorzaak van die categorisering werd echter snel duidelijk. De arbeidsvoorziening
kwam in samenwerking met gemeenten tot dat model, bijvoorbeeld in Amsterdam
en Zeeland, maar toen werd ontdekt dat het instrumentarium van de arbeidsvoorziening
voor een aantal mensen onvoldoende was om de weg naar de arbeidsmarkt te kunnen
vinden. Als je in die zin naar het wetsvoorstel kijkt, zie je dat de regiefunctie
van de arbeidsvoorziening bij de taken in artikel 4 op alle onderdelen is
weggehaald. In de taakstelling die daarvoor in de plaats is gekomen, staat
dat de bijzondere inspanning ten behoeve van moeilijk plaatsbaren in het bijzonder
door scholing dient te gebeuren. Ik vind dat dan toch sprake is van een gemiste
kans, want met scholing alleen help je mensen die het heel moeilijk hebben
op weg naar de arbeidsmarkt niet.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik dring erop aan een interruptie niet tot een termijn te maken.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Ik ben van mening, onder het geenszins uitsluiten van allerlei
andere methoden die nodig zijn om moeilijk plaatsbare werkzoekenden een betere
kans op de arbeidsmarkt te geven, dat scholing een heel belangrijke component
in dat kader vormt. Ik neem aan dat niemand dat zal ontkennen, ook mevrouw
Dankers niet, gelet op haar eigen ervaringen. Het is echter een misvatting
om het accent zozeer op scholing te leggen, want dan lijkt het erop alsof
dat het is. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Dat is het ook niet.
Ik heb dit ook nog nooit zo geïnterpreteerd gehoord. Laat het in ieder
geval helder zijn dat dit de interpretatie niet kan zijn.
 
 Mevrouw Vliegenthart heeft gesproken van een belangrijk wetsvoorstel.
Tegelijkertijd sprak zij over samenwerking werk en inkomen, over het inkoopmodel
en over tal van initiatieven die in de afgelopen jaren zijn ontstaan om de
uitstroom uit de sociale zekerheid te bevorderen. In dat opzicht zijn de arbeidsvoorziening
en de Arbeidsvoorzieningswet in haar nieuwe jasje een onderdeel van een groter
geheel. Ik onderschrijf dat graag. Ik heb ook geen enkele moeite met de kwalificatie
ontwikkelingswetgeving, zonder dat die natuurlijk weer eigen vleugeltjes moet
krijgen. Met die kwalificatie wordt uitgedrukt dat wij met z'n allen bezig
zijn om op dat heel moeilijke raakvlak van sociale zekerheid en arbeidsmarkt
ons de instrumenten te verschaffen die ons ook in staat moeten stellen om
beter te presteren op het gebied van uitstroom uit de sociale zekerheid en
het scheppen van werk voor mensen voor wie dat ook in een aantrekkende arbeidsmarkt
helaas niet automatisch is weggelegd, omdat de markt daar niet spontaan voor
zorgt.
 
 Mevrouw Dankers heeft gesproken over de bedoelingen van artikel 4, waarbij
wij in het wetgevingsoverleg inderdaad uitgebreid stil hebben gestaan. Ik
heb dat ook zelf als verhelderend ervaren, omdat het op zichzelf nieuw is
wat wij introduceren met de basisdienstverlening en de prestatiedienstverlening
en de daarbij horende budgetten. De basisbijdrage is bestemd voor twee componenten
van de dienstverlening. De eerste is de basisdienstverlening, te weten het
geven van informatie en advies en het bemiddelen. Deze dienstverlening wordt
verricht ten behoeve van alle werkzoekenden, al dan niet moeilijk plaatsbaar,
en ten behoeve van alle werkgevers voor hun al dan niet moeilijk vervulbare
vacatures. Deze basisdienstverlening die in het wetsvoorstel omschreven is
in artikel 4, lid 1a, is gratis. De tweede component wordt gevormd door de
overige wettelijke taken die de arbeidsvoorziening op basis van deze en andere
wetten moet verrichten, zoals het ontslagvergunningsbeleid, het kennisgevingsbeleid
en het vergunningenbeleid. Ook die dienstverlening is gratis.
 
 De prestatiebijdrage wordt toegekend voor de diensten die arbeidsvoorziening
voor specifieke categorieën werkzoekenden moet verrichten. Over de omvang
van de prestaties en de categorieën werkzoekenden waarop
deze prestaties betrekking dienen te hebben, worden tussen de minister en
het CBA afspraken gemaakt. Daarbij gaat het ook over het aantal trajecten,
inclusief scholing etc.
 
 Een vergelijkbaar verhaal geldt ten aanzien van de dienstverlening voor
specifieke door de arbeidsvoorziening als zodanig aangemerkte moeilijk vervulbare
vacatures. Indien ten aanzien van moeilijk vervulbare vacatures een specifieke
sectorale aanpak nodig is, bijvoorbeeld in de vorm van een wervingscampagne
of een op de sector gerichte scholingsinspanning, zullen hierover net als
in het geval van de inzet van de arbeidsvoorziening voor moeilijk plaatsbaren,
afspraken gemaakt worden. Ook deze dienstverlening dient uit de prestatiebijdrage
te worden betaald. Die prestatiedienstverlening is dus gratis voor de werkzoekende
en in principe ook voor de werkgever. Het zou natuurlijk wel logisch zijn
dat de sector zelf een financiële bijdrage levert, bijvoorbeeld uit de
eigen scholingsfondsen. Indien individuele werkgevers extra diensten verlangen
van de arbeidsvoorziening ten behoeve van de werving en selectie, bijvoorbeeld
het voeren van sollicitatiegesprekken met een aantal kandidaten of het geven
van adviezen in de sfeer van opleiding, dan dient hiervoor door deze werkgevers
te worden betaald. Veelal zullen dat werkgevers zijn die extra diensten van
de arbeidsvoorziening wensen, omdat ze moeilijk vervulbare vacatures hebben.
Ook voor werkzoekenden uit fase 1 geldt dat wanneer ze toch in aanmerking
willen komen voor extra dienstverlening terwijl ze daar dus niet voor zijn
geïndiceerd, ze daarvoor moeten betalen. Het kan dan bijvoorbeeld gaan
om het volgen van een sollicitatiecursus.
 
 Door dit alles in vogelvlucht aan te hebben gegeven aan de hand van een
paar voorbeelden uit een ervaren praktijk, hoop ik dat een goed onderscheid
is weergegeven dat wat mij betreft straks bepalend zal zijn voor het maken
van de afspraken daarover. Het betreft hier een kernonderdeel van deze wetgeving.
 
 Voorzitter! Mevrouw Dankers is ingegaan op de tripartiete structuur en
op de regionale en de lokale inbedding. Ik heb vorige keer al gesproken over
het aspect van de schaalvergroting en de centrale regie. Ik verwijs in dezen
ook naar het rapport van de commissie-Van Dijk, waarin dit element nadrukkelijk
naar voren is gebracht. Ik heb het vanaf mijn aantreden onbevredigend en ook
onaanvaardbaar gevonden – ik heb in de Kamer op dit punt van mijn hart
ook geen moordkuil gemaakt – dat het moeilijk was om essentiële
gegevens met betrekking tot het beheer van de arbeidsvoorzieningsorganisatie
als geheel tijdig en systematisch te aggregeren en ter beschikking te krijgen,
niet in de laatste plaats ook ten behoeve van de controlerende taak van de
Tweede Kamer. Dit mag niet worden verward met het zwaartepunt in het beleid
dat onveranderd ligt bij de regionale besturen en dus ook bij de gemeenten
en de sociale partners in die regio. Het kan ook niet anders dan dat een arbeidsmarktbeleid
op regionaal niveau wordt gevoerd.
 
 Voorzitter! Mevrouw Dankers heeft opgemerkt dat de lokale en regionale
inbedding niet voldoende in de tekst tot uitdrukking is gebracht. Ik meen
oprecht dat haar suggestie op dit punt op zichzelf constructief is, maar zij
voegt niet wezenlijk iets toe aan hetgeen in de structuur van de wet is opgenomen
over het onderscheid tussen hetgeen centraal en decentraal is geregeld op
het punt van beheer en beleid. Er kan aan die toevoeging dus geen meerwaarde
worden ontleend.
 
 De commissie-Van Dijk heeft uitspraken gedaan over de sociale partners
waar ik niet omheen wilde gaan. De ongewenste bijeffecten van de huidige structuur,
die in haar tripartiete samenstelling daartoe uitnodigt, dienen bezien te
worden. Vanaf het begin – al in mijn eerste reactie bij het in ontvangst
nemen van het rapport van de commissie-Van Dijk – heeft voor het kabinet
de wenselijkheid vooropgestaan om met sociale partners het arbeidsvoorzieningsbeleid
verder te trekken. Dat heeft onze expliciete voorkeur. Dat beleid dient bezien
te worden in het licht van de belangrijke ervaringen die in de afgelopen jaren
zijn opgedaan. Vriend en vijand zijn het er namelijk over eens dat een en
ander zich de afgelopen jaren een stuk beter heeft ontwikkeld dan in de periode
daarvoor.
 
 Naar mijn stellige overtuiging is dit ook op deze wijze door de sociale
partners begrepen. Dat is immers ook in de partijenovereenkomst afgesproken.
Als die overeenkomst naast deze wet wordt gelegd, is het evident dat een enkel
punt – ik heb dat ook aan sociale partners kenbaar gemaakt – iets
anders is ingericht, maar acht of negen van de tien punten uit die overeenkomst
zijn overgenomen in de wet, zoals destijds ook de bedoeling was. Ik ontleen
daaraan dan ook het vertrouwen dat met werkgevers- en werknemersorganisaties
in de komende jaren centraal en regionaal in de nieuwe structuur kan worden
samengewerkt.
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! Ik heb ook niet gezegd dat de minister ontkent dat sociale
partners belangrijk zijn voor de arbeidsvoorziening. Overigens heeft dat in
mijn ogen veel meer te maken met afstemming op andere beleidsterreinen, zoals
afstemming op de O en O-fondsen en op de CAO, dan met het besturen van de
arbeidsvoorzieningsorganisatie als zodanig. Ik kan mij niet voorstellen dat
de minister de interpretatie van de sociale partners anders weergeeft dan
zijzelf hebben gedaan. Dat geldt ook voor hun conclusies ten aanzien van de
nota van wijziging.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Voorzitter! Ik heb de reactie van de sociale partners op de nota van wijziging
niet op deze manier geïnterpreteerd. Ik begrijp best dat er altijd nog
wat te wensen overblijft, maar die wensen zullen naar mijn stellige overtuiging
in hoge mate juist binnen de nieuwe structuur verwezenlijkt kunnen worden.
Dat is een punt waarover vanaf het begin lichte misverstanden de ronde hebben
gedaan: binnen die nieuwe structuur komt de overheid eigenlijk op grotere
afstand te staan van het dagelijks functioneren van de arbeidsvoorziening.
Daarbinnen kan zij echter juist op de hoofdpunten en in termen van een contractbenadering
datgene afspreken wat volkomen helderheid biedt aan alle betrokken partijen,
en waarover vervolgens rekening en verantwoording kan worden afgelegd. Dat
lijkt mij echt een stuk beter en het is – als ik zo vrij mag zijn om
één keer vanuit die invalshoek te praten – ook in het
belang van de sociale partners. Dat model treedt dan immers in de plaats van
het toch wat diffuse model van de tripartiete bestuursstructuur die wij tot
op de dag van vandaag kennen. De Kamer moet van mij aannemen
dat je dit als redelijk diffuus kunt ervaren als je in de situatie zit waarin
ik sinds enige tijd mag verkeren.
 
 Voorzitter! Mevrouw Dankers heeft een amendement op stuk nr. 28 ingediend
en in haar bijdrage van vanavond verwees zij daar uitdrukkelijk naar. Het
amendement betrof het meerjarenbeleidskader, waaraan haar fractie zeer hecht.
Het probleem van het amendement is dat er wel heel erg veel in zit, waarvan
overigens een deel weer "teruggeknipt" is in andere amendementen. Dat maakt
dit amendement dus al lastig. Van het meerjarenbeleidskader heb ik gezegd
dat het absoluut geen thema is waarover wij nu de messen moeten trekken, want
het spreekt voor mij vanzelf dat de arbeidsvoorzieningsorganisatie zelf vanuit
een meerjarenbeleidskader zal opereren en daarbinnen het jaarlijks landelijk
beleidsplan zal kunnen vaststellen in het overleg zoals bedoeld in onder meer
artikel 44. Ik vraag mevrouw Dankers wel het volgende. Als de gedachte over
het meerjarenbeleidskader, die is vervat in dit amendement, zo zwaar weegt
voor haar fractie, weegt het dan ook zo zwaar dat dit de opstelling van haar
fractie ten opzichte van de totale wet zou beïnvloeden?
 
 
 
 
 
 Mevrouw Dankers (CDA):
 
 Voorzitter! Allereerst wil ik het misverstand bij de minister weghalen
dat ik dit amendement zou hebben gewijzigd en opgedeeld in onderdelen. Dat
was namelijk het amendement op stuk nr. 27.
 
 Voorts heb ik natuurlijk niet voor niets gezegd dat wij hieraan zeer zwaar
zullen hechten bij de beoordeling van het wetsvoorstel zoals het uiteindelijk
bij de stemming zal luiden. Dat heeft de minister goed geconcludeerd.
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Ik vind dit een relevant signaal.
 
 Voorzitter! Ik kom dan op de opmerking van mevrouw Dankers over de invoeringswet
en over de evaluatie van hetgeen is ingezet met de inkoopmogelijkheden die
er nu zijn. De vorige keer heb ik uiteengezet dat het probleem van het amendement
niet is gelegen in wat het uitdrukt als procedure, maar dat het evaluatievereiste
dat daarin ligt, eigenlijk heel snel leidt tot enig vooruitschuiven van die
besluitvorming. Dat is in ieder geval niet mijn opzet, want ik geloof dat
wij binnen afzienbare tijd echt ook verder moeten willen denken over het langere-termijnperspectief
van het opereren van de arbeidsvoorzieningsorganisatie. Het is evident dat
dit in hoge mate zal samenhangen met hetgeen uit samenwerking werk en inkomen
zal komen en ook met het moment waarop dit verder naar voren zal komen. Dan
komt het mij voor dat het amendement dat door de regeringsfracties is ingediend,
wat meer ruimte biedt om er sneller op te reageren zonder dat er – dit
voeg ik er misschien ten overvloede aan toe – op voorhand wordt voorgesorteerd
naar de ene of de andere richting. Men kan zijn voorkeuren hebben en daarover
is ook enige toelichting gegeven, maar die discussie voeren wij op dit moment
niet.
 
 Voorzitter! Ik onderschrijf van harte het punt van mevrouw Essers dat
wat wij hier regelen de publieke taken zijn in het kader van de arbeidsvoorziening.
De tweeledige doelstelling heeft een evenwichtige ruimte gekregen als ondersteuning
van wat zij noemde een modern bedrijf dat ook zo georganiseerd moet zijn en
dat ook in toenemende mate zo georganiseerd is. Ik onderstreep nogmaals dat
er op dat punt veel is gebeurd, ook in de afgelopen twee jaar, in moeilijke
tijden. De koers is recht vooruit en met de zekerheid van de nieuwe structuur –
indien deze Kamer en straks uiteraard de Eerste Kamer hiermee instemmen –
zal dat proces naar mijn overtuiging alleen nog maar verder bevorderd kunnen
worden.
 
 De heer Bakker heeft mij gevraagd om helderheid te geven over het monopoliekarakter
van de publieke kant van de arbeidsvoorziening in de arbeidsvoorzieningsorganisatie.
Met andere woorden: er moet worden voorkomen dat er honderden bloemen gaan
bloeien in de wereld van sociale diensten en bedrijfsverenigingen als publieke,
met publiek geld gefinancierde arbeidsbemiddelaars. Ik onderschrijf dat punt;
ik vat dat altijd helder samen met "schoenmaker, blijf bij je leest". De arbeidsvoorziening
moet gespecialiseerd zijn in het bij elkaar brengen van vraag en aanbod op
de arbeidsmarkt. Het is evident dat ook sociale diensten en bedrijfsverenigingen
een heel belangrijke rol te spelen hebben in de overgang van sociale zekerheid
naar de arbeidsmarkt. Daar is ook het traject samenwerking werk en inkomen
op gericht, maar wij moeten voorkomen dat iedereen zijn eigen nering gaat
beginnen, want dan spannen wij het paard snel achter de wagen.
 
 
 
 
 
 De heer Bakker (D66):
 
 Ik dank de minister voor dit antwoord, maar vorige week is een technisch
puntje aan de orde geweest: als je dit vindt, moet je ook regelen dat de bemiddeling
ten aanzien van gedeeltelijk arbeidsgeschikten per 1 januari 1997 bij de arbeidsvoorziening
terechtkomt. De vraag is hoe dat technisch moet worden geregeld. Hoe stelt
u zich dat voor? Of zijn daar geen nadere bepalingen of besluiten voor nodig?
 
 
 
 
 
 Minister Melkert:
 
 Dat wordt straks geregeld in de post-nOSV. Dat komt er straks dus aan,
uiteraard nadat de Raad van State daarover heeft geadviseerd. De staatssecretaris
en ik hebben al eerder kenbaar gemaakt dat wij die richting op wilden.
 
 Voorzitter! Tot slot geef ik een kort oordeel over de amendementen van
mevrouw Dankers. Zij heeft gelijk met haar opmerking van zojuist: het komt
inderdaad uit het amendement op stuk nr. 27 voort.
 
 In het amendement op stuk nr. 35 wordt het punt van het lokale en regionale
niveau nogmaals naar voren gebracht en wordt de bevoegdheid van het regionaal
bestuur op een andere wijze gestructureerd dan in het wetsvoorstel is voorzien.
Ik heb daar de vorige keer mijn oordeel over gegeven. Ik blijf bij dat oordeel
en ik ontraad aanvaarding van dit amendement.
 
 In het amendement op stuk nr. 36 wordt nu voorgesteld om een van de leden
van het bestuur voor te dragen op voordracht van de Vereniging van Nederlandse
gemeenten. Ik heb de vorige keer uiteengezet hoe ik tegen die participatie
van de VNG aankijk. Ik acht het van belang om daarover in overleg te treden.
Ik denk niet dat het nodig is om het op deze wijze in de wet vast te leggen.
 
 Het amendement op stuk nr. 37 heeft betrekking op de benoeming van een
onafhankelijke voorzitter van het regionaal bestuur. Hoewel ik mij zeker niet
ten principale tegen deze gedachte keer – want bij nader inzien moet
worden vastgesteld dat er in ieder geval een onderscheiden ervaring
is opgedaan met de figuur van de onafhankelijke voorzitter – lijkt het
mij beter om de keuze aan de regionale besturen zelf over te laten, juist
om voort te bouwen op die onderscheiden ervaring. Er was reeds een amendement
met die strekking.
 
 Tot slot het amendement op stuk nr. 38. Dit is een amendement dat ertoe
strekt een adviserende rol van de provincie in het RBA te handhaven. Dat staat
op gespannen voet met een ander amendement, dat door de regeringsfracties
is ingediend. Toch trof mij vandaag het bericht van gedeputeerde staten van
Groningen. Die vroegen aandacht voor de Europese kant van de participatie
van, in ieder geval, enkele provincies in de arbeidsvoorzieningsorganisatie
en wel in het kader van de inzet van gelden uit het Europees sociaal fonds.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit wel een relevant signaal vind. Ik wil dat
de Kamer, inclusief de indieners van dit amendement, onder de aandacht brengen.
Het is waar dat de situatie per provincie zeer verschilt. Ik heb de vorige
keer al gezegd dat het aan de Kamer is om hierover een uitspraak te doen.
De regering heeft haar voorkeur op dit punt gegeven. Ik wil de Kamer daarom
in overweging geven om de argumentatie vanuit Groningen te betrekken bij de
overweging om het amendement hier voor te leggen. Dat zou vervolgens eventueel
tot een nadere overweging van het amendement van mevrouw Dankers aanleiding
kunnen geven.
 
 
 
 
 
 De algemene beraadslaging wordt gesloten.
 
 
 
 
 De voorzitter:
 
 Ik stel voor, in de loop van deze week te stemmen.
 
 
 
 
 
 Daartoe wordt besloten.
 
 
 
 
 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-tk-19951996-98-6475-6488.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl