ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8714, Centrale Raad van Beroep, 31-03-2000, 98/7381 ZFW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-03-31 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/7381 ZFW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellante,
    
    en
    
    
      de onderlinge waarborgmaatschappij Onderlinge Verzekeringsmaatschappij Univé
      Zorgverzekeraar u.a., gevestigd te Alkmaar, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met een brief van van 28 augustus 1997 heeft gedaagde geweigerd de door appellante
      gemaakte kosten terzake van een medische behandeling in Duitsland te vergoeden.
    
    
    
      Gedaagde heeft naar aanleiding van het namens appellante tegen voormeld
      ingediend bezwaarschrift bij besluit van 25 maart 1998 dit standpunt gehandhaafd.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Zutphen heeft het tegen dat besluit ingestelde
      beroep bij uitspraak van 17 september 1998 ongegrond verklaard.
    
    
    
      Namens appellante heeft mr L.E. de Geer, werkzaam bij D.A.S. Nederlandse Rechtsbijstand
      Verzekeringmaatschappij N.V., tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld.
    
    
    Namens gedaagde is een verweerschrift met bijlagen ingediend.
    
    Namens partijen zijn nadere stukken ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 18 februari
      2000, waar partijen (na voorafgaand schriftelijk bericht) niet zijn verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      In dit geding is de vraag aan de orde of gedaagde met het bestreden besluit
      terecht en op goede gronden heeft geweigerd de kosten van de medische
      behandeling die appellante in Duitsland heeft ondergaan te vergoeden.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Namens appellante is - zakelijk weergegeven - aangevoerd dat appellante in
      juni 1997 en in juli 1997 in Nederland een operatie heeft ondergaan in
      verband met borstkanker. In plaats van de normale nabehandeling bij een
      ingreep als deze, bestaande uit postoperatieve radiotherapie, die ook door de
      behandelende artsen aan appellante is geadviseerd, heeft appellante gekozen
      voor een zogenoemde biologische behandeling bestaande uit een streng dieet en
      het toedienen van een aantal medicijnen. Deze behandeling wordt gegeven door
      Dr.med. Waltraut Fryda, te Kreuth in Duitsland. Appellante heeft ongeveer
      zeven weken deze behandeling met succes bij dokter Fryda in haar instituut
      gevolgd. Daarna moest zij thuis nog bij die behandeling voorgeschreven
      medicijnen gebruiken, welke vervolgbehandeling wel door gedaagde is vergoed.
    
    
    
      De gemachtigde van appellante heeft primair als grief naar voren gebracht dat
      de biologische behandeling door dokter Fryda, anders dan de rechtbank in de
      aangevallen uitspraak heeft overwogen, aangemerkt dient te worden als een
      verstrekking in de zin van de Ziekenfondswet (ZFW). Appellante heeft daarbij
      stukken overgelegd ter informatie over de inhoud van de behandeling en ter
      ondersteuning van haar standpunt dat de haar behandelend artsen in Nederland
      deze behandeling als een zinvol alternatief zagen en dat deze behandeling
      wetenschappelijk is bewezen.
    
    
    
      Namens gedaagde is in het verweerschrift onder andere aangevoerd dat de
      behandeling van dokter Fryda geen verstrekking is in de zin van de ZFW, omdat
      het een behandeling is die niet gebruikelijk is in de kring der
      beroepsgenoten. Tevens is aangevoerd dat niet is gebleken dat deze
      behandeling gebruikelijk is in de kring der Duitse beroepsgenoten en dat
      dokter Fryda zelf aangeeft dat haar behandelingsmethode "nicht erkannt ist".
    
    
    
      Het geschil spitst zich eerst toe op de vraag of de behandeling, die
      appellante in Duitsland heeft ondergaan, een verstrekking is die op grond van
      artikel 3, onder a en b, van het Verstrekkingenbesluit Ziekenfondsverzekering
      voor vergoeding in aanmerking komt. Daarvoor is op grond van laatstgenoemd
      artikel maatgevend of die behandeling kan worden aangemerkt als "in de kring
      van beroepsgenoten gebruikelijk".
    
    
    
      De Raad stelt voorop dat ten aanzien van voormeld begrip beroepsgenoten
      overeenkomstig vaste rechtspraak moet worden uitgegaan van de beroepsgenoten
      in Nederland, waarbij de Raad ervan uit gaat dat deze zich beroepshalve op de
      hoogte stellen van zich elders voordoende ontwikkelingen op hun vakgebied.
    
    
    
      Daarvan uitgaande is de Raad op grond van de beschikbare gegevens, waaronder
      met name de brief d.d. 3 maart 1999 van F.J.P. Hoebers, arts-assistent
      radiotherapie en dr E.J.Th. Rutgers, chirurg, beiden werkzaam bij het
      Nederlands Kanker Instituut/Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis te Amsterdam
      (waar appellante in 1997 medisch is behandeld) alsmede de brief d.d. 18
      februari 1998 van Dr.med. W. Fryda, van oordeel dat voormelde vraag
      ontkennend moet worden beantwoord.
    
    
    
      Uit deze stukken blijkt dat voormelde artsen van het Nederlands Kanker
      Instituut niet afwijzend staan tegen de door appellante gewenste biologische
      behandeling, maar dat zij wegens het ontbreken van (wetenschappelijk) bewijs
      over de werking van deze behandeling, op medische gronden geen indicatie zien
      om deze behandeling in geval van borstkanker voor te schrijven, alsmede dat
      voormelde behandelend arts in Duitsland aangeeft dat haar biologische
      behandeling (in februari 1998) nog geen (in Duitsland) erkende therapie was.
    
    
    
      De door appellante in hoger beroep als produktie 4 bij het aanvullend
      beroepschrift in het geding gebrachte stukken (ter ondersteuning van haar
      standpunt dat de biologische behandeling wel degelijk wetenschappelijk is
      bewezen) hebben in het licht van de overige beschikbare gegevens niet kunnen
      leiden tot een ander oordeel van de Raad.
    
    
    
      Nu de litigieuze behandeling niet als verstrekking ingevolge de ZFW kan
      worden aangemerkt en reeds om die reden niet voor vergoeding op grond van de
      ZFW in aanmerking komt, behoeft de namens appellante in dit geding tevens aan
      de orde gestelde vraag of - kort gezegd - appellante op grond van artikel 60
      van het EG-verdrag recht had op een verstrekking in Duitsland, geen verdere bespreking.
    
    
    
      Gelet op bovenstaande overwegingen is de Raad van oordeel dat de aangevallen
      uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het bepaalde in
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    De Raad beslist als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr M.I. 't Hooft als voorzitter en mr D.J. van der Vos en
      mr R.M. van Male als leden, in tegenwoordigheid van mr M. van 't Klooster als
      griffier, en uitgesproken in het openbaar op 31 maart 2000.
    
    
    (get.) M.I. 't Hooft.
    
    (get.) M. van 't Klooster.
    
    
      JdB
      1703