ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8528, Centrale Raad van Beroep, 10-09-1999, 98/299 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-09-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: De omstandigheid dat betrokkene niet over een verblijfstitel beschikt wordt ten onrechte in het kader van art. 2 onder e van het Schattingsbesluit geplaatst, nu de in dit artikel bedoelde kenmerken op andere aspecten betrekking hebben dan die waarop betrokkene doelt. Zo betrokkene als gevolg van andersoortige regelgeving dan betreffende het sociaal verzekeringsrecht, te weten verblijfsrechtelijke bepalingen, niet in staat is arbeid te verkrijgen, is dit niet toe te schrijven aan de bij betrokkene bestaande beperkingen uit ziekte of gebreken. Die omstandigheid moet derhalve voor de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid van betrokkene buiten beschouwing worden gelaten.
        Nog daargelaten of deze bepaling moet worden beschouwd als een ieder verbindende bepaling als bedoeld in art. 93 en 94 Grondwet, kan het beroep op art. 18 lid 2 van het Europees Verdrag inzake de rechtspositie van migrerende werknemers niet slagen, omdat uit die bepaling niet voortvloeit dat op het betreffende uitvoeringsorgaan de verplichting rust de arbeidsongeschiktheidsuitkering van de betrokkene ongewijzigd voort te zetten ook al heeft de betrokken verzekerde op grond van de AAW en de WAO daarop geen aanspraak.

98/299 AAW/WAO
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    [appellant] wonende te [woonplaats], appellant,
  
  en
  
  het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
    verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
    Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
    plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
    geval is het Lisv in de plaats getreden van de Nieuwe
    Industriële Bedrijfsvereniging. In deze uitspraak wordt onder
    gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze
    bedrijfsvereniging.
  
  
  
    Bij besluit van 17 juli 1996 heeft gedaagde de aan appellant
    krachtens de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de
    Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekende
    uitkeringen, die werden berekend naar een mate van
    arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, met ingang van 1
    januari 1997 herzien en nader vastgesteld naar een mate van
    arbeidsongeschiktheid van 35 tot 45%.
  
  
  
    De Arrondissementsrechtbank te Alkmaar heeft bij uitspraak van
    3 december 1997 het tegen dat besluit ingestelde beroep
    ongegrond verklaard.
  
  
  
    Appellant is bij gemachtigde mr M.J.A. Leijen, advocaat te
    Alkmaar, van die uitspraak in hoger beroep gekomen. In een
    aanvullend beroepschrift, met bijlagen, zijn de gronden van
    het hoger beroep uiteengezet.
  
  
  Vanwege gedaagde is een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op
    25 juni 1999, waar voor appellant is verschenen
    mr Leijen, terwijl gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen
    door mr J.B. van der Horst, werkzaam bij Gak Nederland B.V.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Onder verwijzing naar rubriek 3 van de aangevallen uitspraak
    voor een uitvoeriger weergave van de in dit geding van belang
    zijnde feiten en omstandigheden, volstaat de Raad
    dienaangaande met het volgende.
  
  
  
    Appellant, die de Turkse nationaliteit heeft, was laatstelijk
    werkzaam als productiemedewerker bij een cokesfabriek. Dit
    werk heeft hij op 30 augustus 1983 definitief gestaakt wegens
    pijnklachten aan de rechter elleboog. Nadat appellant over de
    maximumperiode een uitkering ingevolge de Ziektewet was
    verstrekt, heeft gedaagde hem met ingang van 30 augustus 1984
    in aanmerking gebracht voor een uitkering ingevolge de AAW en
    de WAO, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van
    80 tot 100%. Op 30 januari 1986 heeft appellant van gedaagde
    toestemming gekregen zich met behoud van zijn
    arbeidsongeschiktheidsuitkeringen in Turkije te vestigen.
  
  
  
    Ter uitvoering van de Wet terugdringing beroep op de
    arbeidsongeschiktheidsregelingen is de mate van appellants
    arbeidsongeschiktheid opnieuw beoordeeld. Daartoe is appellant
    door de Sosyal Sigortalar Kurumu (SSK) in Turkije medisch
    onderzocht. De bevindingen van de SSK zijn aan gedaagde ter
    kennis gebracht via de daartoe bestemde formulieren. Nadien is
    appellant door gedaagde opgeroepen om in Nederland medisch te
    worden onderzocht. Hier is gedaagde op verzoek van de,
    gedaagde adviserende, verzekerings-geneeskundige, J.
    Biersteker, onderzocht door de neuroloog-verzekeringsarts dr
    E.F. Schreuder en de chirurg-ongevalsverzekeringsarts J.D.K.
    Munting. Vervolgens heeft de genoemde
    verzekeringsgeneeskundige appellant onderzocht en is, mede
    gelet op de rapporten van E.F. Schreuder en J.D.K. Munting,
    tot de conclusie gekomen dat appellant geschikt is voor
    rechterarmsparend werk.
  
  
  
    Genoemde verzekeringsgeneeskundige heeft vervolgens de
    belastbaarheid van appellant vastgesteld, welke belastbaarheid
    is verwoord op 1 mei 1996. Een, gedaagde adviserende,
    arbeidsdeskundige is in zijn rapport van
    14 mei 1996 tot de conclusie gekomen dat het verlies aan
    verdienvermogen van appellant 43,57% bedraagt. Na een daartoe
    strekkend advies van gedaagdes administratie heeft gedaagde
    het bestreden besluit genomen.
  
  
  
    De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen dat besluit
    in de aangevallen uitspraak ongegrond verklaard.
  
  
  
    Naar aanleiding van appellants bezwaren van medische aard
    tegen het bestreden besluit heeft de rechtbank overwogen dat
    beschikbare medische gegevens onvoldoende aanleiding geven tot
    het oordeel dat de medische beperkingen van appellant in het
    voormelde verzekeringsgeneeskundig onderzoek onjuist waren
    vastgesteld. Ook overigens kon het bestreden besluit de
    toetsing van de rechtbank doorstaan.
  
  
  
    De Raad onderschrijft de aangevallen uitspraak op de gronden
    waarop de rechtbank haar beslissing heeft doen steunen.
  
  
  
    In hoger beroep voert appellant dezelfde bezwaren van medische
    aard aan die hij in eerste aanleg naar voren heeft gebracht.
    Ook in het onderhavige stadium van de gedingvoering heeft
    appellant die bezwaren niet met enig niet reeds bekend medisch
    gegeven onderbouwd. Mede gelet hierop kan de Raad appellant
    dan ook niet volgen in diens stelling dat het bestreden
    besluit op een ontoereikende medische grondslag berust.
  
  
  
    Naar aanleiding van hetgeen namens appellant overigens in
    hoger beroep tegen het bestreden besluit en de aangevallen
    uitspraak is aangevoerd overweegt de Raad als volgt.
  
  
  
    Appellant betoogt dat het bestreden besluit in strijd is te
    achten met artikel 2, onder e, van het Schattingsbesluit (Sb),
    zoals die bepaling ten tijde hier van belang luidde. Hij heeft
    daartoe aangevoerd dat hij niet over een verblijfstitel
    beschikt en dat het een werkgever derhalve niet is toegestaan
    appellant in dienst te nemen. Op grond hiervan is appellant de
    mening toegedaan dat hij zodanige kenmerken heeft dat van een
    werkgever in redelijkheid niet kan worden verlangd hem in een
    bepaalde arbeid te werk te stellen en dat de Nederlandse
    arbeidsmarkt derhalve niet voor hem toegankelijk is zodat de
    onderhavige schatting ten aanzien van hem ten onrechte een
    uitsluitend theoretisch karakter heeft.
  
  
  
    De Raad overweegt dat de gestelde omstandigheid dat appellant
    niet over een verblijfstitel beschikt ten onrechte door hem in
    het kader van artikel 2, onder e, van het Sb is geplaatst, nu
    de in dit artikel bedoelde kenmerken op andere aspecten
    betrekking hebben dan die waarop appellant hier doelt. Voorts
    is de Raad -en in de lijn van zijn uitspraak van 28 juni 1989,
    RSV 1990/57- van oordeel dat, zo appellant als gevolg van
    andersoortige regelgeving dan betreffende het sociaal
    verzekeringsrecht, te weten verblijfsrechtelijke bepalingen,
    niet in staat is arbeid te verkrijgen, dit niet toe is te
    schrijven aan de bij appellant bestaande beperkingen uit
    ziekte of gebreken. Die omstandigheid moet derhalve voor de
    vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid van
    appellant buiten beschouwing worden gelaten.
  
  
  
    Voorts heeft appellant aangevoerd dat het bestreden besluit in
    strijd is te achten met artikel 18, tweede lid, van het
    Europees Verdrag inzake de rechtspositie van migrerende
    werknemers, op grond van welke bepaling de verdragssluitende
    partijen onder meer alles in het werk dienen te stellen om
    migrerende werknemers te verzekeren van het behoud van de in
    opbouw zijnde en de verkregen rechten met betrekking tot
    sociale zekerheid. Appellant stelt zich op het standpunt dat
    deze bepaling aan herziening van appellants
    arbeidsongeschiktheid naar een lagere klasse in de weg staat
    omdat hij, vanwege het ontbreken van een verblijfstitel geen
    van de voorgehouden functies kan gaan vervullen. Zo de mate
    van zijn arbeidsongeschiktheid wel naar een lagere klasse zou
    mogen herzien, dient appellant naar zijn oordeel hier te lande
    te worden toegelaten, teneinde te kunnen hervatten in
    functies, soortgelijk aan die welke hem zijn voorgehouden.
  
  
  
    De Raad overweegt met betrekking tot appellants opvatting dat
    de genoemde verdragsbepaling aan herziening tot een lager
    arbeidsongeschiktheidspercentage in de weg staat dat, nog
    daargelaten of deze bepaling moet worden beschouwd als een een
    ieder verbindende bepaling als bedoeld in de artikelen 93 en
    94 van de Grondwet, appellants beroep op de genoemde
    verdragsbepaling niet kan slagen, reeds omdat uit die bepaling
    niet voortvloeit dat op het betreffende uitvoeringsorgaan de
    verplichting rust de arbeidsongeschiktheidsuitkering van de
    betrokkene ongewijzigd voort te zetten ook al heeft de
    betrokken verzekerde op grond van de betreffende bepalingen in
    de AAW en de WAO daarop geen aanspraak. Appellants argument
    dat, indien de betreffende verdragsbepaling niet in de weg
    staat aan herziening van de arbeidsongeschiktheid in de
    bedoelde zin, appellant dan hier te lande moet worden
    toegelaten, kan niet leiden tot vernietiging van het bestreden
    besluit, aangezien het hier door appellant aan de orde
    gestelde aspect, dat geen onderwerp van het bestreden besluit
    uitmaakt, noch daarvan behoort uit te maken, buiten de omvang
    van het onderhavige geding valt.
  
  
  
    Gezien het voorgaande slagen appellants grieven in hoger
    beroep niet. De aangevallen uitspraak zal derhalve worden
    bevestigd.
  
  
  
    De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
    het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet
    bestuursrecht.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  Bevestigt de aangevallen uitspraak.
  
  
    Aldus gegeven door mr H. van Leeuwen als voorzitter en
    mr W.D.M. van Diepenbeek en mr T. Hoogenboom als leden, in
    tegenwoordigheid van mr B. Fijnheer als griffier en
    uitgesproken in het openbaar op 10 september 1999.
  
  
  
  (get.) H. van Leeuwen.
  
  
  
  (get.) B. Fijnheer.
  
  
  
  AB