ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6882, Centrale Raad van Beroep, 06-05-1997, 96/4850 ABW, 96/4853 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-05-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: De bijstand aan appellanten is beëindigd omdat zij geacht werden over vermogen te beschikken
        in de vorm van een Mercedes Benz met een waarde van ong. fl 90.000.

96/4850 ABW
      96/4853 ABW
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    
      A. en C., wonende te B.,
      appellanten,
    
    
    en
    
    
      de Commissie Sociale Zekerheidsgeschillen van de
      provincie Gelderland, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Namens appellanten heeft mr R. Mulder, advocaat te
      Winterswijk, op de bij aanvullende gelijkluidende
      beroepschriften aangegeven gronden beroep ingesteld tegen
      het besluit van gedaagde van 2 april 1996. In dit besluit
      is het beroep ongegrond verklaard dat was ingesteld tegen
      de op bezwaarschrift genomen beslissing van het College
      van burgemeester en wethouders van de gemeente
      Winterswijk (hierna: het College) van 6 juli 1993.
    
    
    Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
    
    
      Namens het College, als partij aan het geding deelnemend,
      is bij brief van 30 oktober 1996 een uiteenzetting van
      diens standpunt gegeven. Voorts is bij schrijven van
      5 februari 1997 nog een vraag beantwoord.
    
    
    
      Namens appellanten is bij brief van 13 maart 1997 een
      aantal stukken toegezonden en is aangekondigd dat nog een
      stuk zou worden toegestuurd, hetgeen bij brief van
      19 maart 1997 is geschied.
    
    
    
      De gedingen zijn gevoegd behandeld ter zitting van
      25 maart 1997 waar voor appellanten is verschenen
      mr Mulder, voornoemd, en waar gedaagde zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr H.P.W.M. van der Linden, thans
      werkzaam bij de gemeente Heusden. Het College heeft zich
      niet doen vertegenwoordigen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1996 is de Algemene Bijstandswet
      (ABW) ingetrokken en zijn de Algemene bijstandswet en de
      Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet in
      werking getreden.
      Het in deze gedingen aan de orde zijnde geschil wordt
      beoordeeld aan de hand van de ABW en de daarop berustende
      bepalingen, zoals die luidden ten tijde als hier van
      belang.
    
    
    
      Aan de gedingstukken en het verhandelde ter zitting
      ontleent de Raad de volgende feiten en omstandigheden.
    
    
    
      Appellanten (hierna ook te noemen: A.,
      respectievelijk C.), geboren in 1970
      onderscheidenlijk 1972, ontvingen vanaf januari 1992 een
      uitkering op grond van de Rijksgroepsregeling werkloze
      werknemers (RWW) en wel, met toepassing van artikel 5a
      van de ABW, naar de norm voor een echtpaar.
    
    
    
      Aangezien was waargenomen dat appellanten een
      personenauto van het type Mercedes Benz met het kenteken
      (...) bestuurden, is omtrent de rechtmatigheid van de
      aan appellanten verleende uitkering door de sociale
      recherche van de gemeente Winterswijk gedurende de
      periode september 1992 tot en met januari 1993 een
      onderzoek ingesteld.
    
    
    
      Naar aanleiding van de bevindingen van de sociale
      recherche, neergelegd in een rapport van 25 januari 1993,
      is namens het College bij beschikking van 15 februari
      1993 aan appellanten meegedeeld, dat de hen eerder
      verleende RWW-uitkering met ingang van 1 januari 1993
      wordt beëindigd, zulks op de grond dat het vermogen het
      maximum vrij te laten vermogen ad f 17.800,-- overschrijdt.
      De uitkering was blijkens de gedingstukken
      reeds eerder geblokkeerd.
    
    
    
      Het tegen deze beschikking ingediende bezwaarschrift is
      door het College bij beslissing van 6 juli 1993 ongegrond
      verklaard. Vervolgens heeft gedaagde bij besluit van
      2 april 1996 het tegen deze beslissing ingestelde
      administratief beroep ongegrond verklaard. Gedaagde heeft
      zich blijkens dit besluit - kort samengevat - op het
      standpunt gesteld dat appellanten niet genoegzaam hebben
      aangetoond dat de eigendom van de Mercedes Benz met een
      waarde van ruim f 90.000,-- niet aan hen kon worden
      toegerekend en dat het College terecht met ingang van 1
      januari 1993 de RWW-uitkering van appellanten heeft
      ingetrokken nu zij de beschikking hadden over meer dan
      het vrij te laten bescheiden vermogen.
    
    
    
      In dit geding is de vraag aan de orde of gedaagde in het
      bestreden besluit terecht heeft geoordeeld dat het
      College op goede gronden heeft besloten tot beëindiging
      van de uitkering van appellanten met ingang van 1 januari 1993.
      Het antwoord op die vraag is afhankelijk van het antwoord
      op de partijen in het bijzonder verdeeld houdende andere
      vraag of de personenauto van het merk Mercedes Benz,
      kenteken (...) en met een aankoopwaarde van ruim
      f 90.000,--, al dan niet tot het vermogen van appellanten
      moet worden gerekend. Appellanten zijn van mening dat
      deze auto toebehoort aan E., de vader van
      appellant C., terwijl het College als ook gedaagde de
      mening zijn toegedaan dat deze auto geacht wordt deel uit
      te maken van het vermogen van appellanten.
    
    
    De Raad overweegt dienaangaande het volgende.
    
    
      Op grond van artikel 7, eerste lid, onder b, van de ABW
      wordt bij de beoordeling van de mate waarin een persoon
      beschikt over middelen, als bedoeld in het eerste lid van
      artikel 1 van de ABW, een bescheiden vermogen buiten
      beschouwing gelaten. In het geval van appellanten bedroeg
      het destijds vrij te laten bescheiden vermogen
      f 17.800,--. Gezien het complementaire karakter van de
      ABW staat het bezit van een meer dan bescheiden vermogen
      - behoudens in de door de wet aangegeven doch hier niet
      van toepassing zijnde uitzonderingen - in beginsel
      (verdere) bijstandsverlening in de weg. Bepalend voor de
      omvang van het vermogen is de feitelijke
      vermogenssituatie ten tijde van de aanvraag dan wel van
      de beëindiging van de bijstandsuitkering.
    
    
    
      Uit de gedingstukken blijkt dat het kenteken van de
      eerdergenoemde Mercedes Benz ten tijde van de beëindiging
      van de bijstandsuitkering van appellanten stond
      geregistreerd op naam van B.V. X., in
      de gedingstukken ook aangeduid als BV Y. (hierna: X.), te
      Z. Zowel appellanten als E., als ook X., zijn de mening
      toegedaan dat deze registratie niet inhoudt dat de auto
      ten tijde in dit geding van belang toebehoorde aan
      X. De Raad heeft geen aanleiding gevonden een ander
      standpunt in te nemen.
      Een en ander houdt in dat in dit geval voor de
      beantwoording van de vraag tot wiens vermogen de auto
      moet worden gerekend niet kan worden uitgegaan van de
      tenaamstelling van het kenteken.
    
    
    
      Tot de gedingstukken behoort een opdrachtbevestiging d.d.
      28 november 1991 van het garagebedrijf BV X.
      waarin C. bevestigt te hebben gekocht een
      Mercedes Benz voor de prijs van f 91.181,--, op welke
      aankoopprijs in mindering is gebracht de waarde van een
      Mercedes 280 SL uit 1983 alsmede een Peugeot 205 CTI. In
      totaal moest nog worden bijbetaald een bedrag van f
      9.000,--. Het kenteken van de Mercedes 280 SL met een
      waarde van circa f 65.000,--, stond tot 24 januari 1992
      geregistreerd op naam van E. en de Peugeot, met
      een gestelde waarde van f 17.500,--, behoorde toe aan
      appellante A.
      De factuur betreffende de koop van de Mercedes Benz d.d.
      12 maart 1992 staat op naam van A. Tot de
      gedingstukken behoort verder een door A. op 17 maart
      1992 ondertekende verklaring, inhoudende dat zij
      verantwoordelijk is voor de consequenties welke de
      tenaamstelling van de auto met het kenteken (...) op
      X. heeft en dat A. zelf verzekering alsmede
      motorrijtuigenbelasting verzorgt. Uit de gedingstukken
      blijkt dat de verzekering van de auto op naam van A.
      is gesteld.
      In het rapport van de sociale recherche d.d. 25 januari
      1993 is vermeld dat is waargenomen dat appellanten beiden
      de auto bestuurden, hetgeen door appellanten niet is betwist.
      Onbetwist is verder dat de auto werd geleverd in de kleur
      en met de accessoires zoals appellanten deze eerder, te
      weten in november 1991, met het garagebedrijf hadden
      besproken.
    
    
    
      De hierboven weergegeven omstandigheden, in onderling
      verband bezien, rechtvaardigen naar het oordeel van de
      Raad de conclusie dat de Mercedes Benz met het kenteken
      (...) ten tijde hier in geding een bestanddeel vormde
      van het vermogen van appellanten waarover zij
      daadwerkelijk de beschikking hadden dan wel
      redelijkerwijs konden beschikken. In een dergelijke
      situatie is het vervolgens aan betrokkenen om in
      genoegzame mate aan te tonen dat het tegendeel het geval is.
    
    
    
      Namens appellanten is aangevoerd dat de auto toebehoorde
      aan E., de vader van appellant C. Daartoe is
      onder meer gesteld dat E. analfabeet is en dat om
      die reden de opdrachtbevestiging van 28 november 1991 op
      naam van zijn zoon is gezet. Voorts is aangevoerd dat de
      Mercedes 280 SL aan E. toebehoorde en dat deze
      auto mede is gebruikt voor de betaling van de thans in
      geding zijnde Mercedes. Met betrekking tot de reden dat
      het kenteken van deze auto niet op naam van E. is
      geregistreerd, is blijkens het proces-verbaal van de
      zitting bij gedaagde d.d. 24 januari 1996 aangevoerd dat
      E. in de praktijk nogal eens wordt aangehouden als
      hij in een dergelijke auto rijdt en het zou voor de
      politie gemakkelijker zijn te accepteren wanneer hij kan
      verklaren dat die auto aan een ander toebehoort. Voorts
      is gesteld dat het overschrijven van de verzekering van
      de aan A. behorende Peugeot op de Mercedes Benz
      goedkoper was nu de premie voor die verzekering eerst
      recentelijk was betaald.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad zijn de hierboven
      weergegeven, door appellanten gestelde en overigens in
      hoofdzaak niet verder onderbouwde omstandigheden niet
      zodanig van aard dat hiermee het vermoeden is weerlegd
      dat de betreffende auto ten tijde hier in geding een
      bestanddeel van hun vermogen in de hiervoor bedoelde zin
      vormde. Zo is het niet kunnen lezen en schrijven door
      E. op zich nog geen omstandigheid die met zich brengt
      dat de opdrachtbevestiging op naam van appellant C.
      zou moeten komen te staan. Dat het kenteken van de auto
      op naam van X. en niet op naam van E. moest
      worden gesteld in verband met mogelijke problemen bij
      aanhouding door de politie komt de Raad onaannemelijk
      voor nu E. tevoren eveneens in een auto van het
      merk Mercedes reed waarvan het kenteken wel op zijn naam
      stond geregistreerd en waar het door hem gestelde
      probleem zich blijkbaar niet voordeed. Bovendien wordt
      hiermee in het geheel niet verklaard dat de aankoopnota
      van 12 maart 1992 op naam van A. staat en het ook
      A. was die de verklaring van 17 maart 1992, waarmee
      zij de volledige verantwoordelijkheid voor de auto op
      zich nam, heeft ondertekend.
    
    
    
      Tenslotte is nog betoogd dat de in geding zijnde auto
      eind januari 1993 is verkocht voor f 64.000,-- en dat de
      volledige opbrengst van de verkoop door E. is
      ontvangen en behouden. Tot de gedingstukken behoort
      slechts een vrijwaringsbewijs afgegeven op 27 januari
      1993 door Autobedrijf W. te V. en betrekking
      hebbend op het voertuig met het kenteken (...). Op
      geen enkele wijze is aangetoond dat het E. was die
      de auto heeft verkocht en dat deze de beweerde opbrengst
      van f 64.000,-- zelf heeft behouden. Een kwitantie dan
      wel enig ander bewijs van betaling is niet overgelegd.
    
    
    
      Hetgeen overigens van de zijde van appellanten nog is
      aangevoerd leidt de Raad niet tot een ander oordeel.
    
    
    
      Het vorenstaande brengt met zich dat de door appellanten
      ingestelde beroepen niet kunnen slagen en dat de beroepen
      ongegrond dienen te worden verklaard.
    
    
    
      De Raad acht geen termen aanwezig toepassing te geven aan
      het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Verklaart de beroepen ongegrond.
    
    
      Aldus gegeven door mr C.G. Kasdorp als voorzitter en
      mr J.M.A. van der Kolk-Severijns en mr Th.C. van Sloten
      als leden, in tegenwoordigheid van M.M. Hoogendam als
      griffier en uitgesproken in het openbaar op 6 mei 1997.
    
    
    (get.) C.G. Kasdorp.
    
    (get.) M.M. Hoogendam.