ECLI:NL:RBROE:2005:AU0567, Rechtbank Roermond, 05-08-2005, 151526 \ CV EXPL 05-2482
Rechtbank Roermond — Uitspraak 
Datum: 2005-08-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: De Roermondse kantonrechter heeft in kort geding geoordeeld dat de vordering van groep Poolse werknemers die medio juli 2005 door hun werkgever – een Noord-Limburgse slateler – op staande voet werd ontslagen moet worden toegewezen.
      
      
        De groep Polen werd door hun werkgever verweten dat zij zich in groepsverband schuldig zouden maken aan grove beledigingen en intimidaties jegens hun collega’s.
        De werkgever stelt zich op het standpunt dat het conflict zijn oorsprong vindt in een wilde staking zoals die op 28 juni 2005 binnen het bedrijf is uitgebroken.
        Aanleiding voor deze staking is een conflict over de arbeidsvoorwaarden.
        Een en ander zou hebben geleid tot grote verdeeldheid onder de ongeveer 180 Poolse werknemers.
        Niet alle werknemers hebben deelgenomen aan de staking en dat zou hebben geleid tot conflicten tussen de werkwilligen en de stakers.
      
      
      
        De kantonrechter merkt in haar vonnis op dat de concrete stellingen van de ontslagen werknemers er op neer komen dat zij de werkgever ervan beschuldigen dat zij zich op onterechte gronden wil ontdoen van de woordvoerders in het conflict over de arbeidsvoorwaarden.
        De werkgever daarentegen verwijt de groep Poolse werknemers dat zij zich in hun gedrevenheid om het conflict in hun voordeel te beslechten op onaanvaardbare wijze gedragen tegenover andere Poolse werknemers van het bedrijf die zich veel gematigder opstellen door hen te bedreigen en te intimideren.
      
      
      
        De kantonrechter oordeelt in haar vonnis dat de beschuldigingen die aan het adres van de ontslagen Polen worden geuit in onvoldoende mate door de werkgever worden onderbouwd.
        Daarbij overweegt de kantonrechter dat de door de werkgever gestelde dringende reden voor het ontslag op staande voet eveneens in ontoereikende mate is onderbouwd.
        De werkgever wordt in kort geding veroordeeld tot betaling van het achterstallige salaris en doorbetaling van het loon totdat aan het dienstverband op rechtsgeldige wijze een eind is gekomen.
      
      
      De kantonrechter heeft de ingediende voorwaardelijke ontbindingsverzoeken aangehouden tot nadere datum voor het indienen van verweerschriften.

RECHTBANK ROERMOND
      SECTOR KANTON, LOCATIE VENLO
    
    
    
    
      Zaaknr.: 151526 \ CV EXPL  05-2482
      Uitspraak d.d.: 5 augustus 2005
    
    
    
    
      VONNIS IN KORT GEDING
      van de kantonrechter te Venlo
    
    
    
    in de zaak van:
    
    
      D. Z., wonende te Wojewoda Zachodniopomorski (Polen),
      eiser,
      gemachtigde: mr. A.H.M. van den Broek (FNV),
    
    
    tegen:
    
    
      de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid W. B.V., 
      gedaagde,
      gemachtigde: mr. A.W.J.D. Engels.
    
    
    
    Het verloop van de procedure in kort geding:
    
    
      Eiser, hierna genoemd Z., heeft op de gronden als omschreven in de dagvaarding in kort geding gevorderd gedaagde, verder aangeduid als W., te veroordelen tot betaling van het achterstallig salaris over de periode van 14 juli 2005 tot en met 31 juli 2005 alsmede het salaris vanaf 31 juli 2005 tot aan de dag waarop de dienstbetrekking tussen partijen rechtsgeldig zal zijn geëindigd, een en ander met veroordeling van W. in de kosten van dit geding.
      Z. heeft bij dagvaarding tevens producties in het geding gebracht.
      W. heeft op de dagvaarding gereageerd met het indienen van een voorwaardelijk ontbindingsverzoek. Hetgeen W. in haar verzoekschrift heeft gesteld dient tevens te worden gezien als verweer in de kort gedingprocedure.
      Op 29 juli 2005 heeft de mondelinge behandeling van de zaak plaatsgehad.
      Partijen hebben ter zitting hun wederzijdse standpunten nader toegelicht.
      Zowel de gemachtigde van Z. als die van W. heeft ter zitting een pleitnota overgelegd.
      Van het verhandelde ter zitting is geen afzonderlijk proces-verbaal opgemaakt.
      De kantonrechter heeft de zaak vervolgens op vonnis gesteld en de uitspraak daarvan is bepaald op heden.
    
    
    
    Vaststaande feiten:
    
    
      Z. is op 10 mei 2005 bij W. in dienst getreden in de functie van medewerker vollegrond groenteteelt en wel voor bepaalde tijd voor een periode van 24 weken, tot 25 oktober 2005.
      Z. is op 14 juli 2005 op staande voet ontslagen. 
      De gemachtigde van Z. heeft bij brief van 15 juli 2005 de nietigheid van dit ontslag op staande voet ingeroepen.
      Z. maakt deel uit van een groep van ongeveer 180 Poolse werknemers die bij W. in dienst zijn.
      Op 28 juni 2005 is binnen het bedrijf een staking uitgebroken. Aan deze staking is na besprekingen met FNV een einde gekomen. Gebleken is dat W. en FNV beiden een andere interpretatie geven van de CAO-bepalingen en zij voeren daaromtrent tot op dit moment nog overleg.
      In de vroege ochtend van 10 juli 2005 heeft zich op de camping waar de groep Poolse werknemers verblijft een incident voorgedaan.
      Partijen blijven sterk verdeeld over hetgeen nu exact is voorgevallen op de camping.
    
    
    
    De vordering van Z. in kort geding:
    
    
      Z. vordert in kort geding hetgeen hiervoor onder het verloop van de procedure is omschreven.
      Z. heeft aan zijn vordering onder meer – kort samengevat – het navolgende ten grondslag gelegd.
    
    
    
      Z. stelt zich op het standpunt dat er geen enkele sprake is van een uitzonderlijke situatie die een ontslag op staande voet zou rechtvaardigen.
      De voor het ontslag vereiste dringende reden is niet aanwezig.
      Z. is voor het moment van het ontslag op staande voet nooit eerder aangesproken op zijn gedrag danwel daarvoor gewaarschuwd.
      W. heeft niet aangegeven om welke reden Z. werd ontslagen en ook nu tast Z. omtrent de motieven van W. nog steeds in het duister.
    
    
    
      Z. geeft een volstrekt andere invulling dan W. aan het incident zoals dat heeft plaatsgehad op de camping in de nacht van 9 op 10 juli 2005.
      Z. betwist dat er sprake zou zijn van intimidatie en bedreigingen.
      Ook vóór 10 juli 2005 was daarvan in het geheel geen sprake.
      Het ontslag op staande voet is dan ook onterecht gegeven.
    
    
    
    Het verweer van W.:
    
    W. heeft zich verweerd tegen de vordering van Z. en zij heeft daarbij onder meer – eveneens kort samengevat – het navolgende aangevoerd.
    
    
      De staking van 28 juni 2005 heeft tot grote verdeeldheid geleid onder de groep Poolse werknemers.
      De ene groep werknemers die wel aan de staking heeft deelgenomen verwijt de andere groep werknemers dat zij dit niet heeft gedaan en dat zij niet wenst deel te nemen aan de discussie zoals die door W. en FNV Bondgenoten wordt gevoerd.
      De verwijten worden geuit door middel van scheldpartijen en intimidaties tijdens de werkzaamheden op het veld.
      De groep van 10 werknemers waartoe ook Z. behoort, maakt zich hieraan in grote mate schuldig.
      Deze intimidaties en bedreigingen hebben ook al vóór 10 juli 2005 structureel plaatsgevonden.
      De gebeurtenissen zoals die zich op 10 juli 2005 hebben voorgedaan alsook de hiervoor omschreven intimidaties en bedreigingen van vóór 10 juli 2005 hebben W. aanleiding gegeven om over te gaan tot het ontslag op staande voet.
    
    
    
      Het ontslag op staande voet is onverwijld gegeven onder mededeling van de dringende reden.
      De ontslagen zijn respectievelijk gegeven op 11 en 14 juli 2005.
    
    
    
      Voor een volledige uiteenzetting van de wederzijdse stellingen van partijen verwijst de kantonrechter naar de inleidende dagvaarding in kort geding, het door W. ingediende voorwaardelijke ontbindingsverzoek, de ten processe overgelegde producties alsook naar de ter zitting overgelegde pleitnotities.
      De inhoud van deze stukken dient als hier herhaald en ingelast te worden beschouwd.
      Waar nodig zal de kantonrechter bij de beoordeling van het geschil nader ingaan op de wederzijdse standpunten van partijen.
    
    
    
    Het voorlopig oordeel van de kantonrechter:
    
    Afdoende is gebleken van de spoedeisendheid van de onderhavige vorderingen.
    
    In deze procedure ligt ter beoordeling voor de vraag of de kantonrechter, in een bodemprocedure tot beantwoording van deze vraag geroepen, met grote mate van waarschijnlijkheid zal oordelen dat het ontslag op staande voet van 14 juli 2005 gehandhaafd zal blijven.
    
    
      De kantonrechter merkt vooreerst op – en dat is ter zitting door partijen ook met zoveel woorden aangegeven – dat de concrete stellingen van de ontslagen werknemers in wezen er op neer komen dat zij W. ervan beschuldigen dat zij het incident op de camping in de vroege ochtend van 10 juli aangrijpt om zich te ontdoen van de woordvoerders in het conflict over de arbeidsvoorwaarden.
      W. op haar beurt verwijt de ontslagen werknemers dat zij zich in hun gedrevenheid om dat conflict in hun voordeel te beslechten op onaanvaardbare wijze gedragen tegenover andere Poolse werknemers van W. die zich veel gematigder opstellen door hen te bedreigen en te intimideren.
    
    
    
      Mede vanuit dit licht bezien overweegt de kantonrechter ten aanzien van het geschil het navolgende.
      In de eerste plaats merkt de kantonrechter op dat bij een ontslag op staande voet de dringende reden waarop het ontslag is gebaseerd gelijktijdig moet worden medegedeeld.
      De groep ontslagen Poolse werknemers heeft betwist dat een dergelijke mededeling heeft plaatsgevonden.
      Men is lang in het ongewisse gebleven omtrent de beweegredenen van W. om hen op staande voet te ontslaan.
      Uit de processtukken blijkt niet wat de exacte inhoud is geweest van de mededeling aan de Poolse werknemers.
      Bedrijfsleider C. merkt in dit verband in zijn verklaring enkel op dat hij de reden voor ontslag onmiddellijk heeft medegedeeld.
      Of hij zich ervan heeft overtuigd dat het voor de ontslagen werknemers duidelijk was waarom zij op staande voet werden ontslagen blijkt niet. Evenmin wordt het ontslag op staande voet schriftelijk bevestigd. Het procesdossier alsook hetgeen hieromtrent ter zitting is verklaard geeft onvoldoende duidelijkheid omtrent de vraag of de werknemers voldoende in staat zijn gesteld hun standpunt met betrekking tot het ontslag te bepalen.
    
    
    
      W. heeft het gegeven ontslag op staande voet gebaseerd op de structurele intimidaties en bedreigingen door de groep ontslagen werknemers en daarnaast de gebeurtenissen zoals die in de nacht van 9 op 10 juli 2005 op de camping hebben plaatsgehad en die in de loop van 10 juli 2005 hun vervolg kregen.
      W. heeft daarbij nadrukkelijk gewezen op de omstandigheid dat het grovelijk beledigen, intimideren en bedreigen in groepsverband heeft plaatsgevonden.
    
    
    
      W. baseert haar stellingen deels op de aangifte zoals die door een viertal werknemers is gedaan, welke aangifte telkens is vervat in een door de politie Limburg Noord opgemaakt proces-verbaal.
      Daarnaast beroept W. zich op de verklaring van de heer R. C., bedrijfsleider bij W., welke verklaring met name ziet op de situatie van vóór 10 juli 2005.
      Voorts ligt er de verklaring van de eigenaar van de camping, die evenmin opheldering geeft over wie er nu bij het nachtelijk incident op de camping betrokken waren. De campingbeheerder verklaart dat hij pas in een later stadium erbij gehaald is om de orde te herstellen.
    
    
    
      Naar het oordeel van de kantonrechter heeft W. de door haar gestelde dringende reden in ontoereikende mate weten te onderbouwen.
      Met name komt het opereren in groepsverband, zoals door W. gesteld, niet althans onvoldoende naar voren.
      De ten processe overgelegde processen-verbaal geven in dit verband een onvoldoende helder beeld van hetgeen zich in de bewuste nacht heeft afgespeeld.
      De afgelegde verklaringen zijn niet op alle punten consistent en geven geen uitsluitsel over de vraag welke personen bij het incident betrokken waren. Door betrokkenen wordt slechts een drietal personen met naam en toenaam genoemd, te weten Z., S. en C.
      Ook worden door de betreffende vier personen verschillende data genoemd, namelijk 10, 17 en 24 juli 2005.
      Niet alle verklaringen leggen een verband tussen de geuite bedreigingen en de houding die de bewoners van de caravan in het stakingsconflict hebben ingenomen.
      Over de gebeurtenissen die op het nachtelijk incident in de loop van de ochtend en de middag van 10 juli 2005 zijn gevolgd, zijn de verklaringen zeer verschillend.
    
    
    
      Z., S. en C. hebben ter zitting een geheel andere lezing gegeven van het incident, terwijl de betrokkenheid van de overige leden van de ontslagen groep niet is komen vast te staan. Enkele van hen hebben aangegeven dat zij op het moment van het campingincident elders verbleven.
      Van anderen heeft W. zélf aangegeven dat zij niet ’s nachts maar alleen overdag een aandeel in de gebeurtenissen hebben gehad.
      De overgelegde verklaringen zijn op dit punt sterk verschillend.
      Daarnaast heeft de groep ontslagen Poolse werknemers ter zitting nadrukkelijk betwist dat de staking van 28 juni 2005 heeft geleid tot een tweespalt onder de totale groep Polen, in dienst bij W..
      Bovendien, zo stellen zij, waren twee van de vier personen in de caravan pas kort in Nederland en zij hebben de voorgeschiedenis niet meegemaakt, hetgeen door één van de vier bewoners van de caravan wordt bevestigd. 
      De overige twee hebben op 28 juni 2005 zélf deelgenomen aan de staking en zij huldigen hetzelfde standpunt als de groep die op staande voet ontslagen is.
    
    
    De kantonrechter is van oordeel dat het door W. gestelde verband tussen de staking van 28 juni 2005, de daaropvolgende onrust onder de werknemers en “het campingincident” onvoldoende uit de verf komt.
    
    
      Vervolgens overweegt de kantonrechter dat de intimidaties en bedreigingen zoals die volgens W. op het veld hebben plaatsgehad slechts worden gedragen door de verklaring van bedrijfsleider C..
      C. geeft enkel in algemeenheden aan dat het gedrag van de groep ontslagen werknemers niet langer te tolereren was, zonder daarbij in te gaan op een ieders specifieke rol in het geheel. Concrete voorbeelden van misdragingen worden door C. niet gegeven.
      Verklaringen van andere voormannen en ploegleiders zijn er niet evenmin als verklaringen uit het andere kamp, de groep mensen die volgens W. geïntimideerd en bedreigd zouden worden.
      Gesteld noch gebleken is dat er laatste waarschuwingen zijn uitgedeeld die voor de groep werknemers duidelijk maakten dat er een eind moest komen aan onwenselijke onoorbare praktijken.
      Daar tegenover staat de expliciete betwisting van de stellingen op dit punt door Z. en zijn collega’s.
    
    
    
      Ter zitting is zijdens W. bevestigd dat de personen die zich in de caravan bevonden en die aangifte hebben gedaan noch de groep ontslagen werknemers door W. zijn gehoord.
      Naar het oordeel van de kantonrechter had het op de weg van W. gelegen om 
      alvorens te grijpen naar het arbeidsrechtelijk zware middel van ontslag op staande voet, het beginsel van hoor en wederhoor toe te passen.
      Zo is de groep ontslagen werknemers niet in staat gesteld te reageren op de verwijten die aan hun adres worden gemaakt en heeft W. zich enkel laten leiden door hetgeen de overige vier personen ten overstaan van de politie hebben verklaard.
    
    
    Om een goed beeld te krijgen van hetgeen er daadwerkelijk is voorgevallen vóór, op en ná 10 juli 2005 is een verdergaand onderzoek nodig. Voor een dergelijk onderzoek is in een kort gedingprocedure geen plaats en een en ander zal in een eventueel later te entameren bodemprocedure zijn beslag moeten krijgen.
    
    
      Vooralsnog komt de kantonrechter - het geheel overziend - tot het voorlopig oordeel dat het door W. gegeven ontslag op staande voet geen stand kan houden.
      De vordering van Z. dient derhalve aan hem te worden toegewezen.
      W. zal als de in het ongelijk gestelde partij in de kosten van deze procedure worden veroordeeld.
    
    
    BESLISSING IN KORT GEDING:
    
    Veroordeelt W. om aan Z. tegen behoorlijke kwijting te voldoen:
    
    
      - een bedrag van € 843,37 bruto terzake van het salaris over de periode van 14 juli 2005 tot en met 31 juli 2005.
      - een bedrag van € 1.522,74 bruto per maand vanaf 31 juli 2005 terzake van het reguliere salaris, conform arbeidsovereenkomst, elke maand te voldoen op het daarvoor gebruikelijke tijdstip, tot aan de dag waarop de dienstbetrekking rechtsgeldig zal eindigen.
    
    
    Veroordeelt W. voorts in de kosten van deze procedure aan de kant van Z. gevallen en tot aan deze uitspraak begroot op € 477,60, waarin begrepen een bedrag van € 200,00 als salaris voor de gemachtigde.
    
    Verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
    
    Ontzegt – voorzover nodig – het meer of anders gevorderde.
    
    Dit vonnis is gewezen door mr. A.E.M. Zeguers, kantonrechter, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 5 augustus 2005, in tegenwoordigheid van de griffier.
    
    
    
      type: ph
      coll: