ECLI:NL:HR:2000:AA7779, Hoge Raad, 24-10-2000, 112917
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2000-10-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: -

24 oktober 2000
      Strafkamer
      nr. 112917
    
    
    
      Hoge Raad der Nederlanden
      Arrest
    
    		
    
      op het beroep in cassatie tegen een arrest van het Gerechtshof te Amsterdam van 
      29 maart 1999 alsmede tegen alle op de terechtzitting van dit Hof gegeven
      beslissingen in de strafzaak tegen:
      [verdachte], geboren te [geboorteplaats] (Suriname) op [geboortedatum] 1954,
      wonende te [woonplaats].
    
    
    1. De bestreden einduitspraak
    
    
      Het Hof heeft in hoger beroep - met vernietiging van een vonnis van de 
      Arrondissementsrechtbank te Amsterdam van 26 januari 1998 - de verdachte 
      vrijgesproken van het hem bij inleidende dagvaarding onder 1. en 6. 
      tenlastegelegde en hem voorts ter zake van 9., 10., 11. en 12. “opzettelijk een bij 
      de belastingwet voorgeschreven aangifte onjuist en onvolledig doen, terwijl daarvan 
      het gevolg zou kunnen zijn dat te weinig belasting zou kunnen worden geheven, 
      meermalen gepleegd” veroordeeld tot achttien maanden gevangenisstraf, met 
      onttrekking aan het verkeer zoals in het arrest omschreven.
    
    
    2. Geding in cassatie
    
    
      Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze hebben mrs. C.F. 
      Korvinus en G.G.J. Knoops, advocaten te Amsterdam, bij schriftuur midde-len van 
      cassatie voorgesteld. De schriftuur is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan 
      deel uit.
      De Advocaat-Generaal Fokkens heeft geconcludeerd tot verwerping van het 
      beroep. De conclusie is aan dit arrest gehecht.
    
    
    3. Beoordeling van de ontvankelijkheid van het beroep
    
    
      Voorzover het beroep is gericht tegen de gegeven vrijspraken kan de verdachte 
      daarin, gelet op art. 430, eerste lid, Sv, niet worden ontvangen. Dat brengt mee 
      dat de hierna te bespreken middelen belang missen voorzover zij betrekking 
      hebben op de feiten waarvan de verdachte is vrijgesproken.
    
    
    4. Beoordeling van het vijfde middel
    
    
      4.1 Het middel komt op tegen de verwerping door het Hof
      van een in hoger beroep gevoerd verweer dat strekte tot niet-ontvankelijkverklaring 
      van het Openbaar Ministerie in de vervolging.
      Dat verweer hield in dat de door de verdediging als getuige opgeroepen CID-chefs 
      en opsporingsambtenaren tevoren op initiatief van het CID een zogeheten 
      “getuigentraining” hebben ondergaan en daardoor dusdanig zouden zijn beïnvloed 
      dat geen sprake meer kan zijn van een “fair trial”. 
    
    
    
      4.2. Het Hof heeft dat verweer samengevat op blz. 5 van het bestreden arrest en 
      verworpen op blz. 9, 10 en 11 van dat arrest.
    
    
    
      4.3. De gedachtegang van het Hof komt op het volgende neer. Het Hof heeft bij de 
      verwerping van het verweer als feitelijk uitgangspunt genomen dat de door een 
      bedrijfspsycholoog aan de desbetreffende - op verzoek van de verdediging in 
      hoger beroep als getuige opgeroepen - politieambtenaren voorafgaande aan hun 
      verhoor in hoger beroep gegeven training slechts diende tot het:
    
    
    
      a) bijdragen aan de stressbestendigheid, mede om te voorkomen dat de getuige in 
      paniek of verwarring zou raken als in snelle opvolging een groot aantal vragen op 
      hem zou worden afgevuurd;
      b) aanwijzingen geven over gedrag en houding tijdens het verhoor;
      c) opfrissen van dossierkennis (noodzakelijk geacht vanwege de omvang van de 
      zaak) mede ter wille van het zelfvertrouwen. 
    
    
    
      Het Hof heeft geoordeeld dat de enkele omstandigheid dat een dergelijke - op 
      initiatief van de leidinggevenden bij de politie - aan politieambtenaren aangeboden 
      training heeft plaatsgevonden, niet meebrengt dat in deze zaak van een eerlijk 
      proces geen sprake kan zijn.   
      Het Hof heeft de wijze waarop de training is gegeven om een aantal redenen 
      onverstandig geacht en geoordeeld dat daardoor de schijn is gewekt dat met die 
      training (mede) werd beoogd  de door de getuigen af te leggen verklaringen te 
      beïnvloeden. 
      Voor de beantwoording van de vraag of de belangen van de verdediging wezenlijk 
      zijn geschaad heeft het Hof beslissend geacht of met die training daadwerkelijk is 
      beoogd de getuigen te beïnvloeden “ten detrimente van het waarheidsgehalte van 
      hun verklaring” en voorts of die training tot gevolg heeft gehad dat de getrainde 
      getuigen de hun ter terechtzitting gestelde vragen niet naar behoren en naar 
      waarheid hebben beantwoord. Het Hof heeft een en ander niet aannemelijk 
      bevonden en is uiteindelijk tot de slotsom gekomen dat van wezenlijke schending 
      van de belangen van de verdediging, welke zou moeten leiden tot niet-
      ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de vervolging, geen sprake is 
      geweest.
    
    
    
      4.4. Die gedachtegang, waarin besloten ligt ’s Hofs juiste oordeel dat een 
      getuigentraining van deze aard achterwege had dienen te blijven, geeft geen blijk 
      van een onjuiste rechtsopvatting, in het bijzonder niet omtrent het bepaalde in art. 
      6 EVRM, terwijl zij evenmin onbegrijpelijk is. 
    
    
    4.5. Het middel faalt dus. 
    
    5. Beoordeling van de overige middelen
    
    
      Voorzover de middelen niet reeds belang missen op grond van hetgeen hiervoor
      onder 3 is overwogen, kunnen zij niet tot cassatie leiden. Dit behoeft, gezien art. 
      101a RO, geen nadere motivering nu de middelen niet nopen tot beantwoording 
      van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.
    
    
    6. Slotsom
    
    
      Nu de Hoge Raad geen grond aanwezig oordeelt waarop de bestreden uitspraak, 
      voorzover aan zijn oordeel onderworpen, ambtshalve zou behoren te worden 
      vernietigd, moet worden beslist als volgt.
    
    
    7. Beslissing
    
    
      De Hoge Raad:
      Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het beroep voorzover gericht tegen de 
      gegeven vrijspraken;
      Verwerpt het beroep voor het overige.
    
    
    
      Dit arrest is gewezen door de vice-president W.J.M. Davids als voor-zit-ter, en de 
      Raadsheren F.H. Koster, A.M.M. Orie, A.M.J. van Buchem-Spapens en J.P. 
      Balkema, in bijzijn van de griffier S.P. Bakker, en uitgesproken op 24 oktober 
      2000.