ECLI:NL:RBNHO:2025:1825, Rechtbank Noord-Holland, 15-01-2025, 10861730 \ CV EXPL  24-196
Rechtbank Noord-Holland — Uitspraak 
Datum: 2025-01-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Verbintenissenrecht

Samenvatting: De oorzaak van de instapweigering is feitelijk gelegen in de overboeking van de vlucht. Overboeking is bij uitstek geen redelijke grond voor instapweigering.

RECHTBANK NOORD-HOLLAND
    Handel, Kanton en Insolventie
    locatie Haarlem
    
    
      Zaaknr./rolnr.: 10861730 \ CV EXPL  24-196
      Uitspraakdatum: 15 januari 2025
    
    
    
      
        Vonnis van de kantonrechter in de zaak van:
      
    
    
  
  
    
      1
      [eiser 1],
    2. [eiser 2],
    3. [eiser 3],allen wonende te [plaats]
    
      eisers
      hierna gezamenlijk te noemen: de passagiers
      gemachtigde: mr. S. Saberrolgemachtigde: mr. A.Y. Lai
    
    
    
      tegen
    
    
    
      de rechtspersoon naar buitenlands recht
      
        Air Europa Lineas Aereas 
      
      gevestigd te Llucmajor (Spanje)
      gedaagde
      hierna te noemen: de vervoerder
      gemachtigde: [gemachtigde]
    
    
  
  
    
      1Het procesverloop
    
    
      1.1.
      Het verloop van de procedure blijkt uit:
      - de dagvaarding:
      - de conclusie van antwoord;
      - de conclusie van repliek;
      - de conclusie van dupliek.
    
    
      1.2.
      Ten slotte is vonnis bepaald.
      
    
  
  
    
      2De feiten
    
    
      2.1.
      De passagiers hebben met Vliegtickets een vervoersovereenkomst gesloten. Op grond daarvan moest de vervoerder hen op 22 december 2021 vervoeren van Amsterdam Schiphol Airport via Madrid (Spanje) naar Panama Stad (Panama). Vanuit daar zou Copa Air de passagiers verder vervoeren naar Cali (Colombia). 
    
    
      2.2.
      De vervoerder heeft de passagiers niet toegelaten tot vlucht UX1094 van Amsterdam naar Madrid (hierna: de vlucht). 
    
    
      2.3.
      De passagiers zijn omgeboekt naar een alternatief reisschema, waarmee zij 16 uur en 25 minuten later dan oorspronkelijk gepland in Colombia zijn aangekomen. 
    
    
      2.4.
      De passagiers hebben compensatie en schadevergoeding van de vervoerder gevorderd.
      
    
    
      2.5.
      De vervoerder heeft niet uitbetaald. 
      
    
  
  
    
      3Het geschil
    
    
      3.1.
      De passagiers vorderen dat de vervoerder, bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vonnis, veroordeeld zal worden tot betaling van:-	€ 1.964,55, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 22 december 2021 tot aan de dag der algehele voldoening;-  € 294,68 aan buitengerechtelijke incassokosten, te vermeerderen met wettelijke rente;- de proceskosten, te vermeerderen met wettelijke rente;- de nakosten. 
    
    
      3.2.
      De passagiers baseren hun vordering op de Verordening (EG) nr. 261/2004 (hierna: de Verordening) en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het Hof). De passagiers stellen dat de vervoerder hen vanwege de instapweigering moet compenseren met een bedrag van € 600,- (artikel 7 van de Verordening). Daarnaast stellen de passagiers dat de vervoerder de extra gemaakte kosten voor een hotelovernachting dient te vergoeden tot een bedrag van € 164,55 (artikel 9 van de Verordening).
    
    
      3.3.
      De vervoerder betwist de vordering. Op zijn verweer wordt bij de beoordeling van het geschil ingegaan. 
    
  
  
    
      4De beoordeling
    
    
      4.1.
      De kantonrechter stelt ambtshalve vast dat hij bevoegd is om van de vordering kennis te nemen.
    
    
      4.2.
      Vaststaat dat de passagiers feitelijk niet mee mochten vliegen met de vlucht, terwijl zij wel over een bevestigde boeking voor de vlucht beschikten én zich tijdig hadden gemeld bij de incheckbalie. Dit betekent dat de vervoerder in beginsel een compensatieplicht heeft. 
    
    
      4.3.
      De vervoerder heeft aangevoerd dat de weigering was gebaseerd op redelijke gronden. Bij het instappen bleek namelijk dat er geen tickets voor de passagiers beschikbaar waren op vlucht CM323 van Panama naar Colombia (uitgevoerd door Copa Air). In het geval de vervoerder de passagiers wel zou hebben laten instappen op vlucht UX1094 naar Madrid (en vervolgens ook op vlucht UX55 naar Panama), zouden de passagiers in Panama zijn gestrand. Daarmee zouden zij (letterlijk en figuurlijk) veel verder van huis zijn geweest, aldus de vervoerder. 
    
    
      4.4.
      De kantonrechter overweegt als volgt. De oorzaak van de instapweigering is feitelijk gelegen in de overboeking van vlucht CM323. Overboeking is bij uitstek geen redelijke grond voor instapweigering. Dat de overboekte vlucht door Copa Air zou worden uitgevoerd (en dus niet door de vervoerder), doet daar niet aan af. De vervoerder is als ‘uitvoerende luchtvaarmaatschappij’ van de eerste twee vluchten (mede) verantwoordelijk voor de gehele operatie. Het is naar het oordeel van de kantonrechter dan ook niet gebleken dat de vervoerder redelijke gronden had om de passagiers de instap te weigeren. De vordering tot compensatie wordt toegewezen.
      
    
    
      4.5.
      De vervoerder heeft geen verweer gevoerd tegen de gevorderde financiële schadevergoeding, zodat dit deel van de vordering eveneens wordt toegewezen.
    
    
      4.6.
      De verzochte wettelijke rente over de hoofdsom is als onvoldoende gemotiveerd weersproken toewijsbaar.
    
    
      4.7.
      De passagiers hebben een bedrag aan buitengerechtelijke incassokosten gevorderd. De vordering heeft geen betrekking op één van de situaties waarin het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit) van toepassing is. Daarom moet de kantonrechter de vraag of buitengerechtelijke in74cassokosten verschuldigd zijn, toetsen aan het rapport Voorwerk II. De passagiers hebben voldoende aannemelijk gemaakt dat zij buitengerechtelijke werkzaamheden hebben laten verrichten en dat hiervoor kosten zijn gemaakt. De omvang van de buitengerechtelijke incassokosten moet worden getoetst aan de tarieven uit het Besluit in plaats van aan de tarieven van het rapport Voorwerk II. De tarieven uit het Besluit worden redelijk geacht. Omdat het gevorderde bedrag niet hoger is dan het volgens het Besluit berekende tarief, zullen de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten worden toegewezen. De gevorderde rente over de buitengerechtelijke kosten is toewijsbaar vanaf de datum van de dagvaarding. 
    
    
      4.8.
      De proceskosten komen voor rekening van de vervoerder, omdat deze ongelijk krijgt. De gevorderde rente is toewijsbaar met ingang van de datum gelegen 14 dagen na betekening van dit vonnis.
    
    
      4.9.
      Ook de nakosten kunnen worden toegewezen, voor zover deze kosten daadwerkelijk door de passagiers worden gemaakt.
    
  
  
    
      5De beslissing	
    
    
      De kantonrechter:
    
    
    
      5.1.
      veroordeelt de vervoerder tot betaling aan de passagiers van € 2.259,23, te vermeerderen met de wettelijke rente over € 1.964,55 vanaf 22 december 2021, en over € 294,68 vanaf 13 december 2023 tot aan de dag der algehele voldoening;
    
    
      5.2.
      
        veroordeelt de vervoerder tot betaling van de proceskosten die aan de kant van de passagiers tot en met vandaag worden begroot op de bedragen zoals deze hieronder zijn gespecificeerd:
        dagvaarding 					€ 	129,14;griffierecht						€ 	248,00;salaris gemachtigde		€ 	408,00;
        vermeerderd met de wettelijke rente over deze bedragen vanaf de datum gelegen 14 dagen na betekening van dit vonnis;
      
      
    
    
      5.3.
      veroordeelt de vervoerder tot betaling van € 102,00 aan nakosten, voor zover de passagiers daadwerkelijk nakosten zullen maken;
      
    
    
      5.4.
      
        verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
        Dit vonnis is gewezen door mr. S.N. Schipper, kantonrechter en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van bovengenoemde datum in aanwezigheid van de griffier. 
      
      
      
        De griffier		De kantonrechter
      
      
    
  
  
     Artikel 2 sub b van de Verordening en de uitspraak van het Hof van 12 november 2020 (C-367/20, ECLI:EU:C:2020:909).