ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9043, Centrale Raad van Beroep, 13-12-2000, 97/9574 AAW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-12-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

97/9574 AAW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor Tabakverwerkende en Agrarische
      Bedrijven. In deze uitspraak wordt onder appellant tevens
      verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 27 december 1994 heeft appellant de uitkering
      van gedaagde ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet
      (AAW), die werd berekend naar een mate van
      arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, met ingang van 1
      augustus 1994 ingetrokken onder overweging dat de mate van
      haar arbeidsongeschiktheid met ingang van die datum minder dan
      25% bedraagt.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te 's-Hertogenbosch heeft bij
      uitspraak van 18 augustus 1997 het beroep tegen dit besluit
      gegrond verklaard, dit besluit vernietigd, verstaan dat
      appellant nader kan besluiten met inachtneming van de
      uitspraak, appellant veroordeeld in de proceskosten en bepaald
      dat appellant aan gedaagde het door haar betaalde griffierecht
      vergoedt.
    
    
    
      Appellant heeft tegen die uitspraak op bij aanvullend
      beroepschrift van 24 december 1997 aangegeven gronden hoger
      beroep ingesteld.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr B.M. van Kerkvoorden, werkzaam bij
      ARAG-Nederland, Algemene Rechtsbijstand
      Verzekeringmaatschappij N.V., een verweerschrift ingediend,
      gedateerd 9 maart 1998.
    
    
    
      Bij brief van 25 november 1999 heeft mr Van Kerkvoorden,
      voornoemd, medische informatie in het geding gebracht, waarop
      gedaagde bij brief van 17 januari 2000 heeft gereageerd.
    
    
    
      Bij brief van 19 mei 2000 heeft appellant enkele van de kant
      van de Raad gestelde vragen beantwoord.
    
    
    
      Op verzoek van de Raad heeft de internist-endocrinoloog
      R.P.L.M. Hoogma met een rapport van 30 mei 2000 enkele vragen
      beantwoord, waarop appellant bij brief van 20 juli 2000 zijn
      reactie heeft gegeven.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 1
      november 2000, waar appellant zich heeft laten
      vertegenwoordigen door mr A.M. Aalberts, en waar
      gedaagde -daartoe ambtshalve opgeroepen- in persoon is
      verschenen, bijgestaan door mr Van Kerkvoorden, voornoemd.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Gedaagde, destijds werkzaam op de veehouderij van haar
      echtgenoot, heeft op 18 september 1987 een aanvraag om
      AAW-uitkering ingediend in verband met diabetes mellitus,
      gepaard gaande met hypoglycemieën. Naar aanleiding daarvan
      heeft appellant aan gedaagde bij besluit van 9 mei 1989 met
      ingang van 18 september 1986 een AAW-uitkering toegekend,
      berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot
      100%.
    
    
    
      Bij besluit van 27 december 1994 heeft appellant die uitkering
      met ingang van 1 augustus 1994 ingetrokken. Aan dit besluit
      ligt appellants standpunt ten grondslag dat bij gedaagde met
      ingang van die datum weliswaar medische beperkingen bestonden
      voor het verrichten van werkzaamheden, maar dat zij met
      inachtneming van die beperkingen nog in staat was te achten
      een aantal voor haar geselecteerde functies te vervullen.
      Vergelijking van het maatmaninkomen van gedaagde met het bij
      die functies behorende mediaanloon resulteert volgens
      appellant in een mate van arbeidsongeschiktheid van minder dan
      25%.
    
    
    
      In dit geding dient de Raad de vraag te beantwoorden of dit
      besluit in rechte stand kan houden.
    
    
    
      De rechtbank heeft die vraag ontkennend beantwoord en daartoe
      -samengevat- overwogen dat appellant de medische toestand van
      gedaagde heeft onderschat en dat zij met ingang van 1 augustus
      1994 niet in staat was te achten de voor haar geselecteerde
      functies te vervullen.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      De verzekeringsarts A.F.C. Hofland heeft in zijn rapport van
      16 februari 1994, nadat hij gedaagde had onderzocht,
      aangegeven dat gedaagde lijdt aan een moeilijk instelbare
      diabetes mellitus en verder handklachten heeft. Op grond
      daarvan heeft hij vastgesteld dat gedaagde in staat is te
      achten in dagdienst lichte werkzaamheden op niet gevaar
      opleverende plaatsen te verrichten, zonder grote
      temperatuursverschillen. Dit oordeel over de belastbaarheid
      van gedaagde is neergelegd in de verwoording belastbaarheid
      belanghebbende d.d. 7 maart 1994.
    
    
    
      Partijen verschillen in dit geding in het bijzonder van mening
      over het antwoord op de vraag of de aard en de frequentie van
      de bij gedaagde optredende hypoglycemieën moet leiden tot het
      oordeel dat bovengenoemde belastbaarheid van gedaagde is
      overschat en dat zij niet in staat is de voor haar
      geselecteerde functies te vervullen.
    
    
    
      Teneinde die vraag te kunnen beantwoorden heeft de Raad
      gedaagde ter zitting opgeroepen om, naast de reeds in het
      dossier aanwezige informatie, inzicht te verschaffen in de
      aard en de frequentie van de optredende hypoglycemieën.
    
    
    
      Ter zitting heeft gedaagde verklaard dat het niet eenvoudig is
      exact aan te geven hoe vaak hypoglycemieën optreden die zij
      voelt aankomen en hoe vaak hypoglycemieën optreden waarbij zij
      het bewustzijn verliest. In de ene periode treden er vaker
      hypoglycemieën op dan in de andere periode, aldus gedaagde. De
      Raad neemt op grond van de verklaringen van gedaagde ter
      zitting van de Raad aan dat er bij gedaagde maximaal éénmaal
      per twee weken een hypoglycemie optreedt waarbij zij het
      bewustzijn verliest en waarbij een Glucagon-injectie dient te
      worden toegediend. Deze frequentie strookt met verklaringen
      van gedaagde of haar gemachtigde die eerder in de
      gedingstukken zijn vermeld. Het door de huisarts van gedaagde
      verstrekte aantal Glucagon-injecties, te weten 30 stuks in de
      periode van 1997 tot en met 2000, geeft zeker geen aanleiding
      te veronderstellen dat er vaker zware hypoglycemieën optreden
      dan de Raad hiervoor heeft aangenomen.
    
    
    
      Voorts heeft gedaagde ter zitting van de Raad  medegedeeld dat
      er soms meerdere malen per week een lichte hypoglycemie
      optreedt, maar soms ook een aantal weken niet. Samenvattend
      heeft gedaagde ter zitting van de Raad aangegeven dat ervan
      uit kan worden gegaan dat er gemiddeld éénmaal per week een
      lichte hypoglycemie optreedt. Uit de verdere verklaringen van
      gedaagde maakt de Raad op dat zij deze soms voelt aankomen en
      dan suiker tot zich neemt en dat zij deze soms niet voelt
      aankomen waardoor een derde haar suiker moet toedienen.
    
    
    
      Uitgaande van de hiervoor aangegeven aard en frequentie van de
      optredende hypoglycemieën is de Raad van oordeel dat gedaagde
      met ingang van 1 augustus 1994 in staat moest worden geacht
      arbeid te verrichten die in overeenstemming is met haar
      belastbaarheid, zoals neergelegd in de verwoording
      belastbaarheid belanghebbende van 7 maart 1994. De Raad heeft
      bij zijn oordeelsvorming, naast het verhandelde ter zitting
      van de Raad, zwaarwegend belang gehecht aan de bevindingen en
      conclusies van de door de rechtbank geraadpleegde internist
      R.P.L.M. Hoogma, zoals weergegeven in zijn rapport van 21
      januari 1997. Deze deskundige heeft, na gedaagde te hebben
      onderzocht en informatie van haar behandelend artsen te hebben
      bestudeerd, medegedeeld dat naar zijn indruk en op grond van
      de informatie van de huisarts zeer weinig tot geen
      hypoglycemieën voor kwamen, en dat hij zich kan verenigen met
      de ten aanzien van gedaagde aangenomen medische beperkingen.
    
    
    
      Aan dit oordeel doet niet af dat de internist Hoogma in zijn
      in hoger beroep uitgebrachte rapport van 31 mei 2000 in
      afwijking van zijn rapport van 21 januari 1997 heeft vermeld
      dat de belastbaarheid van gedaagde naar zijn oordeel is
      overschat, nu hij daarbij het uitdrukkelijke voorbehoud heeft
      gemaakt dat de door gedaagde en haar echtgenoot aan hem
      verschafte informatie met betrekking tot de aard en frequentie
      van de hypoglycemieën correct is. Uit hetgeen de Raad hiervoor
      heeft overwogen volgt dat moet worden geoordeeld dat de
      mededelingen van gedaagde en haar echtgenoot aan de internist
      Hoogma, dat de frequentie van de hypoglycemieën één- tot
      tweemaal per dag bedraagt en dat zij ongeveer één injectie
      Glucagon per week gebruikt, geen juiste weergave van de
      feitelijke situatie vormt.
    
    
    
      De Raad overweegt vervolgens dat gedaagde, rekening houdend
      met de ten aanzien van haar vastgestelde medische beperkingen,
      in staat moest worden geacht de vier functies te vervullen die
      appellant uiteindelijk nog voor gedaagde geschikt heeft
      geacht, te weten schadebeoordelaar, kwekerijmedewerkster,
      medewerker opprijsruimte en medisch registratieassistente. Om
      dezelfde reden als hiervoor vermeld doet het in hoger beroep
      in zijn rapport van 31 mei 2000 gegeven oordeel van de
      internist Hoogma, dat het verrichten van deze functies voor
      gedaagde niet mogelijk was, aan dit oordeel van de Raad niet
      af.
    
    
    
      Vervolgens is de vraag aan de orde of artikel 2, aanhef en sub
      e, van het Schattingsbesluit, zoals dit ten tijde in geding
      luidde, voor appellant een belemmering moest vormen om die
      vier functies aan het bestreden besluit ten grondslag te
      leggen.
    
    
    
      Teneinde die vraag te kunnen beantwoorden dient te worden
      beoordeeld of van een werkgever in redelijkheid kan worden
      gevergd gedaagde aan te nemen ondanks het bij gedaagde
      voorkomend ziekteverzuim en ondanks de omstandigheid dat
      collega's bij een onder werktijd optredende ernstige
      hypoglycemie hulp moeten bieden.
    
    
    
      Uit de verklaringen van gedaagde ter zitting van de Raad maakt
      de Raad op dat wanneer een hypoglycemie plaats heeft waarbij
      gedaagde het bewustzijn verliest gedaagde zich uitgeput voelt
      en zeker vier uur moet rusten. Indien een dergelijke
      hypoglycemie op een werkdag optreedt en gedaagde zich ziek zou
      moeten melden betekent dit een verzuim van maximaal twee dagen
      per maand. Een dergelijk ziekteverzuim acht de Raad niet
      zodanig excessief dat moet worden geoordeeld dat van een
      werkgever redelijkerwijs niet kan worden gevergd gedaagde in
      dienst te nemen. De Raad heeft daarbij mede in aanmerking
      genomen dat de werkzaamheden in de vier resterende functies
      niet persoonsgebonden zijn en niet dusdanig gecompliceerd zijn
      dat adequate vervanging niet te realiseren zal zijn.
    
    
    
      Ook de omstandigheid dat collega's gedaagde enigszins in het
      oog dienen te houden en zonodig hulp moeten bieden leidt er
      naar het oordeel van de Raad niet toe dat een werkgever er
      redelijkerwijs van weerhouden mag worden gedaagde aan te
      nemen. De soort werkzaamheden die in de betreffende functies
      dienen te worden verricht maken het voor collega's niet
      onmogelijk gedaagde in het oog te houden. Voorts vermag de
      Raad niet in te zien dat, waar gedaagdes echtgenoot en haar
      kinderen voldoende geïnstrueerd konden worden om gedaagde de
      benodigde hulp te kunnen bieden, dit voor collega-werknemers
      niet mogelijk zou zijn.
    
    
    
      Uit al hetgeen de Raad hiervoor heeft overwogen volgt dat de
      Raad de in geding zijnde vraag bevestigend beantwoordt. Dit
      betekent dat het hoger beroep van appellant slaagt en dat de
      aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Het
      inleidende beroep van gedaagde dient alsnog ongegrond te
      worden verklaard.
      De Raad acht tot slot geen termen aanwezig voor toepassing van
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    
    Verklaart het inleidende beroep alsnog ongegrond.
    
    
      Aldus gegeven door mr H. van Leeuwen als voorzitter en
      mr W.D.M. Van Diepenbeek en mr T. Hoogenboom als leden, in
      tegenwoordigheid van mr J.W.P. van der Hoeven als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 13 december 2000.
    
    
    
    (get.) H. van Leeuwen.
    
    
    
    (get.) J.W.P. van der Hoeven.
    
    
    
    AB