ECLI:NL:HR:2000:AA4262, Hoge Raad, 11-01-2000, 111897
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2000-01-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: -

11 januari 2000
      Strafkamer
      nr. 111897
    
    
    
    		Hoge Raad der Nederlanden
    		
    			                        Arrest
    		
    
      		op het beroep in cassatie 
      		tegen een bij verstek gewezen 
      		arrest van het Gerechtshof te 
      		's_Hertogenbosch van 19 augustus 
      		1998 in de strafzaak tegen:
      		[Verdachte], geboren te [geboorteplaats] 
      		op [geboortedatum] 1933, wonende te [woonplaats].
    
    		
    		1.   De bestreden uitspraak
    		
    
      Het Hof heeft in hoger beroep - met vernietiging van een 
      vonnis van de Politierechter in de
      Arondissementsrechtbank te Roermond van 17 februari 
      1997 - de verdachte ter zake van "mishandeling" 
      strafbaar verklaard, doch bepaald dat geen straf of 
      maatregel (de Hoge Raad leest: geen straf) zal worden 
      opgelegd. Voorts heeft het Hof de vordering van de 
      benadeelde partij toegewezen tot een bedrag van ?632,-, 
      met afwijzing van het meer of anders gevorderde en 
      tevens aan de verdachte de verplichting opgelegd tot 
      betaling aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer 
      een bedrag van ƒ632,- te vervangen door hechtenis voor
      de duur van twaalf dagen, een en ander op de wijze zoals 
      in het arrest omschreven.
    
    		
    2.   Geding in cassatie
    		
    
      Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze 
      heeft mr T.P. Klaassen, advocaat te Helden, bij schriftuur 
      middelen van cassatie voorgesteld. De schriftuur is aan 
      dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      De benadeelde partij heeft bij schriftuur een middel van 
      cassatie voorgesteld. 
      De schriftuur is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan
      deel uit.
      De Advocaat-Generaal Wortel heeft geconcludeerd dat de 
      Hoge Raad het beroep zal verwerpen. 
    
    		
    
      3.	Beoordeling van de namens de verdachte voorgestelde middelen
      De middelen kunnen niet tot cassatie leiden. Dit behoeft, 
      gezien art. 101a RO, geen nadere motivering nu de middelen 
      niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het 
      belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling
    
    
    
      4.	Beoordeling van het door de benadeelde partij 
      voorgestelde middel
    
    		
    
      4.1.	De Hoge Raad verstaat het middel aldus dat het 
      klaagt dat het Hof de vordering van de benadeelde partij niet ook voor wat betreft de wettelijke rente heeft toegewezen.
    
    		
    
      4.2.	Bij de beoordeling van het middel moet het 
      volgende worden vooropgesteld. Ingevolge de artikelen 51a en 51b, Sv kan de benadeelde partij zich zowel voorafgaand aan de terechtzitting in eerste aanleg als op die terechtzitting in het strafproces voegen. In het eerste geval vindt die voeging plaats door opgave aan de officier van justitie van de vordering en de gronden waarop zij berust door middel van een 
      	door de Minister van Justitie vastgesteld formulier; 
       	in het tweede geval geschiedt die voeging op de wijze
      	als voorzien in art. 51b, tweede lid, Sv.
      	Ingevolge art. 421, eerste lid, Sv is de benadeelde 
      	partij die zich in eerste aanleg niet overeenkomstig
      	de wettelijke regels, heeft gevoegd daartoe in hoger
      	beroep niet bevoegd. Het tweede lid van art. 421 Sv 
      	houdt in dat, indien voeging in eerste aanleg heeft 
      	plaatsgehad, deze van rechtswege voortduurt in hoger 
      	beroep voorzover de vordering in eerste aanleg is 
      	toegewezen. Voorzover de vordering in eerste aanleg 
      	niet is toegewezen, kan de benadeelde partij zich 
      	ingevolge art. 421, derde lid, Sv binnen de grenzen 
      	van de vordering zoals gedaan in eerste aanleg, in 
      	hoger beroep opnieuw voegen. 
    
    
    
      		Een en ander brengt mee dat de benadeelde partij 
      haar vordering in hoger beroep niet kan vermeerderen, ook niet met de wettelijke rente.
    
    		  
    
      4.3.	Het zich bij de aan de Hoge Raad gezonden stukken 
      bevindende voegingsformulier van de benadeelde partij houdt geen opgave in van de wettelijke rente. Ook uit het proces-verbaal van de terechtzitting in eerste aanleg blijkt niet dat de benadeelde partij aldaar - alsnog -  wettelijke rente heeft gevorderd.
      		In aanmerking genomen hetgeen hiervoor onder 4.2 
      	is overwogen moet het er daarom voor worden gehouden 
      	dat door de benadeelde partij niet op de door de wet 
      	voorgeschreven wijze wettelijke rente is gevorderd, 
      	zodat het middel bij gebrek aan feitelijke grondslag 
      	niet tot cassatie kan leiden.   
    
    		
    5.   Slotsom
    		
    
      		Nu geen van de middelen tot cassatie kan leiden, 
      	terwijl de Hoge Raad ook geen grond aanwezig oordeelt, 
      	waarop de bestreden uitspraak ambtshalve zou behoren 
      	te worden vernietigd, moet het beroep worden 
      	verworpen.
    
    
    6.   Beslissing
    		
    
      	De Hoge Raad verwerpt het beroep.
      Dit arrest is gewezen door de vice-president Davids als 
      voorzitter, en de raadsheren Koster en Balkema, in bijzijn 
      van de waarnemend-griffier Smid-Verhage, en uitgesproken 
      op 11 januari 2000.