ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8931, Centrale Raad van Beroep, 16-08-2000, 97/7917 AAW/WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-08-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Bij een mogelijke strijd met de redelijke termijn van art 6 EVRM moet het gaan om de termijn van de gerechtelijke procedure. Onder omstandigheden kan het optreden van het bestuursorgaan (ten dele) bij die termijn worden betrokken.

97/7917 AAW/WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A, wonende te B, appellant,
    
    en
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet
      Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt het Landelijk
      instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de plaats van de
      betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is het Lisv
      in de plaats getreden van de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging. In
      deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan het bestuur van
      deze bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Bij besluit van 4 augustus 1995 heeft gedaagde geweigerd aan
      appellant uitkeringen ingevolge de Algemene
      Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de
      arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toe te kennen, onder
      overweging dat hij na afloop van de wachttijd op 5 april 1990
      minder dan 15% arbeidsongeschikt was.
    
    
    
      De rechtbank te Rotterdam heeft bij uitspraak van 17 juli 1997 het
      beroep tegen dat besluit ongegrond verklaard. Naar die uitspraak
      wordt hierbij verwezen.
    
    
    
      Namens appellant is mr P.J. de Bruin, advocaat te Rotterdam, op bij
      aanvullend beroepschrift aangegeven gronden van die uitspraak in
      hoger beroep gekomen.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    Appellants gemachtigde heeft nadere stukken ingezonden.
    
    
      Gedaagde heeft vragen van de Raad beantwoord.
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 5 juli 2000,
      waar voor appellant is verschenen mr De Bruin, voornoemd, terwijl
      voor gedaagde is verschenen mr P.C.M. Huijzer, werkzaam bij Gak
      Nederland B.V.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant was sedert 7 maart 1989 werkzaam als schoonmaker. Op 4
      april 1989 heeft hij zich ziek gemeld. Gedaagde heeft appellant
      vervolgens tot november 1989 ziekengeld ingevolge de Ziektewet
      betaald. In 1993 is het ziekengeld over de resterende termijn van
      de maximale aanspraak betaald.
    
    
    
      Enkele maanden na zijn ziekmelding is appellant naar Marokko
      vertrokken. Hij verbleef daar tot eind 1992 of begin 1993 (begin
      januari 1993 bezocht hij gedaagdes kantoor). In 1993 is appellant
      weer naar Marokko vertrokken, waarna hij in mei 1994 in Nederland
      terugkeerde.
    
    
    
      Op 19 juli 1994 werd appellant onderzocht door de
      verzekeringsgeneeskundige J. van Oort. Op diens verzoek brachten de
      chirurg H. de Ruiter, de psychiater A. Korzec en de internist dr
      H.J. Voerman rapport uit omtrent appellants gezondheidstoestand.
      Voorts ontving genoemde verzekeringsgeneeskundige inlichtingen van
      appellants huisarts G.C. Horn.
    
    
    
      Op 29 maart 1995 rapporteerde de verzekeringsgeneeskundige Van Oort
      opnieuw. Naar aanleiding van de door hem omtrent appellants
      gezondheidstoestand verkregen gegevens alsmede op basis van zijn
      eigen onderzoek stelde deze verzekeringsgeneeskundige voor
      appellant een belastbaarheidspatroon vast.
    
    
    
      Vervolgens werd op 28 juni 1995 rapport uitgebracht door de
      arbeidsdeskundige J.H.F. Kitzen. Deze selecteerde een
      aantal functies voor appellant. Vergelijking van de mediane
      loonwaarde van die functies met het voor appellant geldende
      maatmaninkomen, door de arbeidsdeskundige Kitzen gesteld op
      diezelfde mediane loonwaarde, leidde hem tot de conclusie dat bij
      appellant op de in geding zijnde datum, 5 april 1990, geen sprake
      was van een verlies aan verdiencapaciteit.
    
    
    
      Op grond daarvan heeft gedaagde het in rubriek I omschreven
      bestreden besluit van 4 augustus 1995 genomen. In geding is de
      vraag of dit besluit in rechte stand kan houden. De Raad overweegt
      daaromtrent het volgende.
    
    
    
      Appellants gemachtigde heeft aangevoerd dat bij de totstandkoming
      van het bestreden besluit niet een redelijke termijn als bedoeld in
      artikel 6 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en
      de fundamentele vrijheden (EVRM) in acht is genomen.
    
    
    
      Zoals de Raad eerder heeft overwogen in zijn uitspraak,
      gepubliceerd in AB 99/131, RSV 99/93 en RAwb 99/94, moet het bij
      artikel 6 EVRM gaan om de termijn van de gerechtelijke procedure.
      Weliswaar kan het optreden van het bestuursorgaan onder
      omstandigheden bij die termijn (ten dele) worden betrokken, maar
      dan dient voor het aanvangen van een termijn in de zin van artikel
      6 EVRM toch ten minste een standpunt van het bestuursorgaan voor
      handen te zijn dat de betrokkene aanleiding kan geven een geschil
      (in casu een burgerlijk recht betreffende) op te werpen. In casu
      was zulks gedurende de termijn welke appellants gemachtigde in
      aanmerking genomen wenst te zien, lopende van het eerste
      verzekeringsgeneeskundige rapport in 1991 tot de datum van het
      bestreden besluit 4 augustus 1995, niet het geval, althans niet tot
      de datum van de aan het bestreden besluit voorafgegane aanzegging
      van 24 juli 1995.
    
    
    
      Dit neemt niet weg dat een vertraging in de afgifte van een besluit
      als het onderhavige onrechtmatigheid in bestuursrechtelijke zin kan
      meebrengen, in welk verband appellants gemachtigde met name heeft
      gewezen op de bewijsproblemen ten aanzien van zijn ziekte in welke
      problemen appellant als gevolg van de opgetreden vertraging is
      komen te verkeren.
    
    
    
      Dit laatste in aanmerking nemend, overweegt de Raad het volgende
      met betrekking tot het bestreden besluit.
    
    
    
      In het tweede lid van de artikelen 24 van de AAW en 34 van de WAO,
      zoals deze op de in geding zijnde datum luidden, vindt ambtshalve
      toekenning van uitkeringen ingevolge deze wetten plaats indien de
      betrokkene aansluitend aan de uitkering van ziekengeld krachtens de
      Ziektewet voor uitkering in aanmerking komt. Op gedaagde rustte
      derhalve de verplichting ambtshalve te bezien of appellant na
      afloop van zijn wachttijd op 5 april 1990 aanspraak had op
      uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad heeft het onderzoek naar appellants
      aanspraken niet met de vereiste zorgvuldigheid plaatsgevonden.
    
    
    
      De Raad merkt in de eerste plaats op dat geruime tijd sprake is
      geweest van een persoonsverwisseling doordat in gedaagdes
      administratie sprake was van twee personen met dezelfde naam.
      Voorts is bij herhaling op stukken, onder andere op adviesaanvragen
      aan de Caisse Nationale de Sécurité Sociale (CNSS) een onjuiste
      geboortedatum vermeld en zijn aan die instelling inlichtingen
      omtrent appellants gezondheidstoestand gevraagd terwijl het
      ziektewetjaar reeds lang was verstreken, zodat de CNSS geen
      controletaken meer verrichtte. Deze laatste omstandigheden kunnen
      er zeer wel debet aan zijn geweest dat van de zijde van de CNSS
      ondanks herhaalde verzoeken niets werd vernomen.
    
    
    
      De Raad wijst er voorts op dat langdurig onderzoek is
      verricht naar de verblijfplaats van appellant terwijl gedaagde in
      elk geval sedert januari 1992 over appellants adres in Marokko en
      in elk geval sedert december 1992 over het adres van appellants
      broer in Nederland beschikte.
    
    
    
      Uit de gedingstukken kan de Raad voorts niet afleiden dat aan
      appellant op enig moment kenbaar is gemaakt dat hij zich in
      Nederland diende te vervoegen opdat een beoordeling van zijn
      aanspraken ingevolge de AAW en de WAO kon plaatsvinden. Wel is aan
      appellant verzocht te bevorderen dat onderzoek door de CNSS plaats
      zou vinden. Die instelling heeft appellant evenwel vervolgens laten
      weten daartoe niet over te gaan omdat het ziektewetjaar was
      verstreken.
    
    
    
      De Raad weegt verder mee dat het dossier verre van compleet is. Zo
      ontbreekt de door de verzekeringsgeneeskundige Van Oort in zijn
      rapport van 19 januari 1991 genoemde informatie van de arts Rachid
      Lahari en ontbreken gegevens omtrent de ziektewetperiode.
    
    
    
      De Raad neemt ook nog in aanmerking dat, toen in 1994 het onderzoek
      naar appellants aanspraken is gestart, waarbij expertises werden
      gevraagd aan de bovengenoemde artsen, dat onderzoek zich met name
      heeft gericht op appellants gezondheidstoestand bij de aanvang van
      zijn werkzaamheden in maart 1989. Met name in de verzoeken om
      expertise aan meergenoemde artsen is niet gevraagd naar appellants
      toestand op de hier van belang zijnde datum 5 april 1990, over
      welke datum deze artsen zich ook niet hebben uitgesproken.
    
    
    
      Op grond van het vorenstaande komt de Raad tot het oordeel dat het
      bestreden besluit wegens strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet
      bestuursrecht geen stand kan houden. Dit besluit dient te worden
      vernietigd, evenals de aangevallen uitspraak, waarbij dat besluit
      in stand is gelaten.
    
    
    
      Gedaagde zal ten aanzien van appellants aanspraken
      ingevolge de AAW en de WAO een nieuw besluit moeten nemen. De Raad
      wijst erop dat gedaagde daarbij in aanmerking zal moeten nemen dat
      appellant door het lange tijdsverloop, welk verloop -zoals uit het
      hierboven overwogene blijkt- zeker niet aan appellant is te wijten,
      in een slechte bewijspositie is komen te verkeren, zodat er
      aanleiding is eventuele twijfel in zijn voordeel uit te leggen.
      De Raad tekent daarbij aan dat er naar zijn oordeel reeds nu
      vraagtekens zijn te plaatsen bij de vaststelling van de
      verzekeringsgeneeskundige Van Oort dat appellant in psychisch
      opzicht niet beperkt is. Die verzekeringsgeneeskundige is daarbij
      uitgegaan van de expertise van de psychiater Korzec. Deze stelde
      bij zijn onderzoek weinig ernstige psychopathologie vast. Met
      betrekking tot appellants toestand in het verleden merkt hij op dat
      in 1989 mogelijkerwijs sprake was van een angststoornis of een
      aanpassingstoornis met angst en dat het beloop na 1989 onduidelijk
      is. Uit een door appellants gemachtigde overgelegde verklaring van
      de neuropsychiater Ben Tahar Fouzia van 15 januari 1990 blijkt
      echter dat appellant op dat moment leed aan een ernstig
      anxiodepressief syndroom.
    
    
    Met betrekking tot de proceskosten overweegt de Raad het volgende.
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de
      Algemene wet bestuursrecht gedaagde te veroordelen in de
      proceskosten van appellant in beroep en in hoger beroep. Deze
      kosten worden begroot op ? 1.420,- voor verleende rechtsbijstand in
      eerste aanleg en ? 1.420,- voor verleende rechtsbijstand in hoger
      beroep.
    
    
    
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede op het bepaalde in
      de artikelen 24 en 25, eerste lid, van de Beroepswet, stelt de Raad
      ten slotte vast dat het door appellant zowel in eerste aanleg als
      in hoger beroep gestorte griffierecht door gedaagde dient te worden
      vergoed.
    
    
    Beslist wordt derhalve als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het beroep tegen het bestreden besluit alsnog gegrond en
      vernietigt dat besluit;
      Verstaat dat gedaagde een nader besluit zal nemen met inachtneming
      van deze uitspraak;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant, in eerste
      aanleg tot een bedrag groot f 1.420,- en in hoger beroep tot een
      bedrag groot f 1.420,-;
      Verstaat dat gedaagde aan appellant het gestorte recht van f 210,-
      vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr W.D.M. van Diepenbeek als voorzitter en mr
      M.M. van der Kade en mr T. Hoogenboom als leden, in
      tegenwoordigheid van C.H.T.W. van Rooijen als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 16 augustus 2000.
    
    
    
    (get.) W.D.M. van Diepenbeek.
    
    
    
    (get.) C.H.T.W. van Rooijen.