ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8843, Centrale Raad van Beroep, 21-06-2000, 99/1641 AOW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-06-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

99/1641 AOW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    de Sociale Verzekeringsbank, appellant,
    
    en
    
    A te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij besluit van 21 januari 1997 heeft appellant, na bezwaar,
      gehandhaafd zijn besluit van 9 oktober 1996, houdende de
      toekenning ingaande 1 januari 1997 van een gedeeltelijke
      toeslag ingevolge de Algemene Ouderdomswet (AOW) aan gedaagde
      op diens AOW-pensioen.
    
    
    
      De Arrondissementsrechbank te Roermond heeft bij uitspraak van
      19 februari 1999 het beroep tegen het besluit van
      21 januari 1997 gegrond verklaard en dat besluit ver-nietigd.
    
    
    
      Appellant heeft op de bij aanvullend beroepschrift van
      7 september 1999 aangevoerde gronden gevorderd de uitspraak
      van de rechtbank te vernietigen.
    
    
    
      De gemachtigde van gedaagde heeft bij brief van 4 november
      1999 verweer gevoerd.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad van 24 mei
      2000. Appellant is daar verschenen bij gemachtigde
      mr K.C.M. van Engelenhoven-Eijkelkamp, werkzaam bij de Sociale
      Verzekeringsbank. Gedaagde is, met bericht, niet verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      In verband met het bereiken van de 65-jarige leeftijd heeft
      appellant aan gedaagde ingaande 1 januari 1997 een pensioen
      ingevolge de AOW toegekend. Aangezien zijn echtgenote (geboren
      in 1933) op 1 januari 1997 jonger was dan
      65 jaar, had gedaagde in beginsel tevens aanspraak op een
      toeslag ingevolge de AOW. Deze is hem toegekend bij besluit
      van 9 oktober 1996. Op het volledige bedrag van de toeslag is
      in mindering gebracht een bedrag groot f 208,22 per maand,
      zijnde het equivalent van het maandelijks pensioenbedrag dat
      gedaagdes echtgenote sedert 1 januari 1996 ontving op grond
      van de Landsverordening Algemene Ouderdomsverzekering van de
      Nederlandse Antillen (verder te noemen: AOV-uitkering).
      Appellant heeft daarbij overwogen dat laatstbedoelde uitkering
      wordt aangemerkt als inkomen in verband met arbeid en als
      zodanig volledig op de toeslag in mindering wordt gebracht.
    
    
    
      In beroep tegen het bestreden besluit is namens gedaagde onder
      meer gewezen op het ontbreken van enige relatie met arbeid bij
      het AOV-pensioen.
    
    
    
      De rechtbank heeft het bestreden besluit vernietigd, van
      oordeel dat de AOV-uitkering niet valt aan te merken als
      -op de toeslag in mindering te brengen- inkomen in verband met
      arbeid, als omschreven in artikel 7 van het Inkomensbesluit
      AOW 1996 (Stct. 1996, 122).
    
    
    
      In hoger beroep heeft appellant betoogd dat de AOV-uitkering
      op grond van het bepaalde in artikel 7, eerste lid, sub j, van
      het Inkomensbesluit AOW 1996 als inkomen in verband met arbeid
      moet worden aangemerkt.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Artikel 8, eerste lid, van de AOW luidt:
      "De gehuwde pensioengerechtigde die voor 1 januari 2015 recht
      heeft op ouderdoms-pensioen en van wie de echtgenoot jonger is
      dan 65 jaar, heeft overeenkomstig de bepalingen van deze wet
      recht op een toeslag, tenzij, met inachtneming van artikel 11,
      het inkomen uit of in verband met arbeid in het beroepsleven
      van die echtgenoot meer bedraagt dan de volledige
      bruto-toeslag.".
    
    
    
      Artikel 10, eerste, tweede en vierde lid, van de AOW luidt:
      1    .De volledige bruto-toeslag wordt toegekend voorzolang,
      met inachtneming van het bepaalde in artikel 11, het
      inkomen uit of in verband met arbeid in het bedrijfs- en
      beroepsleven van de echtgenoot van de pensioengerechtigde
      nihil bedraagt.
      2.   Op de volledige bruto-toeslag wordt in mindering
      gebracht het inkomen van de echtgenoot van de
      pensioengerechtigde uit of in verband met arbeid
      in het bedrijfs- en beroepsleven, vastgesteld
      met inachtneming van het bepaalde in artikel 11.
      (...)
      4.   Bij ministeriële regeling worden nadere regels
      gesteld met betrekking tot de vaststelling van het
      inkomen, bedoeld in de vorige leden en in de
      artikelen 8, eerste lid, en 11, alsmede de periode
      waarop de vaststelling betrekking heeft.".
    
    
    
      Artikel 7, eerste lid, aanhef en sub j, van het
      Inkomensbesluit AOW 1996 (bevattende de ministeriële regeling
      als bedoeld in artikel 10, vierde lid, van de
      AOW) luidt:
    
    
    
      "Voor de toepassing van artikel 8, eerste lid,
      artikel 10, eerste en tweede lid, en artikel 11 van de wet
      wordt onder inkomen in verband met arbeid in het bedrijfs- en
      beroepsleven verstaan:
      (....)
      j. een uitkering ingevolge de wetgeving van de Nederlandse
      Antillen, Aruba, een volkenrechtelijke organisatie of een of
      meer andere Mogendheden, die naar aard en strekking
      overeenkomt met een uitkering als bedoeld in dit lid,
      voorzover niet al begrepen onder a, of met een
      nabestaandenuitkering, met uit-zondering van een uitkering,
      die naar aard en strek-king overeenkomt met een uitkering op
      grond van de Algemene Kinderbijslagwet of met een verstrekking
      op grond van de Ziekenfondswet, of de Algemene Wet Bijzondere
      Ziektekosten.".
    
    
    
      In dit samenstel van regels is de laatstgeciteerde bepaling
      een concretisering van het begrip "inkomen in verband met
      arbeid" zoals dat voorkomt in de artikelen 8 en 10 van de AOW.
      De Raad leidt uit deze artikelen af dat het Inkomens-besluit
      AOW 1996 niet kan bewerkstelligen dat inkomen dat niet als
      "uit of in verband met arbeid" kan worden aange-merkt, wordt
      aangewezen als op de toeslag in mindering te brengen inkomen.
      In zoverre enige bepaling van het besluit ertoe leidt dat
      inkomen als zojuist bedoeld op de toeslag in mindering moet
      worden gebracht, moet die bepaling als strijdig met de AOW
      buiten toepassing worden gelaten. De Raad merkt daarbij op dat
      artikel 10 van de AOW niet de mogelijkheid biedt om behalve
      nadere, ook "zonodig afwijkende" regels te stellen, zoals dat
      wel het geval is in, bijvoorbeeld, de Toeslagenwet (artikel 6,
      tweede lid), zonder daarmee overigens te willen impliceren dat
      een dergelijke clausule een vrijbrief zou geven om elk
      willekeurig inkomen als in mindering te brengen inkomen aan te
      merken.
    
    
    
      Voor het onderhavige geval kan worden vastgesteld dat,
      overeenkomstig de zienswijze van partijen, het AOV-pensioen
      van gedaagdes echtgenote niet als inkomen (uit of) in verband
      met arbeid kan worden aangemerkt. De verzekeringsloopbaan van
      gedaagdes echtgenote is uitsluitend gebaseerd geweest op
      tijdvakken van ingezetenschap in de Nederlandse Antillen,
      terwijl aan haar verblijfstitel een arbeidsverbod was
      gekoppeld.
      Nu er geen sprake is van inkomen in verband met arbeid kan de
      toepassing van het Inkomensbesluit AOW 1996 er niet toe leiden
      dat de AOV-uitkering als inkomen op de toeslag van gedaagde in
      mindering wordt gebracht.
    
    
    
      Het hoger beroep kan niet slagen. De aangevallen uitspraak,
      waarbij het bestreden besluit is vernietigd, kan worden
      bevestigd. Appellant dient aan gedaagde ingaande 1 januari
      1997 de volledige toeslag te betalen, vermeerderd met de
      wettelijke rente als gevorderd in hoger beroep. Deze is
      verschuldigd ingaande 1 februari 1997 en zal moeten worden
      berekend overeenkomstig hetgeen de Raad heeft overwogen in
      zijn uitspraak, gepubliceerd in JB 1995/314 en RSV 1996/182.
      Voorts wordt appellant veroordeeld in de proceskosten in hoger
      beroep aan de zijde van gedaagde, welke worden begroot op f
      710,-  aan kosten van rechtsbijstand. Tenslotte dient op grond van
      artikel 22, derde lid, van de Beroepswet van appellant een
      recht te worden geheven van f 675,-.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak;
      Veroordeelt appellant tot vergoeding van renteschade als
      hierboven is aangegeven;
      Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde tot een
      bedrag van f 710,-;
      Bepaalt dat van appellant een recht wordt geheven van
      f 675,-.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr F.P. Zwart als voorzitter en
      mr T.L. de Vries en mr J.Th. Wolleswinkel als leden, in
      tegenwoordigheid van mr J.D. Streefkerk als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 21 juni 2000.
    
    
    
    (get.) F.P. Zwart.
    
    
    
    IS                            (get.) J.D. Streefkerk.