ECLI:NL:RVS:2025:1226, Raad van State, 24-03-2025, 202407538/1/V3
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2025-03-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bij besluit van 22 november 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie de vreemdeling een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd. Bij uitspraak van 12 december 2024 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. S.L. Sarin, advocaat in Zaandam, hoger beroep ingesteld.

202407538/1/V3.
    Datum uitspraak: 24 maart 2025
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
    [de vreemdeling],
    appellant,
    tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 12 december 2024 in zaak nr. NL24.46382 in het geding tussen:
    de vreemdeling
    en
    de minister van Asiel en Migratie.
    Procesverloop
    Bij besluit van 22 november 2024 heeft de minister de vreemdeling een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
    Bij uitspraak van 12 december 2024 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. S.L. Sarin, advocaat in Zaandam, hoger beroep ingesteld.
    Overwegingen
    Inleiding
    1.       De vreemdeling is op 21 november 2024 vanuit Casablanca op Schiphol aangekomen. Hij heeft daar op 22 november 2024 asiel aangevraagd. De minister heeft de vreemdeling op 22 november 2024 een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd krachtens artikel 6, derde lid, van de Vw 2000. De minister heeft de vreemdeling voorafgaand aan het opleggen van de maatregel niet gehoord.
    De eerste en tweede grief van de vreemdeling
    2.       De vreemdeling klaagt in zijn tweede grief over het oordeel van de rechtbank dat het gebrek omtrent het horen niet leidt tot onrechtmatigheid van de vrijheidsontnemende maatregel. In zijn eerste grief klaagt hij dat de rechtbank de minister in ieder geval ten onrechte niet in de proceskosten heeft veroordeeld vanwege het vastgestelde gebrek.
    2.1.    De door de vreemdeling in zijn tweede grief aan de orde gestelde rechtsvraag over de gevolgen van het niet horen voor de rechtmatigheid van de maatregel, heeft de Afdeling beantwoord in de uitspraak van 14 maart 2025, ECLI:NL:RVS:2025:1096. Uit wat de Afdeling in die uitspraak onder 2.1 heeft overwogen, volgt dat de tweede grief slaagt. De vrijheidsontnemende maatregel is vanaf het begin onrechtmatig.
    2.2.    Omdat de tweede grief slaagt, hoeft wat de vreemdeling in zijn eerste grief heeft aangevoerd over de proceskosten niet meer te worden besproken.
    Overige grief
    3.       Wat de vreemdeling verder in zijn derde grief heeft aangevoerd, leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat de grief geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).
    Conclusie
    4.       Omdat de vrijheidsontnemende maatregel vanaf het begin onrechtmatig is geweest, bestaat voor ambtshalve toetsing door de Afdeling geen aanleiding. Het hoger beroep is gegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd. Het is niet nodig wat de vreemdeling verder heeft aangevoerd te bespreken. Het beroep is alsnog gegrond. Omdat de vrijheidsontnemende maatregel al is opgeheven, is een bevel tot opheffing niet nodig. De vreemdeling heeft wel recht op schadevergoeding (artikel 106, eerste lid, van de Vw 2000). Deze vergoeding wordt daarom aan de vreemdeling toegekend. De minister moet de proceskosten vergoeden.
    Beslissing
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    I.        verklaart het hoger beroep gegrond;
    II.       vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 12 december 2024 in zaak nr. NL24.46382;
    III.      verklaart het beroep gegrond;
    IV.     kent aan de vreemdeling een vergoeding toe van € 7.100,00, over de periode van 22 november 2024 tot en met 31 januari 2025, ten laste van de Staat der Nederlanden, te betalen door de griffier van de Raad van State;
    V.      veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij de vreemdeling in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 2.721,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
    Aldus vastgesteld door mr. N. Verheij, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. S. Nederhoff, griffier.
    Het lid van de enkelvoudige kamer is verhinderd de uitspraak te ondertekenen
    w.g. Nederhoff
    griffier
    Uitgesproken in het openbaar op 24 maart 2025
    918