ECLI:NL:RBDHA:2025:4007, Rechtbank Den Haag, 14-03-2025, 23/6951
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-03-14 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Afwijzing van verzoek om herziening van bevorderingsbesluit en uitsluiting van daarmee samenhangende compensatieregeling omdat eiser ten tijde van de totstandkoming van die regeling niet meer in dienst was. Aansluiting bij de datum van bekendmaking van de compensatieregeling is willekeurig.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: SGR 23/6951 
    
      
      uitspraak van de meervoudige militaire ambtenarenkamer van 14 maart 2025 in de zaak tussen
    
  
  
    
      
      [eiser] , uit [woonplaats] , eiser
    (gemachtigde: mr. P. de Casparis),
    
    
      en
    
    
  
  
    de staatssecretaris van Defensie, verweerder 
    (gemachtigde: mr. P.M. van der Weijden).
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn verzoek om herziening van het besluit tot bevordering naar tweede luitenant (TLNT) en de uitsluiting van de daarmee samenhangende compensatieregeling.
    
    
    
      1.1.
      Verweerder heeft het verzoek om herziening van het in rechte vast staande bevorderingsbesluit met het besluit van 3 maart 2022 afgewezen. Met het bestreden besluit van 6 oktober 2023 op het bezwaar van eiser is verweerder bij de afwijzing van het herzieningsverzoek gebleven. Verweerder heeft daarnaast besloten dat eiser niet voldoet aan de voorwaarden van de compensatieregeling. 
      
    
    
      1.2.
      Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. 
      
    
    
      1.3.
      De rechtbank heeft het beroep op 2 oktober 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder en vergezeld van [naam ] . Tevens waren aanwezig mr. M. de Haas en mr. D. van Zoelen, die het woord voerden namens cliënten die in hetzelfde cluster vergelijkbare besluiten hebben gekregen.
      
    
    
      1.4.
      Op 3 oktober 2024 heeft de rechtbank verweerder de vraag voorgelegd of stukken uit een ter zitting door eiser overgelegde “praatplaat”, op de zaak betrekking hebbende stukken zijn en daarom aan de rechtbank overgelegd hadden moeten worden. Verweerder heeft op 25 oktober 2024 gereageerd dat de stukken geen op de zaak betrekking hebbende stukken zijn.
      
    
    
      1.5.
      Op 30 oktober 2024 heeft de rechtbank het onderzoek heropend om eisers reactie te vernemen op verweerders standpunt. Eiser heeft op 13 november 2024 gereageerd dat ook hij van mening is dat de stukken geen op de zaak betrekking hebbende stukken zijn. 
      
    
    
      1.6.
      Partijen hebben geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid hun standpunten nader toe te lichten op een zitting. De rechtbank heeft het onderzoek gesloten.
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    
    2. Bij uitspraak van 27 januari 2022 heeft de Centrale Raad van Beroep (CRvB) geoordeeld dat er een onrechtmatig onderscheid wordt gemaakt tussen de bevordering tot TLNT, dan wel cadet-vaandrig/kornet, na afronding van de (initiële) basisopleiding en voor aanvang van de Vaktechnische Opleiding tussen de Militair Wetenschappelijke Opleiding en de Korte Officiersopleiding (KOO). Naar aanleiding van  deze uitspraak is door verweerder besloten om vanaf 27 januari 2022 ook cadetten van de KOO te bevorderen tot TLNT, na de (initiële) basisopleiding en voor aanvang van de Vaktechnische Opleiding. 
    
    
      Naar aanleiding van de uitspraak van de CRvB is door verweerder overleg met de bonden gevoerd over de vraag hoe om te gaan met gevallen waarin tegen de bevorderingsbesluiten (tot vaandrig/kornet) geen bezwaar is gemaakt, maar waarin later verzoeken (rekesten) zijn ingediend om terug te komen van in rechte onaantastbaar geworden bevorderingsbesluiten. Verweerder heeft laten weten niet terug te komen op de in rechte vast staande bevorderingsbesluiten maar heeft voor deze gevallen op 24 maart 2023 een compensatieregeling vastgesteld. Verweerder heeft in het verweerschrift uiteengezet dat daarbij ongeveer 1650 militairen voor een eerdere bevordering (naar tweede en/of eerste luitenant) in aanmerking kwamen. Daarnaast hebben 735 militairen een compensatie van €1200,- (categorie 1 van de Nota) ontvangen en 525 militairen een compensatie van €1600,- (categorie 4 van de Nota). Dit bracht met zich mee dat gemiddeld drie mutaties/handelingen moesten worden gedaan per compensatie om deze uit te kunnen voeren. In totaal duurde het vier maanden voordat de mutaties uitgevoerd waren. Deze werkwijze was zeer ingrijpend, maar kon met de beschikbare capaciteit nog (net) worden uitgevoerd. Het toepassen van persoonlijk maatwerk voor alle militairen zou geleid hebben tot een veelvoud van deze werkbelasting en was hierdoor niet uitvoerbaar, aldus verweerder.
    
    
    
      Eiser heeft op 25 juli 2019 de KOO afgerond en is hierna bevorderd tot kornet/vaandrig en ingestroomd in de Vaktechnische Opleiding. Op 3 augustus 2020 is eiser bevorderd tot TLNT. Dit besluit staat in rechte vast. Naar aanleiding van de uitspraak van de CRvB heeft eiser een rekest ingediend waarin hij heeft verzocht de uitspraak van de CRvB op zijn situatie toe te passen en hem met terugwerkende kracht vanaf 25 juli 2019 tot TLNT te bevorderen. Op 1 januari 2023 is eiser op eigen verzoek uit dienst getreden.
    
    
    
      
        Wat heeft verweerder besloten?
      
    
    
    3. Verweerder heeft in het primaire besluit het herzieningsverzoek afgewezen omdat geen sprake is van nieuwe feiten en omstandigheden zoals bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Daarnaast acht verweerder het niet terugkomen op het bevorderingsbesluit niet evident onredelijk. In het bestreden besluit handhaaft verweerder dat standpunt. Verder geeft verweerder aan dat eiser niet in aanmerking komt voor de compensatieregeling omdat hij ten tijde van de totstandkoming van dat besluit niet meer in dienst was al militair bij de krijgsmacht.
    
    
      
        Wat vindt eiser in beroep?
      
    
    
    4. Eiser voert aan dat verweerder al sinds 2017 op de hoogte was van het ongerechtvaardigde verschil in bevordering. Om onduidelijke redenen liet een oplossing lang op zich wachten. Daarmee is weigeren terug te komen op het in rechte vast staande bevorderingsbesluit in dit geval evident onredelijk. Verder stelt eiser dat verweerder ten onrechte de compensatieregeling niet van toepassing acht op eiser, omdat de geboden inkomenscompensatie en de duuraanspraak betrekking hebben op een periode dat eiser nog wel in dienst was. Er is geen reden om onderscheid tussen KOO-militairen die op of na 24 maart 2023 nog in dienst waren en KOO-militairen die tussen 27 januari 2022 en 24 maart 2023 uit dienst zijn getreden.  
    
      Weigering om hem correct te bezoldigen is bovendien in strijd met de jurisprudentie over duuraanspraken.  
      Tot slot verzoekt eiser om verweerder te veroordelen tot vergoeding van de verschuldigde wettelijke rente over de nabetalingen en de kosten van de bezwaar- en beroepsprocedure.
    
    
    
      
        Wat zijn de relevante regels?
      
    
    
    5. De relevante regels staan in de bijlage die onderdeel uitmaakt van deze uitspraak. 
    
    
      
        Wat is het oordeel van de rechtbank?
      
    
    
    
      
        Terugkomen op in rechte vast staand bevorderingsbesluit
      
    
    6. Vooropgesteld wordt dat eiser verweerder verzoekt om terug te komen, zoals bedoeld in artikel 4:6 van de Awb, van een in rechte vaststaand bevorderingsbesluit. Eiser betwist niet dat er geen nova zijn maar vindt de afwijzing van dat verzoek evident onredelijk. Daartoe voert hij aan dat verweerder al lange tijd op de hoogte was van het ongerechtvaardigde onderscheid maar daarop te traag heeft gereageerd.  
    
    
      6.1.
      Ook zonder dat er nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn, kan de bestuursrechter toch aan de hand van de beroepsgronden tot het oordeel komen dat het bestreden besluit evident onredelijk is. Bij deze beoordeling ligt niet de vraag voor of het oorspronkelijke besluit evident onredelijk dan wel onjuist is. Vereist is dat wat eiser heeft aangevoerd kan leiden tot het oordeel dat (het gevolg van) de weigering het onjuist gebleken besluit te herzien, evident onredelijk is. Daarvan zal doorgaans slechts in uitzonderlijke gevallen sprake zijn.
      
    
    
      6.2.
      Dat verweerder onvoldoende voortvarend gehandeld zou hebben acht de rechtbank niet een uitzonderlijk geval. Zoals verweerder terecht aanvoert was hij tot aan de uitspraak van de CRvB in de veronderstelling dat het verschil in bevordering gerechtvaardigd was. Deze rechtbank heeft dit standpunt van verweerder nog bij uitspraak van 6 november 2020 bekrachtigd. Dat de hoogste bestuursrechter daar anders over zou denken was allerminst evident. Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet hoeven terugkomen op het in rechte vast staande bevorderingsbesluit.  
      
      
        
          Uitsluiting van compensatieregeling
        
      
      
    
    
      6.3.
      In de compensatieregeling is bepaald dat alleen militairen die in werkelijke dienst zijn op 24 maart 2023 worden gecompenseerd. Verweerder heeft ter zitting toegelicht dat hiervoor is gekozen in verband met de uitvoerbaarheid van de regeling. Eiser heeft zijn rechten op de regeling vrijwillig opgegeven toen hij de dienst verliet, aldus verweerder. Naar het oordeel van de rechtbank kan deze motivering het gemaakte onderscheid niet dragen. Het doel van de regeling is om compensatie te bieden aan militairen die naar pas later bleek een bevordering misgelopen zijn. Door verweerder wordt niet weersproken dat eiser behoort tot deze groep. 
      
    
    
      6.4.
      
        De omstandigheid dat eiser na het mislopen van bevordering op 1 januari 2023 uit dienst is gegaan pakt nu naar het oordeel van de rechtbank onevenredig voor hem uit. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder niet in redelijkheid als voorwaarde voor een aanspraak op compensatie kunnen bepalen dat een persoon op de datum van bekendmaking van de compensatieregeling, 24 maart 2023, nog in werkelijke dienst moet zijn. Deze datum betreft een willekeurige datum. Dat verweerder in de compensatieregeling een vereiste opneemt dat de betrokkene in werkelijke dienst moet zijn, is naar het oordeel van de rechtbank niet onjuist, maar dan ligt het veeleer in de rede om daarbij aansluiting zoeken bij de datum van de uitspraak van de CRvB aangezien het toen duidelijk werd dat het gemaakte onderscheid onrechtmatig was. Omdat de huidige aansluiting bij de datum van de compensatieregeling willekeurig is, is het beroep op dat punt gegrond.
        Het beroep behoeft voor het overige dan ook geen bespreking meer. 
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      7. Het beroep is gegrond omdat het bestreden besluit in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. Dit betekent dat verweerder de compensatieregeling moet toepassen op eiser. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit voor zover daarbij verweerder eiser heeft uitgesloten van de compensatieregeling. Bij een eventuele nabetaling dient verweerder ook rekening te houden met de wettelijke rente.
    
    
    
      7.1.
      De rechtbank bepaalt met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb dat verweerder een nieuw besluit moet nemen met inachtneming van deze uitspraak. Instandlating van de rechtsgevolgen is in deze zaak namelijk niet aan de orde. Verder is de rechtbank niet in staat om zelf in de zaak te voorzien omdat de nodige concrete feiten en omstandigheden om dat te kunnen doen ontbreken. 
      
    
    
      7.2.
      
        Omdat het beroep gegrond is moet verweerder het griffierecht aan eiser vergoeden en krijgt eiser ook een vergoeding van zijn proceskosten.
        Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.814,- omdat de gemachtigde van eiser een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden. 
      
      
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep gegrond;
    - vernietigt het besluit van 6 oktober 2023 voor zover daarin is beslist dat de compensatieregeling niet van toepassing is op eiser;
    - draagt verweerder op een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak;
    - bepaalt dat verweerder het griffierecht van € 184,- aan eiser moet vergoeden;
    - veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.814- aan proceskosten aan eiser.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. G.P. Kleijn, voorzitter, en mr. D.C. Laagland (lid) en kapitein ter zee logistieke dienst mr. J.M.C. Schuurman-Kleijberg (militair lid), in aanwezigheid van mr. A. Badermann, griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 14 maart 2025.
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              voorzitter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    
      Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
      Het indienen van een hogerberoepschrift kan hetzij digitaal via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl hetzij door verzending per post aan de Centrale Raad van Beroep. 
    
    
    
      BIJLAGE
    
    
    
      De brief van verweerder met als onderwerp KOO-cadetten van de Hoofdirecteur Personeel (HDP) van 24 maart 2023 (BS20230009030) (het compensatiebeleid).
    
    
    
      Inleiding
      Bij uitspraak van 27 januari 2022 heeft de Centrale Raad van Beroep (ECLI:NL:CRVB:2022:226) geoordeeld dat er een onrechtmatig onderscheid wordt gemaakt tussen de bevordering tot tweede luitenant (TLNT), dan wel cadet-vaandrig/kornet, na afronding van de (initiële) basisopleiding en voor aanvang van de Vaktechnische Opleiding (VTO) tussen de Militair Wetenschappelijke Opleiding (MWO) en de Korte Officiersopleiding (KOO). In navolging op voornoemde uitspraak en na afstemming met CDS, PCDS en SG is op 13 juni 2022 door Hoofddirecteur Personeel (HDP) besloten om vanaf 27 januari 2022 ook cadetten van de KOO te bevorderen tot TLNT, na de (initiële)
      basisopleiding en voor aanvang van de Vaktechnische Opleiding (VTO). Deze brief is bedoeld om u te informeren over wijze waarop ik voornemens ben om te gaan met de uitspraak en het besluit.
    
    
    
      Naar aanleiding van de uitspraak is overleg met u gevoerd over de vraag hoe om te gaan met gevallen waarin tegen de bevorderingsbesluiten (tot vaandrig/kornet) geen bezwaar is gemaakt, maar waarin later verzoeken (rekesten) zijn ingediend om terug te komen van in rechte onaantastbaar geworden bevorderingsbesluiten (i.r.o.-besluiten). Kort gezegd luidt uw standpunt dat de i.r.o.-besluiten, gelet op de uitspraak van de CRvB, zo evident
      onrechtmatig zijn dat deze naar aanleiding van de uitspraak moeten worden herroepen. Subsidiair stelt u dat in elk geval voor de toekomst een voorziening moet worden getroffen, zodanig dat de betrokken verzoekers in de financiële rechtspositie worden gebracht als waren zij eerder bevorderd ( duuraanspraak). 
    
    
    
      Ik zie vanuit juridisch oogpunt geen aanleiding om naar het verleden toe terug te komen op i.r.o.-besluiten. Omdat eerder in gesprekken tussen mijn voorganger en u mogelijk wel de indruk is gewekt dat Defensie iets van genoegdoening wilde bieden voor het verleden ben ik wel voornemens enige vorm van compensatie te bieden (zie hierna).
    
    
    
      Naar de toekomst toe geeft de uitspraak, nu sprake is van zogenoemde duuraanspraken, aanleiding om een regeling te treffen om de gevolgen van eventuele gebreken in de i.r.o.-besluiten weg te nemen. Uit praktisch oogpunt kies ik er daarbij voor om voor alle gevallen eenzelfde voorziening te treffen met eenzelfde aanvangsdatum, te weten 27 januari 2022, de datum van de uitspraak. Ik ben van oordeel dat dit onderscheid tussen het verleden en de toekomst gerechtvaardigd is.
    
    
    
      Aan de hand van dit onderscheid heb ik ingevoegde bijlage opgesteld waarin links en rechts van de verticale lijn de twee soorten maatregelen zijn weergegeven. Deze bijlage is bedoeld als grafische weergave van de maatregelen zoals ik u in deze brief presenteer.
    
    
    
      
        'Gemiste' inkomsten uit het verleden (linkerkant)
      
      Voor herziening van een i.r.o.-besluit moet op grond van artikel 4:6 Awb (Algemene wet bestuursrecht) sprake zijn van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden (nova). Ondanks het ontbreken van nova kan - in uitzonderingsgevallen - aanleiding bestaan om desverzocht een i.r.o.-besluit te herroepen, als de afwijzing van een dergelijk verzoek 'evident onredelijk' is. De enkele omstandigheid dat latere rechtspraak erop duidt dat het i.r.o.-besluit zou zijn gesneuveld als daartegen was opgekomen, vormt op zichzelf genomen geen grond voor de aanname dat afwijzing van een rekest om herziening evident onredelijk is. Rechterlijke uitspraken worden op grond van vaste rechtspraak niet aangemerkt als nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden. Dit betekent dat er voor Defensie in beginsel geen verplichting bestaat tot herstel over de periode tot 27 januari 2022.
    
    
    
      Defensie heeft in gesprekken tussen mijn voorganger en u medio 2022 mogelijk de verwachting gewekt dat er eventueel iets van een compensatieregeling zou komen. Daarom heb ik besloten om, rechtens onverplicht, aan de militairen in werkelijke dienst die in de periode tussen de aanvang procedures (23 oktober 2018) tot het moment van herstel (27 januari 2022) de KOO-opleiding hebben gevolgd een eenmalige vergoeding uit te keren van €1200,- bruto. Vanaf 23 oktober 2018 was Defensie bekend met de voorliggende materie en had het onderscheid tussen KOO/MWO gelijk getrokken kunnen worden.
    
    
    
      
        Herstel op basis van duuraanspraak {rechterkant)
      
      Van alle militairen in werkelijke dienst die dit aangaat, wordt de huidige rechtspositie hersteld nu sprake is van een duuraanspraak. Als ingangsdatum van het herstel wordt 27 januari 2022 gehanteerd, de datum van de uitspraak. Het herstellen van de huidige rechtspositie betekent twee dingen, namelijk (i) het toekennen van de juiste rang aan militairen van de KOO die nu of op 27 januari 2022 de rang vaandrig/kornet of tweede luitenant hebben/hadden en (ii) het toekennen van een extra salarisnummer aan bepaalde groepen militairen in werkelijke dienst die in het verleden de KOO en VTO hebben gevolgd en bij aanvang van hun VTO te laag zijn ingeschaald.
    
    
    
      Het toekennen van de juiste rang aan militairen die nu of op 27 januari 2022 de rang vaandrig of tweede luitenant hebben/hadden, betekent in praktijk dat alle KOO-cadetten die op 27 januari 2022 nog de rang vaandrig hadden per die datum worden bevorderd tot TLNT.
    
    
    
      Alle militairen die het betreft worden bevorderd tot ELNT twee jaar nadat zij TLNT hadden moeten worden, dus twee jaar na aanvang van de VTO (concreet betekent dit twee jaar na de bevordering tot vaandrig op basis van de uitvoeringspraktijk en het W URAMAR tot 27 januari 2022). Hier wordt alleen feitelijk uitvoering aan gegeven voor die mensen die nu of op 27 januari 2022 vaandrig of TLNT waren. Bij de bevordering tot ELNT wordt uitgegaan van de datum twee jaar na bevordering tot TLNT, ongeacht de vraag of er ervaring is opgedaan in een functie of tijdens een VTO. Ik sluit hierbij aan bij de betreffende bepaling in het AMAR (artikel 24b).
    
    
    
      Het toekennen van een extra salarisnummer gebeurt aan groepen militairen die vanaf 1 januari 2014 de KOO hebben gevolgd en hun VTO zijn aangevangen in de rang van cadet-vaandrig met salarisnummer vijf of lager. Uit de huidige salarissystematiek volgt dat militairen met salarisnummer vijf of lager bij bevordering naar TLNT een stap maken naar een hoger salarisnummer. De rang van TLNT begint namelijk bij salarisnummer zes. Voor deze groep heeft het moment van bevordering tot TLNT effect op het huidige salarisnummer. Wanneer zij bijvoorbeeld een jaar eerder bevorderd waren geweest, waren zij ook een jaar eerder begonnen met tellen vanaf salarisnummer zes. Er is gekozen voor één extra salarisnummer nu de meeste VTO-opleidingen niet langer dan een jaar duren. Het met terugwerkende kracht toekennen van een extra salarisnummer is erg complex vanwege het feit dat inmiddels een nieuw loongebouw met andere salarisstappen is ingevoerd. Daarom zal er met ingang van 1 januari 2023 een extra salaristrede worden toegekend en wordt er over 2022 een lumpsum vergoeding uitbetaald ter hoogte van €1600 bruto.
    
    
    
      DE STAATSSECRETARIS VAN DEFENSIE
      voor deze
      DE HOOFDDIRECTEUR PERSONEEL
    
    
    
    
      In de primaire besluiten zijn de verschillende categorieën als volgt omschreven.
    
    
    
      Naar aanleiding van de uitspraak van 27 januari 2022 van de Centrale Raad van Beroep (ECLI:NL:CRVB:2022:226) waarin is geoordeeld dat er een onrechtmatig onderscheid wordt gemaakt tussen de bevordering tot tweede luitenant (TLNT), dan wel cadet-vaandrig/kornet, na afronding van de (initiële) basisopleiding en voor aanvang van de Vaktechnische Opleiding (VTO) en de Korte Officiersopleiding (KOO) is in de brief met als onderwerp KOO-cadetten van de Hoofdirecteur Personeel (HDP) van 24 maart 2023 (BS20230009030) neergelegd dat gekozen is voor een vorm van compensatie die zal bestaan uit het volgende:
      Categorie 1
    
    - Aan militairen die in de periode van 23 oktober 2018 tot 27 januari 2022 de
    
      KOO-opleiding hebben gevolgd, wordt een eenmalige uitkering van € 1.200,-
      (bruto) uitgekeerd. Dit betreft militairen in werkelijke dienst die in opleiding
      voor de KOO zaten op of na 23 oktober 2018 en nog niet bevorderd waren
      tot tweede luitenant vóór 27 januari 2022.
      
        Categorie 2
    
    - Militairen die op 27 januari 2022 in de KOO zaten, en op dat moment de rang
    
      van cadet-vaandrig/kornet hadden, worden met terugwerkende kracht
      bevorderd naar tweede luitenant met ingang van 27 januari 2022.
    
    
    
      Categorie 3
    
    - Militairen die op 27 januari 2022 in de KOO zaten, en op dat moment de rang
    
      van cadet-vaandrig/kornet of tweede luitenant hadden, worden bevorderd
      naar eerste luitenant op het moment dat twee jaar zijn verstreken na de
      aanvang van de VTO (het moment dat zij eigenlijk bevorderd hadden moeten
      worden naar tweede luitenant). Als dit moment ligt voor 27 januari 2022
      worden deze militairen bevorderd naar eerste luitenant op 27 januari 2022.
      
        Categorie 4
    
    - Militairen die vanaf 1 januari 2014 de KOO hebben gevolgd en hun VTO zijn
    
      aangevangen in de rang van cadet-vaandrig/kornet met salarisnummer 5 of
      lager, wordt een extra salarisnummer toegekend. Bovendien krijgt deze
      categorie militairen een lumpsum vergoeding toegekend van € 1.600,-
      (bruto).
    
  
  
     ECLI:NL:CRVB:2022:226.
  
  
     Zie punt 4.2 van de uitspraak van de CRvB van 2 juni 2021, ECLI:NL:CRVB:2021:1317.
  
  
     Zie punt 4.4 en 4.5 van de uitspraak van de CRvB van 29 december 2020, ECLI:NL:CRVB:2020:3548.
  
  
     ECLI:NL:RBDHA:2020:11104.
  
  
     KOO is in 2021 voor de CLSK vervangen door de Primaire Militaire Officiersopleiding (PMO).
  
  
     Doelgroep: militairen in werkelijke dienst en in opleiding voor de KOO op of na 23 oktober 2018 en nog niet bevorderd tot TLNT voor 27 januari 2022.
  
  
     Voor de groep die het betreft betekent het dus een bevordering tot ELNT twee jaar nadat zij zijn bevorderd tot cadet vaandrig/kornet indien die datum na 27 januari 2022 ligt.
  
  
     Datum invoering basisofficiersopleiding op de NLDA => KOO en MWO krijgen dezelfde opleidingsstructuur.
  
  
     Verschil salarisnr 7 en 8 TLNT (hoogste verschil in salaris in de rang van TLNT en ELNT tot en met salarisnummer 13 inclusief 6 maanden TOS) x 12 maanden salarisverhoging 2021 en 2022.
  
  
     Korte officiersopleiding
  
  
     Vaktechnische Opleiding