ECLI:NL:CRVB:1995:ZB3191, Centrale Raad van Beroep, 11-07-1995, AAW 93/V 56
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1995-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Verzoek om proceskostenveroordeling toegewezen. Het begunstigend beleid dat door de Bdv reeds ten tijde van de aanvraag werd uitgevoerd was op verzoekster van toepassing. Indien dit beleid tijdig althans in een eerder stadium t.a.v. verzoekster zou zijn toegepast, was de onderhavige (appèl)procedure niet nodig geweest.

AAW 1993/V 56
  
  
    O.
    U I T S P R A A K
  
  
  
  in het geding tussen:
  
  A., wonende te B., verzoekster,
  
  en
  
  het bestuur van de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging, gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Namens verzoekster, geboren in 1971 en wegens geestelijke retardatie ten
    laste van de Algemene wet bijzondere ziektekosten (hierna: AWBZ) opgenomen
    in een inrichting, is op 1 mei 1991 aan het bestuur van de Nieuwe
    Algemene Bedrijfsvereniging (hierna: het bestuur) verzocht om verstrekking
    van een vervoersvoorziening krachtens artikel 57 lid 2 (oud) van de
    Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (hierna: AAW). Bij voor beroep vatbare
    beslissing van 13 december 1991 is dat verzoek, in het voetspoor van het
    door de Gemeenschappelijke Medische Dienst (hierna: GMD) uitgebracht advies
    van 18 september 1991, door dat bestuur afgewezen.
  
  
  
    De Arrondissementsrechtbank te 's-Hertogenbosch heeft bij uitspraak van 21
    december 1992 het namens verzoekster tegen dat besluit ingestelde beroep
    ongegrond verklaard.
  
  
  
    Blijkens die uitspraak spitste het daarbij besliste geschil zich toe op de
    vraag of de extra kosten, verbonden aan de voor verzoekster bij
    gebruikmaking van het openbaar vervoer vereiste begeleiding, in aanmerking
    kunnen komen voor vergoeding bij wijze van voorziening krachtens de AAW.
  
  
  
    Dienaangaande heeft de rechtbank, uitgaande van de krachtens artikel 57
    (oud) van de AAW geldende afbakening ten opzichte van het terrein van de
    gezondheidszorg, geoordeeld dat die begeleiding in beginsel behoort tot de
    verzorgingstaak van de inrichting waar verzoekster ten laste van de AWBZ
    verblijft en dat er deswege geen ruimte is voor vergoeding krachtens de
    AAW.
  
  
  
    Het vanwege verzoekster door mr A. Schreurs, advocaat te Tilburg, tegen die
    uitspraak ingestelde hoger beroep is bij deze Raad geregistreerd onder nr
    AAW 1993/V 56. Bij beroepschrift is in dat geding aan de Raad onder meer
    verzocht te bepalen dat verzoekster, gezien haar deels buiten de inrichting
    gelegen sociale contacten en de daarbij vereiste begeleiding bij het
    vervoer, in aanmerking komt voor een vervoersvoorziening ingevolge de AAW.
  
  
  
    Voormeld hoger beroep en het daarop gevolgd (hierna te melden) verzoek om
    een proceskostenveroordeling zijn achtereenvolgens door de Raad mondeling
    behandeld op
    12 april 1994 en 30 mei 1995. Verzoekster is daar niet verschenen terwijl
    genoemd bestuur zich tijdens die zittingen successievelijk  heeft doen
    vertegenwoordigen door mr H.J.A. Bos en mr L.B.F.M. Helwig, beiden werkzaam
    bij het Gemeenschappelijk Administratiekantoor.
  
  
  
    Tijdens eerstgenoemde zitting, is namens het bestuur  desgevraagd onder
    meer het volgende naar voren gebracht:
    "Ik heb geen nadere informatie over de (on)mogelijkheid
    van het personeel van Huize X. om begeleiding te bieden,
    maar ik maak uit de stukken op dat de ouders die begeleiding zonder meer
    bieden. De begeleidingskosten wil men vergoed krijgen.
  
  
  
    Naar aanleiding van de jurisprudentie van de Centrale Raad heeft de
    bedrijfsvereniging een nieuw beleid ontwikkeld dat bekend is gemaakt in
    1993, maar dat al gelding had in 1991, het jaar waarin dat beleid tot
    ontwikkeling kwam.
  
  
  
    Vraag is of de gehandicapte zelfstandig in enigerlei mate sociale contacten
    kan leggen en onderhouden, en daarmee wordt dan bepaald wat het thuis is
    van die persoon. Men wil rekening houden met de behoefte van met name een
    volwassene wat het houden van eigen, individuele sociale contacten die niet
    betreffen het zogenaamde weekendvervoer en de collectieve recreatie
    vanuit de inrichting. Dat zou dan een vervoersbehoefte kunnen zijn waarin
    niet voorzien kan worden door personeelsgebrek bij een dergelijke inrichting.
    Dat zou dan een vervoersbehoefte kunnen zijn waarin niet voorzien kan
    worden door personeelsgebrek bij een dergelijke inrichting.
    Dat houdt in dat een kilometervergoeding of taxikostenvergoeding wordt
    toegekend wanneer de belanghebbende niet van het openbaar vervoer gebruik
    kan maken of niet terug kan vallen op begeleiding van vaste verzorgers
    buiten de inrichting (bijvoorbeeld ouders) en dat als wel van openbaar
    vervoer gebruik gemaakt kan worden en die begeleiding in beginsel
    beschikbaar is er dan een begeleidingsvergoeding wordt verstrekt. Daarbij
    wordt rekening gehouden met het feit dat er een kosteloze
    begeleidersregeling bestaat in het openbaar vervoer en dat niet alle ritten
    voor de begeleider gratis zijn. Voor 1993 is een forfaitair normbedrag
    vastgesteld van f 1.150,- .
  
  
  
    Deze regeling is in principe op deze zaak van toepassing en op dit moment
    wordt onderzocht of in casu die regeling kan worden toegepast.
    Uit gedingstuk 41 is naar voren gekomen dat de inrichting als thuis
    gezien kan worden en dat er een zekere mate van zelfstandig contact
    onderhouden aanwezig is.".
  
  
  
    Aansluitend heeft het bestuur bij brief (met bijlage)
    d.d. 9 mei 1994 zijn zoëvengenoemd begunstigend beleid met betrekking tot
    begeleidingskosten als hier in geding nader toegelicht.
  
  
  
    Omdat dit beleid (reeds) in 1991 was ontwikkeld en werd toegepast heeft het
    bestuur, naar uit genoemde bijlage blijkt, alsnog gehoor gegeven aan de
    destijds vanwege verzoekster gedane aanvraag en haar met ingang van die
    datum, te weten 1 mei 1991, de krachtens voormeld beleid geldende
    forfaitaire vergoeding terzake begeleidingskosten toegekend.
  
  
  
    Daarop is namens verzoekster bij brief van 22 augustus 1994 het ingestelde
    hoger beroep ingetrokken en verzocht het bestuur bij afzonderlijke
    uitspraak als bedoeld in art 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht
    (hierna: Awb) te veroordelen in de kosten van de procedure.
  
  
  
    In reactie hierop heeft het bestuur bij brief (met bijlage) van 17
    oktober 1994 de Raad in overweging gegeven dat verzoek af te wijzen dan wel
    gebruik te maken van de in art 2, lid 2 van het Besluit proceskosten
    bestuursrecht vervatte matigingsbevoegdheid.
  
  
  
    Met betrekking tot dat laatste is in de zoëvengenoemde brief aangevoerd dat
    het bestuur slechts gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan hetgeen bij
    beroepschrift was verzocht aangezien werd volstaan met toekenning van een
    forfaitaire vergoeding op basis van begeleidingskosten bij openbaar
    vervoer, zulks terwijl vanwege verzoekster met name om een
    kilometervergoeding was gevraagd.
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Artikel 8:75, derde lid, van de Awb zoals die bepaling ten tijde hier van
    belang luidde, bepaalt dat ingeval van intrekking van het beroep omdat het
    bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk aan de indiener van het beroepschrift
    is tegemoet gekomen, het bestuursorgaan op verzoek van de indiener bij
    afzonderlijke uitspraak in de kosten kan worden veroordeeld.
  
  
  
    Naar uit de onderliggende stukken valt af te leiden, kan verzoekster van
    het openbaar vervoer gebruik maken en voor de daarbij benodigde begeleiding
    beschikken over hulp van onder meer familie. Daarmee voldoet zij aan de
    krachtens voormeld beleid van het bestuur geldende voorwaarden inzake de
    zogenaamde begeleidersvergoeding, berekend naar aan het openbaar vervoer
    gerelateerde normbedragen.
  
  
  
    Blijkens zijn onder I genoemde brief van 9 mei 1994 heeft het bestuur de in
    mei 91 (in verband met de voor verzoekster vereiste begeleiding)
    ingediende aanvraag om een vervoersvoorziening alsnog op de voet van
    voormeld beleid met terugwerkende kracht tot 1 mei 1991 gehonoreerd.
    Daarbij heeft het bestuur kennelijk afgezien van een strikte hantering van
    de - in de uitspraak van de arrondissementsrechtbank onderschreven -
    wettelijke afbakening van het voorzieningenregime krachtens de AAW.   Een
    en ander resulteerde in een forfaitaire vergoeding van - in totaal - bijna
    f 3.000,--.
  
  
  
    Daarmee werd, binnen het kader van meergenoemd begunstigend beleid,
    verzoekster nagenoeg optimaal tegemoetgekomen.
    Om die reden is, naar valt aan te nemen, het ingestelde hoger beroep
    vanwege verzoekster ingetrokken.
  
  
  
    Uit de door het bestuur gedane mededelingen komt voorts naar voren dat
    reeds ten tijde van de aanvraag uitvoering werd gegeven aan voormeld
    begunstigend beleid. Indien dit beleid tijdig ten aanzien van verzoekster
    zou zijn toegepast had het niet tot de onder I vermelde (appel)procedure
    behoeven te komen. Mede en met name gelet hierop ziet de Raad
    voldoende reden om het verzoek om een veroordeling in de gemaakte
    proceskosten toe te wijzen.
    Dat niet tijdig, althans eerder had kunnen worden onderkend dat het
    onderhavige geval zich voor toepassing van voormeld begunstigend beleid
    leent, is niet gesteld en ligt ook niet voor de hand, alleen al gezien de
    gegevens, vermeld in de rapporten die in november 1991 zijn uitgebracht
    door de internaatsarts respectievelijk de verzekeringsgeneeskundige en de
    wetstechnisch beoordelaar van de GMD.
  
  
  
    Hetgeen voorts vanwege het bestuur in reactie op het aan de orde zijnde
    verzoek te berde is gebracht, heeft de Raad geen aanleiding gegeven om in
    andere zin te oordelen.
    Voor de opvatting dat een proceskostenveroordeling krachtens artikel 8:75
    van de Awb niet zou zijn bedoeld voor gevallen waarin het bestreden
    besluit niet werd vernietigd wegens strijd met algemeen verbindende
    voorschriften, valt geen steun te vinden in de tekst of de ontstaansgeschiedenis
    van voormeld artikel.
  
  
  
    Dit klemt temeer nu de destijds in het ontwerp van die bepaling opgenomen
    beperking, namelijk dat een proceskostenveroordeling slechts mogelijk is
    jegens een in het ongelijk gestelde partij, bij de Tweede Nota van Wijziging
    van de Awb is geschrapt.
  
  
  
    Naar in het vorengaande ligt besloten, is er voldoende grond voor
    toewijzing van de onderhavige vordering tot veroordeling van het bestuur,
    met toepassing van artikel 8:75, lid 3 en lid 1, van de Awb, in de kosten
    die verzoekster in verband met de behandeling van voormeld hoger beroep
    heeft moeten maken. Daarbij kunnen de kosten van het geding in eerste
    aanleg, gelet op het overwogene in 's-Raad's uitspraak van 5 april 1994,
    gepubliceerd in
    JB 1994, 85, niet worden betrokken aangezien de uitspraak van de eerste
    rechter is gedaan vóór 1 januari 1994.
  
  
  
    De Raad begroot de hier in aanmerking te nemen kosten, met inachtneming van
    artikel 2, lid 1, aanhef en onder a juncto artikel 1, aanhef en onder a van
    het Besluit proceskosten bestuursrecht, op f 710,--, zijnde de kosten
    van verleende rechtsbijstand. Van andere kosten in dit verband is de Raad
    niet gebleken.
  
  
  
    Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen alsmede op het bepaalde in artikel
    80a, vierde lid (oud) van de Beroepswet, stelt de Raad tenslotte vast dat
    het door eiser zowel in eerste aanleg als in hoger beroep gestorte griffierecht
    door gedaagde dient te worden vergoed.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Veroordeelt het bestuur in de proceskosten van verzoekster in het geding,
    nummer AAW 1993/V 56, ten bedrage van f 710,--, te betalen door de Nieuwe
    Algemene Bedrijfsvereniging aan de griffier van deze Raad;
    Verstaat dat gedaagde aan verzoeker het gestorte recht van f 75,--
    vergoedt.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr P.A.W. Hermans als voorzitter
    en mr M.I. 't Hooft en mr D.J. van der Vos als leden, in tegenwoordigheid
    van mr H.J. van Dijk als griffier.
  
  
  
    Uitgesproken in het openbaar op 11 juli 1995 door
    mr M.I. 't Hooft als voorzitter, in tegenwoordigheid van mr S.A.M.
    Schoenmaker-Zehenpfenning als griffier.
  
  
  
  (get.) M.I. 't Hooft.         (get.) P.A.W. Hermans.
  
  
  
    (get.) S.A.M. Schoenmaker-    (get.) H.J. van Dijk.
    Zehenpfenning.