ECLI:NL:RBDHA:2025:7010, Rechtbank Den Haag, 25-04-2025, NL25.17296
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-04-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring – eerste beroep - Artikel 59, tweede lid, Vw is voldoende om de maatregel te dragen, omdat belang volgt uit de wet. De zware en lichte gronden dragen dus niet de maatregel – ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      Zaaknummer: NL25.17296
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
    
      [eiser], eiser,
    
      V-nummer: [V-nummer],
      (gemachtigde: mr. H. Martens),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder, 
    (gemachtigde: mr. K. Kanters). 
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 8 april 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, tweede lid, van de Vw opgelegd. 
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. 
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 23 april 2025 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [naam]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [datum] 2022 en de Syrische nationaliteit te hebben. Uit de motivering van de maatregel en de overige stukken in het dossier volgt dat eiser internationale bescherming geniet in Bulgarije. 
    
    2. Eiser is in bewaring gesteld op grond van artikel 59, tweede lid, van de Vw. In dit artikel staat dat, indien de voor de terugkeer van de vreemdeling noodzakelijke bescheiden voorhanden zijn, dan wel binnen korte termijn voorhanden zullen zijn, het belang van de openbare orde geacht wordt de bewaring van de vreemdeling te vorderen. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State schept deze grondslag een rechtsvermoeden dat het belang van de openbare orde de inbewaringstelling vordert. Voor een inbewaringstelling op deze grondslag is niet vereist dat zich zware en lichte gronden als bedoeld in artikel 5.1b van het Vreemdelingenbesluit 2000 voordoen.
    3. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende voortvarend heeft gehandeld bij het realiseren van zijn overdracht naar Bulgarije. Ondanks dat de vertrekplicht al in november 2023 is vastgesteld, is pas in april 2025 een vlucht geregeld. Bovendien is de vlucht van eiser pas geregeld nadat hij in bewaring is gesteld. Eiser wijst erop dat hij daardoor gedurende drie weken in bewaring verblijft voordat feitelijke overdracht op 30 april 2025 zal plaatsvinden. De inbewaringstelling is daarom vroegtijdig en disproportioneel. 
    
    4. De rechtbank volgt eiser niet in zijn stelling dat verweerder onvoldoende voortvarend heeft gehandeld bij de voorbereiding van zijn overdracht naar Bulgarije. Uit het dossier blijkt dat eiser op 8 april 2025 in bewaring is gesteld. Vervolgens is op 10 april 2025 de vlucht aangevraagd, is op 11 april 2025 het Europees reisdocument afgegeven en zijn op diezelfde dag de vluchtgegevens bekend geworden. Deze gegevens zijn op 22 april 2025 aan eiser uitgereikt. De vlucht is gepland op 30 april 2025. Gelet op deze opeenvolgende handelingen van verweerder en het tijdsverloop daartussen, is de rechtbank van oordeel dat verweerder voldoende voortvarend heeft gehandeld. Verweerder heeft toereikend gemotiveerd dat de voor de overdracht noodzakelijke bescheiden reeds voorhanden zijn dan wel binnen afzienbare termijn voorhanden zullen zijn. 
    
    5. Daarnaast meent eiser dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd waarom niet met een lichter middel kan worden volstaan. Uit het dossier blijkt niet dat eiser zich structureel aan zijn meldplicht heeft onttrokken of dat hij daadwerkelijk met onbekende bestemming is vertrokken. Ook uit de gesprekken met de Dienst Terugkeer en Vertrek volgt niet dat eiser niet zou meewerken aan zijn terugkeer naar Bulgarije. 
    
    6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder in het bestreden besluit voldoende heeft gemotiveerd waarom er niet met een lichter middel kon worden volstaan. Verweerder heeft gewezen op het vertrekgesprek van 12 maart 2025, waarin aan eiser is meegedeeld dat, indien hij geen keuze zou maken ten aanzien van vrijwillige terugkeer, zou worden overgegaan tot een gedwongen overdracht naar Bulgarije. Verweerder heeft daarnaast ter zitting toegelicht dat eiser op 7 november 2023 daadwerkelijk met onbekende bestemming is vertrokken, al heeft hij zich nadien weer gemeld. Ook heeft verweerder toegelicht dat eiser met enige regelmaat zich niet heeft gehouden aan de meldplicht, maar zich dan op een later moment wel weer heeft gemeld bij het COa. De rechtbank acht daardoor aannemelijk dat sprake is van een reëel onttrekkingsrisico. Daarnaast heeft eiser, ondanks het bevel tot onmiddellijke terugkeer zoals gegeven bij besluit van 13 juli 2023, geen concrete of aantoonbare stappen ondernomen om zijn vertrek naar Bulgarije te realiseren. De enkele mededeling dat eiser bereid is mee te werken, is onder deze omstandigheden onvoldoende. Eiser heeft bovendien geen bijzondere, individuele omstandigheden aangevoerd die zouden moeten leiden tot het opleggen van een lichter middel of die de detentie onevenredig bezwarend maken.
    
    7. Ook is overigens niet gebleken dat de maatregel van bewaring tot aan het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig is geweest. 
    
    8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 
    
    9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. 
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - wijst het verzoek om schadevergoeding af. 
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan op 25 april 2025 door mr. M.L. Weerkamp, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Mohandes, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. 
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
    
    
    
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000.
  
  
     Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 7 maart 2022, ECLI:NL:RVS:2022:667.