ECLI:NL:GHSHE:2024:4087, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 18-12-2024, 23/26
Gerechtshof 's-Hertogenbosch — Uitspraak 
Datum: 2024-12-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Aan belanghebbende, Rijnvarende, is de aanslag IB/PVV opgelegd, ervan uitgegaan dat belanghebbende verplicht verzekerd is in Nederland voor de PVV. Het hof is van oordeel dat de aanslag terecht is opgelegd. De inspecteur is immers in het kader van de premieheffing gebonden aan een door de SVB afgegeven A1-verklaring. Er is geen sprake van strijd met het evenredigheidsbeginsel, het Unierechtelijke evenredigheidsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel, het gelijkheidsbeginsel en het correctiebeleid van de Belastingdienst. Belanghebbende heeft geen recht op verrekening van in het buitenland geheven premies. Voor de beoordeling van een tegemoetkoming zoals voorzien in de Regeling tijdelijke tegemoetkoming Rijnvarenden is het hof onbevoegd. De rechtbank heeft het loon en het belastbaar inkomen uit werk en woning ten onrechte verminderd. Het hoger beroep van belanghebbende is ongegrond en het incidentele hoger beroep van de inspecteur is gegrond. De rechtbank heeft ten onrechte een proceskostenvergoeding toegekend.

GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH
    Team belastingrecht
    Meervoudige Belastingkamer
    Nummer: 23/26
    
    
      
        Uitspraak op het hoger beroep van
      
    
    
    
      
        
          [belanghebbende] , 
      
      wonend in [woonplaats] ,
      hierna: belanghebbende,
    
    
    
      
        en het incidentele hoger beroep van
      
    
    
    
      
        de inspecteur van de Belastingdienst,
      
      hierna: de inspecteur,
    
    
    
      tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (hierna: de rechtbank) van 13 december 2022, nummer BRE 21/3231, in het geding tussen belanghebbende en de inspecteur.
    
    
  
  
    
      1Ontstaan en loop van het geding
    
    
      1.1.
      De inspecteur heeft de aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (hierna: IB/PVV) 2017 opgelegd. Tevens is bij beschikking belastingrente in rekening gebracht.
      
    
    
      1.2.
      Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt. De inspecteur heeft uitspraak op bezwaar gedaan en het bezwaar ongegrond verklaard.
      
    
    
      1.3.
      
        Belanghebbende heeft tegen deze uitspraak beroep ingesteld bij de rechtbank. 
        De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard.
      
      
    
    
      1.4.
      Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep ingesteld bij het hof. De inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.
      
    
    
      1.5.
      De inspecteur heeft incidenteel hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank. Belanghebbende heeft schriftelijk gereageerd op het incidentele hoger beroep.
      
    
    
      1.6.
      Partijen hebben vóór de zitting nadere stukken ingediend. Deze stukken zijn doorgestuurd naar de andere partij.
      
    
    
      1.7.
      De zitting heeft plaatsgevonden op 7 november 2024 in ’s-Hertogenbosch. Daar zijn verschenen namens belanghebbende [A] en namens de inspecteur [inspecteur 1] en [inspecteur 2] .
      
    
    
      1.8.
      Belanghebbende heeft tijdens de zitting een pleitnota voorgelezen en exemplaren daarvan overgelegd aan het hof en aan de andere partij. Belanghebbende heeft voorts, zonder bezwaar van de inspecteur, een stuk overgelegd met een berekening van het belastbaar inkomen.
      
    
    
      1.9.
      Het hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten.
      
    
    
      1.10.
      Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat gelijktijdig met de uitspraak in Mijn Rechtspraak wordt geplaatst dan wel aan partijen wordt verzonden.
      
    
  
  
    
      2Feiten
    
    
      2.1.
      Belanghebbende heeft de Nederlandse nationaliteit en was geheel 2017 woonachtig in Nederland. Hij had in 2017 de leeftijd van 65 jaar nog niet bereikt.
      
    
    
      2.2.
      Van 1 januari 2017 tot en met 30 april 2017 was belanghebbende in dienst van [bedrijf 1] , gevestigd in [plaats 1] . In die periode was belanghebbende werkzaam aan boord van het motorvrachtschip ‘ [schip 1] ’. Dit schip pleegt in de Rijnvaart te worden gebruikt. Volgens de op 30 januari 2014 afgegeven Rijnvaartverklaring was de eigenaar [BV 1] (gevestigd in [plaats 2] , Nederland). Op de Rijnvaartverklaring staat geen exploitant genoemd.
      
    
    
      2.3.
      Van 15 mei 2017 tot en met 30 september 2017 was belanghebbende in dienst bij [VOF] , gevestigd in [plaats 3] (Nederland). Van 1 oktober 2017 tot en met 31 december 2017 was belanghebbende in dienst bij [bedrijf 2] , gevestigd in [plaats 4] ( [plaats 5] ).
      
    
    
      2.4.
      Voor beide werkgevers was belanghebbende werkzaam aan boord van het motorvrachtschip ‘ [schip 2] ’. Dit schip pleegt in de Rijnvaart te worden gebruikt. Volgens de op 24 oktober 2017 afgegeven Rijnvaartverklaring was de eigenaar [BV 2] (gevestigd in [plaats 3] , Nederland). Als exploitant staat [bedrijf 2] (gevestigd in [plaats 4] , [plaats 5] ) genoemd.
      
    
    
      2.5.
      De Nederlandse Sociale Verzekeringsbank (hierna: SVB) heeft met dagtekening 6 juni 2016 een A1-verklaring aan belanghebbende afgegeven. De SVB heeft met ingang van 29 februari 2016 het Nederlandse socialezekerheidsrecht van toepassing verklaard voor de periode tot en met 31 maart 2019. Tegen deze A1-verklaring heeft belanghebbende rechtsmiddelen aangewend. De A1-verklaring is onherroepelijk geworden na de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 22 oktober 2020 en het daaropvolgende arrest van de Hoge Raad van 22 april 2022.
      
    
    
      2.6.
      De inspecteur heeft de aanslag IB/PVV 2017 vastgesteld naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 46.827. Tevens is bij beschikking € 745 belastingrente in rekening gebracht. Hierbij is de inspecteur ervan uitgegaan dat belanghebbende voor de periode van 1 januari 2017 tot en met 31 december 2017 verplicht verzekerd was in Nederland voor de PVV, terwijl belanghebbende heeft aangegeven enkel voor de periode van 1 mei 2017 tot en met 30 september 2017 in Nederland verplicht verzekerd te zijn voor de PVV.
      
    
    
      2.7.
      De inspecteur heeft de aanslag en de rentebeschikking bij uitspraak op bezwaar gehandhaafd.
      
    
    
      2.8.
      De rechtbank heeft de aanslag verminderd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 46.515 en de rentebeschikking evenredig verminderd.
      
    
    
      2.9.
      In de brief van de Minister van Sociale zaken en Werkgelegenheid en de Staatssecretaris van Financiën van 8 februari 2021 (hierna: de brief van 8 februari 2021) staat het volgende vermeld:
      
      
        ‘De Belastingdienst heeft op grond van een te ruime toepassing van het Besluit van 24 maart 2014, DGB 2014/144M de [plaats 5] premies voor ouderdomsuitkeringen (de zogenoemde «cotisation pension») op het fiscale inkomen in mindering gebracht. Deze belastingvermindering is per belastingjaar 2020 niet meer aan de orde.’
      
      
    
    
      2.10.
      Volgens de loonstroken bedraagt het brutoloon van [bedrijf 1] en de inhoudingen over het jaar 2017 (januari tot en met april) per maand (in CHF):
      
      
        ‘Monatslohn’ 						4.050,15
      
      
      
        ‘AHV-IV-Abzug’  					184,30
      
      
      
        ‘Arbeitslosenversicherung’ 				20,25
      
      
      
        ‘Taggeld Krankenkasse %’ 				47,00
      
      
      
        ‘Krankenversicherungsanteil’ 				294,00
      
      
      
        ‘Nichtbetriebsunfall’  					50,00
      
      
      
        ‘Pensionskasse CH Variabel Sparanteil’  		115,60
      
      
      
        ‘Pensionskasse CH Variabel Risikoanteil’		41,45
      
      
      
        ‘Krankenkasse Arbeitgeber Beitrag’ 			158,50
      
      
      
        ‘Reisespesen’						587,30
      
      
    
    
      2.11.
      Volgens de loonstroken bedraagt het brutoloon van [bedrijf 2] en de inhoudingen over het jaar 2017 (oktober tot en met december) per maand (in €):
      
      
        Maandloon 						4.378,85
      
      
      
        ‘Krakenkasse’						122,61
      
      
      
        ‘Rentenkasse’						350,31
      
      
      
        ‘Pflegeversicherung’					54,31
      
      
      
        ‘Krankengeld’						10,96
      
      
    
  
  
    
      3Geschil en conclusies van partijen
    
    
      3.1.
      Het geschil betreft het antwoord op de volgende vragen:
      
        
          Is belanghebbende in 2017 verplicht verzekerd voor de Nederlandse socialezekerheidswetgeving en om die reden premieplichtig? Meer in het bijzonder is in geschil of de inspecteur is gebonden aan de afgegeven A1-verklaring (hoger beroep belanghebbende).
        
        
          Is sprake van strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, in het bijzonder het evenredigheidsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel (hoger beroep belanghebbende)?
        
        
          Is sprake van strijd met het Unierechtelijke evenredigheidsbeginsel (hoger beroep belanghebbende)?
        
        
          Heeft belanghebbende recht op verrekening van in het buitenland geheven premies conform artikel 73, lid 2, Verordening (EG) nr. 987/2009 (hierna: de Toepassingsverordening) (hoger beroep belanghebbende)?
        
        
          Is het fiscale loon tot een juist bedrag vastgesteld (hoger beroep belanghebbende en incidenteel hoger beroep inspecteur)?
        
        
          Kan belanghebbende zich met succes beroepen op het gelijkheidsbeginsel, mede in verband met het besluit van de Staatssecretaris van Financiën van 14 maart 2014, DGB 2014/144M (hierna: het Besluit 2014) (hoger beroep belanghebbende)?
        
      
      7. Heeft belanghebbende recht op een tegemoetkoming zoals voorzien in Regeling tijdelijke tegemoetkoming rijnvarenden (hierna: de RTTR) (hoger beroep belanghebbende)?
      8. Komt het instellen van incidenteel hoger beroep door de inspecteur in strijd met correctiebeleid van de Belastingdienst (hoger beroep belanghebbende)?
      9. Heeft de rechtbank bij het toekennen van de proceskostenvergoeding de juiste wegingsfactor toegepast (incidenteel hoger beroep inspecteur)?
      
    
    
      3.2.
      Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank en een vermindering van de PVV tot nihil en tot een lagere vaststelling van het fiscale loon over 2017. De inspecteur concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank wat betreft de vaststelling van het fiscale loon, en daarmee het belastbaar inkomen uit werk en woning, en de toegekende proceskostenvergoeding.
      
    
  
  
    
      4Gronden
    
    
      
        Ten aanzien van het geschil
      
    
    
    
      
        Ten aanzien van vraag 1 
      
    
    
    
      4.1.
      De inspecteur is in het kader van de premieheffing gebonden aan een door de SVB afgegeven A1-verklaring en daarom is belanghebbende in 2017 verplicht verzekerd voor de Nederlandse socialezekerheidswetgeving (zie 2.4). 
      
      
        
          Ten aanzien van vraag 2
        
      
      
    
    
      4.2.
      Belanghebbende stelt zich – naar het hof begrijpt – op het standpunt dat de inspecteur in strijd heeft gehandeld met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, in het bijzonder het evenredigheidsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel. 
      
    
    
      4.3.
      Belanghebbendes beroep op het evenredigheidsbeginsel faalt. Artikel 11 Wet van 15 mei 1829, houdende algemeene bepalingen der wetgeving van het Koningrijk, waarin tot uitdrukking is gebracht dat de rechter de redelijkheid en billijkheid van een wettelijke maatregel niet mag toetsen, alsmede het toetsingsverbod van artikel 120 Grondwet staan bij de huidige stand van de rechtsontwikkeling in beginsel in de weg aan toetsing van een wet in formele zin aan het evenredigheidsbeginsel. De heffing van PVV berust op een gebonden bevoegdheid die haar grondslag vindt in een wet in formele zin. Dergelijke besluiten kunnen slechts worden getoetst aan het evenredigheidsbeginsel als beginsel van behoorlijk bestuur voor zover zich bijzondere omstandigheden voordoen die niet of niet ten volle zijn verdisconteerd in de afweging van de wetgever. Daarbij gaat het onder meer om gevolgen van de toepassing van de wettelijke bepaling die niet stroken met wat de wetgever kan hebben bedoeld of voorzien. Daarvan is hier geen sprake. Het hof ziet in dit geval ook geen onevenredige uitkomst die de wetgever niet kan hebben bedoeld en die aanleiding zou kunnen geven tot een andere uitkomst dan waartoe toepassing van de wettelijke voorwaarden leidt.
      
    
    
      4.4.
      Voorts verwerpt het hof belanghebbendes beroep op schending van het zorgvuldigheidsbeginsel. Het hof stelt voorop dat een zorgvuldigheidsgebrek in de regel niet kan leiden tot vernietiging van de aanslag. De inspecteur heeft voorafgaand aan het opleggen van de aanslag inzichtelijk gemaakt op basis van welke informatie hij de hoogte van de aanslag heeft vastgesteld en op welke gronden hij is afgeweken van de aangifte. Het hof heeft geen reden eraan te twijfelen dat de aanslag voldoende zorgvuldig tot stand is gekomen. 
      
      
        
          Ten aanzien van vraag 3
        
      
      
    
    
      4.5.
      Op grond van Verordening (EG) nr. 883/2004 (hierna: de Basisverordening) heeft de SVB de Nederlandse socialezekerheidswetgeving van toepassing verklaard op belanghebbende en is op basis van artikel 19, lid 2, Toepassingsverordening een A1-verklaring gegeven. De Basisverordening en de Toepassingsverordening betreffen Unierechtelijke verordeningen die verbindend zijn in al hun onderdelen en zijn rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat, zo ook in Nederland. 
      
    
    
      4.6.
      De lidstaten moeten hun bevoegdheid evenwel uitoefenen met eerbiediging van het Unierecht en de algemene beginselen daarvan, en derhalve met eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel. Dit beginsel houdt in dat de lidstaten middelen moeten aanwenden waarmee het door het nationale recht nagestreefde doel doeltreffend kan worden bereikt, doch waarmee tegelijk de doelstellingen en beginselen van de betrokken Unieregeling zo min mogelijk worden aangetast. Nu Nederland zich houdt aan de op basis van artikel 19, lid 2, Toepassingsverordening gegeven onherroepelijke A1-verklaring wordt bereikt wat met de Basisverordening en de Toepassingsverordening dwingend wordt voorgeschreven, en waarbij dus een discretionaire bevoegdheid ontbreekt, en kan er geen sprake zijn van strijd met het Unierechtelijke evenredigheidsbeginsel. Dat dubbele heffing optreedt als gevolg van het niet-naleven door de lidstaat [plaats 1] van dwingende Unierechtelijke voorschriften regardeert Nederland niet. 
      
      
        
          Ten aanzien van vraag 4
        
      
      
    
    
      4.7.
      De stukken van het geding bevatten geen aanwijzingen dat de in het buitenland geheven premies zijn overgemaakt aan de SVB. Daarmee heeft belanghebbende geen recht op verrekening als bedoeld in artikel 73, lid 2, Toepassingsverordening.
      
      
        
          Ten aanzien van vraag 5
        
      
      
    
    
      4.8.
      Niet in geschil is dat belanghebbende recht heeft op een aftrek van 1,2% op grond van de werkkostenregeling zoals neergelegd in artikel 3.84, lid 2, Wet inkomstenbelasting 2001 (hierna: Wet IB 2001). De werkkostenregeling moet worden toegepast op het loon.
      
    
    
      4.9.
      Loon is al hetgeen uit een dienstbetrekking of een vroegere dienstbetrekking wordt genoten, daaronder mede begrepen dat wat wordt vergoed of verstrekt in het kader van de dienstbetrekking. Tot het loon behoren eveneens aanspraken om na verloop van tijd of onder een voorwaarde een of meer uitkeringen of verstrekkingen te ontvangen. Daarbij dient het fiscale loonbegrip ruim te worden uitgelegd.
      
    
    
      4.10.
      Het staat vast dat belanghebbende in 2017 in dienst was bij [bedrijf 1] , [VOF] en [bedrijf 2] en recht had op loon in verband met die dienstbetrekkingen. Het loon van [VOF] is niet in geschil. Wat betreft het loon van [bedrijf 1] en [bedrijf 2] is het hof van oordeel dat het volledige bruto maandloon tot het fiscale loon gerekend dient te worden. De inhouding van premies als zodanig, doet er immers niet aan af dat belanghebbende in beginsel een voordeel heeft genoten ter grootte van het volledige bruto maandloon. Daarbij heeft het genietingsmoment, zoals bedoeld in artikel 13a Wet LB, ten aanzien van de [plaats 1] en [plaats 5] premies – als onderdeel van het loon – plaatsgevonden op het moment dat de premies in 2017 werden ingehouden en afgedragen. Beoordeeld naar de situatie in 2017 verkreeg belanghebbende het recht een beroep te kunnen doen op de [plaats 1] en [plaats 5] sociale voorzieningen. Daarmee heeft belanghebbende een aanspraak in de zin van artikel 10, lid 2, Wet LB verkregen. Aangezien de premies in 2017 zijn ingehouden, kon belanghebbende vanaf dat moment menen dergelijke aanspraken te hebben. Of belanghebbende daadwerkelijk gebruik heeft gemaakt van de sociale voorzieningen is hierbij niet relevant, nu voor het genietingsmoment doorslaggevend is of belanghebbende in 2017 naar de stand van zaken toen verzekerd was voor de sociale verzekeringen in [plaats 1] en [plaats 5] . Daaraan doet niet af dat later onherroepelijk is komen vast te staan dat de Nederlandse socialezekerheidswetgeving van toepassing is op belanghebbende. De omstandigheid dat belanghebbende de ingehouden [plaats 1] en [plaats 5] premies nimmer zal terugontvangen van [plaats 1] , [plaats 5] of de werkgevers kan wellicht leiden tot negatief loon in een later jaar.
      
    
    
      4.11.
      Het beroep op het Besluit 2014 en de mededeling van 26 november 2020, DGBD 178296 (hierna: de Mededeling 2020) kan belanghebbende ook niet baten. Het Besluit 2014 en de Mededeling 2020 zien op de kwalificatie van buitenlandse sociale verzekeringen voor het bepalen van het loon van een werknemer die onder het socialezekerheidsstelsel van een ander land valt, maar in Nederland over dat loon belastingplichtig is. Het staat echter vast dat belanghebbende valt onder het Nederlandse socialezekerheidsstelsel.
      
    
    
      4.12.
      Voorts is het hof van oordeel dat zowel de ‘Krankenkasse Arbeitgeber Beitrag’ als de ‘Reisespesen’ kwalificeren als vergoeding of verstrekking in het kader van de dienstbetrekking en derhalve kwalificeren als loon. Tegenover de gemotiveerde betwisting van de inspecteur, heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt dat de ‘Krankenkasse Arbeitgeber Beitrag’ een bijdrage betreft die vergelijkbaar is met de verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage als bedoeld in artikel 11d Wet LB. 
      
    
    
      4.13.
      Daarbij is het hof van oordeel dat belanghebbende niet heeft voldaan aan de op hem rustende bewijslast ten aanzien van de schending van het gelijkheidsbeginsel. Belanghebbende heeft deze schending, tegenover de betwisting door de inspecteur, niet aannemelijk gemaakt. Voor zover belanghebbende heeft bedoeld te stellen dat de inspecteur derden gunstiger heeft behandeld door ‘Krankenkasse Arbeitgeber Beitrag’ en de ‘Reisespesen’ niet tot het loon te rekenen, heeft te gelden dat belanghebbende geen feiten en omstandigheden heeft gesteld op grond waarvan zou kunnen worden geoordeeld dat de inspecteur ten aanzien van derden een dergelijk begunstigend beleid heeft gevoerd, of een oogmerk tot begunstiging aanwezig was. Evenmin slaagt belanghebbendes beroep op de meerderheidsregel; belanghebbende heeft niet gepreciseerd in welke gevallen de ‘Krankenkasse Arbeitgeber Beitrag’ en de ‘Reisespesen’ niet tot het loon zijn gerekend. Belanghebbende heeft dan ook niet aannemelijk gemaakt dat er een meerderheid van concrete gelijke gevallen is geweest waarin de ‘Krankenkasse Arbeitgeber Beitrag’ en de ‘Reisespesen’ niet tot het loon zijn gerekend en waar ook nadien geen correctie heeft plaatsgevonden.  
      
    
    
      4.14.
      Aan de hand van de loonstroken heeft de inspecteur onderbouwd dat het fiscale loon – na aftrek op grond van de werkkostenregeling – van [bedrijf 1] en [bedrijf 2] moet worden vastgesteld op € 29.917, terwijl bij het vaststellen van de aanslag IB/PVV 2017 is uitgegaan van € 25.989. Het loon van belanghebbende is, gelet op het voorgaande en gelet op de overeenstemming tussen partijen tijdens het onderzoek ter zitting over de bedragen, eerder te laag dan te hoog vastgesteld. De rechtbank heeft het loon en het belastbaar inkomen uit werk en woning dus ten onrechte verminderd. Het incidentele hoger beroep van de inspecteur is derhalve gegrond.
      
    
    
      4.15.
      Belanghebbende betoogt nog dat het belang van de inspecteur op dit punt dusdanig gering is dat dit het instellen van incidenteel hoger beroep niet rechtvaardigt en dat het incidentele hoger beroep van de inspecteur niet-ontvankelijk moet worden verklaard. Ook dat betoog faalt. Het staat de inspecteur immers vrij om, net als belanghebbende, hoger beroep in te stellen tegen de beslissing van de rechtbank, ook bij een gering belang. 
      
      
        
          Ten aanzien van vraag 6
        
      
      
    
    
      4.16.
      Omdat de te ruime toepassing van het Besluit 2014 ten aanzien van [plaats 5] premies voor ouderdomsuitkeringen (‘cotisations pension’) pas met ingang van 2020 niet meer aan de orde is, betoogt belanghebbende dat deze ruime toepassing kwalificeert als beleid voor het jaar 2017. Belanghebbende doet, onder verwijzing naar de brief van 8 februari 2021, een beroep op het gelijkheidsbeginsel en stelt dat dit beleid ook van toepassing is op de bedragen aan ‘Pensionskasse CH Variabel Sparanteil’ en ‘Pensionskasse CH Variabel Risikoanteil’ zoals vermeld op de loonstroken van [bedrijf 1] . Hierdoor zouden deze premies in mindering moeten komen op het fiscale loon, aldus belanghebbende.  
      
    
    
      4.17.
      Het hof wijst erop dat de uitlating in de brief van 8 februari 2021 ziet op een te ruime toepassing van het Besluit 2014 ten aanzien van [plaats 5] premies voor ouderdomsuitkeringen. In het geval van belanghebbende gaat het evenwel om in [plaats 1] geheven premies. Aangezien belanghebbende het standpunt inneemt dat de [plaats 1] premies in mindering moeten komen op het loon, is het aan belanghebbende om aannemelijk te maken dat de in [plaats 1] geheven premies vergelijkbaar zijn met de [plaats 5] ‘cotisations pension’. Belanghebbende heeft echter geen feiten en omstandigheden gesteld, laat staan aannemelijk gemaakt, waaruit zou volgen dat sprake is van gelijke gevallen. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel faalt ook in zoverre.
      
      
        
          Ten aanzien van vraag 7
        
      
      
    
    
      4.18.
      Belanghebbende doet een beroep op een tegemoetkoming zoals voorzien in de RTTR.
      
    
    
      4.19.
      In dit kader geldt het volgende. Uit artikel 8:105 Algemene wet bestuursrecht in verbinding met artikel 9 Bevoegdheidsregeling bestuursrechtspraak volgt dat tegen een uitspraak van de rechtbank of van de voorzieningenrechter hoger beroep kan worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep, voor zover het een besluit op grond van een ministeriële regeling als bedoeld in artikel 9 Kaderwet SZW-subsidies betreft. Aangezien de RTTR is gebaseerd op de artikelen 3, lid 1, en 9 Kaderwet SZW-subsidies, acht het hof zich ten aanzien van deze vraag onbevoegd om een oordeel te vellen over de toekenning van een tegemoetkoming overeenkomstig de RTTR. Voor doorzending van het (hoger) beroepsschrift aan een bevoegde rechter ziet het hof geen aanleiding, omdat gesteld noch aannemelijk is dat er sprake is van een op de RTTR gebaseerde aanvraag en een primair besluit daarop. 
      
      
        
          Ten aanzien van vraag 8
        
      
      
    
    
      4.20.
      Belanghebbende stelt dat het belang in deze zaak te gering is om in hoger beroep te komen op grond van het correctiebeleid. Het correctiebeleid heeft evenwel alleen betrekking op het al dan afzien van het corrigeren van het in de aangifte aangegeven belastbare inkomen bij het opleggen van belastingaanslagen en niet op het al dan niet instellen van (hoger) beroep. Alleen al daarom faalt dit beroep van belanghebbende op het correctiebeleid.  
      
      
        
          Ten aanzien van vraag 9
        
      
      
    
    
      4.21.
      De inspecteur stelt dat de rechtbank bij de toekenning van de proceskostenvergoeding had moeten uitgaan van een wegingsfactor 0,5, omdat uitsluitend een proceskostenvergoeding had moeten worden toegekend wegens een overschrijding van de redelijke termijn.
      
    
    
      4.22.
      Het hof verwerpt deze stelling, omdat niet is gebleken dat de redelijke termijn in de bezwaar- en beroepsfase is overschreden. Gelet op de beantwoording van vraag 5, is de conclusie dat de rechtbank het beroep ongegrond had moeten verklaren. Er is ten onrechte een proceskostenvergoeding toegekend.
      
      
        
          Tussenconclusie
        
      
      
    
    
      4.23.
      De slotsom is dat het hoger beroep van belanghebbende ongegrond is en, voor zover het de zevende vraag betreft, het hof onbevoegd is. Het incidentele hoger beroep van de inspecteur is gegrond.  
      
      
        
          Ten aanzien van het verzoek om (immateriële) schadevergoeding
        
      
      
    
    
      4.24.
      Belanghebbende heeft het hof verzocht om toekenning van een vergoeding van immateriële schade wegens de overschrijding van de redelijke termijn voor beslechting van dit belastinggeschil.
      
    
    
      4.25.
      Bij de beoordeling van de vraag of de redelijke termijn voor beslechting van een belastinggeschil is overschreden, gelden de volgende uitgangspunten. De in aanmerking te nemen termijn begint op het moment waarop het bestuursorgaan het bezwaarschrift ontvangt. Als uitgangspunt geldt dat de redelijke termijn is overschreden indien de rechtbank niet binnen twee jaar na die datum uitspraak doet. Voor de berechting van de zaak in hoger beroep heeft als uitgangspunt te gelden dat het hof uitspraak doet binnen twee jaar nadat het hoger beroepschrift door het hof is ontvangen.
      
    
    
      4.26.
      Indien de redelijke termijn is overschreden, wordt als uitgangspunt voor de schadevergoeding een tarief gehanteerd van € 500 per half jaar waarmee die termijn is overschreden. Het totaal van de overschrijding wordt naar boven afgerond.
      
    
    
      4.27.
      Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in deze procedure niet is overschreden. 
      
      
        
          Ten aanzien van het griffierecht
        
      
      
    
    
      4.28.
      Het hof ziet geen aanleiding om het griffierecht aan belanghebbende te laten vergoeden, omdat de uitspraak van de rechtbank uitsluitend wordt vernietigd op grond van het door de inspecteur ingestelde incidentele hoger beroep.
      
      
        
          Ten aanzien van de proceskosten
        
      
      
    
    
      4.29.
      Het hof oordeelt dat er geen redenen zijn voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 Algemene wet bestuursrecht.
      
    
  
  
    
      5Beslissing
    
    
      Het hof:
    
    
    
      
        verklaart het hoger beroep van belanghebbende ongegrond;
      
      
        verklaart zich ten aanzien van het zevende geschilpunt onbevoegd;
      
      
        verklaart het incidentele hoger beroep van de inspecteur gegrond;
      
      
        vernietigt de uitspraak van de rechtbank;
      
      
        verklaart het tegen de uitspraak op bezwaar bij de rechtbank ingestelde beroep ongegrond.
      
    
    
    
      De uitspraak is gedaan door P. Fortuin, voorzitter, T.A. Gladpootjes en F.P.G. Pötgens, in tegenwoordigheid van D.R. ter Steege, als griffier. 
    
    
    
      De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 18 december 2024 en een afschrift van de uitspraak is op die datum in Mijn Rechtspraak geplaatst. Aan de partij die niet digitaal procedeert, is een afschrift op die datum aangetekend per post verzonden.
    
    
    
      De griffier,	De voorzitter,
    
    
    
      D.R. ter Steege	P. Fortuin
    
    
    
      
        Het aanwenden van een rechtsmiddel
      
    
    
    
      Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl. 
      Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl). 
      Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:
    
    
      
        Bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.
      
      
        (Alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;
      
      
        Het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:
      
    
    
      
        de naam en het adres van de indiener;
      
      
        de dagtekening;
      
      
        een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;
      
      
        e gronden van het beroep in cassatie.
      
    
    
      Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad.
      In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de andere partij te veroordelen in de proceskosten.
    
  
  
     ECLI:NL:CRVB:2020:2609.
  
  
     ECLI:NL:HR:2022:610. 
  
  
     Kamerstukken II 2020/21, 26 834, nr. 51, blz. 2, voetnoot 5.
  
  
     Stcrt. 2014, 9763.
  
  
     Regeling van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid van 16 december 2021, 2021-0000206594, tot vaststelling van een tijdelijke tegemoetkoming voor rijnvarenden (Regeling tijdelijke tegemoetkoming rijnvarenden), Stcrt. 2021, 50396.
  
  
     HR 5 oktober 2018, ECLI:NL:HR:2018:1725.
  
  
     Stb. 1822, 10 en Stb. 1829, 28.
  
  
     HR 25 oktober 2024, ECLI:NL:HR:2024:1535, rechtsoverweging 5.6.2. Vergelijk HR 14 april 1989, ECLI:NL:HR:1989:AD5725, rechtsoverweging 3.9, HR 18 mei 2018, ECLI:NL:HR:2018:729, rechtsoverweging 3.9.2, en HR 6 oktober 2023, ECLI:NL:HR:2023:1371, rechtsoverweging 5.5.2.
  
  
     Zie bijvoorbeeld HR 28 oktober 1992, ECLI:NL:HR:1992:ZC5146 en HR 15 september 1993, ECLI:NL:HR:1993:ZC5458.
  
  
     Vergelijk HvJ EU 14 november 2024, KL, C-613/23, ECLI:EU:C:2024:961.
  
  
     HR 27 oktober 2023, ECLI:NL:HR:2023:1407. Vergelijk HR 10 juli 2020,  ECLI:NL:HR:2020:1150 en HR 5 februari 2021, ECLI:NL:HR:2021:187.
  
  
     Artikel 10, leden 1 en 2, Wet op de loonbelasting 1964 (hierna: Wet LB).
  
  
     Vergelijk HR 24 juni 1992, ECLI:NL:HR:1992:ZC5026, rechtsoverweging 3.3.
  
  
     Belanghebbende verwijst onder meer naar HR 12 november 2021, ECLI:NL:HR:2021:1671.
  
  
     HR 19 februari 2016, ECLI:NL:HR:2016:252.
  
  
     Hoge Raad 15 april 2011, ECLI:NL:HR:2011:BP6600.