ECLI:NL:RBDHA:2025:10421, Rechtbank Den Haag, 14-05-2025, NL24.52214
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-05-14 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: bnt-asiel, 8+8 model, rechterlijke dwangsom € 100,- per dag, maximum € 7.500,-.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Zittingsplaats Haarlem
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: NL24.52214
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
  
    
      
      [eiser] , V-nummer: [#] , eiser
    (gemachtigde: mr. P.J. Schüller),
    
    
      en
    
    
  
  
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1.	Deze uitspraak gaat over het beroep dat eiser heeft ingesteld omdat verweerder volgens hem niet op tijd heeft beslist op zijn asielaanvraag van 3 maart 2024.
    
    
    
      1.1
      Omdat partijen niet hebben gereageerd binnen de daarvoor door de rechtbank gegeven termijn houdt de rechtbank het ervoor dat partijen toestemming hebben gegeven als bedoeld in artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) om een behandeling van het beroep op zitting achterwege te laten. De rechtbank heeft het onderzoek gesloten. 
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    2. Als een bestuursorgaan niet op tijd beslist op een aanvraag of bezwaarschrift, kan de betrokkene daartegen in beroep gaan. Voordat hij beroep kan instellen, moet de betrokkene per brief aan het bestuursorgaan laten weten dat binnen twee weken alsnog beslist moet worden op zijn aanvraag of bezwaar (de zogenoemde ingebrekestelling). Als er na die twee weken nog steeds geen besluit is, dan kan de betrokkene beroep instellen. Dit staat (onder andere) in artikel 6:12 van de Awb.
    
    
      
        Is het beroep gegrond?
      
    
    
    3. Eiser heeft een asielaanvraag ingediend op 3 maart 2024. Eiser heeft verweerder in gebreke gesteld op 6 december 2024 en verweerder in de gelegenheid gesteld binnen twee weken alsnog een besluit te nemen op zijn asielaanvraag. 
    
      3.1
      In artikel 42, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) is bepaald dat verweerder binnen zes maanden op de asielaanvraag van eiser moet hebben beslist. Op het moment dat eiser zijn asielaanvraag heeft ingediend, is Wijzigingsbesluit Vreemdelingencirculaire 2023/26 (WBV 2023/26) in werking getreden. In de WBV 2023/26 is de beslistermijn met negen maanden verlengd. In de uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 3 maart 2025 is geoordeeld dat de beslistermijn met toepassing van WBV 2023/26 niet rechtsgeldig is verlengd. Dat betekent dat verweerder op grond van artikel 42, eerste lid, van de Vw binnen zes maanden een besluit had moeten nemen op de asielaanvraag van eiser. De rechtbank stelt vast dat verweerder dat niet heeft gedaan, dat sprake is van een geldige ingebrekestelling en dat het beroep terecht is ingediend. Het beroep is gegrond. 
      
      
        
          Welke beslistermijn wordt opgelegd?
        
      
      
      
        4.	In de uitspraak van 8 juli 2020 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) geoordeeld dat in asielzaken de rechter er rekening mee houdt dat de staatssecretaris aanvragen binnen een redelijke termijn moet hebben behandeld en dus geen onnodig lange nadere termijn stelt en in ieder geval de bovengrens van 21 maanden in acht neemt. Voorts heeft de Afdeling geoordeeld dat bij bepaling van de nadere termijn de zorgvuldigheid van de besluitvorming zwaar weegt. Kortom, de rechter stelt de nadere termijn zodanig dat deze in redelijkheid niet onnodig lang en ook niet onrealistisch kort is. 
      
    
    
      4.1
      
        In lijn met wat de Afdeling in de uitspraak van 8 juli 2020 heeft overwogen acht de rechtbank een termijn van zestien weken niet onredelijk lang of onrealistisch kort, omdat nog geen nader gehoor is afgenomen. De rechtbank bepaalt daarom dat verweerder binnen zestien weken na de dag van verzending van deze uitspraak een besluit op de aanvraag bekend moet maken. 
        
          Wordt er een dwangsom opgelegd?
        
        5.	Sinds 11 juli 2021 is in artikel 1 van de Tijdelijke wet bepaald dat de artikelen 4:17 tot en met 4:19 (over de bestuurlijke dwangsom), afdeling 8.2.4a (waarin artikel 8:55d staat) en artikel 8:72, zesde lid, van de Awb (over de rechterlijke dwangsom) niet van toepassing zijn op besluiten op asielaanvragen voor bepaalde tijd. 
      
    
    
      5.1
      In zijn uitspraak van 30 november 2022 heeft de Afdeling geoordeeld dat artikel 1 van de Tijdelijke wet, voor zover dat in asielprocedures de mogelijkheid uitsluit dat verweerder een bestuurlijke dwangsom verbeurt, niet onverbindend is. De rechtbank komt daarom niet toe aan vaststelling van een bestuurlijke dwangsom als bedoeld in artikel 4:17 van de Awb.
    
    
      5.2
      In zijn uitspraak van 30 november 2022 heeft de Afdeling geoordeeld dat het uitsluiten van de mogelijkheid een rechterlijke dwangsom op te leggen, in strijd is met artikel 47 van het EU Handvest. Artikel 1 van de Tijdelijke wet is op dit punt daarom onverbindend. Dit betekent het volgende. Als het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit gegrond is en nog geen besluit is bekendgemaakt, bepaalt de rechtbank binnen welke termijn verweerder alsnog een besluit moet nemen. De rechtbank verbindt aan de uitspraak een nadere dwangsom voor iedere dag dat verweerder in gebreke blijft de uitspraak na te leven. 
    
    
      5.3
      
        De rechtbank ziet op grond van het voorgaande aanleiding om met toepassing van artikel 8:55d, tweede lid, van de Awb te bepalen dat verweerder een dwangsom van € 100,- verbeurt voor elke dag dat de hiervoor genoemde termijn wordt overschreden, met een maximum van € 7.500,-. 
        
          Conclusie en gevolgen
        
        6.	Het beroep is gegrond. Dat betekent dat eiser gelijk krijgt, verweerder de onder 4.1 genoemde termijn krijgt om alsnog een besluit te nemen en aan verweerder de onder 5.3 genoemde dwangsom wordt opgelegd. 
      
      
    
    
      6.1
      Omdat het beroep gegrond is krijgt eiser een vergoeding voor zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 907,-. De rechtbank past in dit geval een wegingsfactor toe van 1, omdat eiser de rechtsgeldigheid van WBV 2023/26 heeft betwist. Dit wordt als een rechtsvraag aangemerkt die de wegingsfactor “gemiddeld” rechtvaardigt. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden. 
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op de aanvraag gegrond;
    - vernietigt het met een besluit gelijk te stellen niet tijdig nemen van een besluit;
    - draagt verweerder op binnen zestien weken na de dag van verzending van deze uitspraak een besluit te nemen op eisers asielaanvraag;
    - bepaalt dat verweerder aan eiser een dwangsom van € 100,- verbeurt voor elke dag waarmee hij de hiervoor genoemde termijn overschrijdt, met een maximum van € 7.500,-;
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 907,-.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. L.M. de Vries, rechter, in aanwezigheid van N.J. Vervoordeldonk, griffier.
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Bent u het niet eens met deze uitspraak?
      
      Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.
    
  
  
     ECLI:NL:RBDHA:2025:4020. 
  
  
     ECLI:NL:RVS:2020:1560.
  
  
     Tijdelijke wet opschorting dwangsommen IND
  
  
     ECLI:NL:RVS:2022:3352
  
  
     ECLI:NL:RVS:2022:3353