ECLI:NL:RVS:2019:1973, Raad van State, 25-06-2019, 201808225/1/V2
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2019-06-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bij besluit van 13 januari 2017 heeft de staatssecretaris, voor zover thans van belang, een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.

201808225/1/V2.
    Datum uitspraak: 25 juni 2019
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
    [de vreemdeling],
    appellant,
    tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, van 12 september 2018 in zaak nr. 17/9510 in het geding tussen:
    de vreemdeling
    en
    de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.
    Procesverloop
    Bij besluit van 13 januari 2017 heeft de staatssecretaris, voor zover thans van belang, een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
    Bij besluit van 12 april 2017 heeft de staatssecretaris het daartegen door de vreemdeling gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    Bij uitspraak van 12 september 2018 heeft de rechtbank, voor zover thans van belang, het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. M.E. Muller, advocaat te Gouda, hoger beroep ingesteld.
    Vervolgens is het onderzoek gesloten.
    Overwegingen
    1.    Op 1 december 2016 heeft de vreemdeling een aanvraag voor een verblijfsvergunning regulier op grond van het buitenschuldbeleid als bedoeld in paragraaf B8/4.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000 ingediend. Bij besluit van 13 januari 2017 heeft de staatssecretaris deze aanvraag afgewezen, omdat de vreemdeling geen positief zwaarwegend advies van de Dienst Terugkeer & Vertrek (hierna: de DT&V) heeft overgelegd. In het dossier bevinden zich, zoals ook de rechtbank heeft geconstateerd, verschillende mails en brieven van de vreemdeling aan de DT&V. Ook blijkt daaruit dat de vreemdeling zich verschillende keren tot de ambassade van Benin in Brussel en de International Organization for Migration heeft gewend en dat hij verschillende vertrekgesprekken heeft gevoerd met de DT&V.
    2.    De vreemdeling klaagt in de eerste grief dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de staatssecretaris niet in afwijking van zijn beleid zelfstandig hoeft te beoordelen of de vreemdeling aan de vereisten voldoet en dat zij geen grond ziet voor het oordeel dat de DT&V geen positief zwaarwegend advies zou uitbrengen als de vreemdeling aan de vereisten daarvoor voldoet. De vreemdeling betoogt dat de staatssecretaris, gelet op de diverse pogingen en inspanningen die hij heeft verricht om zijn vertrek naar Benin te bewerkstelligen, zelfstandig had moeten beoordelen of er sprake is van een buitenschuldsituatie, dan wel bij de DT&V had moeten verifiëren waarom geen positief zwaarwegend advies kan worden afgegeven. De vreemdeling voert aan dat de DT&V hem heeft geadviseerd om consulaire bijstand te blijven vragen om aan reisdocumenten te komen. Dat heeft hij echter al diverse keren tevergeefs gedaan en het is daarom niet duidelijk wat hij nog meer moet doen, aldus de vreemdeling.
    2.1.    Niet in geschil is dat de vreemdeling geen positief zwaarwegend advies van de DT&V heeft overgelegd, terwijl het buitenschuldbeleid dat wel vereist. Hoewel de rechtbank terecht heeft overwogen dat de DT&V over specifieke expertise beschikt om te adviseren over buitenschuldsituaties, heeft zij niet onderkend dat het uiteindelijk aan de staatssecretaris en niet aan de DT&V is om te beoordelen of de vreemdeling aan de vereisten voor verlening van een verblijfsvergunning regulier op grond van het buitenschuldbeleid voldoet. De staatssecretaris kon de aanvraag dan ook niet afwijzen op de enkele grond dat de DT&V, een ambtelijke dienst van het ministerie van Justitie en Veiligheid, geen positief zwaarwegend advies heeft afgegeven. Hij heeft daarmee in het geheel niet gemotiveerd aan welke vereisten de vreemdeling nog moet voldoen om wél een verblijfsvergunning op grond van het buitenschuldbeleid te krijgen. Dit klemt te meer gelet op de vele inspanningen en pogingen die de vreemdeling al heeft verricht om zijn vertrek naar Benin te realiseren.
        De grief slaagt.
    3.    Het hoger beroep is kennelijk gegrond. De tweede grief behoeft geen bespreking. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd. Doende wat de rechtbank zou moeten doen, zal de Afdeling het inleidende beroep alsnog gegrond verklaren en het besluit van 12 april 2017 vernietigen. De staatssecretaris moet de proceskosten vergoeden.
    Beslissing
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    I.    verklaart het hoger beroep gegrond;
    II.    vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, van 12 september 2018 in zaak nr. 17/9510;
    III.    verklaart het door de vreemdeling bij de rechtbank in die zaak ingestelde beroep gegrond;
    IV.    vernietigt het besluit van 12 april 2017, V-nummer […];
    V.    veroordeelt de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid tot vergoeding van bij de vreemdeling in verband met de behandeling van het beroep en hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1536,00 (zegge: vijftienhonderdzesendertig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
    Aldus vastgesteld door mr. N. Verheij, voorzitter, en mr. H.G. Sevenster en mr. A.J.C. de Moor-van Vugt, leden, in tegenwoordigheid van mr. P.A.M.J. Graat, griffier.
    w.g. Verheij    w.g. Graat
    voorzitter    griffier
    Uitgesproken in het openbaar op 25 juni 2019
    307-920.