ECLI:NL:RBDHA:2025:12004, Rechtbank Den Haag, 02-07-2025, NL25.26245
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-07-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: bewaringsmaatregel o.g.v. artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000, voortvarend handelen.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Rotterdam
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL25.26245
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [eiser], eiser
    
      V-nummer: [nummer]
      (gemachtigde: mr. Y.M. Schrevelius),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder
    (gemachtigde: mr. S. Juriaans).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 22 mei 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 25 juni 2025 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [naam]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Voortvarend handelen
      
    
    1. Eiser stelt zich op het standpunt dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn uitzetting. Eiser heeft voorafgaand aan het opleggen van de bewaringsmaatregel aangegeven dat hij zo snel mogelijk wil terugkeren naar Algerije en dat er een kopie van zijn verlopen paspoort aanwezig is. Aannemelijk is dat deze in de systemen van verweerder te vinden is, omdat eiser in meerdere landen asiel heeft aangevraagd. Verweerder heeft onvoldoende inspanningen verricht om deze kopie te verkrijgen, aldus eiser. 
    
    2. Uit het dossier en hetgeen ter zitting naar voren is gekomen blijkt dat er op 26 mei 2025 en 16 juni 2025 een vertrekgesprek heeft plaatsgevonden. Daarnaast is er op 28 mei 2025 een laissez-passer aanvraag verzonden naar de Algerijnse autoriteiten en is er contact geweest met de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM). Naar het oordeel van de rechtbank handelt verweerder hiermee voldoende voortvarend aan eisers uitzetting. De rechtbank volgt eiser niet in zijn standpunt dat verweerder zich onvoldoende heeft ingespannen om de kopie van eisers verlopen paspoort in zijn bezit te krijgen. Eiser heeft naar voren gebracht dat hij deze kopie via zijn telefoon kan verkrijgen zodat het op zijn weg ligt om de nodige inspanningen te verrichten. Daarnaast blijkt uit het vertrekgesprek van 28 mei 2025 en 16 juni 2025 dat verweerder eiser in contact heeft gebracht met de IOM. De IOM heeft vervolgens geprobeerd de kopie van het paspoort te verkrijgen, maar dit is niet gelukt. De rechtbank wijst er in dit verband op dat op eiser de verplichting rust om volledig en actief mee te werken aan zijn uitzetting en lp-traject. Niet is gebleken dat eiser dat voldoende doet. Eiser heeft namelijk geweigerd om een vrijwilligersbrief te schrijven, hetgeen de uitzetting zou (kunnen) versnellen. Eiser heeft op de zitting nog eens bevestigd dat hij geen vrijwilligersbrief wil invullen omdat hij daardoor langer in bewaring zou zitten. Verder heeft hij verklaard dat hij alleen zelfstandig wil terugkeren en dat, indien hij gedwongen moet terugkeren, hij binnen twee uur weer via Spanje naar Nederland zal vertrekken. Gelet op het voorgaande slaagt de beroepsgrond niet.
    
    
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    3. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtsmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
    
    
      
        Conclusie 
      
    
    4. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.