ECLI:NL:RVS:2003:AF7628, Raad van State, 23-04-2003, 200204574/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2003-04-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

200204574/1.
      Datum uitspraak: 23 april 2003.
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    
      1.    het college van burgemeester en wethouders van Apeldoorn,
      2.    [appellanten sub 2], wonend te [woonplaats],
    
    
    tegen de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank te Zutphen van 3 juli 2002 in het geding tussen:
    
    appellanten sub 2
    
    en
    
    appellant sub 1.
    
    1.    Procesverloop
    
    Bij besluit van 21 september 2001 heeft appellant sub 1 (hierna: het college) aan de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (Rijksgebouwendienst, Directie Oost) vergunning verleend voor de bouw van een kantoor (toren H) op het perceel, kadastraal bekend gemeente Apeldoorn, sectie G, nummer 4931 (ged.), plaatselijk bekend John F. Kennedylaan (terrein Walterboscomplex).
    
    Bij besluit van 24 mei 2002 heeft het college het daartegen gemaakte bezwaar gedeeltelijk gegrond verklaard, maar de verleende bouwvergunning in stand gelaten.
    
    Bij uitspraak van 3 juli 2002, verzonden op 11 juli 2002, heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank te Zutphen (hierna: de voorzieningenrechter) het daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard en de bestreden beslissing op bezwaar vernietigd voor zover daaraan de voorwaarde is verbonden dat gelet op de Parkeernota er ten minste 886 parkeerplaatsen moeten worden gerealiseerd om te voldoen aan het gestelde in artikel 2.5.30 van de Bouwverordening 1996. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak hebben het college bij brief van 20 augustus 2002, bij de Raad van State ingekomen op 21 augustus 2002, en appellanten sub 2 bij brief van 22 augustus 2002, bij de Raad van State ingekomen op 23 augustus 2002, hoger beroep ingesteld. Het college heeft zijn hoger beroep aangevuld bij brief van 19 september 2002. Deze brieven zijn aangehecht.
    
    Bij brief van 11 november 2002 hebben appellanten sub 2 een memorie van antwoord ingediend.
    
    
      De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 28 januari 2003, waar het college, vertegenwoordigd door mr. B.J.M. Oenema en mr. J. Schoneveld, ambtenaren der gemeente, en appellanten sub 2, vertegenwoordigd door mr. J.H.M. Berensschot, advocaat te Arnhem, zijn verschenen.
      Tevens is daar de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu, vertegenwoordigd door mr. W.J.A. Vellekoop, gemachtigde, als partij gehoord.
    
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.    Het college betoogt dat de voorzieningenrechter een te beperkte uitleg heeft gegeven aan artikel 56, derde lid, van de Woningwet.
    
    2.2.    In artikel 2.5.30, eerste lid, van de Bouwverordening 1996 van de gemeente Apeldoorn is – voor zover hier van belang - bepaald dat indien de omvang of de bestemming van een gebouw daartoe aanleiding geeft, ten behoeve van het parkeren of stallen van auto’s in voldoende mate ruimte moet zijn aangebracht in, op of onder het gebouw, dan wel op of onder het onbebouwde terrein dat bij dat gebouw behoort. In verband hiermee heeft het college in de beslissing op bezwaar aan de bouwvergunning de voorwaarde verbonden dat gelet op de Parkeernota er ten minste 886 parkeerplaatsen moeten worden gerealiseerd om te voldoen aan het gestelde in artikel 2.5.30 van de Bouwverordening 1996. Bij besluit van 25 mei 2002 heeft het college vervolgens vergunning verleend voor de bouw van een parkeergarage.
    
    2.3.    Ingevolge artikel 56, derde lid, van de Woningwet mogen burgemeester en wethouders aan de bouwvergunning slechts voorwaarden verbinden ter bescherming van de belangen, ten behoeve waarvan de voorschriften strekken krachtens welke de vergunning wordt verleend en waaraan het bouwwerk, waarop de aanvraag betrekking heeft, moet voldoen. Met het stellen van de in geding zijnde voorwaarde is beoogd te voorkomen dat de bouw van het kantoor, waarop de bouwvergunning betrekking heeft, tot gevolg zal hebben dat een met artikel 2.5.30 van de Bouwverordening 1996 strijdige situatie zal ontstaan. De voorwaarde is dus gericht op bescherming van de belangen ten behoeve waarvan de bepalingen strekken krachtens welke de vergunning is verleend. Ook voor het overige is aan de eisen van artikel 56, derde lid, van de Woningwet voldaan. De voorwaarde houdt rechtstreeks verband met het rechtsgeldig kunnen oprichten van het bouwwerk waarop de aanvraag betrekking heeft. Vast staat immers dat als gevolg van de komst van de kantoortoren voldoende parkeerplaatsen ter plaatse aanwezig moeten zijn.
    
    2.4.    Het hoger beroep van het college is gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd voor zover daarbij de beslissing op bezwaar is vernietigd, voor zover daaraan de voorwaarde is verbonden dat gelet op de Parkeernota er ten minste 886 parkeerplaatsen moeten worden gerealiseerd om te voldoen aan het gestelde in artikel 2.5.30 van de Bouwverordening 1996.
    
    2.5.    Appellanten sub 2 betogen dat de voorzieningenrechter heeft miskend dat het bouwplan in strijd is met artikel 2.5.30 van de Bouwverordening 1996. Zij menen dat in dit geval één bouwvergunning had moeten worden verleend voor zowel het kantoorgebouw als de parkeergarage. Dit betoog faalt. De voorzieningenrechter heeft terecht overwogen dat een redelijke uitleg van het artikel met zich brengt dat voldoende aannemelijk moet zijn dat de benodigde parkeerplaatsen uiterlijk ten tijde van de ingebruikneming van de kantoortoren beschikbaar zullen zijn. Gelet op de aan de vergunning verbonden voorwaarde is hieraan voldaan. Bovendien is ter zitting komen vast te staan dat de benodigde parkeerplaatsen op het perceel kunnen worden aangelegd, indien onverhoopt de parkeergarage niet kan worden gebouwd.
    
    2.6.    Appellanten sub 2 hebben voorts betoogd dat de bouwvergunning voor de parkeergarage in strijd met het bestemmingsplan is verleend. In dit geschil is echter uitsluitend de bouwvergunning voor de kantoortoren aan de orde, zodat dit betoog geen bespreking behoeft.
    
    2.7.    Het hoger beroep van appellanten sub 2 is ongegrond.
    
    2.8.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    I.    verklaart het hoger beroep van het college van burgemeester en wethouders van Apeldoorn gegrond;
    
    II.    vernietigt de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank te Zutphen van 3 juli 2002, 02/880 en 02/956 WRO, voorzover de beslissing op bezwaar is vernietigd, voor zover daaraan de voorwaarde is verbonden dat gelet op de Parkeernota ter ten minste 886 parkeerplaatsen moeten worden gerealiseerd om te voldoen aan het gestelde in artikel 2.5.30 van de Bouwverordening 1996;
    
    III.    bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige.
    
    Aldus vastgesteld door mr. J.H.B. van der Meer, Voorzitter, en mr. F.P. Zwart en mr. D.A.C. Slump, Leden, in tegenwoordigheid van mr. B. Bastein, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Van der Meer    w.g. Bastein
      Voorzitter    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 23 april 2003.
    
    13.