ECLI:NL:RVS:2017:3510, Raad van State, 20-12-2017, 201700881/1/A3
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2017-12-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 11 maart 2016 heeft het college, voor zover thans van belang, de Faunabeheereenheid krachtens artikel 68, eerste lid, aanhef en onder a, c, d en e, van de Flora- en faunawet (hierna: de Ffw), gelezen in samenhang met artikel 4, aanhef en onder e, van het Besluit beheer en schadebestrijding dieren, onder voorschriften ontheffing verleend voor het opzettelijk verontrusten en doden van damherten in het Zuid-Hollandse gedeelte van de Amsterdamse Waterleidingduinen (hierna: de AWD), natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk.

Bij deze uitspraak is een persbericht uitgebracht. 201700881/1/A3.
    Datum uitspraak: 20 december 2017
    
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    Uitspraak op de hoger beroepen van:
    
    1.    Stichting De Faunabescherming, gevestigd te Amstelveen, (hierna: de Faunabescherming),
    2.    Stichting Faunabeheereenheid Zuid-Holland, gevestigd te Den Haag, (hierna: de Faunabeheereenheid),
    3.    het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland,
    
    appellanten,
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 21 december 2016 in zaak nr. 16/2771 in het geding tussen:
    
    de Faunabescherming
    
    en
    
    het college.
    
    Procesverloop
    
    Bij besluit van 11 maart 2016 heeft het college, voor zover thans van belang, de Faunabeheereenheid krachtens artikel 68, eerste lid, aanhef en onder a, c, d en e, van de Flora- en faunawet (hierna: de Ffw), gelezen in samenhang met artikel 4, aanhef en onder e, van het Besluit beheer en schadebestrijding dieren, onder voorschriften ontheffing verleend voor het opzettelijk verontrusten en doden van damherten in het Zuid-Hollandse gedeelte van de Amsterdamse Waterleidingduinen (hierna: de AWD), natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk.
    
    Bij uitspraak van 21 december 2016 heeft de rechtbank het daartegen door de Faunabescherming ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak hebben de Faunabescherming en de Faunabeheereenheid hoger beroep ingesteld.
    
    Het college en de Faunabescherming hebben een schriftelijke uiteenzetting gegeven. Het college heeft incidenteel hoger beroep ingesteld.
    
    De Faunabescherming, de Faunabeheereenheid en het college hebben nadere stukken ingediend.
    
    De Afdeling heeft de zaak gevoegd met zaken nrs. 201607466/1/A3, 201607639/1/A3 en 20170880/1/A3 ter zitting behandeld op 5 september 2017, waar de Faunabescherming, vertegenwoordigd door mr. B.N. Kloostra, advocaat te Amsterdam, het college, vertegenwoordigd door mr. A.M.C.C. Tubbing, en de Faunabeheereenheid, vertegenwoordigd door M.A. Huber, zijn verschenen. Voorts zijn P.G. Vos, A. Ehrenburg, P. de Nobel en M.F. Wallis de Vries verschenen. Na de zitting zijn de zaken gesplitst.
    
    Overwegingen
    
    1.    De Faunabeheereenheid en Stichting Faunabeheereenheid Noord-Holland hebben samen het Faunabeheerplan damherten in het Noord- en Zuid-Hollandse duingebied 2016-2020 (hierna: het faunabeheerplan) vastgesteld. Het duingebied omvat het Natura 2000-gebied Kennemerland-Zuid (hierna: Kennemerland-Zuid), dat zich over beide provincies uitstrekt en leefgebied van het damhert is. In Kennemerland-Zuid liggen aaneengesloten, van noord naar zuid, het Nationaal Park Zuid-Kennemerland (hierna: het NPZK), de AWD, natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk. De provinciegrens loopt door de AWD. Volgens het faunabeheerplan bestond de populatie damherten in Kennemerland-Zuid in 2000 uit ongeveer 150 exemplaren en is de populatie toegenomen tot 3765 exemplaren in 2015, waarvan 3031 in de AWD.
    
        Bij brief van 3 september 2015 heeft de Faunabeheereenheid op grond van het faunabeheerplan een aanvraag ingediend om onder meer in het belang van de verkeersveiligheid, ter voorkoming van belangrijke schade aan gewassen, ter voorkoming van schade aan flora en fauna en ter regulering van de populatieomvang ontheffing te verlenen voor het opzettelijk verontrusten en doden van damherten in het Zuid-Hollandse gedeelte van de AWD, natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk. Het college heeft het faunabeheerplan, na een positief advies van het Faunafonds, op 20 november 2015 goedgekeurd. Bij brief van 20 januari 2016 heeft de Faunabescherming een zienswijze naar voren gebracht tegen het door het college op 15 december 2015 genomen ontwerpbesluit op de aanvraag. Bij het besluit van 11 maart 2016 heeft het college de ontheffing verleend. De ontheffing heeft als doel een stand van 800 damherten voor het leefgebied in de AWD, natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk te bereiken, en geldt tot en met 31 december 2020.
    
    2.    Op 1 januari 2017 is de Wet natuurbescherming in werking getreden en de Ffw ingetrokken. Nu het besluit van 11 maart 2016 daarvóór is genomen, is de Ffw in deze zaak nog van toepassing.
    
    3.    De Faunabescherming betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat het faunabeheerplan, gelet op de wijze van totstandkoming ervan, niet aan het besluit van 11 maart 2016 ten grondslag mocht worden gelegd. Hiertoe voert zij aan dat het faunabeheerplan door jachthouders vanuit een beheerperspectief is opgesteld en daarbij onvoldoende rekening is gehouden met de belangen van dierenwelzijn, dierenbescherming en natuurbescherming. Het college heeft die belangen evenmin kenbaar meegewogen bij de besluitvorming. Het is voorts niet duidelijk of het college het faunabeheerplan aan artikel 10 van het Besluit faunabeheer heeft getoetst, aldus de Faunabescherming.
    
    3.1.    Artikel 29, eerste lid, van de Ffw luidde ten tijde van belang: "Gedeputeerde staten kunnen samenwerkingsverbanden van jachthouders erkennen als faunabeheereenheden ten behoeve van:
    
    a. het beheer van diersoorten of
    
    b. de bestrijding van schade aangericht door dieren."
    
        Artikel 30, eerste lid, luidde: "Voorzover krachtens de artikelen 67 of 68 faunabeheerplannen worden geëist, behoeven deze de goedkeuring van gedeputeerde staten, gehoord het Faunafonds."
    
        Artikel 68, vierde lid, luidde: "De ontheffing, bedoeld in het eerste lid, wordt slechts verleend aan een faunabeheereenheid op basis van een faunabeheerplan."
    
        Artikel 10 van het Besluit faunabeheer, zoals dat ten tijde van belang luidde, vermeldt onder a tot en met m de gegevens die een faunabeheerplan ten minste bevat.
    
    3.2.    Een faunabeheereenheid is een door het college krachtens artikel 29, eerste lid, van de Ffw erkend samenwerkingsverband van jachthouders. Jachthouders kunnen grondeigenaren of terreinbeheerders zijn. De taak van een faunabeheereenheid is beheer en schadebestrijding van dier- en plantensoorten. De wetgever in de Ffw bij het beheer van inheemse beschermde diersoorten, zoals het damhert, aan faunabeheereenheden een belangrijke rol toegekend. Vanuit deze rol zijn faunabeheereenheden verantwoordelijk voor het zo nodig opstellen van een faunabeheerplan. De samenstelling van de faunabeheereenheid geeft geen grond voor het oordeel dat bij het tot stand komen van het faunabeheerplan niet met alle relevante belangen rekening is gehouden. Het enkele feit dat in het faunabeheerplan de belangen op een andere wijze zijn gewogen dan volgens de Faunabescherming wenselijk was, maakt de belangenafweging niet ondeugdelijk. Voorts bestaat geen grond voor het oordeel dat het college de door de Faunabescherming ingeroepen belangen onvoldoende bij de besluitvorming heeft betrokken. De Afdeling is niet gebleken dat het faunabeheerplan niet de in artikel 10 van het Besluit faunabeheer vermelde gegevens bevat.
    
        Het betoog faalt.
    
    4.    Zoals de Afdeling heeft overwogen in de uitspraak van 3 mei 2017, ECLI:NL:RVS:2017:1183, kan een ontheffing slechts worden verleend indien wordt voldaan aan de vereisten van artikel 68, eerste lid, van de Ffw. Het vereiste van een noodzaak tot ontheffingverlening wordt in de tekst van dit artikellid niet uitdrukkelijk genoemd, maar ligt daarin wel besloten. Daarbij neemt de Afdeling in aanmerking dat met de verlening van een ontheffing op grond van artikel 68, eerste lid, van de Ffw een uitzondering wordt gemaakt op het uitgangspunt van de Ffw dat beschermde diersoorten zoals het damhert moeten worden beschermd en dat daarom strenge eisen aan de verlening van een ontheffing worden gesteld.
    
    5.    De Faunabeheereenheid en het college betogen dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college, gelet op het beperkte aantal aanrijdingen met damherten in Zuid-Holland, ondeugdelijk heeft gemotiveerd waarom het de ontheffing in het belang van de verkeersveiligheid heeft verleend. Hiertoe voeren zij aan dat het leefgebied van het damhert zich ook in Noord-Holland bevindt en dat afschot in Zuid-Holland nodig is ter voorkoming van aanrijdingen in Noord-Holland. Hierbij verwijzen zij naar de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 30 augustus 2016 in zaak nr. 16/1089. De tegen die uitspraak bij de Afdeling ingestelde hoger beroepen zijn geregistreerd als zaak nr. 201607466/1/A3, in welke zaak de Afdeling bij uitspraak van heden heeft beslist.
    
    5.1.    Artikel 68, eerste lid, aanhef en onder a, van de Ffw luidde ten tijde van belang: "Wanneer er geen andere bevredigende oplossing bestaat en indien geen afbreuk wordt gedaan aan een gunstige staat van instandhouding van de soort, kunnen gedeputeerde staten […] ten aanzien van beschermde inheemse diersoorten […] ontheffing verlenen […] in het belang van de volksgezondheid en openbare veiligheid[.]"
    
    5.2.    In hoger beroep is onbestreden dat het belang van de verkeersveiligheid geschaard kan worden onder het in artikel 68, eerste lid, onder a, van de Ffw vermelde belang van de openbare veiligheid.
    
    5.3.    Niet in geschil is dat de meeste aanrijdingen met damherten in 2014 en 2015 in Kennemerland-Zuid hebben plaatsgevonden in het zich in Noord-Holland bevindende NPZK. In de uitspraak van heden in zaak nr. 201607639/1/A3 heeft de Afdeling geoordeeld dat het college van gedeputeerde staten van Noord-Holland de AWD en het NPZK, die met elkaar verbonden zullen worden door openstelling voor damherten van het ecoduct over de N201, voor de toepassing van artikel 68, aanhef en onder a, van de Ffw als één gebied mocht aanmerken. Ook het Zuid-Hollandse deel van de AWD, natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk zullen door openstelling van het ecoduct met het NPZK worden verbonden. Zoals de Faunabeheereenheid ter zitting van de Afdeling voorts heeft toegelicht, bewegen de damherten zich vrij tussen het Noord-Hollandse gedeelte van de AWD en het Zuid-Hollandse gedeelte van de AWD. Er kan derhalve geen onderscheid tussen Noord-Hollandse en Zuid-Hollandse damherten worden gemaakt. Gelet hierop mocht het college ter voorkoming van aanrijdingen in Noord-Holland ontheffing verlenen voor afschot van damherten in Zuid-Holland. Hierbij wordt in aanmerking genomen dat de Afdeling in de uitspraak van heden in zaak nr. 201607639/1/A3 tevens heeft geoordeeld dat het college van Noord-Holland zich op het standpunt mocht stellen dat ter voorkoming van aanrijdingen een noodzaak bestaat tot het opzettelijk doden van damherten en dat geen andere bevredigende oplossing bestaat.
    
        Het betoog is terecht voorgedragen.
    
    6.    De Faunabescherming betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college de ontheffing op grond van het faunabeheerplan ter voorkoming van schade aan flora en fauna mocht verlenen. Hiertoe voert zij aan dat de invloed van het damhert op zijn leefgebied nooit als schade kan worden aangemerkt. Voorts voert zij aan dat schade aan flora en fauna, voor zover daarvan kan worden gesproken, niet aannemelijk is. Het aan het faunabeheerplan ten grondslag gelegde onderzoek ziet op de effecten van damherten op een klein aantal plant- en diersoorten in de AWD. Uit het verrichte onderzoek blijkt niet dat de instandhoudingsdoelstellingen voor Kennemerland-Zuid in gevaar komen. Het damhert heeft door begrazing juist een positieve invloed op de habitats van de grijze duinen H2130 en vochtige duinvalleien H2190. De onvoldoende verjonging van duinbos H2180, dat in stikstofarme omstandigheden gedijt, is niet alleen het gevolg van begrazing door het damhert, maar ook van een te hoge stikstofdepositie. Stikstofdepositie, begrazing door schapen en runderen en andere beheermaatregelen, zoals plaggen, hebben voorts over aanzienlijke oppervlakten negatieve gevolgen voor planten, vlinders en vogels. Negatieve ontwikkelingen kunnen derhalve ook aan andere oorzaken dan het damhert worden toegeschreven. Het duingebied wordt ook door grote aantallen recreanten bezocht. Voorts doen sommige vlindersoorten het beter dan andere en neemt de habitat van de grijze duinen H2130, waar een aantal volgens het college voor de onderbouwing van schade door damherten relevante nectarplanten voorkomt, al jaren in kwaliteit af. Over de omvang van de damhertenpopulatie in natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk ontbreken gegevens. Hetzelfde geldt voor de omvang van de schade in die gebieden. Ter onderbouwing van haar betoog verwijst de Faunabescherming naar de door haar in de besluitvormingsfase en in beroep ingebrachte stukken. Voorts verwijst zij naar de door haar in hoger beroep ingediende nadere stukken, waaronder de door Vos Ecologisch Onderzoek opgestelde rapporten 'Damherten in de AWD en het natuurlijk voedselaanbod' en 'Bosverjonging AWD' van 7 augustus 2017, het door Ecologisch adviesbureau Antje Ehrenburg opgestelde rapport 'Vlinders en bloemen in de duinen van Zuid Kennemerland' van augustus 2017, een publicatie van de Vlinderstichting van 13 juli 2017 over de keizersmantel in de duinen en een publicatie van Waternet van maart 2017 over waterspitsmuizen in de AWD.
    
    6.1.    Artikel 68, eerste lid, aanhef en onder d, luidde ten tijde van belang: "Wanneer er geen andere bevredigende oplossing bestaat en indien geen afbreuk wordt gedaan aan een gunstige staat van instandhouding van de soort, kunnen gedeputeerde staten […] ten aanzien van beschermde inheemse diersoorten […] ontheffing verlenen […] ter voorkoming van schade aan flora en fauna[.]"    
    
    6.2.    Het college heeft zich in een bijlage bij het besluit van 11 maart 2016 in reactie op de door de Faunbescherming naar voren gebrachte zienswijze op het standpunt gesteld dat gestreefd wordt naar een ecosysteem met een zo groot mogelijke biodiversiteit. De Afdeling acht het verenigbaar met artikel 68, eerste lid, onder d, van de Ffw om effecten op flora en fauna die de biodiversiteit doen afnemen als schade aan te merken.
    
        Het college heeft zich in het besluit van 11 maart 2016 op het standpunt gesteld dat de mate van begrazing door damherten in de AWD schadelijk is voor de daar voorkomende flora en fauna. Hierbij heeft het college verwezen naar het faunabeheerplan en de daaraan ten grondslag liggende stukken. Het gaat onder meer om het door Floron uitgebrachte rapport 'Invloed van Damherten op de flora van de Amsterdamse Waterleidingduinen' van juni 2015 (hierna: het Floron-rapport) en rapporten van de Vlinderstichting, de Stichting European Invertebrate Survey (hierna: EIS), de Zoogdiervereniging, de KNVV Zuid-Kennemerland, het OBN en Waternet.
    
        Volgens het in het faunabeheerplan aangehaalde Floron-rapport blijkt uit een analyse van flora-gegevens in de Nationale Databank Flora en Fauna dat de plantensoorten in de AWD in de periode 2012-2014 met 10% zijn afgenomen. In het NPZK zijn de plantensoorten in die periode met 5,6% afgenomen. De afname in het NPZK betreft met name soorten die op door de mens verrijkte bodems gedijen en voor het duingebied niet kenmerkend zijn. Afname van die soorten kan worden gezien als natuurlijk herstel, welk herstel ook door natuurbeheer wordt bevorderd. Over de meeste van de afgenomen soorten in de AWD bestaat anekdotisch bewijs dat ze door damherten worden gegeten en de meeste van deze soorten gaan in het NPZK, waar sprake is van een aanzienlijk kleinere toename van het aantal damherten dan in de AWD, niet achteruit. Volgens het Floron-rapport duidt dit erop dat de afname in de AWD is te wijten aan de toegenomen begrazingsdruk van damherten.
    
        Volgens berekeningen van de KNVV Zuid-Kennemerland is 66% van de in 2000 in de AWD algemeen voorkomende soorten hogere bloemplanten in de periode 2013-2014 zeldzamer of veel zeldzamer geworden. Het faunabeheerplan ontleent hieraan de verwachting dat bij gelijkblijvende of toenemende graasdruk de flora verder zal verarmen en herstel langdurig zal uitblijven, met een negatieve doorwerking in de voedselketen.
    
        Uit onderzoek met graaskooien door Waternet blijkt volgens het faunabeheerplan dat in de top van het groeiseizoen het aantal bloemen, bijvoorbeeld die van Slangenkruid, in gebieden zonder damherteninvloed altijd groter is dan in gebieden met damhertenbegrazing.
    
        Voorts blijkt volgens het faunabeheerplan uit onderzoek van de Bosgroep Midden Nederland dat door overbegrazing verjonging van het duinbos H2180 uitblijft en dat de structuur ervan verslechtert, en blijkt uit onderzoek van het Bosschap een negatief effect van de damhertendichtheid op de ondergroei van kruiden en struiken, waaronder zeldzame soorten in binnenduinrandbossen.
    
        Het faunabeheerplan vermeldt dat met de toename van het aantal damherten in de AWD het aantal reeën sterk is afgenomen, en dat er in 2015 vrijwel geen reeën meer in de AWD voorkomen. Volgens de Zoogdiervereniging hangen deze veranderingen samen, omdat door damhertbegrazing minder voor het ree geschikte vegetatie overblijft. Het faunabeheerplan verwijst ook naar internationale literatuur waarin wordt geconcludeerd dat grotere hertensoorten, zoals damherten, een sterk negatieve invloed op het ree hebben.
    
        Het faunabeheerplan wijst verder op onderzoek van de Zoogdiervereniging, waaruit blijkt dat de waterspitsmuis, die slechts op een aantal plekken in de duinen voorkomt, niet meer aanwezig is op door damherten sterk begraasde oevers, maar alleen nog op voor damherten slechter toegankelijke terreindelen.
    
        In het faunabeheerplan wordt erop gewezen dat uit onderzoek van de Vlinderstichting blijkt dat de ontwikkeling van het aantal dagvlinders in de AWD statistisch significant slechter is dan in het NPZK. Voor damhertenvraat kwetsbare soorten vertoonden zowel een sterke afname in de AWD ten opzichte van het NPZK, als ten opzichte van niet-kwetsbare soorten. Soorten die van  damhertenbegrazing zouden kunnen profiteren deden het in de AWD niet beter dan in het NPZK. De bruine eikenpage is mogelijk door damhertenvraat uit de AWD verdwenen. Vraat aan waardplanten in de AWD kan de achteruitgang van het oranjetipje, de dagpauwoog, de gehakkelde aurelia en het landkaartje verklaren. Er zijn zorgen dat de afname van nectaraanbod in de toekomst leidt tot afname van de duinparelmoervlinder en de keizersmantel, aldus het faunabeheerplan. Voor macro-nachtvlinders is er een groter aandeel van soorten met afnemende trend in de AWD dan in het NPZK, waarbij de afname van voor damhertenvraat kwetsbare soorten sterker is. Bij micro-nachtvlinders zijn geen trendverschillen tussen de AWD en het NPZK meetbaar, maar het aantal waargenomen soorten in verhouding tot de waarnemingsintensiteit is in het NPZK echter wel sterker gestegen dan in de AWD.
    
        Volgens het faunabeheerplan blijkt uit onderzoek van EIS dat als gevolg van de achteruitgang van voor bijen, hommels en zweefvliegen belangrijke planten 65 van de 85 sinds 1980 in de AWD waargenomen soorten bijen en hommels en 11 van de 105 soorten zweefvliegen in aantal zijn afgenomen.    
    
    6.3.    Er bestaat geen grond voor het oordeel dat het faunabeheerplan en de daaraan ten grondslag liggende stukken onvoldoende onderbouwing vormen voor het standpunt dat de toename van het aantal damherten schadelijk is voor flora en fauna. Dat de uitgevoerde onderzoeken op een relatief klein aantal plant- en diersoorten betrekking hadden, betekent, nu het om diverse soorten gaat, niet dat die onderzoeken geen onderbouwing voor dat standpunt kunnen vormen. Dat de instandhoudingsdoelstellingen voor Kennemerland-Zuid niet in gevaar komen, wat daarvan ook zij, betekent niet dat geen sprake van schade aan flora en fauna kan zijn. In het faunabeheerplan en evenbedoelde stukken wordt voorts niet ontkend dat het damhert ook positieve effecten op de biodiversiteit kan hebben, maar wordt gewezen op de schadelijkheid van een te groot aantal. Evenmin wordt in het faunabeheerplan en de rapporten ontkend dat de achteruitgang van de biodiversiteit ook andere oorzaken dan damherten heeft. Door de vergelijking tussen de ontwikkeling van de biodiversiteit in de AWD en het NPZK, in welk laatste gebied die andere oorzaken constant zijn gebleven, kunnen damherten als waarschijnlijke oorzaak worden geïsoleerd. Uit het faunabeheerplan blijkt voorts dat in natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk, geen vaste populatie damherten voorkomt, maar dat deze gebieden wel leefgebied van het damhert zijn.
    
        De door de Faunabescherming overgelegde stukken doen aan het voorgaande niet af. Het college is in zijn schriftelijke uiteenzetting en ter zitting van de Afdeling, onder meer onder verwijzing naar de schriftelijke uiteenzetting van het college van Noord-Holland in zaak nr. 201607639/1/A3, waarin naar een door Wallis de Vries van de Vlinderstichting opgestelde nadere notitie van 5 april 2017 wordt verwezen, genoegzaam op die stukken ingegaan. Voorts hebben De Nobel en Wallis de Vries ter zitting van de Afdeling voldoende toegelicht waarom die stukken het verrichte onderzoek niet aantasten.
    
        Gelet op het voorgaande mocht het college zich op het standpunt stellen dat ter voorkoming van schade aan flora en fauna een noodzaak bestaat tot het opzettelijk doden van damherten.       
    
        Het betoog faalt.
    
    7.    De Faunabescherming betoogt dat de rechtbank ten onrechte haar beroepsgrond heeft verworpen dat het college zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat geen andere bevredigende oplossingen bestaan ter voorkoming van schade aan flora en fauna. Hiertoe voert de Faunabescherming aan dat het college de mogelijkheid van een verbod op het betreden van de vrije natuur niet heeft onderzocht. Voorts zouden volgens haar het beëindigen of verminderen van begrazingsbeheer met runderen en schapen, selectiever plaggen en het afrasteren van het duinbos H2180 een goed alternatief kunnen zijn.
    
    7.1.    Het college heeft in zijn schriftelijke uiteenzetting toegelicht dat het aantal recreanten in het NPZK tweemaal zo groot is als het aantal recreanten in de AWD, dat beide gebieden ongeveer even groot zijn en dat schade aan flora en fauna door recreanten daarom vooral zichtbaar zou moeten zijn in het NPZK, hetgeen niet het geval is. Voorts heeft het college toegelicht dat de recreatiedruk in de AWD vanaf 2008, toen er geen ecologische schade was, slechts licht is toegenomen en dat het aantal damherten sindsdien bijna is verzesvoudigd. Volgens het college is de inzet van grote grazers sinds 2011 jaarlijks verminderd en worden er wegens gebrek aan voedsel sinds 2015 geen runderen en sinds 2016 geen schapen meer ingezet. Plaggen wordt alleen uitgevoerd op een zeer klein gebied met sterk verruigde vegetatie waarvan damherten niet of nauwelijks eten. Meer afrasteren is volgens het college voorts schadelijk voor andere soorten, leidt tot visuele hinder en beïnvloedt het landschap nadelig.
    
        Gelet op het voorgaande hoefde het college de door de Faunabescherming in hoger beroep naar voren gebrachte alternatieven niet als andere bevredigende oplossing aan te merken.
    
        Het betoog faalt.  
    
    8.    De Faunabescherming betoogt dat de rechtbank ten onrechte de in het besluit van 11 maart 2016 vermelde streefstand van 800 damherten in de AWD, natuurgebied De Blink en Boswachterij Noordwijk heeft onderschreven. Hiertoe voert zij aan dat die streefstand onvoldoende is onderbouwd.
    
    8.1.    Het college heeft ten aanzien van de in het besluit van 11 maart 2016 vermelde streefstand verwezen naar het faunabeheerplan. Het faunabeheerplan vermeldt dat bij het bepalen van de streefstanden de schadehistorie in samenhang met de populatieontwikkeling een belangrijk uitgangspunt is geweest en dat daarnaast een inschatting is gemaakt van de maximale draagkracht van het gebied. Voor het NPZK ligt de streefstand op 200 exemplaren, de stand van het jaar 2010. In dit jaar vonden slechts enkele aanrijdingen plaats, ontstonden geen zichtbare negatieve effecten op de ecologie, zoals de afname van de stand van het ree die zich met de groei van de damhertenpopulatie heeft voorgedaan, en hadden bezoekers van het NPZK de kans op een ontmoeting met een damhert. De streefstand in het NPZK ligt lager dan de streefstand in de AWD, De Blink en Boswachterij Noordwijk, omdat het NPZK, anders dan die gebieden, niet is afgerasterd. Voor de AWD, De Blink en Boswachterij Noordwijk vermeldt het faunabeheerplan een streefstand van 600 tot 800 dieren, de stand in de periode 2006-2008. In deze periode waren de schade en overlast door damherten acceptabel, zowel binnen als buiten het leefgebied, en was er een evenwicht tussen de recreatieve waarde van damhert en ree, biodiversiteit en een acceptabele schade en overlast buiten het leefgebied. Volgens het door Alterra opgestelde rapport 'Hoeveel damherten en reeën kunnen leven in de Amsterdamse Waterleidingduinen op basis van het natuurlijk voedselaanbod?' van april 2013 moet een gezonde populatie van ongeveer 600 damherten duurzaam kunnen leven op het natuurlijk voedselaanbod in de AWD. Bij dit aantal is er geen concurrentie om voedsel en zullen de herten minder geneigd zijn naar de omgeving te trekken, aldus het faunabeheerplan.
    
        Gelet op het voorgaande bestaat geen grond voor het oordeel dat de in het besluit van 11 maart 2016 vermelde streefstand onvoldoende is onderbouwd. Het college mocht zich op het standpunt stellen dat noodzaak bestaat het aantal damherten tot de streefstand terug te brengen.
    
        Het betoog faalt.
    
    9.    Het hoger beroep van de Faunabescherming is ongegrond. Het hoger beroep van de Faunabeheereenheid en het incidenteel hoger beroep van het college zijn gegrond. De betogen van de Faunabeheereenheid dan wel het college over de toepassing van artikel 68, eerste lid, aanhef en onder c en e, van de Ffw, behoeven geen bespreking, omdat de ontheffing reeds gelet op het voorgaande terecht is verleend. De aangevallen uitspraak moet, gelet op hetgeen hiervoor in 5.3 is overwogen, worden bevestigd met verbetering van de gronden waarop deze rust.
    
    10.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. C.J. Borman, voorzitter, en mr. E. Steendijk en mr. C.M. Wissels, leden, in tegenwoordigheid van mr. T. Hartsuiker, griffier.
    
    w.g. Borman    w.g. Hartsuiker
    voorzitter    griffier
    
    Uitgesproken in het openbaar op 20 december 2017
    
    620.