ECLI:NL:RVS:2013:2539, Raad van State, 19-12-2013, 201207041/1/V2
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2013-12-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bij besluit van 22 juni 2012 heeft de minister, voor zover thans van belang, een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Dit besluit is aangehecht.

201207041/1/V2.
  Datum uitspraak: 19 december 2013
  
  
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
  
  
  
    Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
  
  
  
    [de vreemdeling],
  
  
  
    tegen de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Dordrecht, van 13 juli 2012 in zaken nrs. 12/20205 en 12/20209 in het geding tussen:
  
  
  
    de vreemdeling
  
  
  
    en
  
  
  
    de minister voor Immigratie, Integratie en Asiel.
  
  
  
    Procesverloop
  
  
  
    Bij besluit van 22 juni 2012 heeft de minister, voor zover thans van belang, een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Dit besluit is aangehecht.
  
  
  
    Bij uitspraak van 13 juli 2012 heeft de voorzieningenrechter, voor zover thans van belang, het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep niet-ontvankelijk verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
  
  
  
    Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling hoger beroep ingesteld. Het hogerberoepschrift is aangehecht. 
  
  
  
    De minister, thans: de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
  
    Vervolgens is het onderzoek gesloten.
  
  
  
        Overwegingen
  
  
  1. Onder de staatssecretaris wordt tevens verstaan: diens rechtsvoorganger.
  
  2. In zijn grief klaagt de vreemdeling dat de voorzieningenrechter het door hem ingestelde beroep tegen de afwijzing van zijn aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard, omdat tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd.
  
  
    2.1.    De voorzieningenrechter heeft overwogen dat de vreemdeling met een gegrondverklaring van zijn beroep niet kan bereiken dat hem de gevraagde verblijfsvergunning wordt verleend, zodat hij geen belang heeft bij rechterlijke beoordeling van het beroep. Hieraan heeft hij ten grondslag gelegd dat artikel 66a, zesde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000) bepaalt dat een vreemdeling tegen wie een inreisverbod is uitgevaardigd, behoudens de in sub a, b en c opgenomen uitzonderingen die zich in het geval van de vreemdeling niet voordoen, in afwijking van artikel 8 van die wet, geen rechtmatig verblijf kan hebben.
  
  
  
    2.2.    De staatssecretaris heeft tegen de vreemdeling een inreisverbod uitgevaardigd met de rechtsgevolgen van artikel 66a, zesde lid, van de Vw 2000 (hierna: een licht inreisverbod). De staatssecretaris is ingevolge artikel 66a, eerste lid, van de Vw 2000 in beginsel verplicht een licht inreisverbod uit te vaardigen, gelijktijdig met een terugkeerbesluit waarin een vertrektermijn is onthouden, dan wel nadat een eerder gegunde vertrektermijn ongebruikt is verstreken. Bij het uitvaardigen van een licht inreisverbod heeft de staatssecretaris derhalve, behoudens de in artikel 66a, achtste lid, van de Vw 2000 geregelde gevallen, geen ruimte voor een nadere beoordeling dan wel afweging van belangen.
  
  
  
    2.3.    Dit is anders bij uitvaardiging van een inreisverbod met de rechtsgevolgen van artikel 66a, zevende lid, van de Vw 2000 (hierna: een zwaar inreisverbod). Aanleiding voor uitvaardiging van een zwaar inreisverbod is immers, zo blijkt uit de tekst van artikel 66a, zevende lid, van de Vw 2000, niet uitsluitend dat de vreemdeling illegaal is of wordt, maar dat er andere, zwaarwegender, redenen zijn om elk verder verblijf voor langere tijd ongewenst, illegaal en strafbaar als misdrijf te achten. De staatssecretaris dient bij uitvaardiging van een zwaar inreisverbod met inachtneming van alle relevante feiten en omstandigheden een afweging te maken tussen het algemeen belang dat wordt gediend met het beschermen van de openbare orde of veiligheid, de nationale veiligheid en de internationale betrekkingen en het individuele belang van een vreemdeling bij verblijfsaanspraken in Nederland, dan wel bescherming tegen uitzetting.     Tegen die afweging kan een vreemdeling in het kader van een beroep tegen een zwaar inreisverbod bij de bestuursrechter opkomen. Het is mede hierom dat rechterlijke toetsing van verblijfsaanspraken dan wel belemmeringen voor uitzetting bij samenloop met een uitgevaardigd zwaar inreisverbod slechts plaatsvindt in het kader een beroep tegen dit inreisverbod, omdat een verblijfsvergunning niet kan worden verleend zolang een zwaar inreisverbod voortduurt (zie: de uitspraak van de Afdeling van 9 juli 2013 in zaak nrs. 201204559/1/V1 en 201207753/1/V1; www.raadvanstate.nl).
  
  
  
    2.4.    Gelet op het hiervoor weergegeven verschil tussen een licht en een zwaar inreisverbod, is de Afdeling van oordeel dat de omstandigheid dat tegen de vreemdeling een licht inreisverbod is uitgevaardigd niet wegneemt dat hij belang heeft bij de toetsing van het beroep tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag, ondanks dat artikel 66a, zesde lid, van de Vw 2000 aan het lichte inreisverbod het gevolg verbindt dat, met uitzondering van de in dit artikellid genoemde gevallen, de vreemdeling in afwijking van artikel 8 van de Vw 2000 geen rechtmatig verblijf kan hebben.
  
  
  
        De grief slaagt.
  
  
  3. Het hoger beroep is kennelijk gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Hetgeen de vreemdeling overigens aanvoert, behoeft geen bespreking. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, overweegt de Afdeling als volgt.
  
  4. Uit de jurisprudentie van de Afdeling (uitspraak van 6 maart 2008 in zaak nr. 200706839/1, www.raadvanstate.nl) vloeit voort dat, indien een bestuursorgaan na een eerder afwijzend besluit een besluit van gelijke strekking neemt, door het instellen van beroep tegen het laatste besluit niet kan worden bereikt dat de bestuursrechter dat besluit toetst, als ware het een eerste afwijzing. Dit uitgangspunt geldt niet alleen voor besluiten genomen naar aanleiding van een nieuwe aanvraag, maar ook voor besluiten op een verzoek om terug te komen van een al dan niet op aanvraag genomen besluit (uitspraak van de Afdeling van 4 mei 2005 in zaak nr. 200406320/1; www.raadvanstate.nl). Slechts indien en voor zover in de bestuurlijke fase nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn aangevoerd, dan wel uit het aldus aangevoerde kan worden afgeleid dat zich een relevante wijziging van het recht heeft voorgedaan, kan de bestuursrechter dat besluit, de motivering ervan en de wijze waarop het tot stand is gekomen toetsen.
  
  
    4.1.    Onder nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden moeten worden begrepen feiten of omstandigheden die na het eerdere besluit zijn voorgevallen of die niet vóór dat besluit konden en derhalve behoorden te worden aangevoerd, alsmede bewijsstukken van reeds eerder gestelde feiten of omstandigheden, die niet vóór het nemen van het eerdere besluit konden en derhalve behoorden te worden overgelegd. Is hieraan voldaan, dan doen zich niettemin geen feiten of omstandigheden voor die een - hernieuwde - toetsing rechtvaardigen, indien op voorhand is uitgesloten dat hetgeen alsnog is aangevoerd of overgelegd aan het eerdere besluit kan afdoen.
  
  
  
    4.2.    De vreemdeling heeft eerder, op 13 januari 2010, 9 december 2011 en 26 januari 2012 aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Deze aanvragen zijn bij besluiten van 20 januari 2010, 19 december 2011 en 3 februari 2012 afgewezen. Het besluit van 22 juni 2012 is van gelijke strekking als de onderscheiden besluiten van 20 januari 2010, 19 december 2011 en 3 februari 2012, zodat op het tegen het besluit van 22 juni 2012 ingestelde beroep het hiervoor weergegeven beoordelingskader van toepassing is.
  
  
  
    4.3.    Aan de onderhavige aanvraag heeft de vreemdeling ten grondslag gelegd dat hij nog steeds heeft te vrezen voor Al Shabaab en dat deze vrees wordt bevestigd doordat zijn in Somalië achtergebleven echtgenote door Al Shabaab is vermoord. Ter onderbouwing hiervan heeft hij een verklaring overgelegd van een medewerker van een ziekenhuis in Afgooye van 1 maart 2012, waarin hij verklaart dat [echtgenote] op 25 februari 2012 is overleden als gevolg van een schotwond.
  
  
  
    4.4.    Uit de verklaring blijkt niet door wie [echtgenote] is vermoord. Reeds daarom is de verklaring geen nieuw gebleken feit of veranderde omstandigheid in voormelde zin. 
  
  
  5. Nu in hetgeen is aangevoerd geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn gelegen, zich evenmin een relevante wijziging van het recht voordoet en voorts hetgeen is aangevoerd geen grond biedt voor het oordeel dat het hier gaat om een geval als omschreven in rechtsoverweging 45 van het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, Bahaddar tegen Nederland, van 19 februari 1998, nr. 145/1996/764/965, JV 1998/45, is er voor toetsing van het besluit van 22 juni 2012 geen plaats.       
  
  6. Het beroep is ongegrond.
  
  7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
  
  
    Beslissing
  
  
  
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
  
  
  
    I.    verklaart het hoger beroep gegrond;
  
  
  
    II.    vernietigt de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Dordrecht, van 13 juli 2012 in zaak nr. 12/20205;
  
  
  
    III.    verklaart het in die zaak ingestelde beroep ongegrond.
  
  
  
    Aldus vastgesteld door mr. H.G. Lubberdink, voorzitter, en mr. H. Troostwijk en mr. R. van der Spoel, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.M. Bosma, ambtenaar van staat.
  
  
  
    w.g. Lubberdink    w.g. Bosma
    voorzitter    ambtenaar van staat
  
  
  
    Uitgesproken in het openbaar op 19 december 2013
  
  
  
    572-753.