ECLI:NL:RVS:2009:BK0456, Raad van State, 06-10-2009, 200902172/1/V3
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2009-10-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Iran / bekering tot het christendom / wetsvoorstel terdoodveroordeling door afvalligheid / WBV 2007/15 / 3 EVRM
        Geen grond bestaat voor het oordeel dat de staatssecretaris niet in redelijkheid tot het vaststellen van het in het WBV 2007/15 neergelegde beleid heeft kunnen komen. De inhoud van de ambtsberichten rechtvaardigt niet de conclusie dat een vreemdeling reeds omdat hij in Nederland tot het christendom is bekeerd bij terugkeer naar Iran een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM. Anders dan de rechtbank heeft overwogen, brengt de omstandigheid dat de staatssecretaris geen nader onderzoek heeft ingesteld naar de gevaren waaraan bekeerde moslims bij terugkeer naar Iran zouden kunnen worden blootgesteld en evenmin duidelijkheid heeft kunnen verschaffen over de duur van het proces van definitieve vaststelling en de goedkeuring van de bewoordingen van het wetsvoorstel, niet mee dat moet worden geoordeeld dat een vreemdeling wel zodanig risico loopt. 
        Gelet op het stadium van de behandeling waarin het wetsvoorstel verkeerde, heeft de staatssecretaris terecht geen aanleiding gezien bij de beoordeling van de asielaanvraag reeds uit te gaan van de inwerkingtreding daarvan. Voorts heeft hij zich, gelet op de opmerking in de ambtsberichten dat niet bekend is of in de verslagperiodes geweld tegen - bekeerde - christenen is gebruikt, en bij gebreke van concrete aanwijzingen voor het tegendeel, terecht op het standpunt gesteld dat de vreemdeling niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Iran louter vanwege zijn bekering het reële risico loopt slachtoffer te worden van een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM. De rechtbank heeft derhalve in de genoemde omstandigheden ten onrechte grond gevonden voor het oordeel dat het besluit van 11 augustus 2008 wegens strijd met artikel 3:2 en artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht niet in stand kan blijven. De grief slaagt.

200902172/1/V3.
      Datum uitspraak: 6 oktober 2009
    
    
    
    
      Raad van State
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    
    Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op de hoger beroepen van:
    
    
      1. [de vreemdeling],
      2. de staatssecretaris van Justitie,
      appellanten,
    
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank 's Gravenhage, nevenzittingsplaats 's Hertogenbosch, van 12 maart 2009 in zaak nr. 08/31448 in het geding tussen:
    
    [de vreemdeling]
    
    en
    
    de staatssecretaris van Justitie.
    
     
    1. Procesverloop
    
    Bij besluit van 11 augustus 2008 heeft de staatssecretaris van Justitie (hierna: de staatssecretaris) een aanvraag van [de vreemdeling] (hierna: de vreemdeling) om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen afgewezen. Dit besluit is aangehecht.
    
    Bij uitspraak van 12 maart 2009, verzonden op dezelfde dag, heeft de rechtbank 's Gravenhage, nevenzittingsplaats 's Hertogenbosch (hierna: de rechtbank), het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de staatssecretaris een nieuw besluit op de aanvraag neemt met inachtneming van hetgeen in de uitspraak is overwogen. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak hebben de vreemdeling bij brief, bij de Raad van State binnengekomen op 30 maart 2009, en de staatssecretaris bij brief, bij de Raad van State binnengekomen op 9 april 2009, hoger beroep ingesteld. De vreemdeling heeft zijn hoger beroep aangevuld bij brieven van 22 mei, 19 juni, 20 augustus en 28 september 2009 en de staatssecretaris heeft zijn hoger beroep aangevuld bij brief van 29 mei 2009. Deze brieven zijn aangehecht. 
    
    De vreemdeling en de staatssecretaris hebben een verweerschrift ingediend.
    
    Vervolgens is het onderzoek gesloten.
    
    
    2. Overwegingen
    
    Ten aanzien van het hoger beroep van de vreemdeling
    
    2.1. Hetgeen in het hoger-beroepschrift is aangevoerd en voldoet aan het bepaalde in artikel 85, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000), kan niet tot vernietiging van de aangevallen uitspraak leiden. Omdat het aldus aangevoerde geen vragen opwerpt die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven, wordt, gelet op artikel 91, tweede lid, van deze wet, met dat oordeel volstaan.
    
    2.2. Het hoger beroep is kennelijk ongegrond.
    
    2.3. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    Ten aanzien van het hoger beroep van de staatssecretaris
    
    2.4. In de enige grief klaagt de staatssecretaris dat de rechtbank, door in het kader van de beoordeling van het beroep van de vreemdeling op artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: het EVRM) te overwegen dat de staatssecretaris niet heeft onderzocht of in de nabije toekomst de situatie in Iran zich niet zodanig zal hebben ontwikkeld, gelet op de bestaande bedreigingen en intimidaties van christenen in Iran, waarvan in de algemene ambtsberichten van de minister van Buitenlandse Zaken melding wordt gemaakt, dat voor moslims die zich tot het christendom hebben bekeerd bij terugkeer een reëel risico bestaat op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM, niet heeft onderkend dat volgens het thans geldende beleid inzake Iraanse bekeerlingen, dat is neergelegd in het Wijzigingsbesluit Vreemdelingencirculaire, nr. 2007/15, (Stcrt. 27 juli 2007, nr. 143, p. 8; hierna: het WBV 2007/15) en is gebaseerd op voormelde ambtsberichten, het enkel aannemelijk maken van de nieuwe geloofsovertuiging onvoldoende is om voor vergunningverlening in aanmerking te komen. Daarvoor dient de desbetreffende vreemdeling tevens aannemelijk te maken dat hij voor zijn vertrek uit Iran om andere redenen dan zijn nieuwe geloofsovertuiging problemen heeft ondervonden. Voorts heeft de rechtbank, door bij haar oordeel zwaarwegende betekenis toe te kennen aan de goedkeuring van een eerste lezing van het wetsvoorstel van 23 december 2007 tot wijziging van het Iraanse Wetboek van Strafrecht (hierna: het wetsvoorstel), in die zin dat afvalligen van de islam met de doodstraf worden bestraft, niet onderkend dat dit wetsvoorstel nog niet definitief was aangenomen en niet vooruitgelopen kan worden op een onzekere toekomstige gebeurtenis, aldus de staatssecretaris. 
    
    2.4.1. In het WBV 2007/15 heeft de staatssecretaris, voor zover thans van belang, Iraanse vreemdelingen die in Nederland tot het christendom zijn bekeerd, aangewezen als specifieke groep, ten aanzien van wie paragraaf C2/2.6 van de Vreemdelingencirculaire 2000 van toepassing is en geldt dat zij op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw 2000 in aanmerking kunnen komen voor verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd wanneer zij aannemelijk maken dat zij bekeerd zijn en dat zij al problemen hebben ondervonden om andere redenen dan de nieuwe geloofsovertuiging, die op zichzelf onvoldoende redenen vormen om een verblijfsvergunning asiel te verlenen. 
    
    2.4.2. De beleidsconclusies in het hiervoor weergegeven beleid zijn, naar in het WBV 2007/15 is vermeld, mede gebaseerd op het algemeen ambtsbericht van de minister van Buitenlandse Zaken inzake Iran van juni 2007. Uit dat ambtsbericht, zoals geactualiseerd op 12 februari 2008, blijkt dat bekeringsactiviteiten in Iran verboden zijn en dat repressie, intimidatie en arrestaties van christenen kunnen plaatsvinden, vooral als sprake is van een actieve bekering van moslims. Het vorenstaande is bevestigd in het algemeen ambtsbericht van 22 juli 2008, waarbij voorts is vermeld dat er geen aanwijzingen zijn dat de houding van de autoriteiten zich in de verslagperiode jegens - bekeerde - christenen heeft gewijzigd. Voorts is in deze ambtsberichten vermeld dat niet bekend is of in de verslagperiode geweld is gebruikt tegen christenen dan wel tegen tot het christendom bekeerde voormalige moslims. In het ambtsbericht van 22 juli 2008 is tevens melding gemaakt van de omstandigheid dat de Iraanse president het wetsvoorstel, waardoor terdoodveroordeling voor afvalligheid mogelijk wordt, ter goedkeuring aan het Iraanse parlement heeft voorgelegd. Dienaangaande heeft de staatssecretaris zich in een brief aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van 21 oktober 2008 (Kamerstukken II 2008-09, 19637, nr. 1231) op het standpunt gesteld dat hij deze omstandigheid bij de beleidsvorming heeft betrokken, doch dat hij het niet aangewezen acht om vooruit te lopen op onzekere gebeurtenissen. 
    
    2.4.3. Geen grond bestaat voor het oordeel dat de staatssecretaris niet in redelijkheid tot het vaststellen van het in het WBV 2007/15 neergelegde beleid heeft kunnen komen. De inhoud van de ambtsberichten rechtvaardigt niet de conclusie dat een vreemdeling reeds omdat hij in Nederland tot het christendom is bekeerd bij terugkeer naar Iran een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM. Anders dan de rechtbank heeft overwogen, brengt de omstandigheid dat de staatssecretaris geen nader onderzoek heeft ingesteld naar de gevaren waaraan bekeerde moslims bij terugkeer naar Iran zouden kunnen worden blootgesteld en evenmin duidelijkheid heeft kunnen verschaffen over de duur van het proces van definitieve vaststelling en de goedkeuring van de bewoordingen van het wetsvoorstel, niet mee dat moet worden geoordeeld dat een vreemdeling wel zodanig risico loopt. 
    
    2.4.4. Gelet op het stadium van de behandeling waarin het wetsvoorstel verkeerde, heeft de staatssecretaris terecht geen aanleiding gezien bij de beoordeling van de asielaanvraag reeds uit te gaan van de inwerkingtreding daarvan. Voorts heeft hij zich, gelet op de opmerking in de ambtsberichten dat niet bekend is of in de verslagperiodes geweld tegen - bekeerde - christenen is gebruikt, en bij gebreke van concrete aanwijzingen voor het tegendeel, terecht op het standpunt gesteld dat de vreemdeling niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Iran louter vanwege zijn bekering het reële risico loopt slachtoffer te worden van een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM. De rechtbank heeft derhalve in de genoemde omstandigheden ten onrechte grond gevonden voor het oordeel dat het besluit van 11 augustus 2008 wegens strijd met artikel 3:2 en artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht niet in stand kan blijven. De grief slaagt.
    
    2.5. Het hoger beroep is kennelijk gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, overweegt de Afdeling als volgt.
    
    2.6. De vreemdeling heeft aan zijn op 13 november 2006 ingediende aanvraag ten grondslag gelegd dat hij in Nederland tot het christendom is bekeerd. Ter staving hiervan heeft hij een doopcertificaat van de Perzische Kerk Kores overgelegd, waarin is vermeld dat hij op 16 juli 2006 in die kerk te Apeldoorn is gedoopt. 
    
    2.7. Nu in de eerdere asielprocedure bij besluit van 30 augustus 2005 het asielrelaas van de vreemdeling ongeloofwaardig is geacht en de vreemdeling dienaangaande in de onderhavige procedure geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden heeft aangevoerd, staat in rechte vast dat niet aannemelijk is dat hij in Iran problemen heeft ondervonden om andere redenen dan zijn geloofsovertuiging. Hieruit volgt dat de vreemdeling aan het in het WBV 2007/15 neergelegde beleid geen aanspraak op verlening van een verblijfsvergunning kan ontlenen. 
    
    2.8. Het vorenstaande laat evenwel onverlet dat de vreemdeling ook buiten het in het WBV 2007/15 neergelegde beleid een beroep kan doen op artikel 3 van het EVRM. Om een geslaagd beroep op deze verdragsbepaling te doen, dient hij aannemelijk te maken dat hij bij terugkeer naar zijn land van herkomst een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met voormeld artikel. Door te wijzen op het wetsvoorstel heeft hij dat, gelet op hetgeen hiervoor onder 2.4.3. en 2.4.4. is overwogen, niet gedaan. Derhalve bestaat geen grond voor het oordeel dat de staatssecretaris ten onrechte heeft geweigerd hem op de voet van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw 2000 een verblijfsvergunning te verlenen. 
    
    2.9. Het beroep van de vreemdeling tegen het besluit van 11 augustus 2008 is ongegrond.
    
    2.10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    3. Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    
      I. verklaart het hoger beroep van de vreemdeling ongegrond;
      II. verklaart het hoger beroep van de staatssecretaris gegrond;
      III. vernietigt de uitspraak van de rechtbank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats 's Hertogenbosch, van 12 maart 2009 in zaak nr. 08/31448;
      IV. verklaart het door de vreemdeling bij de rechtbank in die zaak ingestelde beroep ongegrond.
    
    
    
    Aldus vastgesteld door mr. H.G. Lubberdink, voorzitter, en mr. B. van Wagtendonk en mr. M.G.J. Parkins de Vin, leden, in tegenwoordigheid van mr. W.M.P. van Gemert, ambtenaar van Staat.
    
    
    
      w.g. Lubberdink
      voorzitter
    
    
    
      w.g. Van Gemert
      ambtenaar van Staat
    
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 6 oktober 2009
    
    
      205.
      Verzonden: 6 oktober 2009
    
    
    
      Voor eensluidend afschrift,
      de secretaris van de Raad van State,
      voor deze,
    
     
    
      mr. H.H.C. Visser,
      directeur Bestuursrechtspraak