ECLI:NL:RVS:2019:2021, Raad van State, 26-06-2019, 201806806/1/A1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2019-06-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 5 april 2017 heeft het college, voor zover thans van belang, [appellant] onder aanzegging van dwangsommen gelast de loods op het perceel [locatie 1] te Wouw te verwijderen en verwijderd te houden en hem gelast de bedrijfsmatige activiteiten in de loods te staken en gestaakt te houden.

201806806/1/A1.
    Datum uitspraak: 26 juni 2019
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    [appellant], wonend te Wouw, gemeente Roosendaal,
    tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 3 juli 2018 in zaak nr. 17/7389 in het geding tussen:
    [appellant]
    en
    het college van burgemeester en wethouders van Roosendaal.
    Procesverloop
    Bij besluit van 5 april 2017 heeft het college, voor zover thans van belang, [appellant] onder aanzegging van dwangsommen gelast de loods op het perceel [locatie 1] te Wouw te verwijderen en verwijderd te houden en hem gelast de bedrijfsmatige activiteiten in de loods te staken en gestaakt te houden.
    Bij besluit van 4 oktober 2017 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard en het besluit van 5 april 2017 in stand gelaten.
    Bij uitspraak van 3 juli 2018 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
    Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
    [appellant] heeft nadere stukken ingediend.
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 3 mei 2019, waar [appellant], bijgestaan door mr. C.G.A. Mattheussens, advocaat te Roosendaal, en het college, vertegenwoordigd door mr. S.N. van den Heykant, zijn verschenen.
    Overwegingen
    Inleiding
    1.    Het perceel waarop de loods zich bevindt, maakt onderdeel uit van het [woonwagencentrum]. [appellant] gebruikt de loods voor zijn auto- en reparatiebedrijf. Ingevolge het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Buitengebied Wouw" rust op het perceel (hierna: het woonperceel) de bestemming "Wonen-2" en de functieaanduiding "Woonwagenstandplaats". Ingevolge artikel 24.1, aanhef en onder b, van de planregels, zijn deze gronden bestemd voor woonwagenstandplaatsen.
        Van het woonwagencentrum maken ook gronden deel uit waaraan in het bestemmingsplan de bestemming "Bedrijf" is toegekend en waarop bedrijfsactiviteiten zijn toegestaan (hierna: het bedrijfsterrein).
        Vast staat dat voor de bouw van de loods op het woonperceel een omgevingsvergunning is vereist, terwijl die niet is verleend en dat de bedrijfsmatige activiteiten die in de loods plaatsvinden, in strijd zijn met het bestemmingsplan. Het college is daarom bevoegd om handhavend op te treden. De rechtbank heeft geoordeeld dat het beroep van [appellant] op het vertrouwensbeginsel en op het gelijkheidsbeginsel niet slaagt. [appellant] kan zich daarmee niet verenigen.
    Vertrouwensbeginsel
    2.    [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat zijn beroep op het vertrouwensbeginsel niet slaagt. Hij voert daartoe aan dat het college van burgemeester en wethouders van Wouw - de rechtsvoorganger van het college - (hierna ook: het college) heeft toegezegd dat de loods mocht blijven staan en mocht worden gebruikt voor zijn bedrijf, totdat een nieuwe loods op het bedrijfsterrein is gerealiseerd. Een nieuwe loods is niet gerealiseerd, zo stelt hij. [appellant] wijst ter onderbouwing van de gestelde toezegging op een brief van 2 februari 1996 en diverse andere stukken van het college alsmede een verslag van een bewonersbijeenkomst van woningcorporatie Aramis Allee Wonen op 10 december 2009. Daarnaast is volgens [appellant] door een ambtenaar tijdens een gesprek in september 2006 mondeling toegezegd dat de loods mocht blijven staan. [appellant] voert verder aan dat het college gedurende lange tijd niet handhavend heeft opgetreden tegen de loods en dat ook daaraan het gerechtvaardigde vertrouwen kan worden ontleend dat de loods mocht blijven staan en mocht worden gebruikt voor zijn bedrijf.
    2.1.    Zoals de Afdeling heeft overwogen in de uitspraak van 29 mei 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1694, dient, om aan te nemen dat een toezegging is gedaan, degene die zich beroept op het vertrouwensbeginsel aannemelijk te maken dat sprake is van uitlatingen en/of gedragingen van ambtenaren die bij de betrokkene redelijkerwijs de indruk wekken van een welbewuste standpuntbepaling van het bestuur over de manier waarop in zijn geval een bevoegdheid al dan niet zal worden uitgeoefend.
    2.2.    In een brief van 23 oktober 1995 heeft het college [persoon A], de vader van [appellant], verzocht om medewerking te verlenen aan het laten nemen van bodemmonsters op het bedrijfsterrein. In de door [appellant] genoemde brief van 2 februari 1996 heeft het college de gebruikers van het bedrijfsterrein geïnformeerd over een voorgenomen ontruiming daarvan en de voorgenomen bouw van een nieuwe loods. In een memo van 6 september 2005 worden mogelijkheden geschetst voor het saneren van de bodem van het bedrijfsterrein. In een ongedateerde memo is een advies gegeven over verder onderzoek naar bodemverontreiniging op het bedrijfsterrein. In het verslag van een bewonersbijeenkomst op 10 december 2009 staat, voor zover thans van belang, dat is voorgenomen om de situatie met betrekking tot de loods op het bedrijfsterrein op papier te regelen, zodat de bewoners op dezelfde wijze gebruik kunnen blijven maken van de loodsen.
        De Afdeling is met de rechtbank van oordeel dat uit deze stukken niet blijkt dat dat het college heeft ingestemd met de aanwezigheid en het gebruik van de loods op het woonperceel. De stukken waaruit de toezegging volgens [appellant] zou blijken, zien namelijk uitsluitend op het bedrijfsterrein. Daar komt nog bij dat geen van deze stukken aan [appellant] is gericht. Verder is niet duidelijk op welke loodsen wordt gedoeld in het verslag van de bewonersbijeenkomst, zodat ook daarom daaruit niet kan worden afgeleid dat een toezegging is gedaan over de loods op het woonperceel. Ook de stelling van [appellant] dat namens het college mondeling aan hem is toegezegd dat de loods mocht blijven staan, is onvoldoende om een dergelijke toezegging aan te nemen, nu dat niet met stukken is onderbouwd.
        Dat het college gedurende lange tijd niet handhavend heeft opgetreden tegen de aanwezigheid en het gebruik van de loods, terwijl het op de hoogte zou zijn van de aanwezigheid daarvan, betreft geen omstandigheid op grond waarvan gerechtvaardigd vertrouwen is gewekt. Daargelaten of het college op de hoogte was van de overtreding, is de enkele omstandigheid dat het college bekend was met de overtreding, maar daartegen gedurende langere tijd niet heeft opgetreden, in dit geval onvoldoende om tot het oordeel te komen dat het college daardoor het gerechtvaardigde vertrouwen heeft gewekt dat daartegen niet meer handhavend zou worden opgetreden.
        Gelet op het voorgaande heeft de rechtbank terecht geconcludeerd dat [appellant] niet aannemelijk heeft gemaakt dat het college het gerechtvaardigde vertrouwen heeft gewekt dat van handhavend optreden zou worden afgezien.
        Het betoog faalt.
    Gelijkheidsbeginsel
    3.    [appellant] betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat het college in strijd heeft gehandeld met het gelijkheidsbeginsel door handhavend op te treden tegen de loods en gevallen die in relevant opzicht gelijk zijn, ongemoeid te laten. Daarbij wijst hij op het gebruik door [persoon B] van een loods aan de [locatie 2].
        [appellant] voert verder aan dat uit uittreksels van het Handelsregister van de Kamer van Koophandel blijkt dat op de percelen [locatie 3] en [locatie 4] bedrijfsmatige activiteiten, respectievelijk een kapperszaak en een klusbedrijf, worden uitgeoefend, wat in strijd is met de ter plaatse geldende bestemming "Wonen-2". Daarbij verwijst hij naar het huisnummerbordje van het pand op het perceel [locatie 3], met daarop de tekst "[Kapsalon]".
        [appellant] wijst tot slot op een nissenhut op het perceel [locatie 2], die volgens hem eveneens in strijd is met het bestemmingsplan en waartegen evenmin handhavend wordt opgetreden.
    3.1.    Zoals ook de rechtbank heeft overwogen, bevindt de loods van [persoon B] zich op het bedrijfsterrein. Daarvoor geldt een andere bestemming en daarop zijn bedrijfsactiviteiten toegestaan. Dat betekent dat wat betreft het gebruik van de loods de situatie op het perceel [locatie 2] reeds daarom niet in relevant opzicht gelijk is aan de met het bestemmingsplan strijdige situatie op het woonperceel. Verder heeft het college bij besluit van 27 februari 2018 aan [persoon B] een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van zijn loods.
        De door [appellant] overgelegde gegevens uit de uittreksels van het Handelsregister van de Kamer van Koophandel en de foto met het huisnummerbordje zijn onvoldoende om aan te nemen dat op de percelen [locatie 3] en [locatie 4] daadwerkelijk activiteiten worden verricht die in strijd zijn met het bestemmingsplan. Het college heeft te kennen gegeven niet bekend te zijn met feitelijke bedrijfsactiviteiten op de percelen [locatie 3] en [locatie 4]. De Afdeling ziet geen aanleiding om aan de juistheid van die stelling te twijfelen. De situatie op deze percelen is derhalve niet in relevant opzicht gelijk aan de situatie op het woonperceel.
        Geen aanleiding bestaat voor het oordeel dat, zoals het college heeft gesteld, niet inhoudelijk kan worden ingegaan op de door [appellant] eerst in hoger beroep als gelijk geval genoemde nissenhut. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel kan in dit geval in hoger beroep nader worden onderbouwd met gevallen die bij de rechtbank nog niet waren genoemd. Het college heeft medegedeeld dat de nissenhut inderdaad in strijd met de geldende regels aanwezig is en dat daartegen handhavend wordt opgetreden. Geen aanleiding bestaat om te twijfelen aan de juistheid van deze stelling. De nissenhut is dan ook geen geval dat in relevant opzicht gelijk is.
        Gelet op wat hiervoor staat, heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat het college het besluit op bezwaar niet heeft genomen in strijd met het gelijkheidsbeginsel.
        Het betoog faalt.
    Slotoverwegingen
    4.    Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    5.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    Beslissing
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    Aldus vastgesteld door mr. J.Th. Drop, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. R. van Heusden, griffier.
    w.g. Drop    w.g. Van Heusden
    lid van de enkelvoudige kamer    griffier
    Uitgesproken in het openbaar op 26 juni 2019
    163-912.