ECLI:NL:RBDHA:2025:12081, Rechtbank Den Haag, 02-07-2025, NL25.27102
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-07-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaringsmaatregel o.g.v. artikel 59a, eerste lid van de Vreemdelingenwet 2000, kwetsbaar, lichter middel.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Rotterdam
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL25.27102
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [naam eiser] , eiser
    
      V-nummer: [V-nummer]
      (gemachtigde: mr. S.C. van Paridon),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder
    (gemachtigde: mr. J.S.W. Boorsma).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 18 juni 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 25 juni 2025 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen S. Mahed. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt zich op het standpunt dat hij een kwetsbaar persoon is in de zin van artikel 3, negende lid, van de Terugkeerrichtlijn, waardoor verweerder gehouden is bijzondere aandacht te besteden aan zijn situatie. Volgens eiser heeft verweerder in de maatregel onvoldoende gemotiveerd hoe zijn kwetsbaarheid uitwerking heeft op de bewaring, en of dit aanleiding geeft om een lichter middel toe te passen. Volgens eiser is er dan ook sprake van een motiveringsgebrek. 
    
    2. Verweerder heeft niet weersproken dat eiser een kwetsbaar persoon is en dat verweerder daarom gehouden is bijzondere aandacht te besteden aan zijn situatie. In de maatregel is vermeld dat eiser een aangeboren lichamelijke beperking heeft waardoor hij grotendeels rolstoelafhankelijk is. Verder blijkt uit de maatregel dat verweerder het detentiecentrum Rotterdam (DCR) vooraf in kennis heeft gesteld van de beschikbare medische gegevens om eisers medische zorg zo optimaal te kunnen voorbereiden. Daarnaast zou op de dag dat eiser in DCR zou worden geplaatst (op 18 juni 2025) een medische dienst aanwezig zijn. Eiser zou hier een intake krijgen en de medische dienst zou beoordelen in hoeverre hij medische zorg nodig heeft en er zorg voor dragen dat eiser de juiste medische zorgverlening krijgt. Verder wijst verweerder terecht op de gelijkwaardige zorg in detentie en stelt verweerder vast dat eisers gedrag en gemoedstoestand geen aanleiding hebben gegeven voor het standpunt dat de zorg in detentie niet toereikend is. Hieruit volgt naar het oordeel van de rechtbank dat verweerder eisers kwetsbaarheid voldoende heeft betrokken bij de afweging om wel of geen lichter middel toe te passen. Voor zover eiser aanvoert dat verweerder een lichter middel had moeten toepassen heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank bij de belangenafweging terecht betrokken dat er, gelet op de zware en lichte gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd en de ambtshalve toetsing doorstaan, sprake is van een significant risico op onttrekking. De eerder opgelegde meldplicht heeft niet tot overdracht geleid, omdat eiser heeft geweigerd om mee te werken aan een eerder geplande overdracht op 7 mei 2025. Eiser heeft verder ook niet nader onderbouwd waarom de bewaring voor hem onevenredig bezwarend is. De beroepsgrond slaagt niet. 
    
    
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    3. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtsmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
    
    
      
        Conclusie 
      
    
    4. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
      - verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.