ECLI:NL:RVS:2003:AN8347, Raad van State, 19-11-2003, 200206834/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2003-11-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Bij besluit van 10 februari 2000 heeft de raad van de gemeente Den Haag (hierna: de raad) aan appellante op grond van de Verordening nadeelcompensatie Souterrain Grote Marktstraat/Kalvermarkt (hierna: de verordening) een bedrag van ƒ 12.023,59 (€ 5.456,07) aan nadeelcompensatie over de periode maart tot en met december 1997 en een bedrag van ƒ 8.027,50 (€ 3.642,72) wegens te vergoeden advieskosten toegekend.

200206834/1.    
      Datum uitspraak: 19 november 2003
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    [appellante], gevestigd te [plaats],
    
    tegen de uitspraak van de rechtbank te 's-Gravenhage van 4 november 2002 in het geding tussen:
    
    appellante
    
    en
    
    de raad van de gemeente Den Haag.
    
    1.    Procesverloop
    
    Bij besluit van 10 februari 2000 heeft de raad van de gemeente Den Haag (hierna: de raad) aan appellante op grond van de Verordening nadeelcompensatie Souterrain Grote Marktstraat/Kalvermarkt (hierna: de verordening) een bedrag van ƒ 12.023,59 (€ 5.456,07) aan nadeelcompensatie over de periode maart tot en met december 1997 en een bedrag van ƒ 8.027,50 (€ 3.642,72) wegens te vergoeden advieskosten toegekend.
    
    Bij besluit van 8 november 2001 heeft de raad het daartegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
    
    Bij uitspraak van 4 november 2002, verzonden op 8 november 2002, heeft de rechtbank te 's-Gravenhage (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellante ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak heeft appellante bij brief van 19 december 2002, bij de Raad van State per faxbericht ingekomen op dezelfde dag, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht.
    
    Bij brief van 28 februari 2003 heeft het college van burgemeester en wethouders (hierna: het college) van antwoord gediend.
    
    De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.
    
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 23 mei 2003, waar appellante, vertegenwoordigd door [gemachtigde], is verschenen. De vertegenwoordiger heeft een pleitnota overgelegd.
    
    Na het sluiten van het onderzoek ter zitting heeft de Afdeling het onderzoek heropend en de zaak verwezen naar een meervoudige kamer.
    
    De hiervoor bedoelde pleitnota is aan de raad toegezonden. De reactie hierop van het college is aan appellante toegezonden.
    
    De Afdeling heeft de zaak verder ter zitting behandeld op 26 augustus 2003, waar appellante, vertegenwoordigd door [gemachtigde], en het college, vertegenwoordigd door mr. D.H. Cramer Bornemann en drs. Chr.J. Padding, gemachtigden, zijn verschenen.
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.    Ingevolge artikel 2, eerste lid, van de verordening, voorzover hier van belang, kan de gemeenteraad, indien een belanghebbende nadeel lijdt, welke rechtstreeks het gevolg is van het project (de bouw van de openbaar vervoertunnel en de parkeergarage onder de Grote Marktstraat), en dit nadeel zijn maatschappelijk aanvaardbaar risico zodanig overschrijdt, dat dit alle relevante omstandigheden in aanmerking genomen redelijkerwijs niet te zijner laste behoort te blijven, besluiten dit nadeel te compenseren.
    
    2.2.    Het hoger beroep van appellante beperkt zich, kort gezegd, tot de wijze waarop het maatschappelijk risico van 15% wordt gehanteerd in de berekening van het bedrag van de nadeelcompensatie, waarbij de cijfers die als uitgangspunt voor de berekening dienen (geprognosticeerde en gerealiseerde omzet, personeelskosten, brutowinstpercentage) niet worden betwist.
    
    2.2.1.    De Afdeling is reeds eerder in haar uitspraak van 5 september 2001, nummer 200004867/1 (aangehecht) tot het oordeel gekomen dat bij toepassing van de verordening het hanteren van een ondergrens in de vorm van het hiervoor bedoelde maatschappelijk risico rechtens niet onaanvaardbaar is te achten. Het voor vergoeding in aanmerking komend nadeel is, naar de rechtbank terecht heeft overwogen, overeenkomstig deze gedragslijn berekend, terwijl er geen feiten of omstandigheden zijn die de raad aanleiding hadden moeten geven om in afwijking van de gedragslijn aan appellante een hogere vergoeding toe te kennen. De rechtbank heeft voorts terecht en op goede gronden overwogen, voorzover hier van belang, dat het feit dat in nadeelcompensatieregelingen van andere bestuursorganen andere percentages worden gehanteerd en het geleden nadeel op een andere wijze wordt berekend, welke berekeningen mogelijk tot hogere bedragen van nadeelcompensatie kunnen leiden, geen aanleiding vormt om terug te komen op het oordeel dat de door de raad gehanteerde gedragslijn bij de behandeling van verzoeken om nadeelcompensatie niet onredelijk is
    
    2.2.2.    Gezien het vorenoverwogene is het hoger beroep ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
    
    2.3.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. C.M. Ligtelijn-van Bilderbeek, Voorzitter, en mr. J.A.W. Scholten-Hinloopen en mr. B.J. van Ettekoven, Leden, in tegenwoordigheid van mr. L. Groenendijk, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Ligtelijn-van Bilderbeek    w.g. Groenendijk
      Voorzitter    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 19 november 2003
    
    164-420.