ECLI:NL:RVS:2002:AE2399, Raad van State, 08-05-2002, 200101894/1
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2002-05-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: -

200101894/1.
      Datum uitspraak: 8 mei 2002
    
    
    
      AFDELING
      BESTUURSRECHTSPRAAK
    
    
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    
    
      1.        burgemeester en wethouders van Texel,
      2.        [appellant sub 2], wonend te [woonplaats],
      appellanten
    
    
    tegen de uitspraak van de president van de arrondissementsrechtbank te Alkmaar van 8 februari 2001 in het geding tussen:
    
    [appellant sub 2], wonend te [woonplaats]
    
    en
    
    burgemeester en wethouders van Texel.
     
    1.    Procesverloop
    
    Bij besluit van 8 augustus 2000 hebben appellanten sub 1 (hierna: burgemeester en wethouders) [appellant sub 2] onder oplegging van een last onder dwangsom aangeschreven de woning aan de [locatie] te [plaats] uiterlijk vóór of op 15 september 2000 permanent te (doen laten) bewonen en permanent bewoond te houden.
    
    Bij besluit van 28 november 2000 hebben burgemeester en wethouders het daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Dit besluit en het advies van Commissie bezwaar- en beroepschriften van 14 november 2000, waarnaar in het besluit wordt verwezen, zijn aangehecht.
    
    Bij uitspraak van 8 februari 2001, verzonden op 19 maart 2001, heeft de president van de arrondissementsrechtbank te Alkmaar (hierna: de president) het daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, de bestreden beslissing op bezwaar vernietigd en bepaald dat burgemeester en wethouders een nieuwe beslissing op het bezwaarschrift nemen met inachtneming van de uitspraak. Deze uitspraak is aangehecht.
    
    Tegen deze uitspraak hebben burgemeester en wethouders bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 20 april 2001, en [appellant sub 2] bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 26 april 2001, hoger beroep ingesteld. Burgemeester en wethouders hebben hun hoger beroep aangevuld bij brief van 16 mei 2001. [appellant sub 2] heeft zijn hoger beroep aangevuld bij brief van 31 mei 2001. Deze brieven zijn aangehecht.
    
    Bij brief van 12 juli 2001 heeft [appellant sub 2] van antwoord gediend.
    
    Bij brief van 27 juli 2001 hebben burgemeester en wethouders van antwoord gediend.
    
    De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 6 november 2001, waar burgemeester en wethouders, vertegenwoordigd door mr. P.A. Bakker en O.W.M. Storms, ambtenaren der gemeente, en [appellant sub 2] in persoon, bijgestaan door zijn gemachtigde mr. J.F. Verheijen, zijn verschenen.
    
    2.    Overwegingen
    
    2.1.        Ingevolge het in hoofdstuk 3 van de Huisvestingsverordening Texel 1994 (hierna: de Verordening) opgenomen artikel 3.1.1 is het bepaalde in dit hoofdstuk van de verordening van toepassing op alle woonruimte.
    
        In artikel 3.1.2, aanhef en onder a, van de Verordening is bepaald dat het verboden is om zonder onttrekkingsvergunning een woonruimte, aangewezen in artikel 3.1.1, geheel of gedeeltelijk aan de bestemming tot bewoning te onttrekken. Onder het onttrekken aan de bestemming tot bewoning wordt in deze Verordening verstaan het slopen of het gebruiken voor een ander doel dan permanente bewoning door het huishouden.
    
    2.2.        Burgemeester en wethouders hebben hun besluit tot het opleggen van een last onder dwangsom gebaseerd op voormelde artikelen in samenhang met artikel 125 van de Gemeentewet en artikel 5:32, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb). Nu bij de behandeling in eerste aanleg is komen vast te staan dat het verbod om zonder vergunning woonruimte aan de bestemming tot bewoning te onttrekken werd overtreden, waren burgemeester en wethouders derhalve bevoegd aan de overtreder een last onder dwangsom op te leggen. 
    
    2.3.        [appellant sub 2] heeft onder meer gesteld dat hij niet aan de last kan voldoen, omdat hij het niet in zijn macht heeft om voor deze voormalige agrarische bedrijfswoning op de woningmarkt een gegadigde voor permanente bewoning te vinden. De woning is gelegen op het perceel waarvan hij erfpachter is, op slechts korte afstand van de bij hem in gebruik zijnde bedrijfsgebouwen, en heeft een huurprijs, welke de gemeentelijke distributiegrens ruimschoots overschrijdt, aldus [appellant sub 2].  Naar hij heeft aangevoerd, zijn pogingen om de woning te verhuren in het verleden op niets uitgelopen. 
    
    De Afdeling overweegt naar aanleiding hiervan het volgende. De last onder dwangsom strekt er ingevolge het bepaalde in het tweede lid van artikel 5:32, van de Awb toe de geconstateerde overtreding ongedaan te maken of verdere overtreding dan wel een herhaling te voorkomen. Het beginsel van de rechtszekerheid brengt mee dat in de last de maatregelen worden omschreven door het treffen waarvan de betrokkene kan voorkomen dat de dwangsom wordt verbeurd, waarbij verder slechts maatregelen mogen worden verlangd, die voor degene aan wie de last wordt opgelegd binnen de begunstigingstermijn uitvoerbaar zijn. Naar het oordeel van de Afdeling voldoet de last in de onderhavige vorm niet aan deze met het oog op de rechtszekerheid te stellen vereisten. De last houdt in dat [appellant sub 2] de woning [locatie] permanent moet (doen laten) bewonen binnen de daarbij gestelde termijn. Niet is evenwel uitgesloten dat permanente bewoning niet door [appellant sub 2], ondanks de nodige inspanningen daartoe, bewerkstelligd kan worden, nu de uitvoering van de last mede van factoren afhankelijk is die [appellant sub 2] niet kan beïnvloeden. 
    
    De Afdeling is dan ook van oordeel dat burgemeester en wethouders, door de hun toekomende handhavingsbevoegdheid op deze wijze aan te wenden, in strijd hebben gehandeld met het rechtszekerheidsbeginsel. 
    
    De president is, zij het op andere gronden, eveneens tot het oordeel gekomen dat de last niet in stand kon blijven.
    
    Gelet op het voorgaande behoeft hetgeen partijen overigens tegen de aangevallen uitspraak hebben aangevoerd geen bespreking meer.
    
    2.4.        Uit het voorgaande volgt dat de hoger beroepen ongegrond zijn. De aangevallen uitspraak dient, zij het met verbetering van de gronden, te worden bevestigd.
    
    2.5.        Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    3.    Beslissing
    
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
    
    Recht doende in naam der Koningin:
    
    bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    Aldus vastgesteld door mr. E.M.H. Hirsch Ballin, Voorzitter, en mr. J.A.W. Scholten-Hinloopen en mr. W. van den Brink, Leden, in tegenwoordigheid van mr. S. Zwemstra, ambtenaar van Staat.
    
    
      w.g. Hirsch Ballin    w.g. Zwemstra
      Voorzitter    ambtenaar van Staat
    
    
    Uitgesproken in het openbaar op 8 mei 2002
    
    91-367.