ECLI:NL:RBDHA:2019:5623, Rechtbank Den Haag, 29-05-2019, AWB - 18 _ 1886
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2019-05-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: In geschil is of verweerder beschikt of een nieuw feit, op grond waarvan hij navorderingsaanslagen kon opleggen. In 2016 heeft verweerder onderzoek gedaan naar door de gemachtigde van eiser ingediende aangiften. De FIOD voert vervolgens een chikwadraattoets uit, waaruit het sterke vermoeden volgt dat in de door de gemachtigde verzorgde aangiften gefingeerde bedragen zijn ingevuld. De rechtbank is van oordeel dat het resultaat van de chikwadraattoets een nieuw feit is, aangezien de IB-aangiften van eiser in eerste instantie geen aanleiding gaven tot een nader onderzoek. De in aftrek gebrachte kosten zijn niet aannemelijk gemaakt. Verweerder heeft de hoorplicht in bezwaar niet geschonden.

Rechtbank DEN HAAG
    
    
      Team belastingrecht
    
    
    
      zaaknummers: SGR 18/1886, SGR 18/1887, SGR 18/1889 en SGR 18/1890
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 29 mei 2019 in de zaken tussen
    
    
      [eiser], wonende te [plaats], eiser
    (gemachtigde: E.H. van der Stelt),
    
    
      en
    
    
    de inspecteur van de Belastingdienst, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Verweerder heeft aan eiser voor de jaren 2013, 2014 en 2015 navorderingsaanslagen  inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV) opgelegd. Voorts heeft verweerder een aanslag IB/PVV 2012 opgelegd aan eiser.
    
    
    
      Verweerder heeft bij uitspraken op bezwaar van 29 januari 2018 de navorderingsaanslagen gehandhaafd en het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV 2012 niet-ontvankelijk verklaard. 
    
    
    
      Eiser heeft daartegen beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Verweerder heeft in aanvulling op zijn verweerschrift een niet geanonimiseerd proces-verbaal van een FIOD-onderzoek naar gedragingen van, onder meer, de gemachtigde van eiseres aan de rechtbank toegezonden en daarbij een beroep gedaan op artikel 8:29 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). 
    
    
    
      Bij beslissing van 31 oktober 2018 heeft de geheimhoudingskamer van de rechtbank het verzoek van verweerder toegewezen. Verweerder heeft een geanonimiseerde versie van het proces-verbaal overlegd.
    
    
    
      Verweerder heeft vóór de zitting een nader stuk ingediend. 
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 18 april 2019. 
      Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door [A], [B] en [C].
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Feiten
      
    
    1. Eiser heeft in zijn aangifte IB/PVV over het jaar 2012, ingediend op 3 april 2013, een bedrag van € 2.131 aan persoonsgebonden aftrek opgevoerd, zijnde specifieke zorgkosten. 
    2. In zijn aangifte IB/PVV over het jaar 2013, ingediend op 2 mei 2014, heeft eiser voor een bedrag van € 3.055 aan persoonsgebonden aftrek opgevoerd, zijnde specifieke zorgkosten. 
    
    3. Eiser heeft in zijn aangifte IB/PVV over het jaar 2014, ingediend op 
    14 april 2015, een bedrag van € 1.466 aan persoonsgebonden aftrek opgevoerd, zijnde specifieke zorgkosten. 
    
    4. Eiser heeft in zijn aangifte IB/PVV over het jaar 2015, ingediend op 11 maart 2016, een bedrag van € 1.329 aan persoonsgebonden aftrek opgevoerd, zijnde specifieke zorgkosten. 
    
    5. Bij het opleggen van de definitieve aanslagen IB/PVV over de jaren 2012, 2013, 2014 en 2015 op 3 april 2013, 2 mei 2014, 14 april 2015 en 11 maart 2016 heeft verweerder deze aftrekposten geaccepteerd.
    
    6. Op 21 december 2015 heeft een familielid van de gemachtigde van eiser verklaard dat het opvoeren van uitgaven door de gemachtigde was geadviseerd, terwijl er geen bewijsstukken waren voor die uitgaven. Voorts heeft verweerder op 4 mei 2016 nogmaals een signaal ontvangen over de gemachtigde van eiser. Naar aanleiding van deze signalen is verweerder in de periode mei tot en met augustus 2016 een onderzoek begonnen naar de gemachtigde van eiser. Verweerder heeft daarbij het klantenbestand van de gemachtigde van eiser in kaart gebracht en een steekproef uitgevoerd. In het kader van de steekproef heeft verweerder 44 aangiften nader onderzocht. 
    
    7. In augustus 2016 heeft verweerder een memo opgesteld omtrent de uitkomsten van het onder 6 genoemde onderzoek. Verweerder heeft tijdens het onderzoek geconstateerd dat van de handmatig gecontroleerde aangiften die door de gemachtigde waren ingediend 52,3% moest worden gecorrigeerd. Naar aanleiding van deze resultaten heeft verweerder de FIOD verzocht om een onderzoek in te stellen. Op 11 oktober 2016 is verzocht om het uitvoeren van een CHI-Kwadraat toets, op 9 november 2016 is deze toets door een opsporingsambtenaar van de FIOD uitgevoerd. Daarbij is onderzoek gedaan naar de persoonsgebonden aftrek in 485 door de gemachtigde ingediende aangiften IB/PVV over de jaren 2012 tot en met 2015. Voor de rubrieken medicijnen en vervoer in die aangiften heeft de opsporingsambtenaar geconstateerd dat aan de hand van de uitkomst van de 
    CHI-Kwadraat toets het sterke vermoeden bestaat dat de getoetste bedragen geen werkelijke bedragen zijn, maar dat zij gefingeerd zijn (blz. 52 van het proces-verbaal van het FIOD-onderzoek). Het proces-verbaal van dit onderzoek is op 8 februari 2017 opgemaakt. 
    
    8. Op 23 januari 2017 is door de FIOD een opsporingsonderzoek gestart naar de gemachtigde van eiser. De gemachtigde wordt ervan verdacht opzettelijk onjuist aangiften inkomstenbelasting op zijn eigen naam en/of op naam van zijn partner en van betrokken belastingplichtigen over de jaren 2012 tot en met 2015 te hebben gedaan. Eiser is niet een van de belastingplichtigen, die in het FIOD-onderzoek zijn betrokken. 
    
    9. Bij brief van 16 maart 2017 heeft verweerder eiser verzocht om informatie over de aftrekposten in zijn aangiften IB/PVV over de jaren 2012, 2013, 2014 en 2015. Eiser heeft daarop niet gereageerd. Gemachtigde heeft vervolgens per email contact gezocht met verweerder hetgeen heeft geresulteerd in een verleend uitstel voor het indienen van stukken. Bij brief van 14 juli 2017 heeft verweerder het uitstel ingetrokken. Op 21 juli 2017 heeft verweerder bij eiser aangekondigd dat hij navorderingsaanslagen gaat opleggen, waarin de in de jaren 2013, 2014 en 2015 opgevoerde specifieke zorgkosten worden gecorrigeerd. 
    
  
  
    Geschil 10. In geschil is of verweerder het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV over 2012 terecht niet-ontvankelijk heeft, of verweerder voor de jaren 2013, 2014 en 2015 beschikt over een nieuw feit en zo nee, of sprake is van kwade trouw, op grond waarvan hij de navorderingsaanslagen kon opleggen. Als verweerder kan navorderen is in geschil of eiser terecht specifieke zorgkosten in aftrek op zijn inkomen heeft gebracht. Voorts is in geschil of eiser ten onrechte niet is gehoord in de bezwaarfase.
    
    11. Ten aanzien van de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar tegen de aanslag IB/PVV 2012 heeft eiser geen standpunt ingenomen. Ten aanzien van de navorderingsaanslagen IB/PVV over 2013, 2014 en 2015 stelt eiser dat geen sprake is van een nieuw feit noch van kwade trouw, zodat niet kan worden nagevorderd. Voorts stelt eiser dat de in aftrek gebrachte specifieke zorgkosten ten onrechte zijn gecorrigeerd. Eiser stelt verder dat hij ten onrechte niet is gehoord in de bezwaarfase, en dat daaraan niet voorbij kan worden gegaan middels artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Ter zitting heeft gemachtigde zich voorts verzet tegen het overleggen van het nadere stuk door verweerder. 
    
    12. Verweerder heeft de stellingen van eiser gemotiveerd weersproken en zich voor wat betreft de aanslag IB/PVV 2012 op het standpunt gesteld dat het bezwaar wegens termijnoverschrijding terecht niet-ontvankelijk is verklaard.
    
    
      
        Beoordeling van het geschil
      
    
    
    
      
        Niet-ontvankelijkheid
      
    
    13. Voor het indienen van een bezwaarschrift geldt een termijn van zes weken. Deze termijn begint op de dag na die van de dagtekening van de aanslag. Dit volgt uit artikel 22j van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr). 
    
    14. Een bezwaarschrift is tijdig ingediend wanneer het voor het einde van de termijn door verweerder is ontvangen. Als het bezwaarschrift per post wordt verstuurd, is het ook tijdig ingediend wanneer het voor afloop van de termijn op de post is gedaan en door verweerder is ontvangen binnen een week na afloop van de termijn. Dit volgt uit artikel 6:9, eerste en tweede lid, van de Awb.
    
    15. Als iemand een bezwaarschrift te laat indient, moet het bestuursorgaan het bezwaar niet-ontvankelijk verklaren. Dat is alleen anders als het niet of niet tijdig indienen van het bezwaarschrift betrokkene niet is toe te rekenen. Dan laat verweerder op grond van artikel 6:11 van de Awb niet-ontvankelijkverklaring als gevolg van die te late indiening achterwege. 
    
    16. Vast staat dat de dagtekening van de aanslag 27 september 2013 is, zodat de termijn voor het indienen van een bezwaarschrift eindigde op 8 november 2013.
    
    17. Het bezwaarschrift is gedagtekend op 20 september 2017 en is bij verweerder ontvangen op 25 oktober 2017. Eiser heeft geen reden voor de termijnoverschrijding gegeven. Naar het oordeel van de rechtbank is geen sprake van een situatie als bedoeld in artikel 6:11 van de Awb die in de weg zou staan aan een niet-ontvankelijkverklaring. Verweerder heeft dus terecht het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep is daarom in zoverre ongegrond.  
    
    
      
        Nader stuk
      
    
    18. Verweerder heeft de uitspraak van rechtbank Gelderland van 28 maart 2019 (ECLI:NL:RBGEL:2019:1351) met betrekking tot een andere cliënt van de gemachtigde van eiser als nader stuk ingediend. Ter zitting heeft gemachtigde zich ertegen verzet dat op dit nader stuk acht wordt geslagen. De rechtbank gaat hieraan voorbij. De indiening van het stuk heeft plaatsgevonden voor het verstrijken van de in artikel 8:58 van de Awb genoemde termijn van 10 dagen, en is derhalve tijdig. Voorts ziet de rechtbank anders dan gemachtigde geen redenen om deze uitspraak buiten beschouwing te laten. 
    
    
      
        Hoorplicht
      
    
    19. Ten aanzien van de stelling van eiser dat sprake is van schending van de hoorplicht overweegt de rechtbank als volgt. Ingevolge artikel 7:3, onder b, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan een bestuursorgaan van het horen van een belanghebbende afzien als het bezwaar kennelijk ongegrond is. Dat is alleen het geval indien er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat de bezwaren niet kunnen leiden tot een andersluidend besluit. Met verweerder is de rechtbank van oordeel dat hiervan in dit geval sprake is. Het bezwaar is namelijk door eiser ondanks meerdere verzoeken van verweerder daartoe niet nader gemotiveerd noch onderbouwd met stukken. Verweerder heeft het bezwaar dan ook terecht kennelijk ongegrond verklaard. 
    
    
      
        Nieuw feit
      
    
    20. Voor het antwoord op de vraag of sprake is van een nieuw feit, moet beoordeeld worden of sprake is van feiten die bij het opleggen van de definitieve aanslagen reeds bij verweerder bekend waren of redelijkerwijs bekend hadden kunnen zijn. Uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat verweerder er in het algemeen op mag vertrouwen dat een aangifte correct is ingevuld en dat alleen indien gerechtvaardigde twijfel bestaat aan de juistheid van de in de aangifte vermelde gegevens, verweerder een nader onderzoek dient in te stellen (vgl. Hoge Raad 31 mei 2013, ECLI:NL:HR:2013:BX7184).
    
    21. De rechtbank is van oordeel dat de aangiften van eiser over de jaren 2013 tot en met 2015 voor verweerder geen aanleiding hoefden te zijn om een nader onderzoek in te stellen. Hierbij speelt mede een rol dat de aangiften een verzorgde indruk maakten en werden verzorgd door een professioneel gemachtigde. Eiser heeft geen feiten of omstandigheden aangedragen op grond waarvan verweerder, na met een normale zorgvuldigheid kennis te hebben genomen van de inhoud van de aangifte van eiser, aan de juistheid van enig daarin opgenomen gegeven in redelijkheid behoorde te twijfelen (vgl. Hoge Raad 11 april 2001, ECLI:NL:HR:2001:AB1005). Omstandigheden die voor verweerder aanleiding hadden moeten zijn om voor de onderhavige jaren nader onderzoek te doen, zijn ook overigens niet gebleken. Gelet op het onder 6-9 beschreven verloop is de rechtbank van oordeel dat verweerder eerst naar aanleiding van het op 9 november 2016 door een opsporingsambtenaar van de FIOD uitgevoerde onderzoek reden had om eiser vragen te stellen over de in de onderhavige jaren geclaimde aftrekposten. Tijdens dat onderzoek is immers het sterke vermoeden ontstaan dat de gemachtigde van eiser in de door hem ingediende aangiften gebruik maakte van gefingeerde getallen.
    
    22. Nu de onderhavige definitieve aanslagen zijn opgelegd op 31 mei 2014, 
    27 mei 2015 en 14 mei 2016 beschikte verweerder naar het oordeel van de rechtbank gelet op hetgeen overwogen onder 21 over een nieuw feit dat navordering rechtvaardigt.  
    
    
      
        Aftrek specifieke zorgkosten 
      
    
    23. Op grond van artikel 6.17 van de Wet Inkomstenbelasting 2001 (Wet IB) zijn uitgaven voor specifieke zorgkosten de uitgaven die wegens ziekte of invaliditeit zijn gedaan voor genees- en heelkundige hulp, voor op voorschrift van een arts verstrekte farmaceutische hulpmiddelen, voor andere hulpmiddelen, voor extra gezinshulp en voor - kort samengevat - reiskosten ziekenbezoek. 
    
    24. De rechtbank stelt voorop dat op eiser de bewijslast rust om aannemelijk te maken dat hij recht heeft op de door hem gevraagde aftrek voor specifieke zorgkosten. Eiser heeft zich op het standpunt gesteld dat hij de kosten terecht in aftrek heeft gebracht. Deze stelling van eiser wordt niet onderbouwt met bewijsstukken. Eiser stelt dat hij wel degelijk bewijsstukken aan verweerder heeft verstrekt en dat verweerder deze is kwijtgeraakt. Los van de vraag of deze stelling van eiser juist is, is hij daarna nog ruimschoots in de gelegenheid gesteld om de bewijstukken aan te leveren. Eiser heeft dat evenwel nagelaten. Ook in beroep heeft eiser geen bewijsstukken overgelegd. De rechtbank is dan ook van oordeel dat eiser de opgevoerde specifieke zorgkosten niet aannemelijk heeft gemaakt. Verweerder heeft de in aftrek gebrachte kosten terecht nagevorderd.
    
    
      
        Belastingrente
      
    
    25. Eiser heeft geen afzonderlijke gronden aangevoerd tegen de berekening van de belastingrente en ook overigens is niet gebleken dat deze is berekend in strijd met het bepaalde in hoofdstuk VA van de Awr.
    
    26. Gelet op wat hiervoor is overwogen dienen de beroepen ongegrond te worden verklaard.
    
    
      
        Proceskosten
      
    
    27. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.	
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.
    
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.D. van Riel, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. P. Jasperse, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 29 mei 2019.
    
    
    
    
    
    
    
    
      griffier							rechter
    
    
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag (team belastingrecht), Postbus 20302, 
      2500 EH Den Haag.