ECLI:NL:RBLIM:2018:11925, Rechtbank Limburg, 21-12-2018, AWB 18/256
Rechtbank Limburg — Uitspraak 
Datum: 2018-12-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Omgevingsrecht

Samenvatting: Betreft verlening van een omgevingsvergunning ter legalisering van de woningsplitsing van de woning. Beleid woningsplitsing niet onredelijk. Verweerder heeft zich op het standpunt mogen stellen dat de vergunningverlening in het kader van een goede ruimtelijke ordening aanvaardbaar is en dat deze niet in strijd is met zijn beleid. Het beroep is ongegrond.

RECHTBANK limburg
  
  
    Zittingsplaats Roermond
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: AWB 18/256
  
  
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 december 2018 in de zaak tussen
    
  
  
    
      
        [eisers]
      , te [woonplaats 1] , eisers
    (gemachtigde: mr. L.A.M.R. Bormans),
  
  
    en
  
  
    
      het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Maastricht, verweerder
    (gemachtigde: mr. M. Vorstermans).
  
  
    Als derde-partij heeft aan het geding deelgenomen: [derde-partij], te [woonplaats 2]
    (gemachtigde: mr. G.J.J.A. van Zeijl).
  
  
    
      Procesverloop 
    
  
  
    Bij besluit van 29 september 2017 verweerder aan derde-partij [derde-partij] (hierna: vergunninghoudster) een omgevingsvergunning verleend ter legalisering van de woningsplitsing van de woning aan de [adres 1] te [plaats] .
  
  
    Bij besluit van 13 december 2017 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eisers ongegrond verklaard.
  
  
    Eisers hebben tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
  
  
    Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 31 oktober 2018.
    Eisers zijn verschenen, bijgestaan door hun gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Tevens zijn vergunninghoudster en haar gemachtigde verschenen.
  
  
    
      Overwegingen
    
  
  1. Vergunninghoudster is eigenaar van de woning aan de [adres 1] (hierna: woning).  Op 29 maart 2017 heeft vergunninghoudster een omgevingsvergunning aangevraagd voor het splitsen van deze woning in twee zelfstandige woningen. 
  2. Verweerder heeft bij het primaire besluit omgevingsvergunning verleend. De vergunning is verleend voor de activiteit bouwen van een bouwwerk als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid onder a, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) en voor de activiteit gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met het bestemmingsplan als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid onder c van de Wabo. Voormelde c-vergunning is verleend met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a sub 2°, van de Wabo in samenhang met artikel 4, onderdeel 9, van bijlage II van het Besluit omgevingsrecht. Aan de vergunning is tevens het door verweerder vastgestelde beleid “Uitvoeringsregels woningsplitsing, woningomzetting en herbestemming monumentale niet voor bewoning bestemde gebouwen”, zoals laatstelijk gewijzigd bij besluit van 18 april 2017 en in werking getreden op 28 april 2017 (hierna: het beleid) ten grondslag gelegd. 
  3. Verweerder heeft bij het bestreden besluit het primaire besluit gehandhaafd. Volgens verweerder voldoet de aanvraag van vergunninghoudster aan het beleid. Volgens verweerder zijn er geen bijzondere omstandigheden om van het beleid af te wijken, zodat de vergunning terecht is verleend.
  
    
      4Eisers wonen aan de [adres 2] respectievelijk [adres 3] . 
    
      Eisers voeren in beroep aan dat door de woningsplitsing sprake is van een planologische verzwaring. In de Burgemeester Van Oppenstraat zijn reeds veel woningen gesplitst of in gebruik voor kamerverhuur, wat een grote impact heeft op de woon- en leefomgeving in deze straat. De woning was op 21 mei 2013 nog niet gesplitst. Volgens het beleid mag splitsing daarom alleen wanneer de woning een woonoppervlakte van minimaal 110 m² heeft. De woning heeft echter een kleinere oppervlakte. Omdat de woning nog niet gesplitst was, geldt ook de voorwaarde dat in de hele gemeente Maastricht per jaar maximaal 40 wooneenheden mogen worden gesplitst, maar ook aan die voorwaarde is niet voldaan. In de woning worden studenten gehuisvest en daarom moeten de in het beleid vermelde afstandseis en het maximumpercentage naar analogie worden toegepast. Verder voeren eisers aan dat in de Burgemeester Van Oppenstraat een structureel tekort aan parkeerplaatsen bestaat en sprake is van parkeeroverlast. Door de woningsplitsing neemt het aantal huishoudens toe en dus ook het aantal benodigde parkeerplaatsen. Verweerder heeft de parkeerproblematiek onvoldoende in kaart gebracht. Niet is onderbouwd waarom voor de woningen [adres 4] en [adres 5] 0,6 parkeerplaats per woning voldoende is.
      Volgens eiser heeft verweerder de onderhavige aanvraag voor woningsplitsing ten onrechte op zichzelf aan het beleid getoetst, zonder rekening te houden met het totaalbeeld in de Burgemeester Van Oppenstraat als gevolg van de reeds gerealiseerde woningsplitsingen en kamerverhuren, Dit totaalbeeld is dat eisers overlast ondervinden van zwerfvuil, lawaai, knaagdieren, geparkeerde auto’s en motoren. 
      Eisers achten het bestreden besluit onzorgvuldig en onvoldoende gemotiveerd. Op grond van de betrokken belangen had verweerder in redelijkheid geen omgevingsvergunning mogen afgeven 
    
    
  
  
    
      5De rechtbank overweegt als volgt.
    
    6. Niet in geschil is dat de woningsplitsing in strijd is met het vigerende bestemmingsplan Maastricht Noordoost. Aan de hand van de beroepsgronden moet worden beoordeeld of verweerder van het bestemmingsplan heeft mogen afwijken, waarbij in het bijzonder van belang is of verweerder heeft gehandeld in overeenstemming met de toepasselijke beleidsregels en met het vereiste dat de vergunde activiteit niet in strijd is met een goede ruimtelijke ordening.
    
    7. Eisers achten het beleid gebrekkig in die zin dat volgens het beleid bij een aanvraag voor woningsplitsing, in de zin van splitsing van een woning in twee of meer zelfstandige woningen, geen rekening wordt gehouden met het aantal woningen in de straat dat reeds gesplitst is of voor kamerverhuur wordt gebruikt. De rechtbank vat dit betoog aldus op dat eisers stellen dat het beleid, nu daarin geen maximum is gesteld aan het aantal in een straat te splitsen woningen, onredelijk is en buiten toepassing dient te blijven.
    
    
      7.1.
      Verweerder heeft toegelicht dat in het beleid alle belangen zorgvuldig zijn afgewogen en uitdrukkelijk is gekeken naar het effect van een vergunning op de leefbaarheid in de buurt. Woningsplitsing betekent een toename van het aantal huishoudens. Bij vestiging van nieuwe kamers in een pand ten behoeve van kamergewijze verhuur (bijvoorbeeld aan studenten), hetgeen in de beleidsregels wordt aangeduid als woningomzetting, moet op grond van het beleid gekeken worden naar het aantal panden in de straat dat reeds voor kamergewijze verhuur wordt gebruikt en naar de afstand tot andere panden met kamergewijze verhuur. Het beleid schrijft dit in het geval van woningsplitsing niet voor. In de praktijk is verweerder op grond van onderzoek en evaluaties namelijk gebleken dat overlast vanuit een gesplitste woning minder vaak voorkomt dan vanuit een pand dat voor kamergewijze verhuur wordt gebruikt. Bij splitsing is sprake van zelfstandige woningen en daardoor een ander gebruik van het pand. Er zijn, in tegenstelling tot bij kamergewijze verhuur, geen gemeenschappelijke ruimtes, zodat er minder kans is dat bewoners van deze woningen overlast geven. Wel zijn ook bij woningsplitsing, mede naar aanleiding van de gehouden inspraak, in het beleid voorschriften opgenomen op pandniveau ten aanzien van de stalling van fietsen, de opslag van huishoudelijk afval en parkeren.
      
    
    
      7.2.
      Uit het voorgaande blijkt naar het oordeel van de rechtbank dat verweerder een bewuste keuze heeft gemaakt om in het beleid bij woningsplitsing geen maximumpercentage of afstandscriterium op straatniveau vast te stellen. In dat verband acht verweerder het leefpatroon en de invloed op de omgeving bij bewoning van een in zelfstandige woningen gesplitst pand vergelijkbaar met het leefpatroon en de invloed op de omgeving bij bewoning van een eengezinswoning. Bewoning van een zelfstandige woning door een student is volgens verweerder ook anders dan kamerbewoning door een student. De rechtbank acht het beleid, gelet op de door verweerder gegeven toelichting, niet onredelijk. Daarbij komt nog dat in dit geval sprake is van slechts één extra woning in het pand en verweerder heeft aangegeven dat het beleid in ontwikkeling is en periodiek geëvalueerd en bijgesteld wordt waarbij rekening wordt gehouden met de belangen van omwonenden, studenten en eigenaars. Voor zover eisers beroepgronden ertoe strekken te betogen dat het beleid wat betreft woningsplitsing onredelijk is volgt de rechtbank hen daarin niet.     
      
      8. Om vast te kunnen stellen welke voorschriften van het beleid van toepassing zijn is van belang of de woningsplitsing reeds vóór 21 mei 2013 heeft plaatsgevonden. Niet in geschil is dat de woningsplitsing na 21 mei 2013 heeft plaatsgevonden. Nu de woning niet vóór 21 mei 2013 is gesplitst, dient de woningsplitsing ingevolge het beleid te voldoen aan de voorwaarde dat de woningsplitsing past binnen het woningbouwprogramma (voorschrift A van het beleid), aan de voorwaarde dat de woning minimaal een oppervlakte heeft van 110 m² (voorschrift C1 van het beleid) en aan de voorwaarde dat de nieuwe woningen voldoen aan de gemeentelijke parkeernormen (voorschrift C3 van het beleid). 
      
      9. Eisers hebben in beroep aangevoerd dat verweerder niet heeft aangetoond dat de splitsing van de woning past binnen het voor de gemeente Maastricht beschikbare contingent van 40 woningen voor 2017. Bij het bestreden besluit ontbreekt volgens eisers een controleerbaar overzicht/telling. Verweerder heeft bij de gedingstukken een “Overzicht woningsplitsing 2017 verleend met contingenten” overgelegd. Volgens dit overzicht past de toevoeging van één woning die als gevolg van de splitsing van de woning plaatsvindt binnen het contingent van 40 woningen dat in 2017 vergund kon worden. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder met dit overzicht, mede in het licht van hetgeen eisers hebben aangevoerd, voldoende aannemelijk gemaakt dat de splitsing van de woning aan voorschrift A1 van het beleid voldoet.
      
      10. Niet betwist is dat op grond van voorschrift C1 van het beleid de vergunning alleen verleend mocht worden als de woning ten tijde van de aanvraag minimaal een woningoppervlakte had van 110 m². Verweerder stelt zich in het verweerschrift op het standpunt dat de woningoppervlakte 112 m² was en daarbij een berekening van deze oppervlakte gevoegd. Volgens eisers was de woningoppervlakte, blijkens het door hen overgelegde woningrapport van het Kadaster van 4 oktober 2017, kleiner dan 110 m² en had de vergunning daarom niet verleend mogen worden.
      
    
    
      10.1.
      Op grond van de begripsbepalingen van het beleid is onder woningoppervlakte te verstaan: de som van alle vloeroppervlakten van alle vertrekken binnen een woning met een minimale hoogte van 2,1 meter. De oppervlakten van aan de woning verbonden en rechtstreeks via de woning bereikbare garages, bergingen etc. met een minimale hoogte van 2,1 meter worden daarbij meegerekend.  
      
    
    
      10.2.
      In het woningrapport dat eisers hebben overgelegd wordt een vloeroppervlakte van de woning vermeld van 106 m². Dit oppervlaktegegeven is volgens het rapport afkomstig van “DataLand B.V.”. Het is de rechtbank niet duidelijk hoe deze oppervlakte is vastgesteld. Eisers hebben hun stelling dat deze is gebaseerd op gemeentelijke informatie niet toegelicht. Daartegenover staat dat verweerder de vloeroppervlakte heeft berekend aan de hand van de bij de omgevingsvergunningaanvraag gevoegde bouwtekening van de woning. Verweerder mocht zich naar het oordeel van de rechtbank daarop baseren. Eisers hebben niet aannemelijk gemaakt dat deze bouwtekening niet overeenkomt met de werkelijke situatie ten tijde van de vergunningaanvraag. Voor zover eisers hebben gesteld dat de dakkapel pas na de aanvraag (dus na 29 maart 2017) is gerealiseerd, treft deze stelling geen doel nu deze met de door verweerder ter zitting overgelegde foto van de dakkapel van 23 maart 2017 voldoende is weerlegd. Eisers hebben ook overigens, ook desgevraagd ter zitting, niet concreet kunnen aangeven op welke onderdelen de berekening die verweerder heeft overgelegd niet juist zou zijn. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding aan de door verweerder berekende woningoppervlakte van 112 m² te twijfelen. 
      
      11. Op grond van het beleid moet de onderhavige woningsplitsing voldoen aan het voorschrift dat de nieuwe woningen in overeenstemming zijn met de gemeentelijke parkeernormen (voorschrift C3 van het beleid). De gemeentelijke parkeernormen zijn neergelegd in de (gepubliceerde) Parkeernormen Maastricht 2017 (Parkeernormen). De Parkeernormen zijn gebaseerd op kencijfers van het CROW, een kennisplatform van infrastructuur, verkeer vervoer en openbare ruimte. De rechtbank acht niet onredelijk dat verweerder de CROW-kencijfers als norm hanteert. Eisers hebben niet betwist dat de woningen die door de splitsing van de woning zijn ontstaan elk een kleinere gebruiksoppervlakte hebben dan 60 m². Op grond van de Parkeernormen geldt voor woningen van deze omvang een parkeernorm van 0,6 parkeerplaats, dus voor beide woningen samen een parkeernorm van 1,2 parkeerplaats.  Op grond van de Parkeernormen wordt voor de ongesplitste woning (groter dan 110 m²) uitgegaan van een parkeerbehoefte van 1,6 parkeerplaats. Dit betekent dat de nieuwe woningen volgens de Parkeernormen niet leiden tot een grotere parkeerbehoefte. Derhalve is voldaan aan voorschrift C3 van het beleid. De door eisers geopperde situatie dat de nieuwe woningen als sociale huurwoningen, waarvoor op grond van de Parkeernormen een parkeernorm van 1,3 parkeerplaats per woning geldt, zijn te beschouwen, doet zich hier niet voor. Zoals ook uit de overgelegde “verklaring uitsluitend verhuur aan studenten” blijkt is in dit geval geen sprake van sociale verhuur, maar van particuliere verhuur door vergunninghoudster. 
      
      12. Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich op het standpunt heeft mogen stellen dat de vergunningverlening in het kader van een goede ruimtelijke ordening aanvaardbaar is en dat deze niet in strijd is met zijn beleid. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
      13. Vergunninghoudster heeft in aansluiting op haar stelling dat eisers ten onrechte beroep hebben ingesteld de rechtbank verzocht om zo mogelijk vergoeding van de door haar gemaakte kosten van rechtsbijstand. De rechtbank vat dit verzoek op als een verzoek om eisers te veroordelen tot vergoeding van deze kosten. Eisers kunnen echter, gelet op artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht, alleen in het geval van kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht in de kosten worden veroordeeld. Daarvan is in dit geval geen sprake. Het verzoek van vergunninghoudster dient daarom te worden afgewezen.
      
      
        
          Beslissing
        
      
      
      
        De rechtbank:
      
      - verklaart het beroep ongegrond.
      - wijst het verzoek van vergunninghoudster om eisers te veroordelen tot vergoeding van rechtsbijstandskosten af.
      
      
        Deze uitspraak is gedaan door mr. T.M. Schelfhout, rechter, in aanwezigheid van 
        mr. A.G.P.M. Zweipfenning, griffier. 
        De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 21 december 2018.
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
      
                            griffier	rechter
      
      
      
      
      
      
        Afschrift verzonden aan partijen op: 21 december 2018.
      
      
      
      
        
          Rechtsmiddel
        
        Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.