ECLI:NL:RBNNE:2016:5560, Rechtbank Noord-Nederland, 20-12-2016, LEE 15/23
Rechtbank Noord-Nederland — Uitspraak 
Datum: 2016-12-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Aanslag afvalstoffenheffing. Eiseres is geen gebruiker in de zin van de Verordening, beroep gegrond.

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
    
    
      Zittingsplaats Groningen
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: LEE 15/23
    
    
    
      
        uitspraak van de meervoudige belastingkamer van 20 december 2016 in de zaak tussen
      
    
    
    
      [eiseres] , te [vestigingsplaats] , eiseres
    (gemachtigde: [gemachtigde eiseres] ),
    
    
      en
    
    
    de heffingsambtenaar van de gemeente Schiermonnikoog, verweerder
    (gemachtigde: [gemachtigde verweerder] ).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Verweerder heeft voor het jaar 2014 met dagtekening 28 februari 2014 aan eiseres ter zake van het object dat op het desbetreffende aanslagbiljet is aangeduid als [object] te [plaats] een aanslag afvalstoffenheffing opgelegd tot een bedrag van € 341,16.
    
    
    
      Bij uitspraak op bezwaar van 25 november 2014 heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard. 
    
    
    
      Eiseres heeft tegen de uitspraken op bezwaar beroep ingesteld.
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 15 december 2015. Namens eiseres is verschenen een kantoorgenoot van de gemachtigde, [kantoorgenoot gemachtigde] , bijgestaan door de heer [bijstand] (namens de [eiseres] .). Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De onderhavige zaak is ter zitting gelijktijdig behandeld met de beroepen van [naam] , bij de rechtbank bekend onder de zaaknummers LEE 15/20 en 15/21, en het beroep van [naam] , bij de rechtbank bekend onder het zaaknummer LEE 15/23. Ter zitting heeft de rechtbank het onderzoek gesloten. 
      Bij brief van 28 januari 2016 heeft de rechtbank partijen meegedeeld dat zij het onderzoek heeft heropend en de zaak heeft verwezen naar de meervoudige kamer van de rechtbank. Met toestemming van partijen is een nadere zitting achterwege gebleven. Vervolgens heeft de rechtbank het onderzoek gesloten. 
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Feiten
      
    
    
    
      1. De rechtbank neemt de volgende, door partijen niet betwiste, feiten als vaststaand aan.
    
    
    
      1.1.
      Eiseres is eigenaar van het appartement [object] (het appartement) te [plaats] . Het appartement maakt deel uit van een complex van 30 appartementen dat is gelegen direct achter hotel [hotel] op [plaats] . Ook dit hotel is  eigendom van eiseres. 
      
    
    
      1.2
      Eiseres verhuurt het appartement samen met het hotel tegen een vaste huurprijs aan [X B.V.] (hierna: [X B.V.] ). [X B.V.] exploiteert het hotel samen met het appartement en andere appartementen die van diverse particulieren (zie 1.3) worden gehuurd.
      
    
    
      1.3
      Voorafgaand aan de exploitatie door [X B.V.] werd het hotel door [Y B.V.] geëxploiteerd. Na het faillissement van het hotel [hotel] zijn op 15 mei 2013 het hotel en 16 appartementen in eigendom overgedragen aan eiseres. Op dezelfde datum zijn door eiseres 15 van de hiervoor genoemde 16 appartementen aan diverse particulieren verkocht en in eigendom overgedragen. Het appartement bleef bij eiseres in eigendom achter. 
      
    
    
      1.4.
      Eiseres heeft geen mogelijkheid tot eigen gebruik van het appartement.
      
    
    
      1.5.
      Bij e-mail van 29 januari 2014 en bij schrijven van 6 februari 2014 heeft verweerder eiseres in kennis gesteld van het besluit om de eigenaren van de appartementen aan te slaan voor de afvalstoffenheffing. 
      
      
      
        
          Geschil en beoordeling
        
      
      
      2. Tussen partijen is in geschil of de aanslag afvalstoffenheffing terecht is opgelegd. 
      
      3. Eiseres stelt zich op het standpunt dat er geen aanslag afvalstoffenheffing aan haar kan worden opgelegd omdat er ter zake van het appartement geen sprake is van huishoudelijke afvalstoffen maar van bedrijfsafvalstoffen. Volgens eiseres is geen sprake van een particuliere huishouding zoals bedoeld in de Wet Milieubeheer (hierna: Wet MB). Het antwoord op de vraag of eiseres - de eigenaar - op grond van artikel 2, tweede lid, onderdeel a, van de Verordening op de heffing en invordering van afvalstoffenheffing 2014 (hierna: de Verordening) als gebruiker kan worden aangemerkt, beantwoordt eiseres ontkennend. 
      
      4. Verweerder stelt zich op het standpunt dat het recreatieappartement in het kader van de afvalstoffenheffing dient te worden gezien als een perceel waarin huishoudelijke afvalstoffen kunnen ontstaan. Ter zitting heeft verweerder gesteld dat eiseres op grond van artikel 2, tweede lid, onderdeel a, van de Verordening als gebruiker dient te worden aangemerkt. Verweerder komt haar inzamelplicht na. De tussen eiseres en [X B.V.] gesloten huurovereenkomst bindt alleen partijen die die overeenkomst zijn aangegaan, aldus verweerder. Volgens verweerder is eiseres dan ook terecht aangeslagen voor de afvalstoffenheffing. 
      
      5. Om redenen van proceseconomie zal de rechtbank eerst een oordeel geven over de stelling van eiseres dat zij niet als gebruiker in de zin van de Verordening kan worden aangemerkt. Verweerder stelt in dat kader dat het enkele feit dat de appartementen aan eiseres ter beschikking staat, voldoende is.
      
      6. Artikel 15.33 van de Wet MB luidt – voor zover hier van belang – als volgt:
      
        “1.	De gemeenteraad kan ter bestrijding van de kosten die voor haar verbonden zijn aan het beheer van huishoudelijke afvalstoffen een heffing instellen, waaraan kunnen worden onderworpen degenen die, al dan niet krachtens een zakelijk of persoonlijk recht, gebruik maken van een perceel ten aanzien waarvan krachtens de artikelen 10.21 en 10.22 een verplichting tot het inzamelen van huishoudelijke afvalstoffen geldt. 
      
      
        2.	Voor de toepassing van het eerste lid, wordt:
      
      
        a.	gebruikmaken van een perceel door de leden van een huishouden aangemerkt als gebruikmaken door het door de in artikel 231, tweede lid, onderdeel b, van de Gemeentewet bedoelde gemeenteambtenaar aangewezen lid van dat huishouden;
      
      
        b.	gebruikmaken door degene aan wie een deel van een perceel in gebruik is gegeven, aangemerkt als gebruikmaken door degene die dat deel in gebruik heeft gegeven, met dien verstande dat degene die het deel in gebruik heeft gegeven, bevoegd is de heffing als zodanig te verhalen op degene aan wie dat deel in gebruik is gegeven;
      
      
        c.	het ter beschikking stellen van een perceel voor volgtijdig gebruik aangemerkt als gebruikmaken door degene die dat perceel ter beschikking heeft gesteld, met dien verstande dat degene die het perceel ter beschikking heeft gesteld, bevoegd is de heffing als zodanig te verhalen op degene aan wie het perceel ter beschikking is gesteld.”
      
      
      7. De Verordening, zoals op 5 november 2013 door de raad van de gemeente Schiermonnikoog is vastgesteld, luidt – voor zover hier van belang – als volgt:
      
    
  
  
    “Artikel 1 Aard van de belasting.
    Onder de naam “afvalstoffenheffing” wordt een directe belasting geheven als bedoeld in artikel 15.33 van de Wet Milieubeheer (Stb. 1994,80).
    
  
  
    Artikel 2 Belastbaar feit en belastingplicht.
    1.	De belasting wordt geheven van degene die in de gemeente gebruik maakt van een perceel ten aanzien waarvan ingevolge de artikelen 10.21 en 10.22 van de Wet milieubeheer een verplichting tot het inzamelen van huishoudelijke afvalstoffen geldt. 
    2.	Voor de toepassing van het eerste lid wordt als gebruiker aangemerkt:
    
      a.	degene die naar de omstandigheden beoordeeld al dan niet krachtens eigendom, bezit, beperkt recht of persoonlijk recht gebruik maakt van het perceel;
    
    
      b.	ingeval een gedeelte van een perceel ten gebruike is afgestaan: degene die dat gedeelte ten gebruike heeft afgestaan.”
    
    
  
  
    Artikel 3 Maatstaf van heffing en belastingtarief.
    1. De belasting bedraagt per perceel per belastingjaar:
    
      
        
          indien dat perceel op 1 januari van het belastingjaar of, indien de belastingplicht aanvangt in de loop van het belastingjaar bij aanvang van de belastingplicht, wordt gebruikt door twee of meer personen € 341,16
        
      
      
        
          (…)”
        
      
    
    
    8. De rechtbank overweegt dat zij voor de uitleg van het criterium "gebruik" aansluiting zoekt bij de in het kader van de gebruikersbelasting OZB gewezen jurisprudentie. In het arrest van de Hoge Raad van 6 januari 2012, nr. 10/02780, ECLI:NL:HR:2012:BV0250, overweegt de Hoge Raad:"3.3. Het middel dat zich tegen dit oordeel richt, slaagt. Als gebruiker van een onroerende zaak in de zin van artikel 220, aanhef en letter a, van de Gemeentewet kan worden aangemerkt degene die de zaak metterdaad bezigt ter bevrediging van zijn behoeften (vgl. HR 7 oktober 1998, nr. 33767, LJN AA2318, BNB 1999/5).". Hieruit volgt dat de Hoge Raad “gebruik” definieert als metterdaad bezigen ter bevrediging van de eigen behoeften. Het voorgaande betekent naar het oordeel van de rechtbank dat voor gebruik in de zin van de afvalstoffenheffing sprake dient te zijn van het metterdaad bezigen van een perceel ter bevrediging van zijn eigen behoeften. De enkele omstandigheid dat het perceel aan eiseres - als eigenaar - ter beschikking staat, is gelet op het voorgaande op zichzelf onvoldoende om eiseres als gebruiker in voormelde zin te kunnen aanmerken (vgl. voormeld arrest HR 6 januari 2012). In zoverre faalt de stelling van verweerder. 
    
    9. Indien en voor zover verweerder stelt dat hij eiseres heeft aangeslagen voor de afvalstoffenheffing omdat – volgens verweerder – sprake zou zijn van de ter beschikking stelling van een perceel door eiseres voor volgtijdig gebruik, overweegt de rechtbank als volgt. 
    
    10. In artikel 15.33, tweede lid, onderdeel c, van de Wet MB is de gebruiksfictie opgenomen op grond waarvan eiseres, indien zij haar perceel voor volgtijdig gebruik ter beschikking stelt, als gebruiker en dus als belastingplichtige kan worden aangemerkt. Naar het oordeel van de rechtbank staat de omstandigheid dat in de onder 7. genoemde Verordening deze gebruiksfictie niet expliciet is opgenomen, op zichzelf niet aan de aanslag in de weg, omdat voor de afvalstoffenheffing de verhuurder van een perceel dat telkens voor betrekkelijk korte perioden pleegt te worden verhuurd, (feitelijk) gebruik maakt van dat perceel (vgl. HR 1 december 1999, nr. 34 301, ECLI:NL:HR:1999:AA3389) en dus als “gebruiker” kan worden aangemerkt. Naar het oordeel van de rechtbank moet het bij ter beschikking stellen voor volgtijdig gebruik, in geval van verhuur, gaan om verhuur van een perceel voor telkens betrekkelijk korte perioden.
    
    11. De rechtbank is echter van oordeel dat eiseres in het onderhavige geval niet kan worden aangemerkt als degene die in de onder 10. bedoelde zin op 1 januari van het belastingjaar (2014) het appartement gebruikte. Dit volgt uit de huurovereenkomst tussen eiseres en [X B.V.] (zie 1.2.). Deze overeenkomst brengt immers mee dat niet eiseres het appartement gebruikte, doch [X B.V.] in het kader van haar café/restaurant en hotelbedrijf. Gelet op de aard van de overeenkomst is geen sprake van het voor betrekkelijk korte perioden verhuren aan derden. Dat voor de verhuur van het appartement geen afzonderlijke huurovereenkomst tussen eiseres (verhuurder) en [X B.V.] (huurder) is opgemaakt, maakt dit niet anders. Door eiseres is immers onweersproken gesteld dat het appartement samen met het hotel voor een vaste huur aan [X B.V.] wordt verhuurd. De onderverhuur van het appartement door [X B.V.] voor eigen rekening en risico aan derden, uit hoofde van de huurovereenkomst door haar aangegaan met eiseres, moet naar het oordeel van de rechtbank worden aangemerkt als het ter beschikking stellen van het appartement aan die derden door [X B.V.] en niet door eiseres (vgl. HR 7 februari 2001, nr. 35865, ECLI:NL:HR:2001:AA9843). 
    
    
    
    
    
      
        Conclusie 
      
    
    12. De beroepsgrond van eiseres dat zij niet als gebruiker in de zin van de Verordening kan worden aangemerkt slaagt. Het voorgaande houdt in dat de overige stellingen van partijen geen bespreking meer behoeven. 
    
    13. Het beroep inzake de aanslag afvalstoffenheffing is gegrond. De rechtbank vernietigt de uitspraak op bezwaar en de aanslag afvalstoffenheffing.
    
    
      
        Griffierecht 
      
    
    14. Omdat de rechtbank het beroep gegrond verklaart, bepaalt de rechtbank dat verweerder aan eiseres het door haar betaalde griffierecht vergoedt.
    
    
      
        Proceskosten 
      
    
    15. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiseres in de beroepsfase gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 992 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 496 en een wegingsfactor 1). 
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank: 
    
    - verklaart het beroep gegrond; 
    - vernietigt de uitspraak op bezwaar;
    - vernietigt de aanslag de aanslag afvalstoffenheffing;
    - bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van de vernietigde uitspraak op bezwaar;
    - draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 328 aan eiseres te vergoeden;
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 992.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. G.B.A. Brummer, voorzitter, en mr. T. Tanghe en mr. B.F. Schuver, leden, in aanwezigheid van mr. T.L. Gaarman-Jonkers, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 20 december 2016. 
    
    
    
    
      w.g. griffier	
      w.g.												voorzitter
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden.