ECLI:NL:GHARL:2013:4677, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 02-07-2013, 12/00627
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden — Uitspraak 
Datum: 2013-07-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Leges. 
        Aanleg glasvezelnetwerk. Disproportionele heffingen?Toepassing Dienstenrichtlijn?

GERECHTSHOF ARNHEM - LEEUWARDEN
    Afdeling belastingrecht
    Locatie Arnhem
    
    
      nummer 12/00627
      uitspraakdatum: 2 juli 2013
    
    
    
      
        Uitspraak van de tweede meervoudige belastingkamer
      
    
    
    
      op het hoger beroep van
    
    
    
      
        
          [X] B.V. te [Z] (hierna: belanghebbende)
    
    
    
      tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 12 september 2012, nummer SBR 11/1157
    
    
    
      in het geding tussen belanghebbende en
    
    
    
      
        de heffingsambtenaar van de gemeente Amersfoort (hierna: de heffingsambtenaar)
    
    
    
    
  
  
    
      1Ontstaan en loop van het geding
    
    
      1.1
      De heffingsambtenaar heeft op grond van de Verordening leges 2010 en de Tarieventabel verordening leges 2010 van de gemeente Amersfoort (hierna tezamen ook: de Verordening) aan belanghebbende een aantal legesnota’s opgelegd in verband met de instemming omtrent tijdstip, plaats en werkwijze voor de uitvoering van werkzaamheden als bedoeld in artikel 5.4, eerste lid, van de Telecommunicatiewet (hierna: Tw). In dit hoger beroep zijn van de aan belanghebbende opgelegde legesnota’s de volgende nog in geschil.
      
      
         2010405071 (5 maart 2010) tot een bedrag van € 15.610
         2010405072 (5 maart 2010) tot een bedrag van € 19.449
         2010412922 (11 juni 2010) tot een bedrag van € 26.761
         2010423698 (10 september 2010) tot een bedrag van € 5.935
         2010423699 (10 september 2010) tot een bedrag van € 4.083
         2010423891 (17 september 2010) tot een bedrag van € 21.567
         2010423893 (17 september 2010) tot een bedrag van € 10.701
         2010428368 (25 oktober 2010) tot een bedrag van € 6.627
         2010428371 (25 oktober 2010) tot een bedrag van € 9.083
         2010435154 (27 december 2010) tot een bedrag van € 15.203
         2010435250 (3 januari 2011) tot een bedrag van € 785
         2010435252 (3 januari 2011) tot een bedrag van € 9.555
         2010435253 (3 januari 2011) tot een bedrag van € 4.590
      
      
      
    
    
      1.2
      Op de bezwaarschriften van belanghebbende heeft de heffingsambtenaar bij in één geschrift vervatte uitspraken op bezwaar de legesnota’s gehandhaafd.
    
    
      1.3
      Belanghebbende is tegen die uitspraken in beroep gekomen bij de rechtbank Utrecht (hierna: de Rechtbank). De Rechtbank heeft de beroepen ongegrond verklaard.
      
    
    
      1.4
      Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift ingediend.
      
    
    
      1.5
      Tot de stukken van het geding behoren, naast de hiervoor vermelde stukken, het van de Rechtbank ontvangen dossier dat op deze zaak betrekking heeft, alsmede alle stukken die nadien, al dan niet met bijlagen, door partijen in hoger beroep zijn overgelegd.
      
    
    
      1.6
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 14 mei 2013 te Arnhem. Daarbij zijn verschenen en gehoord namens belanghebbende [zijn gemachtigde] en namens de heffingsambtenaar, [.].
      
    
    
      1.7
      Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt dat aan deze uitspraak is gehecht. 
      
    
  
  
    
      2De vaststaande feiten
    
    
      2.1
      Op grond van een in december 2009 met de gemeente Amersfoort gesloten overeenkomst is belanghebbende belast met de aanleg van een glasvezelnetwerk in die gemeente. Voor de aanleg hiervan heeft belanghebbende aan burgemeester en wethouders van de gemeente Amersfoort, telkens voor een deel van het tracé, instemming verzocht als bedoeld in artikel 5.4, eerste lid, aanhef, en onderdeel b, van de Tw. In verband met deze instemming zijn aan belanghebbende (onder meer) de in 1.1 genoemde legesnota’s opgelegd.
    
    
      2.2
      
        Artikel 1 van de Verordening leges 2010 luidt als volgt.
        	“Artikel 1 Aard van de heffing en belastbaar feit
        	Onder de naam ‘leges’ worden rechten geheven ter zake van het genot van door of 	vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten, genoemd in deze verordening en 	de daarbij behorende tarieventabel.”
        Artikel 19 van de Tarieventabel verordening leges 2010 luidt als volgt.
        	“Hoofdstuk 19 Telecomwet
      
    
    
      19.1
      Het tarief bedraagt ter zake van het in behandeling nemen van een aanvraag 	in verband met het verkrijgen van instemming omtrent tijdstip, plaats en werkwijze 	van uitvoering van werkzaamheden als bedoeld in artikel 5.4, eerste lid van de 	Telecommunicatiewet, voor tracés:
      
        19.1.1
        tot 20 meter€ 326,00
      
      
        19.1.2
        van 20 tot 100 meter€ 516,00
      
    
    
      19.2
      Voor tracés van 100 meter of meer wordt het in 19.1.2 genoemde tarief voor 	elke 100 meter verhoogd met € 97,00
    
    
      19.3
      Het onder 19.1 genoemde tarief wordt voor elke te plaatsen handhole verhoogd 	met € 172,00
    
    
      
      
        In de Telecommunicatiewet is onder meer het volgende opgenomen.
        	“Artikel 5.2
        
          1. De rechthebbende op of de beheerder van openbare gronden is verplicht te 	gedogen dat ten dienste van een openbaar elektronisch communicatienetwerk kabels 	in en op deze gronden worden aangelegd, instandgehouden of opgeruimd.
      
    
  
  
    
      2(…)
    
      
        Artikel 5.4
      
      
        1. De aanbieder van een openbaar elektronisch communicatienetwerk die het 	voornemen heeft werkzaamheden uit te voeren in of op openbare gronden in verband 	met de aanleg, instandhouding of opruiming van kabels, gaat slechts over tot het 	verrichten van deze werkzaamheden indien deze:
      	a. het voornemen daartoe schriftelijk heeft gemeld bij burgemeester en 	wethouders van de gemeente binnen wier grondgebied de uit te voeren 	werkzaamheden plaats zullen vinden, en
      		b. van burgemeester en wethouders instemming heeft verkregen omtrent de 		plaats, het tijdstip en de wijze van uitvoering van de werkzaamheden.
      
        2. Burgemeester en wethouders kunnen om redenen van openbare orde, veiligheid, 	het voorkomen of beperken van overlast, de bereikbaarheid van gronden of 	gebouwen, dan wel ondergrondse ordening in het instemmingsbesluit voorschriften 	opnemen.
    
  
  
    
      3De voorschriften kunnen slechts betrekking hebben op:
    
      	a. de plaats van de werkzaamheden;
      	b. het tijdstip van de werkzaamheden, met dien verstande dat het toegestane 	tijdstip van aanvang, behoudens zwaarwichtige redenen van publiek belang 	als genoemd in het tweede lid, niet later mag liggen dan 12 maanden na de 	datum van afgifte van het instemmingsbesluit;
      	c. de wijze van uitvoering van de werkzaamheden;
      	d. het bevorderen van medegebruik van voorzieningen;
      		e. het afstemmen van de voorgenomen werkzaamheden met beheerders van 		overigen in de grond aanwezige werken.
    
  
  
    
      4(…)”
    
  
  
    
      3Het geschil, de standpunten en conclusies van partijen
    
    
      3.1
      Belanghebbende heeft zich op het standpunt gesteld dat de aan haar opgelegde legesnota’s disproportioneel hoog zijn in verhouding tot de kosten die de gemeente Amersfoort in verband met de verleende instemming redelijkerwijs heeft moeten maken, dan wel, subsidiair, dat de opbrengst van alle legesnota’s in verband met alle instemmingsbesluiten die de gemeente Amersfoort op grond van de Telecommunicatiewet heeft moeten nemen disproportioneel hoog zijn in verhouding tot alle daartoe redelijkerwijs gemaakte kosten. Belanghebbende beroept zich er daarbij op dat zulks in strijd is met artikel 13, tweede lid, van Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (hierna: de Dienstenrichtlijn), dan wel, subsidiair, artikel 12 van Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en diensten (hierna: de Machtigingsrichtlijn). Verder heeft belanghebbende zich op het standpunt gesteld dat het begrip “handhole” onjuist wordt uitgelegd dan wel te vaag is, gelet op het feit dat hiermee feitelijk alle distributiepunten in de heffing worden betrokken.
    
    
      3.2
      De heffingsambtenaar heeft zich op het standpunt gesteld dat de Dienstenrichtlijn niet van toepassing is en dat artikel 13 van de Machtigingsrichtlijn geen beperking geeft aan de vrijheid die de nationale wetgever de gemeenten bij de legesheffing heeft gegeven in de Gemeentewet. De kostendekkendheid dient derhalve te worden bezien op het niveau van de Verordening, waarbij de heffingsambtenaar heeft gesteld dat deze bij lange na niet kostendekkend is. Verder heeft de heffingsambtenaar betwist dat “handhole” iets anders betekent dan distributiepunt.
    
    
      3.3
      Beide partijen hebben voor hun standpunt aangevoerd wat is vermeld in de van hen afkomstige stukken. Daaraan hebben zij ter zitting toegevoegd hetgeen is vermeld in de aan deze uitspraak gehechte processen-verbaal van de zittingen.
    
    
      3.4
      Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank, de uitspraken op bezwaar en de in onderdeel 1.1 genoemde legesnota’s. De heffingsambtenaar concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.
      
    
  
  
    
      4Beoordeling van het geschil
    
    
      4.1
      Op grond van artikel 229b, van de Gemeentewet  moeten de tarieven van rechten die op grond van artikel 229, eerste lid, onder a en b, mogen worden geheven zodanig worden vastgesteld dat de geraamde baten van de rechten niet uitgaan boven de geraamde lasten ter zake (de ‘opbrengstlimiet’). Uit de ontstaansgeschiedenis van de opbrengstlimiet kan worden afgeleid dat deze limiet geldt voor alle in een legesverordening geregelde rechten tezamen, zodat de opbrengstlimiet in beginsel niet noopt tot het inzichtelijk maken van de kostentoerekening aan de afzonderlijke in een dergelijke verordening genoemde diensten (zie Hoge Raad 4 februari 2005, nr. 38.860, LJN: AP1951). Belanghebbende heeft niet betwist dat de geraamde opbrengsten van de diensten die in de Verordening zijn vastgelegd, in de periode waarop de in onderdeel 1.1 genoemde legesnota’s betrekking hebben niet uitgingen boven de geraamde lasten ter zake. Belanghebbende heeft zich evenwel op het standpunt gesteld dat op grond van de Dienstenrichtlijn dan wel de Machtigingsrichtlijn de kostendekkendheid van enkel de aan belanghebbende verleende instemmingsbesluiten dient te worden beoordeeld, dan wel, subsidiair, de kostendekkendheid van alle (ook aan derden) op grond van de Verordening ex artikel 5.4 Tw verleende instemmingsbesluiten.
      
    
    
      4.2
      In artikel 13, tweede lid, van de Dienstenrichtlijn is het volgende bepaald.
      
      
        	“2. De vergunningsprocedures en -formaliteiten mogen geen ontmoedigend effect 	hebben en de dienstverlening niet onnodig bemoeilijken of vertragen. Zij zijn 	gemakkelijk toegankelijk en eventuele kosten voor de aanvragers in verband met hun 	aanvraag zijn redelijk en evenredig met de kosten van de vergunningprocedures in 	kwestie en mogen de kosten van de procedures niet overschrijden.”
      
      
      
        In de Dienstenrichtlijn is evenwel in artikel 2, tweede lid, aanhef, en onder c, bepaald dat die richtlijn niet van toepassing is op elektronischecommunicatiediensten en netwerken, wat de aangelegenheden betreft die vallen onder (onder andere) de Machtigingsrichtlijn. Het Hof zal derhalve eerst bezien of het opleggen van de in geschil zijnde legesnota’s een aangelegenheid betreft die valt onder de Machtigingsrichtlijn.
      
      
    
    
      4.3
      In de Machtigingsrichtlijn is onder meer het volgende opgenomen.
      
      
        	“Artikel 1
        
          	Doel en toepassingsgebied
        
        	1. Deze richtlijn heeft tot doel door middel van harmonisatie en 	vereenvoudiging 	van de regels en voorwaarden inzake machtigingen, een interne markt voor 	elektronische-communicatienetwerken en diensten te realiseren teneinde het 	aanbieden ervan in de Gemeenschap te vergemakkelijken.
        	2. Deze richtlijn is van toepassing op machtigingen in verband met het aanbieden 	van elektronische-communicatienetwerken en -diensten.
      
      
      
        
          Artikel 2
        
        
          	Definities
        
        	1. Voor de toepassing van deze richtlijn zijn de in Richtlijn 2002/21/EG 	(Kaderrichtlijn) gegeven definities van toepassing.
        	2. De volgende definitie is eveneens van toepassing: „algemene machtiging”: 	regelgeving door de lidstaten waarbij rechten worden verleend voor het aanbieden 	van  elektronischecommunicatienetwerken of -diensten en specifieke sectorgebonden 	verplichtingen worden vastgesteld die overeenkomstig de richtlijn kunnen gelden 	voor alle of voor specifieke soorten elektronischecommunicatienetwerken en 	diensten, overeenkomstig deze richtlijn.
      
      
      
        
          	Artikel 12
        
        
          	Administratieve bijdragen
        
        	1. Administratieve bijdragen die worden opgelegd aan ondernemingen die een dienst 	of een netwerk aanbieden in het kader van de algemene machtiging of waaraan een 	gebruiksrecht is verleend:
        	a) dienen uitsluitend ter dekking van de administratiekosten die voortvloeien uit het 	beheer, de controle van en het toezicht op de naleving van het algemene 	machtigingssysteem van de gebruiksrechten en van de specifieke verplichtingen van 	artikel 6, lid 2, die ook de kosten kunnen omvatten voor internationale 	samenwerking, harmonisatie en normering, marktanalyse, controle op de naleving en 	ander markttoezicht, alsmede regelgevende werkzaamheden in het kader van de 	opstelling en handhaving van afgeleide wetgeving en administratieve besluiten, zoals 	besluiten betreffende toegang en interconnectie; en
        	b) worden opgelegd aan individuele ondernemingen volgens een objectieve, 	transparante en  evenredige verdeling, die de extra administratiekosten en daarmee 	samenhangende bijdragen  tot een minimum beperkt.
        	2. Wanneer de nationale regelgevende instanties administratieve bijdragen heffen, 	publiceren zij een jaarlijks overzicht van hun administratieve kosten en het totale 	bedrag van de geïnde bijdragen. In het licht van het verschil tussen het totale bedrag 	aan vergoedingen en het totale bedrag aan administratieve kosten, vinden de nodige 	aanpassingen plaats.
      
      
      
        
          	Artikel 13
        
        
          	Vergoedingen voor gebruiksrechten en rechten om faciliteiten te installeren
        
        	De lidstaten kunnen de betrokken instantie toestaan de gebruiksrechten voor 	radiofrequenties of nummers of rechten om faciliteiten te installeren op, boven of 	onder openbare of particuliere eigendom, te onderwerpen aan vergoedingen die ten 	doel hebben een optimaal gebruik van deze middelen te waarborgen. De lidstaten 	zorgen ervoor dat deze vergoedingen objectief gerechtvaardigd, transparant en niet-	discriminerend zijn en in verhouding staan tot het beoogde doel en zij houden 	rekening met de doelstellingen van artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG 	(Kaderrichtlijn).”
      
      
      
        In Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en diensten (hierna: de Kaderrichtlijn) is onder meer het volgende opgenomen.
      
      
      
        	“Artikel 2
        
          	Definities
        
        	Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:
        	a) „elektronischecommunicatienetwerk”: de transmissiesystemen en in voorkomend 	geval de schakel- of routeringsapparatuur en andere middelen, waaronder 	netwerkelementen die niet actief zijn, die het mogelijk maken signalen over te 	brengen via draad, radiogolven, optische of andere elektromagnetische middelen 	waaronder satellietnetwerken, vaste (circuit- en pakketgeschakelde, met inbegrip van 	internet) en mobiele terrestrische netwerken, elektriciteitsnetten, voor zover deze 	voor overdracht van signalen worden gebruikt, netwerken voor radio- en 	televisieomroep en kabeltelevisienetwerken, ongeacht de aard van de overgebrachte 	informatie;
        	(…)
        	e) „bijbehorende faciliteiten”: de bij een elektronischecommunicatienetwerk en/of 	een elektronischecommunicatiedienst behorende diensten, fysieke infrastructuren en 	andere faciliteiten of elementen die het aanbieden van diensten via dat netwerk en/of 	dienst mogelijk maken en/of ondersteunen of het potentieel hiertoe bezitten en onder 	meer gebouwen of toegangen tot gebouwen, bekabeling van gebouwen, antennes, 	torens en andere ondersteunende constructies, kabelgoten, kabelbuizen, masten, 	mangaten en straatkasten omvatten;
        	(…)
        	g) „nationale regelgevende instantie”: één of meer lichamen die door een lidstaat 	zijn belast met een van de regelgevende taken die in deze richtlijn en de bijzondere 	richtlijnen worden opgelegd;”
      
      
    
    
      4.4
      De heffingsambtenaar heeft zich op het standpunt gesteld dat artikel 13 van de Machtingsrichtlijn ziet op de in geschil zijnde leges en dat dit artikel het heffen van deze leges niet beperkt, nu deze objectief gerechtvaardigd, transparant en niet-discriminerend zijn. Het Hof volgt dit standpunt niet. Indien onder “faciliteiten” in artikel 13 van de Machtigingsrichtlijn mede een geheel “elektronischecommunicatienetwerk” als bedoeld in artikel 2 van de Kaderrichtlijn kan worden begrepen, vormen de in geschil zijnde leges niet een vergoeding waaraan het recht om faciliteiten te installeren is onderworpen. Immers, indien onder “faciliteiten” mede een geheel “elektronischecommunicatienetwerk” moet worden verstaan, wordt het recht om een dergelijk netwerk aan te leggen, gegeven in artikel 5.2 van de Tw en dit recht is als zodanig niet aan enige vergoeding onderworpen. Bovendien hebben de in geschil zijnde leges niet ten doel een optimaal gebruik van het recht om faciliteiten te installeren te waarborgen, zodat zij ook om die reden niet kunnen worden bestreken door dit artikel.
      
    
    
      4.5
      Naar het oordeel van het Hof ziet artikel 12 van de Machtigingsrichtlijn op de in geschil zijnde leges, zulks gelet op het verband dat artikel 5.4 Tw legt tussen het recht een openbaar elektronisch communicatienetwerk aan te leggen en de instemming die nodig is om dit recht daadwerkelijk te kunnen effectueren. Hoewel de leges, zoals hiervoor is geoordeeld, niet direct een vergoeding vormen voor het recht om faciliteiten te installeren, worden deze bijdragen gelet op artikel 5.4 Tw wel onmiskenbaar opgelegd “in het kader van de algemene machtiging”. Namens de heffingsambtenaar is hiertegen ingebracht dat met “de nationale regelgevende instanties” de Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (OPTA) (thans de Autoriteit Consument & Markt) wordt bedoeld en niet een gemeente. Het Hof volgt de heffingsambtenaar niet. Nog daargelaten dat het gebezigde meervoud zich niet laat rijmen met de stelling dat uitsluitend de OPTA wordt bedoeld, vallen de gemeente en al haar (bestuurs)organen blijkens de definitie van artikel 2, aanhef, en onderdeel g, van de Kaderrichtlijn zonder twijfel in beginsel onder het begrip “nationale regelgevende instantie”.
      
    
    
      4.6
      Blijkens artikel 18 van de Machtigingsrichtlijn dienen de lidstaten uiterlijk 24 juli 2003 bepalingen vast te stellen en bekend te maken om te voldoen aan die richtlijn en passen zij die bepalingen toe vanaf 25 juli 2003. De voorwaarden waaraan het heffen van administratieve bijdragen op grond van artikel 12 van de Machtigingsrichtlijn moet voldoen zijn verder onvoorwaardelijk en naar het oordeel van het Hof voldoende bepaalbaar, zodat zij zich lenen voor een richtlijnconforme uitleg van de nationale bepalingen. 
      
    
    
      4.7
      Het bovenstaande brengt mee dat de in geschil zijnde leges enkel mogen dienen ter dekking van de administratiekosten die voortvloeien uit de in artikel 12, eerste lid, aanhef, en onderdeel a, van de Machtigingsrichtlijn genoemde posten (hierna: de artikel 12 opbrengstlimiet). Hoewel deze opbrengstlimiet een andere is dan de opbrengstlimiet van artikel 229b, van de Gemeentewet, zal het Hof mutatis mutandis aansluiting zoeken bij de uitgangspunten zoals geformuleerd door de Hoge Raad in zijn arresten van 24 april 2009, nummer 07/12.961 (LJN: BI1968), respectievelijk 10 april 2009 (nummer 32.747; LJN: BC3691).
      
      
        “3.2.2. Indien een belanghebbende aan de orde stelt of de in artikel 229b, lid 1, van de Gemeentewet bedoelde geraamde baten de in dat artikel bedoelde geraamde 'lasten ter zake' hebben overschreden, dient de heffingsambtenaar inzicht te verschaffen in de desbetreffende ramingen. 
      
      
        3.2.3.
        Indien de belanghebbende ten aanzien van één of meer posten in de raming in twijfel trekt of de post kan worden aangemerkt als een 'last ter zake', dient de heffingsambtenaar nadere inlichtingen over deze post(en) te verstrekken, teneinde - naar vermogen - deze twijfel weg te nemen. 
      
      
        3.2.4.
        Indien de belanghebbende niet stelt dat de in deze inlichtingen begrepen feitelijke gegevens onjuist zijn, heeft de rechter slechts de rechtsvraag te beantwoorden of, uitgaande van die feiten, de desbetreffende post kan worden aangemerkt als een 'last ter zake'. Bij ontkennende beantwoording van die vraag dient hij te beoordelen of daardoor de opbrengstlimiet is overschreden. 
      
      
        3.2.5.
        Indien de belanghebbende wél stelt dat die feitelijke gegevens onjuist zijn, en de heffingsambtenaar deze stelling van de belanghebbende betwist, komt bewijslevering aan de orde. In dat geval draagt de belanghebbende de bewijslast van zijn stelling dat de door de heffingsambtenaar verschafte feitelijke gegevens onjuist zijn, omdat die onjuistheid een voorwaarde is voor het intreden van het rechtsgevolg dat hij inroept (onverbindendheid van de verordening). Na bewijslevering dient de rechter, uitgaande van de feiten die hij bewezen acht, de rechtsvraag te beantwoorden die hiervoor in 3.2.4 is omschreven, en in het licht daarvan te beoordelen of de opbrengstlimiet is overschreden.”
        
        
        
          “3.3.2. In het onderhavige geval is strijd met het voorschrift van artikel 229b, lid 1, van de Wet ontstaan doordat in de raming van de lasten van de inzameling van bedrijfsvuil één of meer posten zijn opgenomen die niet, althans niet volledig dienen ter dekking van de kosten van deze inzameling. In zo'n geval geldt in beginsel dat de tariefstelling in de gemeentelijke verordening slechts partieel onverbindend is, namelijk voor zover - nadat uit de lastenraming de (gedeelten van) posten zijn geëlimineerd die daarin ten onrechte zijn opgenomen - de geraamde baten uitgaan boven de geraamde lasten. Van algehele onverbindendheid is echter sprake indien (a) het de gemeente op voorhand duidelijk moet zijn geweest dat de desbetreffende post(en) (in zoverre) niet diende(n) ter dekking van de kosten waarvoor het recht of de rechten op grond van artikel 229, lid 1, letters a en b, van de Wet en de desbetreffende verordening mochten worden geheven, en bovendien (b) na de eliminatie van de desbetreffende bedragen uit de lastenraming, de geraamde baten in betekenende mate uitgaan boven het gecorrigeerde bedrag van de geraamde lasten.
        
        
      
    
    
      4.8
      Belanghebbende heeft gemotiveerd gesteld dat de in geschil zijnde leges de artikel 12 opbrengstlimiet overschrijden, omdat de opgevoerde lasten geen lasten “ter zake” (van artikel 12 van de Machtigingsrichtlijn) vormen. De heffingsambtenaar heeft zich op het standpunt gesteld dat artikel 12 van de Machtigingsrichtlijn toepassing mist en geen nadere inlichtingen over deze posten verstrekt, teneinde - naar vermogen - deze twijfel weg te nemen. Nu de gemeente er bewust voor heeft gekozen zich bij de tariefstelling van de in geschil zijnde leges niet te laten beperken door artikel 12 van de Machtigingsrichtlijn, moet het de gemeente op voorhand duidelijk zijn geweest dat de door belanghebbende bestreden posten niet dienden ter dekking van de kosten als bedoeld in dat artikel. Bovendien kan  gelet op het feit dat de heffingsambtenaar de twijfel niet naar vermogen heeft weggenomen  niet anders worden geoordeeld dan dat de baten in betekenende mate uitgaan boven het gecorrigeerde bedrag van de lasten. Het Hof constateert verder dat de gemeente niet heeft voldaan aan de op haar rustende verplichting ingevolge artikel 12, tweede lid, van de Machtigingsrichtlijn.
      
    
    
      4.9
      Op grond van het bovenstaande dient aan de gehele Verordening verbindende kracht te worden ontzegd en kunnen de bestreden legesnota’s niet in stand blijven. De overige hoger beroepsgronden van belanghebbende behoeven geen behandeling.
      
      
        
          Slotsom
          
          Op grond van het vorenstaande is het hoger beroep gegrond.
      
      
      
    
  
  
    
      5Proceskosten
    
    
      Het Hof acht termen aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten. Het Hof stelt de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van de beroepen en het hoger beroep heeft moeten maken overeenkomstig het Besluit vast op  € 3.186 ter zake van kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand (te weten 2 punten voor het (hoger) beroepschrift en 2 punten voor het bijwonen het bijwonen van de zitting bij de Rechtbank en het Hof en 0,5 punt voor schriftelijke inlichtingen in de beroepsfase à € 472 per punt met wegingsfactor 1,5.
    
    
    
  
  
    
      6Beslissing
    
    
      Het Gerechtshof:
    
    
      
        vernietigt de uitspraak van de Rechtbank;
      
      
        verklaart de tegen de uitspraken van de heffingsambtenaar ingestelde beroepen gegrond;
      
      
        vernietigt de uitspraken op bezwaar;
      
      
        vernietigt de in onderdeel 1.1 van deze uitspraak vermelde legesnota’s
      
      
        veroordeelt de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende tot een bedrag van € 3.186 en
      
      
        gelast dat de heffingsambtenaar aan belanghebbende het in verband met het (hoger) beroep betaalde griffierechten van € 302, respectievelijk € 466 vergoedt.
      
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. R.A.V. Boxem, voorzitter, mr. J.P.M. Kooijmans en mr. J. van de Merwe, in tegenwoordigheid van mr. J.L.M. Egberts als griffier.
    
    
    
      De beslissing is op 2 juli 2013 in het openbaar uitgesproken.
    
    
    
    
      De griffier is verhinderd deze uitspraak	De voorzitter,
      mede te ondertekenen
    
    
    
    
    
    
      
        
          
            
              
            
            
              (R.A.V. Boxem)
            
          
        
      
    
    
    
      Afschriften zijn aangetekend per post verzonden op 2 juli 2013
      Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij 	
      
        de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), 
      
      
        	Postbus 20303, 
      
      
        	2500 EH  Den Haag. 
      
      Daarbij moet het volgende in acht worden genomen:
    
    
      
        bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;
      
      
        het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:
      
    
    
      	a. de naam en het adres van de indiener;
      	b. de dagtekening;
      	c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;
       	d. de gronden van het beroep in cassatie.
      Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.