ECLI:NL:RBSGR:2012:BZ4229, Rechtbank 's-Gravenhage, 21-12-2012, AWB-11_2636
Rechtbank 's-Gravenhage — Uitspraak 
Datum: 2012-12-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Q was enig aandeelhouder van X B.V. X B.V. en R B.V. vormden een fiscale eenheid. A heeft zijn in privégehouden effectenportefeuilles aan Y B.V. verkocht en overgedragen. In dat jaar waren de aandelenkoersen gedaald. De inspecteur heeft het door X aangegeven verlies in verband met de effecten gecorrigeerd. In geschil is de correctie op de aangifte. Voorts is in geschil of de inspecteur het verdedigingsbeginsel en het fair playbeginsel heeft geschonden. De rechtbank oordeelt dat de inspecteur terecht het verlies heeft gecorrigeerd. De rechtbank acht niet aannemelijk dat partijen bij de verkoop de aandelenkoers van de dag van verkoop hebben gehanteerd.   
        Volgens de rechtbank is er geen sprake van schending van de door X genoemde beginselen van behoorlijk bestuur. De inspecteur verklaart dat er mogelijk nog fouten zitten in zijn eerste waardeberekening. Voorts heeft hij aangeboden om de vastgestelde waarde van de aandelen te verlagen. Gelet hierop vermindert de rechtbank de aanslag. Het beroep is gegrond.

RECHTBANK 'S-GRAVENHAGE
    
    Sector bestuursrecht
    
    zaaknummer: AWB 11/2636
    
    uitspraak van de meervoudige kamer van 21 december 2012 in de zaak tussen
    
    
      [X] B.V., gevestigd te [Z], eiseres
      (gemachtigde: [A]),
    
    
    en
    
    de inspecteur van de Belastingdienst [te P], verweerder.
    
    Procesverloop
    
    Verweerder heeft aan eiseres voor het jaar 2001 een aanslag vennootschapsbelasting (aanslagnummer [nummer 1]; hierna: de aanslag) opgelegd, berekend naar een belastbaar bedrag van € 2.773.448 (f 6.111.876). Tevens is bij afzonderlijke beschikking een bedrag van € 109.671 aan heffingsrente in rekening gebracht.
    
    Verweerder heeft bij brief van 8 maart 2011 toegezegd de aanslag te verminderen tot één berekend naar een belastbaar bedrag van € 1.382.544.
    
    Eiseres heeft daartegen bij brief van 24 maart 2011, ontvangen bij de rechtbank op 25 maart 2011, beroep ingesteld. Eiseres heeft haar beroep bij brief van 31 mei 2011 nader gemotiveerd. 
    
    Bij uitspraak op bezwaar van 31 mei 2011 is de aanslag verminderd tot één berekend naar een belastbaar bedrag van € 1.382.544.
    
    Verweerder heeft bij brief van 29 september 2011 de op de zaak betrekking hebbende stukken overgelegd, waaronder twee identieke cd-roms met daarop digitale audiobestanden van ING-tapes, en een verweerschrift ingediend. Het verweerschrift, inclusief bijlagen en één exemplaar van de cd-roms zijn bij brief van 10 oktober 2011 aan gemachtigde verzonden. Voorts heeft verweerder bij brief van 29 september 2011 nadere stukken bij de rechtbank ingediend betreffende de processen-verbaal van de ING-tapes. Een afschrift hiervan is op 24 oktober 2011 aan gemachtigde van eiseres verzonden.
    
    De rechtbank heeft bij beschikking van 18 oktober 2011 beslist dat de stukken van het selectieoverleg, het projectplan op basis waarvan de casus van de aandeelhouder van eiseres in het selectieoverleg besproken is en de stukken van het tri-partite overleg, op de zaak betrekking hebben en dat verweerder deze dient te overleggen.
    
    Bij brief van 31 oktober 2011, ontvangen door de rechtbank op 3 november 2011, heeft verweerder de stukken voormeld aan de rechtbank overgelegd en haar geïnformeerd dat die stukken aan eiseres kunnen worden overgelegd. Een afschrift van die stukken is op 3 november 2011 aan gemachtigde van eiseres gefaxt.
    
    Gemachtigde van eiseres heeft bij fax/brief van 1 december 2011 een nader stuk ex artikel 8:58 Awb, inclusief bijlagen bij de rechtbank ingediend. Voorts heeft gemachtigde van eiseres bij fax/brief van 2 december 2011 een nader stuk ex artikel 8:58 Awb, inclusief een bijlage bij de rechtbank ingediend. Een afschrift van deze stukken is aan verweerder verstrekt.
    
    
      Het eerste onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 13 december 2011. Namens eiseres is verschenen [A], tot bijstand vergezeld van [B] en [C]. Namens verweerder zijn verschenen [D], [E] en [F]. 
      Eiseres en verweerder hebben ieder een pleitnota voorgedragen en exemplaren daarvan aan de rechtbank en aan de wederpartij overgelegd. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt. Een afschrift hiervan is aan partijen gezonden.
    
    
    
      Verweerder heeft na de zitting van 13 december 2011 de volgende stukken bij de rechtbank ingediend:
      - een brief met als dagtekening 30 maart 2012, inclusief bijlagen; 
      - een fax/brief met als dagtekening 6 april 2012;
      - een fax/brief met als dagtekening 26 april 2012, inclusief bijlagen;
      - een fax/brief met als dagtekening 27 april 2012, inclusief bijlage.
      Een afschrift van deze stukken is aan gemachtigde van eiseres gezonden.
    
    
    
      Gemachtigde van eiseres heeft na de zitting van 13 december 2011 de volgende stukken bij de rechtbank ingediend:
      - een brief van 20 april 2012 waarin hij reageert op het proces-verbaal van de zitting van 13 december 2011;
      - een fax/brief met als dagtekening 27 april 2012, inclusief bijlagen (waaronder een ordner);
      - een fax met dagtekening 4 mei 2012 met een bijlage. 
      Een afschrift van deze stukken is aan verweerder gezonden.
    
    
    
      Het tweede onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 8 mei 2012 te 's-Gravenhage. Namens eiseres is verschenen [A], tot bijstand vergezeld van [B], [C] en [G]. 
      Voorts waren aanwezig: [H], [I], [J], [K] en [L].
      Namens verweerder zijn verschenen [D], tot bijstand vergezeld van [M], [N], [E] en [F].
    
    
    Gemachtigde van eiseres en verweerder hebben ieder een pleitnota aan de rechtbank en aan de wederpartij overgelegd. Eiseres heeft voorts in deze zaak de pleitnota in de zaak AWB 11/2486 aan de rechtbank en aan verweerder overgelegd. Eiseres heeft voorts een pleitnota van [G] aan de rechtbank en aan verweerder overgelegd. Verweerder heeft een ‘reactie op berekening [B] inzake [O]’ overgelegd. 
    
    Na de sluiting van het onderzoek ter zitting heeft gemachtigde bij brief van 12 september 2012 verzocht het onderzoek te heropenen. De rechtbank heeft dit verzoek bij brief van 18 september 2012 afgewezen (zie 36).
    
    Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt. Een afschrift hiervan is bij deze uitspraak gevoegd.
    
    Overwegingen
    
    
      Feiten
      Op grond van de stukken van het geding en het verhandelde ter zittingen staat het volgende vast: 
    
    
    
      Algemeen
      1. [Q] (hierna: de aandeelhouder) was in het onderhavige jaar (door middel van certificaten) enig aandeelhouder en directeur van eiseres. Eiseres hield alle aandelen in de op 30 december 1999 opgerichte [R BV]. Eiseres en [R] B.V. waren in het onderhavige jaar gevoegd in een fiscale eenheid voor de vennootschapsbelasting. Eiseres was bestuurder van [R] B.V. [S], in 2001 werkzaam bij [T] v.o.f. en [U], in 2001 werkzaam bij [V] maakten deel uit van het bestuur van de stichting [W].
    
    
    2. In 2001 hield de aandeelhouder in privé diverse effectenportefeuilles (hierna: de effectenportefeuilles) ter belegging. In verband daarmee werden effectenrekeningen aangehouden bij de ABN-AMRO bank, de ING bank en KBC bank (hierna respectievelijk: ABN AMRO, ING en KBC); financiering van de effecten vond ook plaats door deze banken. In het jaar 2001 was er een daling van de aandelenkoersen. In dat zelfde jaar heeft de aandeelhouder de effectenportefeuilles aan [R] B.V. verkocht en overgedragen. Ter bepaling van de verkoopprijs hebben de aandeelhouder en [R] B.V. de hoogste (AEX)koersen van 12 maart 2001 gehanteerd. [R] B.V. heeft de resultaten boekhoudkundig verwerkt toen de financiering door ABN AMRO en de administratieve verwerking ook formeel rond was.
    
    Gebeurtenissen januari tot en met juli 2001
    
    3. Op 21 en 28 februari 2001 meldt ING aan de aandeelhouder de onderdekking van de effectenportefeuille en dat het tekort aangezuiverd diende te worden. In de brief van 21 februari wordt de aandeelhouder erop gewezen dat aanzuivering mogelijk is door a) bijschrijving op het in de brief genoemde rekeningnummer, b) verkoop van een deel van de effectenportefeuille, c) het in pand geven van de effecten aan de bank of d) een combinatie van a), b) en c). In de brief van 28 februari 2001 wordt de aandeelhouder erop gewezen dat er op 7 maart 2001 maatregelen tegen de onderdekking moeten zijn genomen.
    
    4. Op 12 maart 2001 heeft er een bespreking plaatsgevonden tussen de aandeelhouder en twee medewerkers van de ING. In het verslag van 15 maart 2001 van dit gesprek, is niets opgenomen over de overdracht van de effectenportefeuilles.
    
    
      5. In een notitie van 19 maart 2001 van een medewerker van de ABN AMRO is het volgende vermeld:
      “Naar aanleiding van de beurssituatie en onze fax van 16 maart jl. een uitvoerig telefoongesprek gevoerd met [de aandeelhouder]. [De aandeelhouder] is van mening dat het niet zinvol is om tot gedwongen verkoop van fondsen uit de portefeuille over te gaan. daarnaast wijst hij op de goede gang van zaken binnen het bedrijf. (goede omzet/onbelaste panden ad. f.22 mln. etc.) Gaf aan dat hij overweegt binnen 2 maanden circa f.5 mln vanuit B.V. naar privé over te willen boeken.
      Van onze kant nogmaals er op gewezen dat het onze taak is [de aandeelhouder] te wijzen op de verplichtingen die voortvloeien uit de kredietovereenkomst. Indien wij dit nalaten suggereren wij hiermee dat een overeenkomst voor zowel [de aandeelhouder] als de bank geen enkele waarde heeft.
      (…) In ieder geval met [de aandeelhouder] afgesproken dat wij hem wekelijks op de hoogte houden van zijn positie.”
    
    
    
      6. In een telefoongesprek op 22 maart 2001 (tijdstip 08.45.35 uur) tussen de aandeelhouder en [AA], destijds beleggingsadviseur bij ING, heeft de aandeelhouder onder meer het volgende gezegd:
      “Ik heb groot nieuws”
      (…)
      “Ik ben al mijn aandelen kwijt”
      (…)
      “Ik heb [BB] nog niet kunnen bereiken. Die heb ik ook twee keer gebeld”
      “Nee, gisteren”
    
    
    
      7. In een telefoongesprek op 22 maart 2001 (tijdstip 16.49.40 uur) tussen de aandeelhouder en [AA] heeft de aandeelhouder onder meer het volgende gezegd:
      “Nou dus dat hebben wij gisteren gedaan (…)”
      “Dus ik zei joh ik zei weet je wat ik doe. Laat ik toch effe mijn fiscalisten bellen.”
      “Dus toen zeiden ze […] jongen je moet het in een BV doen. Ik zei wat gebeurd er dan.”
      “Dus doet het in een BV. Nou dus ik heb een eh de BV is opgericht puur geluk 3 januari 2000.”
      “En hoe het precies wordt weet ik nog niet. Dus we gaan daarom heb ik ook gevraagd om effe die beurs eh dingen allemaal op een rij zetten.”
      “He, want nogmaals het verlies wordt compensabel.”
      “En dan kom ik morgen of overmorgen wel eens een keer terug op die grafiek, welke de beste dag is.”
    
    
    
      8. Bij faxen van 22 en 27 maart 2001 heeft [CC] van de ABN AMRO onder meer het volgende aan de aandeelhouder geschreven:
      “Inmiddels zijn wij door de heer […] geïnformeerd, dat u voornemens bent uw privé aandelenportefeuille over te hevelen naar een reeds in onze boeken lopende B.V. Wij veronderstellen dat deze mutatie enige tijd in beslag zal nemen. Mede gelet op de huidige zwakke beurssituatie en het daarmee oplopende tekort, verzoeken wij u derhalve dringend uw positie aan te vullen, zodat het geheel weer in overeenstemming komt met de gemaakte afspraken.”
    
    
    
      9. Op 6 april 2001 stuurt [CC] een brief aan een collega, waarin onder meer staat vermeld:
      “Tot op heden hebben wij helaas niets mogen vernemen m.b.t. de voortgang van de overheveling van het privé depot van [de aandeelhouder] naar zijn beleggings B.V.”
    
    
    
      10. Op 23 april 2001 stuurt een medewerker van ING een email aan een collega met daarin de volgende tekst:
      “Door een misverstand, kan de afspraak van hedenmiddag met [de aandeelhouder] niet doorgaan.
      Volgende week is [de aandeelhouder] op vakantie.
      Het verzoek van [de aandeelhouder] is:
      Stuur mij een brief met jullie visie (voor en nadelen) over drie opties:
      1. Alle beleggingen privé houden
      2. Alle beleggingen in een BV onderbrengen
      3. Alle beleggingen concentreren bij een Bank (ING), het zij privé hetzij in een BV
      In de laatste optie is [de aandeelhouder] met name geïnteresseerd in de tarieven en de maximale bevoorschottingsmogelijkheden.
      Vervolgens is het de bedoeling dat een nieuwe afspraak wordt gemaild om e.e.a. nader te bespreken.”
    
    	
    
      11. Op 11 mei 2001 stuurt een medewerker van ING een email aan een collega met daarin onder meer de volgende tekst over een gesprek dat hij 10 mei 2001 heeft gevoerd met de aandeelhouder: 
      “5. Ik heb tevens begrepen dat [de aandeelhouder] van de Bank antwoord op navolgende drie vragen verwacht:
      Hoeveel krediet (en onder welke condities) kan ik maximaal krijgen indien ik:
      A.  mijn huidige bij de ING belegd vermogen in Privé beleg?
      B.  ,,  ,, ,, ,, ,, ,, een BV”?
      C. mijn totaal te beleggen vermogen bij de ING ga beleggen?”
    
    
    
      12. Op 22 mei 2001 stuurt een medewerker van ING een brief aan de aandeelhouder met daarin onder meer de volgende tekst:
      “komen wij hierbij gaarne terug op een eerder met u besproken verzoek om advies over het eventueel onderbrengen van uw privé beleggingen in een beleggings-BV. (…) Ons antwoord op uw vraag over de maximale financierbaarheid van de portefeuille is afhankelijk van de keuzes en beslissingen die u in het licht van bovenstaande gaat maken.”
    
    
    
      13. Op 18 juni 2001 schrijft een medewerker van KBC aan de aandeelhouder onder meer het volgende: 
      “Onder verwijzing naar onze diverse besprekingen berichten wij u als volgt. (…) De beleggingsportefeuille zoals aangehouden bij ING, ABN AMRO en KBC wordt in zijn geheel overgenomen door een aparte vennootschap (…)”
    
    
    
      14. Op 19 juni 2001 stuurt een medewerker van KBC een email aan zijn collega met daarin onder meer de volgende tekst: 
      “Ik had zojuist [de aandeelhouder] (….) uitgebreid aan de telefoon naar aanleiding van onze brief. (…) Het vehikel heet niet (…) maar [R B.V.] Overigens is hij er nog niet uit of de beleggingen in privé of BV komen. Hij neigt naar BV en morgen komt [DD] langs voor een advies.”
    
    
    
      15. Tot de gedingstukken behoort een advies van [S] van 29 juni 2001 waarin het volgende is opgenomen: 
      “Vraag [de aandeelhouder]
      Kan [R B.V.] bij de overname van de portefeuille aandelen van [de aandeelhouder]
      naast de dagkoers nog een extra prijs betalen in de vorm van puts of calls ?
      Dit lijkt mij niet want iedere vergoeding (premie) roept bij de ontvanger een verplichting op (of wel een leveringsverplichting voor stukken die hij niet heeft) (of wel een afnameverplichting voor stukken die hij feitelijk niet (meer) wil hebben). Wat wel zou kunnen, maar m.i. niet de bedoeling is, dat [de aandeelhouder] zijn stukken houdt en aan [R B.V.] tegen betaling van een premie het recht geeft om binnen de contractsperiode de stukken over te nemen voor een afgesproken koers.
      [De aandeelhouder] is dan nog niet uit de problemen, zij het dat bij fluctuerende (dus niet alleen maar dalende) koersen premies zijn te incasseren die zijn aankoopkoers verlagen. Dit is echter lange(re) termijnwerk en voor de algehele gemoedsrust niet bevorderlijk.”
    
    
    
      16. De brieven van 5 juli 2001 aan KBC, ING en ABN AMRO, ondertekend door de aandeelhouder, bevatten de volgende tekst:
      “Namens [R B.V.], conform het besluit om de effectentransacties m.i.v. 12 maart 2001 voor haar rekening en risico te laten lopen, verzoeken wij u alle betrokken bankrekeningen en depotnummers onder dezelfde condities over te zetten op naam van de vennootschap. Het betreft rekening (…).”
    
    
    17. In de periode tussen 22 maart 2001 en 6 juli 2001 zijn er verschillende bedragen gestort ter aanzuivering van de dekkingstekorten op de beleggingsportefeuilles.
    
    
      18. In een notitie van 9 juli 2001 van een medewerker van ABN AMRO over een gesprek tussen de aandeelhouder, zijn zoon en twee medewerkers van de ABN AMRO op 4 juli 2001, staat onder meer het volgende vermeld:
       “Belangrijkste punt van bespreking zijn de privé effectenportefeuilles. [De aandeelhouder] wil deze portefeuilles met terugwerkende kracht van 21 maart j.l. inbrengen in één van zijn B.V.’s te weten: [R B.V.] (…) Inmiddels heeft hij Private Banking verzocht om zijn ABN AMRO privé effectendepot over voorwaarde van dezelfde condities over te boeken naar [R B.V] (…) Ook ING en KBC zullen  gevraagd worden om de privé effectendepots op naam van [R B.V.] te stellen.” 
    
    
    19. Bij brief van 10 juli 2001 heeft ING bevestigd dat een drietal effectenrekeningen zijn overgezet van de aandeelhouder naar [R] B.V. Op 11 juli 2001 is de financiering van de effectenportefeuilles overgenomen door ABN AMRO.
    
    
      20. Bij brief van 31 juli 2001 heeft [EE] van de ABN AMRO onder meer het volgende aan de aandeelhouder geschreven: 
      “Hiermede bevestig ik onder andere wat tijdens mijn bezoek (…) aan u op 4 juli jl. is besproken. Maandag 12 maart 2001 heeft u mij gebeld met de vraag of het een goed plan was om uw effectenportefeuille van privé naar de vennootschappelijke sfeer over te brengen. Ik heb u toen na enige overwegingen gezegd dit een goed idee te vinden.”
    
    
    Overige feiten
    
    
      21. Bij brief van 4 februari 2002 heeft [S] onder meer het volgende aan de aandeelhouder geschreven: 
      “Hierbij bevestig ik het telefoongesprek wat wij op 12 maart 2001 hebben gevoerd. (…) Gezien de grote risico’s welke aan de toen bestaande posities waren verbonden en het als gevolg daarvan eventueel niet meer flexibel te kunnen handelen, heb ik u dringend geadviseerd per direct de gehele effectenportefeuille tegen de dagwaarde te verkopen aan [R B.V.], welke speciaal voor dat doel was opgericht, terwijl er binnen de (…) groep voldoende middelen beschikbaar waren om de aankoop te kunnen financieren. U deelde mij mee dit advies op te volgen.” 
    
    
    
      22. Tot de gedingstukken behoort een koopovereenkomst, gedagtekend 28 februari 2002 en ondertekend door de aandeelhouder en [R] B.V. waarin het volgende is opgenomen:
      “Naar aanleiding van de volgende gebeurtenissen:
      1. Geruime tijd wordt door [de aandeelhouder] met wisselend succes gehandeld in effecten. Daartoe heeft hij ten behoeve van de financiering van deze activiteiten in privé met een drietal banken kredietovereenkomsten gesloten. Daarbij diende de effectenportefeuille tot zekerheid voor 70% van de beurswaarde. Als gevolg van de malaise op de beursen daalde deze dekking beneden de 70% en diende [de aandeelhouder] te suppleren. Voorjaar 2001 kon aan deze eis zonder additionele maatregelen niet meer worden voldaan.
    
    
    2. (…)
    
    
      3. Door middel van brieven (…) hebben ieder van de banken herhaaldelijk aan [de aandeelhouder] gemeld dat het betreffende depot door de ontwikkelingen op de beurs onvoldoende dekking bood ten opzichte van de aan het depot ten grondslag liggende
      financieringsovereenkomsten. Daarop heeft verkoper zich laten adviseren door zijn externe administrateur en opvolgend door zijn fiscaal adviseur (…).
      Dat heeft ertoe geleid dat [de aandeelhouder] op 12 maart 2001 besloten heeft tot een structurele oplossing en met [R B.V.] onmiddellijk de overeenkomst is aangegaan.
      Daardoor was een uitgangspositie voor het sluiten van nieuwe financieringsovereenkomsten geschapen en een liquidatie van de portefeuille voorkomen. Onderhandelingen hebben geleid tot het sluiten van een financieringsovereenkomst en wel met ABN Amro; (…).
    
    
    4. Als gevolg van de opeenvolgende gebeurtenissen is verzuimd de overeenkomst van 12 maart 2001 schriftelijk vast te leggen. Partijen hebben -weliswaar achteraf- de behoefte alsnog in dit verzuim te voorzien.
    
    zijn de ondergetekenden:
    
    
      1. [R B.V]; hierna te noemen “de koper”;
      en
      2. [De aandeelhouder], hierna te noemen “de verkoper”.
      Gezamenlijk te noemen: “partijen”.
    
    
    
      in aanmerking nemende:
      (…)
      • dat uit het gesprek van 12 maart 2001 met [EE] van de ABN AMRO is
      gebleken dat de ABN AMRO bereid is de gehele financiering van de effectenportefeuille over te nemen;
      • dat verkoper en koper op 12 maart 2001 zijn overeengekomen dat de bovenstaand omschreven effectendepots met de daarbij behorende financiering door de verkoper aan de koper zullen worden overgedragen;
      • dat de overdracht plaats dient te vinden naar de toestand per 12 maart 2001;
      • dat partijen overeenstemming hebben bereikt over de voorwaarden welke gelden voor vorenstaand samenstel van transacties en hun overeenstemming in onderhavige overeenkomst wensen vast te leggen.
      overeengekomen als volgt:
      (…).
      Artikel 3
      De prijs die de koper betaalt aan de verkoper is gelijk aan de waarde van de effectendepots per de datum van overdracht en bedraagt f 16.058.111,70 conform de aan deze overeenkomst gehechte aandelenlijst per 12 maart 2001. De koopsom zal door de koper worden voldaan door overname van de op de effectendepots aanwezige financiering. Indien na de overname van de financiering nog gedeelte van de koopsom resteert, zal dit restant in rekening courant worden verwerkt. Over de stand van de rekening-courant wordt een rente van 5% berekend.”
    
    
    
      23. Bij brief van 15 maart 2002 schrijft [U] aan de aandeelhouder onder meer het volgende: 
      “U vertelde mij op 21 maart 2001 dat u op 12 maart 2001 besloten had alle effecten en beleggingen die u in privé hield op die dag te hebben verkocht aan [[R] B.V.] (…)”
    
    
    
      24.  Bij brief van 11 januari 2006 schrijft [U] aan verweerder onder meer het volgende: 
      “De verklaring van mij is de volgende. [De aandeelhouder] heeft mij verteld dat hij op 21 maart 2001 zijn effectenportefeuille had verkocht aan zijn BV. De woorden “besloten had” zijn ongelukkig opgenomen in mijn brief. Een goed verstaander heeft echter maar één woord nodig. De verklaring van ondergetekende kan niet anders dan aldus worden gelezen. Opgemerkt moet ook worden dat de ik meermalen, telefonisch en tijdens een gesprek bij u op kantoor, heb gemeld dat [de aandeelhouder] had gezegd dat hij de aandelen op 12 maart 2001 had verkocht.”
    
    
    
      25. Op 2 juni 2006 schrijft notaris [FF] aan de aandeelhouder onder meer het volgende:
      “Hierbij bevestig ik u dat u eind maart 2001 contact heeft opgenomen met ons kantoor in verband met uw voornemen om (een deel van) uw effectenportefeuille over te dragen. (…)”
    
    
    
      26. Bij brief van 11 december 2006 schrijven [AA] en [GG] van ING onder meer het volgende aan de aandeelhouder: 
      “Op uw verzoek bevestigen wij u hierbij het volgende omtrent de gang van zaken met betrekking tot de overboeking van uw privé effectenportefeuille naar de destijds nieuw te openen portefeuille op naam van [R B.V.] in de periode van maart-juni 2001.
      Uit ons dossier komt naar voren dat in de maand maart 2001 door de ING Bank als een van de oplossingen voor de ontstane overstand in privé destijds is voorgesteld, om deze privé effectenportefeuille naar de genoemde B.V. over te boeken (…) U heeft vervolgens in de periode maart 2001 aangegeven voor deze oplossing te willen kiezen.”
    
    
    
      27. Op 26 februari 2007 heeft de aandeelhouder ten overstaan van medewerkers van de FIOD onder meer het volgende verklaard: 
      “Ik heb op 12 maart 2001 besloten om mijn privé effectenportefeuille over te dragen aan [R B.V.] mits het juridisch en fiscaal zou kunnen en uiteraard zouden ook de banken akkoord moeten gaan.”
    
    
    
      28. Tot de gedingstukken behoort een ongedateerde brief van [L],  juridisch adviseur en zwager van de aandeelhouder, waarin onder meer het volgende is opgenomen: 
      “Je vertelde mij van het onderzoek van de FIOD bij twee van je adviseurs, de heren [S] en [U]. Zij hebben je bijgestaan bij de beslissing om (AEX genoteerde-) effecten die je in privé had over te dragen aan je, daarvoor opgerichte, beleggingsvennootschap ([R] B.V.). In de tijd dat de beslissing tot overdracht speelde hebben wij daarover gesproken. Daarom voel ik mij geroepen het volgende uit mijn herinnering naar voren te halen. Zonodig ben ik bereid dat, ten overstaan van wie ook, te bevestigen. Begin maart van het jaar 2001 heb je mij gevraagd wat ik ervan zou vinden als je die privé effecten zou overdragen aan [R B.V.] Daarop heb ik geantwoord dat mij dat een goede gedachte leek. Nadien heb ik begrepen dat je onder druk van je drie banken per 12 maart van dat jaar tot handelen bent overgegaan.”
    
    
    De aanslagregeling en de bezwaarfase
    
    
      29. Op 28 oktober 2003 heeft eiseres haar aangifte vennootschapsbelasting voor het onderhavige jaar ingediend. Eiseres heeft een verlies aangegeven van € 606.902 (f 1.337.437). In deze aangifte is onderdeel 1l (transacties met aandeelhouders-natuurlijke personen etc.) aangekruist. Tevens is in deze aangifte onder ‘overige bedrijfskosten’ achter de vermelding ‘waardevermindering van effecten’ een bedrag opgenomen van f 7.499.313, terwijl deze post per eind 2000 niet was ingevuld. Een bedrag van f 6.774.962 zag op [R] B.V. Bij deze aangifte is een bijlage gevoegd met onder meer de volgende tekst: 
      “Om reden dat de financieringslasten te zwaar werden heeft op 12 maart 2001 [de aandeelhouder] een pakket aandelen overgedragen aan de 100% deelneming [R B.V.] De omvang van dit pakket bedroeg f 16.058.112.--; overdracht heeft plaatsgevonden tegen de beurskoers per die datum.” 
    
    
    30. Met dagtekening 15 april 2006 is de onderhavige aanslag opgelegd berekend naar een belastbaar bedrag van € 2.773.448 (f 6.111.876). 
    
    31. Bij uitspraak op bezwaar heeft verweerder het belastbare bedrag als volgt verminderd:
    
    
      
        Tabel 1
        
          
        
      
    
    
    Geschil
    
    
      32. In geschil is of de aanslag terecht aan eiseres is opgelegd. Het geschil spitst zich hierbij toe op de vragen:
      a) of verweerder artikel 10:3, derde lid, van de Awb heeft geschonden;
      b) of, en zo ja in hoeverre, het door verweerder gebruikte bewijsmateriaal onrechtmatig is verkregen waardoor het moet worden uitgesloten van de onderhavige procedure;
      c) of verweerder een gedeelte van het door eiseres ter zake van de effectenportefeuilles in aftrek gebrachte verlies terecht heeft gecorrigeerd;
      d) of verweerder beginselen van behoorlijk bestuur heeft geschonden (verdedigingsbeginsel en fair play beginsel). 
    
    
    33. Eiseres concludeert tot gegrondverklaring van het beroep, vernietiging van de uitspraak op bezwaar en vernietiging van de aanslag. Subsidiair concludeert eiseres tot vermindering van de aanslag tot één berekend naar een belastbaar bedrag van € 545.337,22 (€ 606.902 aangegeven verlies + € 1.152.239,22 correctie).
    
    34. Verweerder concludeert tot gegrondverklaring van het beroep, vernietiging van de uitspraak op bezwaar en vermindering van de aanslag tot één berekend naar een belastbaar bedrag van € 1.359.855.
    
    35. Voor het overige verwijst de rechtbank naar de gedingstukken.
    	
    Beoordeling van het geschil
    
    Verzoek eiseres tot heropening onderzoek
    
    36. Na de sluiting van het onderzoek ter zitting heeft gemachtigde bij brief van 12 september 2012 verzocht het onderzoek te heropenen. De rechtbank heeft dit verzoek bij brief van 18 september 2012 afgewezen. De rechtbank overweegt daartoe dat uit die brief, meer in het bijzonder uit daarin gebezigde zinsnede “Het openbaar ministerie heeft onlangs onder meer de opname van het gesprek van 23 maart 2001, aanvangstijdstip 8.37.45 uur ter beschikking gesteld” en het gebruik van het woord “onlangs”, niet kon worden vastgesteld of eiser al niet eerder over de informatie beschikte. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat er vanuit moet worden gegaan dat eiser reeds over een volledig dossier kon beschikken in het kader van een tegen hem gerichte strafrechtelijke vervolging. 
    
    Verzoek eiseres (nadere) stukken te overleggen
    
    37. Eiseres heeft de rechtbank verzocht verweerder op te dragen het verslag van het bij eiseres afgelegde bedrijfsbezoek in geding te brengen. Nu – naar verweerder onweersproken heeft gesteld – een dergelijk verslag niet bestaat, dient dit verzoek te worden afgewezen.
    
    
      38. Eiseres heeft ter zitting van 8 mei 2012 de rechtbank verzocht om verweerder op te dragen de audiofile van het gesprek van de aandeelhouder met de ING, waarvan deels een verbatim is uitgewerkt en waarvan een deel van dat gesprek is samengevat, in geding te brengen. Ter onderbouwing van dit verzoek heeft eiseres aangevoerd dat dit nodig is om te verifiëren of de samenvatting juist is en of er ontlastende informatie op staat.
      Nu verweerder ter zitting van 8 mei 2012 – onweersproken – heeft verklaard dat hij niet over de door eiseres gevraagde stukken beschikt en daar ook niet over beschikte ten tijde van het nemen van zijn besluiten, is de rechtbank van oordeel dat deze geen op de zaak betrekking hebbende stukken betreffen. Gelet hierop wijst de rechtbank het verzoek van eiseres af. De omstandigheid dat verweerder deze stukken bij de FIOD zou kunnen opvragen en zou kunnen verkrijgen maakt dit oordeel niet anders; de FIOD is een ander bestuursorgaan dat niet met verweerder kan worden vereenzelvigd.
    
    
    Getuigen(bewijs)
    
    
      39. Eiseres heeft verschillende verzoeken gedaan om getuigen te (doen) horen.
      De rechtbank wijst de verzoeken van eiseres af en heeft daarbij het volgende in aanmerking genomen.
    
    
    40. Naar het oordeel van de rechtbank is eiseres voldoende in de gelegenheid gesteld om getuigen mee te brengen naar de mondelinge behandelingen van haar zaak, laatstelijk naar de zitting van 8 mei 2012. Zij heeft hiervan geen gebruik gemaakt. De rechtbank heeft hierbij in aanmerking genomen dat de datum van de tweede mondelinge behandeling van het beroep op verzoek van de gemachtigde is bepaald op 8 mei 2012. Eiseres is in de uitnodiging voor deze zitting en die van 13 december 2011 erop gewezen dat zij getuigen naar de zitting kon meebrengen of kon oproepen. De stelling van gemachtigde dat de rechtbank voor het horen van getuigen, naast de zitting van 8 mei 2012, nog een nadere zitting zou plannen, is niet op feiten gebaseerd.
    
    41. Voor zover eiseres heeft bedoeld de rechtbank te verzoeken getuigen op te roepen, wijst de rechtbank dit verzoek af, nu het aan partijen is om zelf het bewijs voor hun stellingen aan te dragen. Met betrekking tot het horen als getuigen van medewerkers van de Belastingdienst neemt de rechtbank hierbij mede in aanmerking dat er, naar de Hoge Raad heeft beslist in zijn arrest van 17 juni 1992, nr. 27 048, BNB 1992/295, geen aanleiding bestaat om, zonder een daartoe strekkende wettelijke bepaling, aan te nemen dat een partij in fiscaalbestuursrechtelijke zaken als getuige kan worden gehoord. Voorts overweegt de rechtbank dat het haar vrijstaat alleen dan zelf een getuige op te roepen indien dit haar in het kader van de op haar rustende taak zinvol voorkomt (vergelijk het arrest van de Hoge Raad van 13 maart 2009, nr. 43 313, BNB 2010/4). Naar het oordeel van de rechtbank is dat hier niet het geval.
    
    Artikel 10:3, derde lid, van de Awb (geschilpunt a)
    
    42. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiseres, tegenover de gemotiveerde betwisting van verweerder, niet aannemelijk gemaakt dat verweerder het bepaalde in artikel 10:3, derde lid, van de Awb heeft geschonden.
    
    In aanmerking te nemen bewijsmateriaal (geschilpunt b)
    
    43. Eiseres stelt dat de ten tijde van de fraudemelding (3 maart 2006) door verweerder van de banken ontvangen informatie niet heeft kunnen leiden tot een verdenking ten aanzien van haar aandeelhouder. Volgens eiseres is niet gebleken dat het derdenonderzoek bij de banken op 3 maart 2006 concrete feiten en omstandigheden heeft opgeleverd die een redelijk vermoeden van schuld rechtvaardigen. Nu het strafrechtelijk onderzoek tegen eiseres en haar aandeelhouder op onjuiste gronden is gestart, dient het daarmee vergaarde bewijsmateriaal als onrechtmatig gekwalificeerd te worden en uit te worden uitgesloten in de onderhavige fiscale procedure.
    
    
      44. De rechtbank is van oordeel dat, indien al gesproken kan worden van jegens eiseres en haar aandeelhouder op strafrechtelijk onrechtmatige wijze verkregen bewijs, dit voor verweerder geen beletsel behoeft te zijn om daarvan gebruik te maken. Het gebruik van het door verweerder aangedragen bewijs is slechts dan niet toegestaan indien het bewijs is verkregen op een wijze die zozeer indruist tegen hetgeen van een behoorlijk handelende overheid mag worden verwacht, dat dit gebruik onder alle omstandigheden ontoelaatbaar moet worden geacht (Hoge Raad 1 juli 1992, nr. 26.331, LJN: ZC5028, BNB 1992/306).
      Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiseres niet aannemelijk gemaakt dat het bewijs dat verweerder heeft gebruikt ter onderbouwing van zijn besluit(en) en standpunten onrechtmatig is verkregen. Voorts is de rechtbank van oordeel dat zich niet een situatie heeft voorgedaan als bedoeld in genoemd arrest. De rechtbank heeft hierbij in aanmerking genomen dat verweerder onweersproken heeft gesteld dat uit het onder 12 van deze uitspraak vermelde stuk dat bij het derdenonderzoek bij de banken is verkregen, blijkt dat op 22 mei 2001 nog niets was besloten met betrekking tot de verkoop van de effectenportefeuilles.
    
    
    Het materiële geschilpunt (geschilpunt c)
    
    45. Door een vennootschap gedane uitgaven ontberen slechts dan een zakelijk karakter - en kunnen derhalve niet ten laste van de winst worden gebracht - indien en voor zover zij zijn gedaan ter bevrediging van de persoonlijke behoeften van de aandeelhouder(s) (Hoge Raad 18 april 2008, nr. 07/10.035, LJN: BC9548 en Hoge Raad 14 juni 2002, nr. 36453,  LJN: AB2865). Is daarvan sprake dan dient de uitgave te worden aangemerkt als een onttrekking die bij de fiscale winstbepaling buiten aanmerking blijft. 
    
    46. Verweerder heeft gemotiveerd gesteld dat de verkoop van de effectenportefeuilles aan [R] B.V. door haar (middellijke) aandeelhouder niet plaatsvond op 12 maart 2001 omdat er op dat moment nog geen wilsovereenstemming ter zake was tussen de aandeelhouder en [R] B.V. Voorts heeft verweerder gemotiveerd gesteld dat [R] B.V. ten behoeve van de persoonlijke behoefte van haar (middellijke) aandeelhouder bij de koop van de effectenportefeuilles een prijs op basis van de aandelenkoersen van 12 maart 2001 heeft geaccepteerd en dat [R] B.V. zodoende het door de aandeelhouder behaalde aanzienlijke verlies voor haar rekening heeft genomen. Op eiseres rust, nu verweerder zulks gemotiveerd heeft betwist, de last aannemelijk te maken dat zij terecht een verlies van € 1.966.757 in aanmerking heeft genomen ter zake van de effectenportefeuilles. 
    
    47. De rechtbank is van oordeel dat uit de in deze uitspraak opgenomen feiten en de door de aandeelhouder ter zitting van 8 mei 2012 afgelegde verklaringen aannemelijk is geworden dat de overdracht van de effectenportefeuilles aan [R] B.V. niet op 12 maart 2001 heeft plaatsgevonden. Uit de gedingstukken blijkt dat er in juni 2001 over een belangrijk onderdeel van de overeenkomst tot eigendomsoverdracht, te weten de financiering van de aankoop van de effectenportefeuilles door [R] B.V., nog geen overeenstemming bestond tussen [R] B.V. en haar (middellijk) aandeelhouder en dat er geen enkel document is, bijvoorbeeld een aandeelhoudersbesluit of notulen van de vergadering van aandeelhouders van [R] B.V., waaruit blijkt dat vóór of op 12 maart 2001 is besloten dat de effectenportefeuilles met ingang van die datum voor rekening en risico van [R] B.V. zouden komen. Ook waren er toen nog geen onomkeerbare stappen gezet, noch was de gestelde verkoop administratief vastgelegd. Eerst omstreeks juli 2001 is de financiering van de effectenportefeuilles door ABN AMRO, ING en KBC overgenomen door eerstgenoemde bank en zijn de effecten in de effectenportefeuilles overgeboekt naar [R] B.V. Pas met deze overboeking is jegens derden komen vast te staan dat de effecten niet meer van de (middellijk) aandeelhouder waren maar van [R] B.V. De rechtbank gaat daarom uit van een verkoop per 10 juli 2001. De rechtbank is dan ook van oordeel dat verweerder terecht de belastbare winst van eiseres heeft gecorrigeerd ter zake van het verlies op de effectenportefeuilles geleden over de daaraan voorafgaande periode vanaf 12 maart 2001.
    
    48. Het standpunt van de aandeelhouder dat het woordje “mits” in de onder 27 opgenomen verklaring duidt op een ontbindende voorwaarde is in het licht van de gedingstukken onmogelijk als zodanig te duiden. Daaruit komt immers naar voren dat de aandeelhouder steeds zijn handen heeft vrijgehouden. Zijn stelling dat de daadwerkelijke overdracht werd vertraagd door de eisen van de banken de tekorten aan te zuiveren, wordt gelogenstraft door de verschillende aanzuiveringen die hebben plaatsgevonden in de periode 22 maart 2001 en 6 juli 2001 (zie 17). 
    
    49. Ook uit de verklaringen van [S], [EE], [U] en [L] (zie onder 20, 21, 23, 24 en 28) leidt de rechtbank niet af dat er daadwerkelijk op 12 maart 2001 een (economische) overdracht van de effectenportefeuilles aan [R] B.V. heeft plaatsgevonden. Uit de uitlating van de aandeelhouder “Ik ben al mijn aandelen kwijt” tegenover [AA] (zie 6) en de context van dat gesprek leidt de rechtbank evenmin af dat er daadwerkelijk op 12 maart 2001 een (economische) overdracht van de effectenportefeuilles aan [R] B.V. heeft plaatsgevonden. Dit geldt eveneens voor de omstandigheid dat de accountants van de aandeelhouder, eiseres en [R] B.V. de transactie per 12 maart 2001 in de jaarrekening van [R] B.V. hebben verwerkt. Zij hebben dit gedaan vanwege het feit dat zij destijds geloof hechtten aan de verklaringen van de aandeelhouder. Aan de goedkeuringsverklaring van de accountant(s) liggen geen andere bewijsstukken ten grondslag.
    
    
      50. Verweerder heeft het bedrag van de onttrekking in eerste instantie gesteld op 
      € 1.966.757. Hieraan ligt een uitgebreide, naar het oordeel van de rechtbank goed onderbouwde, nadeelberekening ten grondslag. Voor wat betreft de omvang van de correctie sluit de rechtbank zich aan bij het door verweerder ter zitting van 8 mei 2012 genoemde bedrag van € 1.750.000. De rechtbank heeft hierbij in aanmerking genomen dat verweerder zijn correctie van € 1.966.757 weliswaar goed heeft onderbouwd maar dat hij heeft aangegeven dat er mogelijk nog fouten in zitten en dat hij derhalve een aanbod heeft gedaan van € 1.750.000. De rechtbank acht deze schatting van verweerder aannemelijk en zal deze verder als uitgangspunt nemen. 
    
    
    Schending van algemene beginselen van behoorlijk bestuur?(geschilpunt d)
    
    
      Het verdedigingsbeginsel
      51. Eiseres stelt dat verweerder het zogenoemde verdedigingsbeginsel heeft geschonden. Eiseres verwijst hierbij naar het arrest van het Hof van Justitie van 18 december 2008 (Sopropé, zaak C-349/07). Gelet hierop dient, aldus eiseres, de onderhavige aanslag vernietigd te worden. 
    
    
    52. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder het verdedigingsbeginsel niet geschonden. De rechtbank heeft hierbij in aanmerking genomen dat er van eind juli 2004 tot medio februari 2006 een intensieve briefwisseling heeft plaatsgevonden en er gesprekken zijn geweest tussen (de accountants/adviseurs van) eiseres en verweerder over de verkoop van de effectenportefeuilles. Gelet hierop treft de grief van eiseres geen doel.
    
    
      Het fair play beginsel
      53. Eiseres stelt dat verweerder het zogenoemde fair play beginsel heeft geschonden en dat deze schending dermate ernstig en fundamenteel is dat als gevolg daarvan het heffingsrecht van verweerder is komen te vervallen. De navorderingsaanslag dient daarom te worden vernietigd. Subsidiair stelt eiseres dat de volgende stukken van bewijs uitgesloten moeten worden:
    
    
    
      - Het gespreksverslag van het gesprek op 18 juni 2001 tussen [HH] van [II] en eiser (feit 5a in het verweerschrift);
      - De aantekeningen van [JJ] van [II] van 3 juli 2001 inzake de overdracht van de effecten (feit 5b in het verweerschrift);
      - De correspondentie over de (concept) overeenkomst van de verkoop van de effectenportefeuilles in de periode oktober 2001 tot en met 28 februari 2002 met [U], [S], [L] en [JJ] (feiten 7a t/m 7e in het verweerschrift);
      - Correspondentie van [II] over de effectentransactie (feiten 8a t/m 8e in het verweerschrift);
      - Het begeleidend schrijven van [II] bij de aangifte van eiseres over het onderhavige jaar (feit 11 in het verweerschrift).
    
    
    
      54. De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 23 september 2005, nr. 38.810, LJN: AU3140, BNB 2006/21 overwogen dat het beginsel van fair play zich ertegen verzet dat verweerder van zijn bevoegdheid ex artikel 47 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen gebruik maakt om kennis te krijgen van rapporten en andere geschriften van derden voor zover zij ten doel hebben de fiscale positie van de belastingplichtige te belichten of hem daaromtrent te adviseren. Dit geldt ook voor de onderdelen van die geschriften die met dat doel gegevens van feitelijke of beschrijvende aard bevatten. De resterende (niet op dat doel betrekking hebbende) onderdelen dienen wel desgevraagd te worden verstrekt. 
      Naar het oordeel van de rechtbank zijn de onder 53 genoemde stukken geen rapporten en andere geschriften van derden die ten doel hebben de fiscale positie van eiseres te belichten of haar daaromtrent te adviseren. De rechtbank heeft hierbij voorts in aanmerking genomen dat verweerder onweersproken heeft gesteld dat de stukken waar eiseres naar verwijst veelal stukken betreffen die door verweerder bij de accountant zijn opgevraagd. De rechtbank acht, nu het gaat om stukken afkomstig van de accountant en deze in het kader van het opstellen van de jaarrekening van eiseres en [R] B.V. zijn opgesteld, niet aannemelijk dat deze ten doel hadden de fiscale positie van eiseres te belichten of haar daaromtrent te adviseren. 
    
    
    
      Slotsom
      55. Gelet op hetgeen in 50 is overwogen, zal de rechtbank het beroep gegrond verklaren.
    
    
    Proceskosten
    
    
      56. De rechtbank vindt aanleiding verweerder te veroordelen in de kosten die eiseres in verband met de behandeling van het bezwaar en beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. De rechtbank ziet geen aanleiding op grond van artikel 2, derde lid, van het Besluit proceskosten bestuursrecht een reële kostenvergoeding aan eiseres toe te kennen. Naar het oordeel van de rechtbank is geen sprake van een situatie dat verweerder tegen beter weten in heeft beslist zoals hij heeft gedaan en is evenmin sprake van een situatie dat verweerder in vergaande mate onzorgvuldig heeft gehandeld. De kosten die voor vergoeding in aanmerking komen zijn op voet van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vastgesteld op € 1.092 voor de beroepsfase 
      (1 punt voor het beroepschrift en 1,5 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 437 en een wegingsfactor 1) en € 218 voor de bezwaarfase (1 punt voor het bezwaarschrift met een waarde per punt van € 218 en een wegingsfactor 1), in totaal 
      € 1.310. De rechtbank is van oordeel dat de onderhavige zaak en de zaak AWB 11/2486 ten name van de aandeelhouder niet samenhangen, omdat de eiser in de zaak AWB 11/2486 inmiddels geen aandeelhouder meer is in eiseres. 
    
    
    Immateriële schadevergoeding
    
    
      57. Eiseres verzoekt om het toekennen van een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn als rechtszekerheidsbeginsel. Op 10 juni 2011 heeft de Hoge Raad beslist dat het rechtszekerheidsbeginsel ertoe noopt dat ook zuivere belastinggeschillen (zonder boete) binnen een redelijke termijn worden beslecht en dat in voorkomend geval overschrijding van de redelijke termijn, behoudens bijzondere omstandigheden, dient te leiden tot vergoeding van immateriële schade (nrs. 09/02639, 09/05112 en 09/05113, LJN BO5046, LJN BO5080 en LJN BO5087). Voor de beantwoording van de vraag of de redelijke termijn is overschreden, wordt aangesloten bij de uitgangspunten die zijn neergelegd in HR 22 april 2005, nr. 37.984, LJN AO9006, BNB 2005/337. Dit betekent dat als uitgangspunt geldt dat, behoudens bijzondere omstandigheden, de berechting van een zaak door de rechtbank niet binnen een redelijke termijn geschiedt indien de rechtbank niet binnen twee jaar nadat die termijn is aangevangen uitspraak doet. De termijn vangt op grond van de arresten van de Hoge Raad van 10 juni 2011 in beginsel aan op het moment dat verweerder het bezwaarschrift ontvangt. Indien de redelijke termijn is overschreden, dient als uitgangspunt voor de schadevergoeding een tarief te worden gehanteerd van € 500 per halfjaar dat die termijn is overschreden, waarbij ter bepaling van de totale vergoeding de geconstateerde overschrijding naar boven wordt afgerond. 
      Heeft de procedure tot de uitspraak van de rechtbank langer dan twee jaar geduurd, dan dient vervolgens voor de bezwaar- en de beroepsfase afzonderlijk te worden bezien of sprake is van een langere behandelingsduur dan gerechtvaardigd, waarbij in beginsel geldt dat de bezwaarfase binnen een half jaar en de beroepsfase binnen anderhalf jaar zou moeten worden afgerond (vergelijk CRvB 26 januari 2009, 05/1789 WAO en 08/4026 WAO, LJN: BH1009). 
    
    
    58. Gemachtigde van eiseres heeft eerst op 5 maart 2010 de motivering van het bezwaar ingediend. Uit deze brief blijkt dat eiseres en verweerder hebben afgesproken dat eiseres de motivering van haar bezwaar uiterlijk 5 maart 2010 zou indienen. De rechtbank gaat er daarom vanuit dat de bezwaarfase een aanvang heeft genomen op die datum en niet op de datum van 26 april 2006 toen het pro forma bezwaar werd ingediend. De bezwaarfase is geëindigd op 8 maart 2011 met de uitspraak op bezwaar. Derhalve is de bezwaarfase met een termijn van zes maanden overschreden. 
    
    59. Het beroepschrift is op 25 maart 2011 bij de rechtbank ingediend. Tijdens de zitting van 13 december 2011 heeft de rechtbank in eerste instantie voorgesteld om op 15 februari 2012 een nadere zitting te houden. Mede op verzoek van eiseres is deze datum verschoven naar 8 mei 2012. Daarom komt de periode van 15 februari 2012 tot en met 8 mei 2012 voor rekening van eiseres bij de beoordeling of er sprake is van overschrijding van de redelijke termijn. Gelet hierop en gelet op de uitspraakdatum is er naar het oordeel van de rechtbank geen sprake van een overschrijding van de redelijke termijn in de beroepsfase.
    
    60. Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen wordt het verzoek van eiseres om vergoeding van immateriële schade toegekend en wordt verweerder veroordeeld tot vergoeding van door eiseres geleden immateriële schade voor een bedrag van in totaal € 500. Voor een hogere vergoeding ziet de rechtbank geen aanleiding.
    
    Beslissing
    
    De rechtbank:
    
    
      - verklaart het beroep gegrond;
      - vernietigt de uitspraak op bezwaar;
      - vermindert de belastingaanslag tot een berekend naar een belastbaar bedrag van 
      € 1.143.098;
      - vermindert de beschikking heffingsrente dienovereenkomstig; 
      - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres ten bedrage van € 1.310; 
      - veroordeelt verweerder tot betaling aan eiseres van een schadevergoeding van € 500; en
      - gelast dat verweerder het door eiseres betaalde griffierecht van € 302 aan eiseres vergoedt. 
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. R.C.H.M. Lips, voorzitter, mr. J.P.F. Slijpen, en 
      mr. J.M. van Kempen, leden, in aanwezigheid van mr. S.R.M. Dekker, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 21 december 2012.
    
    
    De griffier is verhinderd de uitspraak te ondertekenen
    
    griffier voorzitter
    
    Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
      Rechtsmiddel
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof te ’s-Gravenhage (belastingkamer), Postbus 20021, 2500 EA Den Haag.
    
    
    
      Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:
      1. - bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.
      2. - het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:
      a. de naam en het adres van de indiener;
      b. een dagtekening;
      c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;
      d. de gronden van het hoger beroep.