Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 27 mei 2005 te Prüm totstandgekomen Verdrag tussen het Koninkrijk België, de Bondsrepubliek Duitsland, het Koninkrijk Spanje, de Republiek Frankrijk, het Groothertogdom Luxemburg, het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Oostenrijk inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van het terrorisme, de grensoverschrijdende criminaliteit en de illegale migratie (Trb. 2005, 197) (30881)
Staten-Generaal — Handelingen 
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Handeling 2007-2008, pag. 667-677

 
 
 

Handeling

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Vergadernummer
Datum vergadering

25-01-2008

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

nr. 16, pagina 667-677

15-01-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties over kamerdossier

Kamerdossier 30881Toon publicaties die dit dossier behandelen

 
 
 Publicaties in vergadering

Behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 27 mei 2005 te Prüm totstandgekomen Verdrag tussen het Koninkrijk België, de Bondsrepubliek Duitsland, het Koninkrijk Spanje, de Republiek Frankrijk, het Groothertogdom Luxemburg, het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Oostenrijk inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van het terrorisme, de grensoverschrijdende criminaliteit en de illegale migratie (Trb. 2005, 197) (30881)Pagina 667-677
Lijst van besluiten (dinsdag 15 januari 2008)Pagina 687-688
Voortzetting van de behandeling van het wetsvoorstel Goedkeuring van het op 27 mei 2005 te Prüm totstandgekomen verdrag tussen het Koninkrijk België, de Bondsrepubliek Duitsland, het Koninkrijk Spanje, de Republiek Frankrijk, het Groothertogdom Luxemburg, het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Oostenrijk inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van het terrorisme, de grensoverschrijdende criminaliteit en de illegale migratie (Trb. 2005, 197) (30881)Pagina 677-687
Presentie en opening (dinsdag 15 januari 2008)Pagina 667-667
Lijst van ingekomen stukken, met de door de Voorzitter ter zake gedane voorstellen (dinsdag 15 januari 2008)Pagina 688-691
Behandeling van de brief van 17 december 2007 van de voorzitter van de Tijdelijke gemengde commissie subsidiariteitstoets met een advies inzake het op 6 november 2007 door de Europese Commissie gepubliceerde voorstel voor een kaderbesluit van de Raad tot wijziging van kaderbesluit 2002/475/JBZ inzake terrorismebestrijding (COM (2007) 650) (31304, F)Pagina 677-677

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 66 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
Aan de orde is de behandeling van: het wetsvoorstel Goedkeuring
van het op 27 mei 2005 te Prüm totstandgekomen Verdrag tussen het
Koninkrijk België, de Bondsrepubliek Duitsland, het Koninkrijk Spanje,
de Republiek Frankrijk, het Groothertogdom Luxemburg, het Koninkrijk der Nederlanden
en de Republiek Oostenrijk inzake de intensivering van de grensoverschrijdende
samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van het terrorisme, de grensoverschrijdende
criminaliteit en de illegale migratie (Trb. 2005, 197) (30881).De voorzitter:Wij zijn nog in afwachting van de minister van Justitie. Hij zal binnen
enkele minuten arriveren, maar met instemming van de Kamer zou ik toch maar
willen starten. Ik heet de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
van harte welkom in dit huis en wens haar overigens ook een goed nieuwjaar.Ik deel de Kamer mede dat mevrouw Strik mevrouw Böhler vervangt,
die ziek is geworden, en dat zij met instemming van de Kamer als laatste woordvoerder
zal optreden.De beraadslaging wordt geopend.Mevrouw Duthler (VVD):Mevrouw de voorzitter. Het Verdrag van Prüm beoogt de bestrijding
van grensoverschrijdend terrorisme, criminaliteit en illegale migratie te
verbeteren. Dit is een belangrijke doelstelling, die de VVD-fractie van harte
onderschrijft. Dat de kernbepalingen van dit verdrag tevens een plaats krijgen
in het EU-recht is een goede zaak. De VVD-fractie heeft echter nog enkele
vragen over de uitvoering en meer specifiek over de informatie-uitwisseling
zoals die in het verdrag zijn geregeld.Een goede en zorgvuldig georganiseerde informatie-uitwisseling is een
essentiële voorwaarde voor het bereiken van de doelen van het verdrag.
Daarbij gaat het aan de ene kant om snelheid en effectiviteit van de informatie-uitwisseling
en aan de andere kant om zorgvuldigheid.Hoewel de VVD-fractie nog wel enkele vragen heeft over de zorgvuldigheid,
lijkt het verdrag op dit punt goed in elkaar te zitten. In het verdrag, en
met name in de uitwerking ervan, wordt veel aandacht besteed
aan de kwaliteit en betrouwbaarheid van de gegevens. Zo zijn belangrijke afspraken
gemaakt over het waarborgen van integriteit, vertrouwelijkheid en beschikbaarheid
van gegevens. Dat blijkt onder meer uit de nadere besluiten en de Administrative
and Technical Implementation Agreement (ATIA), die de minister bij de memorie
van antwoord heeft bijgevoegd.Uit het oogpunt van zorgvuldigheid, meer in het bijzonder de privacybescherming,
is het goed dat DNA-gegevens en vingerafdrukken zelf niet worden uitgewisseld.
Slechts DNA-profielen en bijbehorende kenmerken (de metagegevens) uit verschillende
nationale databanken worden met elkaar vergeleken. Pas als er een "hit"
is, worden via een rechtshulpverzoek de bijbehorende persoons- en zaakgegevens
opgevraagd. Deze gang van zaken is op zichzelf prijzenswaardig en komt de
zorgvuldigheid zeker ten goede.Maar voor de effectiviteit van het verdrag, dus voor het bereiken van
de doelen, is ook snelheid een belangrijke voorwaarde. Hoewel de geschetste
gang van zaken zeker een verbetering is ten opzichte van de huidige gang van
zaken, is het de vraag of het indienen van een rechtshulpverzoek om de bijbehorende
persoons- en zaakgegevens te verkrijgen niet onnodig vertragend werkt. Ik
snap het mechanisme van het rechtshulpverzoek uit het oogpunt van zorgvuldigheid
heel goed. Maar zou je dezelfde zorgvuldigheid niet ook via een ander mechanisme
kunnen bereiken? Zou je deze zorgvuldigheid niet ook kunnen inbouwen in het
maken van afspraken, bijvoorbeeld over de gezamenlijk te hanteren beheersmaatregelen
en processen? Die beheersmaatregelen en processen zouden dan ondersteund en
desnoods afgedwongen kunnen worden door IT-systemen, zodat de werking achteraf
controleerbaar is. Zo wordt snelheid van gegevensuitwisseling bereikt, terwijl
de zorgvuldigheid tegelijkertijd wordt gewaarborgd.Ik begrijp dat voor een dergelijk mechanisme in dit verdrag niet is gekozen.
Hoe kijkt de minister tegen een dergelijk alternatief aan? Is de minister
bereid nader te onderzoeken of en op welke wijze een dergelijk mechanisme
een alternatief is voor de toekomst? Het is overigens niet alleen een alternatief
voor het instrument van rechtshulpverzoeken, maar ook voor het afdwingen van
zorgvuldigheid voor elke vorm van informatie-uitwisseling.Dan het punt van de privacybescherming. Uitgaande van een aantal aannames
is de VVD-fractie in het algemeen van mening dat het Verdrag van Prüm
op dit punt goed in elkaar zit. Een van die aannames betreft het van kracht
zijn van het algemene ontwerpkaderbesluit dataprotectie. Een andere aanname
betreft de rechtsbescherming van betrokkenen. Om met dit laatste te beginnen,
wat zijn de daadwerkelijke mogelijkheden voor betrokkenen om hun rechten te
effectueren? Hoe kan een betrokkene de rechtmatigheid van gegevensopslag laten
verifiëren? Op grond van artikel 39 van het verdrag kan hij daartoe een
verzoek indienen bij het College bescherming persoonsgegevens (CBP). Hoe kan
hij ingeval van vermeende onrechtmatigheid of inbreuk op zijn rechten schadevergoeding
of een andere vorm van genoegdoening verkrijgen? Behalve bij een onafhankelijke
rechter moet hij hiervoor ook bij het CBP terecht kunnen. Dat is in artikel
40 van het verdrag geregeld. De vraag is of het CBP in dat geval een reële
optie is. Het CBP heeft namelijk aangegeven capaciteitsproblemen te ondervinden,
waardoor er minder ruimte is voor het in behandeling nemen van individuele
klachten. In het voorbereidend onderzoek heeft de VVD-fractie haar bezorgdheid
geuit en aangegeven dat daardoor de rechtsbescherming van betrokkene onder
druk kan komen te staan.Als reactie daarop verwijst de minister in de memorie van antwoord naar
de beantwoording van schriftelijke vragen die door het Tweede Kamerlid Irrgang
zijn gesteld in 2005. De capaciteitsproblemen en de consequenties daarvan
voor het in behandeling nemen van individuele klachten heeft het CBP echter
pas in de zomer van 2007 aangekondigd. Tevens verwijst de minister naar de
mogelijkheid voor burgers om zich met klachten tot een onafhankelijke rechter
te wenden. De vraag is of dat echt een alternatief is, want de drempel voor
burgers om naar een rechter te gaan is vrij hoog, zowel vanwege de kosten
als vanwege de benodigde deskundigheid. Kan de minister inzicht geven in de
mogelijkheden van het CBP om individuele klachten in behandeling te nemen?Dan de relatie van het verdrag met het ontwerpkaderbesluit inzake de bescherming
van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële
en justitiële samenwerking in strafzaken. Dit wordt ook wel het ontwerpkaderbesluit
dataprotectie genoemd. Over dit ontwerpkaderbesluit wordt al vrij lang onderhandeld,
maar overeenstemming is, voor zover ik heb kunnen nagaan, nog steeds niet
bereikt. Dit ontwerpkaderbesluit bevat algemene regels over de bescherming
van persoonsgegevens in politiële en justitiële zaken. Het verdrag
bevat juist specifieke regels voor de online-bevraging van specifieke categorieën
van gegevens. Het verdrag moet, zoals in de memorie van antwoord wordt aangegeven,
worden gezien als een aanvullende regeling op het ontwerpkaderbesluit. Nu
dit ontwerpkaderbesluit mede bepalend is voor de wijze en het niveau van bescherming
van de gegevens die worden verwerkt in het kader van het verdrag, is het van
belang dat dit ontwerpkaderbesluit op niet al te lange termijn van kracht
wordt. Wanneer verwacht de minister dat dit ontwerpkaderbesluit kan worden
vastgesteld, en dus geen ontwerp meer is maar gewoon geldt?Laat het duidelijk zijn dat de VVD-fractie achter de doelstelling van
dit wetsvoorstel ter goedkeuring van het Verdrag van Prüm staat. Verbetering
van grensoverschrijdende samenwerking is hard nodig. De wijze waarop informatie-uitwisseling
wordt geregeld, kan de VVD-fractie in hoofdlijnen onderschrijven. Over de
zorgvuldigheid van informatie-uitwisseling maakt zij zich weinig zorgen. Wel
vraagt zij bijzondere aandacht voor de snelheid en effectiviteit van de informatie-uitwisseling.
Ook heeft zij enkele zorgen over de effectuering van de rechten van betrokkenen.
De VVD-fractie wacht de antwoorden van de minister dan ook met belangstelling
af.De voorzitter:Het woord is aan mevrouw Van Bijsterveld, die haar maidenspeech zal houden.Mevrouw Van Bijsterveld (CDA):Voorzitter. Het is een genoegen om vandaag namens de CDA-fractie in deze
Kamer het woord te voeren over het voorstel van wet ter goedkeuring van het
Verdrag van Prüm, dit mede vanwege de aanwezigheid van
de ministers van BZK en van Justitie. Met beiden kruisten mijn beroepsmatige
paden op uiteenlopende manieren al eerder. Met de minister van Justitie gaan
de professionele contacten al zo'n twintig jaar terug.Het Verdrag van Prüm, dat nu ter bespreking voorligt, is niet het
eerste verdrag met deze naam. De voorganger van dit Verdrag van Prüm
dateert van meer dan 1150 jaar geleden. Het bracht een verdeling tot stand
in het Middenrijk onder de drie zonen van Lotharius I, die zelf een zoon was
van Karel de Grote. Daarmee werd het Frankische Rijk, dat al in drieën
was gedeeld na Karel de Grote, weer verder gedeeld. In de kaart van Europa
heeft deze dubbele deling tot vandaag de dag zichtbare sporen nagelaten. Het
eerste verdrag van Prüm staat daarmee symbool voor de versnippering van
Europa.Het Verdrag van Prüm dat wij vandaag bespreken, belichaamt juist
het tegendeel. Het staat voor een vrijwillige en door de betrokken partijen
bewust uitgedrukte keuze voor Europese samenwerking. Bovendien bewerkstelligt
het juist samenwerking op die terreinen die traditioneel geacht worden heel
dicht bij de nationale soevereiniteit te liggen, waardoor samenwerking vaak
juist een heel moeilijke stap blijkt. De aarzelende start van de samenwerking
op de door dit verdrag bestreken gebieden, door slechts een vijftal lidstaten,
laat dit zien. Er was eerst resultaat nodig om andere staten tot actie aan
te sporen. Inmiddels is implementatie van belangrijke delen ervan in het JBZ-kader
dichtbij, zelfs nog voordat het verdrag door alle verdragsluitende partijen
is geratificeerd.De CDA-fractie verwelkomt dit verdrag dat, zoals al eerder gezegd is in
de schriftelijke behandeling, erg laat ter goedkeuring is voorgelegd. Het
CDA staat achter zowel het doel als de inhoud van het verdrag. Ook de gekozen
aanpak kan het CDA billijken, gegeven het bestaande verdragstelsel. Onder
die aanpak verstaat het CDA de gekozen intergouvernementele benadering als
katalysator voor de totstandkoming van EU-regelgeving. De fractie kan zich
ook goed vinden in de aanpak waarbij voor de geregelde gebieden, met name
op het punt van de gegevensuitwisseling – denk aan DNA-profielen, vingerafdrukken,
gegevens uit kentekenregisters – niet over de hele breedte één
overkoepelende regeling is getroffen, maar voor een decentrale aanpak is gekozen.
Uitgaande van een aantal minimumnormen blijft daarbij het recht van de desbetreffende
lidstaten zelf het uitgangspunt.Het CDA wil nog een viertal zaken aan de orde stellen. Dit zijn achtereenvolgens:
de vooruitzichten voor verdere integratie op het terrein van justitie en politie,
de gekozen methode, de complexiteit van het geheel en tot slot een enkel technisch
punt.Ik kom aan mijn eerste punt: de vooruitzichten voor de verdere integratie
op het terrein van justitie en politie. In de eerdere fase van behandeling
van dit wetsontwerp heeft de minister van Justitie laten weten dat Nederland
als een van de initiatiefnemers een voortrekkersrol op dit terrein wil spelen.
Volgens een recent bericht in de Staatscourant heeft de minister zelfs aangegeven
dat het terrein van het Europees strafrecht te zien is "als een manifestatie
van een gemeenschappelijke Europese identiteit". De CDA-fractie acht
het mét de minister van belang dat het JBZ-terrein verder ontwikkeld
wordt. Met het steeds reëler worden van een vrij verkeer van personen
is het belangrijk dat daadwerkelijk ook door wetgevingsinspanning vorm wordt
gegeven aan een echte ruimte van "vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid".
Kan de minister ook aangeven hoe hij op de iets langere termijn de prioriteitstelling
en de Nederlandse regeringsinzet in dit verband ziet? Welk zicht bestaat er
op de politieke wil bij de medelidstaten op deze punten? Daar wringt immers
vooral de schoen. De gekozen intergouvernementele aanpak en vervolgens de
slechts partiële omzetting van het verdrag in het JBZ-kader laten de
politieke gevoeligheden op dit terrein wel zien.In het verlengde daarvan: bij het aanpakken van maatschappelijk ongewenste
ontwikkelingen wordt heel makkelijk naar regelgeving gegrepen, en wordt snel
gekeken naar het creëren van een aantal rechtsinstru­menten. Louter
op nationaal niveau is dit al een bekend verschijnsel. De CDA-fractie zal
ook niet ontkennen dat die rechtsinstrumenten van belang zijn. Doorgaans zijn
ze zelfs een noodzakelijke voorwaarde voor overheidsoptreden. Uiteindelijk
gaat het echter vooral om het daadwerkelijke gebruik ervan, de praktische
uitvoering en de samenwerking. Ook op nationaal niveau is het over­bekend
dat er soms veel meer mogelijk is binnen de bestaande kaders en dat de problemen
vaak niet bij de regelgeving liggen maar bij de bestuurlijke prioriteitstelling
en de wil tot daadwerkelijke toepassing van regels. Dat is al het geval bij
eenvoudige gevallen van overlast, maar het strekt zich ook uit tot opsporing
en vervolging van ernstige strafbare feiten.Ter illustratie van het verschijnsel dat het stellen van regels soms makkelijker
is dan het toepassen ervan, wijst de CDA-fractie naar de zogenaamde gemeenschappelijke
opsporingsdiensten, de Joint Investigation Teams, waarvoor via een kaderbesluit
een wettelijke basis is gecreëerd. Bij navraag door de fractie op een
moment waarop die regeling al geruime tijd in werking was, bleek dat deze
slechts één keer was toegepast. De vraag voor ons, in de marge
van dit wetsvoorstel, is of hierin al enige verbetering is gekomen.In elk geval: voor het vertrouwen van de burger in de overheid, ook de
Europese, en daarmee voor een echte ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid,
is juist de uitvoering cruciaal. Alle tekenen in de samenleving wijzen erop
dat de burger resultaat verwacht op deze terreinen en die graag in de eigen
leefwereld wil ervaren. Zien de bewindslieden dit eveneens zo? Hoe wordt erop
ingezet en hoe wordt gevolgd dat op zichzelf heel goede regels ook effect
zullen sorteren? Welke inzet is de regering bereid te leveren om te laten
zien dat de inspanning niet ophoudt bij het tot stand brengen van regels,
maar ook nodig blijft voor het bereiken van resultaat?In een eerder stadium heeft de regering vermeld specifieke publiciteit
voor de resultaten niet opportuun te achten, maar die mee te nemen in de algemene
overheidsvoorlichting. Wel heeft de regering gezegd, de in het verdrag voorziene
evaluatie aan beide Kamers van de Staten-Generaal te zullen voorleggen. Gelet
op de betekenis van het verdrag, juist ook voor de burgers, wil de CDA-fractie
het belang benadrukken van het geven van gepaste bekendheid aan de bijdrage
die deze regeling biedt aan de feitelijke bestrijding van grensoverschrijdende
criminaliteit, terrorisme en illegale migratie.Ik kom bij het tweede punt: de methode van regelgeving. De CDA-fractie
heeft al eerder gezegd, in dit geval op zichzelf niet negatief te staan tegenover
de gevolgde methode van aanpak, namelijk het sluiten van een
verdrag buiten EU-kader en vervolgens zo veel mogelijk integratie van die
regeling binnen EU-verband. Als deze methode de dynamiek in de integratie
op het JBZ-terrein kan brengen, moet deze niet bij voorbaat worden geblokkeerd.
De olievlekwerking van dit verdrag is op zichzelf al heel veelzeggend. Een
feit is wel dat daardoor in de fase van de eigenlijke totstandkoming van die
regeling elke parlementaire betrokkenheid ontbreekt. Dat is ook duidelijk,
nu het Europees Parlement een aantal tekstwijzigingen heeft voorgesteld die
evenwel niet zijn overgenomen in het ontwerpkaderbesluit. Als ze waren overgenomen,
had dat weer geleid tot uiteenlopen van formuleringen in het verdrag enerzijds
en de richtlijn anderzijds. Dat is niet wenselijk.In de memorie van antwoord heeft de regering op vragen van de CDA-fractie
heel voorzichtig geantwoord dat het niet waarschijnlijk lijkt dat in de toekomst
een dergelijke procedure weer gevolgd wordt. De regering heeft daarbij gewezen
op de introductie van de gekwalificeerde-meerderheidsbesluitvorming op belangrijke
JBZ-onderwerpen in het nieuwe EU-verdrag en op de versoepeling van de procedure
van nauwere samenwerking. Het CDA kan zich hierbij inderdaad iets voorstellen.
Toch gelden in beide gevallen nog bepaalde drempels en daarmee is het volgen
van zo'n procedure voor de toekomst niet uitgesloten. Achten de bewindslieden
de toekomstige vormgeving van die nauwere samenwerking in het nieuwe EU-verdrag
adequaat? Is de regering bereid in de toekomst voor JBZ-besluiten waarvoor
geen gekwalificeerde-meerderheidsbesluitvorming geldt, een voorbehoud voor
parlementaire goedkeuring te maken, zoals dat ook voorzien is in de goedkeuringswetten
van de Verdragen van Amsterdam en Maastricht? De vraag is of dit ook geldt
voor besluiten om tot gekwalificeerde meerder­heidsbesluitvorming over
te gaan.Mevrouw de voorzitter. Het derde punt is de complexiteit van de regels.
Wanneer het verdrag deels in EU-regelgeving wordt omgezet, bestaat de lappendeken
van regels op het eigenlijke terrein van de regeling uit ten minste een drietal
verdragen en een kaderrichtlijn. De lappendeken betreft zowel de inhoud van
de regels als de territoriale werkingssfeer. Er is inderdaad netjes voorzien
in een stelsel van conflictregels, maar de inhoud is toch moeilijk te overzien.
Dat wordt nog sterker als wij daar ook nog de ingewikkelde privacyregels op
nationaal en internationaal niveau aan toevoegen. De regering vreest niet
zo voor complexiteit en heeft ook aangegeven dat voor de uitvoering in een
e-learning-module en een helpdesk wordt voorzien, maar het is voor de CDA-fractie
de vraag of dat wel voldoende is. Krijgen we zo langzamerhand geen situatie
waarin wij op zich heel goede regels hebben op deelterreinen, maar die nauwelijks
nog te overzien zijn?Ten slotte nog een enkel technisch punt. Eind vorig jaar bracht de Europese
toezichthouder voor de gegevensbescherming een advies uit over de omzetting
van het Verdrag van Prüm. Daarin kwam volgens berichtgeving in de Staatscourant
naar voren dat er in het geval van de beoordeling van DNA-materiaal in de
verschillende lidstaten uiteenlopende criteria gelden voor het bepalen of
er al dan niet sprake is van een zogenaamde match bij de gegevensvergelijking.
Is dit juist? Is het voortbestaan van mogelijke verschillen niet inherent
aan de decentrale aanpak, waarbij iedere lidstaat zelf op grond van eigen
nationaal recht bepaalt of het gegevens ter beschikking stelt en of het de
resultaten van een hit wel relevant en ook nauwkeurig genoeg vindt om er zelf
wat mee te doen? Blijft de nauwkeurigheid van het centrale Europese systeem
binnen een bandbreedte waarbij het bestaan van foutmeldingen ook aanvaardbaar
is? Welke praktische betekenis heeft een foutmelding voor de betrokken persoon
van wie dat materiaal afkomstig is?Mevrouw de voorzitter. Graag zien wij de reactie van de bewindslieden
tegemoet.De voorzitter:Mevrouw Van Bijsterveld, ik wil u graag van harte feliciteren met uw maidenspeech
over de goedkeuring van het Verdrag van Prüm, een onderwerp dat u, gelet
op uw achtergrond en bezigheden buiten deze Kamer, zeker zal hebben aangesproken.U volgde een studie staats-, bestuurs- en privaatrecht aan de Rijksuniversiteit
Utrecht. In 1988 promoveerde u op het thema "De verhouding tussen Kerk
en Staat in het licht van de grondrechten". Die promotie vond plaats
aan de Katholieke Universiteit Brabant – zo heette dat toen nog –
in Tilburg. Aan die universiteit bent u al sinds 1983 verbonden, eerst als
universitair docent, later als hoofddocent staats- en bestuursrecht. In 1999
maakte u de overstap naar uw huidige functie, het hoofddocent­schap Europees
en internationaal publiekrecht aan diezelfde universiteit.Naast uw werk en het lidmaatschap van deze Kamer vervult u ook een aantal
nevenfuncties waarbij de thematiek kerk en Staat of kerk en recht veelvuldig
centraal staat. Ook bent u – enkele voorbeelden – adviseur van
het Interkerkelijk Contact in Overheidszaken, lid van de redactieraad van
het Nederlands Tijdschrift voor Kerk en Recht en lid van de Advisory Council
of Freedom of Religion or Believe van het Office of Democratic Institutions
and Human Rights van de OVSE, hier welbekend.Zoals het een goed wetenschapper betaamt, hebt u natuurlijk ook veel publicaties
op uw naam. Uw expertise is niet onopgemerkt gebleven bij bijvoorbeeld regeringsadviesorganen.
Zo leverde u desgevraagd een bijdrage aan het WRR-rapport Geloof in het publieke
domein; verkenningen van een dubbele transformatie, dat in het najaar van
2006 is verschenen. Van de Raad voor het Openbaar Bestuur hebt u afscheid
genomen vanwege het lidmaatschap van deze Kamer. Wel nog hebt u in 2006 desgevraagd
het adviseurschap van de Nationale Conventie op u genomen. Vanaf dit jaar
bent u lid van het bestuur van de denktank van uw partij, het Wetenschappelijk
Instituut voor het CDA.Mevrouw Van Bijsterveld, uw dissertatie over de verhouding tussen kerk
en Staat in het licht van de grondrechten heeft in deze tijd actualiteitswaarde,
maar u mengt zich ook aangaande andere thema's in de publieke discussie, bijvoorbeeld
over de vraag of constitutionele waarden beter in de Grondwet geëxpliciteerd
moeten worden. U schreef daarover begin 2006 bijvoorbeeld in NRC Handelsblad: "Constitutionele
bewustwording komt niet vanzelf, die moet tot leven gewekt worden."U hebt in dit huis volop de gelegenheid om van alles naar uw wens tot
leven te wekken, u hebt de gelegenheid om uw expertise aan te wenden ten behoeve
van onze wetgevende en controlerende taak van de regering. Wij
zullen zeker nog van u horen. Namens iedereen wens ik u graag van harte succes
bij alle werkzaamheden hier.Om de collegae de gelegenheid te geven om u te feliciteren met uw maidenspeech,
schors ik de vergadering.De vergadering wordt enkele ogenblikken geschorst.De heer Engels (D66):Mevrouw de voorzitter. Voor de goede orde merk ik allereerst op dat ik
mede spreek namens de fractie van de OSF. Namens beide fracties is het mij
een genoegen om vanaf deze plaats mevrouw Van Bijsterveld nogmaals van harte
geluk te wensen en te complimenteren met haar maidenspeech.Voorzitter. Het bij wet goedkeuren van het Verdrag van Prüm klinkt
als het volbrengen van een heel mooie en belangrijke volkenrechtelijke taak
van de Staten-Generaal. Aan de orde is echter een harde en bittere politieke
werkelijkheid. Om grensoverschrijdende vormen van terrorisme, criminaliteit
en illegale migratie tegen te gaan, zijn adequate internationale afspraken
over politiële en justitiële samenwerking nodig, adequaat in de
zin van effectief en efficiënt in de uitvoering, maar adequaat zeker
ook wat betreft het respecteren van fundamentele burgerrechten.De juridische inkadering van deze onder andere in het zogeheten Haags
Programma vastgelegde afspraken inzake Europese justitiële en politiële
samenwerking is de afgelopen jaren behoorlijk ingewikkeld geworden. Er is
een complex geheel gegroeid van rechtsregels met verdragsrechtelijke, nationaalrechtelijke
en communautaire grondslagen. Dat maakt het buitengewoon moeilijk te beoordelen
in hoeverre al deze afspraken en besluiten voldoen aan elementaire rechtsstatelijke
en democratische waarborgen en eisen. Zeker op het specifieke terrein van
strafrechtelijk en strafprocessueel overheidshandelen is het van belang in
hoeverre de betrokken volksvertegenwoordigingen hun legitimerende rol ten
aanzien van de vaststelling van bindende rechtsregels kunnen spelen, in hoeverre
de beginselen van de machtenscheiding worden gevolgd en in hoeverre fundamentele
grondrechten gewaarborgd zijn.Wie vanuit dit perspectief naar het Verdrag van Prüm kijkt, kan niet
anders dan vaststellen dat zich een aantal opvallende vragen aandient. Onze
fracties hebben deze in de schriftelijke voorbereiding nadrukkelijk gesteld.
Hoewel wij de regering oprecht erkentelijk zijn voor de serieuze wijze waarop
op onze punten is ingegaan, moet ik voorshands constateren dat niet alle bedenkingen
zijn weggenomen. Om die reden zie ik mij genoodzaakt op enkele van de ingebrachte
vraagpunten nader te reageren.In de eerste plaats de gevolgde procedure. Dit verdrag is met slechts
zeven Europese landen gesloten. Mijn eerste vraag is of het niet een merkwaardige
indruk maakt dat juist Nederland op Europees niveau weer een eigenstandige
route volgt. In de tweede plaats zijn het nut en de noodzaak van het verdrag
ons nog steeds niet duidelijk geworden. Of beter gezegd: wij begrijpen de
argumenten van de regering wel, maar kunnen die niet goed tot de onze maken.
Wat is nu precies de reden dat zeven landen zo snel mogelijk de nu voorgestelde
intensievere samenwerking wensten? Welke reële belangen of belemmeringen
noodzaakten tot deze intergouvernementele stap? Aan welke concrete noden en
behoeften vanuit de praktijk wordt hiermee tegemoet gekomen? Wat levert het
nu uiteindelijk op om vooruit te lopen op de nadrukkelijk aangekondigde en
gewenste communautaire afspraken op dit terrein, met name nu er inmiddels
een communautair commitment ligt om de afspraken Europabreed te maken? Hoe
illusoir is het eigenlijk te menen dat partiële samenwerking en daarmee
een beperkte actieradius in de grensover­schrijdende aanpak effectief
zal blijken? Anders gezegd, de regering komt steeds weer uit op de noodzaak
dat er sneller vooruitgang geboekt zal worden, maar slaagt er niet in aan
te geven welke problemen rondom terrorisme, criminaliteit en illegale migratie
nu precies met deze vlucht naar voren worden opgelost.Uiteraard staan wij open voor een nadere motivering van de zijde van de
regering en ik nodig de ministers daartoe nadrukkelijk uit.In de tweede plaats wil ik aandacht vragen voor het feit dat als gevolg
van dit verdrag een verdere versnippering en daardoor grotere ondoorzichtigheid
ontstaat van de regels en afspraken inzake grensoverschrijdende samenwerking
op justitieel en politieel terrein. Wij zien die verbetering ten opzichte
van Prüm-I dus nog niet zo duidelijk. De regering hoopt blijkens de memorie
van antwoord dat deze ontwikkeling van gefragmenteerde regelgeving niet tot
complexe situaties en onoverkomelijke problemen zal leiden. Ook bestaat de
verwachting dat in voldoende mate zal worden toegezien op coherentie in de
toepassing. Dit antwoord is niet echt bevredigend. Hoop en verwachtingen kunnen
wij delen, maar is de primaire weg niet het streven naar eenduidige, samenhangende
en uniforme regels? Graag hoor ik een nadere reactie van de ministers.In de derde plaats het punt van de gegevensbescher­ming. Het College
bescherming persoonsgegevens heeft geconcludeerd dat het verdrag inzake de
bescherming van persoonsgegevens in principe voldoende waarborgen biedt. Wel
is benadrukt dat voor een goede werking van het Prüm-systeem –
het systeem van hit/no-hit – een overkoepelende, geharmoniseerde en
hoogwaardige regeling van de gegevensbescherming nodig is. Op welke wijze
zal hierin worden voorzien? De vaststelling van het Kaderbesluit dataprotectie
is nog niet in zicht en bovendien heeft dit ontwerpbesluit betrekking op samenwerking
in strafzaken. Daar komt bij dat het geen specifieke regels bevat voor de
rechtstreeks geautomatiseerde bevraging van de in het verdrag bedoelde categorieën
van gegevens. Het raadsbesluit over de omzetting van Prüm kent, als wij
het goed zien, op het punt van de gegevensbescherming slechts een standaardregeling
die ten opzichte van Prüm geen meerwaarde biedt. Daarmee blijft de vraag
op tafel in hoeverre nu daadwerkelijk van een hoogwaardige bescherming van
de privacy van de burger kan worden gesproken. Onze fracties hebben voorshands
niet de neiging die vraag in bevestigende zin te beantwoorden. Graag horen
wij hoe de ministers hier tegenaan kijken.Als vierde en laatste punt de verhouding tussen het verdrag en het nog
niet in werking getreden EU-raads­besluit waarmee "Prüm"
zal worden omgezet in EU-recht. Wie beide teksten naast elkaar legt ontwaart
de nodige verschillen. Het gaat mij nu niet om het gebruik van verschillende
bewoordingen die in wezen dezelfde strekking hebben. Het gaat om een niet
gering aantal bepalingen uit het verdrag dat in het raadsbesluit niet is terug te vinden. Er zijn ook andere verschillen, zoals de regeling
van de civielrechtelijke aansprakelijkheid. Graag vraag ik de ministers in
de eerste plaats of hieruit niet de conclusie moet worden getrokken dat de
beoogde gefaseerde route naar algemeen geldende en samenhangende communautaire
regels in feite niet tot het beoogde resultaat heeft geleid en de gekozen
weg achteraf bezien toch niet te betreuren valt. De effectiviteit van de Europese
samenwerking op dit terrein wordt als gevolg van de toepasselijkheid van verschillende
regimes immers afhankelijk van de vraag welke landen op welke onderdelen met
elkaar samenwerken. Deze situatie kan toch moeilijk worden afgedaan met de
kwalificatie "onhandig". Niet alleen politie en justitie, maar ook
toezichthouders, burgers, advocaten en rechters lopen tegen deze weinig transparante
situatie aan. Ik vraag de ministers in de tweede plaats of dit uit een oogpunt
van kwaliteit van wetgeving aanvaardbaar is.De balans opmakend moet ik vaststellen dat het voorliggende verdrag complicaties
bevat uit een oogpunt van effectiviteit, efficiency en gegevensbescherming.
Die complicaties leiden in onze fracties tot grote aarzelingen of wij wel
met het voorstel tot goedkeuring kunnen instemmen. Met meer dan gewone belangstelling
wachten wij dan ook de antwoorden van de bewindslieden af.De heer Kox (SP):Mevrouw de voorzitter. Ook van mijn kant complimenten en felicitaties
voor mevrouw Van Bijsterveld. Na uw toelichtende woorden vroeg ik mij af wie
in deze Kamer nog geen Tilburgse connectie heeft en hoe je door een selectiecommissie
komt als je die niet hebt. Ooit kreeg ik de opdracht van mijn vorige burgemeesters
Brokx en Stekelenburg om er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat Tilburg
in Den Haag op de kaart komt te staan. Inmiddels is volgens mij de helft van
deze Kamer al aan Tilburg gebonden, dit belooft voor mijn stad iets goeds.Belooft dit verdrag voor ons land iets goeds? Ik denk het wel. Ik denk
dat ik nu al de conclusie kan trekken dat het Verdrag van Prüm dat nu
voorligt, het verdient om door deze Kamer te worden goedgekeurd. Toch zijn
er nog wel wat opmerkingen over te maken.Volgens de memorie van antwoord aan de Tweede Kamer hebben wij dit verdrag
nodig om de negatieve effecten tegen te gaan van het wegvallen van Europese
binnengrenzen. Volgens de regering, aldus de memorie van antwoord, hebben
de georganiseerde criminaliteit en het terrorisme in de afgelopen jaren onder
andere door de uitbouw van een Europese ruimte van vrij verkeer van personen,
een steeds uitgesprokener internationale dimensie gekregen. Zij die alleen
maar voordelen dachten te zien in het slechten van de binnengrenzen –
ik kijk niet met opzet naar de heer Engels – mogen met dit statement
van regeringswege weer met beide benen op de grond worden gezet. Wij hebben
het hier al vaker over gehad. Vrij verkeer en geen grenzen is ook koren op
de molen van vooral grote boeven. Het is niet niks waar wij over spreken als
wij praten over grensoverschrij­dende criminaliteit. Grote drugshandel,
handel in gestolen auto's, valse munterij, pedofiele netwerken, georganiseerde
huurmoorden, mensensmokkel, illegale orgaanhandel, witwasserij en terrorisme. Alleen al in de grensoverschrijdende witwasserij waar Nederland bij betrokken
is, gaat naar schatting 15 mld. om, nog los van de binnenlandse witwasserij.
Als wij het over drugshandel hebben, hebben wij het ook over dit soort bedragen.
Het loont daarom om te zoeken naar passende maatregelen om aan weerszijden
van een inmiddels verdwenen grens te kijken of een nog onopgelost misdrijf
hier, iets te maken kan hebben met een al geregistreerd misdrijf en een al
geregistreerde misdadiger daar.Dus ja, naar de mening van de fractie van de SP is het goed dat er maatregelen
worden genomen tegen deze vormen van grensoverschrijdende criminaliteit. Maar
ook ja, dit is de prijs die wij onder andere moeten betalen voor het opheffen
van onze binnengrenzen en voor het realiseren van een Europese eenwording.
Daar kun je voor of tegen zijn, maar het is wel de prijs die betaald moet
worden en die volgens mij aanvankelijk een beetje te veel op de achtergrond
is gebleven. De eersten die profiteerden van de Europese eenwording waren
de criminelen. Dit moeten wij ons toch goed blijven realiseren, ook als wij
nieuwe stappen zetten om de grenzen nog verder te laten verdwijnen en Europa
nog vrijer en grenzelozer te maken. De vrijheid van de burger is ook de vrijheid
van de boef. Tegelijkertijd betekenen maatregelen om dit tegen te gaan, op
dit vlak vaak tot op zekere hoogte inbreuk en soms ernstige inbreuk op de
privacy van de boef maar ook van de burger. Die twee kanten moeten wij altijd
in de gaten houden als wij over deze materie praten. Er is niet altijd een
gemakkelijke oplossing, want wat je aan de ene kant probeert te bestrijden,
leidt tot inbreuken op de positie van burgers aan de andere kant, maar als
wij het niet bestrijden, zijn de burgers ook de dupe. Ik neem aan dat de regering
die opvatting ook is toegedaan.Na de totstandkoming van het Verdrag van Schengen zijn de binnengrenzen
tussen een groot aantal EU-lid­staten vervallen. Inmiddels zijn ze zo
goed als helemaal weg. Je kunt van Texel naar Talin en van Breda naar Boekarest
allemaal in een Europese ruimte van vrij verkeer. Wie die stap zet, kan niet
anders dan intensiever gaan samenwerken bij het aanpakken van de daarmee samenhangende
problemen op het terrein van de criminaliteit. Dat is niet eenvoudig, en blijkbaar
zag initiatiefnemer Duitsland geen gat in een snelle regeling via de EU. Diverse
sprekers hebben dat al gememoreerd. Vandaar dat er gekozen is voor de ouderwetse
vorm van een verdrag. Ik ben benieuwd naar de antwoorden van de regering op
de vragen van collega Engels op dat punt. Inmiddels zijn Spanje en Frankrijk
aangeschoven en later ook Slovenië en Portugal. Een vraag van mijn fractie
is: welke andere landen staan op de nominatie om nog in dit verdrag mee te
gaan doen? Zijn er landen die niet mee mogen doen? Zijn er landen met wie
men wellicht problemen zou verwachten? Misschien kan de regering daar wat
meer inzicht in geven. Of is het een onbeperkt uitbreidbaar verdrag? Dat zou
ook interessant zijn.Voorzitter. Inmiddels is ook al overeengekomen dat belangrijke bestanddelen
uit dit verdrag op niet al te lange termijn in Europese regelgeving geïncorporeerd
gaan worden. Kan de regering ons de laatste stand van zaken op dit punt vertellen?
Hoe kijkt de regering terugblikkend aan tegen de gevolgde weg? Ik ben het
met collega Engels eens: wat wij nu aan het doen zijn, maakt de zaak niet
eenvoudiger. Wat hebben wij ermee gewonnen dat er gekozen is
voor deze specifieke oplossing? Zitten wij straks niet in een situatie waarin
politie en justitie door alle verdragsbomen het echte bos niet meer kunnen
zien? Naast het Verdrag van Prüm hebben wij het Verdrag van Enschede,
het Verdrag van Luxemburg en het Verdrag tussen Duitsland en Oostenrijk. Daar
bovenop krijgen wij straks EU-regels op dit terrein, waarbij deze regels voor
een deel worden overgenomen, maar voor een deel niet, en wij hebben de ontwikkelingen
in de bevoegdheden van Europol en Eurojust, waar wij vanmiddag nog met de
regering in commissieverband over praten. Heeft de regering nog echt alles
op een rij? Ik heb daar natuurlijk alle vertrouwen in, maar weten wij echt
nog waar wij allemaal mee bezig zijn? Als wij het niet begrijpen en niet kunnen
uitleggen, hoe moeten onze politie- en justitiemensen en onze burgers het
straks dan begrijpen?Als wij ja zeggen tegen het voorliggende verdrag, dan krijgen de aangewezen
instanties uit de verdragslanden voortaan over en weer toegang tot elkaars
DNA-databanken, tot elkaars systemen om vingerafdrukken op te slaan en tot
elkaars kentekenregisters. Bij de toegang wordt het principe "hit/no
hit" toegepast. Het lijkt mij een verstandige keuze om niet meteen alles
open te zetten, dat zou immers ook de aantrekkelijkheid vergroten om dat systeem
te kraken voor hen die wij juist willen aanpakken met deze regels.In het verdrag wordt ook afgesproken dat onder voorwaarden bij grootschalige
grensoverschrijdende evenementen informatie-uitwisseling kan plaatsvinden
ter handhaving van de openbare orde of ter voorkoming van strafbare feiten.
Kan de regering aangeven in hoeverre het nodig was om dit element in het verdrag
op te nemen? Het verdrag voorziet voorts in de mogelijkheid om tot uitwisseling
van individuele informatie in verband met het voorkomen van terroristische
misdrijven te komen. Instemmen met dit verdrag betekent tevens instemmen met
een aantal maatregelen die de illegale migratie moeten tegengaan. Tussen verdragspartners
moet over een weer beschikbare informatie uitgewisseld worden over illegale
migratie en daarnaast moeten deelnemers in het verdrag elkaar vroegtijdig
informeren over repatriëringsmaatregelen. Ook kunnen er gezamenlijke
uitzetvluchten worden georganiseerd. Dat klinkt wel gezellig, maar dat is
het natuurlijk niet. Zit er een kans in dat dit een mooi voornemen blijft,
maar in de praktijk toch niet tot een erg groot succes kan worden? Dit verdrag
regelt ook dat er op vluchten bewapende vluchtbegeleiders aanwezig kunnen
zijn, de zogenoemde air marshals. Of zij worden ingezet, blijft een binnenlandse
beslissing, maar als zij worden ingezet, vallen zij onder dit verdrag. Tot
slot voorziet het verdrag ook nog in een regeling rondom spoedeisende gevallen.Als je dat zo opsomt, krijg je toch het idee dat hier wel heel erg veel
in één verdrag wordt geregeld. Wat de rode draad is die al die
zaken verbindt, is mijn fractie in ieder geval niet meer duidelijk. Wij gaan
heel veel en heel verschillende zaken in één verdrag regelen
dat vervolgens weer onderdeel gaat uitmaken van een hele serie verdragen.
Ik vraag mij af of wij werkelijk nog kunnen zeggen dat dit de meest logische
en doordachte oplossing is voor de problematiek, waar wij het overigens allemaal
over eens zijn.Mijn fractie heeft zorgen over de bescherming van gegevens die toegankelijk
worden gemaakt over grenzen heen. Wij hebben dat aan de overkant duidelijk
gemaakt en wij hebben dat hier in het voortraject verteld. De regering zegt
van haar kant: neem maar aan dat wij dat goed voor elkaar hebben. Ik neem
dat ook aan, maar vindt de regering ook nog dat wij het goed voor elkaar hebben
als de deelnemers in het verdrag steeds verder uitgebreid worden? Dat het
tussen Duitsland en Nederland wel goed gaat, wil ik wel aannemen, maar gaat
het tussen Roemenië, Bulgarije en Nederland ook goed? Zijn in al die
landen dezelfde niveaus van bescherming te garanderen? Wij kunnen het onszelf
wel wijsmaken, maar ik weet niet of de werkelijkheid daarin niet dwingender
is dan de waan achter dit voorstel.Deelt de regering onze zorgen tot op zekere hoogte en kan zij ons garanderen
dat wij ons desalniettemin geen buil gaan vallen aan de verdere uitbreiding
van het aantal partners in dit verdrag? Mijn fractie ziet de noodzaak van
verdergaande samenwerking, gegeven het feit dat de binnengrenzen verdwenen
zijn. Mijn fractie rekent erop dat de regering er alles aan doet om te voorkomen
dat wij straks in plaats van een oplossing voor een probleem een nieuw probleem
hebben dat effectieve oplossingen kan blokkeren. Wij zien met belangstelling
uit naar de reactie van de bewindslieden.Mevrouw Lagerwerf-Vergunst (ChristenUnie):Voorzitter. Ik spreek tevens namens de fractie van de SGP. Namens beide
fracties wil ik mevrouw Van Bijsterveld hartelijk feliciteren met haar maidenspeech.Vandaag debatteren wij over de Goedkeuringswet van het Verdrag van Prüm
en het besluit waarbij delen van dit verdrag worden geïntegreerd in het
kader van de Europese Unie. Het belang van het verdrag is wat onze fracties
betreft, met name gelegen in de aanzienlijk verbeterde en efficiëntere
opzet van de procedures van informatie-uitwisseling tussen verschillende landen.
Nu de realiteit helaas zo is dat criminaliteit niet stopt bij landsgrenzen,
is het zaak om deze grensoverschrijdende criminaliteit – uiteraard met
behoud van rechten van burgers, zoals het recht op privacy – met alle
voorhanden zijnde middelen gezamenlijk met andere staten te bestrijden. Informatie-uitwisseling
is een belangrijk speerpunt in deze bestrijding. Onze fracties zijn dan ook
content met de doorbraak die in dit opzicht met dit verdrag wordt bereikt.Deze tevredenheid betekent echter niet dat wij geen kanttekeningen plaatsen,
al zullen deze kanttekeningen geen betrekking hebben op de procedure die in
verband met dit verdrag is gevolgd. Hierover is reeds tijdens de behandeling
in de Tweede Kamer en ook in de schriftelijke voorbereiding van dit debat
veel gesproken en geschreven. Onze fracties hebben geen behoefte om vandaag
deze argumenten te herhalen en de discussie nog eens dunnetjes over te doen.
Temeer niet, gelet op het feit dat na inwerkingtreding van het Hervormingsverdrag
de politie- en justitiesamenwerking, op enkele uitzonderingen na, een gewoon
communautair beleidsterrein wordt, zodat het alsdan minder noodzakelijk zal
zijn om een procedure zoals nu gevolgd, te volgen.Wij plaatsen wel kanttekeningen bij het volgende. De uitwisseling van
informatie veronderstelt vertrouwen in elkaars rechtssysteem. Omdat dit direct
aan de rechtsbescherming van burgers raakt, is het voor onze fracties een
aangelegen punt. Wij hebben dit reeds eerder aan de orde gesteld. Wij hebben
bedenkingen of in sommige EU-lidstaten de rechtsbescherming
voor burgers boven een bepaalde minimumnorm uitkomt. Voor de duidelijkheid:
wij beperken ons nadrukkelijk niet tot de zeven landen tussen wie het Verdrag
van Prüm tot stand is gekomen.Deze bedenkingen dan wel twijfels zijn recent gevoed door de zaak T.,
de minister van Justitie welbekend. In die zaak hebben de Nederlandse autoriteiten
de Griekse autoriteiten ten onrechte medegedeeld dat een bepaald mobiel nummer
toebehoorde aan de heer T. Op grond van deze informatie is een Europees Aanhoudingsbevel
(EAB) tegen hem uitgevaardigd. Nadat de Nederlandse autoriteiten tot de conclusie
waren gekomen dat de door hen verstrekte informatie niet correct was, hebben
zij Griekenland verzocht het EAB op te heffen. Dit verzoek is door Griekenland
lange tijd genegeerd. Gelukkig is vorige week bekend geworden dat de Griekse
autoriteiten het EAB tegen de heer T. hebben ingetrokken. Dit neemt echter
niet weg dat de heer T. door deze gang van zaken één jaar lang
als zakenman ernstig is belemmerd om naar het buitenland te reizen.Wij leggen de bewindslieden een vergelijkbare casus voor, betrekking hebbend
op het verdrag waar wij vandaag over spreken. Stel, een door Bulgarije aan
Nederland opgevraagd kenteken wordt door de Nederlandse autoriteiten ten onrechte
gekoppeld aan de heer X. Nederland corrigeert op enig moment de foutieve informatie.
Op grond van artikel 37 van het Verdrag van Prüm en artikel 28 van het
besluit is Bulgarije verplicht om de onjuiste informatie te corrigeren of
te wissen. Betekent dit dat een situatie zoals die van de heer T. zich onder
het Verdrag van Prüm niet kan voordoen? Hoe is de verplichting van Bulgarije
afdwingbaar? Op welke termijn dient Bulgarije de onjuiste informatie te corrigeren
of te wissen? Wij hopen dat de bewindslieden met hun beantwoording onze verontrusting
kunnen wegnemen.De rechtsbescherming voor burgers van EU-lidstaten op het terrein van
persoonsgegevens zal worden geregeld in het kaderbesluit. De onderhandelingen
hierover die al twee jaar worden gevoerd, hebben vooralsnog niet geresulteerd
in een akkoord. Wij constateren dat het mogelijk is in korte tijd effectieve
maatregelen te nemen ter bestrijding van de grensoverschrijdende criminaliteit,
terwijl geen overeenstemming wordt bereikt over de bijbehorende beschermende
maatregelen. Wij zien op dit punt een parallel met de kaderbesluiten ter implementatie
van het beginsel van wederzijdse erkenning in strafzaken. Ook bij die kwestie
lukt het nog steeds niet om een akkoord vast te stellen over het ontwerpkaderbesluit
over procedurele rechten in strafprocedures. Onze fracties betreuren dit.
Wat is de verwachting van de bewindslieden met betrekking tot het tijdstip
waarop overeenstemming wordt bereikt over het ontwerpkaderbesluit bescherming
persoonsgegevens?Vervolgens willen wij een opmerking maken over de ondoorzichtigheid van
regelgeving die de politie- en justitiesamenwerking op Europees niveau regelt.
Er is sprake van een onoverzichtelijke lappendeken van Europese, multilaterale
en bilaterale afspraken over dezelfde onderwerpen. In de memorie van toelichting
van het Verdrag van Prüm wordt bijvoorbeeld bij artikel 24 opgemerkt
dat het Benelux-verdrag inzake grensoverschrijdend politieel optreden en het
Verdrag van Enschede voorzien in een vergelijkbare regeling. Bij artikel 26
wordt eveneens verwezen naar een vergelijkbare bepaling in het verdrag van
Enschede. Het gegeven dat in het besluit niet het gehele Verdrag van Prüm
wordt geïncorporeerd, maar slechts delen hiervan, versterkt de onoverzichtelijkheid
nog eens.Afhankelijk van de nationaliteit van de autoriteiten en het onderdeel
van regelgeving dat aan de orde is, zijn verschillende verdragen van toepassing
die soms identieke bepalingen kennen, maar soms ook net niet. Dit maakt de
toepasbaarheid van deze regelgeving niet eenvoudig. De minister van Justitie
heeft weliswaar aangegeven dat wordt voorzien in een specifiek op het Verdrag
van Prüm toegesneden opleidingsprogramma voor politieambtenaren en dat
door de werkgroep politieverdragen de vinger aan de "implementatiepols"
zal worden gehouden. Onze fracties menen echter dat de complexiteit niet alleen
politie- en justitieambtenaren raakt, maar ook verdachten en advocaten. Wij
vragen de bewindslieden of en, zo ja, op welke wijze burgers in dit opzicht
een handreiking wordt geboden. In dit verband verwijzen wij naar een interview
in de Staatscourant met de heer Pieters, lector strafrecht en internationale
samenwerking bij de SSR. Hierin stelt de heer Pieters dat een duidelijke logica
in de relatie tussen de Nederlandse strafvordering en de internationale rechtshulp
ontbreekt. Hij pleit ervoor om in het kader van de herziening van het Wetboek
van Strafvordering een duidelijk hoofdstuk over internationale samenwerking
toe te voegen. Hoe denkt de minister van Justitie hierover?Tot slot hebben wij nog een tekstuele opmerking over het besluit. In de
Nederlandse tekst van het besluit, zoals in juni 2007 voorgelegd aan de JBZ-raad,
wordt in artikel 27 verwezen naar doeleinden die in artikel 26 worden genoemd.
Per abuis staat in de tekst van artikel 27 echter: "de in artikel 27
genoemde doeleinden", terwijl bedoeld wordt de in artikel 26 genoemde
doeleinden. Onze fracties gaan ervan uit dat deze omissie reeds is hersteld.
Zekerheidshalve brengen wij dit echter onder aandacht van de bewindslieden.De heer De Vries (PvdA):Voorzitter. Allereerst wil ik mevrouw Van Bijsterveld gelukwensen met
haar maidenspeech. Ik zou wensen dat ik zelf de inhoud ervan had uitgesproken.De minister van Justitie heeft aangegeven dat hij op het onderhavige gebied
graag een voortrekkersrol voor Nederland zou zien. Deze rol is enigszins in
het geding gekomen door het uitermate late tijdstip waarop dit wetsvoorstel
behandeld wordt. In het eerste halfjaar van 2008 vindt een evaluatie plaats
van de werking van het Verdrag van Prüm, terwijl wij het nog aan het
behandelen zijn. Dit betekent dat Nederland toch niet helemaal meer vooraan
loopt. De minister heeft geantwoord dat dit te wijten is aan capaciteitsgebrek
en dat in dit geval posterioritering noodzakelijk was. Hij heeft verder aangegeven
dit te betreuren en zich in te spannen om de procedure desondanks tot een
goed einde te brengen. Dankzij de medewerking van de Kamer zal dit wel lukken,
maar ik vind het antwoord absoluut niet afdoende.Ik maak deze opmerking niet alleen met betrekking tot het Verdrag van
Prüm. Pas gisteren ontving de Kamer een brief van de minister over een
aantal ontwerpbesluiten voor de JBZ-raad ter beantwoording van vragen van
de vaste commissie voor JBZ. Dat is dus allemaal op het nippertje. Als de
minister voor deze zaken niet voldoende capaciteit heeft, zal
hij ervoor moeten zorgen dat hij deze krijgt. Ik vind het niet acceptabel
dat deze Kamer, waarvan de leden niet voltijds vergaderen, zo laat wordt geïnformeerd.
De minister van Justitie is in zijn ambt verantwoordelijk ervoor zorg te dragen
dat hij hetgeen hij in gang zet, ook op een nette en behoorlijke manier afrondt.
Er kan een moment komen waarop een van de beide Kamers geen genoegen meer
neemt met de gang van zaken. Ik ontvang graag een uitvoerigere toelichting
op het feit dat dit onderwerp geposterioriteerd moest worden.De evaluatie zal vooral betrekking hebben op de wijze van functioneren
van het Verdrag van Prüm in andere landen. Ik begrijp uit de ontvangen
toelichting dat uit de relatie Duitsland-Oostenrijk al een aantal positieve
zaken blijkt. In mijn inbreng heb ik namens mijn fractie laten blijken dat
het Verdrag van Prüm wat ons betreft een logisch verdrag is. Als de grenzen
wegvallen, zal men immers adequate maatregelen moeten nemen om ervoor te zorgen
dat de misdaad hiervan niet bij uitstek profiteert. Wij zullen het dan ook
graag steunen. Desondanks wil ik enkele kanttekeningen plaatsen.Het wordt zo langzamerhand wel een beetje ingewikkeld. De regering onderkent
dit ook en schrijft in haar memorie van antwoord dat op de Politieacademie
een helpdeskfunctie komt ter beantwoording van in de praktijk gerezen vragen
over de verdragen en over andere relevante Europese regelgeving. De antwoorden
dienen uniform te zijn. Waarom wordt hiervoor de Politieacademie ingezet?
Is dit een kwestie die alleen de politie aangaat? Of is dit ook nuttig voor
anderen, bijvoorbeeld voor betrokkenen die met de werking van het verdrag
te maken krijgen of voor hun advocaten, zodat zij weten waarin de verschillen
tussen verdragen zitten en wat de toepasbaarheid en de toepasselijkheid ervan
is? Ligt het niet veel meer voor de hand om te kiezen voor een centraler informatiepunt
dan de Politieacademie? Ik weet niet of er precedenten zijn wat betreft een
helpdeskfunctie op de Politieacademie, maar het zou mijn voorkeur hebben dat
op het gebied van regelgeving niet voor zo'n instituut wordt gekozen. In allereerste
instantie moet de minister van Justitie de inzichtelijkheid en de kenbaarheid
van de regelgeving bewaken en er zelf voor zorgen dat er een voorziening komt.
Ik ben heel benieuwd of het mogelijk is om daar iets van te maken dat voor
iedereen toegankelijk is.De complexiteit wordt hiermee overigens niet opgelost. In de brief die
wij vanmiddag in de commissie voor de JBZ-raad gaan behandelen, gebruikt de
minister een prachtige formulering: "In de overweging 24 bis wordt aangegeven
dat verschillende besluiten die in de derde pijler zijn vastgesteld een eigen
regelgevend kader bevatten voor de bescherming van persoonsgegevens dat alle
belangrijke aspecten bestrijkt. Dat is het geval voor Europol, Eurojust, het
Schengen Informatie Systeem en het kaderbesluit omzetting bepalingen van het
Verdrag van Prüm in een EU-regeling. Nu deze regeling een strikter kader
bevat, blijft het kaderbesluit bescherming persoonsgegevens voor die regeling
buiten toepassing." Dat is natuurlijk niet meer bij te benen. Voor een
Eerste Kamerlid misschien nog net en voor Tweede Kamerleden zeker, maar daarbuiten
wordt de kring al snel klein. Het zou buitengewoon nuttig zijn om ernaar te
streven dat er langzamerhand eenduidige regelingen ontstaan in Europa. In
de tussentijd zou ik het erg op prijs stellen als de minister een matrix of
een overzicht maakt van de punten waarop de verschillende bepalingen van elkaar
afwijken. Als dat voldoende inzichtelijk kan worden gemaakt, zou het buitengewoon
handig te zijn om dat op een website te zetten. Het kan in elk geval zonder
enig probleem naar de helpdesk.Er zijn in mijn fractie discussies geweest over de beveiliging van persoonsgegevens
en de bescherming van de personen die het betreft. Er zijn enorme databanken
met gegevens die steeds beter bevraagd kunnen worden. Wij moeten maar hopen
dat de beveiliging hiervan in elk land zo goed is geregeld als bij ons. Heeft
de minister daar garanties voor gekregen? Heeft hij zich daarvan vergewist?
Ik ben er namelijk niet helemaal zeker van dat landen die met dit soort maatregelen
te maken krijgen dat allemaal zo ogenschijnlijk keurig voor elkaar hebben
als wij.De steeds verdergaande internationalisering van de uitwisseling van gegevens
roept bij mij de vraag op wat nu eigenlijk nog een privégegeven is.
Wat wordt er nog beschermd? Kan de minister ervoor instaan dat zowel de beveiliging
van de gegevens, ook in andere landen die het Verdrag van Prüm hebben
ondertekend, als de rechtsbescherming die aan de burgers toekomt om op te
komen tegen eventuele schendingen van hun rechten mogelijk blijft? Er moet
een begaanbare route zijn. Wij zijn nu een beetje laat met het Verdrag van
Prüm. Desondanks gaat dit allemaal veel beter en harder dan de verbetering
van de bescherming van de positie van de burger op het gebied van privacy.
Onderkent de regering dat hier een zorgelijk aspect aan zit? Heeft zij het
een en ander in overweging om die zorgen voor ons dragelijk te maken?Mevrouw Strik (GroenLinks):Voorzitter. Ik wil niet achterblijven met welgemeende felicitaties aan
mevrouw Van Bijsterveld voor haar prachtige maidenspeech.Ik ben wat onthand omdat ik pas kort voor dit debat te horen kreeg dat
dat ik Britta Böhler, die ziek is, moet vervangen. Niettemin wil ik van
de mogelijkheid gebruik maken om opmerkingen te maken over het Verdrag van
Prüm.Aan de ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid binnen de
EU is de laatste jaren voortvarend invulling gegeven, met name sinds de aanslagen
van 11 september 2001. Veel kaderbesluiten en richtlijnen hebben sindsdien
het licht gezien en uit het Haags Programma blijkt dat de EU blaakt van ambitie
om de politiële en strafrechtelijke samenwerking te intensiveren. Het
Verdrag van Lissabon zal dit communautariseren. Lidstaten geven er hiermee
blijk van dat zij het belangrijk vinden dat de regels van de Europese besluitvorming,
met hun checks and balances en de toenemende transparantie, ook worden toegepast
op grensover­schrijdende politiële en justitiële samenwerking.Waarom zijn dan zeven lidstaten – het zijn er eigenlijk zelfs maar
vijf – waaronder Nederland, plotseling in de reflex geschoten van de
intergouvernementele samenwerking? Enkele lidstaten hebben achter gesloten
deuren een eigen tekst in elkaar getimmerd. Iedereen mag later meedoen. Dat
is zelfs de bedoeling, zo is in de preambule te lezen. Voor anderen kan er
natuurlijk nauwelijks nog niets aan de bepalingen worden veranderd. De Commissie,
het Europees Parlement, de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming
en uiteraard de andere lidstaten vissen vervolgens achter het
net. Het Hof van Justitie ontbeert rechtsmacht door deze manoeuvre. Dat is
slecht voor de rechtsbescherming en ook voor een geharmoniseerde uitwerking
van het verdrag zelf.Uit de gang van zaken spreekt een zekere arrogantie en in elk geval minachting
voor de democratische en Europese beginselen. Mijn fractie hoort daarom graag
van de regering waarom voor deze handelwijze is gekozen. Het zou kunnen dat
als reden wordt aangevoerd dat er sprake is van aantoonbare impasse binnen
de Raad hierover. Daar ziet het nu overigens helemaal niet naar uit, ook gelet
op de voortvarendheid waarmee de implementatie van het kaderbesluit wordt
behandeld. Als er wel sprake is van een impasse, waarom is dan niet gekozen
voor een versterkte samenwerking in plaats van een verdrag buiten de EU om?
Heeft de regering wel voldoende vertrouwen in de Europese instituties? Hoe
noodzakelijk was het om de garantie te hebben van een bepaalde deadline? Er
wordt wel steeds gezegd dat het nodig was om een deadline te stellen, maar
waar zit die noodzakelijkheid dan in? Als wij de procedure voor goedkeuring
bekijken, druipt de urgentie er niet bepaald vanaf.De goedkeuringswet lag er ongeveer op hetzelfde moment als het EU-kaderbesluit.
Wij hadden dus geen haast en de voortvarendheid van de Raad duidt niet op
onoverkomelijke weerstand. De argumenten van de regering om voor deze weg
te kiezen, overtuigen ons tot nu niet. Het is typisch dat de huidige gang
van zaken bij het aannemen van het kaderbesluit dezelfde mankementen kent:
geen consultatie, geen toelichting en geen effectbeoordeling. Dat is te betreuren.Bij het Verdrag van Prüm en dus ook bij het betreffende kaderbesluit
zijn burgerrechten in het geding. De burger moet het echter vooral doen met
de considerans dat het EVRM en het grondrechtenhandvest van de EU in acht
worden genomen. Het Hof heeft geen rechtsmacht, dus ook niet om het verdrag
hieraan te toetsen. Los van deze principiële kwestie, maakt het verdrag
het bouwwerk van de EU-samenwerking op dit terrein niet overzichtelijker en
ook niet eenduidiger. In het Raadsbesluit zijn niet alle bepalingen overgenomen.
Het beperkt zich tot de derde pijler en Schengen-gerelateerde bepalingen.
Dan ontstaat straks de situatie dat het verdrag voor een deel onder het regime
van het internationaal recht valt en voor een ander deel onder het EU-recht.
Gaat het comité van ministers zich straks ook nog bezighouden met het
deel dat straks al onder het EU-regime valt of gaat het zich beperken tot
het overige? Zijn deze delen inderdaad zo eenvoudig te scheiden als de minister
schrijft in de memorie van antwoord? Wie bepaalt wat prevaleert bij een overlap?Mijn fractie is er verheugd over dat de Tweede Kamer het advies van de
commissie-Meijers ter harte heeft genomen met het amendement op de goedkeuringswet,
zodat de uitvoeringsbesluiten aan democratische controle onderhevig zijn.
Juist nu Europeesrechtelijke controle ontbreekt, lijkt ons dat van groot belang.Data-uitwisseling vindt plaats op grond van het beschikbaarheidsbeginsel,
dat wil zeggen dat de nationale instanties in alle verdragsstaten online toegang
krijgen tot databestanden waartoe hun nationale collega's ook toegang hebben.
Het lijkt eenvoudig omdat het één systeem is. Wat er achter
ligt, is echter verre van eenduidig. Elke lidstaat heeft zijn eigen normen
en criteria om te bepalen welke gegevens in het databestand komen. Zo kan
een Nederlandse instantie plotseling over veel meer informatie beschikken
vanuit een andere staat over een persoon dan over personen die in een Nederlands
bestand zitten, of andersom. Ook de bewaartermijnen hangen af van het nationaal
recht van de verstrekkende staat.Al met al is er dus geen coherentie bereikt. Er worden verschillende normen
toegepast, waardoor betrokken burgers moeilijk kunnen achterhalen op basis
van welke regels wat met hun gegevens gebeurt. Tegelijkertijd ontberen zij
ook voldoende rechtsbescherming. Ook die hangt weer af van nationale regels.
De verdragsstaten hebben dus eigenlijk vooral een mechanisme opgetuigd dat
de operationele samenwerking ten goede komt. Het is duidelijk dat dit belangrijk
is bij grensoverschrijdende samenwerking, maar bij dit laatste en bij wederzijdse
erkenning hoort evengoed een coherent systeem van rechtswaarborgen voor burgers
die met deze samenwerking geconfronteerd worden. Ik denk aan een stelsel van
eenduidi8ge definities en criteria, een regeling voor inzage, toegang tot
de rechter en een klachtenregeling. Door eenzijdig de operationele kant te
regelen en op een bepaalde manier te harmoniseren, kunnen burgers in de verdrukking
komen.De ontwikkeling op dit gebied doet mij denken aan de voortvarende ontwikkelingen
op het gebied van straf­rechtelijke samenwerking, bijvoorbeeld van wederzijdse
erkenning van straffen, terwijl tegelijkertijd een voorstel voor strafrechtelijke
procedurele waarborgen de eindstreep niet haalt. Het een kan volgens onze
fractie echter niet zonder het ander. Als wij de principes van de rechtsstaat
in Nederland en in Europees verband hoog willen houden, moeten wij beide goed
regelen. Daarom pleiten wij voor een hoog geharmoniseerd niveau van dataprotectie
en voor voldoende capaciteit om de toezichthoudende organen ook echt de mogelijkheid
te geven om hun taken inhoud te geven, zowel in budgettair opzicht als met
betrekking tot de bevoegdheden.Mijn fractie is positief over het feit dat persoonsgegevens pas worden
verkregen bij de zekerheid van een match, alsook op basis van een rechtshulpverzoek.
Voor het overige zijn de bepalingen met betrekking tot dataprotectie vrij
algemeen geformuleerd. Hiermee kan niet met een verwijzing naar Conventie
nr. 108 van de Raad van Europa volstaan worden; het moet preciezer en met
meer waarborgen voor de betrokkene gebeuren. Dit geldt omdat het hierbij om
zeer gevoelige informatie gaat, zoals DNA-gegevens en daaraan gerelateerde
gegevens.Voor het niveau van gegevensbescherming verwijst de minister onder andere
naar het kaderbesluit bescherming persoonsgegevens. Deze verwijzing is niet
bevredigend. Ten eerste is het kaderbesluit nog niet aangenomen, ten tweede
is het niveau door de onderhandelingen zo laag geworden dat het volgens de
Europese toezichthouder voor gegevensbescherming op sommige gebieden zelfs
al onder het niveau van de Conventie van de Raad van Europa is gezakt. Het
biedt eenvoudigweg te weinig waarborgen. Bovendien zal het kaderbesluit niet
van toepassing zijn op nationale verwerking van persoonsgegevens. Het kent
ook geen specifieke regels met betrekking tot automatische inzage in DNA-bestanden.
Het verdrag zelf dient dus de specifieke, precieze waarborgen te geven.Voor het overige sluit ik mij graag aan bij de desbetreffende vragen van
de andere woordvoerders. Zij hebben namelijk ook vragen gesteld over de toegang
tot de gegevens van burgers en over de noodzakelijke waarborgen daarbij.Het verdrag beweegt zich op een gevoelig terrein met de uitwisseling van
DNA-gegevens. Terecht zijn de uit te wisselen gegevens beperkt tot de niet-coderende
delen van DNA. Niettemin moeten wij er rekening mee houden dat de technologische
ontwikkelingen doorgaan en er straks misschien toch meer persoonsgerelateerde
gegevens te halen zijn uit ook deze delen van DNA. Daarom vinden wij het belangrijk
dat hiermee al rekening wordt gehouden door een formulering dat de gegevens
nooit informatie moeten kunnen verstrekken over specifieke erfelijke eigenschappen.
Kan de regering toezeggen dat dit principe in het uitvoeringsbesluit tot uitdrukking
komt en dat er heldere definities komen inzake DNA-profielen?Het verdrag voorziet ook in de mogelijkheid van afname en verzameling
van DNA-materiaal. Deze vergaande mogelijkheid zou aan strikte noodzakelijkheids-
en doelcriteria gebonden moeten zijn. Heeft Nederland inzicht in de wijze
waarop in alle 27 lidstaten in deze waarborgen is voorzien? Tenslotte gaan
straks alle lidstaten hiervan ook gebruik maken. Voor ons is dan ook belangrijk
om te weten of daarbij voldoende zorg­vuldigheid betracht zal worden.Het verdrag is opgezet en bedacht van de zijde van vijf staten. Straks
zullen er 27 aan meedoen, al gebeurt dat voor een deel via het kaderbesluit.
Is het systeem, het mechanisme, daar wel tegen opgewassen? Het wordt immers
veel gecompliceerder met 27 verschillende nationale regels, systemen en talen.
Dat kan de foutmarge behoorlijk vergroten. Is daarover nagedacht en zullen
daartoe aanpassingen verricht worden? Het noopt ook des te meer tot definities
van begrippen om verwarring te voorkomen. Zo is de definitie van persoonsgegevens
nog niet duidelijk genoeg. Is de regering bereid, zich hiervoor in te zetten
bij de vaststelling van de uitvoeringsregels?Zijn er voldoende waarborgen dat eventueel foute gegevens snel en relatief
gemakkelijk hersteld kunnen worden? Wij weten bijvoorbeeld uit de ervaring
met SIS dat de foutmarge relatief groot is en dat de herstelmogelijkheden
heel klein zijn. Het is voor burgers een hardnekkig gevecht om een en ander
te herstellen, als er verkeerde gegevens in hun bestand staan. De consequenties
van foute persoonsgegevens kunnen ingrijpend zijn. Is er een doorzettingsmacht
om zulke zaken op te lossen? Hiervoor is het ook noodzakelijk dat burgers
geïnformeerd worden over het gebruik van hun gegevens. Anders hebben
zij helemaal geen mogelijkheid om aan te geven dat iets niet klopt en dat
dat veranderd moet worden. Artikel 40 geeft in principe het recht op kennisneming,
maar beperkt dit recht tegelijkertijd met heel algemene formuleringen, bijvoorbeeld
als het nodig is in verband met de democratische rechtsorde. Nu ook dit weer
louter nationaal wordt uitgelegd en geregeld, zal er een grote verscheidenheid
zijn. Dit recht is voor betrokkenen dan ook allerminst een zekerheid te noemen.Het punt van de onafhankelijke toezichthouders houdt hiermee heel nauw
verband. Nogmaals, krijgen zij voldoende mogelijkheden om hun taken waar te
maken? Ook noopt het verdrag, gecombineerd met de implementatie in het kaderbesluit,
niet tot een gezamenlijk toezicht op EU-niveau, een forum waarin de nationale
toezichthouders ook weten hoe de toepassing elders is vorm gegeven en welke
aanbevelingen daaruit voort zouden kunnen komen. Dit zou een geharmoniseerde
toepassing kunnen bevorderen. Ik wil graag weten of de Nederlandse regering
dit standpunt ook huldigt en of zij zich daarvoor zal inzetten op EU-niveau.Ik kom tot mijn conclusie. Mijn fractie staat zeer kritisch tegenover
het Verdrag van Prüm. Dat dit buiten de EU om tot stand is gekomen, is
voor ons niet louter een formeel bezwaar. Het verdrag staat buiten de waarborgen
die de rechtsorde van de EU biedt en dit initiatief bewijst geen dienst aan
een evenwichtige totstandkoming van Europese grensoverschrijdende samenwerking.
Het compliceert vooral en het biedt te weinig precieze waarborgen en eenduidige
definities. Wij hopen dan ook dat wij in de toekomst van dit soort initiatieven
gespaard blijven.De beraadslaging wordt geschorst.De vergadering wordt van 14.58 uur tot 17.15 uur geschorst. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/h-ek-20072008-667-677.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl