ECLI:NL:RBDHA:2019:11666, Rechtbank Den Haag, 12-09-2019, AWB - 19 _ 2990
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2019-09-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: parkeerbelasting; geen geslaagde transactie

Rechtbank DEN HAAG
  
  
    Team belastingrecht
  
  
    zaaknummer: SGR 19/2990
  
  
    proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 
    12 september 2019 in de zaak tussen
    
  
  
    
      [eiser] , wonende te [woonplaats] , eiser,
    
    
      en
    
    
  
  
    de heffingsambtenaar van de gemeente Alphen aan den Rijn, verweerder.
    
    
  
  
    De bestreden uitspraak op bezwaar 
    De uitspraak van verweerder van 9 mei 2019 op het bezwaar van eiser tegen de aan eiser opgelegde naheffingsaanslag parkeerbelasting (aanslagnummer [aanslagnummer] ).
    
  
  
    Zitting 
    
      Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 29 augustus 2019. 
      Eiser is verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door F. Westerman.  
    
    
  
  
    Beslissing
    De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
  
  
    Overwegingen
    1. In geschil is of aan eiser terecht een naheffingsaanslag parkeerbelasting is opgelegd wegens het parkeren van de auto met kenteken [kenteken] op 27 februari 2019, omstreeks 15.12 uur, op een door parkeerapparatuur gereguleerde parkeerplaats aan de [straat] te Alphen aan den Rijn. Niet in geschil is dat eiser parkeerbelasting was verschuldigd en dat deze niet was voldaan.
    
    2. Eiser stelt dat hij meerdere malen heeft geprobeerd om de verschuldigde parkeerbelasting te betalen en in de veronderstelling verkeerde dat deze uiteindelijk ook was betaald. Nadat bij gebruik van zijn betaalpas de transactie tot tweemaal toe werd afgebroken, kreeg eiser bij het contactloos betalen geen foutmelding en vervolgens de vraag of hij een betaalbewijs wilde waarna hij een uitdraai uit de automaat ontving. Hierdoor mocht hij erop vertrouwen dat de verschuldigde parkeerbelasting betaald was. Hoewel er ten tijde van de laatste betaalpoging geen zichtbaar defect aan de parkeerautomaat was, bleek uit navraag bij de gemeente dat de betreffende automaat een tijdelijke automaat was waarvan de software mogelijk verouderd was. Van bewust niet betalen is geen sprake. 
    
    3. Vaststaat dat eiser heeft geparkeerd zonder dat de verschuldigde belasting was voldaan en dat hij (ten minste) drie pogingen heeft gedaan de verschuldigde parkeerbelasting te betalen. Hoewel eiser bij de derde poging een ‘betaalbewijs’ ontving, kan hij daaraan niet het vertrouwen ontlenen dat de parkeerbelasting ook daadwerkelijk was betaald. Op het betaalbewijs staat immers expliciet en in hoofdletters vermeld “dit is geen parkeerkaart” en “afgebroken transactie”. Eiser had bij bestudering van het ‘betaalbewijs’ dan ook direct kunnen zien dat de betaling niet was gelukt. Verder is gesteld noch gebleken dat eiser een parkeerkaart heeft ontvangen. Dat eiser er niettemin vanuit ging dat de transactie was geslaagd, komt onder die omstandigheden voor zijn risico. Het is immers de verantwoordelijkheid van de parkeerder om te controleren dat hij de verschuldigde parkeerbelasting heeft betaald. 
    
    4. Verweerder heeft verklaard dat de betreffende parkeerautomaat in storing verkeerde. Dit maakt echter niet dat de naheffingsaanslag ten onrechte is opgelegd. Op de parkeerautomaat is aangegeven dat bij een storing betaald moet worden bij de dichtstbijzijnde automaat. De omstandigheid dat eiser niet op zoek is gegaan naar een andere parkeerautomaat omdat hij in de veronderstelling verkeerde dat hij had betaald, dient voor zijn risico te blijven. 
    
    5. Uit de gang van zaken en eisers verklaring daarover ter zitting leidt de rechtbank af dat eiser van goede wil was en wel degelijk parkeerbelasting wilde betalen. Nu de parkeerbelasting een objectieve belasting is, is de vraag of eiser te goeder trouw heeft gehandeld echter niet relevant. 
    
    6. Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, is de naheffingsaanslag terecht opgelegd en is het beroep ongegrond verklaard. 
    
    7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. E.E. Schotte, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. R. Vijverberg, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 
      12 september 2019.
    
    
    
    
    
    
    
    
      griffier						rechter
    
    
    
    
    
    
    
      Afschrift verzonden aan partijen op:
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag (team belastingrecht), Postbus 20302, 
      2500 EH Den Haag.