ECLI:NL:HR:2019:1872, Hoge Raad, 29-11-2019, 18/02895
Hoge Raad — Uitspraak 
Datum: 2019-11-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: Art. 14, lid 2, Wet op belastingen van rechtsverkeer; verkrijging van appartementsrecht in voormalig kantoorgebouw, gesloopt tot casco en door kopers af te bouwen / in te richten. ‘Naar zijn aard voor bewoning bestemd’?

HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
    
    
      BELASTINGKAMER
    
    
      
        Nummer	18/02895
      
        Datum          29 november 2019 
    
    
    
      ARREST
    
    
    
      in de zaak van
    
    
      de STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN 
    
    
      tegen
    
    
      
        [X] te [Z ] (hierna: belanghebbende)
    
    
      op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Den Haag van 25 mei 2018, nr. BK-18/00021, op het hoger beroep van de Inspecteur tegen een uitspraak van de Rechtbank Den Haag (nr. SGR 17/2278) betreffende een door belanghebbende op aangifte betaald bedrag aan overdrachtsbelasting. De uitspraak van het Hof is aan dit arrest gehecht.
    
  
  
    
      1Geding in cassatie
    
      De Staatssecretaris heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
      Belanghebbende heeft een verweerschrift ingediend.
      De Advocaat-Generaal C.M. Ettema heeft op 26 juli 2019 geconcludeerd tot ongegrondverklaring van het beroep in cassatie.
    
  
  
    
      2Beoordeling van het middel
    
      2.1
      In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan.
      
        2.1.1
        Belanghebbende en haar echtgenoot hebben in 2016 een appartementsrecht verworven betreffende een ruimte in een als [Q] bekend staand gebouw te [Z] .
      
      
        2.1.2
        Het [Q] is een voormalig bedrijfs- en kantoorpand. In 2014 is een ‘afwijkingsbesluit omgevingsvergunning’ ter inzage gelegd waardoor in afwijking van de bestemming kantoorgebouw ook bewoning is toegestaan. Toen belanghebbende en haar echtgenoot het appartementsrecht verwierven was een omgevingsvergunning voor woningbouw voorhanden.
      
      
        2.1.3
        Ten tijde van de verwerving van het appartementsrecht waren door (toedoen van) de gemeente [Z] diverse werkzaamheden aan het gebouw uitgevoerd, waaronder het aanbrengen van entrees, liften en trappen, het aanbrengen van een galerij aan de binnengevel van het gebouw ter ontsluiting van de appartementen, en in elke als appartement te verkopen ruimte het aanbrengen van een meterkast, aanvoerpunten voor drinkwater en van warm water voor verwarming, en een aansluiting op het riool.
      
      
        2.1.4
        Om de hen geleverde ruimte – in de stukken wel aangeduid als ‘kluskavel’ – te kunnen bewonen, dienden belanghebbende en haar echtgenoot onder meer nog te voorzien in de scheidingswanden aan hun kant van de ruimte en een entree vanaf de galerij of de centrale hal, in de plaatsing van keuken, badkamer en toilet, in de afwerking van vloeren, wanden en plafonds, wijziging of toevoeging van gevelramen en in het eventueel toevoegen van een balkon, een dakterras of een dakopbouw.
      
      
        2.1.5
        Het op aangifte voldane bedrag aan overdrachtsbelasting is zes procent van de koopsom. 
      
    
    
      2.2
      Voor het Hof was in geschil of het door belanghebbende en haar echtgenoot verkregen recht op gebruik van de ruimte moet worden aangemerkt als de verkrijging van een woning in de zin van artikel 14, lid 2, Wet op belastingen van rechtsverkeer, in welk geval twee procent van de koopsom aan overdrachtsbelasting is verschuldigd.
      
        2.3.1
        Het middel bestrijdt de gronden waarop het Hof die vraag bevestigend heeft beantwoord.
      
      
        2.3.2
        Voor zover het middel is gericht tegen de in de bestreden uitspraak gevolgde rechtsopvattingen, faalt het op de gronden die zijn vermeld in het arrest dat de Hoge Raad vandaag heeft uitgesproken in de zaak met nummer 18/04593, waarvan een geanonimiseerd afschrift aan dit arrest is gehecht. 
      
      
        2.3.3
        Ook voor het overige kan het middel niet tot cassatie leiden. Dat behoeft, gelet op artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie, geen verdere motivering nu het middel in zoverre niet noopt tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.
      
    
  
  
    
      3Proceskosten
    De Hoge Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
  
  
    
      4Beslissing
    De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond.
    
    
    
      Dit arrest is gewezen door de vice-president G. de Groot als voorzitter, en de raadsheren M.A. Fierstra, J. Wortel, A.F.M.Q. Beukers-van Dooren en P.A.G.M. Cools, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier F. Treuren, en in het openbaar uitgesproken op 29 november 2019.
    
    
    
    
    
    
      Van de Staatssecretaris van Financiën wordt een griffierecht geheven van € 508.
    
    
  
  
     ECLI:NL:PHR:2019:789
  
  
     ECLI:NL:HR:2019:1779