ECLI:NL:RBDHA:2025:15021, Rechtbank Den Haag, 12-08-2025, NL25.27716
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-08-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Beroep tegen verlengingsbesluit overdrachtstermijn Dublin. Beroep ongegrond. De minister heeft terecht aangenomen dat eiser is ondergedoken. Uit het dossier blijkt dat eiser de hem aangewezen woonplaats heeft verlaten op 16 juni 2025. Eiser heeft de minister niet op de hoogte gesteld van zijn afwezigheid, terwijl hij wel was geïnformeerd over deze verplichting. Eiser heeft verder niet aannemelijk gemaakt dat er geldige redenen waren om de minister niet in te lichten over zijn afwezigheid of dat hij niet de bedoeling had om zich te onttrekken aan die autoriteiten.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Zittingsplaats Groningen
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: NL25.27716
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
  
    
      
      [naam], eiser,
    
      geboren op [geboortedatum], 
      van Algerijnse nationaliteit,
      V-nummer: [nummer], 
      (gemachtigde: mr. A.S. Sewman),
    
    
    
      en
    
    
  
  
    de minister van Asiel en Migratie, de minister, 
    (gemachtigde: mr. J.R. Sotthewes – de Jonge).
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het besluit tot het verlengen van de overdrachtstermijn aan Duitsland. De minister heeft met het bestreden besluit van 16 juni 2025 de overdrachtstermijn op grond van de Dublinverordening tot achttien maanden verlengd.
    
    
    
      1.1.
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
      
    
    
      1.2.
      De rechtbank heeft het beroep op 8 augustus 2025 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn niet verschenen. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten. 
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    2. De rechtbank beoordeelt of de minister de overdrachtstermijn op goede gronden heeft kunnen verlengen. Zij doet dat mede aan de hand van de beroepsgronden van eiser.  
    
    3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en het besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 
    
    
      
        Procesbelang
      
    
    
    4. De rechtbank ziet zich allereerst voor de vraag gesteld of eiser nog procesbelang heeft bij de onderhavige procedure. De minister heeft een uitdraai van indigo overgelegd waaruit is gebleken dat eiser op 16 juni 2025 met onbekende bestemming is vertrokken. 
    
      4.1.
      De rechtbank is van oordeel dat eiser procesbelang heeft bij de behandeling van zijn beroep. De gemachtigde van eiser heeft desgevraagd op 7 augustus 2025 aangegeven dat hij nog contact heeft met eiser. Aangezien de gemachtigde met eiser contact heeft over de voortgang van de procedure en de keuzes die in dit kader moeten worden gemaakt, oordeelt de rechtbank dat ervan uitgegaan moet worden dat de behandeling van het beroep voor eiser van feitelijke betekenis is. 
      
      
        
          Is er sprake van onderduiken?
        
      
      
      
        5. Eiser betoogt dat er geen sprake is van onderduiken. Volgens eiser betekent niet iedere afwezigheid meteen dat sprake is van onderduiken. Zo zou er uit het dossier niet blijken dat eiser is ondergedoken. Daarnaast is het onduidelijk hoe het besluit tot stand is gekomen en is in dat kader sprake van een motiveringsgebrek. Eiser stelt dat hij vrijwillig is vertrokken uit de opvang van het COa. Hij heeft afgezien van het recht op opvang en dit is eisers goed recht, dit betekent nog niet dat eiser is ondergedoken of dat hij met onbekende bestemming is vertrokken. Verder blijkt volgens eiser niet dat het COa of de minister eiser heeft geïnformeerd over de gevolgen van het vrijwillig afzien van opvang voor de overdrachtstermijnen en blijkt ook niet dat de minister eiser heeft verzocht om zijn contactgegevens of zijn verblijfadres door te geven in het kader van een eventuele overdracht. De minister heeft daarom volgens eiser onzorgvuldig gehandeld. Eiser stelt dat het feit dat hij niet tijdig is overgedragen daarom voor rekening en risico komt van de minister. 
      
      
    
    
      5.1.
      De rechtbank overweegt als volgt. Uit artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening volgt dat indien de overdracht niet plaatsvindt binnen de gestelde termijn van zes maanden, de verplichting voor verantwoordelijke lidstaat om de vreemdeling over te nemen of terug te nemen komt te vervallen. De verantwoordelijkheid voor de behandeling van de asielaanvraag van die vreemdeling gaat dan over op de verzoekende lidstaat. De termijn van overdracht kan tot maximaal achttien maanden worden verlengd als de vreemdeling onderduikt. Deze bepaling moet zo worden uitgelegd dat een verzoeker onderduikt wanneer deze persoon doelbewust ervoor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht, met het doel om deze overdracht te frustreren.
      
    
    
      5.2.
      Uit het Jawo arrest volgt dat de vreemdeling „onderduikt” in de zin van die bepaling wanneer deze persoon doelbewust ervoor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht, teneinde deze overdracht te voorkomen. Aangenomen mag worden dat dit het geval is wanneer die overdracht niet kan worden uitgevoerd omdat de verzoeker de hem toegekende woonplaats heeft verlaten zonder de bevoegde nationale autoriteiten van zijn afwezigheid op de hoogte te brengen, op voorwaarde dat hij werd geïnformeerd over zijn desbetreffende verplichtingen, wat de verwijzende rechter dient na te gaan. De betrokken verzoeker behoudt de mogelijkheid om aan te tonen dat er geldige redenen waren om de autoriteiten niet in te lichten over zijn afwezigheid en dat hij niet de bedoeling had om zich te onttrekken aan die autoriteiten.
      
    
    
      5.3.
      De rechtbank oordeelt dat de minister terecht heeft aangenomen dat eiser is ondergedoken. Uit het dossier blijkt dat eiser de hem aangewezen woonplaats heeft verlaten op 16 juni 2025. Eiser heeft de minister niet op de hoogte gesteld van zijn afwezigheid, terwijl hij wel was geïnformeerd over deze verplichting, zoals volgt uit het door eiser ondertekende M35-H formulier (asielaanvraag). Eiser heeft verder niet aannemelijk gemaakt dat er geldige redenen waren om de minister niet in te lichten over zijn afwezigheid of dat hij niet de bedoeling had om zich te onttrekken aan die autoriteiten. De beroepsgrond slaagt niet.
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen 
    
    6. Het beroep is ongegrond. Dit betekent dat eiser geen gelijk krijgt en de minister de overdrachtstermijn op goede gronden heeft verlengd.  
    
    7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Munsterman, rechter, in aanwezigheid van mr. K.E. Mulder, griffier en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
    
    
    
      De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Informatie over hoger beroep
      
      Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
      
    
    
    
  
  
     Zoals volgt uit de uitspraak van de Afdeling van 1 juli 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2662.
  
  
     Volgt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Jawo tegen Duitsland van 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218, punt 62 e.v. en de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 december 2022, ECLI:NL:RVS:2022:3630.
  
  
     ECLI:EU:C:2019:218.