ECLI:NL:RBAMS:2025:3845, Rechtbank Amsterdam, 05-06-2025, 13-092636-25
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-06-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht; Europees strafrecht

Samenvatting: Pools executie-EAB. Artikel 6a en 12 OLW. Overlevering geweigerd, tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf in Nederland bevolen.

RECHTBANK AMSTERDAM
    INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER
    
    
      Parketnummer: 13-092636-25
    
    
    
      
        Datum uitspraak: 5 juni 2025
      
    
    
    
    
      
      
            UITSPRAAK
      
    
    
    
      op de vordering van 2 april 2025 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).
      Dit EAB is uitgevaardigd op 11 oktober 2019 door the Regional Court in Jelenia Góra (Polen) (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:  
    
    
    
      
        	[de opgeëiste persoon] ,
      
      	geboren in [geboortedag 1] (Polen) op [geboortedag 2] 1989, 
      	ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres:
      	[BRP-adres] ,
    
    
    
      hierna ‘de opgeëiste persoon’.
    
    
  
  
    
      1Procesgang
    
    
      De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 22 mei 2025, in aanwezigheid van mr. A.L. Wagenaar, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door zijn raadsman, mr. S. de Goede, advocaat te Breda en door een tolk in de Poolse taal.
    
    
    
      De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd.
    
    
    
      Tevens heeft de rechtbank voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenhouding bevolen met gelijktijdige schorsing van dat bevel tot aan de uitspraak. 
    
    
  
  
    
      2Identiteit van de opgeëiste persoon
    
    
      Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Poolse nationaliteit heeft. 
    
    
  
  
    
      3Grondslag en inhoud van het EAB
    
    
      Het EAB vermeldt an enforceable judgement of the District Court in Lubán [Sąd Rejonowy w Lubaniu] of 12 August 2010, met kenmerk II 427/10.
    
    
    
      De overlevering wordt verzocht ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf voor de duur van één jaar en acht maanden, door de opgeëiste persoon nog geheel te ondergaan op het grondgebied van de uitvaardigende lidstaat. De vrijheidsstraf is voorwaardelijk aan de opgeëiste persoon opgelegd bij het hiervoor genoemde vonnis. Bij beslissing van the District Court in Lubán van 13 januari 2012 met kenmerk II Ko 1161/11 is de tenuitvoerlegging van deze straf bevolen vanwege een veroordeling voor een nieuw strafbaar feit door the District Court in Lubán van 5 juli 2011 met kenmerk II K 292/11.
    
    
    
      Dit vonnis betreft de feiten zoals die zijn omschreven in het EAB.
    
    
  
  
    
      4Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de weigeringsgrond van artikel 12 OLW van toepassing is, omdat niet duidelijk is of de opgeëiste persoon stilzwijgend afstand heeft gedaan van zijn verdedigingsrechten in de procedure die heeft geleid tot het vonnis met kenmerk II 292/11. Uit de aanvullende informatie van 11 april 2025 blijkt dat de opgeëiste persoon procesafspraken heeft gemaakt met de Poolse officier van justitie, terwijl niet duidelijk is geworden wat voor instructie hem is gegeven tijdens de procedure.
    
    
    
      
        Het standpunt van de officier van justitie
      
      De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de weigeringsgrond van artikel 12 OLW van toepassing is, maar dat kan worden afgezien van weigering gelet op de aanvullende informatie van 11 april 2025. 
    
    
    
      
        Het oordeel van de rechtbank
      
    
    
    
      
        Vonnis van the District Court in Lubán van 12 augustus 2010, II K 427/10
      
      De vrijheidsstraf is aanvankelijk in voorwaardelijke vorm aan de opgeëiste persoon opgelegd bij dit vonnis. Uit onderdeel d) van het EAB blijkt dat de opgeëiste persoon in persoon aanwezig was bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid, zodat de weigeringsgrond daarop niet van toepassing is.
    
    
    
      
        Vonnis van the District Court in Lubán van 13 januari 2012, II Ko 1161/11
      
      Bij dit vonnis is de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijke vrijheidsstraf bevolen.
      De beslissing tot tenuitvoerlegging van 13 januari 2012 zelf is geen beslissing waarbij de aard of de maat van de aanvankelijk opgelegde straf is gewijzigd. Deze beslissing valt daarom niet onder de reikwijdte van artikel 12 OLW.
    
    
    
      
        Vonnis van the District Court in Lubán van 5 juli 2011, II K 292/11
      
      Uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 23 maart 2023 volgt dat de procedure die heeft geleid tot de veroordeling voor een nieuw strafbaar feit die ten grondslag ligt aan de beslissing tot tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf ook onderworpen dient te worden aan de toets van artikel 12 OLW. 
    
    
    
      De tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke straf is bevolen vanwege een veroordeling voor een nieuw strafbaar feit bij vonnis van the District Court in Lubán van 5 juli 2011 met kenmerk II K 292/11. Uit het bij brief van 11 april 2025 door de Poolse autoriteiten verstrekte nieuwe D-formulier blijkt dat de opgeëiste persoon niet in persoon is verschenen bij de procedure en dat ook geen sprake is van één van de omstandigheden genoemd in artikel 12 onder a tot en met d OLW.  Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd.
    
    
    
      De rechtbank ziet echter aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij acht daarbij het volgende van belang.
    
    
    
      Dezelfde brief van 11 april 2025 bevat de volgende informatie:
    
    
    
      
        ‘The judgment was issued under Article 335 § 1 of the Polish Code of Criminal Procedure [conviction without trial - upon request], and thus was handed down during a court sitting. [de opgeëiste persoon] admitted to committing the acts he was charged with and, on 8th April 2011, submitted a motion to be convicted under this procedure, having agreed with the prosecutor on the extent of the penalty. In this proceeding, [de opgeëiste persoon] was instructed of his rights and obligations, which he acknowledged by signing the relevant instruction by hand on 8th April 2011. The convicted person did not appear at the court sitting on 5th July 2011, during which the judgment was issued and announced. The court sent a notice of the aforementioned hearing to the defendant, but it was not collected by [de opgeëiste persoon] . The court issued a conviction judgement consistent with the proposed penalty and measures agreed upon by the defendant and accepted by the prosecutor. The judgment was sent to the correspondence address provided by the convicted person, but it was not collected by him. It is noted, however, that [de opgeëiste persoon] is aware of the contents of the judgment issued against him, as he has partially paid the fine imposed on him.’
      
    
    
    
      Op basis van deze informatie stelt de rechtbank vast dat de opgeëiste persoon procesafspraken heeft gemaakt met de officier van justitie in Polen. Vervolgens is de opgeëiste persoon niet verschenen op de zitting waarbij deze procesafspraken zijn bevestigd en een veroordeling conform deze afspraken is uitgesproken. Ook stelt de rechtbank vast dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van de veroordeling, nu uit bovenstaande informatie blijkt dat hij een deel van de opgelegde geldboete heeft betaald. Gelet op het voorgaande heeft de opgeëiste persoon kennelijk stilzwijgend afstand gedaan van zijn verdedigingsrechten, zodat artikel 12 OLW niet aan overlevering in de weg staat.
    
    
  
  
    
      5Strafbaarheid
    
    
      
        	Feiten waarvoor dubbele strafbaarheid is vereist
      
    
    
    
      De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft de feiten niet aangeduid als feiten waarvoor het vereiste van toetsing van dubbele strafbaarheid niet geldt. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, indien voldaan wordt aan de eisen die in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, OLW zijn neergelegd.
    
    
    
      De rechtbank stelt vast dat hieraan is voldaan.
    
    
    
      De feiten leveren naar Nederlands recht op:
    
    
    
       Feiten 1 en 2: telkens: diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van verbreking;
       Feit 3: poging tot diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van braak.
    
    
  
  
    
      6Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 6a OLW 
    
    
      Overlevering van een met een Nederlander gelijk te stellen vreemdeling kan op basis van artikel 6a, eerste en negende lid, OLW worden geweigerd als deze is gevraagd ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een hem bij onherroepelijk vonnis opgelegde vrijheidsstraf en de rechtbank van oordeel is dat de tenuitvoerlegging van die straf kan worden overgenomen.  
    
    
    
      Om in aanmerking te komen voor gelijkstelling met een Nederlander moet op grond van artikel 6a, negende lid, OLW zijn voldaan aan twee vereisten, te weten:
    
    1. de opgeëiste persoon verblijft ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000;
    2. ten aanzien van de opgeëiste persoon bestaat de verwachting dat hij niet zijn recht van verblijf in Nederland verliest ten gevolge van de opgelegde straf of maatregel.
    
    
      
        Eerste voorwaarde 
      
      De rechtbank is, met de raadsman en de officier van justitie, van oordeel dat de opgeëiste persoon aan de hand van de overgelegde stukken heeft aangetoond dat hij ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland verblijft als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000 en daarmee een duurzaam verblijfsrecht heeft verworven. 
    
    
    
      
        Tweede voorwaarde
      
      De tweede voorwaarde voor gelijkstelling met een Nederlander wordt getoetst aan de hand van een verklaring van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) over de verwachting of de opgeëiste persoon al dan niet zijn recht van verblijf in Nederland verliest ten gevolge van de opgelegde straf of maatregel. Uit de brief van de IND van 19 mei 2025 volgt dat de strafrechtelijke feiten er naar verwachting niet toe leiden dat de opgeëiste persoon zijn verblijfsrecht zal verliezen.
    
    
    
      Ook aan deze voorwaarde is voldaan. 
    
    
    
      De rechtbank moet daarom beoordelen of de tenuitvoerlegging van de in Polen opgelegde vrijheidsstraf kan worden overgenomen.
    
    
    
      De in artikel 6a, tweede lid, aanhef en onder a, OLW van overeenkomstige toepassing verklaarde weigeringsgronden staan niet in de weg aan overname van de tenuitvoerlegging van die vrijheidsstraf. 
    
    
    
      Uit de hiervoor onder 5 weergegeven Nederlandse kwalificaties volgt dat de opgelegde vrijheidsstraf niet de toepasselijke Nederlandse wettelijke strafmaxima overstijgt.
    
    
    
      De opgelegde sanctie is naar haar aard niet onverenigbaar met Nederlands recht. Voor een aanpassing van de opgelegde vrijheidsstraf overeenkomstig artikel 6a, derde tot en met vijfde lid, OLW is daarom geen plaats.
    
    
    
      Uit het dossier volgt verder dat de opgeëiste persoon voldoende economische en sociale banden met Nederland heeft. De opgeëiste persoon heeft derhalve het centrum van zijn belangen in Nederland gevestigd. De overname van de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf zal dan ook bijdragen aan zijn maatschappelijke re-integratie.
    
    
    
      De rechtbank concludeert op grond van het voorgaande dat de tenuitvoerlegging van de opgelegde vrijheidsstraf kan worden overgenomen. 
    
    
    
      De rechtbank is dan ook bevoegd om de overlevering overeenkomstig artikel 6a, eerste en negende lid, OLW te weigeren. In dit geval ziet zij geen aanleiding om af te zien van de uitoefening van die bevoegdheid. 
    
    
    
      De rechtbank zal daarom de overlevering weigeren en gelijktijdig de tenuitvoerlegging van die vrijheidsstraf in Nederland bevelen. Daarbij zal de rechtbank op grond van artikel 27, vierde lid, OLW de gevangenhouding van de opgeëiste persoon tot aan de tenuitvoerlegging van die vrijheidsstraf bevelen. 
    
    
  
  
    
      7Slotsom
    
    
      De rechtbank stelt vast dat de weigeringsgrond van artikel 6a OLW van toepassing is. De rechtbank ziet geen aanleiding om af te zien van toepassing van die weigeringsgrond. Om die reden wordt de overlevering geweigerd.
    
    
  
  
    
      8Toepasselijke wetsbepalingen
    
    
      De artikelen 311 Wetboek van Strafrecht en 2, 5, 6a en 7 OLW. 
    
    
  
  
    
      9Beslissing
    
    
      
        WEIGERT de overlevering van [de opgeëiste persoon] aan the Regional Court in Jelenia Góra (Polen).
    
    
    
      
        BEVEELT de tenuitvoerlegging van de in overweging 3 bedoelde vrijheidsstraf in Nederland.
    
    
    
      
        HEFT OP de overleveringsdetentie van [de opgeëiste persoon] .
    
    
    
      
        BEVEELT de gevangenhouding van [de opgeëiste persoon] tot aan de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf. Dit bevel is afzonderlijk opgemaakt. 
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door
      mr. M.E.M. James-Pater,  				                         		voorzitter,
      mr. I. Verstraeten en mr. E.M. de Bie, 				   	   	   rechters,
      in tegenwoordigheid van mr. Ç.H. Dede,		                         		    griffier,
      en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 5 juni 2025.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.
      
    
    
    
    
    
    
    
  
  
     Zie artikel 23 Overleveringswet.
  
  
     Zie artikel 22, eerste en derde lid, OLW.
  
  
     Zie onderdeel e) van het EAB.
  
  
     HvJ EU 23 maart 2023, C-514/21 en C-515/21, ECLI:EU:C:2023 (Minister for Justice and Equality (Herroeping van de opschorting)), punt 53.
  
  
     HvJ EU 23 maart 2023, C-514/21 en C-515/21, ECLI:EU:C:2023 (Minister for Justice and Equality (Herroeping van de opschorting)). 
  
  
     Hof van Justitie van de Europese Unie, 6 juni 2023, C-700/21, O. G. (Mandat d’arrêt européen à l’encontre d’un ressortissant d’un État tiers), ECLI:EU:C:2023:444, punt 64.