ECLI:NL:CRVB:2025:1614, Centrale Raad van Beroep, 30-10-2025, 25/217 WIA
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2025-10-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Beroep tegen het besluit van 19 april 2024 terecht niet-ontvankelijk verklaart op de grond dat appellant geen procesbelang meer heeft. Appellant wordt niet gevolgd in zijn standpunt dat met het bestreden besluit zijn rechtspositie is gewijzigd, het Uwv het besluit van 5 januari 2024 had moeten herroepen en zijn kosten in bezwaar had moeten vergoeden. Het bestreden besluit strekt nog altijd tot toekenning van een WIA-uitkering naar dezelfde mate van arbeidsongeschiktheid, waardoor er geen wijziging in rechtspositie heeft plaatsgevonden. Terecht overwogen dat appellant, in de gegeven situatie van appellant waarin het Uwv zijn besluit niet heeft herroepen, geen procesbelang kan ontlenen aan de omstandigheid dat het Uwv geen vergoeding heeft toegekend voor de door hem gemaakte proceskosten in bezwaar.

Centrale Raad van Beroep
      Enkelvoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 11 december 2024, 24/3972 (aangevallen uitspraak) 
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [appellant] te [woonplaats] (appellant)
    
    
    
      de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
    
    
    
    
    
    
    
    
      Datum uitspraak: 30 oktober 2025 
    
    
    SAMENVATTING
    
    
      Het gaat in deze zaak over de vraag of de rechtbank terecht het beroep van appellant tegen het besluit van 19 april 2024 niet-ontvankelijk heeft verklaard omdat appellant geen procesbelang meer heeft. Appellant stelt zich op het standpunt dat hij nog procesbelang heeft. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat de rechtbank het beroep van appellant tegen het besluit van 19 april 2024 terecht niet-ontvankelijk verklaard heeft.
    
    
    
  
  
    PROCESVERLOOP
    
    
      Namens appellant heeft mr. J.P.J. Franssen hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 18 september 2025. Voor appellant is mr. Franssen verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. J.J. Grasmeijer.
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1.	Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.
    
    
    
      1.1.
      Het Uwv heeft bij het primaire besluit van 5 januari 2024 op basis van een medische en arbeidskundige beoordeling vastgesteld dat appellant met ingang van 1 november 2021 volledig arbeidsongeschikt is in het kader van de Wet Werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Een verzekeringsarts heeft benutbare mogelijkheden vastgesteld en die neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML). Een arbeidsdeskundige heeft op basis van de FML niet voldoende functies kunnen selecteren.
      
    
    
      1.2.
      Bij besluit van 19 april 2024 heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Het Uwv heeft hiertoe overwogen dat appellant op de datum in geding nog steeds volledig arbeidsongeschikt is, maar nu op de grond dat hij geen benutbare mogelijkheden heeft, dat wil zeggen dat sprake is van zogenoemde ‘volledige arbeidsongeschiktheid op medische gronden’ en beoordeling door een arbeidsdeskundige niet aan de orde is. De WIA-uitkering is hierdoor niet gewijzigd.
      
      
      
        
          Uitspraak van de rechtbank
        
      
      
      
        2.	Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het besluit van 19 april 2024 niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank heeft vastgesteld dat tussen partijen enkel in geschil is of het Uwv terecht geweigerd heeft de kosten te vergoeden die appellant in bezwaar heeft gemaakt terwijl de medische beoordeling in bezwaar is gewijzigd. De rechtbank heeft overwogen dat het Uwv het besluit van 5 januari 2024 niet heeft herroepen, zodat er geen aanleiding bestond een vergoeding toe te kennen voor de gemaakte kosten in bezwaar.
      
      
      
        
          Het standpunt van appellant
        
      
      
    
    
      3.1.
      Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant heeft aangevoerd dat zijn rechtspositie in bezwaar is gewijzigd doordat het Uwv in bezwaar het nader standpunt heeft ingenomen dat hij geen benutbare mogelijkheden heeft. Het Uwv had dus geen FML hoeven opstellen of een arbeidskundig onderzoek hoeven verrichten. Het gedrag van het Uwv was zodoende onrechtmatig en het Uwv had hierin aanleiding moeten zien om een vergoeding toe te kennen voor de gemaakte kosten in bezwaar.
      
      
        
          Het standpunt van het Uwv
        
      
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen.
      
    
  
  
    Het oordeel van de Raad
    
    
      4.	 De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt.
    
    
    
      4.1.
      Volgens vaste rechtspraak is pas sprake van (voldoende) procesbelang als het resultaat dat de indiener van een bezwaar- of beroepschrift met het maken van bezwaar of het indienen van (hoger) beroep nastreeft, daadwerkelijk kan worden bereikt en het realiseren van dat resultaat voor deze indiener feitelijk betekenis kan hebben. Het hebben van een louter formeel of principieel belang is onvoldoende voor het aannemen van (voldoende) procesbelang. Als sprake is van een periode die al verstreken is, blijft procesbelang aanwezig als een inhoudelijk oordeel over het bestreden besluit van belang kan zijn voor een toekomstige periode. Daarnaast kan procesbelang aanwezig blijven in verband met de beoordeling van een verzoek om schadevergoeding, tenzij op voorhand onaannemelijk is dat schade als gevolg van de besluitvorming is geleden.
      
    
    
      4.2.
      Appellant wordt niet gevolgd in zijn standpunt dat met het bestreden besluit zijn rechtspositie is gewijzigd, het Uwv het besluit van 5 januari 2024 had moeten herroepen en zijn kosten in bezwaar had moeten vergoeden. Het bestreden besluit van 19 april 2024 strekt nog altijd tot toekenning van een WIA-uitkering naar dezelfde mate van arbeidsongeschiktheid, waardoor er geen wijziging in rechtspositie heeft plaatsgevonden. Van herroepen is dus geen sprake. De rechtbank heeft onder verwijzing naar rechtspraak van de Raad terecht overwogen dat appellant, in de gegeven situatie van appellant waarin het Uwv zijn besluit niet heeft herroepen, geen procesbelang kan ontlenen aan de omstandigheid dat het Uwv geen vergoeding heeft toegekend voor de door hem gemaakte proceskosten in bezwaar.
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      4.3
      Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd.
      
      
        5.	Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellant geen vergoeding voor zijn proceskosten en het betaalde griffierecht.
      
      
    
  
  
    BESLISSING 
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. 
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door J.H. Ermers, in tegenwoordigheid van C.M. Snellenberg als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 30 oktober 2025. 
    
    
    
    
       						(getekend) J.H. Ermers
    
    
    
    
    
       						(getekend) C.M. Snellenberg
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
     Zie de uitspraak van de Raad van 2 april 2024, ECLI:NL:CRVB:2024:635.