ECLI:NL:RBAMS:2025:3689, Rechtbank Amsterdam, 04-06-2025, AMS 24/4355
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-06-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Omgevingsrecht

Samenvatting: Wabo. Beroep ongegrond. Omgevingsvergunning voor realiseren horecaterras op vlonder in gracht. Terras geen uitbreiding van het aantal horecavestigingen. Woon- en leefklimaat omwonenden niet in onevenredige mate aangetast. Stemgeluid terras overstijgt niet verkeersgeluid drukke stadsstraat. De parkeerbehoefte wordt bepaald door de binnenruimte van het horecabedrijf, niet ook door het terras.

RECHTBANK AMSTERDAM4355
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: AMS 24/4355
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 4 juni 2025 in de zaak tussen
  
    
      
      [eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres
    (gemachtigde: mr. M.M. Breukers),
    
    
      en
    
    
  
  
    het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam, verweerder
    (gemachtigde: mr. H.D. Hosper).
    
    
      Als derde-partij neemt aan de zaak deel: [vergunninghouder], uit Amsterdam, vergunninghouder.
    
    
    
      Partijen worden hierna aangeduid als [eiseres] , het college en [vergunninghouder] .
    
    
    
      
        Inleiding
      
    
    
    1. [vergunninghouder] is gevestigd op de locatie [adres 1] in Amsterdam, in een pand op de hoek van [adres 2] . Ter hoogte van deze locatie staat een vlonder in [adres 2] (de vlonder). [eiseres] woont tegenover [vergunninghouder] en de vlonder.
    
    2. Op 26 juni 2024 heeft het college aan [vergunninghouder] een omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van een horecaterras op de vlonder (het bestreden besluit). Dit besluit is voorbereid met de uitgebreide voorbereidingsprocedure.
    
    
      2.1.
      
        [eiseres] heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. 
      
    
    
      2.2.
      De rechtbank heeft het beroep op 17 april 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [eiseres] en haar gemachtigde, de gemachtigde van het college en [naam] , exploitant van [vergunninghouder] .
      
    
    
      2.3.
      Bij sluiting van het onderzoek op zitting heeft de rechtbank meegedeeld binnen zes weken uitspraak te doen. De rechtbank heeft deze termijn niet gehaald en partijen bericht twee weken later uitspraak te doen.
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Ingetrokken beroepsgrond
      
    
    3. [eiseres] heeft aangevoerd dat voor de activiteit waarvoor de omgevingsvergunning is verleend een verklaring van geen bedenkingen van de gemeenteraad is vereist. Tijdens de zitting heeft [eiseres] deze beroepsgrond ingetrokken. De rechtbank zal deze grond daarom niet bespreken. De overige gronden zal de rechtbank hierna behandelen.
    
    
      
        Toetsingskader
      
    
    4. Per 1 januari 2024 is de Wabo ingetrokken en is de Omgevingswet in werking getreden. Omdat de omgevingsvergunning vóór die datum is aangevraagd, is in deze zaak de Wabo met onderliggende regelingen nog van toepassing.
    
    5. Ter plaatse geldt het bestemmingsplan ‘ [bestemmingplan] ’. De vlonder staat op gronden met de bestemming ‘Water’. Een horecaterras is daar niet toegestaan. Het college heeft de omgevingsvergunning verleend voor de activiteit ‘het gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met een planologische regeling’.
    
    
      
        Geen uitbreiding van een horecavestiging
      
    
    6. [eiseres] betoogt op grond van de Horecanota dat het vergunde vlonderterras binnen een ‘Woongebied’ is gelegen en dat uitbreiding van horecavestigingen in bestaande woonbuurten zeer beperkt is toegestaan, mits wordt voldaan aan de voorwaarde dat “de nieuwe vestiging een duidelijke behoefte vervult aan een plek voor ontmoeting voor een brede doelgroep in de buurt en een bijdrage levert aan de ontwikkeling van kwaliteitshoreca in het stadsdeel. Daarnaast mag het woon-en leefklimaat niet onevenredig worden belast.” [vergunninghouder] beschikt al over een gevelterras. Het vlonderterras is een tweede terras. Hiermee is sprake van uitbreiding van een horecavestiging. De buurt beschouwt het vlonderterras geenszins als een positieve toevoeging aan hun woon- en leefomgeving, aldus [eiseres] . 
    
    
      6.1.
      
        Het college betwist dat een horecavestiging is toegevoegd, aangezien met de omgevingsvergunning een horecaterras is verleend aan een bestaand horecabedrijf. De Horecanota beschrijft niet dat bestaande horecavestigingen in omvang gelijk moeten blijven. De rechtbank kan het college in dit standpunt volgen. De rechtbank komt dan ook niet toe aan de vraag of, zoals [eiseres] stelt, wordt voldaan aan de in de Horecanota genoemde voorwaarden voor uitbreiding van het aantal horecavestigingen. Deze aspecten worden wel betrokken in het kader van de belangenafweging. Deze beroepsgrond slaagt niet. 
        
          Belangenafweging 
        
        7. [eiseres] voert aan dat het woon-en leefklimaat onevenredig wordt belast, omdat de omwonenden geen behoefte hebben aan een horecaterras op de vlonder, die zij recreatief gebruiken. Hun belangen zijn volgens [eiseres] ten onrechte ondergeschikt gesteld aan de belangen van [vergunninghouder] .
      
      
    
    
      7.1.
      Het college heeft tijdens de zitting gesteld dat terecht een omgevingsvergunning is verleend voor een in omvang beperkt terras bij een bestaande horecavestiging, dat inpasbaar is conform het beleid. In het nader verweerschrift is dit toegelicht. De Afdeling Ruimte en Duurzaamheid van de gemeente (hierna: de afdeling R&D) heeft na onderzoek van alle betrokken aspecten, onder meer geluid en parkeren, akkoord gegeven op het realiseren van het vlonderterras. Het vergunde horecaterras is kleiner dan is aangevraagd (maximaal 50% van het oppervlak), met voldoende doorloopruimte langs het horecaterras om ruimte te behouden voor recreanten op de vlonder. De locatie is gelegen op de grens van een woongebied, op de hoek met [adres 1] , een stadsstraat, die invloed heeft op de locatie, onder meer door verkeers- en omgevingsgeluid. Tot slot is ter hoogte van [adres 3] op een vlonder (lees: aan [adres 2] ) al een ander horecaterras aanwezig is, welk terras geen overlast geeft wegens geluid of anderszins, aldus het college.
      
    
    
      7.2.
      
        De rechtbank kan het college in dit standpunt volgen. Niet in geschil is dat [adres 1] een drukke stadsstraat is, met veel verkeers- en omgevingsgeluid. Het vlonderterras grenst direct aan deze stadsstraat. Gelet hierop ziet de rechtbank onvoldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat, op die locatie, het vergunde en in omvang beperkte vlonderterras het woon- en leefklimaat van de omwonenden in onevenredige mate aantast. 
        Daarbij komt dat uitgangspunt 6 van de door het college ingebrachte ‘ [visie] ’, luidt: “Beëindig de vlonder met een verbreding bij de bruggen. Dit zorgt voor een mooie aansluiting en schept de mogelijkheid om als terras te functioneren voor de horecapanden op de hoeken.” Dit op 6 september 2011 vastgestelde beleid voorziet in de mogelijkheid om op de vlonder een horecaterras te realiseren. [eiseres] heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit beleid achterhaald is en dus niet meer zou gelden. Deze beroepsgrond slaagt niet.
      
      
      
        
          Stemgeluid 
        
        8. [eiseres] stelt verder dat het stemgeluid op het vlonderterras het woon- en leefklimaat van de omwonenden onevenredig belast. Dat het vlonderterras, gezien de ligging in een stedelijke omgeving met verkeerslawaai, niet tot geluidsoverlast zal leiden, heeft het college niet onderbouwd. Het vlonderterras is geopend tot 23.00 uur. In de avond is het vlonderterras het maatgevende geluid, bij afnemend verkeersgeluid. [eiseres] verwijst naar een uitspraak van de Afdeling van 6 april 2022.
      
      
    
    
      8.1.
      Het college stelt zich op het standpunt dat vanwege het verkeer over [adres 1] , het stemgeluid op het vlonderterras het omgevingsgeluid niet zal overstijgen. Tijdens de zitting is toegelicht dat het college dit standpunt niet baseert op in opdracht van [vergunninghouder] verrichte geluidsmetingen, maar op de Geluidskaart 2021 van de gemeente. Hierop is de berekende geluidsbelasting weergegeven voor de belangrijkste verkeersbronnen van de stad. De Afdeling heeft in de genoemde uitspraak van 6 april 2022 geoordeeld dat het college zich op de Geluidskaart (2018) heeft mogen baseren. De rechtbank ziet geen aanleiding in dit geval anders te oordelen. Volgens de Geluidskaart 2021 is op de locatie de bestaande geluidsbelasting ‘Erg luid’ (65 - 70 dB) en in de nacht (op een deel van de locatie) ‘Luid’ (60-65 dB). [eiseres] heeft niet aannemelijk gemaakt dat het college zich niet op de Geluidskaart 2021 heeft mogen baseren. De enkele stelling dat het stemgeluid concreet had moeten worden onderzocht, ongeacht de op de Geluidskaart 2021 berekende geluidsbelasting, is daarvoor niet toereikend. Deze beroepsgrond slaagt niet.
      
      
        
          Parkeerbehoefte
        
        9. [eiseres] betoogt tot slot dat in het bestreden besluit de parkeerbehoefte gebrekkig is onderbouwd. Volgens het bestreden besluit blijkt uit de aanvraag dat voldoende rekening is gehouden met een hogere behoefte aan fiets- en scooterparkeren door het horecaterras. [eiseres] vindt het echter onduidelijk waar dit standpunt op is gebaseerd.
      
      
    
    
      9.1.
      Volgens de toelichting van de afdeling R&D in het nader verweerschrift wordt de parkeerbehoefte bepaald door de binnenruimte van het horecabedrijf en niet ook door het terras, met verwijzing naar rechtspraak van de Afdeling. De binnenruimte wijzigt niet. Daarom voldoet de aanvraag aan de parkeernota's voor auto's en fietsen. In het bestreden besluit hoeft dit niet nader te worden onderbouwd, aldus de afdeling R&D. Tijdens de zitting heeft het college in aanvulling hierop nog toegelicht dat het om een kleine uitbreiding van het aantal bezoekers gaat en dat de locatie ruim genoeg is om daarvoor een parkeerplaats te vinden.
      
    
    
      9.2.
      In de genoemde rechtspraak heeft de Afdeling geoordeeld dat op grond van de CROW-parkeerkencijfers de parkeerbehoefte voor horeca wordt bepaald aan de hand van het bruto vloeroppervlak. Een terras valt niet binnen het bruto vloeroppervlak. Dat betekent dat alleen de binnenruimte en niet ook het terras in aanmerking wordt genomen bij het bepalen van de parkeerbehoefte. De rechtbank ziet in dit geval geen aanleiding anders te oordelen. Daarbij is van belang dat het vlonderterras een relatief beperkte omvang heeft van maximaal 50% van het vlonderoppervlak en dat het vlonderterras alleen in de zomer is geopend, zoals [vergunninghouder] tijdens de zitting onweersproken heeft gesteld. De rechtbank overweegt dat bij zomerse temperaturen klanten naar verwachting op het terras en veelal niet binnen zullen gaan zitten. De rechtbank oordeelt daarom dat het college zich onder deze omstandigheden op het standpunt heeft mogen stellen dat de parkeerbehoefte door het vlonderterras niet nader hoeft te worden gemotiveerd. Deze beroepsgrond slaagt niet.
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat [eiseres] geen gelijk krijgt. [eiseres] krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. 
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. D. Sullivan, rechter, 
      in aanwezigheid van mr. R.M.N. van den Hazel, griffier.
      Uitgesproken in het openbaar op 4 juni 2025.
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. 
    
  
  
     Paragraaf 3.3 van de Wabo (artikel 3.10 e.v.).
  
  
     Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).
  
  
     Dit volgt uit artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet.
  
  
     Artikel 2.1, eerste lid en onder c, in samenhang met artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 3, van de Wabo.
  
  
     Horecanota stadsdeel West 2011.
  
  
     Paragraaf 3.1 van de Horecanota.
  
  
     Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling).
  
  
     ECLI:NL:RVS:2022:1014, overweging 7.2.
  
  
    Decibel (dB).
  
  
     Uitspraken van 23 november 2022, ECLI:NL:RVS:2022:3413, overweging 13.2., en 13 september 2023, ECLI:NL:RVS:2023:3468, overweging 10.3.