ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8966, Centrale Raad van Beroep, 13-09-2000, 97/11691 WW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-09-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

97/11691 WW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het Landelijk instituut sociale verzekeringen, appellant,
    
    en
    
    A., wonende te B., gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale
      verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de
      Invoeringswet Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 treedt
      het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv) in de
      plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige
      geval is het Lisv in de plaats getreden van de
      Bedrijfsvereniging voor Detailhandel, Ambachten en Huisvrouwen.
      In deze uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan het
      bestuur van die bedrijfsvereniging.
    
    
    
      Appellant is op bij aanvullend beroepschrift aangegeven gronden
      in hoger beroep gekomen van een door de
      Arrondissementsrechtbank te Arnhem onder dagtekening 14 oktober
      1997 tussen partijen gewezen uitspraak, waarnaar hierbij wordt
      verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr J.J.A. Lukassen, juridisch adviseur te
      Nijmegen, een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Appellant heeft bij brief van 23 juni 1999 enkele vragen
      beantwoord en heeft nog een nader stuk ingestuurd.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op
      23 februari 2000, waar appellant zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr H.J. van Werven, werkzaam bij Cadans
      Uitvoeringsinstelling B.V., terwijl gedaagde niet is
      verschenen.
    
    
    
      Na de behandeling van het geding ter zitting van de Raad is
      gebleken dat het onderzoek niet volledig is geweest, in verband
      waarmee de Raad heeft besloten het onderzoek te heropenen.
    
    
    
      Met toestemming van partijen is nader onderzoek ter zitting
      achterwege gebleven.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      De Raad stelt voorop dat het in dit geding aan de orde zijnde
      geschil wordt beoordeeld aan de hand van de Werkloosheidswet
      (WW) en de daarop berustende bepalingen, zoals die luidden ten
      tijde als hier van belang. Dat betekent dat in casu getoetst
      wordt aan de wet- en regelgeving, zoals die luidt na invoering
      van de Wet boeten, maatregelen en terug- en invordering sociale
      zekerheid (de Wet Boeten).
    
    
    
      Gedaagde is op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde
      tijd, welke liep van 18 januari 1996 tot
      18 september 1996, in dienst geweest bij X. B.V. Gedaagdes
      functie bracht onder meer met zich dat hij met door zijn
      werkgever aangewezen gegadigden gesprekken voerde met het doel
      deze bepaalde diensten te laten afnemen. Gedaagdes inkomsten
      bestonden, naast een basissalaris ter hoogte van het
      minimumloon, uit provisie over de door zijn tussenkomst
      gesloten contracten.
    
    
    
      Op of omstreeks 7 augustus 1996 is door de manager van het
      filiaal waarbij gedaagde werkzaam was te kennen gegeven dat aan
      gedaagdes dienstbetrekking voor bepaalde tijd geen vervolg zou
      worden gegeven, waarvoor als reden is gegeven dat gedaagde niet
      in het team paste.
    
    
    
      Naar door gedaagde is gesteld, is er na de aankondiging van het
      niet voortzetten van de arbeidsverhouding een sfeer van
      wantrouwen ontstaan, waarin hij zich door de leidinggevenden
      genegeerd en gecontroleerd voelde, en heeft hij steeds minder
      opdrachten gekregen. Als gevolg daarvan zijn gedaagdes
      provisie-inkomsten sterk teruggelopen, hetgeen in zijn ogen
      mede van negatieve invloed zou zijn op de hoogte van de door
      hem verwachte WW-uitkering. Deze factoren vormden voor gedaagde
      aanleiding om reeds per 31 augustus 1996 zelf ontslag te nemen.
    
    
    
    
      Bij besluit van 30 september 1996 heeft appellant aan gedaagde
      ingaande 2 september 1996 een uitkering ingevolge de WW
      toegekend op basis van een dagloon inclusief vakantietoeslag
      van f 183,52, waarbij wegens verwijtbare werkloosheid een
      maatregel is opgelegd in de vorm van verlaging van het
      uitkeringspercentage van 70 naar 35 over een periode van 26
      weken. Voorts is in aansluiting op die periode een tweede
      maatregel toegepast bestaande in een korting van 5% gedurende
      acht dagen in verband met te late inschrijving bij de
      Arbeidsvoorzieningsorganisatie.
    
    
    
      Bij het thans bestreden besluit op bezwaar heeft appellant het
      dagloon nader vastgesteld op f 213,39, maar aan de beide
      voormelde maatregelen vastgehouden. Wat betreft de maatregel
      van verlaging van het uitkeringspercentage naar 35 gedurende 26
      weken heeft appellant daartoe in dat besluit in het bijzonder
      overwogen:
      "Per 31 augustus 1996 hebt u - 2 1/2 week voordat uw contract
      van rechtswege zou eindigen - ontslag genomen bij uw
      werkgeefster.
      Hoewel de onderlinge verstandhouding met uw werkgeefster steeds
      minder werd en u, doordat u minder werk kreeg toebedeeld, ook
      steeds minder provisie ontving, rechtvaardigt dit nog geen
      onmiddellijke ontslagname. Immers aan de voortzetting van uw
      dienstverband waren niet zodanige bezwaren verbonden, dat deze
      voortzetting tot het einde van uw contract redelijkerwijs niet
      van u kon worden gevergd. Ook hebt u u niet, wat van u verwacht
      mag worden alvorens ontslag te nemen, verzekerd van een andere,
      aansluitende dienstbetrekking.
      Hierdoor bent u verwijtbaar werkloos te achten. Nu u dit gelet
      op de omstandigheden bij uw werkgeefster niet in overwegende
      mate kan worden aangerekend, bestaat er aanleiding niet de
      zwaarste maatregel toe te passen, maar een korting van 35%
      gedurende 26 weken op uw WW-uitkering toe te passen.
      Er zijn geen dringende redenen aanwezig om van het opleggen van
      deze maatregel af te zien.
      Het door u in het bezwaarschrift aangevoerde, vormt geen
      aanleiding anderszins te beslissen.
      Gelet op de overwegingen van de wetgever bij de behandeling van
      de "Wet Boeten" is er evenmin aanleiding om de duur van de
      maatregel te beperken tot de datum van beëindiging van
      rechtswege van uw arbeidsovereenkomst.".
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank allereerst
      beoordeeld of appellant terecht heeft aangenomen dat gedaagde
      verwijtbaar werkloos is geworden in de zin van artikel 24,
      eerste lid, onder a, in verbinding met artikel 24, tweede lid
      onder b, van de WW, inhoudende dat de werknemer verwijtbaar
      werkloos is, als de dienstbetrekking eindigt of is beëindigd
      zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren zijn
      verbonden dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem zou
      kunnen worden gevergd.
    
    
    
      De rechtbank is tot het oordeel gekomen dat weliswaar aan de
      voortzetting van het dienstverband voor gedaagde bezwaren waren
      verbonden, maar dat deze, bezien vanuit het oogpunt van
      toepassing van de WW, niet zodanig zwaarwegend waren dat de
      ontslagname per 31 augustus 1996 gedaagde in redelijkheid niet
      kon worden aangerekend. Hoewel de rechtbank het goed
      voorstelbaar acht dat gedaagde geen perspectief meer zag om de
      onderlinge verstandhouding voor de resterende duur van de
      dienstverband te herstellen, heeft zij niet de overtuiging
      kunnen krijgen dat van hem niet redelijkerwijs was te vergen
      tot het einde van de arbeidsovereenkomst in dienst te blijven.
      De rechtbank heeft voorts doen wegen dat niet is gebleken van
      concrete pogingen voorafgaande aan de ontslagname om elders
      passend werk te vinden, zodat zij niet aannemelijk acht dat
      gedaagde al het mogelijke heeft gedaan om zijn werkloosheid te
      voorkomen.
    
    
    
      De rechtbank heeft evenwel niet het door appellant ingenomen
      standpunt gevolgd dat in een geval als het onderhavige onder
      geen enkele omstandigheid ruimte bestaat om de maatregel te
      beperken tot de resterende duur van de dienstbetrekking.
      Weliswaar leidt de rechtbank uit de geschiedenis van de
      totstandkoming van de Wet Boeten af dat de wetgever, in geval
      van voortijdige beëindiging van een dienstverband voor bepaalde
      tijd, niet gekozen heeft voor het beperken van een wegens
      verwijtbare werkloosheid op te leggen maatregel tot de
      resterende duur van de dienstbetrekking, maar zij acht het in
      strijd met de zorgvuldigheid dat appellant niet heeft
      onderzocht of er sprake is van dringende redenen als bedoeld in
      het vijfde lid van artikel 27 van de WW, op basis waarvan
      appellant kan besluiten van een maatregel af te zien. De
      rechtbank is voorts van oordeel dat er in casu van dringende
      redenen sprake is. Zij heeft daarom het bestreden besluit, voor
      zover daarin de uitkering gedurende 26 weken is verlaagd naar
      35%, niet in stand gelaten en appellant opgedragen een nieuw
      besluit te nemen.
    
    
    
      Wat betreft de tweede maatregel, de korting van 5% gedurende 8
      dagen, heeft de rechtbank appellant gevolgd in zijn standpunt
      dat gedaagde niet tijdig voldaan heeft aan de verplichting van
      artikel 26, eerste lid, aanhef en onder d, van de WW tot
      inschrijving bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie, zodat zij
      die maatregel, gelet ook op het Maatregelenbesluit Tica, op
      zichzelf juist acht. De rechtbank heeft desondanks ook het
      desbetreffende onderdeel van het bestreden besluit vernietigd,
      daar de eerste maatregel niet in stand is gebleven en derhalve
      niet vaststaat over welke periode die maatregel uiteindelijk
      zal worden opgelegd, waardoor tevens onzeker is geworden over
      welk tijdvak de tweede maatregel effectief zal zijn.
    
    
    
      Ook de (nadere) vaststelling van het dagloon in het bestreden
      besluit is door de rechtbank onjuist bevonden, hetgeen voor
      haar reden was om dat besluit ook in zoverre te vernietigen.
    
    
    
      In hoger beroep heeft appellant zich gekeerd tegen de
      overwegingen van de rechtbank, welke tot vernietiging van de
      voormelde onderdelen van het bestreden besluit hebben geleid.
      Na indiening van het verweerschrift van gedaagde heeft
      appellant te kennen gegeven zich alsnog neer te leggen bij het
      oordeel van de rechtbank omtrent de hoogte van het dagloon en
      heeft hij dat conform de desbetreffende overwegingen van de
      aangevallen uitspraak nader vastgesteld op f 213,39.
    
    
    
      Op grond van het voorgaande moet worden vastgesteld dat in de
      eerste plaats de vraag dient te worden beantwoord of de ten
      aanzien van gedaagde toegepaste maatregel van verlaging van het
      uitkeringspercentage van 70 naar 35 over een periode van 26
      weken in rechte stand kan houden.
    
    
    De Raad overweegt dienaangaande als volgt.
    
    
      De Raad stelt allereerst vast dat uit de voorhanden gegevens
      blijkt dat gedaagde per 31 augustus 1996 ontslag genomen heeft
      in de wetenschap dat zijn dienstverband kort daarna, namelijk
      op 18 september 1996, toch zou eindigen wegens de, niet meer te
      beïnvloeden, beslissing van zijn werkgever om de
      arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd niet te verlengen of om
      te zetten in een dienstbetrekking voor onbepaalde tijd.
      Gedaagde is tot die ontslagname gekomen doordat na mededeling
      van voormelde beslissing een slechte werksfeer en vertroebelde
      arbeidsverhoudingen zijn ontstaan, terwijl hij zich bovendien
      door de omstandigheid dat zijn werkgever hem minder opdrachten
      is gaan geven financieel benadeeld vond.
      De Raad acht het in dit verband buiten twijfel dat het niet
      voortzetten van het dienstverband per 18 september 1996 op
      zichzelf niet aan gedaagde is te verwijten. De Raad heeft
      hierbij laten wegen dat gedaagde zelf heeft gesteld dat door de
      werkgever als reden is opgegeven dat hij niet in het team
      paste. Van de kant van gedaagdes werkgever is tegenover een
      rapporteur van appellant die reden in grote lijnen bevestigd.
      Voorts is ter zitting van de Raad door de gemachtigde van
      appellant bevestigd dat appellant ervan is uitgegaan dat
      gedaagde op dit punt geen verwijt treft.
    
    
    
      Ook moet het er op basis van de voorhanden gegevens voor worden
      gehouden dat gedaagde na de aankondiging dat zijn
      arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd niet zou worden verlengd
      in een onaangename werksfeer is beland en dat de toen ontstane
      situatie hem zelfs enig, in de hoogte van zijn WW-uitkering
      doorwerkend, financieel nadeel berokkende. De Raad acht deze
      omstandigheden evenwel niet in die mate bezwarend dat het
      uitdienen van het (korte) resterende gedeelte van het contract
      redelijkerwijs niet van hem kon worden gevergd.
    
    
    
      Uit het vorenstaande volgt dat op zichzelf voldaan is aan de
      omschrijving van de in artikel 24, tweede lid, onder b, van de
      WW neergelegde variant van verwijtbare werkloosheid, nu immers
      niet kan worden gezegd dat de voortzetting van de
      dienstbetrekking tot 18 september 1996 redelijkerwijs niet van
      gedaagde was te vergen. Tevens moet echter worden vastgesteld
      dat er sprake is van overtreding van de in artikel 24, vijfde
      lid, van die wet opgenomen verplichting om te voorkomen dat de
      werkloosheidsfondsen worden benadeeld (de
      benadelingshandeling), in zoverre dat over de periode tot 18
      september 1996 onnodig een beroep op die fondsen wordt gedaan.
    
    
    
      Het voorgaande roept de vraag op of het appellant vrij stond
      om, zoals hij heeft gedaan, verwijtbare werkloosheid ten
      grondslag te leggen aan het opleggen van een maatregel, dan wel
      dat hij de benadelingshandeling als basis daarvoor had moeten
      hanteren. Het belang van die vraag is met name daarin gelegen
      dat, indien voor verwijtbare werkloosheid moet worden gekozen,
      de ingevolge het eerste lid van artikel 27 dwingend
      voorgeschreven maatregel geldt, terwijl de keuze voor de
      benadelingshandeling ertoe leidt dat de verplichting bestaat om
      een -ingevolge artikel 27 vierde lid op de ernst van de
      gedraging en mate van verwijtbaarheid af te stemmen- maatregel
      op te leggen met inachtneming van het
      Maatregelenbesluit Tica (Besluit van 6 juli 1996,
      Stcrt. 1996, 141).
    
    
    
      Ter beantwoording van de vraag of aan één van beide
      vorenomschreven (mogelijke) maatregelen in dit geval voorrang
      toekomt, en zo ja aan welke, stelt de Raad voorop dat in zijn
      algemeenheid een aan overtreding van de in artikel 24 specifiek
      omschreven verplichtingen verbonden maatregel het primaat heeft
      ten opzichte van een maatregel welke het gevolg is van het
      plegen van de in die bepaling in algemene termen aangeduide
      benadelingshandeling. De Raad acht dat uitgangspunt evenwel
      niet absoluut en ziet onder omstandigheden ruimte om daarvan af
      te wijken.
    
    
    
      Gelet nu op de eerder vermelde omstandigheid dat het op de
      datum van beëindiging van gedaagdes dienstbetrekking reeds
      duidelijk was dat hij op 18 september 1996 toch werkloos zou
      worden -waaraan de Raad toevoegt dat hij geen reden ziet om aan
      te nemen dat de wijze waarop die beëindiging heeft
      plaatsgevonden gedaagdes kansen om elders werk te vinden heeft
      verkleind- is het voor de Raad niet aan twijfel onderhevig dat
      gedaagde er ten tijde van zijn ontslagname vanuit mocht gaan
      dat de daardoor veroorzaakte werkloosheid zich slechts zou
      uitstrekken over de periode van 31 augustus 1996 tot 18
      september 1996. Dit impliceert dat het (theoretische) effect
      van de bij het bestreden besluit opgelegde maatregel van 35%
      gedurende 26 weken, wat overeenkomt met een gehele weigering
      van uitkering over drie maanden, de omvang van de aan gedaagde
      toe te rekenen werkloosheid aanzienlijk overstijgt. Met het
      opleggen van de betrokken maatregel wordt dan ook voorbijgegaan
      aan het verzekeringskarakter van de WW, waarmee bezwaarlijk
      valt te verenigen dat de gevolgen van werkloosheid in zoverre
      deze niet aan de verzekerde zijn toe te rekenen, voor zijn
      risico worden gelaten. Nu de maatregelen welke in het wettelijk
      stelsel aan de benadelingshandeling kunnen worden verbonden
      juist wel een op de omvang van de aan gedaagde toe te rekenen
      werkloosheid toegesneden sanctionering mogelijk maken
      (in het bijzonder in de vorm van een tijdelijke gehele
      weigering voor de resterende duur van het dienstverband) acht
      de Raad grond aanwezig om in een dergelijk geval aan het
      opleggen van een maatregel wegens het plegen van een
      benadelingshandeling voorrang te geven boven het toepassen van
      de bij verwijtbare werkloosheid verplichte maatregel.
    
    
    
      De Raad tekent bij het zojuist gegeven oordeel aan dat het
      thans aan de orde zijnde geval terdege moet worden
      onderscheiden van de situatie waarin het mogelijk, dan wel niet
      uitgesloten, moet worden geacht dat een voortijdig beëindigd
      dienstverband voor bepaalde tijd voortgezet had kunnen worden,
      als die vervroegde beëindiging niet had plaatsgevonden. Ten
      aanzien van dergelijke gevallen heeft het kabinet bij de
      parlementaire behandeling van de Wet Boeten gesteld
      (TK 1994-1995, 23909, nr. 8 p. 24) dat het zich realiseert dat
      een blijvende gehele weigering van de uitkering -de Raad merkt
      terzijde op dat de in casu toegepaste mitigeringsmogelijkheid
      op dat moment nog niet in het ontwerp was opgenomen- onder
      omstandigheden wellicht als onevenredig zal worden ervaren,
      maar dat niet voorbijgegaan mag worden aan de mogelijkheid dat
      de arbeidsrelatie, indien de voortijdige beëindiging niet had
      plaatsgevonden, wellicht verlengd had kunnen worden of omgezet
      in een dienstbetrekking voor onbepaalde tijd, zodat de
      betrokkene mogelijkerwijs kansen heeft gemist om aan de slag te
      blijven. Naar uit het eerder in deze uitspraak overwogene
      blijkt, is het in het onderhavige geval juist niet aan twijfel
      onderhevig dat op 18 september 1996 niet-verwijtbare
      werkloosheid zou zijn ingetreden. Aan de beschouwingen die het
      kabinet in de Nota van wijziging van de Wet Boeten
      (TK 1994-1995, 23909, nr. 8, waarvan in het bijzonder p. 23,
      24, 27 en 28) heeft gewijd aan de situatie dat een werknemer
      een dienstbetrekking eerder beëindigt dan strikt noodzakelijk
      is, ontleent de Raad voorts dat de conclusie dat in een geval
      als het onderwerpelijke voorrang toekomt aan het opleggen van
      een maatregel wegens het plegen van een benadelingshandeling,
      niet in strijd is te achten met de door de wetgever bij de
      herziening van het sanctiestelsel in het kader van de Wet
      Boeten gemaakte afwegingen.
    
    
    
      Betreffende de in de aangevallen uitspraak gehanteerde grond
      voor vernietiging van het bestreden besluit, te weten de
      aanwezigheid van dringende redenen als bedoeld in artikel 27,
      vijfde (nadien zesde) lid, van de WW, is de Raad het met
      appellant eens dat de rechtbank ten onrechte die bepaling van
      toepassing heeft geacht. De Raad kan zich verenigen met de door
      appellant in hoger beroep dienaangaande aangevoerde grieven.
      Ook de Raad is van opvatting dat de in genoemd artikellid
      aangeduide dringende redenen om van het opleggen van een
      maatregel af te zien, niet kunnen bestaan uit factoren welke te
      maken hebben met de oorzaak en de mate van verwijtbaarheid van
      het einde van de dienstbetrekking. Het kabinet heeft er in de
      parlementaire behandeling van (het ontwerp van) de
      desbetreffende bepaling geen misverstand over laten bestaan dat
      de daarin genoemde dringende redenen slechts gelegen kunnen
      zijn in de onaanvaardbaarheid van de gevolgen die een maatregel
      voor een verzekerde heeft. De Raad ziet noch in de tekst, noch
      in de systematiek van de sanctiebepalingen van de WW, noch
      anderszins aanknopingspunten om de uit de wetsgeschiedenis
      duidelijk naar voren komende beoogde reikwijdte van die
      bepaling uit te breiden. Dat de maatregel tot onacceptabele
      consequenties voor gedaagde zou hebben geleid, komt uit de
      gedingstukken niet naar voren.
    
    
    
      Uit het vorenoverwogene volgt dat de Raad, zij het op andere
      gronden dan de rechtbank, van oordeel is dat de opgelegde
      maatregel van verlaging van het uitkeringspercentage tot 35
      gedurende 26 weken in rechte geen stand kan houden. De
      aangevallen uitspraak dient derhalve, met aanpassing van de
      gronden daarvan, te worden bevestigd. Appellant zal dan ook een
      nieuw besluit dienen te nemen met inachtneming van het in deze
      uitspraak van de Raad overwogene.
    
    
    
      De Raad is voorts van oordeel dat het gedeelte van het
      bestreden besluit dat het opleggen van een maatregel wegens te
      late inschrijving bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie
      betreft, ten onrechte door de rechtbank is vernietigd. Uit de
      voorhanden gegevens blijkt immers duidelijk dat gedaagde zich
      inderdaad acht dagen te laat heeft ingeschreven. De zwaarte van
      de maatregel is voorts in overeenstemming met de toepasselijke
      regels, waaronder het Maatregelenbesluit Tica. De Raad kan zich
      niet verenigen met de overwegingen van de rechtbank, welke tot
      vernietiging van dit onderdeel van het bestreden besluit hebben
      geleid, daar appellant in dat besluit duidelijk heeft
      aangegeven dat de tweede maatregel ingaat aansluitend aan de
      eerste maatregel, hetgeen in overeenstemming is met artikel 11,
      tweede lid, van het Maatregelenbesluit Tica. Uit die bepaling
      vloeit evenwel niet de verplichting voort om in een dergelijk
      geval in het besluit waarbij de maatregel wordt opgelegd
      melding te maken van de exacte data waarop die maatregel zal
      worden geëffectueerd.
    
    
    
      Naar aanleiding van gedaagdes verzoek om appellant te
      veroordelen tot schadevergoeding in de vorm van wettelijke
      rente overweegt de Raad dat dit verzoek thans niet voor
      toewijzing in aanmerking komt, omdat de Raad, gezien het
      vorenstaande, onvoldoende inzicht heeft in de vraag of er
      schade wordt geleden, althans welke omvang deze schade heeft.
      Wel zal appellant, indien hij een nieuw besluit neemt met
      inachtneming van hetgeen de Raad in deze uitspraak heeft
      overwogen, bij de voorbereiding van dat besluit tevens aandacht
      dienen te besteden aan de vraag in hoeverre er termen zijn om
      schade te vergoeden.
    
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van
      de Algemene wet bestuursrecht appellant te veroordelen in de
      proceskosten van appellant in hoger beroep. Deze kosten worden
      begroot op f 710,-- voor verleende rechtsbijstand.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten en
      met dien verstande dat appellant een nieuw besluit dient te
      nemen met inachtneming van het in deze uitspraak van de Raad
      overwogene;
      Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde in hoger
      beroep tot een bedrag van f 710,--.
    
    
    
      Aldus gewezen door mr M.A. Hoogeveen als voorzitter en
      mr Th.C. van Sloten en mr Th.M. Schelfhout als leden, in
      tegenwoordigheid van mr I. de Hartog als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 13 september 2000.
    
    
    
    
    (get.) M.A. Hoogeveen.
    
    
    
    (get.) I. de Hartog.
    
    
    
    
    
    
      JdB
      1409