ECLI:NL:RBDHA:2023:2612, Rechtbank Den Haag, 10-03-2023, 22/5775
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2023-03-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Verlies Nederlanderschap van rechtswege; Nederlanderschap kan niet worden verkregen of behouden door de werking van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur; verweerder heeft de evenredigheidstoets (Tjebbes) juist verricht; beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: SGR 22/5775 
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer van 10 maart 2023 in de zaak tussen
    
      [eiser], uit [woonplaats], eiser
    (gemachtigde: mr. dr. C.R.M. Versteegh),
    
    
      en
    
    
    de minister van Buitenlandse Zaken, verweerder
    (gemachtigde: mr. R. Geraedts).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 10 oktober 2018 (het primaire besluit) heeft verweerder besloten de aanvraag voor een Nederlands paspoort van eiser niet in behandeling te nemen (lees: af te wijzen). 
    
    
    
      Bij besluit van 3 augustus 2022 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. 
    
    
    
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De zitting was op 17 februari 2023 met behulp van een beeldverbinding. Eiser en zijn gemachtigde waren aanwezig. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Wat heeft verweerder besloten?
      
    
    1. Verweerder heeft geweigerd aan eiser een Nederlands paspoort te verstrekken. De reden daarvoor is dat eiser volgens verweerder met ingang van 1 april 2013 het Nederlanderschap heeft verloren op grond van artikel 15, eerste lid, aanhef en onder c, van de Rijkswet op het Nederlanderschap (RWN).
    
    
      
        Wat vindt eiser in beroep?
      
    
    2. Eiser, woonachtig in Argentinië, is het niet eens met het bestreden besluit. In zijn beroepschrift heeft hij in de eerste plaats verzocht zijn bezwaarschrift als herhaald en ingelast te beschouwen. Daarnaast voert eiser aan dat hij nooit door de Nederlandse overheid is geïnformeerd over wetswijzigingen met betrekking tot het Nederlanderschap en dat hij ook niet in staat was van dergelijke wijzigingen kennis te nemen. Hij is er pas achter gekomen dat hij het Nederlanderschap had verloren toen hij bij de Nederlandse ambassade een aanvraag voor een nieuw Nederlands paspoort deed. Ook heeft verweerder ten onrechte niet meegewogen dat eiser geen afstand kan doen van de Argentijnse nationaliteit. Verweerder heeft een te beperkte evenredigheidstoets verricht, waarbij hij ten onrechte alleen acht heeft geslagen op beroepsactiviteiten.
    
    
      
        Wat is het oordeel van de rechtbank?
      
    
    3. De rechtbank stelt vast dat tussen partijen niet in geschil is dat eiser tevens de Argentijnse nationaliteit heeft, dat hij in Argentinië is geboren en dat hij op 1 april 2013 tien jaar onafgebroken in Argentinië woonachtig was. Dat betekent dat aan de toepassingsvoorwaarden zoals geformuleerd in artikel 15, eerste lid, aanhef en onder c, van de RWN is voldaan. 
    
    
      4.1
      Verweerder heeft terecht gesteld dat het, vanuit het oogpunt van eigen verantwoordelijkheid van Nederlanders die in het buitenland wonen, mag worden verlangd dat zij zich adequaat laten voorlichten over de geldende regels met betrekking tot het behoud van het Nederlanderschap.
      
    
    
      4.2
      Het geven van onvoldoende voorlichting over de mogelijkheid van verlies van rechtswege van de Nederlandse nationaliteit kan niet de wettelijke bepaling van artikel 15, aanhef en onder c, van de RWN opzij zetten. Indien al sprake zou zijn van schending van het vertrouwensbeginsel doordat onvoldoende voorlichting zou zijn gegeven, geldt bovendien dat in de Rijkswet op het Nederlanderschap (RWN) limitatief is bepaald in welke gevallen het Nederlanderschap wordt verkregen, dan wel verloren. Dit is overwogen door de Hoge Raad in de beschikking van 19 december 2003 en in de beslissing op prejudiciële vragen van 25 februari 2022. Uit die jurisprudentie volgt dat het Nederlanderschap niet kan worden verkregen en evenmin kan worden behouden door de werking van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. 
      
    
    
      4.3
      Het betoog van eiser dat hij nooit is geïnformeerd over wetswijzigingen met betrekking tot het Nederlanderschap en dat hij ook niet in staat was van dergelijke wijzigingen kennis te nemen, slaagt niet. 
      
      
        5.	In geschil is verder of het verlies van de Nederlandse nationaliteit in het geval van eiser de evenredigheidstoets doorstaat zoals die voortvloeit uit de uitspraak van het Europees Hof van Justitie in de zaak Tjebbes e.a. Het Hof oordeelde dat de verliesgrond zoals vastgelegd in artikel 15, eerste lid, aanhef en onder c, van de RWN niet principieel in strijd is met het Unierecht, maar dat het wel mogelijk moet zijn om achteraf de proportionaliteit van het mogelijke verlies te toetsen in het licht van het Europese recht. Het Hof overwoog onder meer dat met name relevant kan zijn het feit dat de betrokkene door het verlies van rechtswege van het Nederlanderschap en van het Unieburgerschap zou worden geconfronteerd met beperkingen in de uitoefening van zijn recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten, wat in voorkomend geval leidt tot bijzondere moeilijkheden om zich naar Nederland of een andere lidstaat te blijven begeven om daar zijn beroepsactiviteiten te verrichten of de noodzakelijke stappen te ondernemen om er dergelijke activiteiten te verrichten.
      
      
    
    
      6.1
      De hoogste bestuursrechter heeft beslist dat het peilmoment waarop dient te worden getoetst aan het evenredigheidsbeginsel het moment van het verlies van het Nederlanderschap is. Ook besliste de hoogste bestuursrechter dat slechts feiten en omstandigheden die verband houden met rechten voortvloeiend uit het Europees burgerschap relevant zijn voor de evenredigheidstoets. Bij de beoordeling moeten niet alleen de gevolgen van het verlies van het Nederlanderschap die zich op het peilmoment reeds hebben gemanifesteerd worden betrokken, maar ook de gevolgen die op dat moment redelijkerwijze voorzienbaar waren. Gevolgen die op het peilmoment hypothetisch zijn of waarvan niet vaststaat dat die zich voor zullen doen, hoeven niet in de beoordeling te worden betrokken. 
      
    
    
      6.2
      De rechtbank is van oordeel dat verweerder de evenredigheidstoets juist heeft verricht. De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) heeft in dit kader advies uitgebracht aan verweerder, waarin uitvoerig is ingegaan op de argumenten die eiser heeft aangevoerd omtrent zijn persoonlijke situatie. Uit dit advies blijkt dat niet is gebleken dat eiser op het peilmoment gebruik maakte van de aan het Unieburgerschap verbonden rechten of concrete plannen had om dat te gaan doen. Daarnaast is meegewogen dat eiser, als Argentijn, voor reizen naar de EU niet visumplichtig is en zonder belemmering de EU in kan reizen voor bijvoorbeeld familiebezoek. De rechtbank volgt deze redenatie uit het advies van de IND. Verweerder mocht het advies van de IND overnemen en aan het bestreden besluit ten grondslag leggen. Het gegeven dat eiser geen afstand kan doen van zijn Argentijnse nationaliteit, is geen omstandigheid die verband houdt met het Unierecht en mocht door verweerder buiten beschouwing worden gelaten. Het betoog van eiser dat verweerder een te beperkte evenredigheidstoets heeft verricht, slaagt niet. 
      
      7. De rechtbank ziet in hetgeen eiser in beroep heeft aangevoerd, voor zover dit een herhaling betreft van dat wat al in bezwaar naar voren is gebracht en waarop verweerder in het bestreden besluit al gemotiveerd is ingegaan, geen aanleiding voor een ander oordeel nu eiser in zoverre niet heeft aangegeven wat er niet juist is aan de motivering van het bestreden besluit.
      
      8. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.M.H. van der Poort-Schoenmakers, rechter, in aanwezigheid van mr. J.F. Janmaat, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 10 maart 2023. 
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Bent u het niet eens met deze uitspraak?
    Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.
  
  
     ECLI:NL:HR:2003:AL8544.
  
  
     ECLI:NL:HR:2022:331.
  
  
     Uitspraak van 12 maart 2019, C-221/17 (ECLI:EU:C:2019:189). 
  
  
     Uitspraak van de ABRvS van 12 februari 2020 (ECLI:NL:RVS:2020:423).