ECLI:NL:RBDHA:2025:24080, Rechtbank Den Haag, 16-12-2025, NL25.53858
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-12-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Dublin, Kroatië, geen onzorgvuldige voorbereiding bestreden besluit, geen beroep gedaan op het interstatelijk vertrouwensbeginsel, artikel 10 Dublinverordening, geen sprake van duurzame relatie, artikel 17 van de Dublinverordening, geen aanleiding voor gezamenlijke behandeling van de zaken van eiseres en haar partner, beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Zittingsplaats Groningen
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: NL25.53858 
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
  
    
      
      [naam] , eiseres, 
    
      geboren op [geboortedatum] , 
      van Indiase nationaliteit,  
      V-nummer: [nummer] , 
      (gemachtigde: mr. J.G. Brands),
    
    
    
      en
    
    
  
  
    de minister van Asiel en Migratie, de minister, 
    (gemachtigde: mr. A.E. Geçer).
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 3 november 2025 niet in behandeling genomen, omdat Kroatië verantwoordelijk is voor de aanvraag.
    
    
    
      1.1.
      De rechtbank heeft het beroep op 12 december 2025 op zitting behandeld. Ter zitting bleek dat de tolk, wegens autopech, niet op de zitting aanwezig kon zijn. Daarom heeft de rechtbank de behandeling van het beroep ter zitting geschorst. 
      
    
    
      1.2.
      De behandeling van het beroep heeft vervolgens plaatsgevonden op de zitting van 16 december 2025. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, een tolk en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten. 
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden. 
    
    3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en het besluit tot het niet in behandeling nemen van haar aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
    
    
    
      
        Totstandkoming van het besluit
      
    
    
    4. Eiseres heeft op 6 juni 2024 een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft de aanvraag bij het besluit van 16 augustus 2024 niet in behandeling genomen, omdat Kroatië verantwoordelijk is voor de aanvraag. Het daartegen ingediende beroep is door deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle, bij uitspraak van 23 juni 2025 gegrond verklaard, omdat het besluit in strijd is met artikel 3:2 van de Awb.
    
    
      4.1.
      Bij het bestreden van 3 november 2025 heeft de minister de aanvraag van eiseres (opnieuw) niet in behandeling genomen, omdat Kroatië hiervoor verantwoordelijk is. 
      
      5. De EU heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland op 
      
        4 juli 2024 bij Kroatië een verzoek om terugname gedaan. Kroatië heeft dit verzoek op 
        18 juli 2024 aanvaard op grond van artikel 18, eerste lid, aanhef en onder b, van de Dublinverordening. 
      
      
      
        
          Onzorgvuldige voorbereiding van het bestreden besluit
        
      
      
      6. Eiseres betoogt dat de minister in de hiervoor onder 4. genoemde uitspraak is opgedragen om Kroatië te informeren over haar relatie. Ten onrechte heeft de minister dit nagelaten en daarom is het besluit onzorgvuldig voorbereid. 
      
    
    
      6.1.
      De minister heeft ter zitting toegelicht dat in voornoemde uitspraak is overwogen dat onderzocht dient te worden of sprake is van een gezinsband en of toepassing had moeten worden gegeven aan artikel 17 van de Dublinverordening. 
      
    
    
      6.2.
      De rechtbank volgt de minister in de uitleg dat uit de uitspraak volgt dat de minister onderzoek moest doen naar de relatie van eiseres. De rechtbank stelt vast dat de minister hieraan gevolg heeft gegeven door eiseres hierover aanvullend te horen. Daarna heeft de minister in het bestreden besluit overwogen dat niet is gebleken dat eiseres en haar partner gezinsleden van elkaar zijn als bedoeld in de Dublinverordening. Gelet hierop oordeelt de rechtbank dat de minister heeft voldaan aan de opdracht van de rechtbank en geen aanleiding heeft hoeven te zien om Kroatië te informeren over de relatie van eiseres. De rechtbank zal hieronder beoordelen of de minister evenwel aanleiding had moeten zien in de relatie van eiseres om de aanvraag toch inhoudelijk in Nederland te behandelen.
      
      
        
          Interstatelijk vertrouwensbeginsel
        
      
      
      7. De rechtbank stelt vast dat eiseres geen beroep heeft gedaan op het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Ten overvloede oordeelt de rechtbank dat, gelet op de uitspraak van de Afdeling van 9 oktober 2024, die daarna meerdere keren is bevestigd, de minister nog steeds mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Kroatië. 
      
      
        
          Artikel 10 van de Dublinverordening
        
      
      
      8. Op grond van artikel 10 van de Dublinverordening is een lidstaat verantwoordelijk voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming, indien een gezinslid van een verzoeker in een lidstaat een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend, waarin in eerste aanleg nog geen beslissing ten gronde is genomen, mits de betrokkenen schriftelijk hebben verklaard dat zij dat wensen. 
      Volgens artikel 2, aanhef en onder g, van de Dublinverordening valt onder de definitie van gezinsleden, onder andere, de niet-gehuwde partner met wie een duurzame relatie wordt onderhouden terwijl deze relatie reeds bestond in het land van herkomst. 
      
    
    
      8.1.
      Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister terecht geconcludeerd dat niet is gebleken van een duurzame relatie in de zin van de Dublinverordening. Hiervoor acht de rechtbank van belang dat eiseres in 2016 via Facebook haar partner heeft leren kennen en hem enkele jaren later in 2023 voor het eerst in persoon heeft ontmoet. Door de gemachtigde van eiseres is ter zitting bevestigd dat in het land van herkomst geen sprake is geweest van een fysieke relatie. Hoewel eiseres en haar partner dus al online contact hadden terwijl zij nog in het land van herkomst verbleef kan hieruit niet worden afgeleid dat er reeds ten tijde van dat verblijf in het land van herkomst sprake is van een duurzame relatie. Te meer nu eiseres destijds nog getrouwd was met iemand anders. Dit betekent ook dat niet is gebleken dat eiseres en haar partner gezinsleden van elkaar zijn als bedoeld in artikel 2, aanhef en onder g, van de Dublinverordening. Hoewel het voorstelbaar is dat eiseres samen met haar partner in Nederland wil blijven, is er in onderhavige zaak geen reden om te oordelen dat de minister verplicht is om de asielaanvraag van eiseres in behandeling te nemen op grond van artikel 10 van de Dublinverordening. 
      
      
        
          Artikel 17 van de Dublinverordening
        
      
      
      9. De minister heeft zich verder in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat de door eiseres aangevoerde omstandigheden geen aanleiding vormen om haar aanvraag onverplicht aan zich te trekken. De minister wijst er terecht op dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen sprake zal zijn van bijzondere, individuele omstandigheden, die maken dat het overdragen aan de verantwoordelijke lidstaat van een onevenredige hardheid getuigt, omdat het bijeenhouden en het bijeenbrengen van het gezin al geschiedt op grond van de artikelen 8, 9, 10, 11 en 16 van de Dublinverordening. Uit de omstandigheden dat eiseres samen met haar partner naar Nederland is gereisd, zij tegelijkertijd een asielaanvraag hebben ingediend en samen verblijven op een COa-locatie, blijkt niet dat sprake is van omstandigheden die zo bijzonder of individueel zijn dat de minister op grond daarvan had moeten concluderen dat overdracht leidt tot onevenredige hardheid. Ditzelfde geldt voor de zwangerschap van eiseres. De minister heeft op goede gronden overwogen dat de Dublinverordening erop is gericht om familie- en gezinsleden zoveel mogelijk bij elkaar te houden, maar niet bedoeld is als route waarlangs op reguliere gronden verblijf bij een gezinslid in Nederland kan worden verkregen. 
      
      
        
          Behandeling van zaken in hetzelfde land
        
      
      
      10. Eiseres heeft verzocht om haar procedure en die van haar partner gezamenlijk te behandelen. De rechtbank stelt vast dat in onderhavige procedure dient te worden beoordeeld welk EU-land verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag van eiseres. In de procedure van haar partner wordt zijn asielaanvraag inhoudelijk beoordeeld. Nu er geen sprake is van gelijksoortige zaken, ziet de rechtbank geen aanleiding voor gezamenlijke behandeling.  
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      11.	Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Eiseres mag daarom worden overgedragen aan Kroatië en krijgt geen vergoeding van haar proceskosten. 
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. H. Hanssen - Telman, rechter, in aanwezigheid van 
      R. de Boer, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl. 
    
    
    
      De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Informatie over hoger beroep
      
      Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
    
  
  
     NL24.32368.
  
  
     Algemene wet bestuursrecht. 
  
  
     Europese Unie. 
  
  
     Verordening (EU) nr. 604/2013. 
  
  
     Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.
  
  
     Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. 
  
  
     ECLI:NL:RVS:2024:4037.
  
  
     Zoals in de uitspraken van de Afdeling van 19 november 2024, ECLI:NL:RVS:2024:4664, 10 december 2024, ECLI:NL:RVS:2024:5076 en 6 maart 2025, ECLI:NL:RVS:2025:919. 
  
  
     NL25.36078.