ECLI:NL:RBAMS:2025:9447, Rechtbank Amsterdam, 20-11-2025, 25/022939
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-11-20 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht; Materieel strafrecht

Samenvatting: In het onderhavige geval is de veroordeelde veroordeeld voor valsheid in geschrifte. Concreet betrof dit het digitaal vervalsen van een digitaal document, dat vervolgens digitaal werd verstuurd. Bij de opsporing van dit soort feiten is onderzoek van celmateriaal van zeer beperkt belang. 
      
      De rechtbank is dan ook van oordeel dat in gelet op de feiten en omstandigheden in deze zaak het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde niet van doorslaggevende betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing en berechting van dit soort strafbare feiten begaan door veroordeelde.

RECHTBANK AMSTERDAM
    Strafrecht
    
    
      Zittingsplaats Amsterdam
    
    
    
      raadkamernummer	: 25/022939
      datum			: 20 november 2025
    
    
    
      
        beslissing van de enkelvoudige raadkamer op het bezwaar op grond van artikel 7 Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA) van:
      
    
    
  
  
    
      [veroordeelde],
    
      geboren op [geboortedag] 1999 te [geboorteplaats] ([land van herkomst]),
      woonplaats kiezend op het kantooradres van haar raadsman,
      mr. M.J.C. Verlaan, [adres],
    
    
    
      hierna te noemen: veroordeelde.
    
    
  
  
    Procedure
    Het bezwaarschrift is op 15 september 2025 ter griffie van deze rechtbank ontvangen.
    
    
      De rechtbank heeft op 6 november 2025 het bezwaar in besloten raadkamer behandeld.
    
    
    
      De rechtbank heeft de gemachtigde raadsman en de officier van justitie, mr. J.J. Smilde, op zitting gehoord.
    
    
    
      Veroordeelde is, hoewel daartoe goed opgeroepen, niet in raadkamer verschenen. 
    
    
  
  
    Bezwaar
    Het bezwaar richt zich tegen het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde.
    
    
      Veroordeelde stelt dat sprake is van een uitzondering zoals bedoeld in artikel 2, eerste lid, onder b, van de Wet DNA, nu redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van zijn DNA-profiel gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.
    
    
    
      Namens veroordeelde is aangevoerd dat zij is veroordeeld voor valsheid in geschrift, een feit waarbij doorgaans geen celmateriaal wordt achtergelaten. Veroordeelde heeft een digitaal document vervalst. In dit soort strafzaken zijn de achtergelaten sporen vrijwel altijd enkel digitaal.
    
    
  
  
    Standpunt van het Openbaar Ministerie
    De officier van justitie stelt dat het niet logisch is om op voorhand aan te nemen dat bij valsheid in geschrifte DNA-onderzoek in de toekomst niet van belang kan zijn. Er is technisch steeds meer mogelijk. Het bezwaar dient ongegrond verklaard te worden.
    
    
    
  
  
    Beoordeling
    Aan veroordeelde is een strafbeschikking opgelegd ter zake van het afleveren/voorhanden hebben van een vals/vervalst geschrift op een tijdstip. De rechtbank is bevoegd.
    
    
      Het bezwaar is tijdig en op de juiste wijze ingediend. De veroordeelde kan daardoor in het bezwaar worden ontvangen.
    
    
    
      Op grond van artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA kan een bevel tot afname van celmateriaal enkel worden bevolen ter zake van een veroordeling van een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, Sv.
    
    
    
      De Wet DNA strekt ertoe gepleegde en eventuele toekomstige strafbare feiten van veroordeelde op efficiënte wijze op te sporen, alsmede veroordeelde te weerhouden van het plegen van nieuwe strafbare feiten. Daarbij is het uitgangspunt dat bij iedere veroordeelde als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA celmateriaal wordt afgenomen. De officier van justitie is verplicht een daartoe strekkend bevel te geven, tenzij zich een van de in het eerste lid genoemde uitzonderingen voordoet. Een van de uitzonderingen is, dat redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde, gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden, waaronder het misdrijf is gepleegd, niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.
    
    
    
      Blijkens de wetsgeschiedenis ziet de maatstaf 'aard van het misdrijf' op misdrijven waarbij DNA-onderzoek geen bijdrage kan leveren aan de opsporing vervolging en berechting van strafbare feiten.
    
    
    
      In het onderhavige geval is de veroordeelde veroordeeld voor valsheid in geschrifte. Concreet betrof dit het digitaal vervalsen van een digitaal document, dat vervolgens digitaal werd verstuurd. Bij de opsporing van dit soort feiten is onderzoek van celmateriaal van zeer beperkt belang. 
    
    
    
      De rechtbank is dan ook van oordeel dat in gelet op de feiten en omstandigheden in deze zaak het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde niet van doorslaggevende betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing en berechting van dit soort strafbare feiten begaan door veroordeelde.
    
    
    
      Het bezwaar zal dan ook gegrond worden verklaard en het celmateriaal moet worden vernietigd.
    
    
  
  
    Beslissing
    De rechtbank verklaart het bezwaar gegrond en beveelt dat de officier van justitie ervoor zorg draagt dat het celmateriaal terstond wordt vernietigd.
    
    
    
    
    
      Deze beslissing is gegeven door
      mr. A.M. Grüschke, 	rechter,
      in tegenwoordigheid van G. Jenuwein, 	griffier,
      en uitgesproken op 20 november 2025.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        Tegen deze beslissing staan geen rechtsmiddelen open.