ECLI:NL:RBZWB:2025:9237, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 23-12-2025, 23/10740
Rechtbank Zeeland-West-Brabant — Uitspraak 
Datum: 2025-12-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht

Samenvatting: BPM

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
  
  
    Zittingsplaats Breda
  
  
    Belastingrecht
  
  
    zaaknummer: BRE 23/10740 
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer van 23 december 2025 in de zaak tussen
  
    
      
      [belanghebbende] B.V., gevestigd te [plaats] , belanghebbende
    (gemachtigde: mr. S.M. Bothof),
    
    
      en
    
    
  
  
    de inspecteur van de Belastingdienst, de inspecteur
    
    
      en
    
    
  
  
    de Staat der Nederlanden (de Minister van Justitie en Veiligheid), de Staat.
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van belanghebbende tegen de uitspraak op bezwaar van de inspecteur van 18 oktober 2023.
    
    
    
      1.1.
      De inspecteur heeft aan belanghebbende een naheffingsaanslag in de belasting van personenauto’s en motorrijwielen (Bpm) opgelegd van € 3.377. 
      
    
    
      1.2.
      De inspecteur heeft het bezwaar van belanghebbende ongegrond verklaard. 
      
    
    
      1.3.
      De rechtbank heeft het beroep op 30 september 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen, namens de gemachtigde van belanghebbende, mr. M.U. Sahin, en namens de inspecteur mr. [inspecteur 1] en [inspecteur 2] .
      
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    2. De rechtbank beoordeelt in deze uitspraak of de inspecteur de naheffingsaanslag terecht en niet tot een te hoog bedrag heeft opgelegd. Meer in het bijzonder is in geschil of de zogenoemde herleidingsmethode kan worden toegepast en of sprake is van een waardevermindering wegens schade.  
    
    3. Naar het oordeel van de rechtbank is de naheffingsaanslag terecht en niet tot een te hoog bedrag opgelegd. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
    
    
  
  
    Feiten
    
    
      4. Belanghebbende heeft op 14 juli 2021 aangifte gedaan voor de registratie van een Land Rover, VIN eindigend op [nummer] (de auto), en een bedrag aan Bpm voldaan van € 8.333.
    
    
    
      4.1.
      Bij de aangifte is een taxatierapport van 9 juli 2021 gevoegd. Daarin is een handelsinkoopwaarde in onbeschadigde staat vermeld van € 41.178. De taxateur heeft een schadebedrag van € 13.695 berekend en daarvan € 9.860 (72%) op de handelsinkoopwaarde in mindering gebracht. De handelsinkoopwaarde in beschadigde staat is berekend op € 31.318.
      
    
    
      4.2.
      De inspecteur heeft een hertaxatie laten verrichten door Domeinen Roerende Zaken (DRZ). De bevindingen zijn opgenomen in een rapport van 20 juli 2021. De hertaxateur heeft geen schade geconstateerd die tot een waardevermindering van de auto zou moeten leiden.
      
    
    
      4.3.
      De inspecteur heeft naar aanleiding van de bevindingen van DRZ bij het opleggen van de naheffingsaanslag het standpunt ingenomen dat de verschuldigde Bpm moet worden vastgesteld op € 11.710. Hij heeft een extra leeftijdskorting van € 482 in aanmerking genomen. Omdat dit het voordeligst was, is de inspecteur uitgegaan van de forfaitaire afschrijvingstabel.
      
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Herleidingsmethode
      
    
    
    
      4.4.
      Bij zijn arrest van 11 juli 2025 heeft de Hoge Raad beslist dat de herleidingsmethode niet aansluit bij de wettelijk toegestane methoden tot het berekenen van de afschrijving van artikel 10 van de Wet Bpm. De Hoge Raad sloot zich daarbij aan bij de conclusie van de Advocaat-Generaal van 12 december 2023 die alle gronden voor toepassing van de herleidingsmethode afwees. Deze beroepsgrond van belanghebbende faalt.
      
      
        
          Waardevermindering wegens schade
        
      
      
    
    
      4.5.
      Belanghebbende stelt dat de naheffingsaanslag ten onrechte is opgelegd omdat geen rekening is gehouden met de schade. 
      
    
    
      4.6.
      Omdat sprake is van een waardeverminderende omstandigheid rust de bewijslast voor de in aanmerking te nemen schade op belanghebbende. Belanghebbende moet de omvang van de schade, en de invloed daarvan op de handelsinkoopwaarde, aannemelijk maken. De rechtbank merkt op dat zij géén expert is in de waardering van auto’s. De rechtbank is daarom in hoge mate afhankelijk van wat partijen aandragen, indien een geschil bestaat over de vraag of en zo ja in hoeverre er sprake is van schade.
      
    
    
      4.7.
      De rechtbank stelt voorop dat normale gebruiksschade niet in mindering gebracht kan worden op de handelsinkoopwaarde van de auto. Onder normale gebruiksschade moet worden verstaan slijtage en kleine beschadigingen die ontstaan door gebruik van de auto en die passen bij de leeftijd en kilometrage van de auto. Te denken valt hierbij aan slijtage aan motor en banden of kleine beschadigingen zoals steenslag, krasjes en kleine deuken.
      
    
    
      4.8.
      Belanghebbende heeft het standpunt ingenomen dat sprake is van in ieder geval een bedrag van € 640 aan schade die leidt tot een waardevermindering van de handelsinkoopwaarde met € 460 (72%). 
      
    
    
      4.9.
      De rechtbank is van oordeel dat belanghebbende, gelet op de gemotiveerde betwisting van de inspecteur, niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van meer dan normale gebruiksschade. De rechtbank weegt daarbij mee dat de auto uit 2018 is en 74.631 kilometer heeft gereden. De overgelegde foto’s laten weliswaar beschadigingen zien maar hieruit valt voor de rechtbank niet af te leiden dat dit meer dan normale gebruiksschade is. De inspecteur heeft terecht geen rekening gehouden met een waardevermindering wegens schade.
      
    
    
      4.10.
      Verder heeft belanghebbende haar stelling dat sprake zou zijn van een binnen de branche ontwikkeld beleid voor wat betreft het onderscheid tussen normale gebruikssporen en echte schade in het kader van de Bpm niet aannemelijk gemaakt, noch dat dergelijk beleid zou nopen tot het toepassen van een waardevermindering.
      
      
        
          Hoogte van de naheffingsaanslag
        
      
      
    
    
      4.11.
      Voorgaande leidt tot de conclusie dat de naheffingsaanslag niet te hoog is vastgesteld.
      
      
        
          Immateriëleschadevergoeding
        
      
      
    
    
      4.12.
      Belanghebbende heeft op 8 november 2023 verzocht om toekenning van een schadevergoeding vanwege de overschrijding van de redelijke termijn waarbinnen het onderhavige geschil beslecht had moeten zijn.
      
    
    
      4.13.
      De rechtbank stelt vast dat de inspecteur het bezwaarschrift op 28 januari 2022 heeft ontvangen. De rechtbank doet uitspraak op 23 december 2025. De redelijke termijn van twee jaar is met afgerond een jaar en elf maanden overschreden. De rechtbank ziet in de jurisprudentie en wetgeving geen aanleiding om slechts een bedrag van € 50 per half jaar toe te kennen zoals de inspecteur bepleit. Belanghebbende heeft recht op een schadevergoeding van € 500 per half jaar, in totaal € 2.000. Omdat de bezwaarfase afgerond een jaar en negen maanden heeft geduurd komt € 1.304,34 voor rekening van de inspecteur en € 695,65 voor rekening van de Staat. De rechtbank merkt de Staat in zoverre mede aan als partij in dit geding.
      
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      5. Het beroep is ongegrond. Wel heeft belanghebbende recht op een immateriëleschadevergoeding van € 2.000.
    
    
    
      5.1.
      Omdat het verzoek om immateriëleschadevergoeding wordt toegewezen, komt belanghebbende in aanmerking voor een vergoeding van de proceskosten voor het indienen van dat verzoek. Omdat het verzoek is ingediend door de gemachtigde van belanghebbende, kent de rechtbank voor deze rechtsbijstand 1 punt toe als bedoeld in het Besluit proceskosten bestuursrecht, met een waarde van € 907 en wegingsfactor 0,25, wat neerkomt op € 226,75. Tevens krijgt belanghebbende het griffierecht vergoed omdat het verzoek om een immateriële schadevergoeding is gedaan vóór het arrest van de Hoge Raad van 31 mei 2024 en de redelijke termijn toen al was verstreken. De inspecteur en de Staat moeten deze kosten (ieder voor 50%) vergoeden.
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep ongegrond; 
    - veroordeelt de inspecteur tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende tot een bedrag van € 1.304,35;
    - veroordeelt de Staat tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende tot een bedrag van € 695,65;
    - bepaalt dat de inspecteur het griffierecht van € 182,50 aan belanghebbende moet vergoeden;
    - bepaalt dat de Staat het griffierecht van € 182,50 aan belanghebbende moet vergoeden;
    - veroordeelt de inspecteur tot betaling van € 113,37 aan proceskosten aan belanghebbende;
    - veroordeelt de Staat tot betaling van € 113,38 aan proceskosten aan belanghebbende.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan op 23 december 2025 door mr. J.A. den Braber-Riemens, rechter, in aanwezigheid van mr. M.J. van Balkom, griffier en openbaar gemaakt door middel van een geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. De griffier is verhinderd de uitspraak te ondertekenen. 
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
              rechter
            
          
        
      
    
    
    
      De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.
    
    
    
      Aan deze uitspraak hoeft eerst uitvoering te worden gegeven als de uitspraak onherroepelijk is geworden. De uitspraak is onherroepelijk als niet binnen zes weken na verzending van de uitspraak een rechtsmiddel is aangewend of onherroepelijk op het aangewende rechtsmiddel is beslist.
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof ’s-Hertogenbosch waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. 
    
    
      Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer), Postbus 70583, 5201 CZ ’s-Hertogenbosch.
    
  
  
     ECLI:NL:HR:2025:1134 en bevestigd in Hoge Raad 3 oktober 2025, ECLI:NL:HR:2025:1472.
  
  
     ECLI:NL:PHR:2023:1223.
  
  
     Artikel 2, aanhef en onderdeel c, van de Wet Bpm.
  
  
     Hoge Raad 10 november 2023, ECLI:NL:HR:2023:1526. 
  
  
     Hoge Raad 31 mei 2024, ECLI:NL:HR:2024:567.
  
  
     Artikel 27h, derde lid, en artikel 28, zevende lid, van de AWR.