ECLI:NL:RBDHA:2025:24763, Rechtbank Den Haag, 22-12-2025, NL25.58721
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-12-22 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring - beroep ongegrond

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Arnhem
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL25.58721
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 december 2025 in de zaak tussen
    
      [eiser], v-nummer: [nummer], eiser
    (gemachtigde: mr. E. Derksen),
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie,
    (gemachtigde: mr. E. Özel).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 28 november 2025 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
    
    
    
      Op 9 december 2025 heeft de rechtbank de behandeling van het beroep geschorst vanwege technische problemen, waardoor videoverbinding met eiser niet mogelijk was. Om die reden is eiser op 10 december 2025 met behulp van een audioverbinding gehoord.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 16 december 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister. 
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Is er sprake van een (verkapt) vreemdelingrechtelijke aanhouding?
      
      1.	Eiser betoogt dat de verbalisanten hem verkapt vreemdelingrechtelijk hebben aangehouden. Hiertoe voert hij aan dat uit het proces-verbaal van bevindingen onvoldoende blijkt dat de staandehouding van eiser heeft plaatsgevonden in verband met de uitoefening van de algemene politietaak en dat het vorderen van het identiteitsbewijs noodzakelijk was voor de invulling van die politietaak. Eiser is van mening dat het vaststellen van de identiteit van een passagier enkel vanwege diens aanwezigheid in een voertuig onrechtmatig is. 
    
    
    
      1.1.
      Uit het proces-verbaal van aanhouding van 28 november 2025 blijkt dat eiser op 28 november 2025 omstreeks 9:15 uur werd aangehouden omdat hij zich niet kon identificeren. De aanleiding was dat de verbalisanten een voertuig zagen rijden met een Duitse kenteken op naam van een huurbedrijf uit Duitsland. Het bedrijf zou voornamelijk verhuren in Nederland en zodoende zijn gelabeld als louche autoverhuur. Toen de verbalisanten de personen in dat voertuig wilden controleren, bleek dat de bestuurder een strafblad had. Naar aanleiding hiervan wilden de verbalisanten weten met wie hij omgaat en hebben zij de identiteit van eiser als bijrijder willen vaststellen. Eiser kon geen geldig identiteitsbewijs tonen. Eiser heeft een verlopen W-document laten zien aan de verbalisanten. Omdat eiser een verlopen W-document had getoond, hebben de verbalisanten contact opgenomen met de vreemdelingenpolitie. De vreemdelingenpolitie gaf aan dat eiser illegaal in Nederland verbleef en niet mocht werken. 
      
    
    
      1.2.
      De stelling van eiser dat sprake was van verkapt vreemdelingrechtelijk toezicht wordt gezien het bovenstaande niet gevolgd. Naar het oordeel van de rechtbank blijkt uit het proces-verbaal van aanhouding afdoende dat sprake was van een strafrechtelijke aanleiding om eiser naar zijn identiteitsdocumenten te vragen. Dat de verbalisanten wilden weten met wie de bestuurder van die auto omging, valt binnen het kader van hun algemene politietaak, zoals de gemachtigde van de minister op de zitting ook heeft verklaard. De rechtbank ziet geen aanwijzingen in het dossier voor het oordeel dat sprake is van een verkapt vreemdelingrechtelijke aanhouding. De beroepsgrond slaagt daarom niet.
      
      
        
          Kunnen de gronden de maatregel van bewaring dragen?
        
        2.	In de maatregel van bewaring heeft de minister overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000), als zware gronden vermeld dat eiser:3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek;en als lichte grond vermeld dat eiser:4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft. 
      
      
    
    
      2.1.
      Eiser heeft de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag liggen niet betwist en deze kunnen de maatregel dragen.
      
      
        
          Is eiser detentieongeschikt?
        
        3.	Eiser voert aan dat hij detentieongeschikt is. Hij wijst daartoe op een eerdere suïcidepoging, zijn psychische problemen en zijn verblijf in een isolatiecel. Deze medische omstandigheden zijn onvoldoende bij de beoordeling betrokken. 
      
      
    
    
      3.1.
      De rechtbank is van oordeel dat de minister zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregel dan de inbewaringstelling doeltreffend kon worden toegepast. Daarbij acht de rechtbank allereerst van belang dat gelet op de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd sprake is van een risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Bovendien is gebleken dat eiser op 4 september 2025 met onbekende bestemming is vertrokken, zodat het risico op onderduiken vast staat. 
      
    
    
      3.2.
      De minister heeft in de psychische problematiek van eiser en de suïcidaliteit van eiser, welke ook kenbaar in de motivering van de maatregel zijn betrokken, geen aanleiding hoeven zien voor de toepassing van een lichter middel of het afzien van de bewaring. Uit de maatregel van bewaring volgt dat medische behandeling in het detentiecentrum voorhanden is. Eiser verblijft in het detentiecentrum in Rotterdam, waar medische en psychische voorzieningen beschikbaar zijn. Voor het oordeel dat eiser detentieongeschikt is, zijn geen concrete aanknopingspunten in het dossier aanwezig. De minister heeft er terecht op gewezen dat in het detentiecentrum een medische dienst aanwezig is waar eiser terecht kan voor medische en psychische hulp en dat de zorgverlening in het detentiecentrum gelijkwaardig is aan de zorgverlening in de vrije maatschappij. Voor zover eiser aanvoert dat hij vanwege zijn claustrofobie ten onrechte in een isolatiecel is gezet, ziet de rechtbank gezien eisers medische situatie daarin geen aanleiding om te concluderen dat eiser detentieongeschikt is. De minister stelt daarbij terecht dat eiser een klacht kan indienen bij het detentiecentrum. De beroepsgrond slaagt niet.  
      
      
        
          Heeft de minister voldoende voortvarend gehandeld?
        
        4.	Eiser voert aan dat de minister niet voortvarend heeft gehandeld. Eiser meent dat de minister niet kan volstaan met verwijzing naar het overdrachtsbesluit vanwege de psychische klachten van eiser die inmiddels hebben geresulteerd in meerdere suïcidepogingen. Het was immers vóór de inbewaringstelling bekend dat bij eiser sprake was van een suïcidepoging, psychische problemen en de door eiser geuite zorgen over de medische zorg in Kroatië. De minister heeft ondanks deze problemen zonder medische beoordeling een vlucht geboekt, terwijl niet was onderzocht of eiser medisch gezien kan reizen en of in Kroatië de noodzakelijke voorzieningen beschikbaar zijn. Eiser doet hierbij beroep op het arrest C.K.
      
      
    
    
      4.1.
      De rechtbank is van oordeel dat op grond van de hierna te noemen uitzettingshandelingen geen aanleiding bestaat voor het oordeel dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan de overdracht van eiser naar Kroatië. Op 2 december 2025 heeft er een vertrekgesprek plaatsgevonden met eiser. Diezelfde dag is tevens een vlucht aangevraagd voor 9 december 2025. Eiser heeft op 5 december 2025 uitstel van vertrek aangevraagd op grond van artikel 64 van de Vw 2000. Deze aanvraag is op 8 december 2025 afgewezen maar de vlucht van 9 december 2025 kon niet meer gerealiseerd worden in verband met de benodigde medische escort. Voor zover eiser betoogt dat de overdracht voor onomkeerbare gevolgen zal zorgen vanwege zijn medische situatie, merkt de rechtbank op dat de medische beoordeling van eiser heeft plaatsgevonden in de artikel 64-procedure en wordt beoordeeld in het inmiddels door eiser ingestelde bezwaar tegen de afwijzing. De minister heeft bij de behandeling van die aanvraag voortvarend gehandeld en in de omstandigheid dat eiser bezwaar heeft gemaakt ziet de rechtbank nog geen aanleiding voor het oordeel dat de bewaring moet worden opgeheven. De beroepsgrond slaagt niet.   
      
      
        
          Ambtshalve toets
        
        5.	Los van de door eiseres aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiseres verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen 
    
    
      6.	Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
      - verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. G.A. van der Straaten, rechter, in aanwezigheid van 
      mr. B. Göbel, griffier.
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
    
  
  
     Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 februari 2017, ECLI:EU:C:2017:127.
  
  
     Vergelijk HvJEU 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647 (Adrar) en HvJEU 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 (C, B en X).