ECLI:NL:RBROT:2025:12529, Rechtbank Rotterdam, 24-10-2025, 11666209 CV EXPL 25-10083
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-10-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Nakomen vaststellingsovereenkomst over financiële afwikkeling einde arbeidsovereenkomst. Wettelijke verhoging ex 7:625 BW is niet netto- maar brutobedrag.

RECHTBANK ROTTERDAM
    
    
      locatie Rotterdam
    
    
    
      zaaknummer: 11666209 CV EXPL 25-10083
    
    
    
      datum uitspraak: 24 oktober 2025 (bij vervroeging)
    
    
    
      
        Vonnis van de kantonrechter
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
    
      
        
          [eiser]
        ,
      wonende te [woonplaats] ,
      eiser, 
      gemachtigde: mr. V.E. Breedveld (DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij N.V. te Amsterdam),
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        
          [gedaagde]
        ,
      gevestigd en kantoorhoudende te [vestigingsplaats] ,
      gedaagde,
      vertegenwoordigd door: [persoon A] .
    
    
    
      Partijen worden hierna ‘ [eiser] ’ en ‘ [gedaagde] ’ genoemd.
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
      1.1.
      Het dossier bestaat uit de volgende (proces)stukken:
      
        
          de dagvaarding van 15 april 2025, met bijlagen;
        
        
          het antwoord, met bijlagen;
        
        
          de mail van 5 juni 2025 van mevrouw [persoon A] met als bijlage een machtiging van haar aan de heer [persoon B] . 
        
      
      
    
    
      1.2.
      Op 16 oktober 2025 is de zaak tijdens een zitting besproken met [eiser] , bijgestaan door zijn gemachtigde mr. Breedveld, en de heer [persoon B] namens [gedaagde] . 
      
    
    
      1.3.
      De uitspraak van het vonnis is door de kantonrechter bij vervroeging bepaald op vandaag. 
      
    
  
  
    
      2De beoordeling 
    
    
      
        Wat is de kern? 
      
    
    
    
      2.1.
      
        [gedaagde] moet aan [eiser] achterstallig loon, vakantietoeslag, wettelijke verhoging, buitengerechtelijke incassokosten, rente en proceskosten betalen. 
      
      
        
          Wat is er gebeurd?
        
      
      
    
    
      2.2.
      
        [eiser] heeft op basis van een arbeidsovereenkomst als onderhoudsmedewerker gewerkt bij [gedaagde] van 1 juni 2024 tot en met 28 oktober 2024. Zijn salaris bedroeg laatstelijk € 2.970,00 bruto per maand exclusief 8% vakantietoeslag. [gedaagde] heeft [eiser] op staande voet ontslagen op 28 oktober 2024. [eiser] was het daar niet mee eens. Partijen zijn via hun (toenmalige) gemachtigden in overleg getreden over een minnelijke oplossing. De gemachtigde van [eiser] heeft vervolgens een vaststellingsovereenkomst opgesteld en aan de gemachtigde van [gedaagde] opgestuurd. De overeenkomst is echter niet ondertekend door [gedaagde] . [gedaagde] heeft niets betaald aan [eiser] . 
      
      
        
          Wat willen partijen?
        
      
      
    
    
      2.3.
      
        [eiser] vordert dat [gedaagde] wordt veroordeeld om aan hem te betalen € 2.970,00 bruto aan achterstallig loon, € 712,80 bruto aan vakantietoeslag, € 1.841,00 netto aan wettelijke verhoging, deze bedragen te verhogen met rente, € 493,28 aan buitengerechtelijke incassokosten en de proceskosten. Volgens [eiser] hebben partijen overeenstemming bereikt over een minnelijke regeling in december 2024. Zij hebben volgens [eiser] afgesproken dat [gedaagde] het loon tot 1 december 2024 en 50% van de tot 1 december 2024 opgebouwde vakantietoeslag betaalt. Hij stelt dat [gedaagde] de gemaakte afspraak moet nakomen en dat [gedaagde] de rente en bijkomende (proces)kosten aan hem moet vergoeden omdat [gedaagde] ondanks aanmaningen van de kant van [eiser] nog steeds niet heeft betaald en een rechtszaak het enige middel is om nakoming van de afspraak te bewerkstelligen. 
      
    
    
      2.4.
      
        [gedaagde] voert aan dat haar directeur/eigenaar mevrouw [persoon A] gezondheidsproblemen heeft gehad en drie maanden lang niet heeft kunnen werken. Zij is vanaf april 2025 weer beter en wilde toen de vaststellingsovereenkomst weer oppakken, maar zij kreeg daar geen ruimte meer voor van (de gemachtigde van) [eiser] en daarom ligt de zaak nu bij de rechter, aldus [gedaagde] .  
      
      
        
          
            [gedaagde] moet € 3.682,80 bruto aan achterstallig loon en vakantietoeslag betalen
        
      
      
    
    
      2.5.
      
        
          [gedaagde] moet aan [eiser] € 3.682,80 bruto aan achterstallig loon en vakantietoeslag betalen. Partijen hebben dat in december 2024 afgesproken in het mailverkeer tussen hun gemachtigden. Naar aanleiding van het voorstel dat de gemachtigde van [eiser] op 23 december 2024 per mail heeft gedaan, heeft de gemachtigde van [gedaagde] dezelfde dag nog per mail geantwoord “cliënte is akkoord. Graag ontvangen wij de vso ter ondertekening”.
        Daarmee is over de regeling tussen partijen overeenstemming bereikt en de omstandigheid dat de opgestelde vaststellingsovereenkomst niet door [gedaagde] ondertekend is, doet niet af aan de bereikte overeenstemming. [gedaagde] moet dan ook de gemaakte afspraak nakomen. Voornoemd bedrag bestaat uit € 2.970,00 bruto aan achterstallig loon tot 1 december 2024 en € 712,80 bruto zijnde 50% van de tot 1 december 2024 opgebouwde vakantietoeslag. 
      
      
      
        
          
            [gedaagde] moet € 1.841,40 bruto aan wettelijke verhoging betalen
        
      
      
    
    
      2.6.
      
        [gedaagde] moet ook € 1.841,40 bruto aan wettelijke verhoging betalen. Dat bedrag is 50% van het achterstallig loon en de vakantietoeslag. De wet bepaalt namelijk dat de werkgever een oplopende verhoging moet betalen over het loon als de werkgever dat niet op tijd betaalt (artikel 7:625 BW). Het maximale percentage van de oplopende verhoging is 50%. De kantonrechter kan dit percentage matigen als de omstandigheden daar aanleiding toe geven. In dit geval ziet de kantonrechter geen aanleiding om de wettelijke verhoging te matigen. [gedaagde] heeft aangevoerd dat nog niets is betaald omdat mevrouw [persoon A] gezondheidsproblemen heeft gehad. Dat is vervelend voor haar en voor [gedaagde] , maar dat is geen reden om tien maanden lang op geen enkele wijze uitvoering te geven aan de afspraak over het achterstallig loon en de vakantietoeslag. [eiser] heeft geen grondslag gesteld voor zijn vordering dat de wettelijke verhoging een netto bedrag is. De wettelijke verhoging moet worden berekend over het bruto bedrag over het achterstallige loon inclusief de vakantietoeslag en is daarmee ook zelf een bruto bedrag, waarop de werkgever inhoudingen moet verrichten. De wettelijke verhoging wordt immers als belastbaar loon aangemerkt en is dus onderhevig aan loonheffing.  
      
      
        
          
            [gedaagde] moet tevens € 493,28 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen
        
      
      
    
    
      2.7.
      De gevorderde incassokosten zijn niet betwist en worden eveneens toegewezen (artikel 6:96 BW).
      
      
        
          
            [gedaagde] moet rente betalen
        
      
      
    
    
      2.8.
      De rente wordt toegewezen zoals gevorderd, omdat [eiser] genoeg heeft gesteld waaruit volgt dat deze moet worden betaald en [gedaagde] dat evenmin heeft betwist. 
      
      
        
          
            [gedaagde] moet de proceskosten betalen
        
      
      
    
    
      2.9.
      De proceskosten komen voor rekening van [gedaagde] , omdat [gedaagde] in het ongelijk wordt gesteld (artikel 237 Rv). De kantonrechter begroot de kosten die [gedaagde] aan [eiser] moet betalen op € 148,04 aan dagvaardingskosten, € 257,00 aan griffierecht, € 678,00 aan salaris voor de gemachtigde (2 punten x € 339,00) en € 135,00 aan nakosten. Dat is in totaal € 1.218,04. Hier kan nog een bedrag bij komen als dit vonnis moet worden betekend. 
      
      
        
          Dit vonnis is uitvoerbaar bij voorraad
        
      
      
    
    
      2.10.
      Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, omdat [eiser] dat vordert en [gedaagde] daar geen bezwaar tegen heeft gemaakt (artikel 233 Rv). Dat betekent dat het vonnis meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.
      
    
  
  
    
      3De beslissing
    De kantonrechter:
    
    
      3.1.
      veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen € 3.682,80 bruto aan achterstallig loon en vakantietoeslag;
      
    
    
      3.2.
      veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen € 1.841,40 bruto aan wettelijke verhoging zoals bedoeld in artikel 7:625 BW over het hiervoor onder 3.1. genoemde bedrag;
      
    
    
      3.3.
      veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen de wettelijke rente zoals bedoeld in artikel 6:119 BW over de bedragen genoemd in 3.1 en 3.2 vanaf 25 december 2024 tot aan de dag dat alles is betaald;
      
    
    
      3.4.
      veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen € 493,28 aan buitengerechtelijke incassokosten;
      
    
    
      3.5.
      veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten, die aan de kant van [eiser] worden begroot op € 1.218,04;
      
    
    
      3.6.
      verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
      
    
    
      3.7.
      wijst al het andere af.
      
      
        Dit vonnis is gewezen door mr. W.J.J. Wetzels en in het openbaar uitgesproken.
        34286