ECLI:NL:RBDHA:2025:25171, Rechtbank Den Haag, 24-12-2025, NL25.61467
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-12-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Eerste beroep bewaring – Tunesië – betwist zware grond 3a en 4f – zware grond 4f laten vallen – luchtkwaliteit in de DC Rotterdam vanwege luchthaven – lichter middel – schending van artikel 3 van het EVRM – detentie en bestraffing in Tunesië wegens gebruik van softdrugs – beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      Zaaknummer: NL25.61467 
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
    
      [eiser] , eiser,
    
      
        [V-nummer] ,
      (gemachtigde: mr. H.G.A.M. Halfers),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder, 
    (gemachtigde: mr. R.P.G. van Bel). 
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 12 december 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw opgelegd. 
    
    
    
      Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. 
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 24 december 2025 op zitting behandeld te Breda. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [tolk] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. 
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 1996 en de Tunesische nationaliteit te hebben. 
    
    
      
        Maatregel van bewaring
      
    
    
    2. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft als zware gronden vermeld dat eiser: 
    
    
      - 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
    
    
      - 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
    
    - 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; 
    
      - 3i. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer; 
    
    
    
      en als lichte gronden vermeld dat eiser:
    
    
    
      - 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
    
    
      - 4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlenging van een verblijfsvergunning hebben geleid;  
      
      - 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 
      
      - 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;
    
      - 4f. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen. 
    
    
    3. Ter zitting heeft verweerder de lichte grond 4f laten vallen, zodat deze niet langer aan de maatregel ten grondslag ligt. Daarmee is aan één van de beroepsgronden van eiser tegemoetgekomen. 
    
    4. Eiser betwist de zware grond 3a, nu zijn inreis een gecontroleerde overdracht op grond van de Dublinverordening betrof. Hij had geen keuze over de manier van binnenkomst. Verweerder heeft niet kenbaar gemotiveerd waarom hem kan worden tegengeworpen dat hij niet op de voorgeschreven wijze Nederland is binnengekomen. Eiser voert aanvullend aan dat, als verweerder met grond 3a niet doelt op de Dublinoverdracht maar op een eerdere binnenkomst, dit niet duidelijk en kenbaar uit de motivering van de maatregel blijkt. 
    
    5. De rechtbank is van oordeel dat de overige, niet betwiste, gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd feitelijk juist zijn, voldoende zijn toegelicht en voldoende zijn om aan te nemen dat sprake is van een risico op onttrekking aan het toezicht. Deze gronden kunnen de maatregel dragen. Voor zover eiser heeft aangevoerd dat er volgens hem hiervan geen sprake is, heeft hij dit niet nader onderbouwd. Wat eiser voor het overige heeft aangevoerd over de zware grond 3a behoeft geen bespreking, omdat dit niet kan leiden tot de conclusie dat de bewaring onrechtmatig is. Deze beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        Lichter middel
      
    
    
    6. Eiser voert verder aan dat verweerder een lichter middel had moeten toepassen. Daarbij wijst eiser op de detentieomstandigheden in het detentiecentrum van [plaats] en stelt dat de luchtkwaliteit door de ligging naast de luchthaven slecht is. 
    
    7. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in de maatregel van bewaring voldoende gemotiveerd waarom niet kan worden volstaan met een lichter middel. De door eiser gestelde luchtkwaliteit in het detentiecentrum [plaats] leidt niet tot het oordeel dat de maatregel van bewaring in zijn geval onevenredig bezwarend is of dat met een lichter middel had moeten worden volstaan. Eiser heeft niet nader geconcretiseerd welke gevolgen de gestelde slechte luchtkwaliteit voor hem heeft en heeft dit evenmin met objectieve dan wel medische stukken onderbouwd. Ook overigens zijn geen aanknopingspunten naar voren gekomen waaruit blijkt dat eiser detentieongeschikt is. Gelet op de aan de maatregel ten grondslag gelegde gronden heeft verweerder zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat een risico op onttrekking aan het toezicht bestaat en dat dit risico niet doeltreffend met een lichter middel had kunnen worden ondervangen. Daarbij is terecht betrokken dat eiser eerder met onbekende bestemming is vertrokken en geen gevolg heeft gegeven aan het eerder opgelegde terugkeerbesluit. Ook is niet gebleken van feiten en omstandigheden die de bewaring voor eiser onevenredig bezwarend maken en waarin verweerder aanleiding had moeten zien een lichter middel dan bewaring op te leggen.
    
    
      
        Artikel 3 van het EVRM
        
      
    
    
    8. De stelling dat eiser bij terugkeer naar Tunesië een gevangenisstraf moet ondergaan wegens (soft)drugs en dat dit leidt tot een met artikel 3 van het EVRM strijdige behandeling, is niet met objectieve en verifieerbare stukken onderbouwd. Eiser heeft namelijk geen stukken overgelegd waaruit blijkt dat hij in Tunesië wordt gezocht, dat een (onherroepelijke) straf openstaat of dat hij persoonlijk bij terugkeer een reëel risico loopt op schade. De stelling dat via artificiële intelligentie informatie is gevonden over de detentieomstandigheden in Tunesië in algemene zin, bevat daarvoor onvoldoende aanknopingspunten. Dat eiser mogelijk strafrechtelijk zal worden vervolgd of gedetineerd, is op zichzelf niet voldoende om een schending van artikel 3 van het EVRM aan te nemen. Daarbij weegt mee dat eiser eerder tweemaal een asielaanvraag heeft ingediend die is afgewezen en dat hij, als hij meent dat terugkeer naar Tunesië een schending van artikel 3 van het EVRM oplevert, hem vrijstaat een asielaanvraag in te dienen. De beroepsgrond slaagt niet. 
    
    
      
        Ambtshalve toets
      
    
    
    9. Ook is overigens niet gebleken dat de maatregel van bewaring tot aan het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig is geweest.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    
    10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 
    
    11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. 
    
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan op 24 december 2025 door mr. M.L. Weerkamp, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Mohandes, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. 
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
    
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000.
  
  
     Artikel 5.1b, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb). 
  
  
     Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.
  
  
    Verordening (EU) Nr. 604/2013.
  
  
     Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en fundamentele vrijheden.