ECLI:NL:GHSHE:2025:3773, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 25-09-2025, 20-000633-24
Gerechtshof 's-Hertogenbosch — Uitspraak 
Datum: 2025-09-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel na hennepkwekerij. Ontvankelijkheid Openbaar Ministerie en de overschrijding van de redelijke termijn

Parketnummer	: 20-000633-24 (OWV)
  Uitspraak	: 25 september 2025
  
    TEGENSPRAAK
  
  
    Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
    ’s-Hertogenbosch
    
    
      gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Middelburg, van 22 februari 2024 op de vordering tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel ex artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht, in de zaak met parketnummer 02-688140-15 (ontneming) tegen: 
    
    
  
  
    
      [verdachte] ,
    
      geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1955, 
      wonende te [adres 1] .
    
    
    
    
      
        Hoger beroep
      
    
    
    
      Bij het vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel vastgesteld op een bedrag van € 324.246,00 en aan de betrokkene een betalingsverplichting opgelegd voor een bedrag van € 319.246,00. Daarnaast heeft de rechtbank de duur van de gijzeling – die met toepassing van artikel 6:6:25 van het Wetboek van Strafvordering ten hoogste kan worden gevorderd – vastgesteld op 1080 dagen. Ten slotte heeft de rechtbank de vordering van de officier van justitie voor het overige afgewezen.
    
    
    
      Namens de betrokkene is tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld.
    
    
    
    
      
        Onderzoek van de zaak
      
    
    
    
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep, alsmede het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg. 
    
    
    
      Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de betrokkene naar voren is gebracht.
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal vernietigen en, opnieuw rechtdoende, het wederrechtelijk verkregen voordeel zal vaststellen op een bedrag van € 324.246,00 en aan de betrokkene de verplichting zal opleggen tot betaling van dat bedrag aan de Staat der Nederlanden ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel.
    
    
    
      De raadsman van de betrokkene heeft zich primair op het standpunt gesteld dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in de ontnemingsvordering dient te worden verklaard. Subsidiair heeft de raadsman het hof verzocht de vordering af te wijzen, dan wel heeft hij bepleit dat het bedrag aan wederrechtelijk verkregen voordeel sterk dient te worden gematigd, althans dat de betalingsverplichting op nihil dient te worden gesteld.
    
    
    
    
      
        Vonnis waarvan beroep
      
    
    
    
      Het hof zal het vonnis waarvan beroep vernietigen en opnieuw rechtdoen omdat het zich met het vonnis niet kan verenigen. Meer in het bijzonder komt het hof tot een andere geschatte omvang van het wederrechtelijk verkregen voordeel.
    
    
    
    
      
        Ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie
      
    
    
    
      
        Redelijke termijn
      
      Voor zover door de verdediging in de ontnemingsprocedure is gesteld dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard wegens een grove schending van de redelijke termijn, te weten een overschrijding van 6,5 jaar in eerste aanleg, dan wel dat er sprake is van een onherstelbaar vormverzuim door het Openbaar Ministerie door geen compleet onderzoek aan te leveren, overweegt het hof als volgt.
    
    
    
      Het hof stelt voorop dat, ingevolge vaste jurisprudentie van de Hoge Raad, niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de vervolging slechts in uitzonderlijke gevallen in beeld komt.
    
    
    
      De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 17 juni 2008, ECLI:NL:HR:2008:BD2578, overwogen dat de enkele overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het EVRM nimmer kan leiden tot de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de strafvervolging.
    
    
    
      In zijn arrest van 13 september 2016, ECLI:NL:HR:2016:2059, oordeelde de Hoge Raad onder verwijzing naar het arrest uit 2008 dat het voorschrift van artikel 6, eerste lid, EVRM inzake de behandeling binnen een redelijke termijn niet het oog heeft op andere factoren die noodzaken tot een voortvarende afhandeling van strafzaken, zoals de ongunstige invloed van het tijdsverloop op de beoordeling van de feiten als gevolg van de verbleking van de herinnering van – bijvoorbeeld – getuigen en dat het voorschrift in het bijzonder niet ertoe strekt de verdedigingsrechten van een verdachte te waarborgen, zoals het recht getuigen te ondervragen. De in voormeld arrest geformuleerde uitgangspunten en regels houden uitsluitend verband met het recht op behandeling van een strafzaak binnen een redelijke termijn en gelden dus niet voor de beoordeling van inbreuken op de verdedigingsrechten.
    
    
    
      Bij een inbreuk op de verdedigingsrechten van de verdachte die niet onder het bereik van artikel 359a Sv valt, komt de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de vervolging niet in aanmerking, behoudens in het uitzonderlijke geval dat die inbreuk van dien aard is en zodanig ernstig dat geen sprake meer kan zijn van een eerlijk proces in de zin van artikel 6 EVRM. Andere gevolgen dan niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de vervolging liggen meer in de rede indien sprake is van een onherstelbare en niet voor (procedurele) compensatie vatbare schending van de verdedigingsrechten, waaronder het geval dat tijdsverloop een complicatie heeft gevormd bij de vergaring en waardering van bewijsmateriaal. In zijn arrest van 22 oktober 2024, ECLI:NL:HR:2024:1413, oordeelde de Hoge Raad dat indien onevenredig tijdsverloop een complicatie vormt bij de bewijsvergaring of de waardering van het bewijs, de rechter daarmee rekening kan houden en, indien de bewijsvoering op gespannen voet zou komen met de “fairness of the proceedings as a whole”, de verdachte kan vrijspreken van hetgeen aan hem ten laste is gelegd.
    
    
    
      Gelet op bovengenoemde jurisprudentie is derhalve niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie vanwege de enkele schending van de redelijke termijn niet aan de orde. Dat neemt niet weg dat wel sprake is van een aanzienlijke overschrijding van de redelijke termijn, zoals het hof hierna zal overwegen onder ‘Op te leggen betalingsverplichting’. 
    
    
    
      Het hof overweegt voorts dat, voor zover door de verdediging in de ontnemingsprocedure eveneens is gesteld dat de waarheidsvinding is bemoeilijkt, dat er sprake is van een incompleet dossier en dat door de termijnoverschrijding er geen sprake meer is van een eerlijk proces in de zin van artikel 6 EVRM, dit onvoldoende is gebleken. Het hof heeft ook ambtshalve geen redenen gezien waaruit zou blijken dat de termijnoverschrijding heeft geleid tot een schending van de verdedigingsrechten bij de vergaring en waardering van bewijsmateriaal. Naar het oordeel van het hof is in de onderhavige zaak dan ook geen sprake van een inbreuk op de verdedigingsrechten van de betrokkene die van dien aard is en zodanig ernstig is dat geen sprake meer kan zijn van een eerlijk proces in de zin van artikel 6 EVRM.
    
    
    
      
        Conclusie van eis
      
      De raadsman heeft voorts bepleit dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard nu bij tussenvonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Middelburg, van 27 juni 2023 is geoordeeld dat de officier van justitie zijn recht op het indienen van een conclusie van eis heeft verspeeld omdat de conclusie van eis niet tijdig was ingediend. Zonder conclusie van eis is het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in de ontnemingsvordering, aldus de raadsman.
    
    
    
      Het hof overweegt dienaangaande dat de vordering van de officier van justitie de grondslag vormt van de behandeling ter terechtzitting in de ontnemingsprocedure. Het gelasten van een schriftelijke conclusiewisseling zorgt er met name voor dat de behandeling van de ontnemingszaak ter zitting wordt bekort en een doelmatige besluitvorming wordt bevorderd. Het enkele niet voldoen aan de gestelde termijnen voor het indienen van een conclusie, of zelfs het geheel verzuimen hiervan, betekent op zichzelf niet dat voortzetting van de procedure onverenigbaar is met de beginselen van een behoorlijke procesorde. Het hof kan derhalve nog altijd op de ontnemingsvordering beslissen en het Openbaar Ministerie blijft dan ook ontvankelijk in de ontnemingsvordering.
    
    
    
      Het verweer met betrekking tot de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de vordering tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel wordt dan ook in al zijn onderdelen verworpen. Nu ook overigens geen gronden zijn gebleken die aan de ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in de vordering tot ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel in de weg staan, kan het Openbaar Ministerie hierin worden ontvangen.
      
        
      
      
        Door het hof gebruikte bewijsmiddelen
        
      
    
    
    
      Het hof grondt zijn overtuiging dat de betrokkene voordeel heeft verkregen op de hierna te vermelden (en in de voetnoten genoemde) wettige bewijsmiddelen en ontleent aan de inhoud daarvan tevens de schatting van bedoeld voordeel.
    
    
    
    
      
        Schatting van de hoogte van het wederrechtelijk verkregen voordeel
      
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De raadsman heeft bepleit dat de ontnemingsvordering afgewezen dient te worden, dan wel dat het te ontnemen bedrag aan wederrechtelijk verkregen voordeel sterk dient te worden gematigd. De raadsman heeft daartoe enkele inhoudelijke opmerkingen gemaakt, te weten:
    
    
      
        dat er veel mislukte oogsten zijn geweest en er derhalve 12 oogsten in mindering gebracht dienen te worden;
      
      
        dat de hennepkwekerij in de periode is gegroeid en er derhalve gerekend dient te worden met een gemiddelde van 300 hennepplanten;
      
      
        dat de volledige afpersingkosten voor het bedrag van € 10.000,00 in mindering dienen te worden gebracht.
      
    
    
    
      Tevens heeft de raadsman verzocht bij het opleggen van een betalingsverplichting deze niet hoofdelijk op te leggen.
    
    
    
      
        De veroordeling
      
      De betrokkene is bij arrest van dit gerechtshof van heden, gewezen onder parketnummer 20-001579-22 ter zake van ‘medeplegen van in de uitoefening van een beroep/bedrijf opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod, meermalen gepleegd’ (feit 1) en ‘diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van verbreking, meermalen gepleegd’ (feit 2) gepleegd in de periode van 1 januari 2012 tot 7 juli 2015 te Walsoorden veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden met een proeftijd van 2 jaar en met aftrek van de tijd die hij in voorarrest heeft doorgebracht. De onderhavige ontnemingsvordering is aan deze strafzaak gelieerd.
    
    
    
      
        De berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel
      
      Op 7 juli 2015 is in de kelder van de woning op het adres [adres 2] een hennepkwekerij ontdekt. De kwekerij was verdeeld over vier ruimtes waarin in totaal 751 planten stonden. De stroom werd buiten de meter om afgenomen.
    
    
    
      
        Verdeelsleutel
      
      Met betrekking tot de verdeling van de opbrengsten en de kosten voor de hennepkwekerij overweegt het hof het allereerst het volgende.
      
      De betrokkene is samen met de medebetrokkenen veroordeeld voor – kort gezegd – het meermalen medeplegen van het beroeps- of bedrijfsmatig telen van hennep en het meermalen medeplegen van de diefstal van stroom ten behoeve van de hennepkwekerij. Het hof is van oordeel dat het dossier voldoende aanwijzingen bevat om een verdeelsleutel toe te passen. Zo komt in het dossier steeds naar voren dat daar waar wordt gesproken over de samenwerking en de verdeling van de opbrengst steeds alleen de vijf namen van de betrokkenen – te weten [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] , [medeverdachte 3] , [medeverdachte 4] en [verdachte] – worden genoemd.
    
    
    
      Uit de door medebetrokkene [medeverdachte 1] verzonden e-mailberichten aan [medeverdachte 4] in de periode die aan de koop van de woning aan het adres [adres 2] vooraf is gegaan blijkt dat zij hem op 30 september 2010 de link van een website waarop de woning te koop werd aangeboden heeft gestuurd. Zij benadrukte dat het pand is voorzien van een grote ruime kelder. Op 6 november 2010 schreef [medeverdachte 1] dat het de bedoeling is dat ‘we met ons vijven, wij, [medeverdachte 4] , [medeverdachte 3] en [verdachte] ’ in het huis gaan kijken in de week van 15 november 2010. Gelet op de stukken in het dossier concludeert het hof dat deze vijf personen de betrokkene en [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] , [medeverdachte 3] en [medeverdachte 4] zijn. Gelet op deze mailberichten is voor het hof voldoende komen vast te staan dat de betrokkene tezamen met deze [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] , [medeverdachte 3] en [medeverdachte 4] de woning aan [adres 2] heeft gekocht ten behoeve van de hennepkwekerij.
    
    
    
      Het hof stelt voorts met betrekking tot de verdeelsleutel vast dat onder de betrokkene een document in beslag is genomen waarop aan de ene zijde een overzicht van gemaakte kosten is opgenomen en aan de andere zijde met pen is geschreven ‘huur á € 2.000,00 op onkostenlijst’ en een voorstel tot verdeling is opgenomen. In het voorstel is het volgende opgenomen: 
    
    
      
        
          [verdachte] (het hof begrijpt: [verdachte] ): 	25%
      
      
        
          [medeverdachte 2] (het hof begrijpt: [medeverdachte 2] ):		25%
      
      
        
          [medeverdachte 1] (het hof begrijpt: [medeverdachte 1] ):		25 %
      
      
        
          [medeverdachte 3] (het hof begrijpt: [medeverdachte 3] ):	12,5 %
      
      
        
          [medeverdachte 4] (het hof begrijpt: [medeverdachte 4] ):		12,5%
      
    
    
    
      Het is niet bekend of alle betrokkenen hebben ingestemd met bovengenoemd voorstel en of vervolgens volgens die verdeelsleutel de winst is verdeeld. Uit deze aantekening en andere stukken in het dossier lijkt echter te volgen dat de eerdere verdeelsleutel moest worden aangepast vanwege de beperkte bijdrage van twee van de vijf betrokkenen zodanig dat die twee personen samen één deel van 25% zouden ontvangen en de overige drie 25% per persoon. Dit lijkt er tevens op te duiden dat ieder wel een gelijk deel (20%) ontving. Dat komt ook overeen met de verklaring van [medeverdachte 3] dat ieder een deel van de opbrengst kreeg en dat hij 20% kreeg.
    
    
    
      Het hof ziet gelet op het voorgaande geen grond om af te wijken van een verdeelsleutel waarbij elk een even groot deel van de winst ontving. Gelet op het document dat in beslag is genomen onder de betrokkene met betrekking tot de gemaakte kosten, ziet het hof redenen om ook als uitgangspunt te nemen dat alle betrokkenen in gelijke mate hebben meebetaald aan de kosten.
    
    
    
      
        Opbrengsten
      
      In het ‘rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel hennepkwekerij’ (hierna: het rapport) van 27 januari 2016 is uitgegaan van het volgende:
    
    
      
        een periode van 1 januari 2011 tot en met 7 juli 2015, met daarin 24 oogsten, 751 planten per oogst;
      
      
        BOOM-norm voor de opbrengst in gram per plant, te weten 28,2 gram;
      
      
        een opbrengst aan hennep per oogst van 751 x 28,2 = 21,1782 kilogram;
      
      
        BOOM-norm voor de opbrengst in euro’s per kilogram hennep, te weten € 3.280,00;
      
      
        een totale bruto opbrengst per oogst van 21,1785 kilogram x € 3.280,00 = € 69.464,50;
      
      
        een totale opbrengst van alle oogsten samen: 24 oogsten x € 69.464,50 = € 1.667.148,00.
      
    
    
    
      Het hof is van oordeel dat de periode van 1 januari 2011 tot en met 1 januari 2012 kan worden betrokken bij de berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel, omdat het dossier voldoende aanwijzingen bevat dat ook in die periode de hennepkwekerij al actief was en de betrokkene aldus wederrechtelijk voordeel als bedoeld in artikel 36e, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht heeft verkregen. Zo bevat het dossier delen van een notitieboek waarin medebetrokkene [medeverdachte 1] aantekeningen heeft gemaakt over de kwekerij. De eerste aantekening is van 5 maart 2011, die onder meer inhoudt: “hok 1  4 gieters, staan er goed bij, zijn voller aan ’t worden, niet zoveel meer de lengte in”. Het hof gaat ervan uit dat deze aantekening ziet op een reeds opgebouwde hennepkwekerij en de verzorging van planten daarin. Verder bevat het dossier een overzicht van het stroomverbruik van het elektriciteitsstation Krevershille te Walsoorden. Hieruit komt naar voren dat het stroomverbruik al vanaf 2011 substantieel hoger was dan in de jaren daarvoor.
    
    
    
      Omdat de aantekeningen pas in maart 2011 beginnen en er afgezien van het stroomverbruik geen concrete aanwijzingen zijn van een werkende hennepkwekerij in de periode januari en februari 2011, zal het hof één oogst aftrekken van het totale aantal oogsten. De reeds genoemde en de overige aantekeningen van medebetrokkene [medeverdachte 1] duiden op veel kweekcycli in de jaren vóór de ontdekking van de hennepkwekerij. Daarbij komt dat het verhoogde stroomverbruik door de jaren heen vrij consistent is gebleven, hetgeen duidt op een voortdurende situatie van hennepkweek. Gelet op het voorgaande zal het hof in de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel uitgaan van 23 oogsten.
    
    
    
      Ten aanzien van de oogsten is door de verdediging naar voren gebracht dat er mislukte oogsten zijn geweest. In de aantekeningen van medebetrokkene [medeverdachte 1] ziet het hof dat in maart 2011 gesproken wordt over spint en de bestrijding daarvan. Het hof zal in verband daarmee van één oogst de opbrengst halveren. Het hof ziet in het dossier voor het overige onvoldoende aanknopingspunten om tot een concrete aftrek van de opbrengst te komen.
    
    
    
      Het hof ziet in het dossier verder tevens onvoldoende aanwijzingen om naar beneden af te wijken van het aantal planten waarin in het rapport rekening mee is gehouden.
    
    
    
      Het hof berekent de schatting van de opbrengst aan de hand van het voorgaande als volgt:
    
    
      
        periode van 1 maart 2011 tot en met 7 juli 2015: 23 oogsten;
      
      
        751 planten per oogst x opbrengst per plant van 28,2 gram = 21.178,2 gram per oogst;
      
      
        BOOM-norm voor de opbrengst in euro’s per kilogram hennep, te weten € 3.280,00;
      
      
        opbrengst per oogst 21.178,2 kilogram x € 3.280 = € 69.464,50;
      
      
        22 oogsten met een volledige opbrengst: 22 x € 69.464,50 = € 1.528.219,00;
      
      
        1 oogst met een halve opbrengst: 0,5 x € 69.464,50 = € 34,732,25.
      
    
    
    
      De totale opbrengst betreft derhalve € 1.528.219,00 + € 34.732,25 = € 1.562.951,25.
      De opbrengst die de betrokkene heeft genoten betreft derhalve (€ 1.562.951,25 / 5 =) € 312.590,25.
    
    
    
      
        Kosten
      
      In het rapport zijn de volgende kosten per oogst berekend:
    
    
      
        afschrijvingskosten [bedrag volgens de tabel]: € 450,00;
      
      
        hennepstekken [hoeveelheid planten per oogst (751) x € 2,85): € 2.140,35;
      
      
        variabele kosten [hoeveelheid planten per oogst (751) x € 3,33): € 2.500,83;
      
      
        kosten knippers (aannemelijk € 2,00 per plant per oogst): € 1.502,00;
      
      
        huisvestingskosten: € 0,00.
      
    
    
    
      Per oogst bedragen deze kosten in totaal (€ 450,00 + € 2.140,35 + € 2.500,83 + € 1.502,00 =) € 6.593,18.
    
    
    
      
        Verrekening van de wijziging in het aantal oogsten
      
      In het hierboven genoemde kostenoverzicht uit het rapport is rekening gehouden met 24 volledige oogsten. Het hof gaat uit van 22 volledige oogsten en één halve oogst. Daarmee veranderen de afschrijvingskosten, de kosten voor de hennepstekken en de variabele kosten per oogst niet. 
    
    
    
      Vanwege de halve oogst zullen wel de kosten voor de knippers wijzigen. Slechts de helft van het aantal planten hoefde immers te worden geknipt, omdat de andere helft vanwege spint niet wordt meegerekend in de oogst. De kosten voor de knippers zijn dan 751 x 0,5 x € 2,00 = € 751,00. Het totaal van deze kosten voor die oogst zijn derhalve € 6.593,18 – € 751,00 = € 5.842,18.
    
    
    
      Voor de 22 volledige oogsten is het totaal van deze kosten € 6.593,18 x 22 = € 145.049,96.
      Voor het geheel van de oogsten samen betreft het totaal van deze kosten € 145.049,96 + € 5.842,18 = € 150.892,14.
    
    
    
      Het totaal aan kosten voor de betrokkene ten aanzien van de afschrijvingskosten, kosten voor hennepstekken, variabele kosten en kosten voor knippers betreft derhalve (€ 150.892,14 / 5 =) € 30.178,43.
    
    
    
      
        De elektriciteitskosten
      
      Door medebetrokkenen [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] is hun gezamenlijke woning verkocht, waarna door hen samen de elektriciteitskosten voor het bedrag van € 37.012,14 zijn betaald. Het hof zal ten aanzien van deze kostenpost derhalve afwijken van het uitgangspunt dat alle betrokkenen in gelijke mate hebben meebetaald aan de kosten en zal ten aanzien van de betrokkene geen elektriciteitskosten in mindering brengen.
    
    
    
      
        De huisvestingskosten
      
      Met betrekking tot de huisvestingskosten zal het hof uitgaan van het onder de betrokkene in beslag genomen document waarop met pen is geschreven ‘huur á € 2.000,00 op onkostenlijst’. Het hof gaat derhalve uit van huisvestingskosten van € 2.000,00 per maand. Voor de berekening gaat het hof uit van de periode van januari 2011 tot en met juli 2015, te weten 55 maanden. Het totaal van deze kosten over de berekende periode betreft derhalve (55 maanden x € 2.000,00 =) € 110.000,00.
    
    
    
      De kosten voor de betrokkene betreffen derhalve (€ 110.000,00 / 5 =) € 22.000,00. 
    
    
    
      
        De afpersingskosten
      
      Het dossier bevat twee brieven, gericht aan het adres [adres 2] , waarin kort gezegd wordt geschreven dat bekend is wat men aan het doen is op het adres. In één van de brieven wordt opgedragen een bedrag van € 5.000,00 te betalen, omdat de afzender, zo schrijft hij, ook een graantje mee wil pikken. In de andere brief wordt geschreven dat bij het uitblijven van een reactie de autoriteiten worden ingelicht, maar in die brief wordt niet opgedragen te betalen. 
    
    
    
      Mede gelet op de omstandigheid dat op 10 juni 2015 op het politiebureau te Hulst een anonieme brief is ontvangen waarin het vermoeden is uitgesproken dat in een woning aan [adres 2] een hennepkwekerij in bedrijf zou zijn en waarna het politieonderzoek is gestart, is voor het hof niet komen vast te staan dat door de betrokkenen het bedrag dat is gemeld in de afpersingsbrief daadwerkelijk is betaald. Derhalve zal het hof geen afpersingskosten in mindering brengen van het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel.
    
    
    
      
        Totale kosten
      
      Gelet op het vorenoverwogene gaat het hof uit van een totaal aan kosten voor de betrokkene van:
    
    - afschrijvingskosten, kosten voor hennepstekken, 
    variabele kosten en kosten voor knippers:		€ 30.178,43
    - huisvestingskosten:					€ 22.000,00 +
    
      € 52.178,43
      
        
      
      
        Het wederrechtelijk verkregen voordeel
      
      Het voorgaande leidt tot een totaal aan geschat wederrechtelijk verkregen voordeel voor de betrokkene van (€ 312.590,25 – € 52.178,43 =) € 260.411,82.
    
    
    
    
      
        Op te leggen betalingsverplichting
      
    
    
    
      Het hof zal aan de betrokkene de verplichting opleggen tot betaling van na te melden bedrag aan de Staat ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel.
    
    
    
      
        Conservatoir beslag
      
      De raadsman van de betrokkene heeft bepleit dat de betalingsverplichting op nihil dient te worden gesteld wegens de schade die de betrokkene heeft geleden door het conservatoir beslag dat op zijn onroerend goed is gelegd en dat inmiddels al 10 jaar voortduurt. Door het conservatoir beslag heeft de betrokkene immers zijn onroerend goed niet kunnen verkopen met winst.
    
    
    
      Het hof overweegt daartoe dat niet in de ontnemingsprocedure, maar in de executiefase een verrekening zal plaatsvinden met hetgeen onder de betrokkene in conservatoir beslag is genomen. Dat de betrokkene schade zou hebben geleden omdat hij wegens het conservatoir beslag zijn onroerend goed niet eerder heeft kunnen verkopen, is door de verdediging onvoldoende onderbouwd. Het hof ziet dan ook geen aanleiding om de betalingsverplichting op nihil te stellen.
    
    
    
      
        Redelijke termijn
      
      Het hof stelt voorop dat in artikel 6, eerste lid, van het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en Fundamentele Vrijheden (EVRM) het recht van iedere betrokkene is gewaarborgd dat binnen een redelijke termijn op de jegens hem of haar aanhangig gemaakte ontnemingsvordering wordt beslist. Deze redelijke termijn bedraagt in beginsel 24 maanden. Die termijn vangt aan op het moment dat vanwege de Nederlandse Staat jegens de betrokkene een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat tegen hem of haar een vordering tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel aanhangig zal worden gemaakt.
    
    
    
      Het hof overweegt met betrekking tot het procesverloop in deze zaak het volgende.
    
    
    
      Het hof stelt vast dat de rechter-commissaris op 26 augustus 2015 een machtiging tot het leggen van conservatoir beslag heeft verleend in verband met een geschat wederrechtelijk verkregen voordeel van € 1.500.000,00. Het hof merkt dit moment aan als aanvangsdatum van de redelijke termijn in de ontnemingsprocedure in eerste aanleg. De rechtbank heeft vervolgens op 22 februari 2024 vonnis gewezen. Aldus is niet binnen twee jaren na de aanvang van de redelijke termijn in eerste aanleg vonnis gewezen en is de redelijke termijn met 6,5 jaar in aanzienlijke mate overschreden. Van bijzondere omstandigheden die de overschrijding van de redelijke termijn rechtvaardigen, is het hof niet gebleken.
    
    
    
      Nu het hof de overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg al heeft verdisconteerd in de samenhangende en gelijktijdig uitgesproken strafzaak, zal het hof in de onderhavige zaak volstaan met de enkele constatering van deze overschrijding.
    
    
    
    
      
        Gijzeling
      
    
    
    
      Met ingang van 1 januari 2020 is artikel 36e, elfde lid, van het Wetboek van Strafrecht direct van toepassing geworden. Het hof zal daarom bij het opleggen van de ontnemingsmaatregel tevens de duur van de gijzeling bepalen die met toepassing van artikel 6:6:25 van het Wetboek van Strafvordering ten hoogste kan worden gevorderd. Bij het bepalen van de duur wordt overeenkomstig de door het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) vastgestelde LOVS-afspraken voor elke volle € 50,00 van het opgelegde bedrag aan betalingsverplichting niet meer dan één dag aan gijzeling gerekend. De duur van de gijzeling beloopt ten hoogste drie jaar. Het hof ziet geen reden om, zoals door de raadsman is betoogd, een andere rekenmethode toe te passen ten aanzien van de duur van de gijzeling.
    
    
    
      Gelet op de hoogte van de op te leggen betalingsverplichting zal het hof mitsdien de duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd hierna bepalen op 1080 dagen.
    
    
    
    
      
        Toepasselijk wettelijk voorschrift
      
    
    
    
      De beslissing is gegrond op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht, zoals dit ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens gold dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens geldt.
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      Het hof:
    
    
    
      vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
    
    
    
      stelt het bedrag waarop het door de betrokkene wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat vast op een bedrag van € 260.411,82 (tweehonderdzestigduizend vierhonderdelf euro en tweeëntachtig cent);
    
    
    
      legt de betrokkene de verplichting op tot betaling aan de Staat ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel van een bedrag van € 260.411,82 (tweehonderdzestigduizend vierhonderdelf euro en tweeëntachtig cent);
    
    
    
      bepaalt de duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd op 1080 dagen.
    
    
    
    
      Aldus gewezen door:
      mr. J.T.F.M. van Krieken, voorzitter,
      mr. C.P.J. Scheele en mr. M.C.C. van de Schepop, raadsheren,
      in tegenwoordigheid van mr. N. van Abeelen en mr. D.S. Yap, griffiers,
      en op 25 september 2025 ter openbare terechtzitting uitgesproken.
    
    
    
      mr. J.T.F.M. van Krieken en mr. M.C.C. van de Schepop zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.
    
  
  
     Tenzij anders vermeld wordt hierna steeds verwezen naar het eindproces-verbaal van de politie Eenheid Zeeland-West-Brabant, district Zeeland, districtsrecherche Zeeland, registratienummer PL2000-2015146966, op ambtsbelofte opgemaakt door [verbalisant 1] , hoofdagent, gesloten d.d. 10 februari 2016, bevattende een verzameling van op ambtseed dan wel ambtsbelofte opgemaakte processen-verbaal met daarin gerelateerde bijlagen, doorgenummerde pagina’s 1-1725.
  
  
     Het proces-verbaal van bevindingen d.d. 15 juli 2015, opgemaakt door verbalisant [verbalisant 2] , pagina’s 33-45 en de fotobijlage op pagina’s 116-209.
  
  
     Het geschrift, te weten een e-mailbericht van [medeverdachte 1] verstuurd aan [medeverdachte 4] op 30 september 2010, pagina 679.
  
  
     Het geschrift, te weten een e-mailbericht van [medeverdachte 1] verstuurd aan [medeverdachte 4] en [betrokkene] op 6 november 2010, pagina 681.
  
  
     Het geschrift, te weten een kostenlijst met aantekeningen aangetroffen in de auto van [verdachte] , pagina’s 526-527.
  
  
     Het proces-verbaal van verhoor getuige [medeverdachte 3] bij de rechter-commissaris d.d. 6 december 2016, los opgenomen.
  
  
     Het rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel hennepkwekerij d.d. 27 januari 2016 met bijlage, opgemaakt door verbalisant [verbalisant 3] , pagina’s 834-846.
  
  
     Het geschrift, te weten een notitieboek met aantekeningen van [medeverdachte 1] aangetroffen in de woning aan [adres 3] , pagina 254.
  
  
     Het geschrift, te weten een overzicht van verbruiksgegevens station [station] in de jaren 2005-2014, pagina 225.
  
  
     Het geschrift, te weten een notitieboek met aantekeningen van [medeverdachte 1] aangetroffen in de woning aan [adres 3] , pagina 254.