ECLI:NL:GHARL:2025:8622, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 23-12-2025, 200.356.483/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden — Uitspraak 
Datum: 2025-12-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht

Samenvatting: Niet-ontvankelijkheid, uitleg van gedingstukken, omvang van het hoger beroep.

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN
      
    
    
    
      locatie Leeuwarden, afdeling civiel
    
    
    
      zaaknummer gerechtshof 200.356.483/01
      zaaknummers rechtbank Midden-Nederland 587439 (dagvaardingsprocedure) en 564265 (verzoekschriftprocedure)
    
    
    
      
        arrest in het incident van 23 december 2025
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
  
  
    
      1 [appellant1] ,
    die is gevestigd in [woonplaats1] ,
    
      2. [appellant2],
    die woont in [woonplaats1] ,
    
      3. [appellant3],
    
      die woont in [woonplaats1] ,
      die hoger beroep hebben ingesteld in de hoofdzaak,
      verweerders in het incident,
      hierna samen in enkelvoud te noemen: [appellanten], 
      advocaat: mr. B.M. Stroetinga te 's-Hertogenbosch,
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        
          [geïntimeerde]
        ,
      die woont in [woonplaats2] ,
      eiser in het incident,
      hierna: [geïntimeerde],
      advocaat: mr. M. de Schiffart te Apeldoorn.
    
    
    
    
    
  
  
    
      1Het verloop van de procedure bij de rechtbank
    
    
      1.1
      In een beschikking van 1 mei 2024 (hierna: de beschikking) heeft de rechtbank Midden-Nederland, locatie Lelystad, op verzoek van [geïntimeerde] , geoordeeld dat [appellant1] aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval dat [geïntimeerde] is overkomen op [datum] (hierna: het deelgeschil).
      
    
    
      1.2
      Op 30 december 2024 heeft [appellant1] een dagvaarding uitgebracht, waarin onder meer is verzocht om tussentijds hoger beroep open te stellen van de beschikking. De rechtbank Midden-Nederland, locatie Lelystad, heeft in een vonnis van 9 april 2025 het hoger beroep tegen de beschikking toegestaan en voor het overige de zaak verwezen naar de parkeerrol.
      
      
      
      
    
  
  
    
      2Het verloop van de procedure in hoger beroep
    
    
      2.1
      
        Het procesverloop in hoger beroep blijkt uit:
        • de dagvaarding in hoger beroep
        • de memorie van grieven
        • een incidentele conclusie houdende exceptie van niet-ontvankelijkheid
        • een antwoordakte in het incident
      
      
    
    
      2.2
      In het incident vordert [geïntimeerde] dat [appellant1] niet-ontvankelijk wordt verklaard in haar hoger beroep. [appellant1] heeft geconcludeerd tot afwijzing van die incidentele vordering. 
      
    
    
      2.3
      Partijen hebben arrest gevraagd in het incident en zij hebben daarvoor de stukken aan het hof gegeven. 
      
      
    
  
  
    
      3Het oordeel van het hof
    
    
      3.1
      Het hof zal oordelen dat [appellant1] ontvankelijk is in haar hoger beroep. Deze beslissing zal het hof hierna uitleggen. 
      
    
    
      3.2
      Op [datum] is [geïntimeerde] tijdens een skiles op de indoor skibaan van [appellant1] gevallen. [geïntimeerde] droeg tijdens de les geen helm en heeft door de val ernstig letsel opgelopen. In een zogenoemde deelgeschilprocedure heeft [geïntimeerde] verzocht om een verklaring voor recht dat [appellant1] aansprakelijk is voor de schade die hij door het ongeval heeft geleden. De rechtbank heeft in de beschikking beslist dat [appellant1] onrechtmatig heeft gehandeld jegens [geïntimeerde] door onvoldoende toezicht te houden op de naleving van haar advies om tijdens de les een helm te dragen. 
      
    
    
      3.3
      
        [appellant1] is het niet eens met deze beslissing en heeft in de bodemprocedure bij de rechtbank gevorderd om terug te komen op de bindende beslissingen die zijn opgenomen in deze beschikking dan wel om toestemming om daarvan in hoger beroep te gaan. In het vonnis van 9 april 2025 heeft de rechtbank die toestemming verleend.. Met betrekking tot de verleende toestemming heeft de rechtbank – kort gezegd – overwogen dat een deelgeschilbeschikking, voor zover die ziet op bindende eindbeslissingen over de materiële rechtsverhouding van partijen, gelijk wordt gesteld met (eind)beslissingen in een tussenvonnis en dat in dat geval – net als bij een tussenvonnis – hoger beroep kan worden ingesteld nadat tussentijds verlof is verleend. 
      
    
    
      3.4
      
        
          [appellant1] heeft vervolgens bij dit hof hoger beroep ingesteld. In het exploot van dagvaarding heeft zij het volgende opgenomen:
        “[…] het vonnis, op 9 april 2025 door de Rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad gewezen onder zaak/rolnummer C/16/587439 / HL tussen mijn opdrachtgeefsters als gedaagden en gerekwireerde als eiser, vernietigt en opnieuw rechtdoende aan geïntimeerde alsnog zijn vorderingen te ontzeggen, met veroordeling van geïntimeerde in de kosten van beide instantiën, uitvoerbaar bij voorraad, en daarnaast te veroordelen tot restitutie van hetgeen appellante heeft voldaan […]uit hoofde van het vonnis van 9 april 2025 voornoemd.”
      
      
    
    
      3.5
      
        In de memorie van grieven heeft [appellant1] mede bezwaren gericht tegen de deelgeschilbeschikking en geconcludeerd als volgt: 
        “[…] tot vernietiging van de bestreden beschikking en het tussenvonnis van 9 april 2025 waarin ten onrechte is geweigerd op vorenstaande gronden de bestreden beschikking te herzien (evident richt zich deze conclusie niet op de toestemming om tussentijds hoger beroep te mogen instellen) […]”
      
      
    
    
      3.6
      
        [geïntimeerde] is van mening dat [appellant1] niet ontvankelijk is in haar hoger beroep omdat zij in de memorie van grieven bezwaren heeft gericht tegen beslissingen in de beschikking, terwijl zij in het exploot van dagvaarding daartegen geen hoger beroep heeft ingesteld.
      
    
    
      3.7
       Het hof stelt bij de beoordeling van dit standpunt van [geïntimeerde] voorop dat het bij de uitleg van gedingstukken, zoals in dit geval het exploot van de dagvaarding in hoger beroep, niet aankomt op een (geïsoleerde) beschouwing van enkel de (letterlijke) bewoordingen van wat daarin is opgenomen, maar dat daarbij ook de inhoud van wat aan de eis ten grondslag is gelegd, de wijze waarop de wederpartij een en ander heeft opgevat of redelijkerwijs heeft moeten opvatten en het overige partijdebat moet worden betrokken. Tegen dit licht bezien en om reden van het navolgende snijdt het betoog van [geïntimeerde] geen hout. Allereerst heeft te gelden dat, anders dan [geïntimeerde] kennelijk veronderstelt, de dagvaarding in hoger beroep niet al een definitieve afbakening van het geschil inhoudt. Voor eerder gewezen tussenvonnissen geldt dat de appellant de vrijheid heeft om bij nadere omlijning van het hoger beroep in de memorie van grieven ook grieven te richten tegen beslissingen in voorafgaande tussenvonnissen, behoudens uitzonderingen die zich in dit geval niet voordoen. Toepassing van deze regel in deze situatie leidt niet tot strijd met de goede procesorde en de gerechtvaardigde belangen van [geïntimeerde] worden hiermee evenmin geschaad. Voor [geïntimeerde] moet verder voldoende duidelijk zijn geweest dat het hoger beroep van [appellant1] zich ook richtte tegen de deelgeschilbeschikking omdat [appellant1] juist daarvoor toestemming heeft gevraagd en verkregen van de rechtbank. Daarnaast heeft [appellant1] in de afsluitende conclusie van de dagvaarding in hoger beroep (‘het petitum’) wel degelijk gevorderd ‘om aan geïntimeerde alsnog zijn vorderingen te ontzeggen’, wat onmiskenbaar verwijst naar de beslissingen in de beschikking.
      
      
        
          De conclusie
        
      
      
    
    
      3.8
      Het voorgaande betekent dat de incidentele vordering van [geïntimeerde] zal worden afgewezen. De hoofdzaak zal naar de rol worden verwezen om voort te procederen. 
      
    
    
      3.9
      De beslissing over de kosten van het incident zal worden aangehouden tot de einduitspraak. 
      
      
    
  
  
    
      4De beslissing
    
    
      Het hof:
    
    
    
      
        in het incident
      
    
    
    
      4.1
      wijst de vordering af; 
      
    
    
      4.2
      bepaalt dat over de kosten zal worden beslist bij einduitspraak in de hoofdzaak;
      
      
        
          in de hoofdzaak
        
      
      
    
    
      4.3
      verwijst de zaak naar de roldatum van dinsdag 3 februari 2026 voor memorie van antwoord aan de zijde van [geïntimeerde];
      
    
    
      4.4
      houdt iedere verdere beslissing aan. 
      
      
        Dit arrest is gewezen door mrs. J.H. Kuiper, W.F. Boele en P.S. Bakker, en is door de rolraadsheer in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 23 december 2025.
      
      
      
    
  
  
     Zie onder meer HR 27 september 2024, ECLI:NL:HR:2024:1314.
  
  
     Zie onder meer HR 26 oktober 2001, NJ 2001, 665 en HR 16 december 2011, ECLI:NL:HR:2011:BT7494.