ECLI:NL:RBDHA:2025:26799, Rechtbank Den Haag, 12-12-2025, NL25.59336
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-12-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Vervolgberoep, Bewaring, zicht op uitzetting, beroep ongegrond.

uitspraak
    
      
        
          
        
      
      
        
          
        
      
    
    
    
    RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Rotterdam Bestuursrecht zaaknummer: NL25.59336
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      [naam eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser (gemachtigde: mr. G.A. Dorsman),
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Verweerder heeft op 9 oktober 2025 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
    
    
    
      Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hier op gereageerd.
      De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Toetsingskader
      
    
    
    
      
        Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
      
      
        De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 28 oktober 2025 (in de zaak NL25.49303) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek.
      
    
    
    
    
      
        Zicht op uitzetting
      
    
    
    3. Eiser voert aan dat er geen redelijk vooruitzicht op uitzetting binnen een redelijke termijn is. Eiser betoogt daartoe dat hem bij beschikking van 13 september 2023 een vertrekplicht naar Algerije is opgelegd, maar dat het laissez-passer (lp)-traject door de Algerijnse autoriteiten op 22 november 2025 is afgesloten. Nu de Algerijnse autoriteiten te kennen hebben gegeven dat zij eisers identiteit en nationaliteit niet kunnen bevestigen, is het reële zicht op uitzetting in zijn geval komen te vervallen, aldus eiser.
    4. De rechtbank overweegt dat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Algerije in zijn algemeenheid niet ontbreekt. De rechtbank verwijst in dit verband naar de uitspraken van de Afdeling van 6 mei 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:1892), 15 juli 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:2842) en 27 februari 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:722). Er zijn geen
    
      omstandigheden gesteld of gebleken waardoor zicht op uitzetting naar Algerije in zijn algemeenheid nu wel zou ontbreken. Als het gaat om eisers specifieke geval, overweegt de rechtbank als volgt. Uit de voortgangsrapportage begrijpt de rechtbank dat de lp-aanvraag weliswaar is afgesloten, maar dat de regievoerder contact kan opnemen met de landverantwoordelijke indien eiser een Algerijnse ID-kaart of een paspoort of een goede kopie van een dergelijk document heeft. Eiser heeft tijdens het vertrekgesprek van 25 november 2025 aangegeven dat hij wel over een ID-kaart beschikt, maar dat hij deze niet bij zich heeft. Op de vraag waar deze ID-kaart zich bevindt, heeft eiser niet willen antwoorden. Verder maakt de rechtbank uit dit verslag op dat er geen belemmeringen zijn voor eiser om vanuit detentie documenten aan te leveren aan de DT&V. Gelet op het voorgaande leidt het feit dat het lp-traject voor eiser op 22 november 2025 is afgesloten, de rechtbank thans niet tot het oordeel dat voor eiser het zicht op uitzetting is komen te ontbreken. Dat eisers identiteit en nationaliteit niet kan worden vastgesteld, ligt in eisers eigen invloedsfeer. De rechtbank wijst er in dit verband op dat op eiser de verplichting rust om volledig en actief mee te werken aan zijn uitzetting en aan het lp-traject. Ten overvloede merkt de rechtbank op dat als eiser een Chavez-aanvraag wil indienen, zoals hij in het vertrekgesprek van 10 november 2025 heeft aangegeven, hij ook daarvoor documenten zal moeten overleggen om zijn identiteit en nationaliteit te bevestigen. De beroepsgrond slaagt niet.
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    
    5. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring in de te toetsen periode op enig moment onrechtmatig is geweest.
    6. Het Hof heeft in het arrest Adrar van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647, voor recht verklaard dat de bewaringsrechter zo nodig ambtshalve moet nagaan of het beginsel van non-refoulement en/of het belang van het kind en het familie- en gezinsleven, bedoeld in respectievelijk artikel 5, onder a) en b), van richtlijn 2008/115 zich verzetten tegen de verwijdering als de bewaringsmaatregel is opgelegd om de terugkeer van een illegaal verblijvende derdelander voor te bereiden en/of om de verwijderingsprocedure uit te voeren. Het is de rechtbank niet gebleken dat het familie- en gezinsleven van eiser of het beginsel van non-refoulement zich verzetten tegen eisers verwijdering.
    
    
    
      
        Conclusie en gevolgen
      
    
    
    7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. G.A. Bouter - Rijksen, rechter, in aanwezigheid van F.S. Ulrich, griffier.
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      12 december 2025
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.