ECLI:NL:RBGEL:2025:11804, Rechtbank Gelderland, 15-09-2025, 05/062886-25
Rechtbank Gelderland — Uitspraak 
Datum: 2025-09-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Zeden, te weten feitelijke aanranding van de eerbaarheid. Verdachte heeft meerdere jaren ontucht gepleegd met zijn minderjarige dochter. Gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 9 maanden voorwaardelijk. Toewijzing van de vordering van de benadeelde partij, bestaande uit € 6.000,- aan smartengeld.

RECHTBANK GELDERLAND
      
    
    
    
      Team strafrecht
    
    
    
      Zittingsplaats Arnhem
    
    
    
      Parketnummer: 05/062886-25
      Datum uitspraak	: 15 september 2025
    
    
    
      Tegenspraak
    
    
    
      
        vonnis van de meervoudige kamer
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
    
      
        de officier van justitie
      
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        
          [verdachte]
        ,
      geboren op [geboortedatum] 1960 in [geboorteplaats] , 
      wonende aan [adres] .
    
    
    
      Raadsman: mr. J.B.A. Kalk, advocaat in Enschede.
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op een openbare terechtzitting.
    
    
  
  
    
      1De inhoud van de tenlastelegging
    
    
      Aan verdachte is ten laste gelegd dat:
    
    
    
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 18 april 1998 tot en met 17 april 2004 te Zetten en/of te Delden, althans in Nederland door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid [slachtoffer] heeft gedwongen tot het plegen en/of dulden van een of meer ontuchtige handelingen, te weten
    
    - het betasten van de vulva en/of de borsten en/of de billen van die [slachtoffer] en/of- het brengen van zijn (stijve) penis tegen de vulva, althans het onderlichaam van die [slachtoffer]en/of- het (tong)zoenen van die [slachtoffer] ,
    
    
      waarbij dat geweld en/of die andere feitelijkheid en/of die bedreiging met geweld en/of met dieandere feitelijkheid er in heeft/hebben bestaan dat verdachte- misbruik heeft gemaakt van zijn uit feitelijke verhoudingen en omstandigheden voortvloeiendeoverwicht op die [slachtoffer] en/of het feit dat die [slachtoffer] bang voor hem was, gelet op de jonge leeftijd van die [slachtoffer] en/of het feit dat hij de vader van die [slachtoffer] was en/of het feit dat hij zich agressief en/of dominant gedroeg binnen het gezin van die [slachtoffer] en in de  relatie met die [slachtoffer] en/of het feit dat hij vaak onder invloed was van alcohol en/of- voornoemde ontuchtige handelen heeft verricht terwijl die [slachtoffer] in bed lag en/of terwijl die [slachtoffer] naast hem, verdachte, in bed lag, waardoor die [slachtoffer] beperkte bewegingsvrijheid had en/of- (hierdoor) die [slachtoffer] in een zodanig ongelijkwaardige en/of afhankelijke toestand heeftgebracht en/of (hierdoor) een zodanig bedreigende en/of beangstigende situatie heeft gecreëerdvoor die [slachtoffer] dat zij zich niet, althans onvoldoende aan bovengenoemde ontuchtigehandelingen kon en/of durfde te onttrekken.
    
    
    
    
      2.	Overwegingen ten aanzien van het bewijs
      
    
    
    
      
        Het standpunt van de officier van justitie 
      
      De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het primair tenlastegelegde.
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De raadsman heeft bepleit dat verdachte moet worden vrijgesproken. Hij stelt dat alle personen die een belastende verklaring over verdachte hebben afgelegd, daar een motief voor zouden hebben gehad. Zo probeert aangeefster wraak te nemen, omdat het aan verdachte te wijten is dat haar eerste huwelijk op de klippen is gelopen. Ook getuige [getuige] heeft het op verdachte gemunt, omdat diens vrouw, een zus van verdachte, vroeger door een broer van hen zou zijn misbruikt. 
    
    
    
      
        Beoordeling door de rechtbank 
      
    
    
    
      
        De beoordeling van het bewijs
      
      Bij de beoordeling van het bewijs stelt de rechtbank voorop dat zedenzaken zich in het algemeen kenmerken door het feit dat slechts twee personen aanwezig waren bij de (beweerdelijke) seksuele handelingen: het vermeende slachtoffer en de vermeende dader. Dit maakt dat extra zorgvuldig naar de waardering van de afgelegde verklaringen moet worden gekeken, zeker als het, zoals in dit geval, een ontkennende verdachte betreft. Ook in dit geval is er geen getuige die de vermeende seksuele handelingen heeft waargenomen. 
    
    
    
      
        De verklaring van aangeefster
      
      De eerste vraag die de rechtbank moet beantwoorden, is of de verklaring van aangeefster betrouwbaar is. 
    
    
    
      De rechtbank overweegt hierover als volgt. Aangeefster heeft bij de politie, zowel in het informatief gesprek zeden als haar aangifte, telkens – op hoofdlijnen – consistent verklaard. Deze verklaringen komen bovendien overeen met wat zij volgens getuigen aan hen heeft verteld over hetgeen haar zou zijn overkomen. Daarbij heeft aangeefster zeer concreet en gedetailleerd verklaard over wat er tussen haar en verdachte is voorgevallen. De rechtbank acht het hierbij van belang dat zij niet alleen heeft verklaard over de handelingen en de manier waarop deze plaatsvonden, maar ook over het moment (namelijk als zij in het bed van verdachte mocht slapen in de weekenden dat zij bij hem verbleef) en de plaats. Naar het oordeel van de rechtbank draagt in het bijzonder aan de authenticiteit van haar verklaring bij dat zij ook beschrijft wat voor gevoel de handelingen haar gaven, zoals dat sommige handelingen juist prettig waren en haar opwonden, maar dat zij niet wist wat zij er mee moest en heel goed wist dat het niet hoorde hoe verdachte – haar vader – haar aanraakte. Bovendien probeert ze haar verklaring niet aan te dikken. Ze verklaart bijvoorbeeld dat verdachte met zijn vingers tussen haar geslachtsdeel ging, maar dat daar nog wel een hoeslaken tussen zat. 
    
    
    
      Tot slot wordt haar verklaring ondersteund door andere getuigen. Zo verklaart aangeefster dat verdachte overmatig alcohol dronk en dat hij agressief kon zijn. Dit wordt bevestigd door meerdere getuigen, die dit gedrag niet alleen hebben gezien, maar zelf ook aan den lijve hebben ondervonden. 
    
    
    
      Er is naar het oordeel van de rechtbank geen enkel aanknopingspunt om aan te nemen dat aangeefster een valse verklaring heeft afgelegd om wraak te nemen op verdachte voor het laten stranden van haar eerste huwelijk. De rechtbank ziet in het procesdossier, meer specifiek haar verklaringen bij de politie en haar schriftelijke slachtofferverklaring, juist dat zij enorm loyaal is aan haar vader. Zij lijkt er niet op uit te zijn om verdachte het leven zuur te maken, maar wil vooral erkenning voor zichzelf en de benodigde hulp voor verdachte. 
    
    
    
      Verder heeft de verdediging aangevoerd dat getuige [getuige] niet alleen aangeefster, maar ook haar moeder en haar zus [naam] , zodanig onder druk heeft gezet dat zij – in strijd met de waarheid – van hem aan hebben genomen, dat verdachte zowel aangeefster als haar zus seksueel heeft misbruikt. 
    
    
    
      Uit het procesdossier blijkt duidelijk dat deze getuige concrete aanwijzingen zag dat de kinderen van verdachte mogelijk seksueel werden misbruikt. Ook was hij ervan op de hoogte dat er seksueel misbruik had plaatsgevonden in verdachte’s gezin van herkomst. Gelet hierop vindt de rechtbank het niet gek dat hij daarom meerdere keren gesprekken heeft gevoerd met de kinderen van verdachte, waarin hij meermaals heeft doorgevraagd naar het mogelijke misbruik. De meeste slachtoffers vinden het namelijk heel moeilijk om over hun misbruik te praten en daarover iemand in vertrouwen te nemen, vooral wanneer het gaat om misbruik door een familielid. De rechtbank ziet het handelen van deze getuige dus juist als pogingen om de waarheid aan het licht te brengen en ziet hierin geen aanwijzingen, dat oneigenlijke druk om onwaarheden te vertellen is uitgeoefend. 
    
    
    
      De rechtbank ziet geen enkele aanwijzing in het procesdossier dat getuige [getuige] de kinderen van verdachte heeft aangepraat dat zij zijn misbruikt, om zo via een omweg wraak te nemen voor het seksueel misbruik dat in verdachte’s gezin van herkomst zou hebben plaatsgevonden. Bovendien acht de rechtbank het volstrekt onaannemelijk dat hij de dochters van verdachte ook jaren later, als volwassen vrouwen, nog zodanig onder druk heeft weten te zetten dat hij hen ertoe heeft gebracht valse verklaringen af te leggen bij de politie. De rechtbank merkt hierbij ook nog op dat [naam] in 2006 spontaan en uit eigen beweging tegen haar moeder heeft verklaard dat zij door verdachte is misbruikt, waarna een melding bij het AMK is gedaan. Deze heeft uiteindelijk nergens toe geleid, vanwege de loyaliteit van [naam] aan haar vader.   
    
    
    
      Gelet hierop acht de rechtbank de verklaring van aangeefster dan ook voldoende betrouwbaar en dus bruikbaar voor het bewijs. 
    
    
    
      
        Steunbewijs
      
      Van belang voor de beoordeling is vervolgens dat op grond van artikel 342 lid 2 van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) het bewijs dat iemand een strafbaar feit heeft gepleegd niet uitsluitend kan worden gebaseerd op grond van de verklaring van één getuige.
    
    
    
      Deze bepaling strekt ertoe de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing te waarborgen, in die zin dat zij de rechtbank verbiedt tot een bewezenverklaring te komen indien de feiten en omstandigheden waarover een aangever verklaart op zichzelf staan en onvoldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal.
      
        Volgens de Hoge Raad betekent de bewijsminimumregel van artikel 342 lid 2 Sv in zedenzaken, waarin het in de kern vaak gaat om het woord van aangever tegen dat van de verdachte, niet dat vereist is dat het misbruik als zodanig bevestiging vindt in ander bewijsmateriaal, maar dat het afdoende is wanneer die verklaring op bepaalde punten bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen, afkomstig van een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd. De bewijsmiddelen dienen voldoende steun te geven aan de verklaring van aangever (getuige). Dat wil zeggen dat het steunbewijs op relevante wijze in verband dient te staan met de inhoud van de verklaring van die getuige, zodat die verklaring niet op zichzelf staat, maar als het ware is ingebed in een concrete context die bevestiging vindt in een andere bron.
    
    
    
      Als het aanvullend bewijsmateriaal alleen is aan te merken als een onderbouwing van de betrouwbaarheid van de verklaring van de aangeefster, geeft deze daaraan in het licht van artikel 342 lid 2 Sv onvoldoende steun. Dat geldt bijvoorbeeld als het aanvullend bewijs bestaat uit een ‘de auditu’-verklaring, inhoudende een weergave van wat de ‘bron’ aan de betrokken getuige heeft verteld. Indien een verklaring van een getuige daarentegen (mede) een zelfstandige, eigen waarneming inhoudt ten aanzien van de emotionele of fysieke toestand van de aangeefster op het moment dat het strafbare feit plaatsvindt, of vlak daarna, kan die waarneming voldoende steunbewijs opleveren voor het bewezenverklaarde.
    
    
    
      De rechtbank zal dus moeten beoordelen of voor de verklaringen van aangeefster voldoende steunbewijs in het dossier aanwezig is.
    
    
    
      De rechtbank overweegt hieromtrent als volgt. 
    
    
    
      De rechtbank verwijst naar hetgeen zij hiervoor heeft overwogen omtrent de betrouwbaarheid van de verklaring van getuige [getuige] en, daaruit voortvloeiend, die van [naam] . Ook ten aanzien van de overige verklaringen ziet de rechtbank in hetgeen de verdediging heeft aangevoerd geen reden om te twijfelen aan de betrouwbaarheid daarvan. 
    
    
    
      
        [naam] heeft verklaard dat verdachte, toen zij jonger was, heel boos kon zijn. Hij zat vaak aan de drank en ze denkt dat hij alcoholist was. Vroeger was ze bang voor hem. Hij was hard naar hen als kinderen. In de auto was hij vaak boos over hun moeder of omdat zij niet goed waren. Dat reageerde hij dan ook op hen af. Ze weet dat verdachte aangeefster heeft misbruikt: Hij heeft haar gezoend en aangeraakt bij haar vagina, borsten en billen. 
    
    
    
      
        [getuige] , de moeder van aangeefster en de ex-partner van verdachte, heeft verklaard dat verdachte heel dwingend en denigrerend was richting de kinderen. Verdachte kon heel vervelend worden als hij veel drank op had. Nadat verdachte en zij in 1998 zijn gescheiden, waren de kinderen doordeweeks bij haar en in de weekenden bij verdachte. Na de scheiding is verdachte haar kinderen gaan misbruiken. Ze weet dat verdachte aangeefster niet heeft gepenetreerd, maar alleen met zijn handen iets heeft gedaan. Nadat zij erachter kwam dat verdachte [naam] had misbruikt, vroeg ze aan aangeefster of zij ook door verdachte was misbruikt. aangeefster ontkende, maar begon wel te huilen. [getuige] had het vermoeden dat aangeefster werd misbruikt. Zij heeft verdachte een keer een bericht gestuurd, waarin ze aangaf hoe erg ze het vond wat hij hun dochters heeft aangedaan. Zijn reactie hierop was: ‘Het is uitgepraat en het is vergeven’. 
    
    
    
      
        [getuige] , de oom van aangeefster, heeft verklaard dat hij vroeger al vermoedde dat aangeefster misbruikt werd door verdachte. Ze sliep bijvoorbeeld bij hem in bed en ging samen met hem op een cruise. Verder had verdachte een duidelijke machtspositie naar zijn gezin. Uiteindelijk kwam aangeefster naar [getuige] toe, ongeveer anderhalf jaar voordat ze aangifte deed, en gaf ze aan dat ze seksueel misbruikt was door haar vader. Aangeefster was heel emotioneel, helemaal in tranen. [getuige] merkt nog steeds geen wrok, aangeefster wil behandeling voor haar vader. Aangeefster vertelde dat er ook dingen waren gebeurd op de cruise. Het aanraken ging over het aanraken van haar borsten, billen en vagina. Ze vertelde dat ze inderdaad bij haar vader in bed sliep, van puber tot steeds meer volwassen vrouw. Het ging dus om seksuele handelingen. 
    
    
    
      
        [naam] , de ex-partner van aangeefster, heeft verklaard dat zij er niet tegen kon als er een feestje was waarbij er veel werd gedronken. Ze vertelde hem dat, als er veel gedronken werd, het mis ging thuis en vader dan handtastelijk werd. Dit bestond onder andere uit op schoot nemen, kussen en aan de borsten zitten.
    
    
    
      Gelet hierop bevat het procesdossier naar het oordeel van de rechtbank dan ook voldoende steunbewijs voor de verklaring van aangeefster.
    
    
    
      Dat enkele jaartallen of leeftijden uit de diverse getuigenverklaringen op detailniveau niet met elkaar zouden matchen, zoals de verdediging heeft betoogd, wijt de rechtbank aan schrijffouten of vergissingen in het menselijk geheugen. In het laatste geval weegt de rechtbank daarbij ook nog mee dat aangeefster en de getuigen verklaren over dingen die ongeveer 20 jaar geleden zouden zijn gebeurd. In de ogen van de rechtbank is het niet verwonderlijk dat dit ervoor zorgt dat mensen niet meer met honderd procent zekerheid kunnen zeggen wanneer iets precies is gebeurd. Dit doet voor de rechtbank echter niet af aan de feitelijke inhoud en de betrouwbaarheid van hun verklaringen. 
    
    
    
      
        De bewijsmiddelen
      
      Aangeefster heeft verklaard dat zij vanaf haar twaalfde tot haar achttiende, dus vanaf 1998 tot en met 2004, door verdachte, haar vader, is misbruikt. In het begin was het wekelijks, ieder weekend dat ze bij haar vader was. In de laatste jaren was het niet meer wekelijks, maar wel regelmatig. In het begin wist ze wel dat het gek was wat haar vader met haar deed, maar legde ze niet de link naar seksualiteit, hoewel het vanaf het begin af aan niet oké voelde. Pas rond haar vijftiende begon ze echt te merken dat het om seksuele gevoelens ging.
      	De eerste keer was na de scheiding van haar ouders. Ze mocht bij haar vader in het grote bed. Verdachte was verdrietig, omdat hij de moeder van aangeefster miste en hij had een knuffel nodig. Hij trok haar op zijn lichaam en begon haar heen en weer te bewegen op zijn lijf. Ze voelde dat hij met zijn kruis tegen haar kruis aan kwam. Ze voelde dan dat hij een stijve penis had. In de eerste periode kuste hij haar ook. Hij deed zijn mond open en aangeefster voelde zijn tong. Later streelde verdachte haar over haar lichaam. Hij raakte net niet haar schaamlippen aan, maar wel eroverheen. 
      	Toen ze een keer overnachtten in een hotel in Nederland kwam verdachte bij aangeefster op bed liggen. Hij begon haar direct aan te raken. Hij raakte toen haar schaamdeel vol aan. Verdachte bewoog en kneep tussen haar benen en tussen haar lippen. Hij ging er met zijn vingers tussen. Er zat een dun hoeslaken tussen, maar aangeefster had geen onderbroek aan.
      	Toen ze ongeveer vijftien jaar oud was, is ze met verdachte op een cruise gegaan. Ze hadden samen een kamer. Verdachte kwam op haar bed en raakte haar over haar rug aan. Hij stimuleerde een beetje tussen haar billen en bovenbenen en raakte net de achterkant van haar vagina aan. Aangeefster had op dat moment een string aan. Verdachte werd op een gegeven moment erg verdrietig en zat te huilen op de grond. Aangeefster wilde hem troosten. Verdachte trok haar op hem. Ze zat met haar benen om zijn middel heen. Daarna ging hij naar de wc. Ze zag dat er witte vloeistof in de wc zat en weet nog dat ze dacht zou dit sperma zijn van mijn vader.
      	Verder heeft verdachte wel eens haar borsten aangeraakt. Tijdens het strelen wreef hij dan over haar borsten heen. Dit was ook wel onder haar shirt.
      	Aangeefster durfde geen nee te zeggen. Ze was bang voor verdachte. Hij was verbaal erg agressief. Hij gaf aangeefster er de schuld van dat haar moeder bij een andere man zat. Hij zei ook wel eens dat ze net zo psychisch gestoord was als haar moeder. Verdachte was vaak onder invloed van alcohol, ook als hij haar misbruikte.
      	Het gebeurde in Zetten, eerst in het huis aan [adres] , daarna in het huis aan [adres] . Daarna gebeurde het in het huis aan [adres] .
    
    
    
      
        [getuige] , de moeder van aangeefster, heeft verklaard dat [naam] (de rechtbank begrijpt: [naam] , de zus van aangeefster) op een gegeven moment heeft verteld dat verdachte haar had misbruikt. Toen aangeefster thuis was en bij haar op de bank zat, heeft haar moeder aan haar gevraagd of ze ook door verdachte was misbruikt. Aangeefster ontkende, maar begon wel te huilen. Haar moeder had het vermoeden dat aangeefster ook was misbruikt. Haar moeder heeft verdachte een keer een bericht gestuurd, waarin ze liet weten hoe erg ze het vond wat hij hun dochters heeft aangedaan. De reactie van verdachte hierop was: ‘Het is uitgepraat en het is vergeven’.
    
    
    
      
        [getuige] , de oom van aangeefster, heeft verklaard dat hij regelmatig op bezoek ging en er bijzondere taferelen waren, bijvoorbeeld dat aangeefster met verdachte in één bed sliep en samen met hem op een cruise ging. Hij had vroeger dus al een vermoeden dat aangeefster seksueel misbruikt werd. Uiteindelijk is ze naar hem toegegaan en heeft ze dat vermoeden bevestigd. Ongeveer 1,5 jaar voordat ze aangifte heeft gedaan bij de politie heeft ze er met hem over gesproken. Ze was heel emotioneel, helemaal in tranen.
    
    
    
      
        De beoordeling door de rechtbank
      
      Op basis van de hiervoor genoemde bewijsmiddelen stelt de rechtbank vast dat verdachte, toen aangeefster twaalf tot achttien jaar oud was, haar vulva, borsten en billen heeft betast, zijn stijve penis tegen haar vulva, althans haar onderlichaam, heeft gebracht en aangeefster heeft getongzoend. Deze handelingen hebben onmiskenbaar een seksuele strekking en vonden plaats toen aangeefster minderjarig was. Bovendien is verdachte de vader van aangeefster. Deze handelingen zijn daarmee in strijd met de sociaal-ethische norm en dus ontuchtig. 
    
    
    
      Verdachte had overwicht op aangeefster, die bang voor hem was, gelet op haar jonge leeftijd, het feit dat hij haar vader was, zich agressief en/of dominant gedroeg, en vaak onder invloed van alcohol was. Hiervan heeft verdachte misbruik gemaakt. De handelingen vonden vaak plaats als aangeefster naast hem in bed lag, waardoor ze beperkte bewegingsvrijheid had. Hiermee heeft verdachte aangeefster in een zodanig ongelijkwaardige en afhankelijke toestand gebracht en een zodanig bedreigende en beangstigende situatie gecreëerd, dat aangeefster zich niet aan die ontuchtige handelingen kon en/of durfde te onttrekken. Op die manier heeft verdachte haar gedwongen voornoemde handelingen te ondergaan. 
    
    
    
      Daarmee komt de rechtbank tot een bewezenverklaring van het tenlastegelegde.
    
    
  
  
    
      3De bewezenverklaring
    
    
      Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat: 
    
    
    
      hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 18 april 1998 tot en met 17 april 2004 te Zetten en/of te Delden, althans in Nederland door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid [slachtoffer] heeft gedwongen tot het plegen en/of dulden van een of meer ontuchtige handelingen, te weten
      
        - het betasten van de vulva en/of de borsten en/of de billen van die [slachtoffer] en/of- het brengen van zijn (stijve) penis tegen de vulva, althans het onderlichaam van die [slachtoffer]en/of- het (tong)zoenen van die [slachtoffer] ,
    
    
    
      waarbij dat geweld en/of die andere feitelijkheid en/of die bedreiging met geweld en/of met dieandere feitelijkheid er in heeft/hebben bestaan dat verdachte- misbruik heeft gemaakt van zijn uit feitelijke verhoudingen en omstandigheden voortvloeiendeoverwicht op die [slachtoffer] en/of het feit dat die [slachtoffer] bang voor hem was, gelet op de jonge leeftijd van die [slachtoffer] en/of het feit dat hij de vader van die [slachtoffer] was en/of het feit dat hij zich agressief en/of dominant gedroeg binnen het gezin van die [slachtoffer] en in de  relatie met die [slachtoffer] en/of het feit dat hij vaak onder invloed was van alcohol en/of- voornoemde ontuchtige handelen heeft verricht terwijl die [slachtoffer] in bed lag en/of terwijl die [slachtoffer] naast hem, verdachte, in bed lag, waardoor die [slachtoffer] beperkte bewegingsvrijheid had en/of- (hierdoor) die [slachtoffer] in een zodanig ongelijkwaardige en/of afhankelijke toestand heeftgebracht en/of (hierdoor) een zodanig bedreigende en/of beangstigende situatie heeft gecreëerdvoor die [slachtoffer] dat zij zich niet, althans onvoldoende aan bovengenoemde ontuchtigehandelingen kon en/of durfde te onttrekken.
    
    
    
      Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.
    
    
    
      Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen. 
      Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.
    
    
  
  
    
      4De kwalificatie van het bewezenverklaarde
    
    
      Het bewezenverklaarde levert op:
    
    
    
      
        feitelijke aanranding van de eerbaarheid.
      
    
    
    
    
  
  
    
      5De strafbaarheid van het feit
    
    
      Het feit is strafbaar.
    
    
  
  
    
      6De strafbaarheid van de verdachte
    
    
      Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.
    
    
  
  
    
      7De overwegingen ten aanzien van straf en/of maatregel
    
    
      
        Het standpunt van de officier van justitie
      
      De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 9 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar en een taakstraf van 220 uur, subsidiair 110 dagen hechtenis.
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De raadsman heeft geen standpunt ingenomen ten aanzien van de strafoplegging.
    
    
    
      
        De beoordeling door de rechtbank
      
      De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.
    
    
    
      
        De ernst van het feit
      
      Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het plegen van ontucht met zijn destijds minderjarige dochter. Het misbruik vond gedurende meerdere jaren plaats. Het spreekt voor zich dat verdachte hiermee een zware inbreuk heeft gemaakt op de lichamelijke en seksuele integriteit van zijn dochter. Het is een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van dit soort delicten hiervan nog zeer lange tijd nadelige psychische gevolgen kunnen ondervinden. 
    
    
    
      De rechtbank weegt hierbij in het bijzonder mee dat aangeefster is misbruikt door haar vader en verzorger, bij wie ze zich bij uitstek veilig moest kunnen voelen. Verdachte heeft zich in het geheel niet bekommerd om de schadelijke gevolgen van zijn gedrag voor haar. De rechtbank rekent het verdachte ten zeerste aan dat hij aangeefster’s vertrouwen in hem ten diepste heeft beschaamd. 
    
    
    
      Aangeefster heeft ter terechtzitting een zeer krachtige slachtofferverklaring afgelegd. Hieruit blijkt dat ze als kind het gevoel had dat het haar eigen schuld was dat ze werd misbruikt, omdat ze het niet durfde te stoppen, uit angst voor verdachte. De rechtbank vindt het bijzonder indrukwekkend dat aangeefster geen wrok jegens hem koestert. Bovenal heeft zij de wens uitgesproken dat verdachte ooit openheid van zaken zal kunnen geven, in plaats van vast te houden aan zijn versie van de realiteit. 
    
    
    
      
        De persoon en persoonlijke omstandigheden van verdachte
      
      Verdachte heeft een blanco strafblad.
    
    
    
      Reclassering Nederland heeft op 14 augustus 2025 een advies over verdachte uitgebracht. Vanwege zijn ontkennende proceshouding kan de reclassering geen delictgerelateerde factoren vaststellen. 
    
    
    
      De reclassering heeft tijdens het onderzoek geen risico-verhogende factoren vastgesteld, al noemt de reclassering de verstandhouding tussen verdachte en [getuige] zorgelijk. 
    
    
    
      Verdachte leidt een stabiel en maatschappelijk geaccepteerd bestaan. De reclassering kan vanwege de proceshouding van verdachte en het ontbreken van een strafblad eveneens geen beschermende factoren vaststellen. De reclassering ziet bij een veroordeling geen noodzaak in het opleggen van bijzondere voorwaarden. 
    
    
    
      
        Conclusie
      
      De rechtbank is van oordeel dat enkel een gevangenisstraf recht doet aan de ernst van het feit. Daarom zal de rechtbank verdachte, overeenkomstig de eis van de officier van justitie, veroordelen tot een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 9 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar. 
    
    
    
      De rechtbank ziet af van het opleggen van de gevorderde taakstraf, omdat zij de meerwaarde hiervan niet inziet. 
    
    
  
  
    
      8De beoordeling van de civiele vordering
    
    
      De benadeelde partij [slachtoffer] heeft in verband met het tenlastegelegde een vordering tot schadevergoeding ingediend. De benadeelde partij vordert € 6.000,- aan smartengeld, vermeerderd met de wettelijke rente. Verder is om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel verzocht.
    
    
    
      
        Het standpunt van de officier van justitie
      
      De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen, met toekenning van de wettelijke rente, en vordert oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet ontvankelijk moet worden verklaard in de vordering, gelet op de bepleite vrijspraak.
    
    
    
      
        De beoordeling door de rechtbank
      
    
    
    
      
        Smartengeld
      
      Op basis van de genoemde bewijsmiddelen en wat ter zitting over de vordering is besproken, stelt de rechtbank vast dat de benadeelde partij door het bewezenverklaarde schade heeft geleden die binnen één van de categorieën van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek valt. 
    
    
    
      Door het bewezenverklaarde feit is de benadeelde op andere wijze in de persoon aangetast. De aard en de ernst van de normschending brengen mee dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Dit is aan verdachte toe te rekenen. De rechtbank houdt rekening met de aard en de ernst van het feit en de bedragen die Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen toewijzen. Naar maatstaven van billijkheid zal zij het smartengeld op een bedrag van € 6.000,- vaststellen.
    
    
    
      
        Wettelijke rente
      
      Verdachte is vanaf 17 april 2004 wettelijke rente over het toegewezen bedrag verschuldigd.
    
    
    
      
        Schadevergoedingsmaatregel
      
      De rechtbank ziet aanleiding om op grond van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op te leggen. Verdachte wordt verplicht het aan de benadeelde partij toegewezen bedrag aan de Staat te betalen. Eventueel toegekende proceskosten zijn daar niet bij inbegrepen.
    
    
  
  
    
      9De toegepaste wettelijke bepalingen
    
    
      De oplegging van de straf en/of maatregel is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f en 246 van het Wetboek van Strafrecht.
    
    
  
  
    
      10De beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
       verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;
    
    
    
       verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;
    
    
    
       verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert het strafbare feit zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;
    
    
    
       verklaart verdachte hiervoor strafbaar; 
    
    
     veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden;
    
     bepaalt dat een gedeelte van deze gevangenisstraf, te weten 9 maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd van twee jaren schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit; 
    
    
      
        veroordeelt verdachte in verband met het bewezenverklaarde feit tot betaling van schadevergoeding aan de benadeelde partij [slachtoffer] van € 6.000,- aan smartengeld, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 april 2004 tot aan de dag dat het hele bedrag is betaald;
      
      
        veroordeelt verdachte in de kosten die de benadeelde partij in deze procedure heeft gemaakt en de kosten die de benadeelde partij mogelijk nog moet maken om het toegewezen bedrag betaald te krijgen, tot vandaag begroot op nul;
      
    
    
     legt aan verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van benadeelde partij [slachtoffer] , een bedrag te betalen van € 6.000,- aan smartengeld. Dit wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 april 2004 tot aan de dag dat het hele bedrag is betaald. Als dit bedrag niet wordt betaald, kunnen 65 dagen gijzeling worden toegepast zonder dat de betalingsverplichting vervalt;
    
    
     bepaalt daarbij dat met betaling aan de benadeelde partij in zoverre de betaling aan de Staat vervalt en omgekeerd.
    
    
      
        
        
        
        
          
            
              Dit vonnis is gewezen door mr. J.L. Wesstra (voorzitter) mr. A. Tegelaar en 
              mr. R.M.H. Pennings, rechters, in tegenwoordigheid van mr. M.M. Aalbers, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 15 september 2025.
              
              
            
          
          
            
              
            
            
              
            
            
              
            
          
          
            
              
                mr. Tegelaar is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.
              
            
          
          
            
              
            
          
          
            
              
            
            
              
            
            
              
            
          
        
      
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
     Het bewijs is terug te vinden in het in de wettelijke vorm door [verbalisant] van de politie Oost-Nederland, district Gelderland-Midden, opgemaakte proces-verbaal, dossiernummer PL0600-2023129840, gesloten op 27 februari 2025 en in de bijbehorende in wettelijke vorm opgemaakte processen-verbaal en overige schriftelijke bescheiden, tenzij anders vermeld. De vindplaatsvermeldingen verwijzen naar de pagina’s van het doorgenummerde dossier, tenzij anders vermeld.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor [slachtoffer] , p. 26-28.
  
  
     Proces verbaal getuige [naam] , p. 41-44.
  
  
     Proces-verbaal van aangifte door [slachtoffer] , p. 17-22 en proces-verbaal van bevindingen informatief gesprek zeden, p. 14.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor getuige [getuige] , p. 32.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor getuige [getuige] , p. 36-38.