ECLI:NL:RBAMS:2025:10566, Rechtbank Amsterdam, 05-12-2025, 13-241212-25
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-12-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Vrijspraak van de onder 1 primair ten laste gelegdde poging tot zware mishandeling van zijn partner. Veroordeling voor de onder 1 subsidiair ten laste gelegde mishandeling van zijn partner en voor het onder 2 ten laste gelege bezit van een vuurwapen en munitie. Ten aanzien van de mishandeling komt verdachte geen geslaagd beroep op noodweer toe.

vonnis
    RECHTBANK AMSTERDAM
    
    
      Afdeling Publiekrecht
    
    
    
      Teams Strafrecht
    
    
    
      Parketnummer: 13/241212-25 
    
    
    
      Datum uitspraak: 21 november 2025
    
    
    
      Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige strafkamer, in de strafzaak tegen:
    
    
    
      
        
          [de verdachte] ,
      
      geboren te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ) op [geboortedag] 1989,
      ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres:
      
        [adres] ,
      hierna: verdachte. 
    
    
  
  
    
      1Onderzoek ter terechtzitting
    Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 21 november 2025.
    
    
      De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. B. Grünfeld, en van wat verdachte en zijn raadsman mr. E. Stam, naar voren hebben gebracht.
    
    
  
  
    
      2Tenlastelegging
    Aan verdachte is – na wijziging op de zitting – kort gezegd ten laste gelegd dat hij zich op 13 september 2025 in Amsterdam schuldig heeft gemaakt aan 
    
    1. poging zware mishandeling van [slachtoffer] (primair), dan wel mishandeling van zijn levensgezel (subsidiair);
    2. het voorhanden hebben van een vuurwapen van categorie III onder I, te weten een getransformeerd pistool en/of munitie;    
    
    
      De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I bij dit vonnis. 
    
    
  
  
    
      3Waardering van het bewijs
    
      3.1.
      
        Standpunt van het Openbaar Ministerie
      
      
      
        Verdachte dient te worden vrijgesproken van de onder 1 primair ten laste gelegde poging zware mishandeling, omdat er geen informatie in het dossier zit over het soort stoel dat verdachte heeft gegooid en van welk materiaal die was gemaakt. Daarom kan niet worden vastgesteld dat er een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel bestond. De onder 1 subsidiair ten laste gelegde mishandeling van zijn levenspartner en het onder 2 ten laste gelegde wapenbezit kan wel worden bewezen. 
      
      
    
    
      3.2.
      
        Standpunt van de verdediging
      
      
      
        Verdachte komt ten aanzien van feit 1 een geslaagd beroep op noodweer toe. Daarom dient er ten aanzien van de primair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling ontslag van alle rechtsvervolging te volgen en bij bewezenverklaring van de subsidiair ten laste gelegde mishandeling vrijspraak. Mocht de rechtbank toch het beroep op noodweer verwerpen, dan dient verdachte alsnog te worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde, omdat de opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel ontbreekt. Ten aanzien van feit 2 refereert de raadsman zich aan het oordeel van de rechtbank. 
      
      
    
    
      3.3.
      
        Oordeel van de rechtbank
      
      
      
        3.3.1.
        
          Vrijspraak poging zware mishandeling (feit 1 primair)
        
        
        
          De rechtbank spreekt verdachte vrij van het primair ten laste gelegde. Uit het dossier blijkt niet dat verdachte opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel bij [slachtoffer] . Aan het beroep op noodweer komt de rechtbank daarom ten aanzien van dit feit niet toe. 
        
        
      
      
        3.3.2.
        
          Mishandeling levensgezel (feit 1 subsidiair)
        
        
        
          De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder 1 subsidiair ten laste gelegde. Uit het dossier en de verklaring van verdachte blijkt immers dat verdachte een stoel tegen het hoofd van [slachtoffer] heeft gegooid. Ook is gebleken dat zij al circa 1,5 jaar een affectieve relatie hebben en ook samenwonen, waardoor [slachtoffer] kan worden aangemerkt als de levensgezel van verdachte. 
        
        
        
          Naar oordeel van de rechtbank komt verdachte geen geslaagd beroep op noodweer toe, omdat uit het dossier, anders dan de verklaring van verdachte, niet blijkt dat er sprake was van een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding waartegen verdachte zich mocht verdedigen. Voor zover er al sprake is geweest van het gooien met glazen naar verdachte, heeft hij niet aannemelijk gemaakt dat hij zich niet op andere wijze aan de situatie kon onttrekken dan door het gooien met een stoel tegen het hoofd van [slachtoffer] , bijvoorbeeld door weg te lopen. 
        
        
      
      
        3.3.3.
        
          Voorhanden hebben van een vuurwapen en munitie (feit 2)
        
        
        
          De rechtbank acht bewezen dat verdachte een vuurwapen en munitie voorhanden heeft gehad. Uit het dossier blijkt dat er tijdens de fouillering van verdachte munitie wordt aangetroffen en in zijn nachtkastje een getransformeerd pistool. Uit vervolgonderzoek is gebleken dat dit een wapen en munitie betreft van categorie III onder I als bedoeld in de Wet wapens en munitie. De munitie bleek ook geschikt voor het aangetroffen wapen. Verdachte heeft op de zitting ontkend dat hij wist dat het een echt pistool betrof. Hij heeft aangegeven dat hij het wapen heeft gekregen van een vriend, die hij er met oud en nieuw nog balletjes mee heeft zien verschieten. De kogels had hij om een ketting van te maken. De rechtbank schuift deze verklaring van verdachte als ongeloofwaardig terzijde. Bovendien doet een en ander niet af aan de strafbaarheid van het feit. 
        
        
      
    
  
  
    
      4Bewezenverklaring
    De rechtbank acht op grond van de in bewijsmiddelen bewezen dat verdachte
    
    
      Feit 1 subsidiair 
      op 13 september 2025 te Amsterdam [slachtoffer] heeft mishandeld, door een stoel tegen het hoofd van die [slachtoffer] te gooien, terwijl verdachte dit misdrijf beging tegen zijn levensgezel;
    
    
    
      Feit 2
      op 13 september 2025 te Amsterdam een wapen van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een getransformeerd pistool, van het merk Blow, type TR 34, kaliber 9x17mm zijnde een vuurwapen in de vorm van een pistool en munitie van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten 2 patronen, kaliber 9x17mm, voorhanden heeft gehad;
    
    
    
      Voor zover in het bewezenverklaarde deel van de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
    
    
  
  
    
      5Strafbaarheid van de feiten
    De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
    
  
  
    
      6Strafbaarheid van verdachte
    Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
    
  
  
    
      7Motivering van de straffen en maatregelen
    
      7.1.
      
        Eis van de officier van justitie
      
      
      
        De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door hem onder 1 subsidiair en 2 bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 129 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 90 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren, met daaraan verbonden de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd. Daarnaast heeft de officier van justitie een taakstraf voor de duur van 120 uren gevorderd, met bevel, voor het geval dat verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 60 dagen.
      
      
    
    
      7.2.
      
        Standpunt van de verdediging
      
      
      
        De verdediging heeft verzocht om bij bewezenverklaring rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte en te kiezen voor een straf waarbij geen hogere gevangenisstraf wordt opgelegd dan de tijd die verdachte in voorlopige hechtenis heeft gezeten. 
      
      
    
    
      7.3.
      
        Oordeel van de rechtbank
      
      
      
        De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.
      
      
      
        De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
      
      
      
        
          Ernst van de feiten
        
        Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de mishandeling van zijn levensgezel door een stoel tegen haar hoofd te gooien. De mishandeling vond plaats in de eigen woning van verdachte en het slachtoffer. Onder invloed van alcohol is de situatie helemaal uit de hand gelopen. Met de mishandeling heeft verdachte niet alleen de lichamelijke integriteit van het slachtoffer geschonden, maar dat ook nog eens gedaan op een plek en binnen een relatie die bij uitstek veilig zouden moeten zijn. 
        Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van een vuurwapen en bijbehorende munitie. Het ongecontroleerde bezit van wapens en munitie brengt een onaanvaardbaar risico voor de veiligheid van personen met zich en veroorzaakt een gevoel van onveiligheid in de maatschappij. Door te handelen zoals verdachte heeft gedaan, heeft hij daaraan bijgedragen.
      
      
      
        
          Persoon van verdachte 
        
        De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 11 november 2025. Hieruit blijkt dat verdachte nog niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke misdrijven. Ook heeft de rechtbank acht geslagen op het reclasseringsadvies van 20 november 2025. De reclassering merkt de relatie met de partner van verdachte en middelengebruik aan als direct delict gerelateerde risicofactoren. Er zijn signalen dat de relatie niet altijd even stabiel is, wat zich uit in ruzies die op momenten dat er alcohol wordt gedronken kunnen escaleren. Het feit dat dit thuis is gebeurd terwijl het kind van verdachte boven lag te slapen, vindt de reclassering zorgelijk. De reclassering adviseert daarom bij veroordeling een (deels) voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden aan verdachte op te leggen, te weten: een meldplicht bij reclassering, een gedragsinterventie middelengebruik en een ambulante behandeling. 
      
      
      
        
          Straf 
        
        Bij het bepalen van de straf heeft de rechtbank gekeken naar de door het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) vastgestelde oriëntatiepunten, ofwel de afspraken die gerechten onderling maken over gelijke bestraffing van soortgelijke zaken. Deze gaan bij het bezit van een pistool in een woning uit van een gevangenisstraf voor de duur van 4 maanden en voor het bezit van een dergelijke hoeveelheid munitie van een geldboete van tussen de € 150,- en de € 300,-. Voor mishandeling waarbij er sprake is van huiselijk geweld, hetgeen de rechtbank in de onderhavige zaak het geval acht, wordt er in beginsel geen geldboete opgelegd. Daarbij zijn de straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd als uitgangspunt genomen. Alles afwegende veroordeelt de rechtbank verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 129 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 90 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren. Zij verbindt daaraan de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering in het rapport van 20 november 2025 geadviseerd. Met de reclassering kan verdachte werken aan zijn delictgedrag, zodat hij in de toekomst andere keuzes zal maken. Het voorwaardelijke deel dient ook als stok achter de deur om niet opnieuw strafbare feiten te plegen. Daarnaast veroordeelt zij verdachte tot een taakstraf voor de duur van 80 uren. 
      
      
    
  
  
    
      8Toepasselijke wettelijke voorschriften
    De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 55, 57, 300, 304 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 26 en 55 van de Wet wapens en munitie.
    
  
  
    
      9Beslissing
    De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
    
    
      Verklaart het onder 1 primair ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    
    
      Verklaart bewezen dat verdachte het onder 1 subsidiair en 2 ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld.
    
    
    
      Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
    
    
    
      Het bewezenverklaarde levert op:
    
    
    
      
        Feit 1 primair
      
      
        mishandeling, terwijl de schuldige het misdrijf begaat tegen zijn levensgezel
      
    
    
    
      
        Feit 2
      
    
    
    
      
        handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een vuurwapen van categorie III
      
    
    
    
      en 
    
    
    
      
        handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie 
      
    
    
    
      Verklaart het bewezene strafbaar.
    
    
    
      Verklaart verdachte, [de verdachte], daarvoor strafbaar.
    
    
    
      Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 129 (honderdnegenentwintig) dagen.
    
    
    
      Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.
    
    
    
      Bepaalt dat een gedeelte, groot 90 (negentig) dagen, van deze gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij later anders wordt bevolen. 
    
    
    
      Stelt daarbij een proeftijd voor de duur van 2 (twee) jaren vast.
    
    
    
      De tenuitvoerlegging kan worden bevolen als de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit.
    
    
    
      De tenuitvoerlegging kan ook worden bevolen als de veroordeelde gedurende de proeftijd niet aan de hierna vermelde bijzondere voorwaarden voldoet.
    
    
    
      
        Stelt als bijzondere voorwaarden:
      
      
        1. Meldplicht bij reclassering (na afspraak)
      
      Veroordeelde meldt zich op afspraken met de reclassering, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering zal contact met verdachte opnemen voor de eerste afspraak.
    
    
  
  
    
      2Gedragsinterventie middelengebruik
    Veroordeelde neemt actief deel aan de gedragsinterventie Leefstijl 24/7 of een andere gedragsinterventie die gericht is op verslaving en middelengebruik. De reclassering bepaalt welke training het precies wordt. Veroordeelde houdt zich aan de afspraken en aanwijzingen van de trainer/begeleider.
    
  
  
    
      3Ambulante behandeling
    
      Veroordeelde laat zich behandelen door De Waag of Jellinek of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering. De behandeling start zodra er een behandelplek beschikbaar is. De behandeling duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt.
      Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Gelet op de problematiek kan hieronder ook het innemen van medicijnen vallen, als de zorgverlener dat nodig vindt.
      Geeft aan de reclassering de opdracht als bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de veroordeelde ten behoeve daarvan te begeleiden.
    
    
    
      
        Algemene voorwaarden daarbij zijn dat de veroordeelde gedurende de proeftijd: 
      
    
    
      
        ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking zal verlenen aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;
      
      
        medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, daaronder begrepen de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zo lang als de reclassering dit noodzakelijk acht. 
      
    
    
    
      Nu verdachte het onvoorwaardelijk gedeelte van de opgelegde gevangenisstraf al in voorarrest heeft doorgebracht, komt hij niet in aanmerking voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, en is de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10
      van het Wetboek van Strafvordering, niet aan de orde.
    
    
    
      Veroordeelt verdachte tot een taakstraf voor de duur van 80 (tachtig) uren, met bevel, voor het geval dat de verdachte de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 45 (vijfenveertig) dagen. 
    
    
    
      Heft op het - geschorste - bevel tot voorlopige hechtenis.
      Dit vonnis is gewezen door 
      mr. L.F. Bögemann, 	voorzitter,
      mrs. D. Bode en B.C. Langendoen, 	rechters,
      in tegenwoordigheid van mr. A.V. Koppelman, 	griffier,
      en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank 5 december 2025. 
    
    
    
    
      
        
          [--]
        
      
    
    
    
      
    
    
    
      
        [--]
      
    
    
      [--]  
    
      [--]	
    
      [--]  
    
    
      [--]