ECLI:NL:RBDHA:2026:169, Rechtbank Den Haag, 06-01-2026, NL25.22589
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2026-01-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Afwijzing van een aanvraag voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) voor verblijf bij partner; openbare orde; artikel 8 van het EVRM; het beroep is ongegrond

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: NL25.22589 
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
  
    
      
      [eiser], V-nummer: [v-nummer], eiser
    (gemachtigde: mr. S. Fattah),
    
    
      en
    
    
  
  
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn aanvraag voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv).
    
    
    
      1.1.
      Verweerder heeft deze aanvraag met het besluit van 19 juli 2024 afgewezen. Met het bestreden besluit van 23 april 2025 op het bezwaar van eiser is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
      
    
    
      1.2.
      De rechtbank heeft het beroep op 4 november 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en referent ([naam]).
      
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    
    2. Eiser heeft de Surinaamse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1990. Hij heeft een mvv-aanvraag ingediend, omdat hij wil verblijven bij zijn partner in Nederland (referent). Verweerder heeft de aanvraag afgewezen. Volgens verweerder is eiser namelijk een gevaar voor de openbare orde. Eiser is in Suriname veroordeeld tot tien maanden gevangenisstraf, waarvan vijf maanden voorwaardelijk, vanwege diefstal door twee of meer verenigde personen (meermalen gepleegd). 
    
    
      
        Wat vindt eiser in beroep?
      
    
    
    3. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit. Hij betoogt dat verweerder onvoldoende heeft uitgelegd waarom hij vanwege een veroordeling in 2020 nog steeds een gevaar voor de openbare orde is. Eiser heeft zijn straf uitgezeten, er is geen sprake van recidive en hij heeft zijn leven gebeterd. Verweerder zou op grond van deze bijzondere omstandigheden moeten afwijken van zijn beleid om de aanvraag wegens de openbare orde af te wijzen. Verder voert eiser aan dat de afwijzing in strijd is met zijn recht om het gezins- en familieleven met zijn partner uit te oefenen. Verweerder heeft ten onrechte geen rekening gehouden met het feit dat eiser slechts voor een licht vergrijp is veroordeeld. Daarnaast is eiser van plan om bij zijn komst naar Nederland te trouwen met referent en bestaat er een objectieve belemmering voor referent om het gezins- en familieleven in Suriname uit te oefenen. Ook in dit opzicht heeft verweerder onvoldoende rekening gehouden met eisers bijzondere individuele omstandigheden. Tot slot stelt eiser zich op het standpunt dat verweerder ten onrechte heeft nagelaten om aan eiser de bestuurlijke dwangsom te betalen.
    
    
      
        Wat is het oordeel van de rechtbank?
      
    
    
    4. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende heeft uitgelegd waarom hij de mvv-aanvraag van eiser heeft afgewezen. Verweerder heeft in het bestreden besluit aan de hand van het beleid over openbare orde duidelijk uiteengezet waarom de mvv-aanvraag is afgewezen. Zo heeft verweerder gewezen op het feit dat in het geval van het gepleegde strafbare feit dat hier aan de orde is, een termijn van vijf jaar wordt gehanteerd totdat de openbare orde niet meer wordt tegengeworpen. Nu het vonnis in eisers zaak op 30 maart 2023 definitief is geworden, is die termijn van vijf jaar nog niet verstreken. Verweerder heeft daarbij ook alle omstandigheden betrokken die eiser naar voren heeft gebracht. Verweerder heeft deze omstandigheden echter onvoldoende mogen vinden om van zijn beleid af te wijken. Zo wijst de rechtbank er bijvoorbeeld op dat het uitblijven van recidive niet zozeer als een bijzondere omstandigheid kan worden aangemerkt, omdat dat een vereiste is voor het blijven toepassen van het betreffende beleid. 
    
    
      4.1.
      
        De rechtbank is verder van oordeel dat verweerder alle relevante feiten en omstandigheden heeft betrokken in de belangenafweging in het kader van het familie- en gezinsleven. Verweerder heeft zich vervolgens op het standpunt mogen stellen dat de afweging in het nadeel van eiser uitvalt. De rechtbank wijst hierbij op het volgende.
        Verweerder heeft er in de besluitvorming terecht op gewezen dat eiser nooit een verblijfsvergunning heeft gehad in Nederland en dat dus sprake is van een eerste toelating. Toen eiser en referent hun gezinsleven startten, konden zij er dus niet zomaar op vertrouwen dat zij samen in Nederland mochten verblijven. Dat maakt de uitgangspositie van eiser in de belangenafweging minder sterk. 
      
      
    
    
      4.2.
      Ook heeft verweerder de strafrechtelijke veroordeling in eisers nadeel mogen meewegen. Anders dan eiser betoogt, heeft verweerder de aard en de ernst van het gepleegde strafbare feit wel degelijk kenbaar betrokken in het kader van artikel 8 van het EVRM. Verweerder heeft in het primaire besluit een uitgebreide belangenafweging gemaakt, waarbij ook de aard en de ernst van het misdrijf zijn betrokken. Het enkele feit dat eiser het niet eens is met de kwalificatie van dat strafbare feit, maakt het voorgaande niet anders.
      
    
    
      4.3.
      
        Tot slot heeft verweerder zich op het standpunt mogen stellen dat geen sprake is van een objectieve belemmering. Verweerder heeft in de besluitvorming betrokken dat referent ook afkomstig is uit Suriname, dat hij daarom bekend is met de taal en met de cultuur. Referent heeft er tijdens de zitting op gewezen dat zijn hele leven zich afspeelt in Nederland, dat hij hier al lange tijd een bijdrage levert aan de maatschappij en dat hij in het verleden onder moeilijke omstandigheden heeft geleefd in Suriname. De rechtbank kan dan ook inzien dat het heel wat vraagt van referent om zich in Suriname te vestigen voor het uitoefenen van zijn gezinsleven met eiser. Dit maakt echter nog niet dat sprake is van een objectieve belemmering om het gezinsleven daar uit te oefenen. Daarvan is bijvoorbeeld pas sprake als in een asielprocedure is vastgesteld dat de referent een gegronde vrees voor vervolging heeft in het betreffende land of daar een reëel risico loopt op ernstige schade.  
        Ook de economische situatie in Suriname is daarom onvoldoende om van een objectieve belemmering te spreken. Gelet op het voorgaande leidt de verwijzing van eiser naar twee uitspraken van deze rechtbank niet tot een ander oordeel. Dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met eisers gestelde bijzondere omstandigheden volgt de rechtbank niet.
      
      
    
    
      4.4.
      De rechtbank komt op basis van het voorgaande tot het oordeel dat verweerder de aanvraag als kennelijk ongegrond heeft mogen afwijzen. Verweerder stelt zich dan ook terecht op het standpunt dat hij eiser geen dwangsom is verschuldigd.
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      5. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de afwijzing van de mvv-aanvraag in stand blijft.  Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten. 
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. 
    
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. D. Biever, rechter, in aanwezigheid van mr. J.F.A. Bleichrodt, griffier.
    
    
    
      De beslissing is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Informatie over hoger beroep
      
      Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. 
    
  
  
     Artikel 3.77, eerste lid, aanhef en onder c, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000) en paragraaf B1/4.4 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc 2000).
  
  
     Artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
  
  
     Artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).
  
  
     Eiser beroept zich hierbij op twee uitspraken van deze rechtbank, van zittingsplaats Groningen (5 september 2008, ECLI:NL:RBSGR:2008:BF1035) en Amsterdam (19 april 2010, ECLI:NL:RBSGR:2010:BM7021).