ECLI:NL:RBAMS:2025:5088, Rechtbank Amsterdam, 07-07-2025, 11531455 CV FORM 25-2761
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 2025-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Europees civiel recht

Samenvatting: Europese procedure voor geringe vorderingen. In artikel 2 lid 2 onder j. zijn inbreuken op persoonlijkheidsrechten, met inbegrip van laster, uitgesloten. Deze procedure handelt niet over de persoonlijkheidsrechten, omdat partijen het erover eens zijn dat sprake is van een inbreuk, maar slechts over de in dat verband verschuldigde vergoeding. Daarom kan deze vordering in het kader van de EPGV-Verordening beoordeeld worden.

RECHTBANK 
      AMSTERDAM
    
    
    
      Civiel recht
      Kantonrechter 
    
    
    
      Zaaknummer / rekestnummer: 11531455 \ CV FORM  25-2761
    
    
    
      
        Beschikking van 7 juli 2025
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
    
      
        
          [verzoeker] LDA ZFM, 
      gevestigd te [vestigingsplaats 1] (Portugal),
      verzoekende partij,
      hierna te noemen: [verzoeker] ,
      vertegenwoordigd door [naam 3] ,
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        
          [verweerder]
        , 
      gevestigd te [vestigingsplaats 2] ,
      verwerende partij,
      hierna te noemen: [verweerder] ,
      vertegenwoordigd door [naam 2] .
    
    
  
  
    
      1Het verloop van de procedure
    
    
      1.1.
      Het verloop van de procedure blijkt uit:
      - het in het kader van de Europese procedure voor geringe vorderingen (Verordening (EG) nr. 861/2007), hierna: de EPGV-Verordening, heeft [verzoeker] door middel van het vorderingsformulier zoals bedoeld in artikel 4, lid 1 van de EPGV-Verordening, ontvangen op 30 januari 2025, met producties, een vordering tegen [verweerder] ingesteld.
      - het door [verweerder] ingediende verweerschrift, met producties,
      - de reactie van [verzoeker] ,
      - de reactie van [verweerder] . 
      
    
    
      1.2.
      De beschikking is bepaald op vandaag.
      
    
  
  
    
      2De feiten
    
    
      2.1.
      
        [naam 1] is een fotograaf. Hij heeft op 30 juni 2020 een licentieovereenkomst gesloten met [verzoeker] . Laatstgenoemde verkoopt foto’s van [naam 1] via de website [website 2] . Op deze website staat sinds 23 februari 2014 een foto van [naam 1] van de St. Mary’s Kathedraal te Krakau, Polen (hierna: de foto).
    
    
      2.2.
      Blijkens het uittreksel van de Kamer van Koophandel van 26 maart 2025 is [verweerder] , ook wel [bedrijf] genaamd, een eenmanszaak die per 1 april 2017 is opgericht. Het aantal werkzame personen is 1 en de activiteiten hebben betrekking op de SBI-codes 7810 - arbeidsactiviteiten en 7312 - handel in advertentieruimte en -tijd. 
    
    
      2.3.
      Het door [verzoeker] ingehuurde bedrijf Right Pilots heeft geconstateerd dat [verweerder] op 14 februari 2019 de foto op haar website [website 1] heeft gepubliceerd. 
    
    
      2.4.
      De toenmalige gemachtigde van [verzoeker] heeft op 24 februari 2022 per e-mail aan [verweerder] bericht dat de foto zonder toestemming is gepubliceerd en dat de foto dient te worden verwijderd. [verweerder] is gevraagd een om een zogenoemde “Declaration to cease and desist” te ondertekenen en terug te zenden. Verder is [verweerder] gevraagd om in verband met het bepalen van de schadevergoeding mede te delen sinds welke datum de foto beschikbaar was op haar website. 
    
    
      2.5.
      Op 15 maart 2022 heeft de gemachtigde van [verzoeker] een herinnering aan [verweerder] gestuurd. 
    
    
      2.6.
      
        [verweerder] heeft op 24 maart 2022 de foto verwijderd en zij heeft dit aan [verzoeker] medegedeeld.  
    
    
      2.7.
      
        [verzoeker] heeft op 31 maart 2022 aan [verweerder] bericht dat zij de hiervoor bedoelde verklaring dient te ondertekenen en dat zij € 9.299,24 aan [verzoeker] dient te betalen. 
      
    
  
  
    
      3Het verzoek en het verweer
    
    
      3.1.
      
        [verzoeker] verzoekt [verweerder] te veroordelen tot betaling van             € 5.000,00 aan hoofdsom, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 14 februari 2019 tot de voldoening. Ook heeft [verzoeker] verzocht om [verweerder] te veroordelen in de proceskosten waaronder de kosten van € 95,00 voor Rightspilot UG, vertaal- of koeriersdiensten. 
      
    
    
      3.2.
      Aan het verzoek heeft [verzoeker] het volgende ten grondslag gelegd. [verweerder] heeft ongeautoriseerd gebruik gemaakt van de foto. Het ongeoorloofde gebruik van de foto rechtvaardigt de betaling van een rechtvaardige financiële compensatie. Het prijsmodel van [verzoeker] biedt een exclusieve licentie. Dit betekent dat slechts één (wereldwijd) bedrijf binnen een specifieke branche de licentierechten op een foto kan verkrijgen. De foto heeft van 14 februari 2019 tot 16 februari 2022 op de website van [verweerder] gestaan. De licentievergoeding bij een gebruik van 3 tot 5 jaar bedraagt met naamsvermelding € 2.860,00 en zonder attributie € 5.720,00. De vordering is teruggebracht tot € 5.000,00 aan hoofdsom opdat van de hier aan de orde zijnde procedure op grond van de EPGV-Verordening gebruik kon worden gemaakt. 
      
    
    
      3.3.
      
        [verweerder] verweert zich tegen de vordering en voert, kort gezegd, aan dat de foto stond op een website die algemene informatie bevat over werken in Polen. Hieruit is nimmer winst of omzet voortgevloeid en er is geen sprake geweest promotioneel gebruik van de foto. [verweerder] voert verder aan dat de vordering disproportioneel is en dat zij de foto na signalering door [verzoeker] direct heeft verwijderd. [verweerder] verzoekt de vordering ongegrond of niet-ontvankelijk te verklaren, te erkennen dat sprake was van onbedoeld en beëindigd gebruik zonder commercieel motief en dat indien nodig, de vordering wordt gematigd (tot nihil). Voor zover schadevergoeding wordt gevorderd zonder onderbouwing van de daadwerkelijke schade dient deze te worden afgewezen, aldus [verweerder] . Tot slot heeft [verweerder] verzocht om geen proceskosten ten laste van haar toe te wijzen gelet op de beperkte draagkracht en volledige medewerking. Daarnaast verzoekt zij [verzoeker] te veroordelen in de door [verweerder] gemaakte proceskosten. 
      
    
    
      3.4.
      Op de (nadere) standpunten van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
      
      
    
  
  
    
      4De beoordeling
    
    
      
        Bevoegdheid
      
    
    
    
      4.1.
      In de eerste plaats is aan de orde de vraag of de Nederlandse rechter, in het bijzonder de kantonrechter te Amsterdam, bevoegd is van de vordering kennis te nemen. 
      
    
    
      4.2.
      Partijen zijn gevestigd, dan wel woonachtig, op het grondgebied van verschillende lidstaten van de Europese Unie. Dit leidt tot de vraag of de Nederlandse rechter bevoegd is van de vordering van [verzoeker] kennis te nemen. Deze vraag dient te worden beantwoord aan de hand van Verordening (EG) nr. 1215/2012, hierna: EEX-Verordening. 
      
    
    
      4.3.
      Artikel 4 lid 1 EEX-Verordening bepaalt dat onverminderd deze verordening, zij die woonplaats hebben op het grondgebied van de lidstaat, ongeacht hun nationaliteit, worden opgeroepen voor de gerechten van die lidstaat. [verweerder] is in Nederland gevestigd, zodat de Nederlandse rechter rechtsmacht heeft. Nu [verweerder] voorts in Amsterdam is gevestigd, is de rechtbank Amsterdam relatief bevoegd om van de vordering kennis te nemen. 
      
      
        
          Toepasselijkheid EPGV-Verordening
        
      
      
    
    
      4.4.
      In artikel 2 lid 2 onder j. zijn inbreuken op de persoonlijkheidsrechten, met inbegrip van laster, uitgesloten. De bedoeling van de richtlijn is om de procesvoering over geringe vorderingen te vereenvoudigen en te bespoedigen. Een uitleg van de toepasselijkheid dient dan ook in dat kader plaats te vinden. Nu deze procedure niet over de persoonlijkheidsrechten handelt, omdat partijen het erover eens zijn dat sprake is van een inbreuk, maar slechts over de in dat verband verschuldigde vergoeding, kan deze vordering in het kader van de EPGV-Verordening beoordeeld worden. 
      
      
      
        
          Toepasselijk recht
        
      
      
    
    
      4.5.
      De kantonrechter leidt uit de stellingen van  [verzoeker] , de omstandigheid dat zij voor de toepasselijkheid van de Nederlandse rechter heeft gekozen en bij gebreke van een andere aanwijzing af, dat zij voor de toepassing van Nederlands recht heeft gekozen. Nu [verweerder] daar geen bezwaar tegen heeft gemaakt en er niets over heeft gezegd, zal het geschil naar Nederlands recht worden beoordeeld.
      
      
        
          De verdere beoordeling 
        
      
      
    
    
      4.6.
      Tussen partijen is niet in geschil dat [verzoeker] de auteursrechthebbende van de foto is en dat de foto zonder toestemming en zonder bronvermelding gedurende de periode van 14 februari 2019 tot en met 15 februari 2022 op de website van [verweerder] [website 1] heeft gestaan. 
      
    
    
      4.7.
      De stellingen van [verweerder] dat zij, zo heeft de kantonrechter het verweer begrepen, zich niet bewust is geweest dat zij de foto zonder toestemming mocht gebruiken en dat zij geen commercieel voordeel van het gebruik van de foto heeft gehad, kunnen er toe leiden dat geen sprake is geweest van een inbreuk op de auteursrechten van [verzoeker] . Niet vereist is dat deze inbreuk opzettelijk of te kwader trouw plaatsvindt. En of diegene daarbij enig commercieel gewin heeft gehad, is niet relevant.
      
    
    
      4.8.
      Met de inbreuk op de auteursrechten van [verzoeker] is sprake van onrechtmatig handelen van [verweerder] jegens [verzoeker] , op grond waarvan [verweerder] schadeplichtig is. Bij de berekening van haar schade heeft [verzoeker] aansluiting gezocht bij de licentievergoeding die zij hanteert voor het gebruik van zijn foto’s op internet. Bij een gebruik van 3 tot 5 jaar bedraagt de licentievergoeding zonder attributie € 5.720,00. In verband met de onderhavige procedure heeft [verzoeker] de vordering beperkt tot € 5.000,00 aan hoofdsom. Sumfinidade heeft de hoogte van de vergoeding van € 5.729,00 en € 5.000,00 niet nader toegelicht en onderbouwd. 
      
    
    
      4.9.
      
        [verzoeker] heeft op 30 juni 2020 de licentieovereenkomst gesloten. Dat zij daarbij ook rechten uit het verleden heeft overgenomen is gesteld noch gebleken. 
      
    
    
      4.10.
      
        
          [verweerder] heeft de hoogte van de schadevergoeding betwist en verzocht deze, indien verschuldigd te matigen (tot nihil). Nu [verzoeker] geen nadere onderbouwing van het gevorderde bedrag heeft gegeven en evenmin heeft toegelicht dat het hier om een marktconform tarief zou gaan, wordt geoordeeld dat [verzoeker] haar vordering niet voldoende heeft toegelicht en onderbouwd. De stelplicht en de bewijslast ten aanzien van de omvang van de schade ligt bij [verzoeker] . De stelling van [verzoeker] dat sprake is van een commercieel gebruik van de foto betekent nog niet dat het plaatsen van de foto heeft geleid tot het mislopen van directe inkomsten of winst. Dat [verweerder] de licentievergoeding zou hebben willen betalen aan [verzoeker] indien langs reguliere weg een overeenkomst tot stand zou zijn gekomen met [naam 1] is niet gebleken. Die vergoeding kan dan ook niet tot uitgangspunt voor de omvang van de schade leiden. [verzoeker] heeft weliswaar gesteld dat (ook) sprake kan zijn van indirecte commerciële winst en voordeel, maar zij heeft onvoldoende onderbouwd dat hiervan in de onderhavige situatie sprake is geweest. Hetzelfde geldt voor de stellingen van [verzoeker] met betrekking tot branding en concurrentieonderscheiding. Ook de stelling dat sprake is geweest van een bewuste keuze om de foto op te nemen met het doel om bezoekers en potentiële klanten aan te trekken en dat dat dit bij het professionele imago van [verweerder] past, kan zo zijn, maar hiermee is nog geen onderbouwing van het gevorderde bedrag gegeven. De overgelegde voorbeeldfacturen met bijbehorende betalingsbewijzen geven evenmin enige onderbouwing nu die facturen betrekking lijken te hebben op andere foto’s en niet aannemelijk is geworden dat [verweerder] de daarin genoemde bedragen zou hebben betaald. Verder blijkt uit de facturen niet duidelijk wat de aard van de opdracht is en de omvang van de verspreiding. 
        Gelet op de vorenstaande zal de schade, bij gebreke aan andere aanknopingspunten, worden geschat en wel op € 200,00.
      
      
    
    
      4.11.
      De gevorderde rente is over € 200,00 vanaf de datum van de door [verweerder] ontvangen herinneringse-mail op 15 maart 2022, tot aan de datum van betaling van de hoofdsom van € 200,00, toewijsbaar. 
      
    
    
      4.12.
      
        [verzoeker] heeft zich bij het verzoek om en proceskostenveroordeling niet beroepen op artikel 1019h Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering , zodat reeds hierom voor toewijzing van een volledige proceskostenveroordeling geen grond bestaat. Het gaat hier overigens om een zeer eenvoudige zaak en het feit dat [verzoeker] in het reactie op het verweer op een aantal verweren van [verweerder] heeft gereageerd, leidt niet tot de conclusie dat de zaak daarmee een ingewikkelder karakter krijgt.
      
    
    
      4.13.
      Hetgeen overigens door partijen is aangevoerd leidt niet tot een ander oordeel.
      
    
    
      4.14.
      Nu beide partijen over en weer deels in het ongelijk zijn gesteld, is er aanleiding de proceskosten tussen partijen als na te melden.
      
    
  
  
    
      5De beslissing
    
    
      De kantonrechter
    
    
    
      5.1.
      veroordeelt [verweerder] tot betaling aan [verzoeker] van € 200,00, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 15 maart 2022 tot aan de voldoening; 
      
    
    
      5.2.
      compenseert de proceskosten in de zin dat ieder van de partijen de eigen proceskosten draagt;
      
    
    
      5.3.
      verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;
      
    
    
      5.4.
      wijst het meer of anders gevorderde af.
      
      
        Deze beschikking is gegeven door mr. E. Pennink, kantonrechter, en in het openbaar uitgesproken op 7 juli 2025.
      
      
      
      
      
      
      
      
        
      
      
      
      
        609