ECLI:NL:RBDHA:2026:4735, Rechtbank Den Haag, 09-03-2026, NL26.11359
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2026-03-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Vierde vervolgberoep bewaring – Libië – Tunesië – No-show presentatie – Asielmotieven – Regime in detentiecentrum – lichter middel – beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL26.11359
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [eiser] , eiser,
    
      V-nummer: [V-nummer] ,
      (gemachtigde: mr. D. Matadien),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 24 september 2025 heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
    
    
    
      Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
    
    
    
      De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en het onderzoek op 9 maart 2026 gesloten.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 1994 en de Libische nationaliteit te hebben.
    
    2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
    
    3. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Hierbij wordt verwezen naar de uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 14 oktober 2025. Vervolgens zijn er vervolgberoepen ingesteld. Uit de laatste uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 28 januari 2026 volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt rechtmatig was. Daarom ziet de beoordeling nu op het voortduren van de maatregel van bewaring sinds de sluiting van voornoemd onderzoek op 28 januari 2026. 
    
    4. Op grond van artikel 96, eerste lid, van de Vw kan de rechtbank ook zonder toestemming van partijen bepalen dat het onderzoek ter zitting achterwege blijft. Gelet op de inhoud van het digitale dossier en de door partijen overgelegde stukken acht de rechtbank zich voldoende voorgelicht om zonder zitting uitspraak te kunnen doen. In het verzoek van eiser om een zitting ziet de rechtbank daarom onvoldoende aanleiding voor een ander oordeel.
    
    5. Eiser voert aan dat het voortduren van de maatregel van bewaring na het sluiten van het vorige onderzoek op 28 januari 2026 onrechtmatig is geworden, omdat er geen sprake is van zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn, nu ondanks lp-aanvragen bij de Libische en Tunesische autoriteiten geen lp aan eiser is verstrekt. Ook is niet gebleken dat de Libische of Tunesische autoriteiten hem een lp zullen verstrekken. Eiser heeft meermaals uiteengezet waarom hij niet zal meewerken aan de presentatie in persoon bij de Libische autoriteiten. Eiser is namelijk homoseksueel en vreest voor refoulement. Daarnaast handelt verweerder onvoldoende voortvarend en verricht slechts standaardmatige, niet-effectieve uitzettingshandelingen. Verder heeft verweerder geen redelijke belangenafweging gemaakt en niet deugdelijk gemotiveerd waarom de bewaring voort kan duren. Hierbij heeft verweerder ook geen rekening gehouden met eisers individuele omstandigheden en had een lichter middel toegepast moeten worden. Eiser is ook mishandeld in bewaring, waardoor hij een letsel heeft opgelopen. In dit kader heeft eiser een medische doorverwijzing van het detentiecentrum overgelegd. Tot slot is het strikte bewaringsregime bezwarend en belastend voor eiser vanwege zijn kwetsbaarheid. 
    
    6. Zoals de rechtbank eerder heeft geoordeeld is er in het algemeen zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Libië en Tunesië. De enkele omstandigheid dat de Libische en Tunesische autoriteiten nog niet hebben gereageerd op de aanvragen om een lp is geen reden om in het specifieke geval van eiser aan te nemen dat het zicht op uitzetting ontbreekt. Verder handelt verweerder voldoende voortvarend aan eisers uitzetting door periodiek te rappelleren over de lp-aanvragen en door regelmatig vertrekgesprekken te houden met eiser. De stelling van eiser dat dit geen effectieve handelingen zijn, is bij het eerdere vervolgberoep ook reeds aangevoerd en slaagt niet. 
    
    7. Daarnaast wijst de rechtbank erop dat op eiser de verplichting rust om volledig en actief mee te werken aan zijn uitzetting en zijn lp-traject. Uit het dossier volgt dat eiser niet is verschenen voor zijn presentatie bij de Libische autoriteiten op 3 februari 2026. Niet is gebleken van aanknopingspunten die erop wijzen dat voor eiser bij volledige medewerking geen lp zal worden afgegeven. Dat eiser weigert mee te werken aan de presentatie, en daarmee zijn uitzetting, komt voor eisers eigen rekening en risico. De rechtbank volgt eiser daarom niet in zijn standpunt dat het niet langer gerechtvaardigd dan wel redelijk is om de maatregel van bewaring voort te zetten. Het is de rechtbank namelijk niet gebleken dat uitzetting binnen een redelijk termijn ontbreekt. De beroepsgrond slaagt niet. 
    
    8. Voor de beroepsgronden over eisers seksuele gerichtheid, vrees voor terugkeer naar Libië dan wel Tunesië en het opleggen van een lichter middel, verwijst de rechtbank naar haar eerdere uitspraken van 14 oktober 2025, 21 november 2025, 30 december 2025 en 28 januari 2026. In die beoordelingen zijn de door eiser naar voren gebrachte omstandigheden betrokken. In het huidige beroep heeft eiser geen andere, bijzondere omstandigheden aangevoerd die aanleiding geven voor een ander oordeel. Voor zover eiser stelt dat de bewaring voor hem onevenredig bezwarend is vanwege het bewaringsregime en zijn mentale en fysieke gesteldheid volgt de rechtbank dit niet. Eiser is meerdere malen meegedeeld dat hij in het detentiecentrum toegang heeft tot medische zorg, waar hij ook gebruik van heeft gemaakt. Gesteld noch gebleken is dat deze voorzieningen in zijn geval niet toereikend zijn. Verder volgt uit de uitspraak van de Afdeling van 21 juli 2022 dat het [detentiecentrum] voldoet aan de vereisten van artikel 16, eerste lid, van de Terugkeerrichtlijn. Het is de rechtbank verder niet gebleken dat de aan de maatregel ten grondslag gelegde gronden, en het daaruit volgende risico op onttrekking aan het toezicht, niet meer van toepassing zijn op eiser. Eiser heeft verder geen omstandigheden aangevoerd die de bewaring onevenredig bezwarend maken. Er bestaat dan ook geen aanleiding voor het oordeel dat verweerder in de toetsen periode een lichter middel dan bewaring had moeten toepassen. 
    9. De rechtbank ziet ook overigens geen aanleiding voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring onrechtmatig is. 
    
    10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep ongegrond;
    - wijst het verzoek om schadevergoeding af.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan op 9 maart 2026 door mr. E.F. Bethlehem, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Mohandes, griffier en openbaar gemaakt door middel van publicatie op www.rechtspraak.nl. 
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.
      
    
  
  
     Vreemdelingenwet 2000.
  
  
     Op grond van artikel 96, eerste lid, van de Vw.
  
  
     ECLI:NL:RBDHA:2025:18908.
  
  
     Zie uitspraken van 21 november 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:21997, 30 december 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:25552 en 28 januari 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:1397.
  
  
     ECLI:NL:RBDHA:2026:1397.
  
  
     Laissez-passer.
  
  
     Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
  
  
     ECLI:NL:RVS:2022:2100.
  
  
     Richtlijn 2008/115/EG.