ECLI:NL:CRVB:1999:AA4804, Centrale Raad van Beroep, 18-11-1999, 98/1810 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-11-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: -

98/1810 AW
    
    
    	U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    mr A, wonende te B, eiseres,
    
    	en
    
    
      de Minister van Justitie, verweerder I,
      de President van de Arrondissementsrechtbank te Roermond, verweerder II.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij besluit van 30 januari 1998 heeft verweerder I het door eiseres gemaakte bezwaar 
      tegen de ten aanzien van haar over de periode januari tot en met oktober 1996 door 
      verweerder II vastgestelde beoordeling, na aanvulling daarvan, ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiseres heeft op daartoe bij beroepschrift, met bijlagen, aangevoerde gronden beroep 
      tegen dat besluit ingesteld.
    
    
    
      Verweerder I heeft een verweerschrift met bijlagen ingediend en nadien desgevraagd 
      nog nadere stukken ingezonden.
    
    
    
      Verweerder II heeft bij schrijven van 7 juli 1999 desgevraagd bericht het bestreden 
      besluit, indien nodig, voor zijn rekening te nemen.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 7 oktober 1999 waar eiseres in persoon is 
      verschenen, bijgestaan door mr C.M.H.T. Fleurkens, verbonden aan ABVAKABO. 
      Verweerder I heeft zich doen vertegenwoordigen door R. Chardet, werkzaam bij het 
      Ministerie van Justitie. Verweerder II, mr G.A.M. Stevens, is in persoon verschenen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Eiseres, destijds universitair docent, is bij Koninklijk Besluit van 25 augustus 1993 
      benoemd tot rechter-plaatsvervanger in de Arrondissementsrechtbank te Roermond. 
      Als zodanig was zij voor één dan wel twee dagen per week werkzaam bij 
      achtereenvolgens de handelskamer en de familiekamer. Bij Koninklijk Besluit van 22 
      december 1995 is eiseres met ingang van 1 januari 1996 voor 32 uur per week 
      benoemd tot gerechtsauditeur. Deze benoeming vond plaats nadat eiseres van de 
      commissie aantrekken leden rechterlijke macht het "groene licht" had gekregen om als 
      zogeheten "buitenstaander" in opleiding te worden genomen. Met ingang van 
      evengenoemde datum is haar opleiding in de strafsector aangevangen, met dien 
      verstande dat zij in de maanden januari en februari 1996 nog voor ongeveer 50% van 
      haar werktijd heeft gewerkt ten behoeve van de familiekamer. 
      Op 30 juli 1996 heeft een gesprek plaatsgevonden waarbij haar functioneren in de 
      strafsector aan de orde is gesteld en waarbij haar te verstaan is gegeven dat ze nog 
      niet toe was aan het zelfstandig doen van politierechterzittingen. In verband daarmee 
      is het aanvankelijk geplande zittingrooster aangepast. Op 16 oktober 1996 heeft een 
      functioneringsgesprek plaatsgevonden, waarbij aan de hand van de 
      beoordelingscriteria van het zogenaamde Middelburgs beoordelingsstatuut de 
      verschillende aspecten van haar functioneren zijn besproken. Korte tijd nadien heeft zij 
      vakantie opgenomen en aansluitend heeft zij zich ziek gemeld. Op 23 december 1996 
      is een beoordeling opgemaakt met als eindconclusie dat het functioneren in de 
      strafsector in zijn totaliteit als onvoldoende wordt gewaardeerd. Na schriftelijke reactie 
      van de opleiders, de opleidingscoördinator en de sectorvoorzitter van de strafsector en 
      na bespreking van de door eiseres ingebrachte opmerkingen heeft verweerder II op 1 
      mei 1997 de beoordeling ongewijzigd vastgesteld. 
      Bij het thans bestreden besluit van 30 januari 1998 heeft verweerder I de bezwaren 
      van eiseres tegen deze beoordeling -na aanvulling van die beoordeling met 
      waarderings-codes- ongegrond verklaard, tegen welk besluit eiseres tijdig beroep heeft 
      ingesteld bij de Raad.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      In dit geding is primair aan de orde de vraag of verweerder I bevoegdelijk heeft beslist 
      op het bezwaar van eiseres tegen de door verweerder II vastgestelde beoordeling. 
      De Raad beantwoordt die vraag ontkennend.
    
    
    
      Eiseres is met toepassing van artikel 108, tweede lid, van de Wet op de rechterlijke 
      organisatie (Wet RO) op voordracht van de Minister van Justitie door de Kroon 
      benoemd tot gerechtsauditeur.
      Als gerechtsauditeur hoort zij tot de rechterlijke ambtenaren en geldt de president van 
      de rechtbank voor haar als functionele autoriteit (artikel 1, eerste lid, aanhef en onder 
      b, respectievelijk tweede lid, aanhef en onder b van de Wet rechtspositie rechterlijke 
      ambtenaren (Wrra), zoals die wet luidde ten tijde van belang).
      Op grond van de tot 1 januari 1997 geldende tekst van artikel 39 van het Besluit 
      rechtspositie rechterlijke ambtenaren (Brra) was onder meer artikel 71 van het 
      Algemeen Rijksambtenarenreglement (ARAR) ten aanzien van niet voor het leven 
      benoemde rechterlijke ambtenaren van overeenkomstige toepassing; blijkens artikel 
      39 van het met ingang van 1 januari 1997 gewijzigde Brra is sedertdien het op artikel 
      125 onder l (voordien j) steunende hoofdstuk VIIA van het ARAR, met daarin artikel 71 
      ARAR met bepalingen over beoordeling, niet langer van overeenkomstige toepassing. 
      Bij gebreke van regeling in het Brra zelf was dus voor eiseres als gerechtsauditeur 
      (evenals voor de voor het leven benoemde leden van de rechterlijke macht) sedert 1 
      januari 1997 geen voorschrift aanwijsbaar dat een directe grondslag biedt voor 
      beoordeling en de daarbij in acht te nemen procedurevoorschriften. 
      Een en ander betekent naar het oordeel van de Raad evenwel niet dat een 
      gerechtsauditeur sedert 1 januari 1997 niet langer met het oog op een verantwoorde 
      voorbereiding van zich aandienende beheersbeslissingen beoordeeld zou kunnen 
      worden. Nog daargelaten dat de beoordeling in casu op 23 december 1996 is 
      opgemaakt heeft verweerder II zich als functionele autoriteit in het kader van de 
      opleiding van eiseres terecht bevoegd geacht ook na 1 januari 1997 een beoordeling 
      (te doen opmaken en deze) vast te stellen. De Raad is tevens van oordeel dat 
      verweerder II, bij gebreke van een direct toepasselijk beoordelingsvoorschrift, die 
      beoordeling heeft kunnen (doen) uitvoeren met overeenkomstige toepassing van het 
      bij de gerechten ook overigens gebruikelijke Beoordelingsvoorschrift Ministerie van 
      Justitie 1987.
    
    
    
      Het gegeven dat het analoog toegepaste beoordelingsvoorschrift de Minister van 
      Justitie aanwijst als bevoegd gezag en in artikel 8 bepaalt dat het bevoegd gezag 
      beslist op bezwaren tegen een vastgestelde beoordeling kan evenwel niet 
      bewerkstelligen dat ten aanzien van een gerechtsauditeur de Minister van Justitie kan 
      gelden als tot het nemen van besluiten op bezwaar bevoegd gezag. Ten tijde van de 
      bestreden beslissing gold deze bepaling immers niet meer als een -verbindend- 
      voorschrift waarop verweerder I zijn bevoegdheid in gevallen als deze mogelijk kon 
      doen berusten. Het aannemen van een zodanige bevoegdheid is bovendien bij het 
      licht ook van de bijzondere staatsrechtelijke positie van rechterlijke ambtenaren niet 
      wel te verenigen met de strekking van de Wrra. 
      Gegeven de (bevoegdheid tot) vaststelling van de beoordeling door de president en bij 
      gebreke van een toepasselijk andersluidend voorschrift, is ingevolge de hoofdregel 
      van artikel 1:5 van de Awb in verbinding met afdeling 7.2 van de Algemene wet 
      bestuursrecht (Awb) de president bevoegd tot het beslissen op de bezwaren tegen een 
      door hem vastgestelde beoordeling. 
      Het bestreden besluit van 30 januari 1998 van verweerder I kan derhalve niet in stand 
      blijven en dient te worden vernietigd.
    
    
    
      Gegeven de schriftelijk verklaring van verweerder II van 7 juli 1999 dat hij het besluit 
      van verweerder I van 30 januari 1998 voor zijn rekening neemt, zal de Raad met 
      instemming van eiseres en om redenen van proceseconomie het beroep aanmerken 
      als mede te zijn gericht tegen het besluit van verweerder II en zich uitspreken over het 
      geschil dat partijen verdeeld houdt, te weten of de ten aanzien van eiseres na bezwaar 
      gehandhaafde beoordeling op onvoldoende gronden berust.
    
    
    
      De grieven van eiseres betreffen (a) het gegeven dat de adviescommissie buiten haar 
      bevoegdheid is getreden door waarderingscodes toe te kennen, (b) dat de beoordeling 
      onzorgvuldig is omdat er geen opleidingsplan was en de functie-eisen niet vooraf 
      bekend waren, (c) dat er geen rekening mee is gehouden dat zij bovenmatig werd 
      belast, (d) dat zij vanwege het "uithelpen" van de familiesector geen kans heeft gehad 
      zich van meet af aan ten volle op het strafrecht te richten, (e) dat haar fysieke conditie 
      slecht was, (f) dat anders dan in de beoordeling is vermeld geen sprake was van een 
      langere dan normale opleidingsperiode, (g) dat er ten onrechte een vergelijking is 
      gemaakt met het functioneren van RAIO's, (h) dat de beoordeling onvoldoende 
      concreet is en (i) dat er geen sprake was van het bij herhaling niet nakomen van 
      auditeerafspraken maar van één geval, waarbij sprake was van een misverstand. 
    
    
    
      De Raad ziet geen aanleiding de beoordeling aan te tasten op grond van het na 
      bezwaar toevoegen van waarderingscodes. Deze vormen immers op zichzelf, los van 
      de inhoudelijke juistheid, een adequate vertaling van de na bezwaar ongewijzigd 
      gebleven verbale omschrijvingen; deze aan het primaire besluit klevende omissie kon 
      ook in bezwaar worden hersteld. 
      Wat betreft de slechte fysieke conditie van eiseres acht ook de Raad van belang dat 
      eiseres daarvan in de beoordelingsperiode geen melding heeft gemaakt en dat een 
      minder goede gezondheidstoestand er overigens niet toe kan leiden dat in het kader 
      van de beoordeling van de functievervulling lagere functie-eisen worden gehanteerd. 
    
    
    
      De Raad stelt vast dat op het beoordelingsformulier als relevante omstandigheid is 
      vermeld dat eiseres in december 1995 onvoldoende gelegenheid heeft gehad om zich 
      voor te bereiden op de werkzaamheden in de strafsector en dat zij gedurende de 
      maanden januari en februari (1996) nog werkzaamheden voor de familiesector heeft 
      verricht. Die omstandigheden zijn derhalve reeds in beschouwing genomen bij de 
      vaststelling van de beoordeling.
      De Raad stelt voorts vast dat uit de gedingstukken blijkt dat eiseres niet ontkent dat zij 
      in de beoordelingsperiode in strafrechtelijke kennis tekort schoot en ook -naar blijkt uit 
      het verslag van het functioneringsgesprek van 16 oktober 1996 en haar reactie 
      daarop- dat zij zich nog niet in staat achtte om zelfstandig politierechterzittingen te 
      leiden, zodat niet kan worden gezegd dat de gegeven waarderingen in zoverre op 
      onvoldoende gronden berusten. De Raad heeft daarnaast vastgesteld dat de gegeven 
      kwalificaties worden gedragen door alle rechters van de strafsector. 
      De overige bezwaren en tevens de kern van de bezwaren van eiseres zijn naar de 
      Raad begrijpt dan ook gelegen in de opvatting dat er te zware eisen aan haar zijn 
      gesteld, dat zij niet op de hoogte was van die eisen en dat haar meer tijd had moeten 
      worden gegund om aan de eisen te voldoen.
    
    
    
      Gezien de gedingstukken en gehoord hetgeen verweerder II ter zitting desgevraagd 
      heeft uiteengezet en toegelicht komt de Raad tot het oordeel dat deze grieven geen 
      doel treffen. Voordat eiseres werd benoemd tot gerechtsauditeur heeft verweerder II 
      met haar gesproken, waarbij zij er zelf voor heeft gekozen haar opleiding te vervolgen 
      in de strafsector. Naar verweerder II ter zitting heeft verklaard is daarbij een 
      opleidingsduur van één jaar ter sprake geweest. Ook met beide 
      opleiders/beoordelaars is vooraf gesproken. Indien er desondanks onvoldoende 
      duidelijkheid was omtrent de eisen en het tijdstip waarop zij daaraan moest voldoen 
      had het op de weg van eiseres gelegen om tijdig om de gewenste duidelijkheid te 
      vragen. 
      De Raad heeft voorts geen aanknopingspunten gevonden voor het oordeel dat voor 
      eiseres -tot de uitroostering voor de politierechterzittingen eind juli 1996- een ander 
      dan het voor gerechtsauditeurs gebruikelijke opleidingsprogramma en andere dan de 
      gebruikelijke eisen hebben gegolden. Ook wat betreft de netto opleidingstijd verschilt 
      de situatie van eiseres niet van die van anderen, die immers evenzeer op gezette 
      tijden verlof genieten. Tenslotte heeft eiseres zelf de opleiding bekort door enkele 
      weken na het functioneringsgesprek van oktober 1996 de conclusie te trekken dat 
      voortzetting van de opleiding niet zinvol was. Weliswaar heeft verweerder II 
      toegegeven dat het achteraf bezien niet zo gelukkig is geweest eiseres te vragen de 
      familiesector "uit te helpen", maar de Raad is niet tot de overtuiging kunnen komen dat 
      dit gegeven 
      -dat geacht moet worden in de beoordeling te zijn verdisconteerd- als overwegende 
      oorzaak aangewezen kan worden voor de onvoldoende beoordeling. Datzelfde geldt 
      voor een eventueel misverstand over een auditeerafspraak.
    
    
    
      Het vorenstaande leidt er toe dat de in geding zijnde vraag ontkennend moet worden 
      beantwoord en dat het beroep van eiseres tegen het besluit van verweerder II 
      ongegrond dient te worden verklaard.
    
    
    
      De Raad vindt in het vorenstaande aanleiding verweerder I te veroordelen in de 
      proceskosten van eiseres ten bedrage van f 710,- aan kosten voor rechtskundige 
      bijstand. 
      Tevens dient aan eiseres het door haar gestorte griffierecht ten bedrage van f 210,- te 
      worden vergoed.
    
    
    Beslist is als hierna vermeld.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Verklaart het beroep tegen het besluit van 30 januari 1998 van verweerder I gegrond 
      en vernietigt dat besluit;
      Veroordeelt verweerder I in de proceskosten van eiseres ten bedrage van f 710,- te 
      betalen door de Staat der Nederlanden;
      Bepaalt dat de Staat der Nederlanden aan eiseres het griffierecht ten bedrage van 
      f 210,- vergoedt;
      Verklaart het beroep tegen het besluit van verweerder II ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr W. van den Brink als voorzitter en mr G.P.A.M. Garvelink-
      Jonkers en mr J.Th. Wolleswinkel als leden, in tegenwoordigheid van mr A.W.M. van 
      Bommel als griffier en uitgesproken in het openbaar op 18 november 1999.
    
    
    
    
    
    
                            (get.) W. van den Brink.
    
    
    
    
    
                            (get.) A.W.M. van Bommel.
    
    
      HD
      26.10
      Q