ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7083, Centrale Raad van Beroep, 29-07-1997, 96/8988 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-07-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Partijen houdt verdeeld de vraag of terecht is geoordeeld dat de aan ged. bij besluit van 3/11/95 toegekende RWW-uitkering terugvorderbaar is gesteld tot een bedrag van maximaal f 4.692,30. De Raad overweegt dienaangaande dat evengenoemde mededeling in het besluit van 3/11/95 dient te worden aangemerkt als een kennisgeving omtrent mogelijke terugvordering die naar het oordeel van de Raad informatief van aard is en niet kan worden geacht te zijn gericht op enig rechtsgevolg. Derhalve kan deze mededeling niet worden aangemerkt als een besluit als bedoeld in artikel 1:3 Awb waartegen ingevolge de artikelen 7:1 Awb en 8:1 Awb bezwaar, respectievelijk beroep is opengesteld. Het vorenstaande brengt met zich, dat appellant het bezwaar van gedaagde gericht tegen evengenoemde mededeling, ten onrechte ontvankelijk heeft verklaard. Derhalve had de rechtbank het bestreden besluit op deze grond dienen te vernietigen. De aangevallen uitspraak kan echter, zij het met verbetering van gronden, in stand blijven, voor zover daarin het inleidend beroep tegen het bestreden besluit van gedaagde van 27/2/96 gegrond is verklaard. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd, voor zover daarin is bepaald dat gedaagde een nieuw besluit dient te nemen met inachtneming van deze uitspraak. De Raad acht voorts termen aanwezig om onder toepassing van artikel 8:72.4 Awb zelf in de zaak te voorzien, en te bepalen dat het bezwaar van gedaagde alsnog niet-ontvankelijk wordt verklaard. Mede gelet op het feit dat appellant in het (primaire) besluit van 3-11-1994 ten aanzien van de mededeling met betrekking tot terugvordering een onjuist rechtsmiddel heeft aangegeven, dient appellant in de proceskosten van gedaagde in hoger beroep te worden veroordeeld, welke kosten zijn begroot op f 1420,- als kosten van verleende rechtsbijstand bij de Raad.

96/8988 ABW
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    het College van burgemeester en wethouders van de
    gemeente Noordwijkerhout, appellant,
  
  
  en
  
  
    [gedaagde], wonende te [woonplaats], gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Namens appellant is aan gedaagde bij besluit van
    3 november 1995 met ingang van 6 september 1995 een
    periodieke uitkering krachtens de Rijksgroepsregeling
    werkloze werknemers (RWW) toegekend. De brief waarin dat
    besluit bekend is gemaakt, bevat voorts de mededeling dat
    de uitkering terugvorderbaar is gesteld tot een bedrag
    van maximaal f 4.692,30.
  
  
  
    Bij besluit van 27 februari 1996 heeft appellant het door
    gedaagde ingediende bezwaar tegen laatstvermelde
    mededeling ongegrond verklaard.
  
  
  
    De Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage heeft bij de
    aangevallen uitspraak van 31 juli 1996 het namens
    gedaagde tegen het besluit van appellant van 27 januari
    1996 ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit
    vernietigd en bepaald dat (thans) appellant een nieuw
    besluit zal nemen met inachtneming van die uitspraak.
  
  
  
    Appellant heeft daartegen op in het (aanvullend)
    beroepschrift aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld
    bij de Raad.
  
  
  Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van 17 juni 1997,
    waar namens appellant is verschenen mr D. Witteman,
    werkzaam bij de gemeente Noordwijkerhout.
    Gedaagde is in persoon verschenen, bijgestaan door
    mr D.M. van Genderen, advocaat en procureur te Utrecht.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Met ingang van 1 januari 1996 is de Algemene Bijstandswet
    (ABW) ingetrokken en zijn de Algemene bijstandswet en de
    Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet in
    werking getreden.
    Het in dit geding aan de orde zijnde geschil wordt
    beoordeeld aan de hand van de ABW en de daarop berustende
    bepalingen, zoals die luidden ten tijde als hier van
    belang.
  
  
  
    Namens appellant is aan gedaagde bij besluit van
    3 november 1995 met ingang van 6 september 1995 een
    RWW-uitkering toegekend. Aan de voet van dat besluit is
    aan gedaagde onder meer het volgende medegedeeld:
    "De uitkering is terugvorderbaar gesteld tot een
    bedrag van maximaal f 4.692,30, daar uw vermogen,
    gebonden in de door u bewoonde woonwagen, het vrij
    te laten vermogen als bedoeld in artikel 8a van het
    Bijstandsbesluit landelijke normering (Bln) met dat
    laatstgenoemde bedrag overschrijdt.".
  
  
  
    Nadat gedaagde bezwaar had gemaakt tegen deze mededeling,
    is deze gehandhaafd bij het bestreden besluit van
    27 februari 1996.
  
  
  
    De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak van
    31 juli 1996 het door gedaagde ingestelde beroep tegen
    het besluit van appellant van 27 februari 1996 gegrond
    verklaard en hiertoe overwogen dat het bestreden besluit
    onvoldoende zorgvuldig is voorbereid.
  
  
  
    Appellant heeft dit oordeel van de rechtbank in hoger
    beroep bestreden.
  
  
  
    De Raad heeft in dit geding primair de -door appellant en
    de rechtbank onbeantwoord gelaten- vraag te onderzoeken
    of de in de brief van 3 november 1995 opgenomen
    mededeling dat de aan gedaagde toegekende uitkering tot
    een bedrag van f 4.692,30 terugvorderbaar is als een
    besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de
    Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan worden aangemerkt.
  
  
  
    Voor de beantwoording van die vraag is het van belang om
    vast te stellen dat appellant aan zijn desbetreffende
    mededeling artikel 58, tweede lid, van de ABW ten
    grondslag heeft gelegd.
  
  
  Die bepaling luidt als volgt:
  
  
    Kosten van bijstand verleend over een periode gedurende
    welke middelen of aanspraken op middelen aanwezig zijn
    waarover nog niet kan worden beschikt, worden van de
    betrokkene teruggevorderd tot het bedrag waarover
    krachtens die middelen of aanspraken later wordt of kan
    worden beschikt. Voorzover die middelen overeenkomstig
    artikel 7 buiten beschouwing zouden zijn gelaten indien
    zij reeds bij de aanvang van de periode ter beschikking
    van de betrokkene zouden hebben gestaan, blijft
    terugvordering achterwege.
  
  
  
    Naar het oordeel van de Raad volgt uit deze bepaling dat
    het antwoord op de vraag of verleende bijstand kan worden
    teruggevorderd en zo ja, tot welk bedrag, wordt bepaald
    door de waarde van de middelen op het moment dat de
    betrokkene daarover daadwerkelijk beschikt of kan
    beschikken. Gezien het toekenningsbesluit lag dat moment
    nog in het verschiet voor gedaagde.
  
  
  
    Voorzover appellant beoogt met het "terugvorderbaar
    stellen" een verjaringstermijn te stuiten wijst de Raad
    erop dat blijkens artikel 61d van de ABW in de gevallen
    bedoeld in de artikelen 58 en 59 niet de in artikel 61d
    vermelde termijn geldt.
  
  
  
    Uit het vorenoverwogene volgt dat de mededeling van
    appellant aangaande "terugvorderbaarheid" in het besluit
    van 3 november 1995 naar het oordeel van de Raad dient te
    worden aangemerkt als een aankondiging dat de aan
    gedaagde te verstrekken bijstand te zijner tijd op grond
    van artikel 58 van de ABW van hem zal worden
    teruggevorderd. Die aankondiging is niet gericht op
    rechtsgevolg, omdat aan de vaststelling welk vermogen bij
    de aanvang van de bijstandsverlening ter beschikking van
    gedaagde stond, voor de eventuele toepassing van artikel
    58 van de ABW in de toekomst geen zelfstandige betekenis
    toekomt.
  
  
  
    Derhalve kan deze mededeling niet worden aangemerkt als
    een besluit als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van
    de Awb en evenmin als een daarmee gelijk te stellen
    handeling als omschreven in artikel 34 van de ABW,
    waartegen ingevolge de artikelen 7:1 en 8:1 van de Awb
    bezwaar, respectievelijk beroep is opengesteld.
  
  
  
    Het vorenstaande brengt met zich, dat appellant het
    bezwaar van gedaagde gericht tegen evengenoemde
    mededeling, ten onrechte ontvankelijk heeft geacht.
  
  
  
    Derhalve had de rechtbank het bestreden besluit op deze
    grond dienen te vernietigen.
  
  
  
    De aangevallen uitspraak kan echter, zij het met
    verbetering van de gronden, in stand blijven, voor zover
    daarin het inleidend beroep tegen het bestreden besluit
    van 27 februari 1996 gegrond is verklaard en dat besluit
    is vernietigd.
  
  
  
    De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd, voor
    zover daarin is bepaald dat appellant een nieuw besluit
    dient te nemen met inachtneming van die uitspraak.
  
  
  
    De Raad acht voorts termen aanwezig om onder toepassing
    van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb zelf in de zaak
    te voorzien, en te bepalen dat het bezwaar van gedaagde
    alsnog niet-ontvankelijk wordt verklaard.
  
  
  
    Mede in aanmerking genomen dat appellant ten aanzien van
    de mededeling met betrekking tot terugvordering ten
    onrechte een rechtsmiddel heeft aangegeven, acht de Raad
    termen aanwezig appellant in de proceskosten van gedaagde
    in hoger beroep te veroordelen. Deze kosten zijn begroot
    op f 1.420,-- als kosten van verleende rechtsbijstand bij
    de Raad.
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover daarin is
    bepaald dat appellant een nieuw besluit zal nemen met
    inachtneming van die uitspraak;
    Bevestigt de aangevallen uitspraak, voor zover
    aangevochten, voor het overige;
    Verklaart het bezwaar van gedaagde alsnog
    niet-ontvankelijk;
    Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde tot
    een bedrag groot f 1.420,--, te betalen door de gemeente
    Noordwijkerhout aan de griffier van de Raad.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr C.G. Kasdorp als voorzitter en
    mr G.A.J. van den Hurk en mr J.M.A. van der
    Kolk-Severijns als leden, in tegenwoordigheid van D.
    Nebbeling als griffier en uitgesproken in het openbaar op
    29 juli 1997.
  
  
  
  (get.) C.G. Kasdorp.
  
  
  
  
  (get.) D. Nebbeling.