ECLI:NL:RBNHO:2021:3600
Rechtbank NHO — Uitspraak 


RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummer: HAA 20/780
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 maart 2021 in de zaak tussen
[eiser] , te [woonplaats] , eiser
(gemachtigde: mr. S. Mathoerapersad),
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Zaanstad, verweerder
(gemachtigde: Mr. V. Djordjevic).
Procesverloop
In het besluit van 4 september 2019 (primair besluit) heeft verweerder het verzoek van eiser om ondersteuning op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo) in de vorm van dagbesteding en ambulante begeleiding afgewezen.
In het besluit van 16 januari 2020 (bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
Het onderzoek ter zitting heeft met toepassing van artikel 2, eerste lid, van de Tijdelijke wet COVID-19 Justitie en Veiligheid op 7 januari 2021 plaatsgevonden via een beeldverbinding (skype). Namens eiser heeft daaraan deelgenomen mr. S. Mathoerapersad en namens verweerder mr. V. Djordjevic
Overwegingen
1. Eiser heeft zich op 14 maart 2019 bij het sociaal wijkteam gemeld met een hulpvraag voor ondersteuning in de vorm van dagbesteding en ambulante begeleiding.
Eiser beschikt vanuit de Wmo over een indicatie voor huishoudelijke hulp en een scootmobiel. Verweerder heeft een medisch onderzoek laten instellen door Argonaut. Argonaut heeft op 13 augustus 2019 gerapporteerd.
2. Bij het primaire besluit heeft verweerder het verzoek van eiser om ondersteuning in de vorm van dagbesteding en ambulante begeleiding afgewezen.
Bij het bestreden besluit is de afwijzing gehandhaafd.
Aan de afwijzing ligt ten grondslag dat uit het medisch advies blijkt dat eiser zelfredzaam is en geen beperkingen heeft. Hij kan zonodig gebruik maken van voorliggende voorzieningen in de gemeente Zaanstad (als Lambert Melisz of een buurthuis). Verweerder stelt dat eiser niet heeft aangetoond en onderbouwd dat sprake is van psychische afwijkingen en dat ook niet blijkt uit het medisch advies. Voor toepassing van de hardheidsclausule ziet verweerder geen aanleiding.
3. Eiser voert in beroep aan dat het voor zijn psychisch welzijn noodzakelijk is dat hij naar de dagbesteding in Amsterdam kan omdat hij daar in contact komt met cultureel gelijkgestemden. De algemene voorzieningen binnen Zaanstad zijn voor hem ongeschikt. Eiser betwist de zorgvuldigheid van het medisch onderzoek. Hij stelt dat zijn klachten van psychische aard zijn en dat is nagelaten een psychiater of andere deskundige te betrekken bij de besluitvorming. Hij is zelf financieel niet in staat de nodige medische informatie te leveren.
4. Het standpunt van verweerder is gebaseerd op het advies van Argonaut van 13 augustus 2019. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich heeft mogen baseren op dat medisch advies. Uit het rapport van Argonaut blijkt dat de arts het dossier van eiser heeft bestudeerd en eiser op 19 juni 2019 heeft gezien op het spreekuur, in aanwezigheid van een medewerker van Stichting [naam] . De arts heeft een oriënterend psychisch onderzoek gedaan en medische informatie ingewonnen bij en ontvangen van de huisarts.
De rechtbank is van oordeel dat het onderzoek door de arts van Argonaut voldoende zorgvuldig is geweest en voldoet aan de eisen die daar in de rechtspraak aan worden gesteld.
De rechtbank ziet ook geen reden voor het oordeel dat verweerder niet de juiste deskundige zou hebben ingeschakeld. Eiser stelt alleen dat hij door een psychiater had moeten worden beoordeeld. Die enkele, niet onderbouwde, stelling acht de rechtbank onvoldoende om te twijfelen aan de deskundigheid van de arts. Een adviserend arts van een instantie als Argonaut mag voldoende deskundig worden geacht om de beperkingen en mogelijkheden van een betrokkene bij de participatie en zelfredzaamheid in het kader van de Wmo juist in te schatten. Uit het rapport van de arts blijkt ook dat deze voldoende inzicht had in de medische situatie van eiser. Dat zijn financiële situatie hem niet in staat stelt om zelf medisch bewijs aan te leveren gaat niet op. In een procedure als hier aan de orde kan iemand zijn eigen mening over zijn medische beperkingen (trachten te) onderbouwen met een verklaring van de huisarts of een andere behandelend arts, waaraan doorgaans geen of weinig kosten zijn verbonden.
5. Artikel 2.3.5, derde lid, van de Wmo 2015 verplicht verweerder tot verstrekking van een maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.
Dit artikel brengt mee dat de zelfredzaamheid en de participatie de doeleinden zijn waarop de compensatieplicht van verweerder gericht moet zijn.
6. Volgens de adviserend arts heeft eiser een stoornis die gepaard gaat met beperkingen in het lichamelijk functioneren. De medisch adviseur heeft geen aanwijzingen voor cognitieve of psychiatrische stoornissen en acht eiser zelfredzaam in persoonlijk en sociaal functioneren.
De rechtbank ziet in de beschikbare gegevens geen aanleiding om te twijfelen aan het oordeel van de arts dat eiser geen cognitieve of psychische beperkingen heeft in zijn zelfredzaamheid of participatie. Daarin is dus geen noodzaak voor dagbesteding/begeleiding (in de vorm van een maatwerkvoorziening) op grond van de Wmo 2015 gelegen. De rechtbank overweegt in dit verband dat eiser thans ook niet wordt behandeld voor psychische klachten.
7. De rechtbank begrijpt dat eiser er de voorkeur aan geeft om naar de dagbesteding in Amsterdam Zuidoost te blijven gaan, waar hij gelijkgestemden met dezelfde culturele achtergrond kan ontmoeten. De rechtbank stelt voorop dat verweerder niet gehouden is aan alle bij een aanvrager levende wensen tegemoet te komen. De rechtbank vindt hiervoor steun in de parlementaire geschiedenis van de Wmo 2015, waarin onder meer is opgenomen dat de maatwerkvoorziening nadrukkelijk een hekkensluiter is:
“Alleen wanneer iemand echt niet zelf of met hulp van zijn omgeving in staat is tot zelfredzaamheid of participatie en ook een algemene voorziening geen uitkomst biedt, is er een rol voor het college”, (Memorie van Toelichting Wmo 2015, Tweede Kamer, vergaderjaar 2013-2014, 33841, nr. 3, pg. 148).
Het moge zo zijn dat eiser zich meer thuis voelt bij leeftijdgenoten van Surinaamse afkomst, maar dat maakt nog niet dat, in het kader van de toepassing van de Wmo, de binnen Zaanstad aanwezige algemene voorzieningen dan niet geschikt zouden zijn.
Eiser heeft niet aannemelijk kunnen maken dat zijn psychische toestand maakt dat hij niet zelf in staat is tot zelfredzaamheid of participatie dan wel dat hij niet naar de dagbesteding van een algemene voorziening in Zaanstad kan gaan.
8. Gelet op het voorgaande kan het bestreden besluit stand houden. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling is geen aanleiding.
9. Ter zitting heeft de gemachtigde van verweerder nog gewezen op de mogelijkheid van het vervoerssysteem Valys. Dat is een vorm van sociaal-recreatief vervoer voor mensen met mobiliteitsbeperkingen voor vervoer buiten de regio. De regeling is aanvullend op de Wmo (die zich beperkt tot de regionale vervoersbehoefte). Voor mensen met een meer dan gemiddelde bovenregionale vervoersbehoefte is het mogelijk een zogeheten ‘hoog persoonlijk kilometerbudget’ (hoog pkb) aan te vragen. De Valys-regeling wordt niet uitgevoerd door gemeenten, maar door FMMU Advies BV.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L.M. de Vries, rechter, in aanwezigheid van mr. H.R.A. Horring, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 5 maart 2021.
griffier
rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.