ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8767, Centrale Raad van Beroep, 02-05-2000, 98/3592 NABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-05-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/3592 NABW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht, appellant
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellant heeft op bij een beroepschrift aangegeven gronden hoger beroep ingesteld
      tegen een door de Arrondissementsrechtbank te Utrecht onder dagtekening 12 maart 1998
      tussen partijen gewezen uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend. Appellant heeft hierop gereageerd
      bij brief van 8 december 1999.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 21 maart 2000, waar appellant zich heeft
      doen vertegenwoordigen door C.J. van den Bergh, werkzaam bij de gemeente Utrecht.
      Gedaagde is in persoon verschenen, bijgestaan door mr A.E.L.T. Balkema, toen
      advocaat te Utrecht.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Gedaagde diende op 13 februari 1996 een aanvraag in om algemene bijstand
      krachtens de Algemene bijstandswet (Abw). In verband met deze aanvraag heeft een
      medewerker van de Dienst Welzijn van de gemeente Utrecht op 9 juli 1996 onder
      meer het volgende gerapporteerd:
      "Vermogen/schuld: Betr. heeft een vermogen boven het vrij te laten
      vermogen. Dit vermogen is ontstaan door een lening van de
      informatiseringsbank. Deze schuld ad fl. 10.408,47 is niet direkt opeisbaar.
      Saldo bank/giro afschriften:
      Giro plusrekening ..., d.d. 29-03-1996, saldo       fl.  944,96
      Giro rek.nr. ..., d.d. 29-03-1996, saldo             fl.  118,41
      ABN/AMRO rek.nr. ...., d.d. 20-03-1996, saldo        fl.  568,25
      Rabo,spaar-vrij-rek.nr. ....,d.d.17-03-96,saldo      fl. 4609,41
      Rabo rendementrek.nr. ....,d.d.11-01-1996, saldo     fl. 9878,40
    
    
    Totaal                                               fl.16119,43
    
    
      Beoordeling ingangsdatum bijstand:
      Het vrij te laten vermogen voor een alleenstaande is volgens art. 54 NABW
      vastgesteld op fl. 8600,00. Betr. heeft een vermogen boven het vrij te
      laten vermogen van fl. 7519,43.
    
    
    
      Volgens het gemeentelijk beleid dient dit vermogen eerst verbruikt te
      worden waarbij betr. anderhalf x de voor haar geldende bijstandsnorm
      incl. VT = 20% toeslag per maand mag besteden. Omgerekend mag zij fl.
      1963,87 p.m. aan levensonderhoud besteden en zij komst (komt) dan pas
      m.i.v. 13-06-1996 in aanmerking voor bijstand.".
    
    
    
      Vervolgens heeft appellant bij besluit van 8 augustus 1996 aan gedaagde met
      ingang van 13 juni 1996 een uitkering krachtens de Abw toegekend naar de norm
      voor een alleenstaande van 21 jaar of ouder, vermeerderd met een toeslag van
      20%. Appellant voegde hieraan toe dat gedaagde, gelet op de hoogte van haar
      vermogen, vóór 13 juni 1996 geen recht op bijstand had.
    
    
    
      De door gedaagde tegen dit besluit ingediende bezwaren zijn bij besluit van 8
      november 1996 in zoverre gegrond verklaard, dat de ingangsdatum van de uitkering
      alsnog is gesteld op 24 mei 1996. Hierbij heeft appellant overwogen dat bij het
      nemen van het primaire besluit ten onrechte een onjuiste vermogensgrens als
      bedoeld in artikel 54 van de Abw in aanmerking is genomen.
      Appellant bleef echter van oordeel dat gedaagdes schuld aan de Informatie Beheer
      Groep ter hoogte van f 10.380,89 terecht buiten beschouwing is gelaten aangezien
      niet vaststaat dat gedaagde daadwerkelijk verplicht is deze schuld terug te betalen.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het door gedaagde tegen het
      besluit van 8 november 1996 ingestelde beroep gegrond verklaard en dit besluit
      vernietigd. De rechtbank oordeelde dat de wetgever met de invoering per 1
      januari 1996 van artikel 51 van de Abw heeft beoogd een wijziging van de
      gevormde jurisprudentie inzake de vermogensvaststelling door te voeren. Daartoe
      heeft de rechtbank overwogen dat, gelet op enkele door medewerkers van het
      Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (hierna: SZW) hierover gedane
      mededelingen, SZW kennelijk het standpunt inneemt dat bij de
      vermogensvaststelling rekening dient te worden gehouden met studieschulden
      ingevolge de Wet op de Studiefinanciering (WSF).
    
    
    
      Appellant bestrijdt dit oordeel en stelt zich op het standpunt dat ook onder de
      werking van de Abw schulden slechts in aanmerking kunnen worden genomen indien
      een daadwerkelijke verplichting tot terugbetaling bestaat. Daarvan is naar het
      oordeel van appellant bij een studieschuld als de onderhavige geen sprake
      aangezien - kort samengevat - deze schuld wordt kwijtgescholden als de
      draagkracht 15 jaar lang ontoereikend is.
    
    
    
      De gemachtigde van gedaagde heeft in het verweerschrift in de eerste plaats
      aangevoerd dat het hoger beroep van appellant, gelet op artikel 164, vierde lid,
      van de Gemeentewet, geacht moet worden te zijn ingetrokken, omdat de
      gemeenteraad van Utrecht dit niet heeft bekrachtigd. De Raad deelt dit standpunt
      niet en overweegt daartoe het volgende.
    
    
    
      Ingevolge artikel 18, eerste lid, van de Beroepswet kunnen - voorzover van
      belang - een belanghebbende en het bestuursorgaan bij de Raad hoger beroep
      instellen tegen een uitspraak van de rechtbank als bedoeld in afdeling 8.2.6 van
      de Algemene wet bestuursrecht (Awb) inzake een besluit, genomen op grond van een
      wettelijk voorschrift dat is opgenomen in de bijlage die bij deze wet behoort.
      In de bijlage bij de Beroepswet wordt onder C 25 onder meer de Abw genoemd.
    
    
    
      Uit de tekst en de parlementaire geschiedenis van deze wet blijkt dat de
      wetgever het primaat van de uitvoering van de Abw heeft willen leggen bij
      burgemeester en wethouders van de gemeente als bedoeld in artikel 63 van de Abw.
      Gelet hierop en op artikel 18, eerste lid, van de Beroepswet is de Raad dan ook
      van oordeel dat de omstandigheid dat de gemeenteraad van Utrecht het hoger
      beroep niet in zijn eerstvolgende vergadering na het instellen daarvan heeft
      bekrachtigd, niet in de weg staat aan de ontvankelijkheid van dit hoger beroep.
      Ook overigens ziet de Raad geen beletselen om appellant in zijn hoger beroep te ontvangen.
    
    
    
      Met betrekking tot hetgeen partijen ten gronde verdeeld houdt, overweegt de Raad
      het volgende.
    
    
    
      Ingevolge artikel 51, eerste lid aanhef en onder a, van de Abw wordt onder
      vermogen verstaan de waarde van de bezittingen waarover de alleenstaande of het
      gezin bij de aanvang van de bijstandsverlening beschikt of redelijkerwijs kan
      beschikken, verminderd met de op dat tijdstip aanwezige schulden.
    
    
    
      In zijn uitspraak van 7 maart 2000, nummer 98/3752 NABW, heeft de Raad reeds tot
      uitdrukking gebracht dat er mede gezien de parlementaire geschiedenis van
      artikel 51 van de Abw geen aanleiding bestaat om de op grond van de oude ABW
      ontwikkelde jurisprudentie, in zoverre het gaat om het in aanmerking nemen van
      schulden bij de vaststelling van de omvang van een vermogen bij de aanvang van
      de bijstandsverlening, niet tot richtsnoer te nemen bij de toepassing van deze bepaling.
    
    
    
      Dit houdt in dat voor de toepassing van dat voorschrift met schulden eerst dan
      rekening kan worden gehouden, indien het bestaan daarvan in voldoende mate
      aannemelijk is geworden en voorts is komen vast te staan dat aan die schuld
      daadwerkelijk een verplichting tot terugbetaling is verbonden.
    
    
    
      In het kader van de WSF is de verplichting tot aflossing door de debiteur
      gedurende de zogeheten aflosfase mede afhankelijk van diens draagkracht uit
      inkomen, waarbij nihilstelling mogelijk is, en de schuld in elk geval tenietgaat
      bij het einde van de aflosfase.
      Of aan de studieschuld van gedaagde daadwerkelijk een verplichting tot
      terugbetaling is verbonden, stond derhalve ten tijde in geding nog onvoldoende vast.
    
    
    
      Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is de Raad, anders dan de rechtbank, dan
      ook van oordeel dat appellant bij de vaststelling van het vermogen van gedaagde
      terecht de studieschuld van betrokkene buiten beschouwing heeft gelaten.
      De Raad merkt in dit verband nog op, dat de omstandigheid dat enkele medewerkers
      van SZW als hun mening kenbaar hebben gemaakt dat studieschulden mogen worden
      gesaldeerd met het vermogen, aan het vorenstaande niet afdoet.
    
    
    
      Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen komt de aangevallen uitspraak voor
      vernietiging in aanmerking.
      Hierin ligt tevens besloten dat het beroep van gedaagde tegen het bestreden
      besluit van 8 november 1996 alsnog ongegrond moet worden verklaard.
    
    
    
      De Raad acht ten slotte geen termen aanwezig om toepassing te geven aan het
      bepaalde in artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    
    III BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het beroep van gedaagde tegen het besluit van appellant van 8 november
      1996 alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr J.G. Treffers als voorzitter en mr G.A.J. van den Hurk en
      mr drs N.J. van Vulpen-Grootjans als leden, in tegenwoordigheid van mr P.C. de
      Wit als griffier en uitgesproken in het openbaar op 2 mei 2000.
    
    
    (get.) J.G. Treffers.
    
    (get.) P.C. de Wit.
    
    
      HL
      105