ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7043, Centrale Raad van Beroep, 01-05-1997, 96/2809 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-05-01 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Bij voorwaardelijk strafontslag gestelde voorwaarde dat betrokkene zich niet schuldig zal maken aan soortgelijk of enig ander plichtsverzuim is gericht op toekomstig handelen van ambtenaar. In verband met alcoholverbruik tijdens diensttijd was door het administratief orgaan besloten betrokkene bij wijze van disciplinaire maatregel de straf van voorwaardelijk ontslag op te leggen. Ten tijde van de uitreiking van dit besluit onder diensttijd werd wederom geconstateerd dat betrokkene onder invloed van alcohol was met als gevolg dat het administratief orgaan tot tenuitvoeringlegging van voormelde straf overging. Ten onrechte naar het oordeel van de Raad. De bij een voorwaardelijk strafontslag gestelde voorwaarde dat de betrokken ambtenaar zich niet schuldig zal maken aan een soortgelijk of enig ander plichtsverzuim is gericht op toekomstig handelen van de ambtenaar. Beoogd wordt dat deze, onder dreiging van ontslag, meerbedoeld plichtsverzuim achterwege laat. Daarvan was in casu geen sprake.

96/2809 AW                                          O
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
    [appellant], wonende te [woonplaats], appellant,
  
  en
  
  
    de Korpsbeheerder van de politieregio Zuid-Holland-Zuid,
    gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Namens appellant is op bij aanvullend beroepschrift
    aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen de door de
    Arrondissementsrechtbank te Dordrecht op 9 februari 1996 onder
    nr. AWB 94/1343 gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt
    verwezen.
  
  
  Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
    De gemachtigde van appellant heeft bij diverse brieven nadere
    stukken aan de Raad doen toekomen.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van 10 april 1997, waar
    appellant is verschenen bij gemachtigde T.H. ten Wolde,
    medewerkster individuele belangenbehartiging bij de Algemene
    Christelijke Politiebond CNV. Gedaagde heeft zich laten
    vertegenwoordigen door E.A.C. Sankalla, werkzaam bij de
    politieregio Zuid-Holland-Zuid.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
  
    Appellant is in 1972 in dienst getreden bij de voormalige
    meldkamer van de Rijkspolitie district [district]; na een
    heupoperatie in 1988 is hij in 1989 gedeeltelijk afgekeurd en
    nadien voor 50% blijven werken. Vanaf begin 80-er jaren heeft
    bij appellant een drankprobleem gespeeld; vaak ging het lange
    tijd goed, waarna een terugval plaatsvond. Van omstreeks eind
    1988 tot 1993 had appellant het alcoholprobleem in de
    werksituatie onder controle.
    Op 13 november 1993 is geconstateerd dat appellant onder
    invloed van alcohol was tijdens zijn dienstverrichting. Bij
    brief van 4 maart 1994 heeft appellant terzake een
    waarschuwing gehad van de korpschef.
    Op 19 maart 1994 heeft appellant zich ziek gemeld, waarbij
    bleek dat dit te wijten was aan overmatig alcoholgebruik.
    Dit heeft geleid tot gedaagdes besluit van 14 april 1994,
    waarbij appellant schuldig is bevonden aan ernstig
    plichtsverzuim en hem met toepassing van artikel 77, eerste
    lid, onder i, van het Besluit algemene rechtspositie politie
    (Barp) de straf van ontslag uit zijn functie van medewerker
    meldkamer is opgelegd. Daarbij is bepaald dat die straf niet
    ten uitvoer zal worden gelegd, indien appellant zich tot 1 mei
    1996 niet schuldig zou maken aan soortgelijk plichtsverzuim,
    noch aan enig ander plichtsverzuim.
  
  
  
    Het besluit van 14 april 1994 is door de chef van de meldkamer
    op 20 april 1994 om 23.00 uur tijdens appellants dienst op de
    meldkamer aan appellant uitgereikt. Aansluitend aan die
    uitreiking is door de chef geconstateerd dat appellant onder
    invloed van alcohol verkeerde.
  
  
  
    Bij besluit van 1 juli 1994 heeft gedaagde geconstateerd dat
    appellant zich op 20 april 1994 opnieuw schuldig heeft gemaakt
    aan ernstig plichtsverzuim en meegedeeld appellant "te
    straffen met ongevraagd ontslag uit zijn functie van
    medewerker meldkamer van politie Zuid-Holland-Zuid, per 14
    april 1994, zulks met tenuitvoerlegging per 1 juli 1994".
    Bij beslissing op bezwaar van 16 september 1994 is - met
    dezelfde bewoordingen als hiervoor weergegeven - het besluit
    van 1 juli 1994 gehandhaafd.
    Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank appellants
    beroep ongegrond verklaard.
  
  
  
    Uit de gedingstukken en het verhandelde ter zitting blijkt dat
    in het onderhavige geval sprake was van een samenloop van
    omstandigheden: het tijdens de avonddienst op 20 april 1994
    uitreiken van het besluit van 14 april 1994, waarbij appellant
    de straf van voorwaardelijk ontslag werd opgelegd, en de
    constatering tijdens diezelfde avonddienst van nieuw
    plichtsverzuim, te weten het onder invloed van alcohol dienst
    verrichten.
  
  
  
    De gemachtigde van gedaagde heeft - desgevraagd - ter zitting
    verklaard dat met gedaagdes besluit van 16 september 1994,
    waarbij appellant is gestraft met ongevraagd ontslag per 14
    april 1994 met tenuitvoerlegging per 1 juli 1994, zeker niet
    is bedoeld terzake van het op 20 april 1994 geconstateerde
    plichtsverzuim een nieuw besluit, inhoudende de straf van
    onvoorwaardelijk ontslag, te nemen. De gemachtigde heeft
    toegelicht dat met het besluit van 1 juli 1994 en de
    beslissing op bezwaar van 16 september 1994 is beoogd de in
    het besluit van 14 april 1994 opgelegde voorwaardelijke straf
    van ontslag tenuitvoer te leggen.
  
  
  De Raad overweegt het volgende.
  
  
    Zoals de Raad al eerder te kennen heeft gegeven in zijn
    uitspraak van 16 april 1991 (TAR 1991, 125) is de bij een
    voorwaardelijk strafontslag als dat van 14 april 1994 gestelde
    voorwaarde dat de betrokken ambtenaar zich niet schuldig zal
    maken aan soortgelijk of enig ander (relevant) plichtsverzuim
    naar haar bewoordingen, aard en strekking gericht op
    toekomstig handelen van die ambtenaar. Beoogd wordt dat deze,
    onder de dreiging van ontslag, meerbedoeld plichtsverzuim
    achterwege zal laten.
  
  
  
    In aanmerking genomen dat bij appellant aansluitend aan de
    uitreiking van het besluit van 14 april 1994 op 20 april 1994
    geconstateerde invloed van alcohol tijdens werktijd het gevolg
    was van voordien, vóór de uitreiking van laatstbedoeld
    besluit, genuttigde alcolholhoudende drank, kan naar het
    oordeel van de Raad van het bij appellant op 20 april 1994
    geconstateerd onder invloed verkeren niet worden gezegd dat
    sprake is van een door appellant na de bekendmaking van het
    besluit van 14 april 1994 gepleegd soortgelijk dan wel ander
    relevant plichtsverzuim als bedoeld in het besluit van 14
    april 1994.
  
  
  
    Gelet op het vorenoverwogene kan naar 's Raads oordeel niet
    worden gezegd dat aan de voorwaarde voor het ten uitvoer
    leggen van het aan appellant bij besluit van 14 april 1994
    opgelegde voorwaardelijk strafontslag is voldaan, zodat
    gedaagde niet bevoegd was om uitvoering te geven aan dat
    besluit.
  
  
  
    Anders dan gedaagde en de rechtbank ziet de Raad aan het
    voorgaande niet afdoen dat appellant reeds eerder, onder meer
    in hogervermelde brief van 4 maart 1994, was gewaarschuwd dat
    een herhaling van de constatering van een tijdens werktijd
    onder invloed van alcohol verkeren zou kunnen leiden tot
    ontslag. Nu gedaagde nadien heeft besloten tot het ter zake
    van geconstateerd alcoholgebruik opleggen van een
    voorwaardelijk strafontslag, komt aan evenbedoelde
    waarschuwing naar de opvatting van de Raad in casu geen
    afzonderlijke betekenis meer toe.
  
  
  
    Het vorenstaande houdt in dat het besluit van 16 september
    1994 niet in stand kan blijven. De Raad heeft in casu tevens
    aanleiding gezien om het primaire besluit van 1 juli 1994 met
    toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene wet
    bestuursrecht eveneens te vernietigen.
  
  
  
    Gelet op het hiervoor overwogene is er aanleiding om met
    toepassing van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht
    gedaagde te veroordelen in de kosten van appellant, welke zijn
    begroot op f 1.420,-  als kosten van verleende rechtsbijstand
    in eerste aanleg en op f 1.420,- als zodanige kosten in hoger
    beroep.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    Verklaart het inleidend beroep alsnog gegrond en vernietigt
    het bestreden besluit;
    Vernietigt gedaagdes primaire besluit van 1 juli 1994;
    Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in
    eerste aanleg en in hoger beroep tot een bedrag groot f
    2.840,-, te betalen door de politieregio Zuid-Holland-Zuid;
    Bepaalt dat de politieregio Zuid-Holland-Zuid aan appellant de
    door hem in eerste aanleg en in hoger beroep betaalde
    griffierechten van f 500,- vergoedt.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr W. van den Brink als voorzitter en mr
    Ch. de Vrey en mr W.D.M. van Diepenbeek als leden, in
    tegenwoordigheid van mr A.H. Beijer als griffier en
    uitgesproken in het openbaar op 1 mei 1997.
  
  
  
  
  
  (get.) W. van den Brink.
  
  
  
  
  (get.) A.H. Beijer.
  
  
  
  
  
    HD
    22.04