ECLI:NL:GHSHE:2025:3806, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 13-11-2025, 20-002642-24
Gerechtshof 's-Hertogenbosch — Uitspraak 
Datum: 2025-11-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel ex artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht

Parketnummer	: 20-002642-24 (OWV)
  Uitspraak	: 13 november 2025
  
    TEGENSPRAAK
  
  
    Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
    ’s-Hertogenbosch 
    
    
      gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ‘s-Hertogenbosch, van 30 september 2024 op de vordering tot oplegging van de maatregel tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel ex artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht, in de zaak met parketnummer 01-993248-18 tegen: 
    
    
  
  
    
      [verdachte] ,
    
      geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1981, 
      wonende te [adres] .
    
    
    
    
      
        Hoger beroep
      
    
    
    
      Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel vastgesteld op een bedrag van € 249.426,00 en aan de betrokkene een betalingsverplichting opgelegd voor een bedrag van € 224.483,40.
    
    
    
      Daarnaast heeft de rechtbank de duur van de gijzeling – die met toepassing van artikel 6:6:25 van het Wetboek van Strafvordering ten hoogste kan worden gevorderd – vastgesteld op 1080 dagen.
    
    
    
      Van de zijde van de betrokkene is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.
    
    
    
    
      
        Onderzoek van de zaak
      
    
    
    
      Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg. 
    
    
    
      Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de betrokkene naar voren is gebracht.
    
    
    
      De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen. 
    
    
    
      De verdediging heeft – naar het hof begrijpt – primair bepleit dat het hof de ontnemingsvordering zal afwijzen en subsidiair verweren gevoerd betreffende
      de omvang van het wederrechtelijk verkregen voordeel en de omvang van de betalingsverplichting.
    
    
    
      
        Vonnis waarvan beroep
      
    
    
    
      Het hof verenigt zich met het vonnis van de rechtbank en met de gronden waarop dit berust en zal het vonnis derhalve bevestigen. Mede naar aanleiding van het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep zal het hof het vonnis op de hierna te vermelden wijze aanvullen.
    
    
    
    
      
        Gebruikte bewijsmiddelen
      
    
    
    
      De rechtbank heeft op pagina’s 3 en 4 van het vonnis waarvan beroep opgenomen dat het oordeel van de rechtbank dat de betrokkene wederrechtelijk verkregen voordeel heeft genoten, alsmede de omvang van het wederrechtelijk verkregen voordeel, blijkt uit de bewijsmiddelen. Deze bewijsmiddelen zijn door de rechtbank benoemd in het vonnis waarvan beroep en ingeval van het proces-verbaal van verhoor van [medeverdachte 1] d.d. 15 mei 2018, is de redengevende inhoud daarvan weergegeven in het vonnis waarvan beroep op p. 3 onderaan. Het betreft – naast voormeld proces-verbaal van verhoor – het onherroepelijke strafvonnis van de rechtbank jegens de betrokkene van 17 oktober 2019, met de daarbij gevoegde bewijsmiddelenbijlage en het rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel d.d. 25 mei 2021. Het hof schaart zich achter de bewijsvoering (bewijsmiddelen en overwegingen) van de rechtbank en de bewijsmiddelen zijn – al dan niet aangevuld door het hof – door het hof als bijlage aan dit arrest gehecht.
    
    
    
    
      
        Verweren hoger beroep 
      
    
    
    
      De raadsman van de betrokkene heeft ter terechtzitting in hoger beroep, in de kern bezien, de in eerste aanleg ten overstaan van de rechtbank gevoerde verweren herhaald en – samengevat, en op de gronden zoals nader verwoord in de ter terechtzitting in hoger beroep overgelegde pleitnota – het navolgende aangevoerd.
    
    
    
      De notities betreffende de verkoop van de chemicaliën (hierna: de notities) zijn onvoldoende duidelijk om als onderbouwing te dienen voor de ontnemingsvordering, zodat – naar het hof begrijpt en bij wijze van primair standpunt – de ontnemingsvordering dient te worden afgewezen. Uit de administratie en de verklaring van [medeverdachte 1] volgt bovendien dat er naast betrokkene andere afnemers waren, hetgeen tot een vermindering van het wederrechtelijk verkregen voordeel moet leiden. Indien al aannemelijk wordt geacht dat betrokkene wederrechtelijk voordeel heeft genoten, dan dient een andere verdeelsleutel te worden gehanteerd, in dier voege dat het voordeel over minimaal drie personen moet worden verdeeld, te weten de personen waarvan de rechtbank in het vonnis heeft geoordeeld dat zij samen met betrokkene een criminele organisatie vormden. Dit betreft [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] . In het verlengde daarvan geldt dat sprake was van een aanzienlijk aantal medeverdachten, zodat aanleiding bestaat om de betalingsverplichting verder te matigen. In dit verband heeft de raadsman nog gewezen op jurisprudentie die – in de visie van de raadsman – aanleiding geeft tot matiging van de betalingsverplichting. Tot besluit is betoogd dat de notities onvoldoende basis bieden voor het oordeel dat er ook in januari 2018 leveringen hebben plaatsgevonden en dat op grond van de notities evenmin kan worden vastgesteld wat er vanuit Polen naar Duitsland en vervolgens naar Nederland is getransporteerd. Een en ander dient ertoe te leiden dat de betalingsverplichting op nihil wordt gesteld, dan wel wordt gematigd, aldus de raadsman. 
      Het hof overweegt dienaangaande als volgt. 
    
    
    
      Naar het oordeel van het hof vinden de verweren van de verdediging hun weerlegging in de inhoud van de door de rechtbank gebezigde bewijsmiddelen, alsmede in de overwegingen van de rechtbank daaromtrent. In hetgeen de raadsman ter terechtzitting in hoger beroep bij pleidooi naar voren heeft gebracht, ziet het hof geen aanleiding om tot andere beschouwingen en/of (een) andere beslissing(en) te komen dan de rechtbank. 
    
    
    
      De betrokkene is bij vonnis van 17 oktober 2019 onherroepelijk door de rechtbank veroordeeld wegens – onder meer en samengevat weergegeven – deelname aan een criminele organisatie die tot oogmerk had het voorbereiden van Opiumwetdelicten, meer in het bijzonder is ten laste van betrokkene bewezenverklaard dat hij, kort gezegd, grote hoeveelheden chemicaliën bestemd voor de productie van drugs uit Polen heeft ingekocht, welke naar Nederland zijn getransporteerd. Het hof is thans als ontnemingsrechter in hoger beroep gebonden aan het eerdere onherroepelijke oordeel van de strafrechter in de hoofdzaak. De betrokkene heeft ten overstaan van het hof weliswaar ontkend dat hij enig wederrechtelijk voordeel heeft genoten uit voornoemde bewezenverklaarde feiten, doch die ontkenning is door hem op geen enkele wijze in hoger beroep nader handen en voeten gegeven. 
    
    
    
      In navolging van – en waar nodig in aanvulling op – de rechtbank overweegt het hof dat de rechtbank in het strafvonnis uitvoerige en door bewijsmiddelen gedragen en gestutte overwegingen heeft gewijd aan de rol van betrokkene bij de bewezenverklaarde inkoop van de chemicaliën uit Polen. Het hof sluit zich aan bij die overwegingen en volgt de rechtbank in haar oordeel dat betrokkene vanaf 1 januari 2018 de opdrachtgever was van alle transporten van voor de productie van drugs bestemde chemicaliën vanuit Polen, al dan niet via Duitsland, naar Nederland. De rechtbank heeft in het strafvonnis voorts overwogen dat er een duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband bestond tussen betrokkene en [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] , waarbij betrokkene gold als leidinggevende en opdrachtgever. In afwijking van het – ook in hoger beroep herhaalde – standpunt van de verdediging, heeft de rechtbank dit samenwerkingsverband niet als gelijkwaardig beschouwd en derhalve geen aanleiding gezien om de winst uit de transporten en opslag van chemicaliën (evenredig) over deze drie personen te verdelen. Het hof volgt de rechtbank in dit oordeel en ziet evenmin grond om tot een andere verdeling van het wederrechtelijk verkregen voordeel te komen. Met de rechtbank acht het hof het echter wel aannemelijk dat betrokkene voor de diensten van [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] kosten heeft gemaakt en het hof acht de in dat verband door de rechtbank toegepaste vermindering aannemelijk en redelijk. Van aanknopingspunten om op dit punt thans anders te oordelen, is niet gebleken. De omstandigheid dat er in de strafzaak – naast betrokkene en voornoemde personen – tevens andere verdachten naar voren zijn gekomen, brengt evenmin met zich mee dat tot een andere verdeling gekomen moet worden. De raadsman heeft in dit verband in de pleitnota nog diverse uitspraken benoemd, op grond waarvan de betalingsverplichting gematigd of op nihil gesteld kan worden. De door de raadsman geciteerde overwegingen zien erop dat de rechter de bevoegdheid en ruime vrijheid heeft om de betalingsverplichting in een voorkomend geval te matigen of op nihil te stellen. Het hof heeft de desbetreffende uitspraken bestudeerd en ziet – onder constatering van het feit dat de aan de genoemde zaken ten grondslag liggende feitencomplexen onvergelijkbaar zijn met de onderhavige zaak – in de aangehaalde jurisprudentie geen aanleiding om de betalingsverplichting in onderhavige zaak te matigen of op nihil te stellen.
    
    
    
      Het verweer dat de notities onvoldoende bruikbaar zijn om een ontnemingsberekening op te baseren, wordt eveneens door het hof verworpen. Naar het oordeel van het hof vormen de notities en de aan de hand daarvan gemaakte analyse van het Poolse onderzoeksteam – een en ander beschouwd in het licht van de overige bewijsmiddelen – een aannemelijke grondslag voor de berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel. Het verweer dat de notities of administratie onvoldoende basis zouden bieden voor de vaststelling dat er ook in januari 2018 leveringen hebben plaatsgevonden, kan evenmin slagen, nu uit overige bewijsmiddelen naar voren komt dat er in januari 2018 wel degelijk leveringen hebben plaatsgevonden. Het hof wijst in dat verband, in aanvulling op de rechtbank, in het bijzonder op de tot het bewijs gebezigde processen-verbaal van observaties, waaruit volgt dat er (in elk geval) op 5, 11, 15 en 24 januari 2018 leveringen hebben plaatsgevonden op het bedrijfsterrein van betrokkene. De betrokkene heeft in de strafzaak weliswaar betwist dat toen en aldaar sprake was van leveringen van chemicaliën, doch de rechtbank is dat standpunt – en zulks, in de visie van het hof, bovendien op goede gronden – gepasseerd, waarbij andermaal moet worden opgemerkt dat het oordeel van de rechtbank in de strafzaak in dezen in rechte vaststaat. 
    
    
    
      Uit de bewijsmiddelen en het vonnis van de rechtbank in de strafzaak volgt dat de bestellingen van de chemicaliën via een Pools transport, al dan niet via Duitsland, werden afgeleverd in Nederland, veelal op het bedrijfsterrein van de betrokkene. Uit het dossier komt verder het beeld naar voren dat de locatie in Duitsland door de organisatie werd gebruikt als opslagplaats op de route naar Nederland en diende als schakel om de transporten van de chemicaliën naar Nederland te faciliteren. Het door de raadsman benoemde vermoeden of veeleer de door hem geopperde mogelijkheid dat er onderweg van Polen naar Nederland tussentijds in Duitsland chemicaliën zijn afgeleverd, zodat onduidelijk is of en wat er uiteindelijk in Nederland aan de betrokkene is afgeleverd, is in de eerste plaats niet onderbouwd. Dat (een) eventuele levering(en) in Duitsland bovendien los gezien moet worden van betrokkene, zoals het verweer van de raadsman suggereert, wordt voorts niet door het hof gedeeld en is ook niet aannemelijk geworden. Integendeel, het hof wijst in dit verband in het bijzonder op een sms-bericht van [medeverdachte 2] naar de chauffeur van het transport die hem het adres van de desbetreffende locatie in Duitsland stuurt. Een paar minuten daarna belt [medeverdachte 2] naar een onbekende man en zegt hem dat de locatie van het transport is gewijzigd, omdat de garage vol zit en dat de baas daarnaast in Spanje zit. Later is gebleken dat [medeverdachte 2] contact heeft gehad met de man in Spanje. Het is hier dat het hof in herinnering roept dat de rechtbank in het strafvonnis (pagina’s 5-7), op grond van de bewijsmiddelen, omstandig heeft overwogen en geoordeeld dat de man in Spanje, de betrokkene is. 
    
    
    
      Het vorenstaande leidt aldus tot de slotsom dat de verweren van de verdediging niet slagen en mitsdien verwerpt het hof de verweren van de verdediging, in al hun onderdelen. 
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      Het hof:
    
    
    
      bevestigt het vonnis waarvan beroep, zulks met inachtneming van het vorenoverwogene. 
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Aldus gewezen door:
      mr. J.T.F.M. van Krieken, voorzitter,
      mr. M.C.C. van de Schepop en mr. Y. van Setten, raadsheren,
      in tegenwoordigheid van mr. T.S. Vos, griffier,
      en op 13 november 2025 ter openbare terechtzitting uitgesproken.
    
    
    
      Mr. van Setten voornoemd is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.