ECLI:NL:RBROT:2020:11340
Rechtbank ROT — Uitspraak 


RECHTBANK ROTTERDAM
zaaknummer: 7710320 CV EXPL 19-2911
uitspraak: 3 december 2020
vonnis van de kantonrechter, zitting houdende te Dordrecht,
in de zaak van:
de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
Hemmes Tandtechniek B.V.,
gevestigd te Dordrecht,
eiseres, verweerster in voorwaardelijke reconventie,
gemachtigde: mr. H.S. Memelink,
tegen
[gedaagde] , h.o.d.n. [handelsnaam] ,
wonende en handelende te [woonplaats gedaagde] ,
gedaagde, eiser in voorwaardelijke reconventie,
gemachtigde: mr. S. Kranendonk.
Partijen worden hierna aangeduid als ‘Hemmes’ en ‘ [gedaagde] ’.
1.
Het verloop van de procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
het tussenvonnis van 19 december 2019 en de daarin genoemde stukken;
de akte opgave getuigen van [gedaagde] ;
de akte bewijslevering van [gedaagde] ;
de antwoordakte van de zijde van Hemmes.
Het vonnis is nader bepaald op heden.
2.
De verdere beoordeling
2.1
In het tussenvonnis van 19 december 2019 is [gedaagde] in de gelegenheid gesteld om tegenbewijs te leveren tegen de voorshands bewezen geachte stelling van Hemmes dat partijen zijn overeengekomen dat [gedaagde] steeds 50% van de behandelingskosten aan Hemmes moet betalen.
2.2
[gedaagde] heeft schriftelijke verklaringen overgelegd van [naam 1] , zijn gemachtigde mr. S. Kranendonk, haar kantoorgenoot [naam 2] en [gedaagde] zelf. Hemmes heeft bij akte op deze overgelegde verklaringen gereageerd, maar geen bewijsstukken bijgevoegd. Geen van partijen heeft uiteindelijk getuigen laten horen door de rechter.
2.3
Vooropgesteld wordt het volgende. Een bewijsvermoeden zoals in het tussenvonnis van 19 december 2019 doet de bewijslast niet verschuiven. Het bewijsvermoeden houdt slechts in dat met de op dat moment in het geding gebrachte stukken in samenhang met de op dat moment al vaststaande feiten voldoende aannemelijk is dat het te bewijzen feit waar is. Nu moet daarom beoordeeld worden of - na nadere bewijslevering - nog steeds voldoende aannemelijk is dat partijen zijn overeengekomen dat [gedaagde] 50% van de behandelkosten moest betalen.
2.4
[naam 3] heeft een schriftelijke verklaring opgesteld, welke verklaring reeds door Hemmes in het geding was gebracht. [naam 3] heeft in zijn verklaring de door Hemmes gestelde afspraak bevestigd. [naam 2] en Kranendonk hebben nu echter verklaard dat zij - aanvankelijk ter voorbereiding van een getuigenverhoor - met [naam 3] hebben gesproken en dat [naam 3] in dat gesprek van zijn eerdere verklaring is teruggekomen. Nu zou [naam 3] hebben verklaard dat zijn eerste verklaring niet door hem zelf was opgesteld maar door Hemmes, dat tussen partijen geen duidelijke afspraken waren gemaakt en dat [gedaagde] meermaals tegen hem heeft geklaagd over de door Hemmes gefactureerde kosten. [naam 3] heeft [gedaagde] toen geadviseerd om te klagen bij Hemmes maar dat heeft hij pas na een aantal maanden gedaan.
2.5
Het voorgaande heeft tot gevolg dat aan de eerste verklaring van [naam 3] geen waarde meer toekomt. Hemmes wijst er weliswaar op dat [gedaagde] [naam 3] niet onder ede heeft laten verklaren, maar dat moet evenzoveel aan Hemmes zelf worden tegengeworpen. Het is immers Hemmes op wie de bewijslast rust. Bovendien is er ook nog de verklaring van [naam 1] dat [naam 3] in een gesprek met [gedaagde] en [naam 1] zou hebben bevestigd dat Hemmes alleen materiaalkosten in rekening mocht brengen met ‘een schepje er bovenop’.
2.6
[gedaagde] heeft zelf - kort weergegeven - verklaard dat hij met Hemmes had afgesproken dat hij alleen hoefde te betalen voor gebruikte materialen en dat [gedaagde] toen tegen Hemmes heeft gezegd dat hij zichzelf niet tekort moest doen. [gedaagde] heeft al snel geklaagd bij Hemmes over de hoogte van de facturen. In het laatste gesprek heeft Hemmes erkend dat hij al die tijd te veel heeft gerekend en heeft hij aangeboden om voor de laatste facturen een verdeling van 70-30 aan te houden, aldus [gedaagde] . Deze verklaring is consistent met hetgeen [gedaagde] gedurende de rest van de procedure heeft verklaard.
2.7
Bij deze stand van zaken is niet meer voldoende aannemelijk dat partijen zijn overeengekomen dat [gedaagde] 50% van de behandelkosten zou betalen. In het bijzonder kan niet met voldoende zekerheid worden uitgesloten dat tussen partijen geen duidelijke afspraken zijn gemaakt over de door [gedaagde] te betalen kosten. Dit geldt temeer nu Hemmes ook na het tussenvonnis niet heeft verklaard hoe de afspraak volgens hem nu precies tot stand is gekomen en zij ervoor heeft gekozen om [naam 3] niet als getuige te laten horen.
2.8
Het vorenstaande betekent dat Hemmes geen recht heeft op betaling van de door hem in het geding gebrachte facturen. Hemmes heeft geen subsidiair standpunt ingenomen en hij heeft ook niet gesteld welk deel van zijn vordering bestaat uit materiaalkosten. De vordering zal daarom in zijn geheel worden afgewezen.
2.9
Hemmes zal in conventie als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten worden veroordeeld. De voorwaarde voor de vordering in reconventie is niet vervuld, zodat niet op de vordering in reconventie hoeft te worden beslist. Gelet op de samenhang met de vordering in conventie bestaat geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding in reconventie.
3.
De beslissing
De kantonrechter
:
in conventie:
wijst de vordering af;
veroordeelt Hemmes in de proceskosten tot op heden aan de zijde van [gedaagde] vastgesteld op € 900,- aan vergoeding voor de kosten van de gemachtigde;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. R.R. Roukema en uitgesproken ter openbare terechtzitting.
371