ECLI:NL:RBDHA:2020:8427
Rechtbank DHA — Uitspraak 


uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats  Amsterdam
Bestuursrecht
zaaknummers: NL20.739 en NL20.740
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiser] , eiser/verzoeker (eiser),
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde:  [naam] ),
en
de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
(gemachtigde: [naam] ).
Procesverloop
Bij  besluit van 9 januari  2020 (het bestreden besluit)  heeft verweerder de aanvraag van eiser
tot het verlenen van een verblijfsvergunning  asiel voor bepaalde tijd  in de algemene
procedure afgewezen als ongegrond.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit  beroep ingesteld  en de voorzieningenrechter  verzocht
om een voorlopige  voorziening  te treffen.
Het onderzoek ter zitting  heeft plaatsgevonden op 21 januari 2020. Eiser is verschenen,
bijgestaan door zijn  gemachtigde. Als tolk is verschenen [naam] .  Verweerder heeft zich
laten vertegenwoordigen door zijn  gemachtigde.
Overwegingen
De asielaanvragen van eiser
1. Eiser heeft op 19 november 2015 een eerste asielaanvraag gedaan. Hieraan heeft
eiser ten grondslag  gelegd dat hij  [naam] is,  geboren in  Irak. Toen hij  twee jaar oud
was, is hij  naar Iran vertrokken met zijn  ouders. Hij is niet gedocumenteerd en niet in het
bezit is van een nationaliteit.  Hij heeft in Iran problemen gekregen met de Iraanse politie
omdat hij  werd gezien als opposant van Ahmedinejad. Deze aanvraag heeft verweerder
afgewezen bij  besluit van 11 april 2017,  dat in rechte vast staat met de uitspraak van de
Afdeling  Bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 23 augustus 2018.
2. Op 22 december 2018 heeft eiser een opvolgende  aanvraag ingediend.  Hij heeft
daarbij aangegeven te vrezen voor vervolging  in Iran vanwege zijn  bekering tot het
christendom. Verder heeft hij stukken overgelegd ter onderbouwing  van zijn  Iraanse
nationaliteit.
Het besluit van verweerder
3. Verweerder heeft eisers aanvraag afgewezen als kennelijk  ongegrond. Omdat eiser
originele  documenten heeft overgelegd ter onderbouwing  van zijn  Iraanse nationaliteit,  gaat
verweerder daar nu van uit. Uit deze documenten volgt  verder dat eiser in de vorige
procedure opzettelijk  misleidende  informatie over zijn  naam, geboortedatum,
geboorteplaats, nationaliteit  en herkomst heeft gegeven. Die misleiding  is volgens
verweerder van dusdanige aard dat de overige relevante elementen ook als ongeloofwaardig
moeten worden aangemerkt. De problemen met de Iraanse politie,  waar eiser bij zijn  eerste
aanvraag over verklaarde, acht verweerder bovendien onlosmakelijk  verbonden met eisers
herkomst. Eisers bekering acht verweerder ook niet geloofwaardig. Dat hij  daadwerkelijk
afstand heeft genomen van de islam en dat bij  eiser sprake is van een oprechte bekering tot
het christendom die is gebaseerd op een diepgewortelde overtuiging  gelooft verweerder niet.
Het beroep tegen het besluit
4. Eiser is het hier niet mee eens. Hij vindt  dat verweerder de problemen met de
politie  in Iran ten onrechte niet heeft beoordeeld. Volgens eiser zijn  deze problemen in de
eerste procedure nooit op geloofwaardigheid  beoordeeld en staan ze los van zijn  herkomst.
Dat eiser vanwege deze problemen geen risico  op vervolging  of ernstige schade loopt,  heeft
verweerder daarmee onvoldoende gemotiveerd. Ook vindt  eiser dat verweerder zijn
bekering ten onrechte niet geloofwaardig  heeft geacht. Hij heeft een persoonlijk  en
invoelbaar  verhaal verteld. Uit de besluitvorming  blijkt  dat verweerder zich niet wil laten
overtuigen. Eiser gaat verder in zijn  beroepschrift in op verschillende  tegenwerpingen van
verweerder.
Het oordeel van de rechtbank
5. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende heeft gemotiveerd waarom
hij  niet is ingegaan op de problemen die eiser met de Iraanse politie  betoogt te hebben
gehad. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt. Eiser heeft in zijn  eerste asielprocedure de
volgende personalia opgegeven:
[naam] ,
geboren op [geboortedatum] in [geboorteplaats] ,
stateloos.
In deze procedure is gebleken dat eisers personalia als volgt  zijn:
[naam] ,
geboren op [geboortedatum] in [geboorteplaats] ,
van Iraanse nationaliteit.
Eiser heeft niet betwist dat hij  (onder andere) hierover valse informatie  heeft verschaft.
Verweerder heeft zich op het standpunt mogen stellen dat, doordat eiser op deze belangrijke
punten misleidende  informatie  heeft verschaft, de overige relevante elementen van deze
aanvraag ook als ongeloofwaardig  kunnen worden gezien. Hij heeft hierbij  kunnen
verwijzen  naar Werkinstructie 2014/10,  waarin staat dat in  sommige gevallen een verdere
toets stopt bij  het verstrekken van onjuiste  gegevens. Dat is volgens de werkinstructie het
geval als de misleiding  van dusdanige  aard is dat het gehele asielrelaas als ongeloofwaardig
moet worden aangemerkt, zoals wanneer een vreemdeling  eerder een aanvraag heeft
ingediend  onder een andere naam.
Verweerder heeft zich dan ook op het standpunt mogen
stellen dat van een dergelijke  situatie sprake is. Eisers betoog dat hij  weliswaar heeft
gelogen over zijn  identiteit  en nationaliteit,  maar dat dat verweerder niet ontslaat van zijn
verplichting  om ook de door hem naar voren gebrachte problemen in Iran op
geloofwaardigheid  te toetsen, slaagt dan ook niet. Of de in deze elementen vervatte
problemen verbonden zijn  met eisers herkomst kan daarom buiten  bespreking blijven.
6. Verweerder heeft zich verder op het standpunt mogen stellen dat eiser niet
geloofwaardig heeft verklaard over het afstand doen van de islam  en zijn  bekering tot het
christendom. Verweerder heeft daarbij mogen wijzen  op tegenstrijdige  verklaringen  die
eiser heeft afgelegd over de gelovigheid  van zijn  ouders. In het eerste gehoor in de eerste
procedure heeft eiser verklaard dat zijn  ouders niet gelovig  zijn,  maar doen alsof ze moslim
zijn  omdat ze in Iran wonen. In het gehoor opvolgende  aanvraag heeft eiser verklaard dat
zijn  ouders strenggelovige  moslims  zijn.  Eisers betoog dat hij  in de eerste procedure de
waarheid over zijn  familie  niet heeft verteld, omdat zijn  reisagent hem dit  had geadviseerd
heeft verweerder op goede gronden niet gevolgd.  Verweerder heeft verder mogen
tegenwerpen dat eiser wisselend heeft verklaard over het zich afkeren van de islam. Eiser
verklaart eerst tweemaal dat hij  vanaf zijn  20 e  gestopt is met het praktiseren van de islam,
tot ontevredenheid van zijn  vader die zich er uiteindelijk  wel bij  neerlegde.
Vervolgens
verklaart eiser dat hij  vanaf zijn  20 e  tot zijn  26 e  af en toe meedeed aan de ramadan en soms
ook ging bidden,  met name om zijn  vader tevreden te houden.
Ook heeft verweerder mogen
wijzen  op wisselende en tegenstrijdige  verklaringen  over het moment van omarming  van het
christendom. Eerst verklaart eiser herhaaldelijk  dat hij  na zijn  eerste kerkbezoek een heel
fijn  gevoel had en begreep dat hij  onderdeel was van een plan van God.
Later verklaart
eiser dat hij  eerder al zes maanden naar een mormoonse kerk was gegaan waar hij niets bij
voelde,
een katholieke  kerk waar hij niet welkom was
en een protestantse kerk in  Utrecht .
Dat eiser zijn  eerdere bezoeken niet eerder zou hebben genoemd omdat hij  ze niet relevant
vond doet niet af aan deze tegenstrijdigheid.  Verder heeft verweerder mogen tegenwerpen
dat eiser algemeen en summier verklaart over wat het voor hem betekende toen hij  met het
Christendom in  aanraking kwam. Eiser verklaart desgevraagd herhaaldelijk  dat dit geloof
hem van zijn  problemen  verlost, hij  vrede krijgt  en hij  zich herboren voelt en geen enkele
twijfel  heeft.
Daar spreekt geen diepgewortelde overtuiging  uit. Het betoog van eiser op de
zitting  dat het niet iedereen gegeven is om uitgebreid  te verklaren over dit soort innerlijke
processen doet niet af aan het feit dat verweerder wel van eiser mag verwachten dat hij
voldoende  inzicht  geeft in de motieven voor en het proces van bekering.
7. Het betoog van eiser dat verweerder ten onrechte van hem eist dat hij  aannemelijk
maakt dat hij  zich vanuit  een diepgewortelde overtuiging  heeft afgekeerd van de islam  volgt
de rechtbank niet. Eiser verklaart in het gehoor opvolgende  aanvraag dat hij  in Iran is
opgegroeid  onder strenggelovige  ouders. Het is verder niet in geschil  dat afvalligheid  in Iran
strafbaar en maatschappelijk  onacceptabel is. Verweerder mag dan verwachten dat eiser
inzicht  geeft in een weloverwogen keuze om zich van de islam af te keren. De rechtbank
verwijst hiervoor naar de uitspraak van de Afdeling  van 1 juli  2019
(ECLI:NL:RVS:2019:2072).
8. De brieven van eisers geloofsgenoten  [naam] en [naam] doen
evenmin af aan deze conclusie. Over zulke verklaringen  heeft de Afdeling  eerder
geoordeeld dat deze kunnen dienen ter staving van een gestelde bekering van een
vreemdeling,  maar dat zij  onverlet laten dat de vreemdeling  tegenover verweerder
overtuigende verklaringen  af moet kunnen leggen over zijn  bekering en het proces dat
daartoe heeft geleid.
9. De  aanvraag is terecht afgewezen als ongegrond. Het beroep is ongegrond.  Het
verzoek om een voorlopige  voorziening  zal worden afgewezen. Voor een
proceskostenveroordeling  bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank,
in de zaak NL20.739:
- verklaart het beroep ongegrond.
De voorzieningenrechter,
in de zaak NL20.740:
- wijst het verzoek af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.K. Mireku, (voorzieningen)rechter,  in aanwezigheid
van mr. B.V.A. Corstens, griffier.
Deze uitspraak is in het openbaar gedaan en bekendgemaakt op 24 januari 2020.
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan, voor zover wordt beslist op het beroep, hoger beroep worden
ingesteld  bij  de Afdeling  bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen  één week na de
dag van bekendmaking.
Mr. A.K. Mireku						B.V.A. Corstens
Rechter
Griffier
201710173/1/V1.
Paragraaf 3.2.3  van Werkinstructie 2014/10.
Rapport gehoor opvolgende aanvraag, p. 8.
Rapport gehoor opvolgende aanvraag, p. 9.
Rapport gehoor opvolgende aanvraag, p. 13.
Rapport gehoor opvolgende aanvraag, p. 15.
Rapport gehoor opvolgende aanvraag, p. 17.
Rapport gehoor opvolgende aanvraag, p. 18.
Rapport gehoor opvolgende aanvraag, p. 14-15.
Zie de uitspraak van 30 december 2016,  ECLI:NL:RVS:2016:3513.