ECLI:NL:CRVB:2020:1141
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 


19 517 PW
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Datum uitspraak: 26 mei 2020
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van
13 december 2018, 18/4384 (aangevallen uitspraak) en uitspraak op het verzoek om veroordeling tot vergoeding van schade
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
het college van burgemeester en wethouders van Vlaardingen (college)
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. K.M. van der Boor, advocaat, hoger beroep ingesteld. Appellant heeft voorts een verzoek om vergoeding van schade ingediend.
Het college heeft een verweerschrift ingediend.
Onder toepassing van artikel 8:57, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is een onderzoek ter zitting achterwege gebleven, waarna de Raad het onderzoek met toepassing van artikel 8:57, derde lid, van de Awb heeft gesloten.
OVERWEGINGEN
1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
1.1.
Appellant ontvangt bijstand op grond van de Participatiewet (PW).
1.2.
Bij besluit van 13 februari 2017 heeft het college de bijstand van appellant over de periode van 17 juli 2015 tot en met 31 augustus 2016 herzien en de over deze periode gemaakte kosten van bijstand tot een bedrag van € 4.486,40 van appellant teruggevorderd op de grond – voor zover van belang – dat appellant de op hem rustende inlichtingenverplichting heeft geschonden. Het college heeft in dit besluit ook aangekondigd dat de gereserveerde vakantietoeslag ter hoogte van € 104,55 niet aan appellant zal worden uitbetaald, maar in mindering zal worden gebracht op de vordering.
1.3.
Als wijze van invordering van de openstaande vorderingen van appellant heeft het college maandelijks € 20,- op de uitbetaling van de bijstand van appellant in mindering gebracht. Verder heeft het college in de maand mei 2018, zoals zichtbaar is geworden in de uitkeringsspecificatie van 30 mei 2018, de vakantietoeslag van € 579,13 niet aan appellant uitbetaald en op de terugvordering in mindering gebracht. Appellant heeft vervolgens tegen het niet uitbetalen van de vakantietoeslag een bezwaarschrift ingediend.
1.4.
Bij besluit van 9 juli 2018 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar ongegrond verklaard. Het college heeft aan de besluitvorming ten grondslag gelegd dat het college op grond van artikel 60, vierde lid, van de PW verplicht is om een openstaande schuld die is ontstaan als gevolg van schending van de inlichtingenverplichting in te vorderen door middel van verrekening met de bijstand.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3. In hoger beroep heeft appellant zich op de hierna te bespreken gronden tegen de aangevallen uitspraak gekeerd.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1.
Artikel 60, vierde lid, van de PW bepaalt dat indien de persoon van wie kosten van bijstand als bedoeld in de artikelen 58, eerste lid, van de PW worden teruggevorderd algemene bijstand ontvangt, het college die kosten met die algemene bijstand verrekent.
4.2.
Vaststaat dat appellant bijstand ontvangt en de kosten van bijstand als bedoeld in artikel 58, eerste lid, van de PW, over de periode van 17 juli 2015 tot en met 31 augustus 2016 worden teruggevorderd van appellant. Eveneens staat vast dat het college die kosten heeft verrekend door in 2017 de gereserveerde vakantietoeslag, alsmede maandelijks € 20,-, op de uitbetaling van de bijstand van appellant in mindering te brengen. Vervolgens heeft het college op gelijke wijze de gereserveerde vakantietoeslag in de maand mei 2018 op de uitbetaling van de bijstand van appellant in mindering gebracht. Gelet op het bepaalde in artikel 60, vierde lid, van de PW was het college gehouden hiertoe over te gaan.
4.3.
In tegenstelling tot wat appellant heeft aangevoerd, was geen sprake van een blokkering van de bijstand. Daarom faalt wegens gebrek aan feitelijke grondslag het in de beroepsgronden van appellant besloten liggende betoog dat de blokkering onrechtmatig is en hiermee de verrekening dus ook.
4.4.
Uit 4.1 tot en met 4.3 volgt dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. Voor toewijzing van het verzoek om veroordeling tot vergoeding van schade is gelet hierop geen grond aanwezig.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep:
bevestigt de aangevallen uitspraak;
wijst het verzoek om veroordeling tot vergoeding van schade af.
Deze uitspraak is gedaan door O.L.H.W.I. Korte, in tegenwoordigheid van R.B.E. van Nimwegen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 26 mei 2020.
(getekend) O.L.H.W.I. Korte
(getekend) R.B.E. van Nimwegen