ECLI:NL:GHAMS:2020:903
Gerechtshof AMS — Uitspraak 


afdeling strafrecht
parketnummer: 23-000861-19
datum uitspraak: 3 februari 2020
TEGENSPRAAK
Arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Midden-Nederland van 3 mei 2018 in de strafzaak onder parketnummer 05-215647-17 tegen
[verdachte]
,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1983,
adres: [adres].
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 20 januari 2020 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering, naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.
Namens de verdachte is hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door de verdachte en de raadsman naar voren is gebracht.
Vonnis waarvan beroep
Het hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en zal dit derhalve bevestigen behalve ten aanzien van de strafoplegging en de beslissing ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij, [benadeelde] – in zoverre zal het vonnis worden vernietigd – en met dien verstande dat het hof de verwijzing naar het onder 6 weergegeven bewijsmiddel als volgt aanvult:
Een geschrift als bedoeld in artikel 344, eerste lid, aanhef en onder 5 Wetboek van Strafvordering, te weten een verklaring van
[naam 1], arts-assistent SEH en
[naam 2], chirurg, d.d. 29 oktober 2017.
Oplegging van straf
De politierechter in de rechtbank Midden-Nederland heeft de verdachte voor het in eerste aanleg subsidiair ten laste gelegde bewezen verklaarde veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 80 uren, bij niet of niet naar behoren verrichten te vervangen door 40 dagen hechtenis, waarvan 20 uren subsidiair 10 dagen hechtenis voorwaardelijk met een proeftijd voor de duur van twee jaren, met aftrek.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het subsidiair ten laste gelegde zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 80 uren, bij niet of niet naar behoren verrichten te vervangen door 40 dagen hechtenis.
De raadsman heeft betoogd de straf zoals opgelegd door de politierechter te bevestigen.
Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.
De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van mishandeling, waardoor zwaar lichamelijk letsel is ontstaan bij het slachtoffer [benadeelde]. De verdachte heeft het slachtoffer meermaals tegen het hoofd geslagen. De verdachte heeft hierdoor een inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer en heeft het slachtoffer ernstig (blijvend) letsel toegebracht. Het feit dat de mishandeling heeft plaatsgevonden in het verkeer op de openbare weg, rekent het hof de verdachte aan. Dit soort geweld roept niet alleen bij het slachtoffer gevoelens van onveiligheid en angst op maar ook bij omstanders die er getuigen van zijn.
Het hof acht, alles afwegende, een taakstraf van na te melden duur passend en geboden.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 22c, 22d, 36f, 47, 63 en 300 van het Wetboek van Strafrecht.
Deze wettelijke voorschriften worden toegepast zoals geldend ten tijde van het bewezen verklaarde.
Vordering van de benadeelde partij [benadeelde]
De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 5.405,54, bestaande uit € 3.000,00 immateriële schade en € 2.405,54, materiële schade, te vermeerderen met wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 3.305,54, bestaande uit
€ 1.500,00, immateriële schade en € 1.805,54, materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering. Ter terechtzitting in hoger beroep is de vordering door de benadeelde partij verlaagd tot een bedrag van
€ 4.832,78
, bestaande uit
Immateriële schade
€ 3.000,00
Materiele schade
o Reis- parkeerkosten 	€    218,09
o Kaarten dance event	€      83,85
o Medicijnen		€      30,57
o Eigen risico		€    781,32
o Gehoorbescherming	€      19,95
o Sportschool 		€    135,00
o Telefoonkosten		€      25,00
o Gederfde inkomsten	€    400,00
o Overhemd
€    139,00
totaal materiële schade
€ 1.832,78
De advocaat-generaal heeft toewijzing van de gehele vordering van de benadeelde partij gevorderd.
De raadsman heeft aangevoerd dat de vordering voor wat betreft de immateriële schade gematigd dient te worden en doet daarbij een beroep op de eigen schuld van het slachtoffer.
Wat betreft de materiële schade heeft de raadsman ten eerste betoogd dat het bedrag voor de reis- en parkeerkosten dat nu in hoger beroep wordt gevorderd hoger is dan het op het ingediende formulier genoteerde bedrag van € 189,95. Ten tweede dient primair de € 139,00 voor het overhemd buiten beschouwing te worden gelaten, nu onvoldoende duidelijk is of het overgelegde bonnetje betrekking heeft op het overhemd dat het slachtoffer ten tijde van het incident aan had. Subsidiair dient dit bedrag te worden gematigd tot de dagwaarde. Tot slot heeft de raadsman aangevoerd dat de schadevergoedingsmaatregel in dit geval niet dient te worden opgelegd, nu de verdachte geen inkomsten heeft. Subsidiair heeft de raadsman verzocht de schadevergoedingsmaatregel slechts voor de helft van het toe te wijzen bedrag op te leggen nu sprake is van een tweetal verdachten.
Het hof overweegt als volgt.
Uit het onderzoek ter terechtzitting is het hof voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het subsidiair bewezen verklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade heeft geleden tot na te melden bedrag.
Met betrekking tot de immateriële schade overweegt het hof als volgt.
Artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek brengt, voor zover voor de beoordeling van belang, mee dat de benadeelde recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen immateriële schadevergoeding indien hij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk letsel heeft opgelopen. Bij de begroting van de naar billijkheid vast te stellen vergoeding voor immateriële schade dient de rechter rekening te houden met alle omstandigheden van het geval, waaronder de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de aansprakelijke te maken verwijt, alsmede in geval van letselschade, de aard van het letsel, de ernst van het letsel (waaronder de duur en de intensiteit), de verwachting ten aanzien van het herstel en de leeftijd van het slachtoffer. Hierbij moet de rechter rekening houden met de bedragen die door Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend.
De benadeelde partij heeft zwaar lichamelijk letsel, te weten gehoorschade in de vorm van chronische tinnitus, opgelopen en heeft uiteengezet welke impact het bewezenverklaarde op zijn persoonlijke leven heeft gehad en hoe hij ook nu nog, drie jaar na het incident, regelmatig met de gevolgen wordt geconfronteerd. Gelet op de onderbouwing van de vordering en de verwijzing naar vergelijkbare gevallen stelt het hof de door de benadeelde partij geleden
immateriële schade
overeenkomstig de vordering op voet van artikel 6:106 BW naar billijkheid vast op een bedrag van
€ 3.000,00
.
Voor zover door de verdediging een beroep wordt gedaan op de eigen schuld van het slachtoffer is dit onvoldoende aangegeven in concrete feiten en omstandigheden. Het gaat bovendien niet om de eigen schuld in relatie tot de aanrijding maar in het kader van de daarop volgende mishandeling.
Met betrekking tot de materiële schade overweegt het hof als volgt.
Wat betreft het schadebedrag ad
€ 139,00
betreffende het overhemd heeft de verdediging de vordering van de benadeelde partij gemotiveerd betwist en is het hof van oordeel dat de feiten en omstandigheden die tot toewijzing van dit deel van de vordering zouden kunnen leiden in onvoldoende mate zijn komen vast te staan. Dit deel van de vordering wordt
afgewezen
nu de niet-toewijsbaarheid niet volgt uit de beperkingen van het strafproces, de benadeelde partij genoegzaam in de gelegenheid is geweest zijn vordering te onderbouwen en de ongegrondheid van die vordering in voldoende mate is komen vast te staan.
Wat betreft het door de benadeelde partij gevorderde bedrag ad € 218,09 ten behoeve van reis- en parkeerkosten die de benadeelde partij heeft moeten maken voor diverse bezoeken aan zijn advocaat, de officier van justitie, rechterlijke instanties en medische instanties, overweegt het hof als volgt.
Reis- en telefoonkosten die worden gemaakt in het kader van de vorderingsprocedure en van het strafproces komen in aanmerking voor vergoeding in het kader van proceskosten in de zin van art. 592a Sv. De overige reiskosten zijn niet in het kader van de vorderingsprocedure gemaakt en vloeien voort uit het bewezen verklaarde feit. Het hof zal deze kosten, die naar hun omvang redelijk zijn, begroten op
€ 122,93
.
Nu de verdachte de vordering van de benadeelde partij voor wat betreft de resterende bedragen niet (gemotiveerd) heeft betwist, zal het hof uitgaan van de juistheid van de daaraan ten grondslag gelegde feiten en wordt de vordering voor wat betreft de
materiële schade
tot een bedrag van
€ 1.598,62
toegewezen.
Het hof zal de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna te noemen wijze om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed. Het hof ziet geen aanleiding overeenkomstig het verweer van de raadsman de schadevergoedingsmaatregel slechts voor de helft van het bedrag op te leggen.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de strafoplegging en de beslissing met betrekking tot de vordering van de benadeelde partij en doet in zoverre opnieuw recht.
Veroordeelt de verdachte tot een
taakstraf
voor de duur van
80 (tachtig) uren
, indien niet naar behoren verricht te vervangen door
40 (veertig) dagen hechtenis
.
Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van twee uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.
Vordering van de benadeelde partij [benadeelde]
Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde] ter zake van het subsidiair bewezen verklaarde tot het bedrag van
€ 4.598,62 (vierduizend vijfhonderdachtennegentig euro en tweeënzestig cent) bestaande uit € 1.598,62 (duizend vijfhonderdachtennegentig euro en tweeënzestig cent) materiële schade en € 3.000,00 (drieduizend euro) immateriële schade, waarvoor de verdachte met de mededader(s) hoofdelijk voor het gehele bedrag aansprakelijk is
,
vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening
.
Wijst de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor het overige af.
Verwijst de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten.
Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde], ter zake van het subsidiair bewezen verklaarde een bedrag te betalen van € 4.598,62 (vierduizend vijfhonderdachtennegentig euro en tweeënzestig cent) bestaande uit € 1.598,62 (duizend vijfhonderdachtennegentig euro en tweeënzestig cent) materiële schade en € 3.000,00 (drieduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.
Bepaalt de duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden toegepast op 55 (vijfenvijftig) dagen, met dien verstande dat de toepassing van die gijzeling de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet opheft. Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte of zijn mededader(s) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.
Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële en de immateriële schade op 29 oktober 2017.
Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene.
Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. M. Jurgens, mr. A.D.R.M. Boumans en mr. J.D.L. Nuis, in tegenwoordigheid van mr. N.E.M Keereweer, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 3 februari 2020.
=========================================================================
[…]