ECLI:NL:RBGEL:2018:2529
Rechtbank GEL — Uitspraak 


RECHTBANK GELDERLAND
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: AWB 18/1269
uitspraak van de enkelvoudige kamer van
in de zaak tussen
[eiser], eiser
(gemachtigde: ing. H.W. Bijsterbosch),
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Beuningen
, verweerder.
Procesverloop
Bij besluit van 1 september 2017 (het primaire besluit) heeft verweerder het verzoek van eiser om tegemoetkoming in planschade afgewezen.
Bij besluit van 25 januari 2018 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 28 mei 2018. Eiser en zijn gemachtigde zijn verschenen. Verweerder is niet verschenen.
Overwegingen
De voor de uitspraak van belang zijnde artikelen zijn opgenomen in de bijlage bij de uitspraak.
1. De rechtbank gaat uit van de volgende feiten. Eiser heeft op 8 maart 2005 de woning met bijbehorend perceel [perceel] in eigendom verkregen. Eiser heeft de woning voor één derde deel geërfd van zijn vader en voor twee derde deel heeft hij de woning verkregen van de overige erfgenamen door aan hen daarvoor een bedrag te betalen. Dit is vastgelegd in de notariële akte van levering van 8 maart 2005.
Verweerder heeft op 17 januari 2017 de aanvraag van eiser ontvangen voor een tegemoetkoming in planschade als bedoeld in artikel 6.1 van de Wet ruimtelijke ordening (Wro). Eiser stelt planschade te lijden ten gevolge van de vaststelling van het bestemmingsplan “Keizershoeve II Ewijk” waardoor het mogelijk is geworden een woonwijk met aanhorigheden op te richten ten noordoosten van het perceel van eiser.
2. Verweerder heeft aan het primaire besluit het rapport van bureau TOG Nederland Zuid b.v. (hierna: TOG) van 27 juli 2017 ten grondslag gelegd.
TOG heeft in het advies een vergelijking gemaakt tussen het oude bestemmingsplan “Buitengebied Ewijk”, dat is vastgesteld op 19 februari 1974, goedgekeurd door Gedeputeerde Staten van Gelderland en onherroepelijk geworden op 11 augustus 1977 en het nieuwe bestemmingsplan “Keizershoeve II Ewijk”. Het nieuwe bestemmingsplan is op 2 juli 2013 vastgesteld, in werking getreden op of omstreeks 25 oktober 2013 (hierna: peildatum) en op 12 maart 2014 onherroepelijk geworden.
TOG heeft de waarde van het pand op de peildatum vastgesteld op € 340.000 en na de planologische ontwikkeling op € 323.000. De waardevermindering bedraagt in dit geval
€ 17.000.
TOG heeft vervolgens beoordeeld of de planologische wijziging voor eiser voorzienbaar was. Indien daarvan sprake is komt de schade niet voor vergoeding in aanmerking.
TOG heeft vastgesteld dat eiser door vererving voor één derde deel eigenaar is geworden van de woning. Vererving kan worden beschouwd als eigendomsverkrijging onder algemene titel. TOG heeft aangegeven dat de voorzienbaarheid in het geval van eigendomsverkrijging onder algemene titel dient te worden beoordeeld naar het moment dat de erflater de koopverplichting aanging. Dat is 24 maart 1977 (na ruilverkaveling). Toentertijd waren de plannen niet voorzienbaar. Daarom heeft TOG geadviseerd dat voor het geërfde deel geen actieve risicoaanvaarding kan worden tegengeworpen.
Voor de overige delen heeft TOG geadviseerd wel actieve risicoaanvaarding tegen te werpen omdat eiser voor de eigendomsverwerving daarvan de andere erfgenamen heeft moeten uitkopen. Dat moet volgens TOG worden gezien als verkrijging onder bijzondere titel. Op de datum van de levering, 8 maart 2005, bestond volgens TOG voor eiser voldoende aanleiding om rekening te houden met de kans dat de planologische situatie in de omgeving van het perceel in ongunstige zin kon gaan veranderen. Daarom is in zoverre sprake van voorzienbaarheid.
TOG is daarom tot de conclusie gekomen dat van de € 17.000 twee derde deel niet voor vergoeding in aanmerking komt. Dan resteert een schadebedrag van € 5.666,67.
Het verzoek om een tegemoetkoming moet echter worden afgewezen omdat dit bedrag lager is dan het bedrag van het normaal maatschappelijk risico dat in mindering wordt gebracht op het schadebedrag. TOG heeft aangegeven dat al bij hantering van het wettelijke minimale normaal maatschappelijk risico van 2% van de waarde van de woning, dat is hier
€ 6.800, het schadebedrag lager is. Daarom heeft TOG verweerder geadviseerd het verzoek van eiser af te wijzen. Verweerder heeft het advies van TOG gevolgd.
3. Eiser betoogt dat verweerder er ten onrechte vanuit is gegaan dat deels sprake is van eigendomsverkrijging onder bijzondere titel. Uit de akte van verdeling van het perceel volgt volgens eiser dat sprake is van eigendomsverkrijging onder algemene titel. Daarom is in het geheel geen sprake van actieve risicoaanvaarding.
3.1.
De rechtbank volgt het betoog van eiser niet. Eiser heeft slechts de volledige eigendom van het perceel, naast het door hem geërfde deel, verkregen op basis van een akte van verdeling en levering en na betaling van een koopsom aan de andere erfgenamen. Dit betekent naar het oordeel van de rechtbank dat eiser die eigendom meerendeels heeft verkregen onder bijzondere titel. Het betoog dat de notariële akte niet als een koopovereenkomst of leveringsakte kan worden gezien maar als compensatie voor overbedeling volgt de rechtbank niet. In de akte wordt immers in hoofdstuk II gesproken over het leveren van de eigendom aan eiser en een betaling daarvoor aan de overige erfgenamen. Dat betekent dat verweerder terecht heeft overwogen dat in zoverre sprake is van verkrijging onder bijzondere titel. Zie voor een vergelijkbare zaak bijvoorbeeld de procedure bij de Afdeling die heeft geleid tot de tussenuitspraak van 23 november 2016, ECLI:NL:RVS:2016:3134, rechtsoverweging 6.1, en de einduitspraak van 9 augustus 2017, ECLI:NL:RVS:2017:2145. De beroepsgrond slaagt niet.
4.	Daarnaast betoogt eiser dat als slechts één derde deel van de onroerende zaak van eiser wordt betrokken bij de schadebegroting, het niet redelijk is om wel voor het geheel het maatschappelijk risico in mindering te brengen.
4.1.
De rechtbank volgt het betoog van eiser niet. Artikel 6.2, tweede lid, aanhef en onder b, van de Wro, voor zover hier van belang, bepaalt dat van schade in de vorm van een vermindering van de waarde van een onroerende zaak in ieder geval voor rekening van de aanvrager blijft: een gedeelte gelijk aan twee procent van de waarde van de onroerende zaak onmiddellijk voor het ontstaan van de schade.
Uit dit artikel blijkt dat het uitgangspunt de gehele waarde van de woning is, voor het ontstaan van de schade. Bij de vaststelling van het normaal maatschappelijk risico is het niet van belang of de woning voor een deel onder algemene of bijzondere titel is verkregen danwel of en zoja, in welke mate sprake is van voorzienbaarbaarheid. De beroepsgrond slaagt niet.
5.	Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L. van Gijn, rechter, in tegenwoordigheid van
mr. M.H. Dijkman, griffier.
De beslissing is in het openbaar uitgesproken op:
Griffier
rechter
Afschrift verzonden aan partijen op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Als hoger beroep is ingesteld, kan bij de voorzieningenrechter van de hogerberoepsrechter worden verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening of om het opheffen of wijzigen van een bij deze uitspraak getroffen voorlopige voorziening.
Bijlage
Ingevolge artikel 6.1, eerste lid, van de Wet ruimtelijke ordening (Wro) kennen burgemeester en wethouders degene die in de vorm van een inkomensderving of een vermindering van de waarde van een onroerende zaak schade lijdt of zal lijden als gevolg van een in het tweede lid genoemde oorzaak, op aanvraag een tegemoetkoming toe, voor zover de schade redelijkerwijs niet voor rekening van de aanvrager behoort te blijven en voor zover de tegemoetkoming niet voldoende anderszins is verzekerd.
Ingevolge artikel 6.1, tweede lid, aanhef en onder a, van de Wro is een bepaling van een bestemmingsplan een oorzaak, als bedoeld in het eerste lid.
Ingevolge artikel 6.2, eerste lid, van de Wro blijft binnen het normale maatschappelijke risico vallende schade voor rekening van de aanvrager.
Ingevolge artikel 6.2, tweede lid, aanhef en onder b, van de Wro, voor zover thans van belang, blijft van schade in de vorm van een vermindering van de waarde van een onroerende zaak in ieder geval voor rekening van de aanvrager: een gedeelte gelijk aan twee procent van de waarde van de onroerende zaak onmiddellijk voor het ontstaan van de schade.