ECLI:NL:CRVB:2019:3591
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 


17
6450 ZW
Datum uitspraak: 31 oktober 2019
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van
15 augustus 2017, 17/384 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. A.C. Cornelisse, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 19 september 2019. Appellant is niet  verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door H. ten Brinke.
OVERWEGINGEN
1.1.
Het Uwv heeft met ingang van 18 februari 2003 aan appellant een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend die sinds 16 april 2013 is gebaseerd op een mate van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%. Appellant werd met zijn beperkingen in staat geacht de functies van wikkelaar, productiemedewerker voedingsmiddelen, productiemedewerker industrie en medewerker tuinbouw te vervullen. Appellant heeft zich op 2 juni 2016 ziek gemeld met knieklachten, klachten aan arm en schouder en zichtklachten. Hij ontving op dat moment ook een uitkering op grond van de Werkloosheidswet.
1.2.
Op 6 juli 2016 heeft appellant het spreekuur bezocht van een verzekeringsarts. Deze arts heeft appellant per 8 juli 2016 geschikt geacht voor de in 1.1 genoemde functies. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 6 juli 2016 vastgesteld dat appellant per 8 juli 2016 geen recht meer heeft op ziekengeld op grond van de Ziektewet (ZW). Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv bij besluit van 12 december 2016 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 12 december 2016 ten grondslag.
2. De rechtbank heeft het beroep van appellant ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank het volgende overwogen. Appellant is van oordeel dat het Uwv ten onrechte voorbij is gegaan aan de inhoud van het uitgebreide rapport van psychiater H.L.S.M. Busard die, naar de mening van appellant, wel degelijk ziet op de thans in geding zijnde datum. Appellant is van mening dat hij zowel lichamelijk als psychisch aanzienlijk meer beperkt is dan door het Uwv is aangenomen. Hij acht zich dan ook niet in staat om de geselecteerde functies te kunnen verrichten. Anders dan appellant is de rechtbank van oordeel dat het medisch onderzoek zorgvuldig is verricht. Alle naar voren gebrachte klachten, te weten de lichamelijke klachten, bestaande uit knieklachten, klachten aan de linkerschouder en de gehele linkerlichaamshelft, en de psychische klachten zijn op een deugdelijke en kenbare wijze betrokken bij de medische beoordeling. Dat geldt ook voor de eigen bevindingen uit psychisch en lichamelijk onderzoek van de verzekeringsarts van het Uwv en voor de in het dossier aanwezige informatie van de behandelend sector, te weten van psychiater E. Baas van 2 april 2008, psychiater F. Kaya van 3 augustus 2008 en 20 december 2012, psychiater H. Borghorst van 12 augustus 2008, radioloog Sijbrandij van 7 januari 2015, psychiater/zenuwarts Busard van 9 november 2016 en van orthopedisch chirurg P.L. Freijzer van 3 juni 2015, 30 september 2015, 3 oktober 2015, 14 november 2016 en 30 november 2016. Er is geen reden om aan te nemen dat de verzekeringsartsen aspecten van de gezondheidstoestand van appellant hebben gemist. De rechtbank overweegt daarbij dat het rapport van psychiater Busard van 9 november 2016 door appellant is overgelegd in een hoger beroepsprocedure over de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant per 16 april 2013. De bevindingen van Busard zien, naar het oordeel van de rechtbank, op de medische situatie van appellant rond 16 april 2013 en niet op de onderhavige datum in geding. Appellant heeft niet met nadere bewijsstukken kunnen onderbouwen dat de, in het rapport van Busard, beschreven medische situatie ook per datum in geding aan de orde is.
3.1.
In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat hij zwaarder beperkt is dan door het Uwv is aangenomen. Dit volgt volgens appellant onder meer uit het door hem overgelegde rapport van psychiater Busard. Dit rapport dient tevens van toepassing te worden geacht op 8 juli 2016 en zaait twijfel over de bevindingen van de verzekeringsarts bezwaar en beroep zodat hierin aanleiding bestaat een onafhankelijke deskundige te benoemen.
3.2.
Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1.
Op grond van artikel 19, eerste en vierde lid, van de ZW heeft een verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste rechtspraak van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding verrichte arbeid. Deze regel lijdt in dit geval in zoverre uitzondering dat, wanneer de verzekerde na gedurende de maximumtermijn ziekengeld te hebben ontvangen, blijvend ongeschikt is voor zijn oude werk en niet in enig werk heeft hervat, als maatstaf geldt arbeid, zoals die nader is geconcretiseerd bij de beoordeling van de aanspraak van de verzekerde op een uitkering op grond van de WAO. Van ongeschiktheid in de zin van de ZW is geen sprake indien de verzekerde geschikt is voor ten minste één van de functies die aan hem zijn voorgehouden bij de laatste vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid op grond van de WAO.
4.2.
De gronden die appellant in hoger beroep heeft aangevoerd zijn in essentie een herhaling van wat hij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is in de aangevallen uitspraak gemotiveerd op die gronden ingegaan. Het oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen, zoals onder 2 samengevat weergegeven, worden gevolgd. Daaraan wordt toegevoegd dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep in zijn rapport van
12 december 2016 inzichtelijk uiteen heeft gezet dat de bevindingen van psychiater Busard, zoals deze zijn neergelegd in diens rapport van 9 november 2016, niet zien op de datum hier in geding. Busard heeft appellant onderzocht op 19 juni 2015 en gerapporteerd over de gezondheidssituatie van appellant op 16 februari 2013. Appellant heeft niet onderbouwd dat de bevindingen van Busard op de datum hier in geding nog aan de orde waren. Daartoe bestaan ook geen aanwijzingen in het dossier. Voor twijfel aan de juistheid van de beschouwingen en conclusies van de verzekeringsarts bezwaar en beroep bestaat geen aanleiding, zodat een nader deskundigenonderzoek niet aan de orde is.
4.3.
Uit 4.2 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door M.C. Bruning, in tegenwoordigheid van R.H. Koopman als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 31 oktober 2019.
(getekend) M.C. Bruning
(getekend) R.H. Koopman
RB