ECLI:NL:CRVB:2019:2471
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 


17
8241 AOW
Datum uitspraak: 8 juli 2019
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 8 december 2017, 17/1565 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
F[Appellante] te [woonplaats] (appellante)
de Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)
PROCESVERLOOP
Namens appellante heeft T.L. Kok RB hoger beroep ingesteld.
De Svb heeft een verweerschrift ingediend.
Appellante heeft nadere stukken ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 27 mei 2019. Appellante is verschenen, bijgestaan door Kok RB. De Svb heeft zich laten vertegenwoordigen door J.Y. van den Berg.
OVERWEGINGEN
1. De Raad gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden.
1.1.
Appellante is gehuwd met [naam echtgenoot]. Zij ontving laatstelijk een ouderdomspensioen voor een ongehuwde op grond van de Algemene Ouderdomswet (AOW). Hierbij ging de Svb ervan uit dat appellante duurzaam gescheiden leeft van haar echtgenoot als bedoeld in
artikel 1, derde lid, aanhef en onder b, van de AOW.
1.2.
In het kader van een onderzoek naar de leefsituatie van appellante om vast te stellen of sprake is van duurzaam gescheiden leven, heeft de Svb bij appellante en bij haar echtgenoot een huisbezoek afgelegd en hebben appellante en haar echtgenoot verklaringen over hun woon- en leefsituatie afgelegd. De onderzoeksresultaten zijn neergelegd in een rapport met bijlagen van 25 november 2016. Naar aanleiding van deze onderzoeksresultaten heeft de Svb bij besluit van 5 december 2016, in stand gelaten bij beslissing op bezwaar van 6 maart 2017 (bestreden besluit), het ouderdomspensioen van appellante met ingang van 1 december 2016 herzien naar dat voor een gehuwde pensioengerechtigde. De Svb heeft hiertoe besloten nadat uit onderzoek is gebleken dat appellante niet duurzaam gescheiden leeft van haar echtgenoot.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft, onder verwijzing naar de uitspraak van de Raad van 6 augustus 2013, ECLI:NL:CRVB:2013:1296, voorop gesteld dat voor de beoordeling of sprake is van duurzaam gescheiden leven niet relevant is of al dan niet sprake is van gescheiden huishoudens. Anders dan bij een gezamenlijke huishouding is voor duurzaam gescheiden leven niet doorslaggevend of de echtelieden al dan niet met elkaar samenwonen. Bepalend is of de echtelijke samenleving al dan niet is verbroken. Die echtelijke samenleving kan bestaan zonder dat van een gezamenlijke huishouding sprake is. Dat appellante en haar echtgenoot niet samenwonen, is niet in geschil. Daarmee is echter niet gezegd dat sprake is van duurzaam gescheiden leven. Verder heeft de rechtbank, onder verwijzing naar de vaste rechtspraak van de Raad over het toetsingskader bij artikel 1, derde lid, aanhef en onder b, van de AOW (ECLI:NL:CRVB:2017:1330), geoordeeld dat de Svb zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat uit de feiten en omstandigheden ten tijde hier van belang niet ondubbelzinnig blijkt dat sprake is van duurzaam gescheiden leven tussen appellante en haar echtgenoot. De rechtbank heeft hierbij van belang geacht dat er (nog steeds) sprake is van een huwelijk, dat appellante en haar echtgenoot elkaar zo’n twee keer per week telefonisch spreken, elkaar een keer in de drie weken zien en dat appellante en haar echtgenoot dan zo’n twee tot drie dagen bij elkaar verblijven en dan soms ook samen uit eten gaan. Ook beschikt appellante over de sleutel van de woning van haar echtgenoot. Dat appellante en haar echtgenoot in de periode in geding niet duurzaam gescheiden leefden vindt volgens de rechtbank verder steun in het feit dat de gezamenlijke boedel nog niet is verdeeld en nog bij de echtgenoot van appellante staat. Volgens de rechtbank duiden de contacten tussen appellante en haar echtgenoot niet op enkel zakelijke contacten.
3. Appellante heeft in hoger beroep opnieuw aangevoerd dat volgens haar wel sprake is van duurzaam gescheiden leven.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1.
De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de overwegingen over de gronden van het beroep waarop dat oordeel berust. Wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd en wat grotendeels een herhaling vormt van wat ook in bezwaar en beroep is aangevoerd, biedt geen aanknopingspunten om tot een ander oordeel te komen. De omstandigheid dat appellante en haar echtgenoot ongeveer 200 km uit elkaar wonen betekent niet dat daarmee sprake is van een situatie van duurzaam gescheiden leven. De Svb heeft daarvoor terecht gewezen op de uitspraak van 3 september 2013, ECLI:NL:CRVB:2013:1658. Ook kan op basis van de feiten en omstandigheden zoals door de rechtbank genoemd, niet worden uitgegaan van een uitzonderingssituatie zoals dat wel aan de orde was in de uitspraak van de Raad van 19 maart 2004, ECLI:NL:CRVB:2004:AO6231.
4.2.
Uit wat bij 4.1 is overwogen volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door H. Benek, in tegenwoordigheid van J. Smolders als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 8 juli 2019.
(getekend) H. Benek
(getekend) J. Smolders
Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de datum van verzending beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden (Postbus 20303, 2500 EH Den Haag) ter zake van schending of verkeerde toepassing van bepalingen over het begrip duurzaam gescheiden leven.
VC