ECLI:NL:RBNHO:2019:2561
Rechtbank NHO — Uitspraak 


RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Wrakingskamer, locatie Alkmaar
zaaknummer:	 	C /15/286556/ HA RK 19/62
datum uitspraak	: 	25 maart 2019
BESLISSING
op het schriftelijke verzoek tot wraking ingevolge artikel 37 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv.), ingediend door:
[verzoeker]
wonende te [woonplaats],
hierna te noemen: verzoeker,
tegen
mr. S.B. Rip,
kantonrechter.
1
PROCESVERLOOP
1.1.
Op 25 maart 2019 heeft onder leiding van de kantonrechter een mondelinge behandeling plaatsgevonden in de hoofdzaak tussen [eiseres] als eisende partij en onder meer [gedaagde] als gedaagde partij, zaaknummer 5272702.
Verzoeker trad als advocaat [NAAM].
1.2.
De voorzitter van de wrakingskamer heeft op grond van de hierna opgenomen overwegingen besloten geen datum te bepalen voor een mondelinge behandeling van het verzoek door de volledige wrakingskamer.
1.3.
Uit de schriftelijke aantekeningen in de hoofdzaak van de griffier blijkt het volgende.
Tijdens de mondelinge behandeling heeft verzoeker namens zijn cliënt de kantonrechter verzocht om terug te komen van een eerder gewezen tussenvonnis. Hij had daarover eerder al een brief geschreven. De kantonrechter heeft gereageerd en zich op het standpunt gesteld dat zij de beslissing eerder had gegeven en er niet op terugkwam.
Na enige discussie heeft verzoeker zijn eerdere verzoek herhaald en de kantonrechter verzocht om terug te komen van haar eerdere beslissing om zijn cliënt tot bewijs toe te laten. Dit is opnieuw geweigerd door de kantonrechter.
Hierna is de zitting enige tijd geschorst om verzoeker de gelegenheid te geven met zijn cliënt te overleggen.
Na hervatting heeft verzoeker meegedeeld nog één keer te vragen om zijn cliënt toe te laten tot bewijs. De kantonrechter is bij haar eerdere oordeel gebleven. Verzoeker heeft toen verklaard:
“Ik ga u dan wraken. Ik snap er helemaal niets van. Ik wraak u.”
2
BEOORDELING VAN HET VERZOEK
2.1.
Bij de beoordeling van het verzoek gelden de volgende uitgangspunten.
2.1.1.
Een rechter kan worden gewraakt op grond van feiten of omstandigheden waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Uitgangspunt daarbij is dat de rechter uit hoofde van zijn aanstelling wordt vermoed onpartijdig te zijn, tenzij zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen die een zwaarwegende aanwijzing vormen dat een rechter jegens een partij een vooringenomenheid koestert.
2.1.2.
Daarnaast kan de vrees voor partijdigheid objectief gerechtvaardigd zijn indien sprake is van feiten of omstandigheden die, geheel afgezien van de persoonlijke instelling van de rechter in de hoofdzaak, grond geven om te vrezen dat een rechter niet onpartijdig is, waarbij ook de (te vermijden) schijn van partijdigheid van belang is. Die feiten of omstandigheden moeten zwaarwegende redenen opleveren voor objectiveerbare twijfel aan de onpartijdigheid. Het subjectieve oordeel van verzoeker is voor de beoordeling van beide toetsen wel belangrijk maar niet doorslaggevend.
2.1.3.
Ingevolge het bepaalde in artikel 37 Rv dient een verzoek tot wraking gemotiveerd te zijn. Dat betekent dat het verzoek de gronden voor de verzochte wraking moeten bevatten.
2.2.
Een rechterlijke (tussen)beslissing kan als zodanig geen grond vormen voor wraking: wraking is geen verkapt rechtsmiddel. Het gerecht dat over het wrakingsverzoek moet oordelen (de wrakingskamer) komt geen oordeel toe over de juistheid van de (tussen)beslissing.
Dat oordeel is voorbehouden aan de rechter die in geval van de aanwending van een rechtsmiddel belast is met de behandeling van de zaak, in dit geval het gerechtshof Amsterdam.
In het arrest van de Hoge Raad van 25 september 2018 (ECLI:NL:HR:2018:1413) komt de vraag aan de orde of en in hoeverre dit ook geldt voor de motivering van de (tussen)beslissing. Bij de beantwoording van die vraag moet uitgangspunt zijn dat het gesloten stelsel van rechtsmiddelen zich evenzeer ertegen verzet dat die
motivering
grond kan vormen voor wraking, ook indien het gaat om een door de wrakingskamer onjuist, onbegrijpelijk, gebrekkig of te summier geachte motivering of om het ontbreken van een motivering.
Dit is uitsluitend anders indien de motivering van de (tussen)beslissing in het licht van alle omstandigheden van het geval en naar objectieve maatstaven gemeten – bijvoorbeeld door de in de motivering gebezigde bewoordingen – niet anders kan worden verstaan dan als blijk van vooringenomenheid van de rechter die haar heeft gegeven.
2.3.
De grondslag van het wrakingsverzoek is in deze zaak uitsluitend dat verzoeker het niet eens is met (de motivering van) de afwijzende beslissing ten aanzien van zijn verzoek om bewijs te mogen leveren. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat verzoeker geen grond heeft aangevoerd waaruit vooringenomenheid van de kantonrechter zou kunnen volgen. Het wrakingsverzoek is daardoor kennelijk niet-ontvankelijk.
3
Beslissing
De rechtbank:
3.1.
verklaart het wrakingsverzoek kennelijk niet-ontvankelijk;
3.2.
beveelt de griffier onverwijld aan verzoeker een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van deze beslissing toe te zenden;
3.3.
bepaalt dat de behandeling van het verzoek wordt voortgezet in de stand waarin deze zich bevond ten tijde van het indienen van het schriftelijke verzoek tot wraking en beveelt daartoe de onmiddellijke mededeling van deze beslissing aan de voorzitter van de rechtbank Noord-Holland, afdeling privaatrecht, sectie Handel.
Deze beslissing is gegeven door mr. L.J. Saarloos, in zijn hoedanigheid van voorzitter van de wrakingskamer, in tegenwoordigheid van R. Rakhan, griffier, en in het openbaar in aanwezigheid van alle partijen uitgesproken op 25 maart 2019.
griffier								voorzitter
Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.