ECLI:NL:GHARL:2017:6183
Gerechtshof ARL — Uitspraak 


Afdeling strafrecht
Parketnummer:	21-007159-15
Uitspraak d.d.:	17 mei 2017
TEGENSPRAAK
Promis
Verkort arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken
gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Gelderland van 2 december 2015 met parketnummer 05-980543-11 in de strafzaak tegen
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [1975] ,
wonende te [woonplaats] .
Het hoger beroep
De verdachte heeft tegen het hiervoor genoemde vonnis hoger beroep ingesteld.
De geldigheid van de dagvaarding
Het standpunt van de verdediging
De tenlastelegging doorstaat niet de toets van artikel 261 van het Wetboek van Strafvordering en is daardoor nietig. Het concrete tenlastegelegde feit betreft het verkeerd invullen van het belastingbiljet met betrekking tot een in box 1 belastbare bate, waardoor
€ 265.000,- te weinig belasting is geheven. Het gaat evenwel om een bate, die in box 2 opgegeven en volgens die grondslag belast had moeten worden, zoals blijkt uit het onherroepelijke arrest van de belastingkamer van dit hof van 14 juni 2016.  Daardoor is de tenlastelegging onvoldoende duidelijk.
Het standpunt van de advocaat-generaal
De advocaat-generaal stelt zich op het standpunt dat de tenlastelegging geheel in lijn is met de artikelen 68 en 69 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. In de tenlastelegging wordt niet gesproken over box 1 of box 2. De thans verweten gedragingen vallen nog steeds onder de omschrijving zoals in de tenlastelegging opgenomen. De  verdachte wist waar tegen hij zich verdedigen moest.
Oordeel van het hof
Volgens artikel 261 lid 1 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) behelst de dagvaarding een opgave van het feit dat ten laste wordt gelegd met vermelding omstreeks welke tijd en waar ter plaatse het begaan zou zijn. Het tweede lid voegt daaraan toe dat de dagvaarding tevens de vermelding behelst van de omstandigheden waaronder het feit zou zijn begaan.
Bij de uitleg van deze bepaling moet voortdurend in het oog worden gehouden dat centraal staat of de verdachte zich op basis van de tenlastelegging goed kan verdedigen. Ook voor de rechter moet de tenlastelegging begrijpelijk zijn. De eis van ‘opgave van het feit’ wordt zo uitgelegd dat het geheel in de eerste plaats duidelijk en begrijpelijk moet zijn, verder niet innerlijk tegenstrijdig en overigens voldoende feitelijk. Een dagvaarding behoeft zich niet uit te laten over de voor de strafbaarheid irrelevant zijnde aard en omvang van nadere bijzonderheden waarvan de vermelding niet op straffe van nietigheid wordt verlangd.
Uit de jurisprudentie volgt dat bij de beoordeling van een nietigheidsverweer ten aanzien van de dagvaarding een aantal factoren dient te worden meegewogen. Eén van die factoren is de vraag of er bij verdachte bij kennisneming van het strafdossier redelijkerwijs twijfel kan bestaan welke specifieke gedragingen hem worden verweten. Een andere factor die moet worden meegewogen is dat in de bewoordingen van de tenlastelegging besloten kan liggen wat het voorwerp van het strafrechtelijk onderzoek vormt. Ook de inhoud van de door de verdediging overgelegde pleitnota mag in de beoordeling van het nietigheids-verweer worden meegenomen, evenals de verklaring van verdachte zoals afgelegd ter terechtzitting.
Verdachte heeft de winst die hij heeft behaald met de aan- en verkoop van het pand  niet in zijn aangifte inkomstenbelasting vermeld. Gezien de onderhavige tenlastelegging, waarbij de aan verdachte verweten gedraging is omschreven, in samenhang met de inhoud van het complete dossier, met daarnaast de door de verdediging ingebrachte bescheiden bij de Belastingkamer van dit hof, met betrekking tot dezelfde feiten en omstandigheden als in deze zaak in het geding zijn, moet de verdachte in staat worden geacht de tekst van de tenlastelegging te kunnen begrijpen.
Voorts is mede gelet op de inhoud van de pleitnota, ter terechtzitting niet gebleken dat het voor de verdachte en de verdediging niet duidelijk was tegen welke verdenking de verdachte zich moest verdedigen.
De tenlastelegging behelst naar het oordeel van het hof een voldoende duidelijke opgave van de feiten nu de tekst van de tenlastelegging voldoende duidelijk, begrijpelijk, feitelijk en niet tegenstrijdig is. Het hof is gezien het bovenstaande van oordeel dat de tenlastelegging aan de vereisten van artikel 261 Sv voldoet en verwerpt daarom het nietigheidsverweer van de raadsman.
De ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie
Standpunt verdediging
De verdediging stelt zich op het standpunt dat het nadeel voor de Staat hoogstens € 83.365,- kan hebben bedragen en dat daarom niet is voldaan aan de voorwaarden die in de Aanmeldings-, Transactie- en Vervolgingsrichtlijnen voor fiscale delicten en douanedelicten (hierna: de ATV-richtlijnen) van zowel 2006 aan het instellen van strafvervolging zijn gesteld.
De verdediging stelt hiertoe dat bij een benadelingsbedrag van € 25.000,- tot € 125.000,- er sprake is van een categorie II-zaak. In een categorie II-zaak wordt slechts strafrechtelijk opgetreden als één van de zes aspecten uit hoofdstuk 6 van de ATV-richtlijnen aan de orde is, hetgeen hier niet het geval is. Om die reden is het Openbaar Ministerie bij de stelling dat de te belasten winstuitdeling in box 2 had moeten worden opgegeven niet-ontvankelijk.
Standpunt advocaat-generaal
De advocaat-generaal heeft betoogd dat het bij de start van het onderzoek berekende vermoedelijk aan de Staat toegebrachte nadeel beslissend is bij toepassing van de ATV-richtlijnen en dat de vermoedelijke omvang daarvan strafrechtelijke afdoening mogelijk maakte.
Oordeel hof
De verdachte wordt verdacht van overtredingen van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. Voor de beoordeling van de ontvankelijkheid van de officier van justitie zijn van belang de Aanmeldings-, Transactie- en Vervolgingsrichtlijnen voor fiscale delicten en douanedelicten 2006 (ATV 2006) en de Aanmeldings-, Transactie- en vervolgingsrichtlijnen voor fiscale delicten en douanedelicten 2010 (ATV 2010). Volgens de in de ATV 2010 opgenomen overgangsregeling behouden de ATV-richtlijnen 2006 voor zaken die voorafgaande aan 1 januari 2010 voor het selectieoverleg zijn aangemeld hun geldigheid.  In de richtlijnen wordt, op grond van de omvang van het fiscaal nadeel, aangegeven of in beginsel voor bestuurlijke- dan wel strafrechtelijke afdoening wordt gekozen.
In het tripartiteoverleg van  19 oktober 2011 is besloten om door de FIOD een strafrechtelijk onderzoek te doen instellen. Gelet hierop zijn de ATV-richtlijnen van 2010 van toepassing.
Volgens de ATV-richtlijnen 2010 liggen de grenzen voor het fiscale nadeel bij categorie I zaken tussen € 10.000,- en € 125.000,- en bij categorie II zaken op een nadeel van minimaal € 125.000,-. Bij de categorie I zaken wordt tot strafvervolging overgegaan indien naast het fiscale nadeel een van de in de ATV-richtlijnen opgenomen aspecten aan de orde is. Bij de categorie II zaken wordt bij overschrijding van het nadeel van € 125.000,- in beginsel strafrechtelijk vervolgd.
De omvang van de te weinig geheven belasting moet worden bepaald aan de hand van de gegevens zoals die beschikbaar waren op het moment van het nemen van de vervolgingsbeslissing. Door de FIOD is berekend dat het nadeel voor de Belastingdienst
€ 265.743,- bedroeg. Gelet op dit bedrag, dat de grensbedragen van voornoemde ATV-richtlijnen ruimschoots overtreft, kon het Openbaar Ministerie tot strafvervolging van verdachte overgaan. Dat achteraf is gebleken dat het bedrag dat door de FIOD destijds is berekend wellicht naar beneden had moeten worden bijgesteld doet daar niet aan af, nu het hof geen reden heeft om aan te nemen (en ook door de verdediging niet is aangevoerd) dat het nadeelbedrag toen bewust en in strijd met de belangen van verdachte te hoog is vastgesteld. Het feit dat nadien door de Belastingkamer van dit hof tot een andere basis van de heffingsgrondslag is gekomen doet hier niet aan af.
Het hof wijst het verweer tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie af.
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 3 mei 2017 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422 van het Wetboek van Strafvordering, het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, inhoudende dat het gerechtshof verdachte zal veroordelen tot een taakstraf van 180 uren bij niet verrichten te vervangen door 90 dagen hechtenis. De vordering is na voorlezing aan het hof overgelegd.
Het hof heeft voorts kennis genomen van hetgeen door verdachte en zijn raadslieden,
mr. P.J.F.M. de Kerf en mr. J. Berns, naar voren is gebracht.
Het vonnis waarvan beroep
Het hof zal het vonnis waarvan beroep vernietigen omdat het tot een andere strafoplegging komt. Het hof doet daarom opnieuw recht.
De tenlastelegging
Aan verdachte is tenlastegelegd dat:
hij op of omstreeks 24 september 2009 in de gemeente Apeldoorn en/of elders in Nederland, (telkens) opzettelijk (een) bij de Belastingwet voorziene aangifte(n), als bedoeld in de Algemene wet inzake rijksbelastingen, te weten (een) aangifte(n) voor de inkomstenbelasting over het jaar 2008 onjuist en/of onvolledig heeft gedaan, immers heeft verdachte (telkens) opzettelijk op het bij de Inspecteur der belastingen of de Belastingdienst te Apeldoorn ingeleverde aangiftebiljet(ten) inkomstenbelasting over genoemd jaar (telkens) een te laag belastbaar bedrag, althans (telkens) een te laag bedrag aan belasting opgegeven, terwijl dat feit (telkens) ertoe strekte dat te weinig belasting werd geheven.
Indien in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
Overweging met betrekking tot het bewijs
Het hof is van oordeel dat het door verdachte gevoerde verweer strekkende tot vrijspraak van het tenlastegelegde wordt weerlegd door de gebezigde bewijsmiddelen, zoals deze later in de eventueel op te maken aanvulling op dit arrest zullen worden opgenomen. Het hof heeft geen reden om aan de juistheid en betrouwbaarheid van de inhoud van die bewijsmiddelen te twijfelen. Het hof overweegt in het bijzonder het volgende.
Verdachte houdt via de [naam stichting] alle aandelen in [naam BV 1] . Deze BV heeft op 13 december 2007 de onroerende zaak gelegen aan [vestigingsplaats] (hierna: de onroerende zaak), alsmede de daarin gevestigde
horecaonderneming ‘ [naam restaurant] ’ inclusief personeel, goodwill, inventaris en voorraad, gekocht van [betrokkene 1] voor een koopsom van € 850.000,-.
[naam makelaardij] heeft de onroerende zaak per 13 december
2007 gewaardeerd op € 585.000,- met een huurwaarde van € 40.000,- per jaar. Bij huurovereenkomst van 11 januari 2008 heeft verdachte de onroerende zaak
verhuurd aan [naam BV 2] i.o. De aanvangshuurprijs bedraagt € 63.146,16 per jaar.
Ten tijde van het tekenen van deze overeenkomst was verdachte (nog) niet de eigenaar
van de onroerende zaak.
[betrokkene 2] , via [naam BV 3] , directeur van [naam BV 4]
, heeft in een brief van 8 februari 2010 aan de Inspecteur geschreven dat hij op
11, 18 en 21 januari 2008 met verdachte besprekingen heeft gevoerd. Volgens [betrokkene 2]
kunnen deze gesprekken betrekking hebben gehad op zijn interesse in onder meer het [naam restaurant] .
[betrokkene 3] heeft op 22 januari 2008 [naam BV 2] opgericht. [betrokkene 3] is
bedrijfsleider van [naam BV 5] . Van laatstgenoemde
vennootschap worden alle aandelen gehouden door [naam BV 1] .
Op 30 januari 2008 is de op 13 december 2007 gesloten koopovereenkomst ontbonden
en is een nieuwe koopovereenkomst gesloten waarbij [betrokkene 1] de onroerende zaak aan
verdachte in privé heeft verkocht voor € 550.000,-. Voorts heeft [betrokkene 1] op 30 januari 2008 de tot de horecaonderneming behorende inventaris, voorraden, goodwill en handelsnaam ‘ [naam restaurant] ’ aan [naam BV 2] verkocht voor € 300.000,-.
Bij koopovereenkomst van 20 februari 2008 heeft verdachte de onroerende zaak
verkocht aan [naam BV 4] voor € 1.060.000,-. Bij huurovereenkomst van 20 februari 2008 heeft [naam BV 4] de onroerende zaak verhuurd aan [naam BV 2] . De aanvangshuurprijs bedraagt € 70.000,- per jaar. Eveneens op 20 februari 2008 heeft verdachte zich jegens [naam BV 4] hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de nakoming van de verplichtingen tot betaling van de overeengekomen huurtermijnen door [naam BV 2] .
Bij notariële akte van 1 maart 2008 heeft [betrokkene 1] de onroerende zaak geleverd aan
verdachte.
Blijkens een notariële akte van 5 mei 2008 heeft [naam BV 4] door
contractoverneming alle rechten en verplichtingen uit de koopovereenkomst van
20 februari 2008 overgedragen aan [naam BV 6] , een vennootschap die kantoor houdt
op hetzelfde adres als [naam BV 4] . Bij deze notariële akte heeft verdachte de
onroerende zaak geleverd aan [naam BV 6] . Na verrekening van zakelijke lasten en
kosten heeft verdachte een bedrag van € 1.061.041,- ontvangen.
Bij notariële akte van 6 augustus 2009 heeft [naam BV 7] 180 gewone
aandelen in het kapitaal van [naam BV 2] voor € 1 overgedragen aan [naam BV 1]
.
Verdachte heeft aangifte IB/PVV 2008 gedaan van een belastbaar inkomen uit
werk en woning van € 120.625,-.
Vast staat dat op 30 januari 2008 zowel de koopovereenkomst tussen [betrokkene 1] en [naam BV 1] is ontbonden, alsook dat de koopovereenkomst tussen [betrokkene 1] en verdachte is gesloten. Het hof acht aannemelijk dat ten tijde van deze transacties de werkelijke waarde van de onroerende zaak aanmerkelijk hoger was dan de met [betrokkene 1] overeengekomen koopsom van € 550.000,-, zodat zich in zoverre in feite een vermogensverschuiving heeft voorgedaan van [naam BV 1] naar verdachte. De waarde op 30 januari 2008 werd immers bepaald door de prijs die [betrokkene 2] , als meest biedende gegadigde, bereid was te betalen voor de onroerende zaak. Het hof acht aannemelijk dat verdachte op 30 januari 2008 reeds bekend was met deze prijs. [betrokkene 2] heeft in de brief van 8 februari 2010 aan de hand van zijn agenda verklaard dat hij op 11, 18 en 21 januari 2008 besprekingen met [verdachte] heeft gevoerd met betrekking tot zijn interesse in onder meer de onroerende zaak. Daarnaast heeft [betrokkene 2] ten overstaan van de rechter-commissaris op 24 maart 2015 verklaard dat hij tijdens de onderhandelingen met [verdachte] een erg hoge prijs was overeengekomen van rond vijftien keer de huur en dat in diezelfde gesprekken ook de huurprijs van € 70.000,- was besproken.
Het hof hecht aan de verklaring van [betrokkene 2] , afgelegd op 24 maart 2015 ten overstaan van de rechter-commissaris, dat hij pas in februari 2008 - dus na de transacties op 30 januari 2008 - contact heeft gehad met [verdachte] niet die bewijskracht toe die de verdediging daar klaarblijkelijk aan gesteld wil zien.
Redengevend daarvoor is dat de verklaring ten overstaan van de rechter-commissaris meer
dan vijf jaar later is gegeven dan de verklaring in de brief van 8 februari 2010 en dat
laatstgenoemde verklaring is afgelegd na raadpleging van de agenda van [betrokkene 2] , zodat
deze betrouwbaarder wordt geacht dan de verklaring afgelegd bij de rechter-commissaris.
Het hof volgt de verdediging dan ook niet in de conclusie dat de gesprekken die aan de koop van het pand door [naam BV 4] zijn voorafgegaan, na 9 februari 2008 zouden hebben plaatsgevonden.
Het hof is dan ook van oordeel dat verdachte vòòr het ontbinden van de koopovereenkomst tussen [betrokkene 1] en de vennootschap van verdachte op 30 januari 2008 en het sluiten in privé van de overeenkomst met [betrokkene 1] wist van de hogere waarde die [betrokkene 2] bereid was te betalen.
Verdachte heeft in zijn aangifte voor de inkomstenbelasting van 2008 in het geheel geen opgave gedaan van de met de transacties met het pand [vestigingsplaats] behaalde winsten.
De Inspecteur heeft in afwijking van de aangifte bij de aanslagregeling een resultaat
uit overige werkzaamheden van € 511.041,- in aanmerking genomen, te weten het verschil
tussen de verkoopsom van de onroerende zaak van € 1.061.041,- en de aankoopsom van
€ 550.000,-. De aanslag is opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van
€ 631.666,-. Verdachte heeft tegen deze beslissing bezwaar gemaakt. De belastingkamer van de rechtbank heeft in de fiscale procedure het bezwaar ongegrond verklaard.
Door de belastingkamer van dit hof is bij arrest van 14 juni 2016 beslist dat de oorspronkelijk opgelegde aanslag wordt verminderd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 120.625,- en een belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang van
€ 400.000,-, omdat het aannemelijk is dat verdachte en zijn vennootschap [naam BV 1] – kort en zakelijk gezegd – de bedoeling hadden verdachte ten koste van de vennootschap te bevoordelen.
Die beslissing is onherroepelijk na verwerping van het beroep in cassatie door de Hoge Raad.
Verdachte heeft deze € 400.000,- niet in de aangifte inkomstenbelasting 2008 opgenomen.  Aldus heeft verdachte de aangifte inkomstenbelasting 2008 niet naar waarheid ingevuld door een te laag bedrag aan belastbaar inkomen op te geven.
Het hof dient vervolgens de vraag te beantwoorden of verdachte opzet heeft gehad op de foutieve invulling. Het hof beantwoordt deze vraag bevestigend.
Verdachte heeft weliswaar gesteld dat hij zich heeft laten adviseren en dat hij in de geest van die adviezen heeft gehandeld, maar hij heeft niet kunnen aangeven wat die adviezen concreet inhielden. Uit de verklaring van [betrokkene 4] van [accountantskantoor] volgt eenduidig dat de aangifte inkomstenbelasting 2008 is gedaan op basis van door of namens verdachte aangeleverde gegevens en dat bij [accountantskantoor] niets bekend was over de aan- en verkoop in privé van het pand [vestigingsplaats] . Het ging om een voor verdachte atypische transactie waarbij in korte tijd aanzienlijke winst werd geboekt, terwijl verdachte heeft nagelaten informatie daarover te verstrekken aan de door hem in de arm genomen nieuwe accountant, [accountantskantoor] , die (ook) zijn aangifte inkomstenbelasting zou doen. Door zo te handelen heeft verdachte in ieder geval bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat hij een onvolledige en onjuiste aangifte inkomstenbelasting 2008 zou doen. Dat verdachte dacht dat zijn vorige accountant de in het geding zijnde gegevens wel zou hebben doorgegeven aan [accountantskantoor] – wat er ook zij van die stelling - disculpeert verdachte niet. Verdachte is immers zelf verantwoordelijk voor de aanlevering aan degene die voor hem zijn aangiftebiljet invult van de volledige en juiste gegevens voor het invullen van een aangiftebiljet.
Pleitbaar standpunt
Namens de verdachte is betoogd dat de verdachte geen (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het doen van een onjuiste aangifte, aangezien hij in zijn belastingaangifte een zogenoemd fiscaal pleitbaar standpunt heeft ingenomen en derhalve kon en mocht menen dat de wijze waarop hij zijn aangifte heeft gedaan toelaatbaar was.
Van een pleitbaar standpunt  is volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad sprake indien naar objectieve maatstaven voor het  ingenomen standpunt, ook al wordt dit ten slotte onjuist gevonden, zodanige argumenten zijn aan te voeren dat niet kan worden gezegd dat de betrokkene door het innemen van dat standpunt dermate lichtvaardig heeft gehandeld dat het aan zijn opzet of grove schuld is te wijten dat te weinig belasting wordt geheven (vgl. onder meer HR 23 september 1992, ECLI:NL:HR:1992:ZC5105, BNB 1993/193).
Hetgeen door en namens verdachte is betoogd brengt naar het oordeel van het hof geen pleitbaar standpunt met zich.
Verdachte was ten tijde van de onderhavige belastingaangifte 2008 en de periode daarvóór ondernemer en zakenman. Aan de stelling dat verdachte, die op aanraden van zijn accountants een eerder door zijn BV gekocht pand op eigen naam heeft gekocht en binnen korte tijd weer heeft verkocht met een flinke winst, zich niet heeft gerealiseerd dat dit niet in de aangifte behoefde te worden opgenomen, hecht het hof geen geloof. Daar komt bij dat verdachte bij de nieuwe accountant, noch bij de belastingdienst navraag heeft gedaan over deze transactie of kennisgeving heeft gedaan van deze transactie.
Van een “pleitbaar standpunt”  is daarom geen sprake.
Bewezenverklaring
Door wettige bewijsmiddelen, waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt, acht het hof wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
hij op
of omstreeks
24 september 2009 in de gemeente Apeldoorn
of elders in Nederland, (telkens)
opzettelijk
(
een
)
bij de Belastingwet voorziene aangifte
(n),
als bedoeld in de Algemene wet inzake rijksbelastingen, te weten
(
een
)
aangifte
(n)
voor de inkomstenbelasting over het jaar 2008 onjuist en onvolledig heeft gedaan, immers heeft verdachte
(telkens)
opzettelijk op het bij de Inspecteur der belastingen of de Belastingdienst te Apeldoorn ingeleverde aangiftebiljet
(ten)
inkomstenbelasting over genoemd jaar
(telkens)
een te laag belastbaar bedrag,
althans (telkens) een te laag bedrag aan belasting
opgegeven, terwijl dat feit
(telkens)
ertoe strekte dat te weinig belasting werd geheven.
Het hof acht niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard, zodat deze daarvan behoort te worden vrijgesproken.
Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Het bewezen verklaarde levert op:
opzettelijk een bij de belastingwet voorziene aangifte onjuist of onvolledig doen, terwijl het feit er toe strekt dat te weinig belasting wordt geheven.
Strafbaarheid van de verdachte
Verdachte is strafbaar aangezien geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die verdachte niet strafbaar zou doen zijn.
Oplegging van straf en/of maatregel
Het standpunt van de advocaat-generaal
De advocaat-generaal heeft geëist dat verdachte ter zake van het tenlastegelegde zal worden
veroordeeld tot een taakstraf van 180 uren, subsidiair 90 dagen vervangende hechtenis.
Het standpunt van de verdediging
Door verdediging is betoogd dat bij de strafoplegging rekening moet worden gehouden met het feit dat fiscaal nadeel geen € 265.000,- maar € 100.000,- bedraagt. De verdediging heeft voorts bepleit dat de overschrijding van de redelijke termijn en de ouderdom van de zaak aan oplegging van een gevangenisstraf in de weg staan.
Oordeel hof
De hierna te melden strafoplegging is in overeenstemming met de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, mede gelet op de persoon van verdachte, zoals van een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.
Verdachte heeft een onvolledige en onjuiste aangifte voor de inkomstenbelasting gedaan met een fiscaal benadelingsbedrag tot gevolg. Belastingfraude kan de samenleving in hoge mate schade toebrengen, niet alleen door het ontstane financiële en fiscale nadeel, maar ook doordat zij de belastingmoraal en het vertrouwen in zakelijke geschriften ondermijnt.
Het hof houdt bij de straftoemeting rekening met het feit dat de redelijke termijn van berechting in eerste aanleg is overschreden. Verdachte is voor de eerste maal in deze zaak gehoord op 26 april 2012.  Op 28 juni 2012 heeft de FIOD het dossier afgerond en gesloten. Het heeft vervolgens - om onduidelijke redenen - bijna tweeënhalfjaar geduurd alvorens deze zaak op (de) zitting (van 5 december 2014) is aangebracht. Na een verwijzing naar de rechter-commissaris voor het horen van getuigen is de zaak uiteindelijk inhoudelijk behandeld op de terechtzitting van 18 november 2015. De rechtbank heeft vervolgens vonnis gewezen op 2 december 2015. Een overschrijding van de redelijke termijn derhalve van ruim 19 maanden. Een deel van de overschrijding (van 5 december 2014 tot en met 18 november 2015) is veroorzaakt door het verzoek van de verdediging om getuigen te horen, zodat een overschrijding van een half jaar resteert. Verdachte is van de uitspraak op 14 december 2015 in beroep gekomen. Op 18 januari 2017 is deze zaak voor de eerste keer in hoger beroep behandeld en wordt vonnis gewezen op 17 mei 2017. Gelet op deze feiten en omstandigheden is het hof van oordeel dat kan worden volstaan met de enkele constatering dat de redelijke termijn van berechting in eerste aanleg is overschreden.
Gelet op de ouderdom van het feit, het feit dat verdachte niet eerder voor een soortgelijk feit is veroordeeld en gelet op artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht, is het hof van oordeel dat oplegging van een geldboete en een taakstraf passend is.
Omdat het hof kiest voor een geldboete naast een taakstraf komt het hof tot een lager aantal uren  taakstraf dan door de advocaat-generaal is gevorderd.
Het hof zoekt bij het vaststellen van de hoogte van de geldboete aansluiting bij het door de belastingkamer van dit hof in de fiscale zaak onherroepelijk vastgesteld belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang ter hoogte van € 400.000,-, over welk bedrag door verdachte ten onrechte geen inkomstenbelasting zou zijn betaald, indien dit strafbare feit niet zou zijn ontdekt. Indien van een dergelijk bedrag wordt uitgegaan, zou verdachte 25% van het ontdoken bedrag aan boete hebben moeten betalen bij een afdoening door de fiscus. Het hof acht een geldboete van € 100.000,- daarom passend naast een taakstraf.
Het hof heeft daarbij rekening gehouden met de draagkracht van verdachte.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
Het hof heeft gelet op artikel 69 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen en de artikelen 22c, 22d, 23, 24, 24c en 63 van het Wetboek van Strafrecht.
Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij golden ten tijde van het bewezenverklaarde.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan.
Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
Verklaart het bewezen verklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
Veroordeelt de verdachte tot een
geldboete
van
€ 100.000,-- (honderdduizend euro)
, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door
365 (driehonderdvijfenzestig) dagen hechtenis
.
Veroordeelt de verdachte tot een
taakstraf
voor de duur van
100 (honderd) uren
, indien niet naar behoren verricht te vervangen door
50 (vijftig) dagen hechtenis
.
Aldus gewezen door
mr. R. de Groot, voorzitter,
mr. H.J. Deuring en mr. P.R. Wery, raadsheren,
in tegenwoordigheid van mr. G.W. Jansink, griffier,
en op 17 mei 2017 ter openbare terechtzitting uitgesproken.
Mr. H.J. Deuring is buiten staat dit arrest te ondertekenen.
Proces-verbaal van het in dezelfde zaak voorgevallene ter openbare terechtzitting van het gerechtshof van 17 mei 2017.
Tegenwoordig:
mr. R. de Groot, voorzitter,
mr. A.A. Schut, advocaat-generaal,
mr. W.B. Kok, griffier.
De voorzitter doet de zaak uitroepen.
De verdachte
[verdachte] ,
geboren te Bemmel op [1975] ,
wonende te [woonplaats]
is niet in de zaal van de terechtzitting aanwezig.
De voorzitter spreekt het arrest uit.
Waarvan is opgemaakt dit proces-verbaal, dat door de voorzitter en de griffier is vastgesteld en ondertekend.