ECLI:NL:RBAMS:2019:1537
Rechtbank AMS — Uitspraak 


RECHTBANK AMSTERDAM
VONNIS
Parketnummer: 13/845141-18 (Promis)
Datum uitspraak: 5 maart 2019
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige strafkamer, in de strafzaak tegen
[verdachte]
,
verdachte,
gevestigd op de [vestigingsadres] , [vestigingsplaats] .
1
Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 19 februari 2019.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie,
mr. B.B.A. Frakking en van wat de vertegenwoordiger, van de verdachte [naam vertegenwoordiger] (hierna: [naam vertegenwoordiger] ), naar voren heeft gebracht.
2
Tenlastelegging
Aan verdachte is kort gezegd ten laste gelegd dat zij zich heeft schuldig gemaakt aan
het samen met [naam vertegenwoordiger] niet (volledig) verstrekken van informatie aan de belastingdienst in het kader van de Invorderingswet 1990 (hierna: de Invorderingswet), door op diverse mails en brieven van de belastingdienst niet (voldoende) te reageren.
De volledige tekst van de tenlastelegging is opgenomen in een bijlage bij  dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.
3
Waardering van het bewijs
De rechtbank vindt bewezen dat verdachte onvoldoende inlichtingen heeft verschaft. Van het medeplegen wordt verdachte vrijgesproken.
De rechtbank stelt op grond van de wettige bewijsmiddelen de volgende feiten en omstandigheden vast.
[naam vertegenwoordiger] van de vennootschap is enig aandeelhouder en bestuurder van [naam B.V. 1] . en deze vennootschap is enig aandeelhouder en bestuurder van [naam B.V. 2] .
Laatstgenoemde vennootschap is op haar beurt enig aandeelhouder en bestuurder van verdachte.
Naar aanleiding van een oplopende belastingschuld van verdachte  heeft de belastingdienst een invorderingsonderzoek ingesteld. Dit onderzoek is aangekondigd bij brief van 29 april 2016. In deze brief is [naam vertegenwoordiger] verzocht om vóór 10 mei 2016 al een aantal gegevens te verstrekken aan de belastingdienst ter voorbereiding op het invorderingsonderzoek op basis van artikel 58 van de Invorderingswet.
In reactie daarop heeft [naam vertegenwoordiger] op 18 mei 2016 een aantal bestanden gestuurd, maar niet alle de verzochte gegevens.
Bij brief van 24 mei 2016 heeft de belastingdienst [naam vertegenwoordiger] verzocht om de gegevens van verdachte uiterlijk 3 juni 2016 te verstrekken, zoals met [naam vertegenwoordiger] afgesproken op de datum van het boekenonderzoek, te weten 20 mei 2016.
Per e-mailbericht van 18 juli 2016 heeft de belastingdienst [naam vertegenwoordiger] verzocht contact op te nemen met de controlemedewerker, omdat de belastingdienst de in de brief van 24 mei 2016 verzochte gegevens nog niet had ontvangen.
Op 6 oktober 2016 heeft de belastingdienst een e-mailbericht en een aangetekende brief gestuurd. In de brief wordt [naam vertegenwoordiger] verzocht om de gegevens alsnog binnen 14 dagen te verstrekken en waarbij wordt verwezen naar een telefoongesprek met [naam vertegenwoordiger] van 8 september 2016 waarin hij zou hebben toegezegd dit te doen.
Tot op de dag van het sluiten van proces-verbaal op 31 januari 2018 heeft de belastingdienst de op basis van de Invorderingswet verzochte gegevens niet ontvangen.
[naam vertegenwoordiger] heeft bij de FIOD verklaard dat het klopt dat hij niet heeft meegewerkt aan de verzoeken van de belastingdienst ondanks dat hij daartoe uitgenodigd en aangemaand was. Dit heeft hij ter terechtzitting bevestigd en daarnaast heeft hij verklaard dat hij wist van de wettelijke verplichting om de gevorderde gegevens te verstrekken.
Uit het voorgaande in samenhang bezien volgt dat [naam vertegenwoordiger] met opzet niet heeft voldaan aan de inlichtingenplicht zoals omschreven in de Invorderingswet. De norm uit de invorderingswet is gericht tot verdachte. Het (niet) handelen van [naam vertegenwoordiger] is dan ook toe te rekenen aan verdachte, te weten de vennootschap. Zij heeft opzettelijk niet de gegevens verstrekt of voor raadpleging beschikbaar gesteld waar zij op basis van de Invorderingswet toe verplicht was.
De belastingdienst heeft in de brief van 29 maart 2016 verdachte verzocht uiterlijk 10 mei 2016 de gevraagde gegevens aan te leveren. Dat betekent dat verdachte pas op die laatste datum in verzuim was en ook pas op die datum niet aan haar wettelijke verplichting voldeed.
Omdat de belastingdienst zonder deze gegevens belemmert wordt in het invorderen van de belastingschuld, heeft verdachte door het niet voldoen aan zijn inlichtingenplicht de aanmerkelijke kans aanvaard dat als gevolg daarvan te weinig belasting wordt ingevorderd.
Voor een bewezenverklaring van medeplegen is nodig dat er tussen de plegers sprake was van een bewuste en nauwe samenwerking. [naam vertegenwoordiger] was in de tenlastegelegde periode de enige persoon die bevoegd was namens verdachte te handelen. Van handelingen en/of gedragingen namens de verdachte door een ander natuurlijk persoon is niet gebleken. Gelet hierop valt niet in te zien waar de bewuste en nauwe samenwerking tussen verdachte en [naam vertegenwoordiger] uit zou kunnen bestaan.
Verdachte wordt van dit gedeelte van de tenlastelegging dan ook vrijgesproken.
4
Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen in rubriek 3 bewezen dat verdachte
in de periode van 10 mei 2016 tot en met 14 december 2017 in Nederland, terwijl zij als degene die ingevolge de Invorderingswet verplicht was tot:
- het verstrekken van inlichtingen of gegevens, en
- het voor raadpleging beschikbaar stellen van boeken, bescheiden, andere gegevensdragers of de inhoud daarvan,
en deze opzettelijk niet of onjuist of onvolledig heeft verstrekt en/of deze
opzettelijk niet voor dit doel beschikbaar heeft gesteld,
immers heeft verdachte de vragen en verzoeken van de ontvanger, gesteld in de brieven en e-mails van 29 april 2016 (DOC-012) en 24 mei 2016 (DOC-016) en 18 juli 2016 (DOC-017) en 6 oktober 2016 (DOC-020), niet, althans ontoereikend, beantwoord en ingewilligd, terwijl die feiten ertoe strekten dat te weinig belasting werd ingevorderd;
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
5
De strafbaarheid van het feit
[naam vertegenwoordiger] heeft op de terechtzitting verklaard dat hij de gevorderde gegevens namens verdachte niet heeft willen verstrekken vanwege zijn geheimhoudingsplicht jegens zijn klanten. Hij vindt dat hij, als feitelijk leidinggever, en verdachte, als pleger, daarom beide geen straf zouden moeten krijgen. De rechtbank begrijpt dit verweer zo dat [naam vertegenwoordiger] hiermee een beroep doet op een rechtvaardigingsgrond, te weten overmacht-noodtoestand zoals beschreven in artikel 40 van het Wetboek van Strafrecht. Dit artikel beschrijft kort gezegd de mogelijkheid dat iemand die voor de noodzaak staat om te kiezen uit twee onderling strijdige plichten, de zwaarstwegende heeft laten voorgaan en daardoor een strafbaar feit heeft gepleegd. In sommige gevallen kan dat leiden tot een rechtvaardigingsgrond waardoor de zaak zonder strafoplegging wordt afgedaan.
De rechtbank volgt verdachte en [naam vertegenwoordiger] als haar vertegenwoordiger niet in het verweer. Uit de bewijsmiddelen en de verklaring van [naam vertegenwoordiger] op de terechtzitting blijkt dat [naam vertegenwoordiger] (ook) meermalen gegevens heeft geweigerd te verstrekken namens verdachte waar geen klantgegevens in staan. Deze gegevens vallen daarmee niet onder de door [naam vertegenwoordiger] gestelde geheimhoudingsplicht. Voor wat betreft de gegevens waarop wel specifieke klantgegevens staan in combinatie met bijvoorbeeld een factuuromschrijving heeft [naam vertegenwoordiger] onvoldoende onderbouwd dat de gevraagde gegevens inderdaad gegevens zouden bevatten die onder zijn geheimhoudingsplicht vallen. De rechtbank vindt het bovendien aannemelijk dat verdachte, zonder de gegevens die onder de geheimhoudingsplicht van [naam vertegenwoordiger] vallen, eventueel in overleg met de belastingdienst, aan haar inlichtingenplicht had kunnen voldoen. Van het tegendeel is niet gebleken. De rechtbank verwerpt dan ook het verweer van verdachte en acht het bewezen geachte feit strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
6
De strafbaarheid van verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
7
Motivering van de straffen en maatregelen
7.1.
De eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de verdachte voor het door hem bewezen geachte worden veroordeeld tot een geldboete van € 10.000,-. Hij gaat uit van een nadeelbedrag van € 2.470.332,-.
7.2.
Het standpunt van verdachte
[naam vertegenwoordiger] heeft aangevoerd dat hij de hoogte van het fiscale nadeel betwist. Hij heeft daarvoor geen bewijs, omdat hij dan ook zijn geheimhoudingsplicht zou schenden. . Verder vindt hij dat verdachte geen straf verdient gelet op de op hem en daarmee de op verdachte rustende geheimhoudingsplicht.
7.3.
Het oordeel van de rechtbank
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan, zoals van een en ander op de terechtzitting is gebleken.
De verdachte vennootschap drijft een onderneming en neemt als zodanig deel aan het economisch verkeer. Zij hoort dan ook op de hoogte te zijn van de regelgeving die voor haar geldt en zich aan de regels van de invorderingswet te houden. Dat geldt te meer voor deze verdachte die een onderneming drijft die zich richt op het geven van adviezen en bijstand in fiscale zaken. Desondanks heeft de vennootschap, maar feitelijk haar vertegenwoordiger [naam vertegenwoordiger] , herhaaldelijk geweigerd de gevraagde gegevens te verstrekken. Omdat verdachte niet alle inlichtingen heeft verstrekt, heeft de belastingdienst niet alle mogelijkheden van inning van belastinggelden kunnen inzetten.
Bij vonnis van deze rechtbank van vandaag wordt ook [naam vertegenwoordiger] als feitelijk leidinggever van (onder meer) verdachte veroordeeld. Dat staat aan strafoplegging van verdachte niet in de weg. Verdachte is een rechtspersoon die ook zelf aan haar verplichtingen uit de Invorderingswet moet voldoen.
8
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 23 en 51 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 64 en 65 van de Invorderingswet 1990.
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
9
Beslissing
Verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
opzettelijk een van de feiten begaan, omschreven in artikel 64, eerste lid, onderdeel a en b van de Invorderingswet 1990, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt ingevorderd, begaan door een rechtspersoon.
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte,
[verdachte] ,
daarvoor strafbaar.
Veroordeelt verdachte tot een geldboete van
€ 10.000,-
(tienduizend euro).
Dit vonnis is gewezen door
mr. G.H. Marcus, 	voorzitter,
mrs. J. Huber en E.J. Weller, 	rechters,
in tegenwoordigheid van mr. A. Bouwman, 	griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 5 maart 2019.
Voor zover niet anders vermeld, wordt in de hierna volgende voetnoten telkens verwezen naar bewijsmiddelen die zich in het aan deze zaak ten grondslag liggende dossier met nummer 61383 bevinden, volgens de in dat dossier toegepaste nummering. Tenzij anders vermeld, gaat het daarbij om processen-verbaal, in de wettelijke vorm opgemaakt door daartoe bevoegde opsporingsambtenaren, met dien verstande dat de als DOC aangeduide bewijsmiddelen steeds geschriften zijn.
Doc-001, p. 51.
Doc-010, p. 105-17, doc-011, p. 108-110, doc-012 p. 111-113.
G-001-01, p. 36.
Doc-016, p. 120.
Doc-017, p. 123.
Doc-020, p. 132.
AMB-001, p. 6.
Verklaring van verdachte ter terechtzitting, afgelegd op 19 februari 2019