ECLI:NL:RVS:2017:1239
Raad van State — Uitspraak 


201604786/1/A1.
Datum uitspraak: 10 mei 2017
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak op de hoger beroepen van:
1.    [appellant sub 1], wonend te IJsselmuiden, gemeente Kampen,
2.    [appellant sub 2], wonend te IJsselmuiden,
appellanten,
tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 13 mei 2016 in zaak nr. 15/2085 in het geding tussen:
[appellant sub 1]
en
het college van burgemeester en wethouders van Kampen.
Procesverloop
Bij besluit van 2 oktober 2014 heeft het college [appellant sub 2] onder oplegging van een dwangsom gelast zijn camper niet langer dan drie achtereenvolgende dagen of gedurende meer dan vijf dagen binnen een tijdsbestek van een maand op zijn perceel [locatie 1] te IJsselmuiden (hierna: het perceel) en/of de weg te parkeren.
Bij besluit van 18 augustus 2015 heeft het college het door [appellant sub 2] daartegen gemaakte bezwaar gegrond verklaard en het besluit van 2 oktober 2014 herroepen. Het college heeft het door [appellant sub 1] tegen het besluit van 2 oktober 2014 gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Bij uitspraak van 13 mei 2016 heeft de rechtbank het door [appellant sub 1] tegen het besluit van 18 augustus 2015 ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
Tegen deze uitspraak heeft [appellant sub 1] hoger beroep ingesteld.
[appellant sub 2] heeft incidenteel hoger beroep ingesteld.
Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting ingediend.
De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 10 april 2017, waar het college, vertegenwoordigd door mr. T.T. de Boer, is verschenen.
Overwegingen
1.    [appellant sub 1] en [appellant sub 2] zijn buren. [appellant sub 2] heeft een camper en parkeert deze camper jaarlijks in de maanden mei tot en met september ongeveer acht dagen per maand op zijn oprit. Bij brief van 20 augustus 2012 heeft [appellant sub 1] het college verzocht handhavend op te treden tegen het parkeren van de camper op het perceel.
Bij besluit van 2 oktober 2014 heeft het college aan [appellant sub 2] een last onder dwangsom opgelegd strekkende tot het treffen van maatregelen om de strijdigheid met artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht in samenhang gelezen met artikel 14.4, aanhef en onder b, van de planregels van het bestemmingsplan "IJsselmuiden Oost" op te heffen of te voorkomen en beëindigd te houden. Dit kan [appellant sub 2] doen door de camper niet langer dan drie achtereenvolgende dagen of gedurende meer dan vijf dagen binnen een tijdsbestek van een maand op zijn perceel en/of de weg te parkeren.
Bij afzonderlijke besluiten van 18 augustus 2015 heeft het college het door [appellant sub 1] tegen het besluit van 2 oktober 2014 gemaakte bezwaar ongegrond verklaard en het door [appellant sub 2] tegen datzelfde besluit gemaakte bezwaar gegrond verklaard en het besluit van 2 oktober 2014 herroepen. Het college heeft zich in het besluit op bezwaar van [appellant sub 2] kort gezegd op het standpunt gesteld dat onder het begrip "standplaats voor kampeermiddelen" een verblijf en overnachting in een kampeermiddel wordt verstaan en in het geval van [appellant sub 2] niet een dergelijke strijd met het bestemmingsplan is vastgesteld. Het college heeft het verzoek om handhavend op te treden van [appellant sub 1] daarom alsnog afgewezen.
De rechtbank heeft het beroep van [appellant sub 1] tegen het aan hem gerichte besluit van 18 augustus 2015 ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft [appellant sub 1] hoger beroep ingesteld. [appellant sub 2] heeft incidenteel hoger beroep ingesteld.
2.    [appellant sub 1] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het college wel bevoegd was handhavend op te treden tegen het parkeren van de camper op het perceel. Volgens hem heeft de rechtbank ten onrechte overwogen dat het college onder "standplaats voor kampeermiddelen", als bedoeld in artikel 14.4, aanhef en onder b, van de planregels heeft kunnen verstaan verblijf en overnachting in een kampeermiddel. Volgens hem betekent deze uitleg dat kampeermiddelen nu onbeperkt op opritten en andere onbebouwde delen van percelen met een woonbestemming kunnen worden geparkeerd, hetgeen in strijd is met de bedoeling van de planwetgever. Het college staat volgens hem, gelet op de gegeven toelichting, toe dat in en onder bebouwde delen van een woonbestemming wel overnachting en verblijf is toegestaan, hetgeen evenmin de bedoeling is van de planwetgever.
2.1.    Artikel 14.4, aanhef en onder b, van de planregels luidt: "Tot een met het bestemmingsplan strijdig gebruik wordt in ieder geval gerekend het gebruik van gronden als standplaats voor kampeermiddelen."
2.2.    Bij gebrek aan een definitie van het begrip "standplaats voor kampeermiddelen" in de planregels en nu de bedoeling niet te herleiding valt uit de toelichting op de planregels, heeft de rechtbank voor de uitleg van dit begrip terecht aangesloten bij de uitleg die het college daaraan heeft gegeven, nu het een redelijke uitleg betreft. Het college heeft aansluiting gezocht bij het normale taalgebruik en onder voornoemd begrip verstaan "verblijf en overnachting in een kampeermiddel". Het college heeft toegelicht dat de raad het langdurig stallen van kampeermiddelen op onbebouwde gronden wil voorkomen, maar dat enige mate van parkeren van kampeermiddelen op onbebouwde gronden niet in strijd is met artikel 14.4, aanhef en onder b, van de planregels. De vraag of onder het begrip "standplaats voor kampeermiddelen" ook het onbeperkt stallen van kampeermiddelen moet worden verstaan is niet relevant, nu in deze zaak het parkeren ervan aan de orde is. Evenmin is relevant of met deze uitleg al dan niet verblijf en overnachting in een kampeermiddel in of onder bebouwde gronden wordt toegestaan, nu daarvan in dit geval geen sprake is. De rechtbank is derhalve terecht tot de conclusie gekomen dat [appellant sub 2] niet in strijd met het bestemmingsplan handelt door zijn camper op het perceel te parkeren.
Het betoog faalt.
3.    Het hoger beroep van [appellant sub 1] is ongegrond. Gelet op hetgeen hiervoor onder 2.2 is overwogen heeft [appellant sub 2] geen belang bij het door hem ingestelde incidenteel hoger beroep over de vraag of het parkeren van de camper anderszins niet in strijd is met het bestemmingsplan. Het antwoord op die vraag, hoe het ook luidt, leidt immers niet tot een ander dan het door [appellant sub 2] gewenste en reeds bereikte resultaat, namelijk dat niet handhavend wordt opgetreden. Het hoger beroep van [appellant sub 2] is derhalve niet-ontvankelijk. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
4.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
I.    verklaart het hoger beroep van [appellant sub 2] niet-ontvankelijk;
II.    bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus vastgesteld door mr. P.J.J. van Buuren, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. W.D. Kamphorst-Timmer, griffier.
w.g. Van Buuren    w.g. Kamphorst-Timmer
lid van de enkelvoudige kamer    griffier
Uitgesproken in het openbaar op 10 mei 2017
776.