ECLI:NL:CRVB:2017:2411
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 


15/3342 ZW
Datum uitspraak: 5 juli 2017
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van
30 maart 2015, 14/9987 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. R.G. van den Heuvel, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft gevoegd met de zaak 15/569 ZW plaatsgehad op 7 december 2016. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. [NAAM]n Heuvel. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door W. de Rooy-Bal. Na de behandeling ter zitting zijn de zaken gesplitst.
OVERWEGINGEN
1.1.
Appellant is laatstelijk werkzaam geweest als productiemedewerker bloemboeketten. Op 26 februari 2013 heeft hij zich ziek gemeld met psychische klachten. Het Uwv heeft appellant in aanmerking gebracht voor ziekengeld op grond van de Ziektewet (ZW).
1.2.
In het kader van een eerstejaars Ziektewetbeoordeling (EZWb) heeft een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek plaatsgevonden. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 20 januari 2014 vastgesteld dat appellant vanaf 26 maart 2014 geen recht meer heeft ziekengeld, omdat hij meer dan 65% kan verdienen van het loon dat hij verdiende voordat hij ziek werd. Appellant werd niet meer in staat geacht tot het verrichten van zijn arbeid als productiemedewerker bloempakketten, maar wel tot het vervullen van diverse andere functies. Bij uitspraak van de Raad van 18 januari 2017 (ECLI:NL:CRVB:2017:151) is dit besluit in rechte komen vast te staan.
1.3.
Het Uwv heeft appellant per 26 maart 2014 in aanmerking gebracht voor een uitkering op grond van de Werkloosheidswet. Op 12 mei 2014 heeft appellant zich opnieuw ziek gemeld met psychische klachten. In verband met deze ziekmelding heeft appellant op 19 juni 2014 het spreekuur van een verzekeringsarts bezocht. Deze arts heeft appellant per 12 mei 2014 geschikt geacht voor alle in het kader van de EZWb geselecteerde functies. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 19 juni 2014 vastgesteld dat appellant vanaf 12 mei 2014 geen recht heeft op ziekengeld. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv bij besluit van 23 september 2014 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 19 september 2014 ten grondslag.
2. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3.1.
In hoger beroep heeft appellant de gronden van het hoger beroep in zaak 15/569 ZW herhaald. Daaraan heeft appellant toegevoegd dat de rechtbank heeft miskend dat de
PTSS-klachten gelet op de brief van GZ-psycholoog L. Overbeek van 24 juni 2014 hadden moeten leiden tot het aannemen van meer beperkingen.
3.2.
Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1.
Op grond van artikel 19, eerste en vierde lid, van de ZW heeft een verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste rechtspraak van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding verrichte arbeid. Deze regel lijdt in dit geval in zoverre uitzondering dat, wanneer de verzekerde na 52 weken ziekengeld te hebben ontvangen, blijvend ongeschikt is voor zijn oude werk en niet in enig werk heeft hervat, als maatstaf geldt gangbare arbeid, zoals die nader is geconcretiseerd bij de EZWb. Het gaat daarbij om elk van deze functies afzonderlijk, zodat het voldoende is wanneer de hersteldverklaring wordt gedragen door ten minste een van de geselecteerde functies (zie de uitspraak van de Raad van 22 maart 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:1225).
4.2.
In de onder 1.1 vermelde uitspraak is geoordeeld dat de rechtbank terecht heeft geconcludeerd dat het Uwv op goede gronden heeft beslist dat appellant op 26 maart 2014 geen recht meer had op ziekengeld. De brief van 24 juni 2014 van GZ-psycholoog Overbeek is ook in die procedure ingezonden en beoordeeld. Daarover is overwogen dat deze brief geen aanknopingspunten bevat voor het oordeel dat de artsen van het Uwv de ernst van de
PTSS-klachten hebben onderschat. Uit deze brief noch uit de overige dossierstukken komt verder naar voren dat op 12 mei 2014 sprake was van een − wezenlijk − andere situatie dan op 26 maart 2014.
5. Uit 4.1 en 4.2 volgt dat de rechtbank terecht heeft geconcludeerd dat het Uwv op goede gronden heeft beslist dat appellant op 12 mei 2014 geen recht had op ziekengeld. Dit betekent dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
6. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door M.C. Bruning als voorzitter en B.M. van Dun en
A.T. de Kwaasteniet als leden, in tegenwoordigheid van I.G.A.H. Toma als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 5 juli 2017.
(getekend) M.C. Bruning
(getekend) I.G.A.H. Toma
IJ