ECLI:NL:RBNHO:2016:4986
Rechtbank NHO — Uitspraak 


VOORZIENINGENRECHTER NOORD-HOLLAND
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummers: HAA 16/1972 en HAA 16/1973
uitspraak van de voorzieningenrechter van 17 juni 2015 op het beroep en het verzoek om voorlopige voorziening in de zaak tussen
[verzoekster] , te [woonplaats] , verzoekster
(gemachtigde: mr. H.S. Eisenberger),
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Haarlem, verweerder
(gemachtigden: mr. C.B.B. Dohmen, M.C. Legemate en E.S. de Jong).
Procesverloop
Verzoekster heeft op 13 mei 2016 beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op haar verzoek van 25 april 2016 om een tijdelijke maatwerkvoorziening als bedoeld in artikel 2.3.3 van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo).
Zij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
Bij besluit van 18 mei 2016 heeft verweerder het verzoek om een tijdelijke maatwerkvoorziening afgewezen.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 3 juni 2016. Verzoekster heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde en G. de Pachter, werkzaam bij de FNV. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden.
Overwegingen
1.	 De voorzieningenrechter doet op grond van artikel 8:86 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) niet alleen uitspraak op het verzoek om voorlopige voorziening, maar ook op het beroep, nu gebleken is dat nader onderzoek niet kan bijdragen aan de beoordeling van de zaak.
2.1.
Verzoekster vormt met haar partner en haar zoon een gezin. Verzoekster, haar partner en de zoon hebben beperkingen als gevolg van medische aandoeningen. Er zijn diverse voorzieningen aan de woning en voor vervoer getroffen. Verzoekster ontving op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) 9 uur per week huishoudelijke hulp.
2.2.
Verweerder heeft aan verzoekster op grond van de Wmo 2015 een maatwerkvoorziening toegekend in de vorm van huishoudelijke ondersteuning met als resultaat een schoon en leefbaar huis. Op 2 mei 2015 en (na de overstap van verzoekster naar een andere zorgaanbieder) op 19 augustus 2015 is een ondersteuningsplan opgesteld dat door verzoekster is ondertekend.
2.3.
Verzoekster heeft op 14 maart 2016 een melding behoefte aan huishoudelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2 van de Wmo 2015 gedaan. Door de FNV is de behoefte van verzoekster aan huishoudelijke ondersteuning en zorgtaken beoordeeld aan de hand van de GITHA-systematiek en berekend op 10,5 uur per week. Verzoekster heeft met inachtneming daarvan om onverwijlde verstrekking van (meer) huishoudelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.3 van de Wmo 2015 verzocht.
Bij brief van 3 mei 2016 heeft verzoekster verweerder in gebreke gesteld omdat nog niet op dat verzoek is beslist. Verzoekster heeft verweerder gesommeerd binnen vijf dagen een besluit te nemen. Op 13 mei 2016 is het onderhavige beroep ingesteld.
2.4.
Verweerder heeft bij besluit van 18 mei 2016 alsnog op het verzoek om een tijdelijke maatwerkvoorziening beslist en dat verzoek afgewezen. Namens verzoekster is tegen dat besluit bezwaar gemaakt.
3.1.
De voorzieningenrechter overweegt allereerst dat nu verweerder op 18 mei 2016 heeft beslist op het verzoek om een tijdelijke maatwerkvoorziening, verzoekster geen procesbelang meer heeft bij een oordeel over het niet tijdig beslissen door verweerder. Het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit dient daarom niet-ontvankelijk verklaard te worden.
3.2.
Ingevolge artikel 6:20, derde lid van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) heeft het beroep van tegen het niet tijdig nemen van een besluit mede betrekking op het alsnog genomen besluit, nu dit besluit niet aan het beroep tegemoetkomt. De voorzieningenrechter verwijst het beroep, voor zover dit mede betrekking heeft op het alsnog genomen besluit, waarbij de tijdelijke maatwerkvoorziening is geweigerd, op grond van artikel 6:20, vierde lid, van de Awb door naar verweerder ter behandeling als bezwaar.
4.1.
Verweerder heeft ter zitting bevestigd dat de melding als bedoeld in artikel 2.3.2 van de Wmo 2015 naar verwachting binnen afzienbare tijd in behandeling zal worden genomen. Verweerder blijft bij zijn afwijzing van het verzoek om een tijdelijke maatwerkvoorziening. Die weigering is gebaseerd op dossieronderzoek en contacten met de zorgaanbieder. Er is volgens verweerder geen sprake van een spoedeisend geval waarin onverwijld een tijdelijk maatwerkvoorziening moet worden ingezet. Verweerder stelt dienaangaande dat verzoekster in aanmerking is gebracht voor een maatwerkvoorziening huishoudelijke ondersteuning en dat tegen die toekenning geen bezwaar is gemaakt. Ook tegen de ondersteuningsplan van 2 mei 2015 en 19 augustus 2015 heeft verzoekster niet geageerd. Uit zijn contacten met de zorgaanbieder blijkt volgens verweerder dat voldoende zorg in de huishouding geboden wordt. Voor zover verzoekster meent dat meer zorg of hulp is aangewezen, dient zij dat met de zorgaanbieder te bespreken en aan het ondersteuningsplan opnieuw invulling te geven. Verzoekster heeft ook niet aangetoond dat de zorg tekortschiet en dat de woning vervuilt, zodanig dat de medische klachten daardoor verergeren. De in het ondersteuningsplan vastgestelde zorg is vooralsnog voldoende, aldus verweerder.
4.2.
Namens verzoekster is toegelicht dat zij sinds de wijzing van de Wmo 2015 nog  ongeveer 5 uur per week hulp krijgt, terwijl zij daarvoor 9 uur per week hulp had.
De huidige hulp is onvoldoende, zoals ook blijkt uit de door de deskundige van de FNV opgestelde berekening. Daaruit blijkt in maart 2016 een behoefte van 10,5 uur.
In de praktijk blijkt ook dat niet alle huishoudelijke taken in voldoende mate uitgevoerd kunnen worden. Dit heeft, gezien de aard en ernst van de medische aandoeningen, negatieve gevolgen voor de gezondheidssituatie van verzoekster en haar gezinsleden. Verzoekster kan geen aanvullend beroep doen op mantelzorg.
5.1.
Op 1 januari 2015 is de Wmo 2015 in werking getreden en is de Wmo ingetrokken. Op dit geding is de Wmo 2015 van toepassing.
Ingevolge artikel 1.1.1, eerste lid, van de Wmo 2015 wordt onder maatwerkvoorziening verstaan:
op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen.
Uit artikel 2.1.3, eerste en tweede lid, aanhef en onder a, van de Wmo 2015 volgt dat de gemeenteraad bij verordening regels vaststelt waarin in ieder geval wordt bepaald op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening in aanmerking komt.
Ingevolge artikel 2.3.1 van de Wmo 2015 draagt het college er zorg voor dat aan personen die daarvoor in aanmerking komen, een maatwerkvoorziening wordt verstrekt.
In artikel 2.3.2 van de Wmo 2015 is bepaald dat, indien bij het college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning, het college in samenspraak met degene door of namens wie de melding is gedaan en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger, zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen zes weken, een onderzoek uitvoert overeenkomstig het tweede tot en met achtste lid. Het college bevestigt de ontvangst van de melding.
In artikel 2.3.3 van de Wmo 2015 is bepaald dat in spoedeisende gevallen, het college na een melding als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, onverwijld beslist tot verstrekking van een tijdelijke maatwerkvoorziening in afwachting van de uitkomst van het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2 en de aanvraag van de cliënt.
De raad van de gemeente Haarlem heeft ter uitvoering van artikel 2.1.3, eerste lid, van de Wmo 2015 de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Haarlem (de Verordening) vastgesteld. Daarnaast heeft verweerder ter concretisering van de uitvoering van de Verordening de Uitvoeringsregels maatwerkvoorzieningen wet maatschappelijke ondersteuning gemeente Haarlem 2015 – in werking getreden op 1 januari 2015 – vastgesteld.
5.2.
Verzoekster heeft geen rechtsmiddel ingesteld tegen de toekenning van de maatwerkvoorziening op grond van de Wmo 2015. De voorzieningenrechter stelt vast dat inmiddels is gebleken dat het systeem dat verweerder hanteert bij de besluitvorming over de maatwerkvoorziening op grond van de Wmo 2015 gebrekkig is. De voorzieningenrechter verwijst in dit verband naar de uitspraken die de Centrale Raad van Beroep op 18 mei 2016 heeft gedaan over de huishoudelijke ondersteuning onder de Wmo 2015 en naar de uitspraak van de meervoudige kamer van deze rechtbank van 28 april 2016, ECLI:NL:RBNHO:2016:3799. Verweerder heeft tot nu toe geen objectief onderzoek gedaan naar de tijd die is nodig is voor de ondersteuning bij het huishouding. Ook de melding als bedoeld in artikel 2.3.2 van de Wmo 2015 is voor verweerder geen aanleiding geweest om alsnog een dergelijk onderzoek te doen. Dat verzoekster de ondersteuningsplannen heeft ondertekend en dat zij met de zorgaanbieder in overleg had kunnen treden over wijziging van het ondersteuningsplan kan niet afdoen aan de op verweerder rustende verplichting zijn besluiten zorgvuldig voor te bereiden en deugdelijk te motiveren. De voorzieningenrechter ziet in de omstandigheid dat de medische situatie van verzoekster niet is verbeterd, terwijl nu met minder uur huishoudelijk hulp dan voorheen wordt volstaan en in de door verzoekster overgelegde berekening aanwijzing dat de nu verstrekte maatwerkvoorziening onvoldoende is. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter zal het besluit van
8 april 2016  in een bezwaar- of beroepsprocedure niet in stand kunnen blijven.
6. De voorzieningenrechter ziet hierin aanleiding om een voorlopige voorziening te treffen. Hierbij is tevens meegewogen dat eventuele besluitvorming naar aanleiding van de melding als bedoeld in artikel 2.3.2 van Wmo 2015 nog enige tijd op zich zal laten wachten. De voorzieningenrechter zal daarom verweerder opdragen aan verzoekster een tijdelijke maatwerkvoorziening als bedoeld in artikel 2.3.3 van de Wmo 2015 toe te kennen, te weten 9 uur per week huishoudelijke hulp. Bij de bepaling van de omvang van deze voorziening heeft de voorzieningenrechter aanknoping gezocht bij het aantal aan verzoekster toegekende uren aan zorg voor de invoering van de Wmo 2015. Deze tijdelijke maatwerkvoorziening geldt tot zes weken na bekendmaking van de te nemen beslissing op het bezwaar of zoveel eerder als is beslist op de aanvraag om de maatwerkvoorziening.
Verweerder dient er onverwijld voor te zorgen dat de huidige of een andere zorgverlener deze zorg aan verzoekster verstrekt.
7. Bij deze uitkomst is er aanleiding verweerder te veroordelen in de door verzoekster gemaakte proceskosten vanwege de indiening van het verzoek voorlopige voorzieningen. Op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht stelt de voorzieningenrechter die kosten voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.116,00 (één punt voor de indiening van het beroep-niet-tijdig-beslissen met een wegingsfactor 0,25 en twee punten voor het indienen van het verzoekschrift en het verschijnen ter zitting met wegingsfactor 1. De waarde per punt is € 496,00).
8. Verweerder dient tevens het betaalde griffierecht van tweemaal € 46,00 aan verzoekster te vergoeden
Beslissing
De voorzieningenrechter:
- verklaart het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op het verzoek om een tijdelijke maatwerkvoorziening niet-ontvankelijk;
- verwijst het beroep, voor zover dit betrekking heeft op het alsnog genomen besluit, waarbij de tijdelijke maatwerkvoorziening is geweigerd door naar verweerder ter behandeling als bezwaar;
- wijst het verzoek af voor zover dat ziet op artikel 2.3.2 van de Wmo 2015;
- wijst het verzoek toe voor zover dat ziet op artikel 2.3.3 van de Wmo 2015;
-
schorst het besluit van 18 mei 2016 tot en met zes weken na de bekendmaking van de te nemen beslissing op bezwaar, of zoveel eerder als is beslist op de aanvraag op de maatwerkvoorziening;
-
bepaalt dat verweerder overgaat tot verstrekking van een tijdelijke maatwerkvoorziening, in die zin dat verzoekster in aanmerking wordt gebracht voor 9 uur huishoudelijk hulp per week. Deze tijdelijke maatwerkvoorziening loopt tot en met zes weken na de bekendmaking van de te nemen beslissing op bezwaar, of zoveel eerder als is beslist op de aanvraag op de maatwerkvoorziening;
- draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 92,00 (tweemaal € 46,00) aan verzoekster te vergoeden;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van verzoekster tot een bedrag van € 1.116,00.
Deze uitspraak is gedaan door mr. E.G. van Roest, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van C.H. Kuiper, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 17 juni 2015.
griffier						voorzieningenrechter
Afschrift verzonden aan partijen op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan voor zover daarbij is beslist op het beroep binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep. Als hoger beroep is ingesteld, kan bij de voorzieningenrechter van de hogerberoepsrechter worden verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening of om het opheffen of wijzigen van een bij deze uitspraak getroffen voorlopige voorziening.