ECLI:NL:RVS:2015:3122
Raad van State — Uitspraak 


201409271/1/A3.
Datum uitspraak: 7 oktober 2015
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak op het hoger beroep van:
[appellant], wonend te [woonplaats],
tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 7 oktober 2014 in zaak nr. 14/2556 in het geding tussen:
[appellant]
en
de korpschef van politie.
Procesverloop
Bij besluit van 20 maart 2014 heeft de korpschef verzoeken van [appellant] om aanpassing danwel verwijdering van hem betreffende politiegegevens afgewezen.
Bij uitspraak van 7 oktober 2014 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.
Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
De korpschef heeft een verweerschrift ingediend.
[appellant] heeft nadere stukken ingediend.
De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.
De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 25 september 2015, waar de korpschef, vertegenwoordigd door mr. S. Fransen-Rabbering, is verschenen.
Overwegingen
1. Ingevolge artikel 1, aanhef en onder a, van de Wet politiegegevens (hierna: de Wpg), wordt in deze wet en de daarop berustende bepalingen onder politiegegeven verstaan: elk persoonsgegeven dat in het kader van de uitoefening van de politietaak wordt verwerkt.
Ingevolge artikel 28, eerste lid, kan een ieder over wiens persoon politiegegevens worden verwerkt de verantwoordelijke schriftelijk verzoeken deze te verbeteren, aan te vullen, te verwijderen of af te schermen indien deze feitelijk onjuist, voor het doel van de verwerking onvolledig of niet ter zake dienend zijn, dan wel in strijd met een wettelijk voorschrift worden verwerkt. Het verzoek bevat de aan te brengen wijzigingen.
Ingevolge het tweede lid bericht de verantwoordelijke de verzoeker binnen vier weken na ontvangst van het verzoek schriftelijk of, dan wel in hoeverre, hij daaraan voldoet.
2. Bij brief van 3 januari 2013 (lees: 2014) heeft [appellant] verzocht om aanpassing van politiemutaties van 20 juli 2012 met nummer 2012190667 en van 2 februari 2013 met nummer 2013013427.
Bij brief van 14 januari 2014 heeft [appellant] verzocht om aanpassing van een politiemutatie van 3 januari 2014 met nummer 2014002465.
Bij brief van 14 februari 2014 heeft [appellant] verzocht om aanpassing van een melding opgemaakt door politienetwerk ‘Roze in Blauw’ met nummer 2013272397.
Bij brief van 16 maart 2013 (lees: 2014) heeft [appellant] verzocht om aanpassing van een politiemutatie van 24 januari 2014 met nummer 2014021208.
3. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de korpschef zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat de in de politiemutaties en melding neergelegde gegevens niet hoeven te worden gewijzigd of verwijderd. Hij voert aan dat de overweging van de rechtbank, dat van feitelijke onjuistheden niet is gebleken, in strijd is met het redelijkheids- en billijkheidsprincipe, nu het volgens hem niet haalbaar of reëel is om aan te tonen dat de feiten anders lagen. Voorts is de rechtbank ten onrechte voorbij gegaan aan zijn twijfels over de integriteit van een aantal agenten en aan de omstandigheid dat de juridische afdeling van de politie heeft nagelaten om naar aanleiding van zijn correctieverzoek nader onderzoek te doen. Hij voert verder aan dat de rechtbank vermoedelijk verkeerd is geïnformeerd door zijn waarnemend huisarts over zijn psychische gesteldheid. Voorts voert hij aan dat de rechtbank, hoewel zij ter zitting aan hem kenbaar heeft gemaakt dat toekomstig contact met de politie problemen zou kunnen opleveren wegens het onderhavige politiedossier, zij deze omstandigheid ten onrechte niet van belang heeft geacht in de uitspraak.
3.1. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 5 oktober 2011 in zaak nr. 201012713/1/H3) is het in artikel 28, eerste lid, van de Wpg neergelegde correctierecht niet bedoeld om indrukken, meningen en conclusies, waarmee de betrokkene zich niet kan verenigen, te corrigeren of te verwijderen. Voor zover de verzoeken van [appellant] betrekking hebben op feiten, is het aan hem om aannemelijk te maken dat deze feiten onjuist zijn.
Dat het volgens [appellant] niet reëel of haalbaar is om aan te tonen dat de feiten anders lagen, levert, anders dan hij aanvoert, geen strijd op met het redelijkheids- en billijkheidsprincipe. Hiertoe is van belang dat de mutaties en de melding zijn opgesteld door opgeleide politieambtenaren, die geen belang hebben bij hetgeen zij in de mutatierapporten als door hen waargenomen vermelden. De in de mutaties en melding weergegeven verklaringen kunnen niet reeds worden gewijzigd of verwijderd op basis van de enkele ontkenning van betrokkene op enig moment nadien die verklaringen aldus te hebben afgelegd.
Gelet op het voorgaande was het aan [appellant] om niet slechts te ontkennen dat bepaalde verklaringen zijn afgelegd, zoals in de mutaties en melding zijn weergegeven, maar om aannemelijk te maken dat deze weergaven onjuist zijn. Met de rechtbank is de Afdeling van oordeel dat [appellant] hierin niet is geslaagd. Reeds hierom is er geen grond voor het oordeel dat de korpschef naar aanleiding van de verzoeken van [appellant] ten onrechte heeft nagelaten om nader onderzoek te doen, dan wel te twijfelen aan de integriteit van de betrokken agenten. Dat de rechtbank volgens [appellant] verkeerd door zijn waarnemend huisarts zou zijn geïnformeerd over zijn psychische gesteldheid, wat daar ook van zij, en de gestelde mededeling van de rechtbank dat toekomstig contact met de politie problemen zou kunnen opleveren, biedt geen grond voor het oordeel dat niettemin aannemelijk is gemaakt dat de weergaven onjuist zijn.
Het betoog faalt.
4. [appellant] voert voorts aan dat de rechtbank ten onrechte voorbij is gegaan aan de omstandigheid dat het besluit van 20 maart 2014 te laat is genomen.
4.1. Ingevolge artikel 28, tweede lid, van de Wpg bericht de verantwoordelijke de verzoeker binnen vier weken na ontvangst van het verzoek schriftelijk of, dan wel in hoeverre, hem betreffende politiegegevens worden verwerkt. Voor zover [appellant] aanvoert dat de korpschef niet binnen vier weken op de ingediende verzoeken heeft beslist, heeft hij niet onderkend dat de enkele overschrijding van deze termijn geen rechtsgevolgen heeft.
Het betoog faalt.
5. [appellant] betoogt verder dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat hij niet onevenredig in zijn belangen is getroffen doordat de korpschef hem het recht om verzoeken om kennisneming dan wel correctie in te dienen gedurende een periode van zes maanden heeft ontzegd. Hij voert aan dat kennisneming nodig is wegens de grote hoeveelheid fraude en onjuistheden in zijn dossier.
5.1. De rechtbank heeft terecht overwogen dat de korpschef het belang om beperkte tijd en middelen efficiënt te benutten zwaarder heeft mogen laten wegen dan het belang van [appellant] bij frequente kennisneming van hem betreffende politiegegevens en bij het op korte termijn in behandeling genomen zien worden van zijn vele verzoeken om correctie. Van de door
[appellant] gestelde grote hoeveelheid fraude en onjuistheden is niet gebleken.
Het betoog faalt.
6. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus vastgesteld door mr. H. Troostwijk, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. T.E. Larsson-van Reijsen, griffier.
w.g. Troostwijk w.g. Larsson-van Reijsen
lid van de enkelvoudige kamer griffier
Uitgesproken in het openbaar op 7 oktober 2015
344.