ECLI:NL:PHR:2014:370
Parket bij de Hoge Raad — Uitspraak 


Rolnr. 14/01292
Mr M.H. Wissink
Zitting van 9 mei 2014
Conclusie inzake art. 80a RO
in de zaak van:
[verzoeker],
wonende te [woonplaats],
verzoeker tot cassatie,
waarin als belanghebbende is aangemerkt en verschenen
[de bewindvoeder],
wonende te [woonplaats],
in zijn hoedanigheid van bewindvoerder
1.
Het bij verzoekschrift van 10 maart 2014 door verzoeker tijdig ingestelde cassatieberoep richt zich tegen de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 11 december 2013. Daarin bekrachtigde het hof de beschikking van de rechtbank Den Haag van 23 april 2013 waarbij, kort gezegd, werd afgewezen het verzoek van [verzoeker] tot opheffing van de sinds 1998 bestaande onderbewindstelling van al zijn goederen. In het verzoekschrift is geen voorbehoud gemaakt om de klachten aan te vullen na ontvangst van het proces-verbaal van de behandeling bij het hof. De cassatieadvocaat [NAAM]voor het indienen van het verweerschrift op de voet van art. 9a.8 van het Reglement rekestzaken van de civiele kamer van de Hoge Raad der Nederlanden. De klachten van het middel rechtvaardigen naar mijn mening geen behandeling in cassatie omdat zij klaarblijkelijk niet tot cassatie kunnen leiden.
2.
Middel 1
faalt bij gebrek aan feitelijke grondslag. Het hof heeft, anders dan het middel aanvoert, wel beslist op het verzoek om een financieel onderzoek te gelasten. Het hof heeft dit verzoek afgewezen, zoals blijkt uit het slot van rov. 9 en de bekrachtiging van de bestreden beschikking in het dictum.
Het hof heeft in rov. 9 geoordeeld dat niet dan wel onvoldoende is onderbouwd dat de gronden die aanleiding hebben gegeven tot het instellen van het bewind thans niet meer aanwezig zijn.
Het hof heeft daartoe gemotiveerd waarom het de in hoger beroep door [verzoeker] overgelegde verklaringen van de huisarts en psychiater niet voldoende acht en zich verder gebaseerd op zijn eigen waarnemingen ter zitting. Een en ander wordt door de middelen als zodanig niet bestreden. Nu het niet gaat om een zaak betreffende een minderjarige, staat het het hof blijkens de art. 194 lid 1, 284 lid 1 en 362 Rv in beginsel vrij om al dan niet een deskundigenbericht in te winnen.
Anders dan
middel 2
veronderstelt, was het hof onder deze omstandigheden niet gehouden om aanvullend onderzoek te gelasten naar de lichamelijke of geestelijke toestand van [verzoeker].
De klacht van
middel 3
, dat [betrokkene] als belanghebbende aangemerkt had moeten worden dan wel in hoger beroep gehoord had moeten worden, faalt. Deze persoon behoort volgens het hof kennelijk niet tot de kring van personen die in dit geval op grond van art. 798 lid 2 Rv of anderszins
als belanghebbende moeten worden aangemerkt. Het middel maakt niet duidelijk waarom het hof deze persoon wel als belanghebbende had moeten aanmerken – daartoe volstaat niet dat het hof de informele levensgezellin van [verzoeker] conform art. 798 lid 2 Rv als belanghebbende heeft aangemerkt − en voldoet in zoverre niet aan de daaraan te stellen. Het middel maakt evenmin duidelijk waarom de verklaring van deze persoon − die in eerste aanleg als procesgemachtigde van [verzoeker] was opgetreden − in verband met de beoordeling van het verzoek, anders dan het hof kennelijk heeft geoordeeld, wel van betekenis kan zijn (vgl. art. 799 Rv). Daartoe volstaat niet dat de rechtbank bij de terechtzitting in eerste aanleg een medewerker van het bewindvoerderskantoor heeft toegelaten. Het middel verwijst bovendien niet naar vindplaatsen in de stukken waaruit zou blijken dat een en ander wel is aangevoerd en voldoet in zoverre niet aan de daaraan te stellen eisen.
3.
Het cassatieberoep kan naar mijn mening met toepassing van artikel 80a RO niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Procureur-Generaal bij de
Hoge Raad der Nederlanden
A-G
Tot 1 januari 2014 formuleerde art. 1:449 lid 2 BW de opheffingsgrond aldus, dat de oorzaken die tot de onderbewindstelling aanleiding hebben gegeven, niet meer bestaan. Per die datum noemt art. 1:449 lid 2 BW als opheffingsgronden voor het bewind dat de noodzaak daartoe niet meer bestaat of voortzetting van het bewind niet zinvol is gebleken. Zie de Wet wijziging curatele, beschermingsbewind en mentorschap van 16 oktober 2013 (Stb. 213, 414 en 435); I. Jansen, GS Personen- en familierecht, Titel 19, inleiding, aant. 13 en art. 449, aant. 2.
Vgl.
HR 1 april 2011, ECLI:NL:HR:2011:BP4339, NJ 2011/156, JPF 2011/83 m.nt. Vlaardingerbroek;
I. Jansen, GS Personen- en familierecht, art. 431, aant. 1.7 en 1.8.
Vgl. HR 24 januari 2014, ECLI:NL:HR:2014:160, NJ 2014/168 m.nt. S.F.M. Wortmann.