ECLI:NL:RBGRO:1999:AA3687, Rechtbank Groningen, 12-10-1999, AWB 98/141 ABW V12, AWB 98/246 ABW V12
Rechtbank Groningen — Uitspraak 
Datum: 1999-10-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

451 / ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE GRONINGEN
      SECTOR BESTUURSRECHT
      ENKELVOUDIGE KAMER
    
    
    
      Reg.nrs.: AWB 98/141 ABW V12
      AWB 98/246 ABW V12
    
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    
    inzake de geschillen tussen
    
    
      A, wonende te B, eiseres,
      gemachtigde: mr R. van Asperen, advocaat en procureur te Groningen
    
    
    en
    
    burgemeester en wethouders van Groningen, verweerders.
    
    
    
    1. PROCESVERLOOP
    
    
      Verweerders hebben eiseres op 2 oktober 1997 mondeling medegedeeld, dat de 
      aan haar toegekende uitkering op grond van de Algemene bijstandswet (Abw) 
      met ingang van 1 september 1997 feitelijk is beëindigd.
    
    
    
      Eiseres heeft op 6 oktober 1997 op grond van artikel 7:1 van de Algemene wet 
      bestuursrecht (Awb) een bezwaarschrift ingediend tegen de feitelijke beëindiging 
      van haar bijstandsuitkering met ingang van 1 september 1997.
    
    
    
      Bij beroepschrift van 13 januari 1998 heeft eiseres beroep ingesteld bij de 
      rechtbank tegen het niet tijdig nemen van een besluit door verweerders op haar 
      bezwaarschrift van 6 oktober 1997.
    
    
    
      Bij brief van 16 januari 1998 heeft de rechtbank partijen meegedeeld dat de zaak 
      verder met toepassing van Afdeling 8.2.3 Awb versneld wordt behandeld.
    
    
    
      Bij uitspraak van 6 februari 1998, reg.nr. AWB 98/67 ABW V04, heeft de 
      rechtbank dit beroep gegrond verklaard en het met een besluit gelijk te stellen niet 
      beslissen door verweerders op het bezwaarschrift van eiseres van 6 oktober 1997 
      vernietigd. Voorts is bepaald dat verweerders binnen vier weken na de dag van 
      verzending van de uitspraak een beslissing dienen te nemen op het 
      bezwaarschrift van eiseres van 6 oktober 1997.
    
    
    
      Bij besluit van 16 oktober 1997, cliëntnummer ATT01974875K, hebben 
      verweerders de uitkering van eiseres ingevolge de Abw vanaf 1 juli 1997 
      ingetrokken, onder de overweging dat eiseres niet, niet volledig en/of correct heeft 
      voldaan aan de in artikel 65 Abw neergelegde verplichting tot het verstrekken van 
      inlichtingen die noodzakelijk zijn voor het vaststellen van het recht op uitkering. 
      Voorts hebben verweerders bij dit besluit van eiseres een bedrag van ? 3.408,62 
      teruggevorderd over de periode van 1 juli 1997 tot en met 31 augustus 1997.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft eiseres op 24 oktober 1997 op grond van artikel 7:1 Awb 
      een bezwaarschrift ingediend.
    
    
    
      Eiseres heeft tegen uitblijven van een beslissing op haar bezwaar bij beroepschrift 
      van 2 februari 1998 op nader in het beroepschrift aangegeven gronden beroep 
      ingesteld (reg.nr. AWB 98/141 ABW V12).
    
    
    
      De rechtbank heeft partijen op 4 februari 1998 meegedeeld het beroep met 
      toepassing van Afdeling 8.2.3 Awb versneld te behandelen.
    
    
    
      Verweerders hebben op 12 februari 1998 de op de zaak betrekking hebben de 
      stukken toegezonden, alsmede een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Verweerders hebben bij besluit van 3 maart 1998 de bezwaarschriften van 
      eiseres van 6 en 24 oktober 1997 gericht tegen de feitelijke beëindiging van haar 
      uitkering ingevolge de Abw per 1 september 1997 respectievelijk tegen 
      voornoemd besluit van 16 oktober 1997 ongegrond verklaard. 
    
    
    
      Daarbij is ten aanzien van de vaststelling van de gezamenlijke huishouding 
      verwezen naar artikel 3, derde lid, sub a en c, Abw. Voorts is bepaald dat de 
      aflossing zal plaatsvinden middels 10% inhouding van de voor eiseres geldende 
      bijstandsnorm inclusief de vakantietoeslag.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft eiseres bij beroepschrift van 10 maart 1998, op nader in 
      het aanvullend beroepschrift van 31 maart 1998 aangegeven gronden, beroep 
      ingesteld (reg.nr. AWB 98/246 ABW V12).
    
    
    
      Bij brief van 11 maart 1998 heeft de rechtbank partijen bericht het beroep, 
      geregistreerd onder nummer AWB 98/141 ABW V12, op de gewone wijze te 
      behandelen.
    
    
    
      Verweerders hebben op 28 april 1998 de op de zaak betrek-king hebbende 
      stukken aan de recht-bank toegezonden, alsmede een verweer-schrift ingediend.
    
    
    Bij brief van 17 juni 1998 heeft eiseres van repliek gediend.
    
    
      Afschriften van de gedingstukken zijn, voor zover niet door hen ingediend, door 
      de griffier aan partijen toegezonden.
    
    
    
      De geschillen zijn gevoegd behandeld ter zitting van de enkelvoudige kamer van 
      de rechtbank van 1 oktober 1999.
      Eiseres is aldaar in persoon verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde.
      Verweerders hebben zich doen vertegenwoordigen door H. Blokzijl.
    
    
    
      Eiseres en haar gemachtigde hebben afgezien van het ter zitting (doen) horen 
      van de door de gemachtigde van eiseres bij faxbericht van 23 september 1999 
      aangezegde getuige X.
    
    
    
    2. RECHTSOVERWEGINGEN
    
    De feiten.
    
    
      Eiseres ontving sedert 29 januari 1984 een uitkering krachtens de Algemene 
      Bijstandswet (hierna: ABW).
      Na een kennismakingsperiode van 3 maanden hebben eiseres en X 
      gedurende de periode van 
      mei 1993 tot april 1994 een duurzame gezamenlijke huishouding gevoerd.
      Bij besluit van 19 april 1994 is eiseres met ingang van 1 april 1994 een uitkering 
      krachtens de ABW verstrekt naar de norm voor een eenoudergezin.
    
    
    
      Op de door haar op 21 juli 1997 ondertekende maandverklaring van de maand juli 
      1997 heeft eiseres verklaard dat zij met ingang van 1 juli 1997 een huurder had.
      Uit de gemeentelijke basisadministratie bleek dat deze huurder een ex-partner 
      van eiseres betrof, te weten X.
      Vervolgens is de Abw-uitkering van eiseres per 1 september 1997 feitelijk 
      geblokkeerd in afwachting van een nader onderzoek.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft eiseres op 6 oktober 1997 een bezwaarschrift ingediend bij 
      verweerders.
    
    
    
      Eiseres is op 2 oktober 1997 uitgenodigd voor een gesprek. In dit gesprek heeft 
      zij verklaard dat de huurder X is en dat hij inkomsten uit arbeid ontvangt.
    
    
    
      Bij besluit van 16 oktober 1997 hebben verweerders de uitkering van eiseres 
      ingevolge de Abw vanaf 1 juli 1997 ingetrokken, onder de overweging dat eiseres 
      niet, niet volledig en/of correct heeft voldaan aan de in artikel 65 Abw neergelegde 
      verplichting tot het verstrekken van inlichtingen die noodzakelijk zijn voor het 
      vaststellen van het recht op uitkering. De over de periode van 1 juli tot en met 
      31 augustus 1997 aan eiseres verstrekte uitkering, een bedrag van ? 3.408,62, is 
      bij dit besluit van haar teruggevorderd.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft eiseres op 24 oktober 1997 een bezwaarschrift ingediend 
      bij verweerders. Daarbij heeft zij ontkend onvolledige of onjuiste inlichtingen te 
      hebben verstrekt. Voorts heeft eiseres aangevoerd dat verweerders ten onrechte 
      ervan zijn uitgegaan dat zij met ingang van 1 juli 1997 is gaan samenwonen met 
      X.
    
    
    
      De bezwaren van eiseres zijn behandeld in de vergadering van de Commissie 
      voor de bezwaarschriften 
      Wet Boeten, maatregelen en terug- en invordering Sociale Zekerheid van 
      23 februari 1998. De Commissie heeft verweerders geadviseerd de bezwaren 
      ongegrond te verklaren, onder aanvulling van de motivering.
    
    
    
      Verweerders hebben eerst op 3 maart 1998 op deze bezwaarschriften beslist.
      Verweerders hebben zich, onder verwijzing naar het rapport van de dienst Sociale 
      Zaken en Werkgelegenheidsprojecten (SOZAWE) van 8 januari 1998 en 
      overeenkomstig het advies van de Commissie, op het standpunt gesteld dat 
      eiseres heeft nagelaten aan hen mee te delen dat zij met ingang van 1 juli 1997 
      een gezamenlijke huishouding voert met X. Daarbij hebben verweerders 
      verwezen naar artikel 3, derde lid, sub a en c, Abw.
      Voorts hebben verweerders terzake van de terugvordering bepaald dat de 
      aflossing zal plaatsvinden door middel van een inhouding van 10% op de aan 
      eiseres toegekende Abw-uitkering naar de voor haar geldende bijstandsnorm 
      inclusief de vakantietoeslag.
    
    
    
      Eiseres kan zich hiermee niet verenigen. Zij heeft naar voren gebracht dat zij tijdig 
      melding heeft gemaakt van het inwonen van X. Hieraan kan, aldus 
      eiseres, niet afdoen dat deze onderhuur tot gevolg heeft dat eiseres (juridisch) 
      een gezamenlijke huishouding voert met X. Eiseres heeft verder betoogd 
      dat artikel 3, derde lid, Abw in strijd is met artikel 6 van het Verdrag tot 
      bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). 
      Voorts is eiseres van mening dat de terugvordering achterwege dient te blijven, 
      aangezien SOZAWE niet adequaat heeft gereageerd op de door eiseres 
      verstrekte inlichtingen.
    
    
    Het van toepassing zijnde recht.
    
    
      Ingevolge artikel 7, eerste lid, van de Abw wordt van overheidswege aan iedere 
      Nederlander, die hier te lande in zodanige omstandigheden verkeert of dreigt te 
      geraken, dat hij niet over de middelen beschikt om in de noodzakelijke kosten van 
      het bestaan te voorzien, bijstand verleend.
    
    
    
      Artikel 3, eerste lid, aanhef en onder f, Abw bepaalt dat in deze wet en de daarop 
      berustende bepalingen worden als partners geregistreerden gelijkgesteld met 
      gehuwden.
      Krachtens artikel 3, tweede lid, onder a, worden als gehuwd of als echtgenoot 
      mede aangemerkt de ongehuwde die met een ander een gezamenlijke 
      huishouding voert, tenzij het betreft een bloedverwant in de eerste graad. 
      Op grond van artikel 3, derde lid, Abw, is van een gezamenlijke huishouding, 
      bedoeld in het tweede lid, sprake indien twee perso-nen hun hoofdverblijf in 
      dezelfde woning hebben en zij blijk geven zorg te dragen voor elkaar door middel 
      van het leveren van een bijdrage in de kosten van de huishouding dan wel 
      anderszins.
    
    
    
      Krachtens het vierde lid van voornoemd artikel 3 wordt -voor zover hier van 
      belang- een gezamenlijke huishouding in ieder geval aanwezig geacht indien de 
      belanghebbenden hun hoofdverblijf in dezelfde woning hebben en:
      a.	zij met elkaar gehuwd zijn geweest of eerder voor de verlening van 
      bijstand als gehuwden zijn aangemerkt;
      c. zij zich wederzijds verplicht hebben tot een bijdrage aan de huishouding 
      krachtens een geldend samenlevingscontract.
    
    
    
      Artikel 65, eerste lid, Abw bepaalt - voor zover hier van belang - dat de 
      belanghebbende aan burgemeester en wethouders op verzoek of uit eigen 
      beweging onverwijld mededeling doet van alle feiten en omstandigheden waarvan 
      hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op het recht 
      op bijstand, de hoogte of de duur van de bijstand of op het bedrag van de bijstand 
      dat aan hem wordt betaald.
      Op grond van het tweede lid dient de belanghebbende gebruik te maken van een 
      door burgemeester en wethouders verstrekt formulier.
      Op grond van het derde lid is de belanghebbende verplicht aan burgemeester en 
      wethouders desgevraagd de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is 
      voor de uitvoering van deze wet.
    
    
    
      Krachtens artikel 69, derde lid, Abw herzien burgemeester en wethouders, 
      onverminderd het elders in deze wet bepaalde terzake van herziening of 
      intrekking van een besluit tot toekenning van bijstand, een dergelijk besluit of 
      trekken zij dit in:
      a. indien een gedraging als bedoeld in artikel 14, eerste lid, of het niet of niet 
      behoorlijk nakomen van een verplichting als bedoeld in artikel 65, eerste lid, heeft 
      geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand;
      b. indien anderszins de bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is 
      verleend.
    
    
    
      Ingevolge artikel 78, eerste lid, Abw worden kosten van bijstand door de 
      gemeente teruggevorderd in de gevallen en naar de regels aangegeven in 
      paragraaf 2 van hoofdstuk VI.
    
    
    
      Op grond van artikel 78, derde lid, Abw, kunnen burgemeester en wethouders 
      besluiten geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien indien daarvoor 
      dringende redenen aanwezig zijn.
    
    
    
      Krachtens artikel 81, eerste lid, Abw wordt bijstand die als gevolg van een besluit 
      als bedoeld in artikel 14 f 69, derde of vierde lid, ten onrechte of tot een te hoog 
      bedrag is verleend, van de belanghebbende teruggevorderd.
    
    
    
      Voorts is in artikel 138 Abw bepaald dat voor de toepassing van artikel 8:1, eerste 
      lid, Awb met een besluit wordt gelijkgesteld het nalaten van een handeling die 
      strekt tot uitvoering van het besluit inzake de verlening of terugvordering van 
      bijstand of het verrichten van een handeling die afwijkt van dat besluit.
    
    
    Beoordeling van het geschil.
    
    Met betrekking tot reg.nr. AWB 98/246 ABW V12
    
    
      De rechtbank stelt allereerst vast dat verweerders zich bij het bestreden besluit 
      onder meer hebben gebaseerd op artikel 3, derde lid, onder a en c, Abw. Dit 
      artikellid is evenwel met ingang van 1 januari 1998 gewijzigd. Het oude derde 
      artikellid is per laatstgenoemde datum hernummerd tot lid 4. Aangezien geen 
      inhoudelijke wijziging van dit artikellid heeft plaatsgevonden ziet de rechtbank 
      geen aanleiding om reeds hierom te oordelen dat het bestreden besluit niet in 
      stand zal kunnen blijven. De rechtbank zal het besluit dan ook toetsen aan de op 
      het moment van de bestreden beslissing geldende regelgeving.
    
    
    De rechtbank overweegt voorts als volgt.
    
    De herziening van de uitkering
    
    
      Uit het door eiseres op 21 juli 1997 ondertekende inlichtingenformulier over de 
      maand juli 1997 blijkt dat zij melding heeft gemaakt van het feit dat zij met ingang 
      van 1 juli 1997 een huurder heeft. Eiseres heeft evenwel op dat formulier niet 
      vermeld dat de huurder een ex-partner van haar was. Zij stelt in beroep dit wel te 
      hebben gemeld aan de balie van de Dienst.
    
    
    
      Gelet op het bepaalde in artikel 3, vierde lid, onder a, Abw is dit gegeven van 
      invloed op haar recht op uitkering.
      Immers, vast staat dat eiseres en X in de periode mei 1993 tot april 1994 
      voor de bijstandsverlening als gehuwden zijn aangemerkt. Voor de beoordeling 
      van het recht van eiseres op een bijstandsuitkering is dan ook van 
      doorslaggevend belang het antwoord op de vraag of eiseres en X 
      gezamenlijk hun hoofdverblijf hebben in dezelfde woning.
      Gelet op de door eiseres op haar inlichtingenformulier verstrekte informatie kan 
      niet anders worden geconcludeerd dan dat op grond van het bepaalde in artikel 3, 
      vierde lid, onder a, Abw sprake is van een gezamenlijke huishouding. 
      Dat, zoals eiseres heeft betoogd, er geen sprake is van een gezamenlijke 
      huishouding omdat zij geen blijk hebben gegeven zorg te dragen voor elkaar kan 
      hieraan niet afdoen. Eiseres doelt hier kennelijk op 
      artikel 3, derde lid, Abw, doch dit artikellid is niet op eiseres van toepassing. Het 
      feit dat eiseres en X eerder voor de bijstandsverlening als gehuwden zijn 
      aangemerkt levert reeds een onweerlegbaar rechtsvermoeden op, hetgeen de 
      uitdrukkelijke bedoeling van de wetgever is geweest.
    
    
    
      Eiseres heeft voorts naar voren gebracht dat het hanteren van een dergelijk 
      rechtsvermoeden in strijd is met artikel 6 EVRM. De rechtbank overweegt 
      dienaangaande als volgt.
    
    
    
      Het EVRM verbiedt in beginsel geen feitelijke of wettelijke rechtsvermoedens. 
      Verdragsstaten moeten daarbij wel redelijke grenzen in acht nemen, zodat met de 
      betrokken belangen rekening wordt gehouden en de rechten van de verdediging 
      in stand blijven. In de onderhavige zaak betreft het niet een vervolging wegens 
      een strafbaar feit als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van het EVRM, doch het 
      vaststellen van de burgerlijke rechten en verplichtingen van eiseres in het kader 
      van het geldend maken van een aanspraak op een uitkering ingevolge de Abw, 
      zodat in casu wel artikel 6, eerste lid, EVRM van toepassing is, maar niet het 
      tweede lid van dat artikel.
      Uit artikel 3, vierde lid, Awb volgt slechts dat er sprake is van een onweerlegbaar 
      rechtsvermoeden in het geval voldaan wordt aan een van de onder a tot en met d 
      genoemde situaties en de belanghebbenden tevens hun hoofdverblijf hebben in 
      dezelfde woning. Het vermoeden moet derhalve gedragen worden door 2 
      objectief vast te stellen feiten. 
      Om die reden kan naar het oordeel van de rechtbank niet gezegd worden dat met 
      het hanteren van een dergelijk rechtsvermoeden de grenzen van het redelijke 
      worden overschreden, noch dat anderszins sprake is van strijdigheid met het 
      Verdrag. 
      Deze grief van eiseres dient daarom te falen.
    
    
    
      Naar het oordeel van de rechtbank hebben verweerders zich dan ook op goede 
      gronden op het standpunt gesteld dat eiseres niet volledig heeft voldaan aan de 
      op haar rustende, in artikel 65, eerste lid, Abw neergelegde 
      inlichtingenverplichting.
      Zij heeft immers op het daartoe bestemde formulier geen melding gemaakt van 
      het feit dat de huurder haar ex-partner was. Dat zij mogelijk daarvan melding 
      heeft gemaakt aan de balie kan daaraan niet afdoen, nu daarvan uit de 
      beschikbare stukken niet is gebleken en zij op grond van artikel 65, tweede lid, 
      Abw verplicht is een en ander te melden op het daartoe verstrekte formulier.
    
    
    
      Nu er sprake is van een gezamenlijke huishouding en door eiseres niet bestreden 
      is dat X een inkomen heeft dat hoger is dan de voor een echtpaar 
      geldende bijstandsnorm, hebben verweerders terecht geoordeeld dat er per 1 juli 
      1997 geen recht op een uitkering ingevolge de Abw bestaat.
    
    
    
      Verweerders hebben de uitkering van eiseres dan ook op goede gronden herzien.
      Het beroep van eiseres moet in zoverre dan ook ongegrond worden verklaard.
    
    
    De terugvordering
    
    
      Verweerders waren, nu eiseres haar inlichtingenverplichting niet is nagekomen, 
      dan ook op grond van artikel 78, eerste lid, in samenhang met artikel 81, eerste 
      lid, Abw gehouden over te gaan tot terugvordering van de ten onrechte aan 
      eiseres betaalde bijstand.
    
    
    Niet gebleken is van dringende redenen om van terugvordering af te zien.
    
    
      Verweerders hebben de uitkering over de maanden juli en augustus 1997 dan ook 
      terecht van eiseres teruggevorderd.
    
    
    
      Eiseres heeft met betrekking tot de wijze waarop de terugvordering plaatsvindt 
      geen grieven aangevoerd, terwijl de rechtbank -ambtshalve oordelend- ook geen 
      aanleiding ziet om de wijze waarop wordt verrekend met de lopende uitkering 
      voor onjuist te houden.
      Het beroep van eiseres is in zoverre dan ook ongegrond.
    
    
    De opschorting
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat verweerders, gelet op de gegevens uit de 
      gemeentelijke basisadministratie terzake van de huurder van eiseres, de 
      uitbetaling van eiseres uitkering met ingang van 1 september 1997 konden 
      opschorten. Op dat moment was er immers grond voor het vermoeden dat voor 
      eiseres het recht op uitkering niet meer bestond.
    
    
    Uit het vorenoverwogene volgt dat het beroep ongegrond moet worden verklaard.
    
    Met betrekking tot reg.nr. AWB 98/141 ABW V12.
    
    
      Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit door 
      verweerders op haar bezwaarschrift van 24 oktober 1997. Zij heeft verzocht het 
      met een besluit gelijk te stellen niet tijdig beslissen door verweerders op haar 
      bezwaarschrift te vernietigen en verweerders te veroordelen tot vergoeding van 
      de proceskosten.
    
    
    
      De rechtbank stelt vast dat verweerders bij besluit van 3 maart 1998 alsnog 
      hebben beslist op het bezwaarschrift van eiseres van 24 oktober 1997, tegen 
      welk besluit eiseres afzonderlijk beroep heeft ingesteld.
    
    
    
      Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiseres geen processueel belang meer 
      bij een beoordeling van haar beroep. 
    
    
    
      Onder verwijzing naar de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 4 
      februari 1997 (RSV 97/297) overweegt de rechtbank dat een belang bij 
      gegrondverklaring van het ingestelde beroep niet uitsluitend gelegen kan zijn in 
      het verkrijgen van een vergoeding van de gemaakte proceskosten dan wel het 
      griffierecht. 
    
    
    
      Ook in andere gevallen dan die waarin het beroep gegrond wordt verklaard kent 
      de wet de bestuursrechter de bevoegdheid daartoe over te gaan.
    
    
    
      Het beroep van eiseres tegen het niet tijdig nemen van een beslissing op haar 
      bezwaarschrift dient derhalve niet-ontvankelijk te worden verklaard.
    
    
    Griffierecht en proceskosten.
    
    
      Wel ziet de rechtbank aanleiding om te bepalen dat het door eiseres gestorte 
      griffierecht op grond van artikel 8:74, tweede lid, Awb, door de gemeente 
      Groningen aan eiseres wordt vergoed.
    
    
    
      De rechtbank acht verder termen aanwezig verweerders op de voet van artikel 
      8:75, eerste lid, Awb, te veroordelen in de kosten die in verband met de 
      behandeling van het beroep bij de rechtbank redelijkerwijs door eiseres zijn 
      gemaakt en wijst de gemeente Groningen aan als de rechtspersoon die deze 
      kosten aan eiseres moet vergoeden. De rechtbank volgt niet de redenering van 
      verweerders dat er geen ruimte is voor een proceskostenveroordeling nu over 
      hetzelfde aspect door eiseres reeds eerder is geprocedeerd en waarbij zij in het 
      gelijk is gesteld, onder veroordeling van verweerders in de kosten van die 
      procedure. 
      Immers, in de door verweerders bedoelde zaak (AWB 98/67 ABW) was sprake 
      van beroep tegen het niet tijdig beslissen op het d.d. 6 oktober 1997 ingediende 
      bezwaarschrift, terwijl in de onderhavige procedure het niet tijdig beslissen op het 
      bezwaarschrift van 24 oktober 1997 speelt. Dat het bij beide bezwaarschriften om 
      dezelfde kwestie gaat doet daaraan niet af. Het indienen van twee 
      bezwaarschriften en het vervolgens tweemaal instellen van beroep tegen het niet 
      tijdig beslissen op die bezwaarschriften vloeit veeleer voort uit de werkwijze van 
      verweerders (eerst feitelijke beëindiging van de uitkering, vervolgens een 
      intrekkingsbesluit uitreiken), terwijl verweerders -door tijdig te beslissen op 
      bezwaarschriften- zelf het instellen van beroep wegens niet tijdig beslissen op 
      bezwaar kunnen voorkomen.
    
    
    
      Met inachtneming van het Besluit proceskosten bestuursrecht, bepaalt de 
      rechtbank deze kosten op ? 1.065,00, zoals aangegeven in een bij de uitspraak 
      gevoegde bijlage.
    
    
    
    3. BESLISSING
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Groningen, sector Bestuursrecht, enkelvoudige 
      kamer,
    
    
    RECHT DOENDE,
    
    
      - verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen op het bezwaarschrift 
      van eiseres van 24 oktober 1997 niet-ontvankelijk;
      -	verklaart het beroep tegen het besluit van 3 maart 1998 ongegrond;
      - bepaalt dat de gemeente Groningen eiseres het betaalde griffierecht ad 
      ? 55,00 vergoedt;
      - veroordeelt verweerders in de door eiseres gemaakte proceskosten, 
      welke zijn vastgesteld op ? 1.065,00, en be-paalt dat de gemeente Groningen 
      deze kosten aan eiseres dient te betalen.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr M.W. de Jonge, rechter en in het openbaar door haar 
      uitgesproken op 12 oktober 1999, in tegenwoordigheid van A.M. van der List-van 
      Winden als griffier.
    
    
    De griffier, wnd.	De rechter
    
    
      De rechtbank wijst er op dat partijen en andere belanghebbenden binnen 6 weken 
      na de dag van verzending van deze uitspraak daartegen hoger beroep kunnen 
      instellen bij de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA in Utrecht.
    
    
    
      Afschrift verzonden op: 12 oktober 1999	Bijlage: Staat van kosten
      typ: fz