ECLI:NL:CRVB:2005:AT3821, Centrale Raad van Beroep, 16-03-2005, 03/3303 ZW + 03/3304 WAO
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2005-03-16 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Had bij de verlaging van de WAO-uitkering een uitlooptermijn van twee maanden moeten worden verleend?

03/3303 ZW + 03/3304 WAO
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, appellant,
    
    en
    
    [gedaagde], wonende te [woonplaats], gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    Met ingang van 1 januari 2002 is de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet Wet structuur uitvoerings-organisatie werk en inkomen treedt in deze gedingen de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) in de plaats van het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv). In deze uitspraak wordt onder appellant tevens verstaan het Lisv.
    
    Bij brief van 2 juli 2001 is gedaagde namens appellant in kennis gesteld van het besluit dat hij per 2 juli 2001 geen recht meer heeft op een uitkering ingevolge de Ziektewet (ZW), op de grond dat hij per die datum niet ongeschikt voor de voor hem geldende arbeid wordt geacht.
    
    
      Het tegen het besluit van 2 juli 2001 gerichte bezwaar heeft appellant bij besluit van 
      29 januari 2002 ongegrond verklaard.
    
    
    Bij brief van 8 augustus 2001 is gedaagde namens appellant in kennis gesteld van het besluit dat zijn uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), vastgesteld naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 35 tot 45%, ingaande 11 juni 2001 wordt herzien en vastgesteld naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100% , en dat zijn uitkering ingaande 1 juli 2001 wordt herzien en vastgesteld naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 35 tot 45%.
    
    Het tegen het besluit van 8 augustus 2001 gerichte bezwaar heeft appellant bij besluit van 29 januari 2002 ten dele gegrond verklaard, met handhaving van de genomen beslissing.
    
    
      De rechtbank ’s-Hertogenbosch heeft bij uitspraak van 23 juni 2003, nummers AWB 02/566 WAO en AWB 02/751 ZW, het beroep tegen het ZW-besluit van 29 januari 2002 ongegrond verklaard en het verzoek tot schadevergoeding afgewezen, doch het beroep tegen het WAO-besluit van 29 januari 2002 gegrond verklaard en dit besluit vernietigd, met bepaling dat de per 11 juni 2001 aan gedaagde toegekende WAO-uitkering ingaande 1 oktober 2001 wordt herzien en nader vastgesteld naar de arbeidsongeschiktheidsklasse 35 tot 45%, voorts met bepaling dat de uitspraak in de plaats treedt van het besluit van 
      29 januari 2002 en met nadere beslissingen inzake renteschade, griffierecht en proces-kosten.
    
    
    Appellant is van deze uitspraak voor wat betreft het WAO-besluit op bij beroepschrift uiteengezette gronden in hoger beroep gekomen.
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingezonden.
    
    Appellant heeft desgevraagd stukken ingestuurd.
    
    De gedingen zijn ter behandeling aan de orde gesteld ter zitting van de Raad, gehouden op 2 februari 2005, waar partijen niet zijn verschenen.    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    Aangezien de uitspraak van de rechtbank slechts is aangevochten voor zover deze betrekking heeft op het onder I genoemde WAO-besluit van 29 januari 2002 (hierna: het bestreden besluit) is het geding in hoger beroep daartoe beperkt.
    
    Appellant heeft gedaagde ingaande 18 december 1998 in het genot gesteld van een uitkering ingevolge de WAO, aanvankelijk vastgesteld naar de arbeidsongeschikt-heidsklasse van 80 tot 100% en vanaf 2 oktober 2000 naar de arbeidsongeschiktheids-klasse van 35 tot 45%.
    
    Bij het primaire besluit van 8 augustus 2001, naar zijn inhoud in stand gelaten bij het bestreden besluit, heeft appellant het arbeidsongeschiktheidspercentage per 11 juni 2001 herzien en verhoogd naar 80 tot 100 en dit percentage per 1 juli 2001 herzien en weer verlaagd naar 35 tot 45. Dit besluit is genomen met toepassing van artikel 39a van de WAO (Wet AMBER), nadat gebleken was dat gedaagde zich op 16 mei 2001 had ziekgemeld ingaande 14 mei 2001 wegens een operatie aan de bovenste luchtwegen, waarvan de gevolgen op 1 juli 2001 weer waren geweken.
    
    De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak het bestreden besluit vernietigd, van oordeel zijnde dat appellant bij de verlaging van de uitkering naar het oude percentage van 35 tot 45 een uitlooptermijn van twee maanden had moeten verlenen, te rekenen vanaf 30 juli 2001. De rechtbank heeft dit afgeleid uit het bepaalde in de bijlage bij het door het Lisv op 10 augustus 2000 gegeven Besluit einde wachttijd en uitlooptermijn WAO, WAZ en WAJONG 1999, Stcrt. 2000, 158 (hierna: het Besluit). 
    
    Appellant heeft dit oordeel van de rechtbank in hoger beroep bestreden, stellende dat het hier een verhoging en verlaging van de uitkering met terugwerkende kracht betrof, waarvoor geen uitlooptermijn geldt.
    
    De Raad, zich beperkende tot dit geschilpunt, oordeelt als volgt.
    
    In het Besluit is, voor zover hier van belang, het volgende bepaald:
    
    
      “1. De uitvoeringsinstelling licht de verzekerde schriftelijk in omtrent de bevindingen over zijn arbeidsongeschiktheid en de arbeidsmogelijkheden. Dit kan via een brief (schriftelijke aanzegging) of de beslissing.
      2. De uitvoeringsinstelling trekt de toegekende arbeidsongeschiktheidsuitkering in dan wel verlaagt deze nadat de schriftelijke aanzegging of beslissing is verzonden, indien de verzekerde geschikt is voor het eigen werk bij zijn werkgever dan wel voor passend werk dat bij zijn werkgever beschikbaar is, en per de datum waarop de verzekerde in dit werk kan hervatten.
      3. De uitvoeringsinstelling trekt de toegekende arbeidsongeschiktheidsuitkering in dan wel verlaagt deze, in andere gevallen dan de gevallen genoemd in de voorgaande volzin, met inachtneming van een uitlooptermijn van twee maanden, welke aanvangt op de dag na datum waarop de schriftelijke aanzegging of beslissing is verzonden.”
    
    
    De rechtbank heeft het standpunt ingenomen dat de onderhavige casus valt onder de “andere gevallen”, als bedoeld onder punt 3 van het zojuist geciteerde gedeelte van het Besluit, zodat een uitlooptermijn van twee maanden aangewezen was.
    
    De Raad is evenwel, anders dan de rechtbank, van oordeel dat het Besluit niet ziet op een situatie als de onderhavige. Naar aanleiding van zijn ziekmelding is gedaagde over de periode van 14 mei 2001 tot 2 juli 2001 ziekengeld toegekend. Op een spreekuur van 19 juni 2001 heeft de betrokken verzekeringsarts gedaagde aangezegd dat hij overeenkomstig het belastbaarheidspatroon van 6 juni 2000 per 1 juli 2001 weer geschikt was voor de hem eerder voorgehouden functies, zijnde tevens “zijn arbeid” in het kader van de ZW. Achteraf is aan appellant over de periode van 11 juni 2001 tot 1 juli 2001 tevens een WAO-uitkering toegekend, aangezien appellant ook onder het regime van de Wet Amber viel. Reeds gegeven deze situatie was een uitlooptermijn als in het Besluit bepaald naar het oordeel van de Raad hier niet vereist. Dat het Besluit op een dergelijke situatie niet ziet valt af te leiden uit het feit dat in de geciteerde artikelen van het Besluit wordt uitgegaan van een voorafgaande schriftelijke aanzegging, welke bij een toekenning en intrekking over een afgesloten periode niet aan de orde is, terwijl bovendien de ratio van de uitlooptermijn, zijnde het zich kunnen instellen op aangezegde arbeidsmogelijkheden, dan niet opgaat.
    
    Het vorenstaande brengt mee dat de aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten, niet in stand kan blijven en dat het inleidende beroep tegen het bestreden besluit ongegrond dient te worden verklaard.
    
    De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten;
      Verklaart het inleidend beroep tegen het besluit van 29 januari 2002 ongegrond.
    
    
    Aldus gegeven door mr. Ch. van Voorst als voorzitter en mr. M.S.E. Wulffraat-van Dijk en mr. N.J. Haverkamp als leden, in tegenwoordigheid van mr. J.E.M.J. Hetharie als griffier en in het openbaar uitgesproken op 16 maart 2005.
    
    (get.) Ch. van Voorst.
    
    (get.) J.E.M.J. Hetharie.
    
    RG