ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8297, Centrale Raad van Beroep, 25-02-1999, 98/3666 AW + 98/3670 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-02-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Ontslag politieagent wegens onoorbaar gedrag; tegen wachtgeldbesluit dient eerst bezwaar te worden gemaakt.

98/3666 AW en 98/3670 AW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    
      de Korpsbeheerder van de politieregio Haaglanden,
      appellant,
    
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Namens appellant is op bij beroepschrift aangevoerde
      gronden hoger beroep ingesteld tegen de op 10 april
      1998 door de Arrondissementsrechtbank te Amsterdam
      onder de nummers AW 96/12659 en 97/13317 tussen
      partijen gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt
      verwezen.
    
    
    Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 14 januari
      1999, waar appellant zich heeft doen
      vertegenwoordigen door mr E.J. Visser, werkzaam bij
      de politieregio Haaglanden, en waar gedaagde in
      persoon is verschenen, bijgestaan door mr P.J. de
      Booij, advocaat te Amsterdam als zijn raadsman.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor een meer uitvoerige weergave van de relevante
      feiten verwijst de Raad naar de aangevallen
      uitspraak. De Raad volstaat met de navolgende
      samenvatting.
    
    
    
      Gedaagde, geboren in 1963 en sedert 1 oktober 1994 in
      vaste dienst als politiesurveillant, is na een
      voorafgaande schorsing bij besluit van 30 oktober
      1995 met toepassing van artikel 94, lid 1, onder f,
      van het Besluit algemene rechtspositie politie (Barp)
      met ingang van 1 februari 1996 ontslagen wegens
      onbekwaamheid of ongeschiktheid voor het door hem
      beklede ambt, anders dan op grond van ziels- en
      lichaamsgebreken. De bezwaren van gedaagde tegen dat
      besluit zijn bij besluit van 31 januari 1996
      ongegrond verklaard. Bij besluit van 21 mei 1996, na
      bezwaar gehandhaafd bij besluit van 24 oktober 1996,
      is gedaagde een uitkering op de voet van het
      Rijkswachtgeldbesluit 1959 geweigerd. De rechtbank te
      Amsterdam heeft het (ontslag)besluit van 31 januari
      1996 bij uitspraak van 13 februari 1997 vernietigd.
      Appellant heeft in die uitspraak berust en heeft
      gedaagde opnieuw geschorst. Ervan uitgaande dat het
      dienstverband als niet beëindigd moet worden
      beschouwd, heeft appellant gedaagde bericht dat zijn
      salaris zal worden nabetaald. Bij schrijven van 1
      juli 1997 heeft appellant gedaagde medegedeeld dat
      het besluit waarbij hem een ontslaguitkering is
      geweigerd alsmede het op het daartegen gemaakte
      bezwaar genomen besluit worden ingetrokken en dat
      nader onderzoek zal worden ingesteld.
      Gedaagde heeft zijn medewerking aan vervolgonderzoek
      geweigerd.
      In een brief van 26 juni 1997 heeft appellant te
      kennen gegeven dat hij op grond van voortschrijdend
      inzicht thans een andere interpretatie geeft aan de
      uitspraak van de rechtbank van 13 februari 1997 en
      dat een nieuw besluit zal worden genomen op het
      bezwaarschrift van 8 december 1995 tegen het
      (primaire) ontslagbesluit van 30 oktober 1995. Aan
      gedaagde is opnieuw verzocht om medewerking aan een
      onderzoek naar de aanwezigheid van ziels- of
      lichaamsgebreken.
      Na aanvullend onderzoek heeft appellant bij het thans
      in geding zijnde besluit van 1 augustus 1997 het
      bezwaar opnieuw ongegrond verklaard en het ontslag op
      in het besluit aangevoerde gronden gehandhaafd. In
      hetzelfde besluit heeft appellant opnieuw wachtgeld
      op de voet van het Rijkswachtgeldbesluit 1959
      geweigerd.
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank de
      tegen de besluiten van 24 oktober 1996 en 1 augustus
      1997 ingestelde beroepen opnieuw gegrond verklaard,
      de besluiten vernietigd en tevens het primaire
      ontslagbesluit herroepen. Een tegen de weigering van
      uitkering, vervat in het besluit van 1 augustus 1997,
      gemaakt bezwaar heeft de rechtbank met toepassing van
      artikel 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
      aangemerkt als een tevens aanhangig beroep tegen dat
      besluit, welk beroep zij gegrond heeft verklaard, in
      verband waarmee zij dat besluit heeft vernietigd,
      onder instandhouding van de rechtsgevolgen van dat
      besluit.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Vooropgesteld wordt dat de hernieuwde schorsing van
      gedaagde en de hervatting van de salarisbetaling door
      appellant na de vernietiging van het eerdere
      (ontslag)besluit door de rechtbank niet met zich mee
      brengen dat appellant geen nieuw besluit meer mocht
      nemen op het bezwaar van gedaagde tegen het primaire
      ontslagbesluit van 30 oktober 1995. Appellant was
      daartoe immers gehouden nu het primaire
      ontslagbesluit van 30 oktober 1995 noch was
      vernietigd, noch ingetrokken door appellant en het
      schorsingsbesluit niet als uitvoering van de
      uitspraak van 13 februari 1997 kan worden aangemerkt.
    
    
    
      Appellant heeft het besluit van 1 augustus 1997 tot
      ontslag wegens ongeschiktheid gebaseerd op een
      vijftal in het besluit genoemde gedragingen. Uit de
      rechtens onaantastbaar geworden uitspraak van 13
      februari 1997 blijkt dat vier van de vijf aan het
      besluit van 1 augustus 1997 ten grondslag gelegde
      gedragingen voldoende vaststaan -tot tweemaal toe de
      hals van zijn vriendin vastgrijpen en tenminste
      eenmaal slaan, de aankoop van een illegaal
      telefoontoestel en het daarmee voeren van illegale
      telefoongesprekken, als politieagent voor
      privé-doeleinden opvragen van gegevens bij de
      burgerlijke stand en het zonder toestemming of
      noodzaak in uniform privé-zaken
      regelen. Deze werden door de rechtbank echter
      onvoldoende bevonden voor een ongeschiktheidsontslag.
      In geschil is daarom vooral of thans voldoende
      vaststaat hetgeen door appellant voorts aan het
      ongeschiktheidsoordeel ten grondslag is gelegd, te
      weten dat gedaagde 'in een huiselijke twist zijn
      toenmalige vriendin -hierna H te noemen- met zijn
      dienstwapen heeft bedreigd, althans met dit
      dienstwapen heeft gezwaaid' en of die gedraging
      tezamen met de andere vaststaande gedragingen het
      oordeel rechtvaardigt dat gedaagde ongeschikt is voor
      zijn politieambt. De rechtbank heeft eerstgenoemde
      vraag ontkennend beantwoord.
    
    
    
      Appellant heeft naar aanleiding van hetgeen door de
      rechtbank is overwogen bij voornoemde uitspraak van
      13 februari 1997, voorafgaand aan het nadere besluit
      op bezwaar, H en de hoofdagent van de politieregio
      Amsterdam-Amstelland G, die destijds proces-verbaal
      had opgemaakt van de verklaring van gedaagde naar
      aanleiding van de aangifte van H, doen horen. H heeft
      haar eerdere verklaringen terzake staande gehouden.
      Voormelde hoofdagent heeft verklaard haar eerdere
      proces-verbaal te willen aanvullen en heeft verklaard
      zich goed te herinneren dat gedaagde heeft gezegd
      'dat hij wel met zijn dienstwapen gezwaaid heeft maar
      nooit het dienstwapen op het hoofd van H gezet
      heeft'.
      Op grond van laatstbedoelde verklaringen in
      verbinding met de eerder opgemaakte rapporten en
      verklaringen, met name de eerdere verklaringen van
      gedaagde zelf, staat voor de Raad voldoende vast dat
      gedaagde tijdens ruzie met H met zijn dienstwapen
      heeft gezwaaid. Het zwaaien met het vuurwapen kon in
      de gegeven context niet anders dan als bedreiging
      worden opgevat. Dat feit, in combinatie met de andere
      aan gedaagde verweten gedragingen biedt voldoende
      grond voor het oordeel dat gedaagde ongeschikt is
      voor zijn functie bij de politie.
    
    
    
    
      Blijkens de in de aangevallen uitspraak alsmede in de
      eerdere uitspraak van 13 februari 1997 opgenomen
      overwegingen huldigt de rechtbank de opvatting dat
      bij een ontslag als het onderhavige het
      bestuursorgaan dient te (laten) beoordelen of de
      ongeschiktheid van de betrokken ambtenaar wellicht in
      overwegende of belangrijke mate verband houdt met
      ziekte of gebrek. De Raad overweegt dat dit zeker
      niet in alle gevallen aangewezen is. Een onderzoek
      naar het bestaan van eventuele medische oorzaak van
      de ongeschiktheid acht de Raad (slechts) aangewezen
      in die gevallen waarin aanwijzingen voorhanden zijn
      dat de ongeschiktheid van een ambtenaar (mede)
      voortkomt uit of samen hangt met een ziekte of gebrek
      of wanneer gerede twijfel bestaat of het onvoldoende
      functioneren van een ambtenaar wordt veroorzaakt door
      eigenschappen van karakter, geest of gemoed danwel
      door ziekten of gebreken.
    
    
    
      In het onderhavige geval is van bedoelde aanwijzingen
      en van die gerede twijfel geen sprake. Appellant moet
      derhalve bevoegd worden geacht aan gedaagde met
      toepassing van artikel 94, lid 1 onder f, van het
      Barp ontslag te verlenen. De Raad is op grond van de
      stukken en het verhandelde ter zitting niet gebleken
      dat appellant van deze ontslagbevoegdheid heeft
      gebruik gemaakt op een wijze die de ter zake aan te
      leggen beperkte toetsing niet zou kunnen doorstaan.
      Het ontslagbesluit kan derhalve in stand blijven en
      de aangevallen uitspraak dient in zoverre te worden
      vernietigd.
    
    
    
      Wat betreft de weigering van ontslaguitkering heeft
      de rechtbank terecht overwogen dat appellant na de
      vernietiging van het eerdere ontslagbesluit op 13
      februari 1997 door de rechtbank, zowel het primaire
      weigeringsbesluit van 21 mei 1996 als het besluit op
      bezwaar van 24 oktober 1996 bij brief van 1 juli 1997
      heeft ingetrokken. Aan het bij de rechtbank
      aanhangige en door gedaagde niet ingetrokken beroep
      tegen genoemd besluit van 24 oktober 1996 was
      mitsdien de grond komen te ontvallen, zodat dit door
      de rechtbank niet-ontvankelijk had dienen te worden
      verklaard.
    
    
    
      Onder deze omstandigheden kan de Raad de in het thans
      in geding zijnde besluit van 1 augustus 1997 begrepen
      weigering van een uitkering geen besluit zien dat met
      toepassing van artikel 6:18 en 6:19 van de Awb in de
      gedingvoering kan worden betrokken. Genoemd onderdeel
      van dat besluit van 1 augustus 1997 kan de Raad tegen
      deze achtergrond niet anders zien dan als een
      zogenoemd primair besluit, waartegen niet direct
      beroep op de rechtbank kon worden ingesteld maar
      waarop het voorschrift van artikel 7:1 van de Awb van
      toepassing is. De aangevallen uitspraak kan ook op
      dit punt niet in stand kan blijven. De Raad gaat
      ervan uit dat appellant het naar de rechtbank
      doorgezonden op 29 augustus 1997 tegen dit onderdeel
      van het besluit van 1 augustus 1997 ingediende
      bezwaarschrift van gedaagde alsnog als zodanig zal
      behandelen.
    
    
    
      Het vorenstaande leidt er toe dat het hoger beroep
      van appellant slaagt en dat de aangevallen uitspraak
      dient te worden vernietigd.
      De Raad ziet geen aanleiding om toepassing te geven
      aan artikel 8:75 van de Awb.
      Beslist is als hierna vermeld.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het inleidende beroep van gedaagde tegen
      het besluit van 24 oktober 1996 alsnog
      niet-ontvankelijk;
      Verklaart het inleidend beroep van gedaagde tegen het
      ontslagbesluit alsnog ongegrond.
    
    
    
    
      Aldus gegeven door mr H.A.A.G Vermeulen als
      voorzitter, en mr G.P.A.M. Garvelink-Jonkers en mr
      H.R. Geerling-Brouwer als leden, in tegenwoordigheid
      van mr A.W.M. van Bommel als griffier en uitgesproken
      in het openbaar op 25 februari 1999.
    
    
    
    
    
    
    (get.) H.A.A.G. Vermeulen.
    
    
    
    
    (get.) A.W.M. van Bommel.
    
    
    
    
    
      HD
      05.02
      Q