ECLI:NL:CRVB:1995:ZB0954, Centrale Raad van Beroep, 24-01-1995, ABW 94/248
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1995-01-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Schadevergoeding, kosten administratief beroep.

ABW 1994/248
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellant,
    
    en
    
    het College van gedeputeerde staten van de provincie Utrecht, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellant heeft op de in het beroepschrift aangegeven gronden bij de Raad
      beroep ingesteld tegen een besluit van gedaagde van 9 maart 1994. In dat
      besluit is het beroep van appellant ongegrond verklaard, dat was ingesteld
      tegen een op bezwaarschrift genomen beslissing van het College van burgemeester
      en wethouders van Amersfoort (hierna: het College) van 4 november 1993.
    
    
    
      Gedaagde heeft bij wijze van verweer verwezen naar de inhoud van het
      bestreden besluit, een ontbrekend stuk ingezonden en een vraag beantwoord.
    
    
    Van de zijde van het College zijn nadere stukken ingezonden.
    
    
      Het geding is behandeld ter terechtzitting van 3 januari 1995, waar
      appellant in persoon is verschenen en gedaagde zich heeft doen
      vertegenwoordigen door R. Blauw, werkzaam bij de provincie Utrecht. Het
      College, als partij aan dit geding deelnemend, heeft zich doen vertegenwoordigen
      door mr P.S. Beekman, werkzaam bij de gemeente Amersfoort.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant, geboren in 1963, is in 1988 rechten gaan studeren aan
      de Rijksuniversiteit Utrecht. Ingaande 1 september 1992 heeft hij zijn
      inschrijving als dagstudent beëindigd en heeft hij zich laten inschrijven
      als extraneus.
      Bij beschikking van 28 september 1992 heeft het College appellant met
      ingang van 1 augustus 1992 een uitkering ingevolge de Rijksgroepsregeling
      werkloze werknemers (RWW) toegekend.
    
    
    
      Bij beschikking van 13 september 1993 heeft het College de RWW-uitkering
      van appellant met ingang van 1 september 1993 voor de duur van een maand
      met 20% verlaagd op de grond dat appellant niet al het mogelijke doet om
      arbeid in dienstverband te verkrijgen.
    
    
    
      Bij de in rubriek I vermelde beslissing van 4 november 1993 heeft het
      College deze maatregel gehandhaafd op grond van de volgende overwegingen:
      "In uw situatie was bij de aanvraag om bijstand sprake van een
      omschakeling van voltijd- naar deeltijdstudie rechten.
      Blijkens de jurisprudentie kan dit worden uitgelegd als een voornemen om de
      studie af te maken. In zo'n situatie wordt aangenomen dat u zich niet reëel
      beschikbaar stelt voor de arbeidsmarkt en er derhalve geen recht op
      bijstand bestaat tenzij u aan kunt tonen wél reëel beschikbaar te zijn.
    
    
    
      In onderhavige situatie blijkt bij een heronderzoek in juli 1993 dat u niet
      voldoet aan de voorwaarde om al het mogelijke te doen tot het verkrijgen
      van werk:
      - door u konden slechts 2 verrichte sollicitaties worden overgelegd;
      - u geeft in voornoemd heronderzoek aan niet begonnen te zijn met de
      assurantie-B opleiding omdat u het te druk heeft gehad met 2 examens
      van uw rechten-studie (in bezwaar geeft u als reden aan dat de opleiding
      niet vergoed zou worden);
      - u gaf aan ingeschreven te staan bij uitzendbureau Stuweg wat bij
      navraag niet zo blijkt te zijn.
    
    
    
      In bezwaar zijn door u alsnog een aantal sollicitatiebewijzen overlegd.
      Deze zijn echter op één na, allemaal verricht nadat de Commissie Werkloze
      Werknemers in haar vergadering d.d. 26 augustus 1993 adviseerde een
      korting toe te passen op uw uitkering.
      Tevens heeft u ten overstaan van de Commissie te kennen gegeven inderdaad
      niet ingeschreven te staan bij uitzendbureau Stuweg.
    
    
    
      Bovenstaande dient aangemerkt te worden als sanctiewaardig gedrag passend
      in categorie 3: "gedragingen van de werkloze werknemer die inschakeling tot
      de arbeid belemmeren".
    
    
    
      Gelet op de ernst van de situatie, de mate van verwijtbaarheid en uw
      persoonlijke omstandigheden is terecht, met inachtneming van artikel 9 lid
      1 sub d jo artikel 14 lid 1 sub b jo artikel 14a lid 3 sub a jo artikel 14b
      lid 1 sub c RWW, een korting toegepast van 20% voor de duur van 1 maand.".
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft gedaagde het tegen deze beslissing
      ingestelde beroep ongegrond verklaard. Daartoe is het volgende overwogen:
      "Het volgen van een universitaire opleiding in deeltijd kan slechts dan
      samengaan met een uitkering ingevolge de Rijksgroepsregeling werkloze
      werknemers (RWW), indien een werknemer, die al in deeltijd studeerde naast
      een betrekking in loondienst, deze betrekking verliest en daardoor op
      bijstand aangewezen raakt.
    
    
    
      Anderzijds wordt een student, die zijn inschrijving van voltijds student
      wijzigt in die van extraneus, volgens vaste jurisprudentie geacht het
      voornemen te hebben zijn studie af te ronden en hieraan voorrang te geven
      boven het verkrijgen van arbeid in loondienst. In verband hiermee wordt
      hij als voorheen als student aangemerkt en niet als werkloos werknemer.
      Hij komt derhalve niet in aanmerking voor bijstand. De gemeente had
      derhalve in het geheel geen uitkering mogen verstrekken en ook op dit
      moment bestaat geen recht op uitkering.
    
    
    
      Dit wordt pas anders, als de heer A. zich uit laat schrijven aan de
      universiteit en voorrang geeft aan het verkrijgen van arbeid in loondienst
      boven het vervolgen van zijn studie. De gemeente heeft echter, terwijl hij
      nog stond ingeschreven en daadwerkelijk zijn studie vervolgde, slechts
      gewezen op zijn verplichting arbeid in loondienst te zoeken. Burgemeester
      en wethouders hebben derhalve een coulance betracht ten opzichte van
      appellant, die in het kader van de huidige jurisprudentie en de geaccepteerde
      uitvoeringspraktijk van de RWW niet is toegestaan.
    
    
    
      Dit klemt temeer, daar de opstelling van appellant naar de arbeidsmarkt
      ernstig te wensen overliet. Weliswaar kan hem van het niet volgen van de
      assurantie-B cursus geen verwijt worden gemaakt, nu hem door het
      Arbeidsbureau in eerste instantie te verstaan is gegeven dat de kosten van
      deze opleiding niet vergoed kon worden - hetgeen later is herzien:
      appellant volgt thans deze opleiding - anderzijds heeft hij echter
      onvolledige, c.q. onjuiste inlichtingen verstrekt over zijn
      inschrijving bij uitzendbureau Stuweg. Uit een namens ons ingesteld
      onderzoek is gebleken, dat appellant in 1989 voor het laatst voor dit
      uitzendbureau heeft gewerkt. Daarna is niets meer van hem vernomen. In 1990
      zijn zijn gegevens dan ook uit het bestand van het uitzendbureau
      verwijderd. In zijn beroepschrift stelt hij dat hij regelmatig contact
      houdt met dit bureau; deze mededeling wordt echter tegengesproken door
      personeel van het betreffende bureau: appellant is daar volstrekt onbekend.
    
    
    
      Burgemeester en wethouders hadden appellant in de gegeven omstandigheden in
      het geheel geen uitkering mogen verlenen. Anderzijds is het echter niet
      gebruikelijk degene, die een beroep indient, door dit beroep in een
      ongunstiger positie te brengen, dan in het geval dat hij had berust in de
      beschikking op het bezwaar.
    
    
    Er is echter geen aanleiding de opgelegde korting ongedaan te maken.".
    
    
      Gedaagde heeft aldus toepassing gegeven aan de uit uitspraken van de
      voormalige Afdeling voor de geschillen van bestuur van de Raad van State
      naar voren komende jurisprudentie, die inhoudt dat, wil de RWW van
      toepassing zijn, sprake moet zijn van een daadwerkelijke beschikbaarstelling
      voor arbeid in dienstbetrekking.
      De Raad onderschrijft deze jurisprudentie, maar hij merkt daarbij wel op
      dat deze vooral ziet op de vraag of degene die bijstand aanvraagt tot de
      personenkring van de RWW kan en moet worden gerekend. In aanmerking nemende
      dat de RWW uitdrukkelijk voorziet in de mogelijkheid van het nemen van
      kortingsmaatregelen ten aanzien van de op grond van die regeling toegekende
      uitkering moet ervan worden uitgegaan, dat indien een persoon eenmaal tot
      de personenkring van de RWW is gerekend en uitkering op grond van die
      regeling ontvangt, het niet voldoen aan de krachtens die regeling
      gestelde voorwaarden in beginsel tot het nemen van kortingsmaatregelen
      behoort te leiden, tenzij uit de gedragingen van de betrokkene moet
      worden afgeleid dat van enige beschikbaarstelling voor de arbeidsmarkt
      geen sprake (meer) is en een wijziging van die opstelling naar verwacht mag
      worden niet door het nemen van kortingsmaatregelen valt te bereiken. Alsdan
      ligt een beëindiging van de RWW-uitkering met ingang van een in de toekomst
      gelegen datum in de rede.
    
    
    
      Ten aanzien van appellant blijkt uit de beschikbare gedingstukken dat hij
      ten tijde als hier van belang bij het arbeidsbureau ingeschreven heeft
      gestaan als assistent jurist, in 1992 en 1993 voor de uitzendbureaus
      Stuweg, Keser, Tempo Team en Manpower heeft gewerkt en in mei en juni
      1993 - zonder resultaat - een tweetal sollicitaties heeft verricht. Er is
      dan ook terecht door het College geen aanleiding gevonden om tot
      beëindiging van de uitkering van appellant over te gaan, nu niet kan
      worden gezegd dat van enige beschikbaarstelling geen sprake was.
    
    
    
      In het voorgaande ligt besloten dat gedaagde zich ten onrechte op het
      standpunt heeft gesteld dat appellant geen recht had op een uitkering
      ingevolge de RWW. Gedaagde had zich uitsluitend moeten richten op de
      vraag of de door het College genomen kortingsmaatregel al dan niet moest
      worden gehandhaafd of moest worden gewijzigd. Gedaagde heeft weliswaar in
      het bestreden besluit overwogen dat er geen aanleiding is om de
      opgelegde korting ongedaan te maken maar dit standpunt niet nader gemotiveerd
      aan de hand van het bepaalde in de artikelen 14, 14a en 14b van de RWW.
    
    
    
      Het hiervoor overwogene leidt de Raad tot het oordeel dat het bestreden
      besluit wegens strijd met het motiveringsbeginsel niet in stand kan
      worden gelaten.
      Gedaagde zal daarom ten aanzien van de opgelegde maatregel een nader
      besluit hebben te nemen. De Raad merkt daarbij ten overvloede op dat de
      thans ter beschikking staande gegevens geen toereikende basis bieden om aan
      te nemen dat sprake is geweest van als verwijtbaar aan te merken
      gedragingen van de derde categorie onder a van artikel 14a van de RWW. De
      Raad voegt daaraan toe dat het in de beslissing op bezwaarschrift tot
      uitdrukking gebrachte onvoldoende solliciteren van appellant voorafgaand
      aan 1 september 1993 als een gedraging valt aan te merken als
      omschreven in onderdeel 2a van dat artikel. Of daarvoor voldoende grondslag
      aanwezig is en zo ja, welke maatregel dan passend is zal door gedaagde
      nader kunnen worden onderzocht aan de hand van de - door het College nog
      over te leggen - inkomstenverklaringen en de door appellant nog over te
      leggen sollicitatiebewijzen met betrekking tot de periode voor 1 september 1993.
    
    
    
      De Raad acht termen aanwezig om met toepassing van artikel 8:75 van de
      Algemene wet bestuursrecht (Awb) gedaagde te veroordelen in de kosten die
      appellant in verband met de behandeling van het beroep bij de Raad heeft
      moeten maken, welke kosten zijn begroot op f 14,67 voor reiskosten.
    
    
    
      De kosten gemaakt in het kader van het administratief beroep bij gedaagde
      zijn geen kosten als bedoeld in artikel 8:75 van de Awb.
      De Raad acht evenmin termen aanwezig om het verzoek van appellant in te
      willigen om het College tot vergoeding van laatstbedoelde kosten te
      veroordelen op de voet van artikel 8:73 van de Awb.
      Hierbij laat de Raad wegen dat de procedure van het administratief beroep
      - evenals de bezwaarschriftprocedure - met name gericht is op een
      bestuurlijke heroverweging van een besluit en derhalve ook op herstel van
      gemaakte fouten. Gegeven dat karakter is in de geschiedenis van de
      totstandkoming van de Wet van 16 december 1993, Stb. 650, tot uitdrukking
      gebracht dat de in een bestuurlijke voorprocedure gemaakte kosten in de regel
      voor rekening van de belanghebbende moeten blijven en slechts bij wijze van
      uitzondering voor vergoeding in aanmerking dienen te komen.
      Daarvan kan naar het oordeel van de Raad sprake zijn indien de primaire
      besluitvorming dermate ernstige gebreken vertoont, dat gezegd moet worden
      dat het bestuursorgaan tegen beter weten in een onrechtmatig primair
      besluit heeft genomen. Voor het administratief beroep is dat niet anders.
      In het geval van appellant kan niet worden gezegd dat het College tegen
      beter weten in een onrechtmatig besluit ten aanzien van appellant heeft
      genomen, zodat er geen aanleiding is om de in het kader van het
      administratief beroep gemaakte kosten aan appellant te vergoeden.
    
    
    
      Gelet op artikel 8:74 van de Awb tenslotte dient aan appellant het door hem
      betaalde griffierecht te worden vergoed.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Verklaart het beroep gegrond;
      Vernietigt het bestreden besluit;
      Verstaat dat gedaagde een nieuw besluit zal nemen met inachtneming van deze
      uitspraak;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant tot een bedrag groot
      f 14,67, te betalen door de provincie Utrecht;
      Wijst het verzoek om toepassing van artikel 8:73 van de Awb af;
      Bepaalt dat de provincie Utrecht aan appellant het gestorte griffierecht
      van f 50,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr C.G. Kasdorp als voorzitter en
      mr G.A.J. van den Hurk en mr Th.C. van Sloten als leden, in
      tegenwoordigheid van mr I. de Hartog als griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 24 januari 1995 door voornoemde voorzitter,
      in tegenwoordigheid van A.H. Berends als griffier.
    
    
    (get.) C.G. Kasdorp.
    
    (get.) A.H. Berends.          (get.) I. de Hartog.