ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7640, Centrale Raad van Beroep, 28-05-1998, 96/11687 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-05-28 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Doorzending beroepschrift als bezwaarschrift, zelfstandig schadebesluit, bevoegdheid bestuursorgaan.

96/11687 AW                                     Q
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    A., thans wonende te B., appellante,
    
    en
    
    de burgemeester van de gemeente Zoetermeer, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellante heeft op bij beroepschrift aangevoerde gronden
      hoger beroep ingesteld tegen de door de
      Arondissementsrechtbank te 's-Gravenhage op 27 november
      1996 onder nr. AWB 95/10409 AW gegeven uitspraak,
      waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 23 april 1998,
      waar appellante is verschenen bij haar gemachtigde
      F.Th.M. Pannekeet, zelfstandig ondernemer te Weert, en
      waar gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door
      J.A.H.A. van de Leijgraaf, werkzaam bij de gemeente
      Zoetermeer, en J. Finklenberg, werkzaam bij de
      politieregio Haaglanden.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Voor een uitgebreidere weergave van de voor dit geding
      van belang zijnde feiten verwijst de Raad naar de
      aangevallen uitspraak. Hij volstaat hier met het
      volgende.
    
    
    
      Appellante is op 1 juni 1988 wegens blijvende
      ongeschiktheid uit hoofde van ziekten of gebreken
      ontslagen als hoofdagente van de toenmalige
      gemeentepolitie van Zoetermeer. Met ingang van genoemde
      datum is zij part-time een andere betrekking gaan
      vervullen. Vanaf 1 september 1988 is zij als zelfstandige
      werkzaam geweest. Op 15 juli 1990 is zij naar België
      verhuisd. Per 1 mei 1991 is zij weer in loondienst gaan
      werken.
    
    
    
      Gedurende enige tijd heeft appellante, die herplaatsbaar
      was verklaard als bedoeld in artikel K2 van de Algemene
      burgerlijke pensioenwet, een herplaatsingstoelage op
      grond van artikel K6 van die wet ontvangen.
    
    
    
      Op een verzoek van appellante van 6 januari 1992 om haar
      met terugwerkende kracht over de periode van 1 september
      1988 tot en met 30 april 1991 een herplaatsingswachtgeld
      als bedoeld in artikel K7 van de Algemene burgerlijke
      pensioenwet toe te kennen, heeft gedaagde afwijzend
      beslist bij besluit van 18 februari 1992.
      Naar aanleiding van een nader verzoek van appellante
      medio 1994 om haar alsnog over de periode van 15 juli
      1990 tot en met 30 april 1991 een herplaatsingswachtgeld
      toe te kennen, heeft gedaagde bij primair besluit van 8
      juli 1994 geweigerd van de eerdere afwijzingsbeslissing
      terug te komen. Appellante heeft tegen dat besluit een
      beroepschrift ingediend bij de rechtbank, welk geschrift
      aan gedaagde is doorgezonden om te worden behandeld als
      bezwaarschrift. Bij het thans in geding zijnde besluit
      van 3 oktober 1995 is het bezwaar ongegrond verklaard.
      Tevens is daarbij een verzoek van appellante om
      schadevergoeding ter grootte van f 1.000.000,00 wegens
      beweerdelijk aan haar door de gemeente toegebracht
      lichamelijk en geestelijk leed afgewezen.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak is het beroep van appellante
      tegen gedaagdes besluit van 3 oktober 1995 ongegrond
      verklaard.
    
    
    
      Naar aanleiding van het door appellante tegen die
      uitspraak ingestelde hoger beroep overweegt de Raad het
      volgende.
    
    
    
      De rechtbank heeft terecht vooropgesteld dat hier aan de
      orde is een weigering van gedaagde terug te komen van een
      eerder rechtens onaantastbaar geworden besluit. Eveneens
      terecht heeft zij overwogen dat een dergelijke weigering
      volgens vaste rechtspraak door de rechter slechts
      terughoudend kan worden getoetst. Volgens bedoelde
      rechtspraak ligt het op de weg van de betrokkene feiten
      of omstandigheden aan te dragen die bij de eerdere
      besluitvorming geen rol hebben gespeeld en evenmin
      destijds als beroepsgrond naar voren hadden kunnen worden
      gebracht dan wel de evidente onjuistheid van dat besluit
      aan te tonen. Appellante is daarin, ook naar het oordeel
      van de Raad, niet geslaagd. Hij verenigt zich met - en
      verwijst naar - hetgeen de rechtbank daartoe, ook met
      betrekking tot de toepassing van de voorwaarden van het
      Rijkswachtgeldbesluit 1959, in de aangevallen uitspraak
      heeft overwogen.
    
    
    
      De aangevallen uitspraak komt derhalve in zoverre voor
      bevestiging in aanmerking. Dat geldt ook voor de
      beslissing van de rechtbank tot afwijzing van het verzoek
      om vergoeding van schade die zou voortvloeien uit het
      door appellante bestreden maar, blijkens het
      bovenoverwogene, in zoverre rechtens houdbare besluit van
      3 oktober 1995.
    
    
    
      Het destijds door appellante gedane verzoek om
      schadevergoeding was niet enkel - en zelfs niet
      primair - gericht op schade als gevolg van de door
      appellante bestreden weigering van
      herplaatsingswachtgeld. Zoals ook door de commissie
      Behandeling Bezwaar- en Beroepschriften van de gemeente
      Zoetermeer duidelijk aan gedaagde is gerapporteerd,
      bevatte het verzoek van appellante tevens een zelfstandig
      verzoek om vergoeding van schade als boven is aangeduid.
      Anders dan aan gedaagde was geadviseerd, heeft gedaagde
      bij de beslissing van 3 oktober 1995 het bezwaar
      betreffende de schadevergoeding wel ontvankelijk geacht,
      maar dat afgewezen op de inhoudelijke grond "dat de
      gemeente Zoetermeer (haar) op geen enkele wijze schade
      heeft berokkend".
    
    
    
      De Raad moet vaststellen dat deze afwijzende beslissing
      het eerste besluit is naar aanleiding van het
      (zelfstandige) verzoek om schadevergoeding. Tegen een
      dergelijk primair besluit dient, alvorens daartegen
      beroep kan worden ingesteld, bezwaar te worden gemaakt
      bij het bestuursorgaan dat dat besluit genomen heeft. De
      rechtbank had het beroep in zoverre niet in behandeling
      behoren te nemen en had het beroepschrift, voor zover het
      zich richt tegen de afwijzing van het verzoek om
      schadevergoeding, ter behandeling als bezwaarschrift naar
      gedaagde moeten doorzenden. De Raad merkt in dit verband
      op dat hij - anders dan ten aanzien van vergelijkbare
      besluiten genomen onder de vigeur van de Ambtenarenwet
      1929 en de (oude) gemeentewet - in een geding als het
      onderhavige waarin een bijzonder voorschrift betreffende
      de (bevoegdheid tot) toekenning van schadevergoeding
      ontbreekt, gedaagde, die in de van belang zijnde periode
      in aangelegenheden betreffende aanstelling, ontslag en
      andere belangrijke onderdelen van de rechtspositie van
      appellante het bevoegde bestuursorgaan was, bevoegd acht
      om op een verzoek om vergoeding van (beweerdelijk) aan
      dat bestuursorgaan toe te rekenen (beweerdelijk geleden)
      schade te beslissen.
    
    
    
      De Raad gaat ervan uit dat gedaagde het beroepschrift van
      appellante nu alsnog als - tijdig ingediend -
      bezwaarschrift in behandeling zal nemen voor zover het
      bezwaar van appellante is gericht op de weigering om haar
      (beweerdelijk geleden) schade te vergoeden.
    
    
    
      Ter voorlichting aan appellante merkt de Raad op dat met
      deze uitspraak van de Raad nog geen beslissing is gegeven
      over de (on)juistheid van die weigering.
    
    
    
      Nu geen sprake is van voor vergoeding krachtens het
      Besluit proceskosten bestuursrecht in aanmerking komende
      proceskosten, ziet de Raad, tot slot, geen aanleiding om
      toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van
      de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      Mede gelet op artikel 28 van de Beroepswet wordt derhalve
      als volgt beslist:
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    
      Recht doende:
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor zover daarbij
      appellantes beroep tegen de weigering van
      herplaatsingswachtgeld ongegrond is verklaard;
      Bevestigt eveneens de aangevallen uitspraak voor zover
      daarbij appellantes verzoek om veroordeling tot
      vergoeding van met die weigering verband houdende schade
      is afgewezen;
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Verklaart appellante alnog niet-ontvankelijk in haar
      beroep tegen de weigering van gedaagde om haar een
      schadevergoeding toe te kennen;
      Bepaalt dat de gemeente Zoetermeer het door appellante in
      hoger beroep betaalde griffierecht van f 150,-- aan haar
      vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr H.A.A.G. Vermeulen als voorzitter,
      en mr H.R. Geerling-Brouwer en mr P.J. Stolk als leden,
      in tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 28 mei 1998.
    
    
    (get.) H.A.A.G. Vermeulen.
    
    (get.) P.H. Schippers.
    
    
      HD
      11.05