ECLI:NL:RBAMS:1999:AA3717, Rechtbank Amsterdam, 06-10-1999, Awb 99/9094 NABW
Rechtbank Amsterdam — Uitspraak 
Datum: 1999-10-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

Arrondissementsrechtbank te Amsterdam
      Sector Bestuursrecht
      afdeling voorlopige voorzieningen
    
    
    489
    
    
      UITSPRAAK ALS BEDOELD IN
      ARTIKEL 8:84 VAN DE ALGEMENE WET BESTUURSRECHT
    
    
    
    
    
    reg.nr. : AWB 99/9094 NABW
    
    
      inzake          :  A en B, wonende te C,
      verzoekers
    
    
    
      tegen           :  het college van burgemeester en wethouders van
      de gemeente Amsterdam, verweerder.
    
    
    
    
    1. AANDUIDING BESTREDEN BESLUIT
    
    
      Besluit van verweerder van 3 september 1999, nr. EST 1999/2829
      (3538.469) A.
    
    
    
    2. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij besluit van 29 juni 1999 heeft verweerder de aan verzoekers
      toegekende uitkering ingevolge de Algemene bijstandsuitkering (Abw)
      met ingang van 1 juli 1999 beëindigd, omdat zij niet rechtmatig in
      Nederland verblijven.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft mr. Th.P.M. Moons, advocaat te Amersfoort,
      namens verzoekers op 19 juli 1999 een bezwaarschrift ingediend.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar ongegrond
      verklaard, doch het besluit van 29 juni 1999 herzien in die zin dat de
      uitkering met ingang van 8 juli 1999 wordt beëindigd.
    
    
    
      Tegen dit besluit heeft mr. N. Woudwijk, advocaat te Amersfoort, namens
      verzoekers op 14 eptember 1999 beroep bij de rechtbank ingesteld.
    
    
    
      Bij brief van eveneens 14 september 1999 heeft mr. N. Woudwijk
      voornoemd zich namens verzoekers tot de president van de rechtbank
      gewend met het verzoek een voorlopige voorziening te treffen.
    
    
    
      Verweerder heeft desgevraagd de op de zaak betrekking hebbende
      stukken ter griffie ingezonden.
    
    
    
      Het verzoek is op 1 oktober 1999 ter zitting behandeld. Verzoekers zijn
      niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr.
      M. Diderich, werkzaam bij de gemeentelijke sociale dienst.
      3. MOTIVERING
    
    
    
      Ingevolge artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) dient te
      worden nagegaan of onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen,
      het treffen van een voorlopige voorziening vereist. Bij de vereiste
      belangenafweging gaat het om een afweging van enerzijds het belang
      van de verzoeker dat een onverwijlde voorziening wordt getroffen en
      anderzijds het door de onmiddellijke uitvoering van het besluit te dienen
      belang. Voorzover deze toetsing meebrengt dat een oordeel wordt
      gegeven over het geschil in de bodemprocedure, heeft dit oordeel een
      voorlopig karakter en is dit niet bindend voor de beslissing in de
      bodemprocedure.
    
    
    Feiten en omstandigheden
    
    
      Verzoeker A, geboren op […] 1958 en van Marokkaanse
      nationaliteit, is op 11 aart 1981 Nederland ingereisd, maar heeft zich
      nimmer bij de Vreemdelingendienst gemeld. Verzoeker is verscheidene
      malen uit Nederland verwijderd, laatstelijk op 27 ovember 1987.
      Verzoeker is nimmer in het bezit geweest van een geldige vergunning tot
      verblijf.
    
    
    
      Op 30 januari 1995 heeft verzoeker bij de korpschef van de politieregio
      Amsterdam-Amstelland een aanvraag om een vergunning tot verblijf
      ingediend met als doel het verrichten van arbeid in loondienst. Bij besluit
      van 18 juni 1996 heeft de Staatssecretaris van Justitie aan verzoeker
      meegedeeld de aanvraag niet in te willigen. Tegen dit besluit heeft hij
      bezwaar gemaakt, doch dit bezwaar is bij besluit van 26 juli 1996
      ongegrond verklaard. De rechtbank te 's-Gravenhage, zittingsplaats
      Amsterdam, heeft het tegen dit besluit ingediende beroep bij uitspraak
      van 20 anuari 1997 ongegrond verklaard.
    
    
    
      Verzoekster B, geboren op […] 1970 en van Marokkaanse
      nationaliteit, is op of omstreeks 30 mei 1990 Nederland ingereisd en heeft
      op 23 juli 1997 bij de korpschef van de politieregio Amsterdam-
      Amstelland een aanvraag om een vergunning tot verblijf met als doel
      verblijf bij Marokkaanse echtgenoot A ingediend. Op deze aanvraag
      is afwijzend beslist bij besluit van 3 oktober 1997. Bij brief van 14 oktober
      1997 heeft verzoekster een aanvraag ingediend om verlening van een
      vergunning tot verblijf zonder beperking en is verzocht het doel te wijzigen
      in klemmende redenen van humanitaire aard. Eerdergenoemde korpschef
      heeft deze brief doorgestuurd in aanvulling op de aanvraag van 23 juli
      1997 en het bezwaarschrift van 24 november 1997. Het bezwaar is bij
      besluit van 17 ecember 1998 ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 1
      september 1999 is het tegen dit afwijzende besluit ingestelde beroep
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      Verzoeker heeft op 13 november 1997 andermaal een aanvraag
      ingediend om een vergunning tot verblijf, thans met als doel klemmende
      redenen van humanitaire aard danwel medische redenen. Op deze
      aanvraag is nog niet onherroepelijk beslist.
    
    
    
      Sedert 1 december 1997 ontvingen verzoekers ter voorziening in de
      noodzakelijke kosten van het bestaan een bijstandsuitkering naar de
      norm voor een gezin.
    
    
    
      In het kader van een onderzoek naar het recht op ongewijzigde continu
      ering van de bijstandsuitkering heeft verweerder op 17 juli 1998 de
      Gemeentelijke Basisadministratie (GBA) geraadpleegd. Hierin is ten
      aanzien van de verblijfsstatus van verzoekers opgenomen: 18. Bij besluit
      van 12 augustus 1998 is aan verzoeker meegedeeld dat zijn uitkering met
      ingang van 1 september 1998 wordt beëindigd, omdat hij niet rechtmatig
      in Nederland verblijft. Namens verzoeker is tegen dit besluit bezwaar
      gemaakt. Verweerder heeft bij besluit van 13 november 1998 het bezwaar
      gegrond verklaard, nu uit nadere informatie van de Dienst
      Vreemdelingenpolitie is gebleken dat verzoekers ingevolge artikel 1b,
      onder 1, van de Vreemdelingenwet (Vw) rechtmatig in Nederland
      verblijven.
    
    
    
      Verweerder heeft op 16 juni 1999 opnieuw de GBA geraadpleegd. Ten
      aanzien van de verblijfsstatus van verzoeker is hierin opgenomen:
      'Verblijfsstatus        : 18 GEMELD BIJ VD, GEEN VERZOEK TOELATING ALS
      VLUCHTE-    LING, GEEN UITZETTING
      van 13nov1997 tot 17dec1998'.
      Ten aanzien van de verblijfsstatus van verzoekster is opgenomen: 'GEEN
      VERBLIJFSSTATUS BEKEND'. Uit op 16 juni 1999 opgevraagde
      informatie van de Dienst Vreemdelingenpolitie is verweerder gebleken
      dat verzoeker status 18 heeft en geen historie met betrekking tot de
      verblijfstitel, alsmede dat verzoeker ingevolge artikel 1b, onder 3, van de
      Vw rechtmatig in Nederland verblijft.
    
    
    
      Vervolgens heeft verweerder het besluit van 29 juni 1999 genomen.
      Tegen dit besluit is namens verzoekers bezwaar gemaakt bij bezwaar
      schrift van 19 juli 1999. In bezwaar hebben verzoekers aangevoerd dat zij
      rechtmatig in Nederland verblijven op grond van artikel 1b, onder 3, van
      de Vw. Voorts hebben zij aangevoerd dat de beëindiging van de
      bijstandsuitkering schending oplevert van artikel 26 van het Interna
      tionaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke rechten (IVBPR).
    
    
    
      Verzoekers zijn op 17 augustus 1999 in de gelegenheid gesteld te
      worden gehoord. Tijdens de hoorzitting hebben verzoekers nog aange
      voerd dat zij gelijk dienen te worden gesteld aan Turkse onderdanen die
      op grond van het Europees Verdrag betreffende sociale en medische
      bijstand (EVSMB) wel recht hebben op bijstand en voorts dat er inge
      volge artikel 9 van het Internationaal Verdrag inzake Economische,
      Sociale en Culturele Rechten (IVESCR) recht bestaat op bijstand. Tevens
      heeft verzoeker aangevoerd dat verzoekster zwanger is en onder
      voortdurende medische controle staat in verband met haar suikerziekte.
      Verzoeker dient in Nederland te blijven, omdat verzoekster niet kan
      reizen.
    
    
    Verweerder heeft vervolgens het bestreden besluit genomen.
    
    Standpunten van partijen
    
    
      Verzoekers kunnen zich met dit besluit niet verenigen, en hebben in dat
      verband herhaald hetgeen in bezwaar is aangevoerd. Voorts hebben
      verzoekers blijkens de gedingstukken, samengevat, aangevoerd dat
      verzoeker nog in afwachting is van een beslissing op een aanvraag om
      toelating en dat uitzetting achterwege dient te blijven totdat op de
      aanvraag is beslist. Tevens hebben verzoekers aangevoerd dat het
      gevolg van de uitspraak van de rechtbank 's-Gravenhage van 7 oktober
      1998 is dat er in Nederland een situatie van rechtsongelijkheid is
      ontstaan, doordat een Turk die in afwachting is van een beslissing op zijn
      aanvraag tot toelating wel in aanmerking komt voor sociale
      voorzieningen en een Marokkaan niet, omdat Marokko geen partij is bij
      het EVSMB. Voorts is naar het oordeel van verzoekers met de uitspraak
      van de rechtbank 's-Gravenhage de doelstelling van de Koppelingswet
      achterhaald, nu immers een belangrijke groep vreemdelingen aan wie
      met de inwerkingtreding van de Koppelingswet collectieve voorzieningen
      waren ontzegd, hier nu toch recht op blijken te kunnen doen gelden.
      Tenslotte hebben verzoekers aangevoerd dat er alles voor te zeggen is
      om de wet opzij te zetten, nu het resultaat van de wetstoepassing
      dermate onbillijk is dat dit resultaat niet door de wetgever kan zijn
      gewenst.
    
    
    
      Verzoekers vorderen thans als voorlopige voorziening dat verweerder
      wordt opgedragen dat hen in afwachting van de beroepsprocedure bij
      stand wordt verleend.
    
    
    
      Verweerder stelt zich blijkens de gedingstukken, samengevat, op het
      standpunt dat de bijstandsuitkering van verzoekers is beëindigd omdat zij
      niet rechtmatig in Nederland verblijven. Met de inwerkingtreding van de
      Koppelingswet is de Abw gewijzigd en is verlening van bijstand aan een
      vreemdeling uitsluitend nog mogelijk aan degene die hier te lande
      rechtmatig verblijft in de zin van artikel 1b, aanhef en onder 1, van de
      Vw. Ten aanzien van verzoekers staat vast dat geen sprake is van
      rechtmatig verblijf in de zin van artikel 1b, aanhef en onder 1, van de Vw.
      Primair kunnen zij dan ook niet gelijk worden gesteld met de in artikel 7,
      tweede lid, van de Abw bedoelde vreemdeling terwijl zij voorts evenmin
      gelijk kunnen worden gesteld met de in artikel 1 van het Besluit
      gelijkstelling vreemdelingen Abw, Iow en Ioaz bedoelde vreemdeling.
      Het in de Koppelingswet voorziene overgangsrecht is volgens verweerder
      voorts ook niet van toepassing in de situatie van verzoekers. Verder is
      verweerder van mening dat de stelling van verzoekers dat de weigering
      van de bijstandsverlening in strijd is met bovengenoemde
      internationaalrechtelijke bepalingen, niet opgaat.
    
    
    Overwegingen
    
    
      Verweerder heeft het bestreden besluit gegrond op de overweging dat de
      aan verzoekers toegekende bijstandsuitkering met ingang van 8 juli 1999
      is ingetrokken -kort samengevat- omdat zij niet rechtmatig in Nederland
      verblijven.
    
    
    
      Met de inwerkingtreding per 1 juli 1998 van de Koppelingswet (Stb. 1998,
      nr. 203 en 204) zijn onder meer de aanspraken op bijstandsverlening van
      hier te lande verblijvende vreemdelingen gewijzigd in die zin dat deze
      zijn gekoppeld aan rechtmatig verblijf hier te lande.
    
    
    
      Als gevolg van de Koppelingswet is per 1 juli 1998 in de Vw een nieuw
      artikel 1b opgenomen. Voorzover van belang luidt dit artikel 1b als volgt:
      "Vreemdelingen genieten in Nederland slechts rechtmatig verblijf:
      1       op grond van een besluit tot toelating alsmede op grond
      van toelating als gemeenschapsonderdaan, tenzij deze onderdaan
      verblijf houdt in strijd met een beperking op grond van een regeling
      krachtens het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap;
      2               (..);
      3               in afwachting van de beslissing op een aanvraag om
      toelating, voortgezette toelating daaronder begrepen, terwijl ingevolge
      deze wet dan wel op grond van een beschikking ingevolge deze wet of
      op grond van een rechterlijke beslissing uitzetting van de aanvrager
      achterwege dient te blijven totdat op de aanvraag is besloten;
      4               (..);
      5               (..)."
    
    
    
      In artikel 7, eerste lid, van de Abw, zoals dit artikel vanaf 1 juli 1998 luidt,
      is bepaald dat iedere Nederlander die hier te lande in zodanige
      omstandigheden verkeert of dreigt te geraken dat hij niet over de
      middelen beschikt om in de noodzakelijke kosten van het bestaan te
      voorzien, recht heeft op bijstand van overheidswege. In het tweede lid
      van dit wetsartikel is bepaald dat met de Nederlander, bedoeld in het
      eerste lid, gelijk wordt gesteld de hier te lande verblijvende vreemdeling
      die rechtmatig in Nederland verblijf houdt in de zin van artikel 1b, aanhef,
      en onder 1, van de Vw.
    
    
    
      In artikel 8a, tweede lid, van de Vw is bepaald dat de minister aan de
      vreemdeling, bedoeld in artikel 1b, onder 1, 2, 3 en 5, een document of
      schriftelijke verklaring verschaft waaruit het rechtmatig verblijf blijkt. In
      de Regeling bescheiden rechtmatig verblijf van 4 juni 1998 van de
      Staatssecretaris van Justitie (hierna: de Regeling) zijn de bescheiden
      vastgesteld waaruit dat rechtmatige verblijf blijkt.
    
    
    
      In artikel 7, derde lid, van de Abw is bepaald dat bij algemene maatregel
      van bestuur hier te lande verblijvende vreemdelingen, anders dan die
      bedoeld in artikel 1b, aanhef en onder 1, van de Vw, voor de toepassing
      van de wet met een Nederlander gelijk kunnen worden gesteld:
      a               ter uitvoering van een verdrag dan wel een besluit van een
      volkenrechtelijke organisatie, of
      b               in nader bij die maatregel aan te wijzen gevallen waarin de
      vreemdeling, na rechtmatig in Nederland verblijf te hebben gehouden in
      de zin van artikel 1b, aanhef en onder 1, van de Vw, tijdig toelating in
      aansluiting op dat verblijf heeft aangevraagd, dan wel bezwaar heeft
      gemaakt of beroep heeft ingesteld tegen de intrekking van het besluit tot
      toelating, totdat op die aanvraag, dat bezwaar of dat beroep is beslist.
    
    
    
      Bedoelde algemene maatregel van bestuur is het Besluit gelijkstelling
      vreemdelingen Abw, Ioaw en Ioaz (hierna: het Besluit).
      Krachtens artikel 1, eerste lid, van het Besluit wordt met een
      Nederlander gelijkgesteld de vreemdeling die, na rechtmatig in
      Nederland verblijf te hebben gehouden in de zin van artikel 1b, aanhef en
      onder 1, van de Vw, voor de beëindiging van dit verblijf een aanvraag
      heeft ingediend om voortgezette toelating, of tegen de intrekking van die
      toelating binnen de daarvoor gestelde termijnen bezwaar heeft gemaakt
      of beroep heeft ingesteld. Op grond van het tweede lid van artikel 1 van
      het Besluit eindigt deze gelijkstelling zodra onherroepelijk op de
      aanvraag, het bezwaar of het beroep is beslist of de uitzetting van de
      vreemdeling is gelast, tenzij die uitzetting ingevolge de Vw of op grond
      van een rechterlijke beslissing achterwege dient te blijven.
    
    
    
      In artikel 8b, eerste lid, van de Vw is tenslotte bepaald dat vreemdelingen
      die niet het in artikel 1b van de Vw bedoelde rechtmatige verblijf genieten,
      geen aanspraak kunnen maken op toekenning van verstrekkingen,
      voorzieningen en uitkeringen bij wege van een beschikking van een
      bestuursorgaan.
    
    
    
      Bij de beantwoording van de in het onderhavige geschil voorliggende
      vraag, ligt - zo blijkt uit de hiervoor opgesomde (in casu van belang
      zijnde) wetsartikelen - primair de vraag voor of verzoekers rechtmatig in
      de zin van artikel 1b, aanhef en onder 1, van de Vw in Nederland
      verblijven. In dat kader overweegt de president het volgende.
    
    
    
      Verzoekers zijn geen gemeenschapsonderdanen; verzoekers zijn
      derhalve niet uit dien hoofde in Nederland toegelaten.
      Verder staat vast dat ten aanzien van verzoeker sinds zijn verblijf hier te
      lande vanaf 11 aart 1981 nog nimmer een besluit tot
      (onvoorwaardelijke) toelating is genomen, terwijl in het kader van de
      door hem aanhangig gemaakte procedure ter verkrijging van een
      vergunning tot verblijf nog geen onherroepelijk besluit is genomen.
      Verzoeker verbleef en verblijft derhalve sedertdien niet op grond van
      een besluit tot toelating in Nederland.
      Ook ten aanzien van verzoekster staat vast dat sinds haar verblijf hier te
      lande vanaf medio 1990 nog nimmer een besluit tot (onvoorwaardelijke)
      toelating is genomen. Ook verzoekster verbleef en verblijft derhalve
      sedertdien niet op grond van een besluit tot toelating in Nederland.
    
    
    
      Waar verzoekers niet door middel van de bescheiden als bedoeld in
      artikel 8a, tweede lid van de Vw en de Regeling hebben kunnen aantonen
      dat zij rechtmatig -dat wil zeggen rechtmatig in de zin van artikel 1b,
      aanhef en onder 1, van de Vw- in Nederland verblijven, moet het er
      onder deze omstandigheden dan ook voor worden gehouden dat er ten
      aanzien van verzoekers geen sprake is van rechtmatig verblijf hier te
      lande in de zin van artikel 1b, aanhef en onder 1, van de Vw.
    
    
    
      Gezien deze overwegingen moet dan ook worden geoordeeld dat
      verzoekers als gevolg hiervan in het kader van de toepassing van de
      Abw geen aanspraak kunnen ontlenen aan gelijkstelling met een
      Nederlander als bedoeld in voornoemd artikel 7, tweede lid van die wet.
    
    
    
      Verzoekers kunnen voorts een dergelijke gelijkstelling evenmin ontlenen
      aan het bepaalde in het Besluit. De daaruit voortvloeiende gelijkstelling
      geldt immers slechts voor de vreemdeling die, na rechtmatig in
      Nederland verblijf te hebben gehouden in de zin van artikel 1b, aanhef
      en onder 1, van de Vw, voor de beëindiging van dit verblijf een aanvraag
      heeft ingediend om voortgezette toelating, of tegen de intrekking van
      die toelating binnen de daarvoor gestelde termijnen bezwaar heeft
      gemaakt of beroep heeft ingesteld.
      Waar verzoekers de rechtmatigheid van het eerdere verblijf niet hebben
      kunnen aantonen, moet reeds hierom worden geoordeeld dat het
      bepaalde in het besluit niet op hen van toepassing is.
    
    
    
      Voorts wordt geoordeeld dat verzoekers geen aanspraken kunnen
      ontlenen aan het in Artikel XXIII, tweede lid van de Koppelingswet
      voorziene overgangsrecht. Voor zover verzoekers stellen dat aan
      verzoekster die aanspraken toekomt omdat de in artikel 25 van de Vw
      bedoelde situatie op haar van toepassing is, is deze status ten aanzien
      van haar niet vastgesteld.
    
    
    
      Voorts wordt door de president overwogen dat artikel 11, eerste lid, van
      de Abw, gelet op het tweede lid van die bepaling, voor verzoekers
      evenmin recht op uitkering doet ontstaan.
    
    
    
      Ten aanzien van verzoeksters stelling dat de op de inwerkingtreding van
      de Koppelingswet gebaseerde weigering van de bijstandsverlening
      discriminatie naar nationaliteit teweeg brengt, hetgeen in strijd is met
      artikel 26 van het IVBPR zij het volgende overwogen.
    
    
    
      Genoemde bepaling luidt als volgt:
      "Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder discriminatie aanspraak
      op gelijke bescherming door de wet. In dit verband verbiedt de wet
      discriminatie van welke aard ook en garandeert een ieder gelijke en
      doelmatige bescherming tegen discriminatie op welke grond ook, zoals
      ras, huidskleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging,
      nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere
      status."
    
    
    
      De president is, gelijk deze rechtbank in haar uitspraken ingevolge de
      Algemene Kinderbijslagwet van 4 augustus 1999 (onder andere AKW
      99/11/109 99/13/109), van oordeel dat het hierboven weergegeven
      samenstel van bepalingen een direct onderscheid naar nationaliteit in het
      leven roept. Immers, door deze bepalingen kunnen uitsluitend
      vreemdelingen, dat wil zeggen niet-Nederlanders, worden getroffen. Niet-
      Nederlanders kunnen weliswaar ook aanspraak maken op bijstand, doch
      onder bepaalde voorwaarden. Onder directe discriminatie dient te worden
      verstaan het maken van openlijk onderscheid door verwijzing naar ras,
      geslacht, geloof, nationaliteit, etc., of onverbrekelijk daaraan verbonden
      kenmerken. Nu de voorwaarde van rechtmatig verblijf onverbrekelijk is
      verbonden aan het niet hebben van de Nederlandse nationaliteit, kan
      naar het oordeel van de rechtbank niet anders worden geconcludeerd
      dan dat er in de hier aan de orde zijnde bepalingen sprake is van direct
      onderscheid naar nationaliteit. Het feit dat niet alle vreemdelingen
      worden getroffen, kan hieraan niet afdoen.
    
    
    
      Het voorgaande betekent echter niet zonder meer dat het gemaakte
      onderscheid verboden is. Daarvan is eerst sprake indien voor het
      gemaakte onderscheid geen rechtvaardigingsgronden kunnen worden
      aangedragen. Dat direct onderscheid naar nationaliteit in het geheel niet
      zou kunnen worden gerechtvaardigd, acht de president niet aannemelijk.
      Zowel uit de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EG (o.a. HvJ
      EG 4 mei 1999 (Sürül), RSV-actueel 1999, nr. 6), als die van het
      Europees Hof voor de Rechten van de Mens (o.a. het arrest van 16
      september 1996 (Gaygusuz), RSV 1997/234) kan worden opgemaakt dat
      voor onderscheid dat uitsluitend is gebaseerd op nationaliteit, in beginsel
      rechtvaardigingsgronden kunnen worden aangevoerd. De president ziet
      geen reden waarom dit voor de toepassing van het hier aan de orde
      zijnde artikel 26 van het IVBPR anders zou zijn.
    
    
    
      Volgens verweerder kan in het doel van de Koppelingswet voldoende
      rechtvaardiging worden gevonden voor het gemaakte onderscheid. Uit de
      toelichting van de wetgever blijkt dat met de wijzigingen die door middel
      van de Koppelingswet in onder meer de Abw zijn aangebracht enerzijds
      is beoogd te voorkomen dat illegale vreemdelingen feitelijk, doordat zij
      verstrekkingen en uitkeringen kunnen krijgen waarbij geen verblijfstoets
      wordt aangelegd, door de administratie in staat worden gesteld tot
      voortzetting van hun wederrechtelijke verblijf, anderzijds te voorkomen
      dat illegalen en nog niet toegelatenen een schijn van volkomen legaliteit
      kunnen verkrijgen. Met betrekking tot personen die nog niet zijn
      toegelaten gaat het er dan om dat zij in de loop van de procedure
      gaandeweg in staat blijken een zodanige rechtspositie op te bouwen dat
      zij na afloop van de procedure zo goed als onuitzetbaar blijken. (Tweede
      Kamer, vergaderjaar 1994-1995, 24233 nr.3).
      Deze beleidsdoelen zijn naar het oordeel van verweerder legitiem en het
      middel dat daarvoor wordt gehanteerd, zoals in casu de beëindiging van
      de bijstandsuitkering, is een geschikt en genuanceerd middel.
    
    
    
      De president merkt hieromtrent allereerst op, dat de Koppelingswet niet
      slechts "illegalen" en "wederrechterlijk in Nederland verblijvenden" van
      het recht op bijstand uitsluit, doch ook een aantal van de rechtmatig in
      Nederland verblijvende vreemdelingen als bedoeld in artikel 1b, aanhef
      en onder 3, 4 en 5, van de Vw. Ook ten aanzien van deze vreemdelingen
      wordt kennelijk beoogd te voorkomen dat zij recht op bijstand krijgen
      zolang niet vaststaat dat zij een verblijfstitel zullen verkrijgen.
    
    
    
      De president is van oordeel dat gelet op het algemeen belang dat is
      gediend met een effectief toelatingsbeleid ten aanzien van
      vreemdelingen het door de wetgever nagestreefde doel in beginsel, en
      met name voor nieuwe gevallen, als gerechtvaardigd moet worden
      aangemerkt.
    
    
    
      De president onderkent evenwel categorieën vreemdelingen ten aanzien
      van wie door de volledige toepassing van genoemd samenstel van regels
      de grenzen van proportionaliteit worden overschreden. Daarbij gaat het
      met name om vreemdelingen die tot 1 juli 1998 recht hadden op een
      bijstandsuitkering, en van wie op die datum (nog) niet gezegd kon worden
      dat zij blijvend kwamen te behoren tot de groep vreemdelingen waarvan
      de Koppelingswet beoogt te voorkomen dat zij recht krijgen op bijstand.
    
    
    
      Deze groep vreemdelingen bestaat deels uit rechtmatig in Nederland
      verblijvenden als bedoeld in artikel 1b, aanhef en onder 3, van de Vw, en
      deels uit vreemdelingen die hun beroep en/of verzoek om een voorlopige
      voorziening tegen een afwijzende beslissing op hun verzoek om toelating
      op een of andere wijze in Nederland mogen afwachten.
    
    
    
      Ten aanzien van de hier bedoelde vreemdelingen kan het beleidsdoel er
      niet zozeer toe strekken te voorkomen dat zij een rechtspositie
      opbouwen, doch wordt in feite een bestaande rechtspositie afgebouwd.
      De president acht een zodanig afbouwen eerst gerechtvaardigd vanaf het
      ogenblik waarop vast staat dat de vreemdeling inderdaad geen
      verblijfsstatus toekomt waaraan een bijstandsuitkering is gekoppeld.
    
    
    
      Het verzoek van verzoekster om een vergunning tot verblijf was op 3
      oktober 1997 afgewezen; nadat het bezwaar bij besluit van 17 december
      1998 ongegrond was verklaard, heeft zij hiertegen beroep ingesteld bij de
      rechtbank te 's-Gravenhage, zittingsplaats Amsterdam. De beslissing op
      haar beroepschrift mocht zij in Nederland afwachten. Verzoekster was
      derhalve, op de datum van beëindiging van de bijstandsuitkering, 8 juli
      1999, in afwachting van een onherroepelijke beslissing op haar eerste
      aanvraag om een vergunning tot verblijf.
      Onder deze omstandigheden behoorde zij tot de categorie van
      vreemdelingen ten aanzien van wie de president in de hierboven staande
      overwegingen heeft vastgesteld, dat de volledige toepassing van het door
      de Koppelingswet geïntroduceerde stelsel van regels, in het licht van het
      discriminatieverbod van artikel 26 van het IVBPR disproportioneel is.
    
    
    
      Verzoeker is thans voor de tweede maal in procedure ten aanzien van
      een afwijzende beschikking op zijn aanvraag om een vergunning tot
      verblijf. Reeds hierom is het vorenoverwogene omtrent genoemde
      disproportionaliteit niet op hem van toepassing. Verzoeker behoeft
      immers geen rechtspositie af te bouwen, nu reeds eerder is vastgesteld
      dat aan hem geen verblijfsstatus toekomt.
    
    
    
      Het voorgaande brengt de president tot het oordeel dat het bestreden
      besluit ten aanzien van het recht van verzoekster op bijstand naar
      verwachting in de bodemprocedure geen stand zal kunnen houden. Deze
      conclusie leidt echter niet tot toewijzing van het onderhavige verzoek om
      voorlopige voorziening. Ten tijde van het instellen van dit verzoek, te
      weten op 14 eptember 1999, was er door de rechtbank 's-Gravenhage,
      zittingsplaats Amsterdam, reeds uitspraak gedaan op het namens
      verzoekster ingestelde beroep. Bedoeld beroep is bij uitspraak van 1
      september 1999 ongegrond verklaard. Met ingang van laatstgenoemde
      datum staat derhalve vast dat aan verzoekster geen verblijfsstatus
      toekomt waaraan een bijstandsuitkering is gekoppeld.
    
    
    
      In hetgeen overigens nog is aangevoerd zijn evenmin aanknopingspunten
      gevonden voor toewijzing van het onderhavige verzoek.
    
    
    
      De president ziet geen aanleiding gebruik te maken van de hem in artikel
      8:86, eerste lid, van de Awb gegeven bevoegdheid om onmiddellijk
      uitspraak te doen in de hoofdzaak. In deze kwestie zijn namelijk
      rechtsvragen aan de orde die zich bij uitstek lenen voor beantwoording
      door een meervoudige kamer. Naar verwachting zal een meervoudige
      kamer van deze rechtbank zich op afzienbare termijn buigen over de
      relatie tussen Koppelingswet en Abw.
    
    
    
      Tenslotte wordt geen aanleiding gevonden om gebruik te maken van de
      bevoegdheid tot veroordeling in de proceskosten. Evenmin is een grond
      aanwezig om te bepalen dat het griffierecht moet worden vergoed.
    
    
    Beslist wordt als volgt.
    
    
    4. BESLISSING
    
    De president,
    
    -       wijst het verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening af.
    
    
      Gewezen door mr. H.C. Naves, fungerend president,
      in tegenwoordigheid van mr. A. de Visser, griffier
      en uitgesproken in het openbaar op:
      door mr. H.C. Naves, in tegenwoordigheid van de griffier.
    
    
    
    de griffier,    de president,
    
    
    
    
      Afschrift verzonden op:
      Coll.:A
      D:B