ECLI:NL:CRVB:2000:ZB8777, Centrale Raad van Beroep, 29-02-2000, 98/3452 en 98/3453 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2000-02-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Bezwaar tegen uitkeringsspecificatie; ontvankelijkheid.

98/3452 ABW
      98/3453 ABW
    
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    A, thans wonende te B, appellant,
    
    en
    
    
      het College van burgemeester en wethouders van de
      gemeente Leeuwarden, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN.
    
    
      Namens appellant heeft mr H. Rawee, advocaat te
      Amersfoort, hoger beroep ingesteld tegen een door de
      Arrondissementsrechtbank te Leeuwarden op 4 maart 1998 tussen
      partijen gewezen uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
      Hierop heeft appellant, die zich niet meer door mr Rawee
      voornoemd liet bijstaan, bij brief van 22 januari 1999
      gereageerd.
    
    
    
      De gedingen zijn gevoegd behandeld ter zitting van
      18 januari 2000, waar appellant daartoe ambtshalve opgeroepen
      in persoon is verschenen en waar gedaagde hoewel ambtshalve
      opgeroepen om bij gemachtigde te verschijnen zich niet heeft
      doen vertegenwoordigen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1996 is de Algemene Bijstandswet (ABW)
      ingetrokken en zijn de Algemene bijstandswet en de
      Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet in werking
      getreden.
      De in deze gedingen aan de orde zijnde geschillen worden
      beoordeeld aan de hand van de ABW en de daarop berustende
      bepalingen, zoals die luidden ten tijde hier van belang.
    
    
    
      Appellant, die is geboren in 1959, heeft de Iraakse
      nationaliteit. In de loop van 1993 is hij met zijn gezin als
      asielzoeker naar Nederland gekomen. Van 31 januari 1994 af
      ontving hij, met zijn gezin verblijvende in de gemeente X,
      verstrekkingen ingevolge de toen vigerende Regeling Opvang
      Asielzoekers (ROA), waaronder woonruimte en een maandelijkse
      toelage van f 900,--. In oktober 1994 is appellant een
      vergunning tot verblijf verleend. Dit bracht mee dat hij de hem
      toegewezen woning uiterlijk op 15 januari 1995 diende te
      verlaten. Dit is eerst op 12 april 1995 gerealiseerd, met
      ingang van welke datum hem en zijn gezin een huurwoning elders
      in X toegewezen was. Inmiddels was de ROA-toelage ingaande 1
      februari 1995 beëindigd.
      Gedaagde heeft bij besluit van 3 mei 1995 aan appellant
      ingaande 12 april 1995 een uitkering ingevolge de ABW naar de
      norm voor een echtpaar toegekend.
      Volgens een rapportage ABW van juni 1995 was besloten appellant
      per 1 februari 1995, zolang hij nog in zijn ROA-woning verbleef
      maar niet langer dan gedurende drie maanden, in het
      voorschotsysteem van de ROA op te nemen om achteraf de periode
      om te zetten in een van het normbedrag voor een echtpaar
      afwijkende ABW-uitkering; geadviseerd werd aan appellant over
      de periode van 1 februari 1995 tot 12 april 1995 bijstand te
      verstrekken ad f 4.263,07, met dit bedrag te verrekenen een
      bedrag van f 4.140,72 aan ROA-toelagen en een bijdrage in de
      woonkosten en voorts het restant aan appellant betaalbaar te
      stellen; aan het slot van de rapportage is aangetekend dat aan
      appellant geen beschikking moet worden gezonden.
      Vervolgens is aan appellant een uitkeringsspecificatie van 7
      juni 1995 verstrekt, waarin voormeld advies is verwerkt;
      voorliggende rechtsmiddelen werden niet vermeld.
      Bij brief van 6 oktober 1995 heeft appellant tegen die
      specificatie bezwaar gemaakt en verzocht hem alsnog te betalen
      hetgeen hem over de periode van 1 februari 1995 tot 12 april
      1995 op grond van de ABW toekomt.
      Bij besluit van 2 april 1996 heeft gedaagde, voorzover hier van
      belang, dat bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, omdat - zo
      blijkt uit het advies van de Commissie van advies voor de
      bezwaar- en beroepschriften van 11 maart 1996 - een voor
      bezwaar vatbaar besluit in primo niet aanwezig is.
    
    
    
      Intussen had appellant op 25 maart 1996 bij gedaagde een
      aanvraag ingediend om bijzondere bijstand voor (kort gezegd)
      verhuis- en herinrichtingskosten ter zake van de verhuizing van
      hem en zijn gezin naar Q in augustus 1995. Deze aanvraag heeft
      gedaagde afgewezen bij besluit van 2 april 1996, zoals - na
      gemaakt bezwaar - gehandhaafd bij besluit van 26 juni 1996 op
      de grond dat voor de verhuizing naar Q geen noodzaak bestond.
    
    
    
      Namens appellant heeft mr Rawee tegen de na bezwaar
      genomen besluiten van 2 april 1996 en 26 juni 1996 beroep
      ingesteld. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank
      inzake het beroep tegen het eerstgenoemde besluit overwogen
      dat, naar haar oordeel, de uitkeringsspecificatie van 7 juni
      1995 een besluit in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet
      bestuursrecht (Awb) is en voorts geoordeeld dat het bezwaar bij
      de brief van 6 oktober 1995 te laat is ingesteld en om die
      reden niet-ontvankelijk verklaard had moeten worden. Dit heeft
      de rechtbank ertoe geleid het beroep van appellant tegen het
      besluit van 2 april 1996 gegrond te verklaren, dit besluit te
      vernietigen en te bepalen dat de rechtsgevolgen van dit
      vernietigde besluit in stand blijven. De rechtbank heeft het
      beroep van appellant tegen het besluit van 26 juni 1996
      ongegrond verklaard.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    In het geding, nummer 98/3452 ABW
    
    
      In dit geding heeft appellant zich gekeerd tegen de
      aangevallen uitspraak, in zoverre de rechtbank tot het oordeel
      is gekomen dat appellant niet-ontvankelijk is in zijn bezwaar
      tegen de als besluit in de zin van artikel 1:3 van de Awb
      aangemerkte uitkeringsspecificatie van 7 juni 1995 omdat dit
      bezwaar te laat is ingesteld, en de rechtsgevolgen van het
      vernietigde bestreden besluit van 2 april 1996 in stand heeft
      gelaten.
    
    
    
      De Raad is in de eerste plaats van opvatting dat de rechtbank
      terecht heeft geoordeeld dat de uitkeringsspecificatie van
      7 juni 1995 een besluit als bedoeld in artikel 1:3 van de Awb
      is. Hiertoe neemt de Raad in aanmerking dat die specificatie
      ertoe strekt dat aan appellant over de periode van 1 februari
      1995 tot 12 april 1995 ambtshalve een uitkering ingevolge de
      ABW wordt toegekend, naar een norm die in diens nadeel afwijkt
      van de ter zake geldende voorschriften van (hoofdstuk II van)
      het Bijstandsbesluit landelijke normering (BLN), onder
      verrekening van de als voorschot op voet van de ROA verleende
      verstrekkingen.
    
    
    
      De Raad stelt vast dat appellant bij zijn brief van
      6 oktober 1995 tegen het in die uitkeringsspecificatie vervatte
      besluit bezwaar heeft gemaakt, dit zowel wat betreft de
      vermelde normafwijking als de verrekening.
    
    
    
      Vaststaat dat appellant zijn bezwaarschrift van 6 oktober 1995
      te laat, na afloop van de termijn als bedoeld in artikel 6:7
      van de Awb, heeft ingediend.
      Ingevolge artikel 6:11 van de Awb blijft ten aanzien van een na
      afloop van die termijn ingediend bezwaarschrift
      niet-ontvankelijkverklaring op grond daarvan achterwege indien
      redelijkwijs niet kan worden geoordeeld dat de indiener in
      verzuim is geweest.
    
    
    
      De Raad stelt voorop dat de enkele omstandigheid dat
      gedaagde in strijd met het bepaalde in artikel 3:45 van de Awb
      geen melding heeft gemaakt van de mogelijkheid tegen het in de
      uitkeringsspecificatie vervatte besluit bezwaar te maken, op
      zichzelf niet leidt tot het oordeel dat de onderhavige
      termijnoverschrijding verschoonbaar is.
      Appellant heeft schriftelijk in de brief van 22 januari 1999 en
      mondeling ter zitting verklaard dat hij in juni 1995, een week
      na de ontvangst van de uitkeringsspecificatie, contact heeft
      opgenomen met een hem bekende medewerkster van sociale zaken
      teneinde over de specificatie opheldering te verkrijgen; hem
      werd gezegd dat de specificatie niets met de ABW te maken had.
      Eenzelfde antwoord kreeg appellant toen hij in augustus 1995 de
      specificatie opnieuw bij die medewerkster heeft aangekaart. Na
      in augustus 1995 te zijn verhuisd heeft hij zich tot het
      vluchtelingenwerk in Q gewend, waar vervolgens het
      bezwaarschrift van 6 oktober 1995 werd opgesteld, aldus
      appellant.
      Deze verklaringen van appellant zijn van de kant van
      gedaagde onweersproken gebleven en de Raad ziet geen reden aan
      de juistheid ervan te twijfelen.
    
    
    
      Op grond van die verklaringen stelt de Raad vast dat
      appellant tot tweemaal toe vanwege gedaagde onjuist omtrent de
      strekking van de meerbedoelde specificatie is ingelicht en
      zodoende, ten onrechte, van het indienen van bezwaar is
      afgehouden.
      Deze vaststelling levert naar het oordeel van de Raad voldoende
      grond op voor de slotsom dat appellant bij het te laat indienen
      van zijn bezwaarschrift van 6 oktober 1995 niet in verzuim is
      geweest.
      Derhalve heeft de rechtbank ten onrechte het standpunt
      ingenomen dat het bezwaarschrift van appellant wegens
      niet-verschoonbare termijnoverschrijding niet-ontvankelijk
      diende te worden verklaard.
    
    
    
      Aangezien de Raad van andere gronden die tot
      niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaarschrift dienen te
      leiden, niet is gebleken, moet de conclusie zijn dat gedaagde
      bedoeld bezwaarschrift, gericht tegen de uitkeringsspecificatie
      van 6 juni 1995, ten onrechte niet-ontvankelijk heeft
      verklaard.
      Bij dit licht is het dan ook niet juist dat de rechtbank de
      rechtsgevolgen van het vernietigde bestreden besluit van 2
      april 1996 in stand heeft gelaten.
      De Raad zal de aangevallen uitspraak, voorzover
      aangevochten, vernietigen.
      Gedaagde zal worden opgedragen om met inachtneming van deze
      uitspraak opnieuw op het bezwaarschrift van appellant van 6
      oktober 1995, gericht tegen de uitkeringsspecificatie van 7
      juni 1995, te beslissen.
    
    
    
      De Raad acht in dit geding ten slotte termen aanwezig om op
      grond van artikel 8:75 van de Awb gedaagde te veroordelen in de
      proceskosten van appellant in beroep respectievelijk in hoger
      beroep. Deze kosten worden begroot op f 1.420,-- respectieve-
      lijk f 710,--, in totaal f 2.130,--, voor verleende
      rechtsbijstand.
    
    
    In het geding, nummer 98/3453 ABW
    
    
      In dit geding is ten gronde aan de orde het bestreden besluit
      van 26 juni 1996, betreffende de aanvraag van appellant om
      bijzondere bijstand in de verhuis- en herinrichtingskosten in
      verband met zijn verhuizing van X naar Q.
    
    
    
      Ingevolge artikel 18a van het BLN wordt bijstand ter
      voorziening in de bijzondere kosten van het bestaan verleend
      indien individuele omstandigheden leiden tot noodzakelijke
      kosten van het bestaan die naar het oordeel van burgemeester en
      wethouders niet kunnen worden voldaan uit de in hoofdstuk II,
      paragraaf 1, en hoofdstuk III, paragraaf 1, bedoelde uitkering
      en de aanwezige draagkracht.
    
    
    
      De Raad is op grond van de stukken niet tot het oordeel gekomen
      dat in het geval van appellant van dergelijke individuele
      omstandigheden sprake is geweest.
      Hiertoe geldt in de eerste plaats de reden van de verhuizing
      van appellant, te weten dat hij meende in (de omgeving van) Q
      eerder aan het werk te kunnen komen dan in X. Deze mening is
      echter in het geheel niet onderbouwd.
      Voorts is van belang dat de psychiater H.J. Zwartenkot,
      verbonden aan het RIAGG Friesland, in een rapport van
      21 februari 1995 heeft opgetekend dat er bij appellant
      "natuurlijk geen keiharde medische indicatie bestaat" voor
      diens verhuizing naar Q.
    
    
    
      De Raad is dan ook - evenals de rechtbank - van oordeel dat
      gedaagde terecht en op goede gronden de aanvraag van appellant
      om bijzondere bijstand ter zake van verhuis- en
      herinrichtingskosten heeft afgewezen.
    
    
    
      De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak nog
      overwegingen gewijd aan de vraag of appellant jegens de
      gemeente Leeuwarden aanspraak kan maken op schadevergoeding,
      waartoe een verzoek van appellant zou strekken.
      De Raad stelt echter vast dat van een dergelijk verzoek van
      appellant geen sprake is en laat verder daar wat er van de
      bewuste overwegingen van de rechtbank is.
    
    
    
      Met inachtneming hiervan komt de aangevallen uitspraak,
      voorzover zij in dit geding voorligt, voor bevestiging in
      aanmerking.
    
    
    
      In dit geding acht de Raad geen termen aanwezig om toepassing
      te geven aan artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    De Raad beslist als volgt.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    In het geding, nummer 98/3452 ABW
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voorzover aangevochten;
      Bepaalt dat gedaagde een nieuw besluit neemt op het
      bezwaarschrift van appellant van 6 oktober 1995, gericht tegen
      het in de uitkeringsspecificatie van 7 juni 1995 vervatte
      besluit, met inachtneming van deze, 's Raads, uitspraak;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant, in
      eerste aanleg tot een bedrag groot f 1.420,--, en in
      hoger beroep tot een bedrag groot f 710,--, te betalen door de
      gemeente Leeuwarden;
      Bepaalt dat de gemeente Leeuwarden aan appellant het
      gestorte recht van f 160,-- vergoedt.
    
    
    In het geding, nummer 98/3453 ABW
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak.
      Aldus gegeven door mr J.G. Treffers als voorzitter en
      mr G.A.J. van den Hurk en mr J.M.A. van der
      Kolk-Severijns als leden, in tegenwoordigheid van
      I.J.M. Peereboom-Nieuwenburg als griffier, en uitgesproken in
      het openbaar op 29 februari 2000.
    
    
    
    
    (get.) J.G. Treffers.
    
    
    
    (get.) I.J.M. Peereboom-Nieuwenburg.
    
    
    
    
      HL
      2102