ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7959, Centrale Raad van Beroep, 19-11-1998, 97/355 AW t/m 97/382 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-11-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Geschil over hoogte buitenlandtoelage. Betrokkenen kunnen als ambtenaar in de zin van de
         Ambtenarenwet 1929 worden aangemerkt. Beroep op gelijkheidsbeginsel treft geen doel.

97/355 AW tot en met 97/382 AW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    
      A. en 28 anderen, zoals vermeld op de aan deze uitspraak
      gehechte lijst, appellanten,
    
    
    en
    
    
      de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
      gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Namens appellanten is op daartoe bij aanvullend beroepschrift
      (met bijlagen) aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld
      tegen de door de Arrondissementsrechtbank te Utrecht op 11
      december 1996, onder de nrs. 1994/1430 + 1432 t/m 1457 + 1739,
      ten aanzien van hen gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt
      verwezen.
    
    
    
      Namens de Minister voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse
      Zaken (hierna: de Minister) is een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Nadien heeft de gemachtigde van appellanten bij schrijven van
      29 juli 1998 de Raad nog een aantal stukken doen toekomen.
    
    
    
      De gedingen zijn gevoegd behandeld ter zitting van 8 oktober
      1998, waar de appellanten A. en J. in persoon zijn verschenen.
      Deze appellanten hebben zich laten bijstaan door mr H. Petten,
      advocaat te Den Haag, die eveneens is opgetreden namens alle
      andere, niet verschenen, appellanten. Gedaagde, die ingevolge
      het koninklijk besluit van 15 december 1997 (Stb. 1997, 807),
      houdende de overgang van de beheersverantwoordelijkheid over
      het Kabinet voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken
      van de Minister naar de Minister van Binnenlandse Zaken (thans
      geheten de Minister van Binnenlandse Zaken en
      Koninkrijksrelaties), alsmede de overgang van het Kabinet voor
      Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken naar het Ministerie
      van Binnenlandse Zaken (thans geheten het Ministerie van
      Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties), met ingang van 1
      januari 1998 is belast met de beheersmatige aspecten van de
      coördinatie van aangelegenheden de Nederlandse Antillen en
      Aruba betreffende en met de beheersmatige aspecten van de zorg
      voor de aan de Nederlandse Antillen en Aruba te verlenen hulp
      en bijstand, heeft zich laten vertegenwoordigen door mr Y.K.
      de Boer, advocaat te Den Haag.
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht
      (Awb) in werking getreden en zijn de Ambtenarenwet 1929
      - sindsdien geheten:  Ambtenarenwet - en de Beroepswet
      gewijzigd. De hieruit voortvloeiende wijziging van het
      procesrecht (ook) in ambtenarenzaken brengt mee dat op een
      hoger beroep dat is ingesteld na 31 december 1993, voor zover
      de Beroepswet niet anders aangeeft, hoofdstuk 8 van de Awb
      moet worden toegepast. De in het kader van evengenoemde
      wetswijzigingen gegeven regels van overgangsrecht brengen
      overigens mee dat ten aanzien van de mogelijkheid om beroep in
      te stellen tegen besluiten die vóór 1 januari 1994 zijn
      bekendgemaakt, onderscheidenlijk hoger beroep in te stellen
      tegen uitspraken die vóór 1 januari 1994 zijn gedaan, het
      recht zoals dat gold vóór dat tijdstip van toepassing blijft.
    
    
    
    
      Onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak voor een
      uitgebreidere weergave van de hier van belang zijnde feiten en
      omstandigheden volstaat de Raad met het volgende.
    
    
    
      In het kader van de technische samenwerking tussen Nederland
      enerzijds en de Nederlandse Antillen en Aruba anderzijds waren
      appellanten ten tijde hier van belang allen uitgezonden naar
      de Nederlandse Antillen dan wel Aruba. Voor de duur van de
      uitzending is hun door hun Nederlandse overheidswerkgever
      buitengewoon verlof zonder behoud van bezoldiging verleend.
      Door middel van tot ieder van hen afzonderlijk gerichte
      besluiten van de Minister zijn zij vervolgens ter beschikking
      gesteld aan de regering van de Nederlandse Antillen dan wel
      Aruba. Bij deze besluiten heeft de Minister met toepassing van
      artikel 2 van de Regeling honorering deskundigen technische
      bijstand (hierna: de Regeling) tevens het voor appellanten
      gedurende de uitzending geldende honorarium vastgesteld.
      Daarnaast zijn bij deze besluiten met toepassing van artikel 3
      van de Regeling aan appellanten, voor zover zij daarvoor in
      aanmerking kwamen, een aantal toelagen toegekend, de
      zogenoemde buitenlandtoelagen. Deze buitenlandtoelagen zijn
      appellanten toegekend in verband met de hogere kosten van
      levensonderhoud op de Nederlandse Antillen en Aruba dan in
      Nederland.
    
    
    
      Met de hoogte van de aan hen toegekende buitenlandtoelagen
      kunnen appellanten zich niet verenigen. Zij zijn van oordeel
      dat hun positie tijdens de uitzending te vergelijken is met de
      situatie van de eveneens naar de Nederlandse Antillen of Aruba
      uitgezonden ambtenaren van het voormalige Kabinet voor
      Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken (hierna: de
      KabNA-ambtenaren). Aangezien aan deze ambtenaren hogere
      buitenlandtoelagen werden (en worden) toegekend dan aan
      appellanten, hebben appellanten zich in afzonderlijke brieven
      tot de Minister gericht met het verzoek (met terugwerkende
      kracht) voor hen een soortgelijke regeling ter zake van de
      buitenlandtoelagen te treffen als die welke gold voor
      voormelde KabNA-ambtenaren.
    
    
    
      Bij de thans bestreden besluiten van 30 november 1993 heeft de
      Minister deze verzoeken afgewezen. Van een vergelijkbare
      situatie was naar het oordeel van deze minister geen sprake.
    
    
    
      De namens appellanten tegen die bestreden besluiten ingestelde
      beroepen hebben geleid tot de in rubriek I vermelde uitspraak
      van de rechtbank te Utrecht, waarbij deze rechtbank deze
      beroepen ongegrond heeft verklaard.
    
    
    
      De Raad ziet aanleiding allereerst de vraag te behandelen of
      appellanten als ambtenaar in de zin van de Ambtenarenwet
      (1929) kunnen worden aangemerkt.
    
    
    
      Alvorens appellanten werden uitgezonden, waren zij allen
      werkzaam in ambtelijk dienstverband bij een Nederlandse
      overheidswerkgever. Voor de duur van de uitzending is hun door
      deze werkgever buitengewoon verlof zonder behoud van
      bezoldiging verleend en zijn zij door de Minister ter
      beschikking gesteld aan de regering van de Nederlandse
      Antillen respectievelijk Aruba. Voorts heeft de Minister voor
      de duur van de uitzending nader inhoud gegeven aan hun
      rechtspositie door voor appellanten met toepassing van de
      Regeling het honorarium vast te stellen en hen in aanmerking
      te brengen voor een aantal toelagen. Gezien dit samenstel van
      rechtsbetrekkingen is de Raad van oordeel dat de rechtbank
      - gezien het overgangsrecht zoals dat hierboven is omschreven
      diende de rechtbank deze vraag te beantwoorden aan de hand van
      het recht zoals dat gold voor 1 januari 1994 - terecht tot de
      conclusie is gekomen dat appellanten als ambtenaren in de zin
      van de Ambtenarenwet 1929 konden worden aangemerkt en dat zij
      als zodanig door de bestreden besluiten rechtstreeks in hun
      belangen zijn getroffen. Dit betekent naar het oordeel van de
      Raad dat appellanten tevens als ambtenaar in de zin van de
      Ambtenarenwet, zoals die per 1 januari 1994 in werking is
      getreden, belanghebbende zijn bij de bestreden besluiten en
      dat zij met toepassing van het bepaalde in artikel 18, eerste
      lid, aanhef en onder a, van de Beroepswet in hun hoger beroep
      kunnen worden ontvangen.
    
    
    
      Met betrekking tot de vraag of gedaagde de verzoeken van
      appellanten terecht heeft afgewezen, overweegt de Raad het
      volgende.
    
    
    
      Appellanten hebben niet bestreden dat de aan hen toegekende
      buitenlandtoelagen in overeenstemming zijn met het bepaalde in
      de Regeling. Evenmin hebben zij verzocht om in individuele
      gevallen af te wijken van het bepaalde in deze Regeling. Zij
      hebben daarentegen verzocht hen in aanmerking te brengen voor
      een soortgelijke regeling als die welke gold voor de voormelde
      KabNA-ambtenaren. Daarbij hebben zij zich beroepen op het
      gelijkheidsbeginsel. De conclusie van de Minister dat er van
      gelijke gevallen geen sprake was, kan de Raad echter niet voor
      onjuist houden. In dit verband wijst de Raad in de eerste
      plaats op het verschil in (rechts)positie en status.
      Appellanten behoren tot een categorie van ambtenaren die
      gedurende hun uitzending in dienst treden van een Antilliaanse
      of Arubaanse overheidsinstantie en daarbij primair de belangen
      van de Nederlands-Antilliaanse dan wel Arubaanse autoriteiten
      behartigen. De KabNA-ambtenaren daarentegen treden tijdens hun
      uitzending niet in dienst van de Antilliaanse of Arubaanse
      overheid maar blijven in dienst van het vorenbedoelde kabinet
      en verrichten met name diplomatieke en representatieve taken.
      Voorts mag naar het oordeel van de Raad niet buiten
      beschouwing blijven dat de kosten die gemoeid zijn met de
      uitzending van appellanten, zoals het honorarium en de
      buitenlandtoelagen, ten laste van de begroting van (de
      Minister van) ontwikkelingssamenwerking komen, hetgeen
      verklaart dat voor de onderhavige toelagen van appellanten
      aansluiting is gezocht bij de toelagen zoals die worden
      toegekend aan degenen die in het kader van de
      ontwikkelingssamenwerking worden uitgezonden. Overigens wordt
      een deel van de kosten van appellanten, zoals
      reis-, verblijf- en transportkosten, betaald door de
      Nederlands-Antilliaanse of Arubaanse overheid. Tevens vallen
      appellanten tijdens hun uitzending onder de
      ziektekostenregeling van de Nederlands-Antilliaanse dan wel
      Arubaanse overheid. De kosten van de KabNA-ambtenaren ten
      tijde van de uitzending komen daarentegen ten laste van de
      begroting van het vorenbedoelde voormalige kabinet.
    
    
    
      Gezien de hierbovenomschreven verschillen tussen appellanten
      en de KabNA-ambtenaren is de Raad van oordeel dat de Minister
      op goede gronden het beroep van appellanten op het
      gelijkheidsbeginsel heeft verworpen.
    
    
    
      Ook anderszins is de Raad niet gebleken dat de Minister met de
      afwijzing van de verzoeken van appellanten in strijd heeft
      gehandeld met geschreven of ongeschreven rechtsregels of met
      een algemeen rechtsbeginsel.
    
    
    
      De uitspraken van de Belastingkamer van het Gerechtshof te
      's-Hertogenbosch en de Hoge Raad, waarop appellanten tijdens
      de onderhavige procedure een beroep hebben gedaan, leiden niet
      tot een andere conclusie. Deze uitspraken, waarin een geschil
      met betrekking tot de inkomstenbelasting aan de orde was en
      waarin de rechter het gemaakte onderscheid in
      arbeidsvoorwaarden tussen appellanten en de KabNA-ambtenaren
      met betrekking tot de buitenlandtoelagen als een gegeven heeft
      aanvaard en dat ook niet langs fiscale weg ongedaan heeft
      willen maken, zijn om die reden naar het oordeel van de Raad
      van geen betekenis voor het onderhavige geding.
    
    
    
      Nu de Raad voorts niet is gebleken dat door de Minister bij
      appellanten rechtens te honoreren verwachtingen zijn gewekt,
      zoals door hen gesteld, is de Raad van oordeel dat de Minister
      op goede gronden heeft geweigerd de verzoeken van appellanten
      in te willigen.
    
    
    
      Het vorenstaande betekent dat de aangevallen uitspraak voor
      bevestiging in aanmerking komt.
    
    
    
      De Raad ziet geen aanleiding om toepassing te geven aan
      artikel 8:75 van de Awb.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr W. van den Brink als voorzitter en mr
      G.P.A.M. Garvelink-Jonkers en mr J.H. van Kreveld als leden,
      in tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 19 november 1998.
    
    
    (get.) W. van den Brink.
    
    (get.) P.H. Schippers.
    
    
      HD
      09.11
      Q
    
    
    
      97/355 AW Roo6 92  A.
      97/356 AW R006 92  B.
      97/357 AW R006 92  C.
      97/358 AW R006 92  D.
      97/359 AW R006 92  E.
      9/7360 AW R006 92  F.
      97/361 AW R006 92  G.
      97/362 AW R006 92  H.
      97/363 AW R006 92  I.
      97/364 AW R006 92  J.
      97/365 AW R006 92  K.
      97/366 AW R006 92  L.
      97/367 AW R006 92  M.
      97/368 AW R006 92  N.
      97/369 AW R006 92  O.
      97/370 AW R006 92  P.
      97/371 AW R006 92  Q.
      97/372 AW R006 92  R.
      97/373 AW R006 92  S.
      97/374 AW R006 92  T.
      97/375 AW R006 92  U.
      97/376 AW R006 92  V.
      97/377 AW R006 92  W.
      97/378 AW R006 92  X.
      97/379 AW R006 92  Y.
      97/380 AW R006 92  Z.
      97/381 AW R006 92  AA.
      97/382 AW R006 92  BB.