ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6623, Centrale Raad van Beroep, 23-01-1997, 95/1159 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-01-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Art 123 Ambtenarenwet is niet voor de bestuursrechter-in-ambtenarenzaken geschreven.
         Ambtenaar kan financiële aanspraken jegens de overheid na 5 jaar niet meer afdwingen.

95/1159 AW                                  O
    
    U I T S P R A A K
    
    in het geding tussen:
    
    A., wonende te B., appellant,
    
    en
    
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Haarlem, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellant heeft op daartoe bij aanvullend beroepschrift
       aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen de door
      de Arrondissementsrechtbank te Haarlem op 6 april 1995
       onder nr. 94/928 AW gegeven uitspraak, waarnaar hierbij
      wordt verwezen.
    
    
    Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
    
    
      Appellant heeft vervolgens de Raad nog enige stukken doen
      toekomen.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 19 december 1996, waar appellant in persoon is verschenen en gedaagde zich
      heeft laten vertegenwoordigen door drs H.E. Martens, werkzaam bij de gemeente Haarlem.
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak voor een
       meer uitgebreide weergave van de in dit geding van belang
      zijnde feiten volstaat de Raad thans met vermelding van het volgende:
    
    
    
      Namens appellant, ten tijde hier van belang werkzaam als
       (reserve-)suppoost bij het X.museum te Haarlem,
      is op 1 april 1993 verzocht hem per 13 mei 1987 alsnog te
       bezoldigen naar salarisschaal 3, salarisnummer U-15 van
      de toepasselijke bezoldigingsverordening.
    
    
    
      Bij besluit van 14 februari 1994 heeft gedaagde - na
       daartegen gemaakt bezwaar - het namens hem op 24 mei
      1993 genomen besluit waarbij voormeld verzoek van
       appellant werd afgewezen, gehandhaafd.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak
       appellants beroep tegen het besluit van 14 februari 1994
      ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Raad overweegt het volgende:
      Ter motivering van zijn afwijzende beslissing heeft
       gedaagde in zijn besluit van 14 februari 1994 primair
      overwogen "dat op grond van het bepaalde in artikel 123b
       van de Ambtenarenwet rechtsvorderingen ter zake van
      geldelijke aanspraken als de onderhavige verjaren na een termijn van 5 jaar".
    
    
    
      De Raad verstaat dit beroep op het tot 1 januari 1992 in artikel 123b van de Ambtenarenwet 1929, en vanaf die
      datum in artikel 123 van de Ambtenarenwet 1929 (sedert 1
      januari 1994 Ambtenarenwet geheten) neergelegde
      verjaringsartikel als een beroep op het beginsel van de rechtszekerheid. Zoals de Raad heeft geoordeeld in zijn
      uitspraak van 19 oktober 1995 (gepubliceerd in TAR 1995,
       263) dient evenbedoeld artikel 123, dat - voor zover hier
      van belang en kort weergegeven bepaalt dat rechtsvorderingen ten laste van het Rijk verjaren door
      verloop van vijf jaren nadat de vordering opeisbaar is
       geworden - in ambtenarenzaken geen rol (meer) te spelen,
      omdat dat artikel niet voor de bestuursrechter-in-ambtenarenzaken
       is geschreven. In voormelde uitspraak
      heeft de Raad echter eveneens overwogen dat het beginsel van de rechtszekerheid meebrengt dat de ambtenaar
      financiële aanspraken, welke hij jegens de overheid kan doen gelden, na het verstrijken van een termijn van vijf
      jaren niet meer kan afdwingen.
    
    
    
      In aanmerking genomen dat naar het oordeel van de Raad
       moet worden gezegd dat appellant, indien hij zich
      voldoende adequaat had doen voorlichten, op 13 mei 1987 redelijkerwijs op de hoogte had kunnen zijn van de exacte
      omvang van zijn bezoldigingsaanspraken per die datum, stelt de Raad vast dat appellants verzoek van 1 april
      1994 om zijn bezoldiging per 13 mei 1987 vast te stellen op salarisschaal 3, salarisnummer U-15 is gedaan op een
      tijdstip waarop meer dan vijf jaren waren verstreken
       vanaf het moment waarop appellant ter zake van de hoogte
      van zijn bezoldiging per 13 mei 1987 in actie had kunnen
       komen. De omstandigheid dat appellant, toen hem - ook
      vóór 1987 - was medegedeeld dat zijn bezoldiging correct was vastgesteld, geen nadere stappen dienaangaande heeft
      ondernomen maar blijkens zijn verklaring ter zitting heeft vertrouwd op de juistheid van die informatie, dient
      naar het oordeel van de Raad voor rekening en risico van
       appellant te worden gelaten.
    
    
    
      Uit het voorgaande volgt dat gedaagde zich in beginsel op verjaring kon beroepen. Nu niet is gesteld of gebleken
      dat er omstandigheden zijn op grond waarvan moet worden
       gezegd dat gedaagde dit beroep in het onderhavige geval
      achterwege had dienen te laten, is de Raad van oordeel
       dat reeds op grond van het voorgaande moet worden
      geconcludeerd dat appellants beroep tegen het besluit van
       14 februari 1994 niet kan slagen en de aangevallen
      uitspraak derhalve reeds deswege voor bevestiging in aanmerking komt. Aan bespreking van hetgeen door
      appellant overigens is aangevoerd, komt de Raad niet meer
       toe.
      Omdat de Raad in dit geval geen termen ziet toepassing te
       geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Awb wordt
      dan ook beslist als volgt:
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr W. van den Brink als voorzitter en
       mr H.A.A.G. Vermeulen en mr W.D.M. van Diepenbeek als
      leden, in tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier en uitgesproken in het openbaar op 23 januari
       1997.
    
    
    (get.) W. van den Brink.
    
    (get.) P.H. Schippers.