ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7331, Centrale Raad van Beroep, 27-11-1997, 96/6900 AW, 96/6919 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-11-27 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Reorganisatieontslag. Herplaatsing niet mogelijk.

96/6900 AW en 96/6916 AW                     O
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    [A. te B.], appellant,
    
    en
    
    
      het College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente
      Rotterdam, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Appellant heeft op daartoe bij aanvullend beroepschrift
      aangevoerde gronden hoger beroep doen instellen tegen de op 20
      juni 1996 onder de nrs. 93/404-G6 en 95/487-G6 door de
      Arrondissementsrechtbank te Rotterdam gegeven uitspraak,
      waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend. Voorts zijn
      van de kant van gedaagde desgevraagd nog enkele stukken
      ingediend.
    
    
    
      De gedingen zijn behandeld ter zitting van de Raad op
      23 oktober 1997. Aldaar is appellant, daartoe ambtshalve
      opgeroepen, in persoon verschenen, bijgestaan door mr L.J.G.
      Voorn, advocaat te Amsterdam, als zijn raadsman. Gedaagde
      heeft zich, daartoe ambtshalve opgeroepen, doen
      vertegenwoordigen bij gemachtigde mr J.W.M. Velthuizen,
      werkzaam bij de Stafafdeling Juridische Zaken van de gemeente
      Rotterdam.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht
      (hierna: Awb) in werking getreden en zijn de Ambtenarenwet
      1929 - sindsdien geheten: Ambtenarenwet - en de Beroepswet
      gewijzigd. De hieruit voortvloeiende wijziging van het
      procesrecht (ook) in ambtenarenzaken brengt mee dat op een
      hoger beroep dat is ingesteld na 31 december 1993, voor zover
      de Beroepswet niet anders aangeeft hoofdstuk 8 van de Awb moet
      worden toegepast. De in het kader van evengenoemde
      wetswijzigingen gegeven regels van overgangsrecht brengen
      overigens mee dat ten aanzien van de mogelijkheid om beroep in
      te stellen tegen besluiten die vóór 1 januari 1994 zijn
      bekendgemaakt, onderscheidenlijk hoger beroep in te stellen
      tegen uitspraken die vóór 1 januari 1994 zijn gedaan, het
      recht van toepassing blijft zoals het gold vóór dat tijdstip
      van toepassing blijft.
    
    
    
      Onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak voor een meer
      uitgebreide weergave van de hier van belang zijnde feiten
      volstaat de Raad thans met vermelding van het volgende.
    
    
    
      Appellant was laatstelijk werkzaam in de functie van eerste
      medewerker Financiële en Administratieve Zaken bij het
      Gemeentelijk Woningbedrijf Rotterdam (GWR). Bij een in 1990 in
      gang gezette reorganisatie van het GWR is appellants functie
      opgeheven en is aan appellant de zogenoemde C-status
      toegekend, hetgeen inhield dat hij met voorrang kon
      solliciteren naar vacatures binnen het bedrijf. Na een niet
      geslaagde sollicitatie naar de functie van senior medewerker
      administratie heeft appellant bij schrijven van 25 juli 1990
      te kennen gegeven voor een plaatsing buiten het GWR of buiten
      de gemeente Rotterdam in aanmerking te willen komen en met het
      oog op deze herplaatsing is appellant aangemeld bij het
      projectbureau Herplaatsing. Appellant heeft zich op 7 december
      1990 ziek gemeld en is op 28 juni 1993 weer arbeidsgeschikt
      geacht. Na zijn periode van arbeidsongeschiktheid is appellant
      voor de tweede keer bij het bureau Herplaatsing gemeld.
      Bij op bezwaar genomen besluit van 5 augustus 1993 van
      gedaagde is de bezoldiging van appellant ingaande 1 juli 1992
      verminderd tot tachtig procent en bij besluit van 23 december
      1994 heeft gedaagde onder ongegrondverklaring van door
      appellant ingebrachte bezwaren tegen een door de directeur van
      het GWR op 18 februari 1994 genomen besluit, appellant op
      grond van het bepaalde in artikel 89 van het
      Ambtenarenreglement der Gemeente Rotterdam (hierna: het
      Ambtenarenreglement) ontslag uit gemeentedienst verleend.
    
    
    
      De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak de namens
      appellant tegen beide besluiten ingestelde beroepen ongegrond
      verklaard.
    
    
    
      De Raad staat nu voor beantwoording van de vraag of de
      bestreden besluiten in rechte stand kunnen houden.
    
    
    
      Hij overweegt met betrekking tot het besluit tot vermindering
      van appellants bezoldiging tot tachtig procent, het volgende.
    
    
    
      Artikel 55 van het Ambtenarenreglement bepaalt dat een
      ambtenaar die wegens ziekte is verhinderd zijn betrekking te
      vervullen over de kalendermaand waarin de verhindering is
      ontstaan en over de daarop volgende achttien kalendermaanden
      de aan zijn betrekking verbonden bezoldiging geniet en daarna
      tachtig procent van die bezoldiging.
      De Raad stelt vast dat ingaande 1 juli 1992 genoemde periode
      van 18 maanden ten aanzien van appellant was verstreken, zodat
      zijn recht op bezoldiging ingevolge het bepaalde in genoemd
      artikel met ingang van die datum tot tachtig procent is
      beperkt, tenzij zich de in artikel 56, aanhef en onder b, van
      het Ambtenarenreglement genoemde omstandigheid voordoet dat de
      oorzaak van de ziekte in overwegende mate is gelegen in de
      aard van de werkzaamheden of in de bijzondere omstandigheden
      waaronder deze moesten worden verricht. Evenals de rechtbank
      en onder verwijzing naar hetgeen terzake in de aangevallen
      uitspraak is overwogen, is de Raad van oordeel dat onvoldoende
      is gebleken dat de in artikel 56, aanhef en onder b, van het
      Ambtenarenreglement bedoelde omstandigheid zich ten aanzien
      van appellant heeft voorgedaan. De van de zijde van appellant
      in dit verband aangevoerde omstandigheid dat in het geval van
      appellant sprake was van situationele arbeidsongeschiktheid,
      die door toedoen van de werkgever was gecreëerd, laat in de
      gegeven situatie toepassing van hetgeen is bepaald in artikel
      55 van het Ambtenarenreglement onverlet. De aangevallen
      uitspraak voor zover betrekking hebbend op het besluit van
      gedaagde van 5 augustus 1993 komt gezien het vorenstaande voor
      bevestiging in aanmerking.
    
    
    
      De Raad overweegt met betrekking tot het besluit van gedaagde
      aan appellant ontslag te verlenen wegens opheffing van zijn
      betrekking als bedoeld in artikel 89 van het
      Ambtenarenreglement het volgende.
    
    
    
      Op grond van de gedingstukken en het behandelde ter zitting is
      voor de Raad genoegzaam komen vast te staan dat de functie van
      eerste medewerker Financiële en Administratieve Zaken van het
      GWR in het kader van de aldaar plaats gehad hebbende
      reorganisatie is komen te vervallen; zulks wordt van de zijde
      van appellant ook niet betwist.
    
    
    
      Mitsdien komt aan gedaagde op grond van het bepaalde in
      artikel 89, eerste lid, van het Ambtenarenreglement de
      bevoegdheid toe aan appellant ontslag te verlenen, welke
      bevoegdheid gedaagde aan de directeur GWR heeft gemandateerd.
      In de omstandigheid dat deze directeur in het besluit van 18
      februari 1994 niet tot uitdrukking heeft gebracht dat genoemd
      besluit door hem in mandaat is genomen ziet de Raad geen grond
      tot vernietiging van het thans in geding zijnde besluit van
      gedaagde te besluiten, teminder nu de beslissing op het namens
      appellant tegen genoemd besluit ingediende bezwaar is genomen
      door gedaagde als mandaatgever en aldus het vorengenoemde
      gebrek afdoende is gecorrigeerd.
    
    
    
      Ingevolge het vierde lid van artikel 89 van het
      Ambtenarenreglement wordt een ontslag als in het eerste lid
      van genoemd artikel bedoeld in de regel eerst verleend indien
      het na een zorgvuldig onderzoek niet mogelijk is gebleken om
      de betrokken ambtenaar een andere voor hem passende betrekking
      op te dragen. Naar het oordeel van de Raad rust op grond van
      genoemd artikellid op gedaagde de verplichting om zich in te
      spannen voor herplaatsing van een in het kader van een
      reorganisatie met ontslag bedreigde ambtenaar.
    
    
    
      De toetsing van het thans voorliggende ontslagbesluit spitst
      zich dientengevolge toe op de vraag of de inspanningen welke
      gedaagde zich heeft getroost om betrokkene te herplaatsen,
      voldoen aan de daaraan ingevolge artikel 89, vierde lid, van
      het Ambtenarenreglement te stellen eisen. De Raad beantwoordt
      deze vraag ontkennend en overweegt daartoe dat hoewel gedaagde
      in het algemeen een grote eigen verantwoordelijkheid bij het
      vinden van een passende betrekking legt bij de
      herplaatsingskandidaten zelf en appellant onmiskenbaar van een
      weinig aktieve en coöperatieve houding heeft blijk gegeven,
      gedaagde hiermee niet van de op hem ingevolge artikel 89,
      vierde lid, van het Ambtenarenreglement rustende verplichting
      is ontheven.
    
    
    
      Het is de Raad gebleken dat gedaagde appellant op de hoogte
      heeft gesteld van vacatures, waarvoor hij met voorrang in
      aanmerking zou kunnen komen en dat appellant van de zijde van
      gedaagde weliswaar tot tweemaal toe, te weten vóór en na zijn
      periode van arbeidsongeschiktheid, is aangemeld bij het bureau
      Herplaatsing van de gemeente, maar dat van een daadwerkelijk
      aanbod van een passende betrekking door gedaagde in het geheel
      geen sprake is geweest terwijl evenmin is gebleken dat
      gedaagde - met name na 28 juni 1993 - nog heeft gezocht naar
      mogelijke passende functies voor appellant. De Raad kan de
      door gedaagde ten behoeve van appellant verrichte
      herplaatsingsactiviteiten dan ook niet als voldoende
      kwalificeren.
    
    
    
      Gezien het vorenstaande kan het ontslag, zoals vervat in het
      besluit van 23 december 1994 niet in stand blijven. In de
      gegeven omstandigheden ziet de Raad voorts aanleiding om met
      toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb ook het
      daaraan ten grondslag liggende primaire besluit te
      vernietigen.
    
    
    
      Van de zijde van appellant is het verzoek gedaan de gemeente
      Rotterdam met toepassing van artikel 8:73 van de Awb te
      veroordelen tot vergoeding van immateriële schade die door
      appellant is geleden.
    
    
    
      Het verzoek betreffende immateriële schade is gebaseerd op
      door appellant ten gevolge van de onderhavige ontslagprocedure
      doorgemaakte spanningen en slapeloze nachten. De Raad
      overweegt hieromtrent dat hij, volgens vaste jurisprudentie
      bij een verzoek om schadevergoeding als het onderhavige
      aansluiting zoekt bij het civielrechtelijke
      schadevergoedingsrecht, in dit verband met name bij het
      bepaalde in artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b, van
      het Burgerlijk Wetboek. De Raad overweegt dat hem niet is
      gebleken van als aantasting van appellants persoon aan te
      merken geestelijk letsel waaraan hij aanspraak op vergoeding
      van immateriële schade kan ontlenen. De Raad verwijst hierbij
      naar het arrest van de Hoge Raad van 13 januari 1995,
      gepubliceerd in RvdW 1995, 29c.
    
    
    
      De Raad ziet wel aanleiding gedaagde met toepassing van
      artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de proceskosten van
      appellant, welke zijn begroot op f 1.420,- als kosten van
      verleende rechtsbijstand in eerste aanleg en op f 1.420,- als
      kosten van verleende rechtsbijstand in hoger beroep. Van
      andere op grond van evengenoemd artikel voor vergoeding in
      aanmerking komende kosten is de Raad niet gebleken.
    
    
    
      Al het vorenoverwogene leidt tot de slotsom dat moet worden
      beslist als volgt.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voor zover betrekking
      hebbend op het beroep van appellant gericht tegen het besluit
      van 23 december 1994;
      Verklaart het inleidende beroep gericht tegen het besluit van
      23 december 1994 alsnog gegrond en vernietigt gedaagdes
      besluit van 23 december 1994 alsmede het daaraan ten grondslag
      liggende primaire besluit van 18 februari 1994;
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Wijst het verzoek om toepassing van artikel 8:73 van de Awb
      af;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant tot een
      bedrag groot f 2.840,- te betalen door de gemeente Rotterdam;
      Bepaalt dat de gemeente Rotterdam aan appellant de door hem
      betaalde griffierechten van f 350,- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr W. van den Brink als voorzitter en mr
      W.D.M. van Diepenbeek en mr H.R. Geerling-Brouwer als leden,
      in tegenwoordigheid van mr A.W.M. van Bommel als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 27 november 1997.
    
    
    
    
    (get.) W. van den Brink.
    
    
    
    
      (get.) A.W.M. van Bommel.
      HD
      10.11