ECLI:NL:CRVB:1997:ZB6976, Centrale Raad van Beroep, 10-04-1997, 96/1676 AW, 96/1677 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-04-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Geen hoger beroep tegen ongegrondverklaring van beroep tegen ontslagbesluit. Dit zelfstandige besluit staat hierdoor in rechte vast. Nu B&W niet enig belang (meer) hebben bij het tegen dit onderdeel ingestelde hoger beroep dient dit beroep niet-ontvankelijk verklaard te worden. Hetzelfde lot deelt het hoger beroep tegen de weigering van de rechtbank om de zaak naar een meervoudige kamer te verwijzen. Overigens levert de beslissing van de rechtbank in deze geen schending van regels van geschreven of ongeschreven recht op. Wrakingsmogelijkheid door gemachtigde niet benut. Ontslaguitkering voldoet niet aan de minimumnorm.

O
    96/1676 AW en 96/1677 AW
  
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in de gedingen tussen:
  
  het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Delfzijl, appellant I, en
  
  de raad van de gemeente Delfzijl, appellant II,
  
  en
  
  A., wonende te B., gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
  
  
    Namens appellant I en appellant II heeft mr J.W.C. van Kleef, verbonden aan
    Van Kleef en Partners te Boskoop, op de daartoe bij aanvullend beroepschrift
    aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen de door de
    Arrondissementsrechtbank te Groningen op 22 december 1995 onder nr. AW 93/114
    AW V08 gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
  
  
  
    Namens gedaagde heeft mr I.M.A. van Strien, juridisch medewerkster van de
    NOVON, een verweerschrift ingediend.
  
  
  
    Namens gedaagde is nog een reactie gezonden terwijl voorts, desgevraagd,
    enkele stukken zijn overgelegd.
  
  
  
    De gedingen zijn behandeld ter zitting van de Raad van 6 maart 1997, waar
    namens appellant is verschenen mr Van Kleef, voornoemd, en waar gedaagde in
    persoon is verschenen, bijgestaan door mr Van Strien, voornoemd.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in
    werking getreden en zijn de Ambtenarenwet 1929 - sindsdien geheten:
    Ambtenarenwet - en de Beroepswet gewijzigd. De hieruit voortvloeiende
    wijziging van het procesrecht (ook) in ambtenarenzaken brengt mee dat op een
    hoger beroep dat is ingesteld na 31 december 1993, voor zover de Beroepswet
    niet anders aangeeft hoofdstuk 8 van de Awb moet worden toegepast. De in het
    kader van evengenoemde wetswijzigingen gegeven regels van overgangsrecht
    brengen overigens mee dat ten aanzien van de mogelijkheid om beroep in te
    stellen tegen besluiten die vóór 1 januari 1994 zijn bekendgemaakt, onderscheidenlijk
    hoger beroep in te stellen tegen uitspraken die vóór 1 januari 1994 zijn gedaan, het
    recht zoals dat gold vóór dat tijdstip van toepassing blijft.
  
  
  
    Op grond van de gedingstukken en het verhandelde ter zitting gaat de Raad uit
    van de volgende feiten en omstandigheden.
    Nadat gedaagde jarenlang werkzaam was geweest op de afdeling (...) van de
    secretarie van de gemeente Delfzijl is daaraan vanaf 1986 feitelijk een einde
    gekomen. In verband met enkele incidenten is gedaagde geschorst geweest en is
    hem tot slot buitengewoon verlof verleend, gedurende welke periode met hem en
    zijn (toenmalige) raadsvrouw - zonder succes - onderhandelingen zijn gevoerd
    om te komen tot een minnelijke ontslag- en uitkeringsregeling.
    Na daartoe verkregen machtiging door appellant II heeft appellant I gedaagde
    bij besluit van 23 maart 1993 ontslag verleend met ingang van 1 mei 1993. In
    de brief (van 24 maart 1993) waarbij dit ontslagbesluit aan gedaagde is
    bekendgemaakt, heeft appellant I voorts bekendheid gegeven aan het door
    appellant II (op 26 november 1992) genomen besluit waarbij de aan gedaagde
    ter zake van bedoeld ontslag verleende uitkering is vastgesteld.
  
  
  
    Het ontslagbesluit is gebaseerd op artikel H 11 van het toepasselijke
    Algemeen Ambtenarenreglement (AAR), voor zover hier van belang luidend:
    1. Op voordracht van burgemeester en wethouders kan de raad bepalen dat een
    ambtenaar die vast is aangesteld eervol kan worden ontslagen op een bij zijn
    besluit omschreven grond, niet vallende onder de gronden in vorige artikelen
    van dit hoofdstuk genoemd.
    2. In geval van ontslag op grond van dit artikel treft de raad, op
    voordracht van burgemeester en wethouders, een regeling waarbij de gewezen
    ambtenaar een uitkering wordt verzekerd welke naar het oordeel van de raad,
    met het oog op de omstandigheden, redelijk is te achten. Deze uitkering zal
    niet minder mogen bedragen dan die welke hij krachtens de Wachtgeldverordening
    zou hebben genoten, indien die verordening op hem van toepassing zou zijn geweest.
  
  
  
    De door appellant II vastgestelde uitkering bedraagt blijkens de
    bovenbedoelde brief van appellant I 70% van de door gedaagde laatstelijk
    genoten bezoldiging.
  
  
  
    Bij de aangevallen uitspraak is het beroep tegen het door appellant I genomen
    ontslagbesluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft het beroep tegen het
    besluit van appellant II van 26 november 1992 betreffende de ontslaguitkering
    gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat appellant II met
    inachtneming van hetgeen in haar uitspraak is overwogen een nieuw besluit
    dient te nemen ter zake van de aanspraken van gedaagde op uitkering; voorts
    heeft de rechtbank beslissingen gegeven omtrent de vergoeding van
    proceskosten en griffierecht.
  
  
  Naar aanleiding van het hoger beroep van appellant I overweegt de Raad als volgt.
  
  
    Gedaagde heeft tegen het oordeel van de rechtbank dat zijn beroep tegen het
    ontslagbesluit, dat zelfstandige betekenis heeft naast het besluit van
    gedaagde II tot vaststelling van een ontslaguitkering, ongegrond is, geen
    hoger beroep ingesteld. Het door appellant I genomen ontslagbesluit is
    daarmee in stand gebleven. De Raad ziet, mede in aanmerking nemende dat hij
    in het schrijven van 23 maart 1993 geen zelfstandig besluit van appellant I
    tot toekenning van de door appellant II vastgestelde uitkering kan ontwaren,
    en voor een dergelijke toekenning naast het besluit van appellant II ter zake
    ook geen plaats is, niet dat appellant I enig belang heeft bij het door hem
    ingestelde hoger beroep. Appellant I moet dan ook niet-ontvankelijk worden
    verklaard in het door hem ingestelde hoger beroep.
  
  
  
    Appellant I heeft tegelijkertijd met het hoger beroep tegen de aangevallen
    uitspraak hoger beroep ingesteld tegen de door de rechtbank gegeven
    beslissing om geen toepassing te geven aan artikel 8:10, tweede lid, van de
    Awb (verwijzing naar een meervoudige kamer). Appellant I had om die
    toepassing verzocht "in verband met de complexiteit van de onderliggende
    kwestie en in belang van beide partijen".
  
  
  
    De Raad overweegt dat hij in artikel 18, derde lid, van de Beroepswet een
    onverbrekelijke samenhang gelegd ziet tussen een ontvankelijk hoger beroep
    tegen een appellabele uitspraak als bedoeld in het eerste lid van dat
    artikel, en de mogelijkheid van hoger beroep tegen een andere beslissing die
    de rechtbank heeft gegeven in de loop van het geding dat tot een dergelijke
    appellabele uitspraak heeft geleid. Het hoger beroep tegen een dergelijke
    andere beslissing deelt daarom naar het oordeel van de Raad het lot (van
    niet-ontvankelijkheid) van de niet-ontvankelijkverklaring door de Raad van
    het door appellant tegen de aangevallen uitspraak ingestelde hoger beroep.
  
  
  
    Naar aanleiding van het hoger beroep van appellant II overweegt de Raad als volgt.
    Hij stelt voorop dat hem van redenen waarom appellant II niet-ontvankelijk
    zou moeten worden verklaard in zijn hoger beroep tegen de aangevallen
    uitspraak voor zover deze betrekking heeft op het beroep van gedaagde tegen
    het besluit van appellant II, niet is gebleken.
  
  
  
    Appellant II heeft tegelijkertijd met het hoger beroep tegen (dat gedeelte
    van) de aangevallen uitspraak hoger beroep ingesteld tegen de door de
    rechtbank gegeven beslissing om geen toepassing te geven aan artikel 8:10,
    tweede lid, van de Awb (verwijzing naar een meervoudige kamer). Om die
    toepassing is verzocht "in verband met de complexiteit van de onderliggende
    kwestie en in belang van beide partijen".
  
  
  
    De Raad ziet, gegeven het in artikel 8:10 van de Awb gekozen uitgangspunt van
    behandeling door een enkelvoudige kamer en gelet op het door appellant II
    aangevoerde, niet dat de beslissing van de rechtbank een schending zou
    inhouden van regels van geschreven of ongeschreven recht, waarvan in het
    bijzonder regels van een goede procesorde, of van enig algemeen
    rechtsbeginsel. Het hoger beroep treft in zoverre geen doel, evenmin als de
    namens appellant II aangevoerde grief betreffende de beweerdelijke "zekere
    vooringenomenheid" van de rechtbank. De Raad volstaat in dit verband met
    verwijzing naar de wrakingsmogelijkheid van artikel 8:15 van de Awb.
  
  
  
    Door de gemachtigde van appellant II is gesteld dat gedaagde in eerste aanleg
    niet, dan wel niet tijdig beroep heeft ingesteld tegen het besluit van
    appellant II: in haar voorlopig klaagschrift heeft de toenmalige raadsvrouw
    van gedaagde als bestreden besluit aangemerkt "het besluit van het college
    van burgemeester & wethouders der gemeente Delfzijl d.d. 24 maart 1993".
    De Raad verwerpt deze stelling. Zo al moet worden aangenomen dat het
    voorlopig klaagschrift mogelijk aanleiding tot enige twijfel zou kunnen
    geven, moet worden gesteld dat dit in de hand is gewerkt doordat appellant I
    in één brief (van 24 maart 1993) mededeling heeft gedaan van zijn besluit
    (van 23 maart 1993) tot ontslag en van het besluit van appellant II (van 26
    november 1992) tot vaststelling van een ontslaguitkering. Nu voorts reeds in
    dat klaagschrift beroep is ingesteld tegen het besluit dat door bedoelde
    raadsvrouw niet alleen wordt omschreven als ontslagbesluit maar ook als
    besluit inhoudende de vaststelling van een uitkering, is de Raad van oordeel
    dat de rechtbank terecht dit beroep (ook) tegen het besluit van appellant II
    gericht, en ontvankelijk, heeft geacht.
  
  
  
    Appellant II kan zich niet verenigen met het oordeel van de rechtbank dat de
    vastgestelde uitkering niet voldoet aan het in het tweede lid van artikel H
    11 van het AAR vervatte voorschrift dat deze uitkering niet minder zal mogen
    bedragen dan die welke de gewezen ambtenaar krachtens de Wachtgeldverordening
    zou hebben genoten, indien die verordening op hem van toepassing zou zijn
    geweest. Appellant II heeft doen aanvoeren dat niet slechts het toekennen
    gedurende de gehele voorziene uitkeringsperiode van een uitkering van 70% van
    de laatstelijk genoten bezoldiging in beeld moet worden gebracht, maar dat in
    redelijkheid andere van belang zijnde elementen in beschouwing moeten worden
    genomen en tegen elkaar moeten worden afgewogen, zoals aan de ene kant het
    achterwege blijven van een sollicitatieverplichting, het ongekort mogen
    bijverdienen en het achterwege blijven van de verplichting passend werk te
    aanvaarden, en aan de andere kant het niet toekennen van de zogenaamde
    afbouwregeling van de (in de eerste jaren hogere) uitkeringspercentages en
    het niet welvaartsvast zijn van die uitkering.
  
  
  
    De Raad acht dit standpunt van appellant II in een geval als het onderhavige
    waarin tussen de betrokken partijen geen overeenstemming bestaat over de
    uitkeringsregeling, niet juist. Op grond van meergenoemd artikel H 11 van het
    AAR moet de ontslagen ambtenaar ten minste in de (uitkerings-)positie worden
    gebracht waarin hij zou zijn gekomen indien toepassing gegeven had moeten
    worden aan de Wachtgeldverordening, waarbij onder die positie mede begrepen
    moeten worden de door de Wachtgeldverordening aan het genot van die uitkering
    verbonden andere rechten en verplichtingen. In het onderhavige geval voldoet
    de uitkering reeds niet aan de minimum norm, omdat de uitkering in de eerste
    uitkeringsmaand in plaats van 93% - bij toepasselijkheid van de
    Wachtgeldverordening - slechts 70% van de laatste bezoldiging bedraagt.
    De aangevallen uitspraak komt in zoverre derhalve voor bevestiging in aanmerking.
  
  
  
    De Raad ziet in het vorenstaande aanleiding appellanten te veroordelen in de
    proceskosten van gedaagde in hoger beroep, welke zijn begroot op f 1.420,- aan
    kosten van verleende rechtsbijstand en op f 72,- aan reiskosten. Voorts
    dient van de gemeente Delfzijl een griffierecht te worden geheven van f 600,-.
  
  
  Op grond van het bovenstaande beslist de Raad als volgt:
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Verklaart appellant I niet-ontvankelijk in het door hem ingestelde hoger beroep;
    Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
    Veroordeelt appellanten in de proceskosten van gedaagde tot een bedrag groot
    f 1.492,-, te betalen door de gemeente Delfzijl;
    Bepaalt dat van de gemeente Delfzijl een griffierecht wordt geheven van f 600,-.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr W. van den Brink als voorzitter en mr H.A.A.G.
    Vermeulen en mr W.D.M. van Diepenbeek als leden, in tegenwoordigheid van P.H.
    Schippers als griffier en uitgesproken in het openbaar op 10 april 1997.
  
  
                      (get.) W. van den Brink.
  
                      (get.) P.H. Schippers.
  
  
    HD
    04.04