ECLI:NL:CRVB:1996:ZB6236, Centrale Raad van Beroep, 04-07-1996, 95/986 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Waardering organieke functies; ontvankelijkheid.

95/986 AW                               O
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    [appellante], wonende te [woonplaats], appellante,
    
    en
    
    
      het dagelijks bestuur van het Streekgewest Westelijk Noord-Brabant,
      gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellante heeft op daartoe bij beroepschrift (met bijlagen)
      aangevoerde gronden hoger beroep doen instellen tegen de door de
      Arrondissementsrechtbank te Breda op 2 mei 1995 onder nr. 94/2173
      AW RE gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
    
    
      Partijen hebben gerepliceerd en gedupliceerd, waarna van de zijde
      van appellante nadere stukken zijn ingezonden.
    
    
    
      Het geding is - (deels) gevoegd met de gedingen bij de Raad
      bekend onder de nrs. 95/7898 AW, 95/8004 AW,  95/4395 AW, 95/5895
      AW, 95/8779 AW, 95/6593 AW en 95/6598 AW - behandeld ter zitting
      van 6 juni 1996, waar appellante in persoon is verschenen,
      bijgestaan door mr K. ten Broek, werkzaam bij AbvaKabo regio
      Zuid-West te Bergen op Zoom, en waar gedaagde zich heeft laten
      vertegenwoordigen door H.M. van Crugten, werkzaam bij gedaagdes
      streekgewest.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak voor een meer
      uitgebreide weergave van de in dit geding van belang zijnde
      feiten volstaat de Raad thans met vermelding van het volgende:
    
    
    
      Met toepassing van het bij gedaagdes streekgewest geldende
      functiewaarderingssysteem heeft waardering plaatsgevonden van de
      organieke functie van hoofd van de afdeling gezondheidsvoorlichting
      en -opvoeding. Deze waardering leidde tot indeling in
      hoofdgroep V met een score van 12 punten, waarmee een inschaling
      van de functie in loongroep 11 correspondeert. Deze waarderingsuitkomst
      is bij brief van 22 oktober 1992 aan appellante, die de
      betrokken functie vervulde, kenbaar gemaakt.
    
    
    
      Tegen die waarderingsuitkomst heeft appellante ingevolge de in de
      op 1 januari 1992 in werking getreden Richtlijnen functiewaardering
      streekgewest opgenomen bezwarenprocedure functiewaardering
      bezwaar gemaakt. Gedaagde heeft dat bezwaar in overeenstemming
      met het advies van de bezwarencommissie bij het thans bestreden
      besluit van 31 mei 1994 ongegrond verklaard.
    
    
    
      De rechtbank heeft appellantes beroep tegen het besluit van 31
      mei 1994 niet-ontvankelijk verklaard. Blijkens de aangevallen
      uitspraak was zij van oordeel dat appellante niet als belanghebbende
      in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb)
      kon worden aangemerkt omdat een besluit betreffende de waardering
      van een organieke functie als hier aan de orde een zodanig
      algemeen karakter draagt dat ter zake daarvan nog niet gezegd kan
      worden dat de belangen van een personeelslid dat een dergelijke
      functie vervult bij dat waarderingsbesluit rechtstreeks zijn
      betrokken.
    
    
    
      In hoger beroep is namens appellante het standpunt herhaald dat
      haar belangen rechtstreeks bij het besluit van 31 mei 1994 zijn
      betrokken en is onder meer gevorderd de aangevallen uitspraak te
      vernietigen.
    
    
    De Raad overweegt het volgende:
    
    
      In aanmerking genomen dat het namens appellante in eerste aanleg
      ingestelde beroep was gericht tegen een haar na 1 januari 1994
      bekend gemaakte beslissing op een door haar ingediend bezwaarschrift,
      ten aanzien van welk besluit appellante alleszins als
      belanghebbende is aan te merken, stelt de Raad voorop dat hij de
      rechtbank niet kan volgen in haar oordeel dat appellantes beroep
      niet-ontvankelijk is.
    
    
    
      Hiermee is niet gezegd dat de rechtbank tot een beoordeling van
      de zaak ten gronde had moeten komen. Waar het in casu gaat om een
      beslissing op bezwaar waarbij een bezwarenprocedure is gevolgd
      die dateert van vóór 1 januari 1994, de datum van inwerkingtreding
      van de Awb, acht de Raad voor het antwoord op de vraag of
      tot inhoudelijke beoordeling van het voorliggende geschil kan
      worden overgegaan doorslaggevend of het bestreden besluit op één
      lijn kan worden gesteld met een besluit dat op bezwaar is genomen
      als bedoeld in artikel 7:1, eerste lid, aanhef en onder a, van de
      Awb. Naast de vraag of de in de hoofdstukken 6 en 7 van de Awb
      vervatte procedurele waarborgen in de in casu toegepaste bezwarenregeling
      voldoende zijn verzekerd, welke vraag de Raad bevestigend
      beantwoordt, dient met name te worden bezien of de brief
      van 22 oktober 1992 een appellabel besluit in de zin van de Awb
      behelst en zo ja, of appellante te dien aanzien kan worden
      aangemerkt als belanghebbende in de zin van die wet.
    
    
    
      De Raad is van oordeel dat de in de brief van 22 oktober 1992
      vervatte beslissing omtrent de waardering van de organieke
      functie van hoofd van de afdeling gezondheidsvoorlichting en
      -opvoeding moet worden aangemerkt als een appellabel besluit in de
      zin van de Awb. Naar de opvatting van de Raad beantwoordt die
      beslissing aan de in artikel 1:3, eerste lid, van de Awb neergelegde
      definitie van het besluitbegrip en kan niet worden gezegd
      dat sprake is van een in hoofdstuk 8 van de Awb van beroep
      uitgezonderd besluit.
    
    
    
      Vervolgens dient te worden bezien of appellantes belangen rechtstreeks
      bij het besluit van 22 oktober 1992 zijn betrokken en zij
      derhalve in zoverre kan worden aangemerkt als belanghebbende in
      de zin van artikel 1:2, eerste lid, van de Awb.
    
    
    
      Ten aanzien van een besluit betreffende de waardering van een
      organieke functie als hier aan de orde is de Raad van oordeel dat
      in ieder geval ten aanzien van diegene die in de betrokken
      organisatie een functie vervult die (in essentie) overeenkomt met
      de gewaardeerde organieke functie en van wie de salarispositie op
      grond van de toepasselijke rechtspositionele voorschriften (mede)
      wordt bepaald aan de hand van de waardering van die functie, niet
      kan worden gezegd dat zijn belangen niet rechtstreeks bij dat
      besluit zijn betrokken. Nog daargelaten dat de waardering van een
      organieke functie voor de vervuller ervan ook overigens van
      belang is voor diens ambtelijke positie, moet in het bijzonder
      worden vastgesteld dat met de waardering van de organieke functie
      en de daaraan verbonden rangindeling een voor de functievervuller
      in acht te nemen salarisbandbreedte is gegeven. De enkele
      omstandigheid dat een besluit betreffende de waardering van een
      organieke functie kan worden gevolgd door een op die organieke
      waardering gebaseerd, individueel salarisinpassingsbesluit, acht
      de Raad in dit verband van onvoldoende gewicht voor een andersluidende
      conclusie.
    
    
    
      Nu vast staat dat appellante ten tijde hier van belang de organieke
      functie van hoofd van de afdeling gezondheidsvoorlichting
      en -opvoeding feitelijk vervulde, kan de Raad tegen de achtergrond
      van het hogeroverwogene tot geen andere conclusie komen dan
      dat zij ten aanzien van het besluit van 22 oktober 1992 als
      belanghebbende in de zin van de Awb moet worden aangemerkt.
    
    
    
      Omdat de Raad, mede gelet op hetgeen partijen dienaangaande ter
      zitting hebben medegedeeld, van oordeel is dat de onderhavige
      zaak geen nadere behandeling door de rechtbank behoeft, ziet hij
      voldoende grond het geding zonder terugwijzing af te doen.
    
    
    
      Resteert de vraag of gedaagdes besluit van 31 mei 1994 voor zover
      daarbij de door appellante aangevochten onderdelen van de waardering
      van de functie zijn gehandhaafd in rechte stand kan houden.
      In dit verband merkt de Raad in de eerste plaats op dat de
      rechterlijke toetsing in een geval als het onderhavige terughoudend
      dient te zijn, in die zin dat de rechter zich, naast de
      overigens in aanmerking komende toetsing van het bestreden
      besluit aan regels van geschreven en ongeschreven recht, moet
      beperken tot de vraag, of de in geding zijnde waardering op
      onvoldoende gronden berust.
    
    
    
      In de namens appellante aangevoerde bezwaren van formele aard
      heeft de Raad onvoldoende grond kunnen vinden voor het oordeel
      dat het bestreden besluit - en het daaraan ten grondslag liggende
      besluit - niet in stand zou kunnen worden gelaten. Met betrekking
      tot appellantes beroep op schending van het motiveringsbeginsel
      heeft de Raad niet eraan voorbij kunnen zien dat van de zijde van
      gedaagde de gronden waarop de waardering van de in geding zijnde
      secundaire factoren functionele vorming (FV), handelingsvrijheid
      (HV) en contact (C) berusten, zijn aangevuld en toegelicht.
    
    
    
      Gedaagde heeft voor FV de score 1 vastgesteld. Daarmee is blijkens
      het toepasselijke functiewaarderingssysteem tot uitdrukking
      gebracht dat voor de vervulling van de functie naast de aan de
      hoofdgroep V inherente niet mee te tellen ervaring van ca. 4 à 5
      jaar, maximaal 1 jaar school- en of praktijkopleiding nodig is.
      De Raad acht dit standpunt van gedaagde niet onhoudbaar. Appellantes
      beroep op de door haar in opdracht van gedaagde gevolgde
      cursussen ziet de Raad niet slagen, nu hij - evenals gedaagde -
      niet vermag in te zien dat van bedoelde cursussen moet worden
      gezegd dat zij niet kunnen worden gemist om de betrokken functie
      op normaal goede wijze te vervullen.
    
    
    
      De secundaire factor HV heeft gedaagde gewaardeerd met 3 punten
      omdat de voor de bepaling van die score relevante werkzaamheden
      (die functiebestanddelen die van overwegende invloed zijn geweest
      op de bepaling van het totale werk- en denkniveau) aan eindcontrole/-toetsing
      of -beoordeling kunnen worden onderworpen, zij
      het dat die toetsing in de praktijk niet of nauwelijks plaatsvindt.
      Appellante heeft de Raad niet ervan kunnen overtuigen dat
      die standpuntbepaling op onvoldoende gronden zou berusten.
      Appellantes stelling dat het hoofd van de afdeling gezondheidsvoorlichting
      en -opvoeding geheel zelfstandig projecten uitvoert,
      miskent dat die uitvoering door het hiërarchisch naasthogere
      niveau kán worden getoetst op inhoud en beleidsrelevantie.
    
    
    
      Ten aanzien van de voor de secundaire factor C toegekende score
      van 3 punten heeft de Raad evenmin kunnen vaststellen dat deze de
      hier aan te leggen terughoudende toetsing niet kan doorstaan.
      Hieraan staat naar zijn opvatting reeds in de weg dat de door
      appellante gewenste score van 4 punten niet kan worden toegekend
      omdat uitgaande van de beschrijving van de functie niet kan
      worden gezegd dat zich een situatie voordoet waarin zonder
      machtsmiddel ten aanzien van niet in een hiërarchische verhouding
      staande personen autonome beslissingen moeten worden genomen,
      waarbij de functionaris verantwoordelijk is voor de beslissing en
      waarop niet kan worden teruggekomen (of alleen met een ernstige
      afbreuk van het vertrouwen in de gesprekspartner of organisatie
      dan wel met hoge kosten). Tot die situatie kunnen naar het
      oordeel van de Raad noch de door appellante genoemde binnen het
      financieel en/of personeelsbudget vallende beslissingen noch de
      door haar vermelde interne en externe overlegcontacten worden
      gerekend.
    
    
    
      Al het vorenoverwogene leidt de Raad tot de slotsom dat de
      aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd en het beroep
      van appellante tegen het besluit van 31 mei 1994 alsnog ongegrond
      dient te worden verklaard.
    
    
    
      Omdat de Raad in de gegeven omstandigheden geen termen ziet om
      toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Awb,
      wordt dan ook beslist als volgt:
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het primaire beroep van appellante alsnog ongegrond;
      Bepaalt dat het Streekgewest Westelijk Noord-Brabant aan appellante
      het door haar betaalde griffierecht van f 300,- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr H. Bekker als voorzitter en
      mr H.A.A.G. Vermeulen en mr W.D.M. van Diepenbeek als leden, in
      tegenwoordigheid van mr A.H. Beijer als griffier en uitgesproken
      in het openbaar op 4 juli 1996.
    
    
    
    (get.) H. Bekker.
    
    
    (get.) A.H. Beijer.
    
    
    
    
    
      HD
      24.06