ECLI:NL:CRVB:1994:ZB4999, Centrale Raad van Beroep, 17-02-1994, AW 93/164
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1994-02-17 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Functievervulling. Bezoldiging.

AW 1993/164                                  O
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
    de Staatssecretaris van Financiën, eiser,
    
    en
    
    [gedaagde], gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Namens eiser is op de daartoe bij aanvullend beroepschrift aangevoerde
      gronden hoger beroep ingesteld tegen de door de Arrondissementsrechtbank
      te Groningen op
      18 februari 1993 onder nr. AW 209-140-91 gegeven uitspraak, waarnaar
      hierbij wordt verwezen.
    
    
    Namens gedaagde is van contra-memorie gediend.
    
    
      Het geding is behandeld ter terechtzitting van 27 januari 1994, waar eiser
      zich heeft doen vertegenwoordigen door L.P. de Jonge, werkzaam bij de
      Directie Personeel en Organisatie van de Belastingdienst, en waar voor
      gedaagde is opgetreden mr. Chr.J.M. Scheen, werkzaam bij de CFO
      (C.N.V.-bond voor Overheid, Zorgsector en Verzelfstandigde
      Overheidsinstellingen).
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht in werking
      getreden en de Ambtenarenwet 1929 - sindsdien geheten Ambtenarenwet -
      gewijzigd. De in dit kader gegeven wettelijke regels van overgangsrecht
      brengen echter mee dat op het onderhavige hoger beroep moet worden beslist
      met toepassing van het procesrecht zoals dat luidde vóór 1 januari 1994,
      behoudens wat betreft de mogelijkheid van vergoeding van proceskosten als
      geregeld in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    
      Onder verwijzing overigens naar het in de aangevallen uitspraak gegeven
      overzicht van de in dit geding relevante feiten volstaat de Raad met
      vermelding van het navolgende:
      Gedaagde, die tot dan toe als medewerker in groepsfunctie H van het
      Loopbaan- en Bezoldigingsreglement Belastingdienst (LBB) werkzaam was bij
      de [afdeling] te [standplaats], is, in het kader van een
      grootscheepse herstructurering van de Belastingdienst, per 1 januari 1990
      in dezelfde volgens salarisschaal 13 van het Bezoldigingsbesluit
      Burgerlijke Rijksambtenaren 1984 (BBRA 1984) bezoldigde functie toebedeeld
      aan de Eenheid Ondernemingen te Leeuwarden van de Belastingdienst.
      Gedaagde is evenwel vanaf die datum belast geweest met de waarneming van
      de functie van [functie] bij die Eenheid, een individuele functie die
      gewaardeerd is op hoofd-/niveaugroep Ve, waarbij behoort salarisschaal 14
      van bijlage B van het BBRA 1984.
      Bij het thans bestreden besluit, dat weliswaar in twee stukken is vervat,
      maar gezien datering en nummering als één geheel mag worden beschouwd, en
      ook door de eerste rechter als zodanig is opgevat, is gedaagde alsnog met
      ingang van 1 januari 1990 aangewezen als [functie] bij de Eenheid
      Ondernemingen te Leeuwarden met behoud van zijn bezoldiging in
      salarisschaal 13, en is ingaande 1 januari 1991 zijn bezoldiging
      vastgesteld in salarischaal 14.
    
    
    
      De eerste rechter heeft de in dit geding aan de orde zijnde vraag of eiser
      terecht en op goede gronden heeft besloten gedaagde eerst ingaande 1
      januari 1991 voor bezoldiging overeenkomstig het niveau van zijn functie
      van [functie] in aanmerking te brengen, ontkennend beantwoord.
    
    
    
      Het gaat in dit geding om toepassing van artikel 5, tweede lid, van het
      BBRA 1984, welke bepaling inhoudt dat de salarisschaal welke voor de
      ambtenaar geldt, tenzij zijn wijze van functioneren zich nog daartegen
      verzet bepaald wordt met inachtneming van de aard en het niveau van zijn
      functie en van bijzondere regelingen als bedoeld in artikel 13 van het
      Algemeen Rijksambtenarenreglement of in bepalingen van dezelfde
      strekking in een soortgelijke regeling.
      Buiten twijfel is dat er met betrekking tot functies als die van gedaagde
      geen bijzondere regeling geldt als aan het slot van evenvermeld voorschrift
      bedoeld.
    
    
    
      Eiser heeft in hoger beroep naar voren doen brengen dat hij in het kader
      van artikel 5, tweede lid, van het BBRA 1984 een beleid voert volgens
      hetwelk bij benoeming in een functie waaraan een hogere salarisschaal is
      verbonden dan die waarnaar de ambtenaar wordt bezoldigd, die hogere
      salarisschaal niet met ingang van de datum van benoeming doch eerst na
      verloop van één jaar wordt toegekend, waarbij indien het functioneren zulks
      toelaat de functionele schaal eerder dan na verloop van één jaar wordt
      toegekend.
      Dit beleid steunt op de opvatting van eiser dat bij benoeming van een
      ambtenaar in een hoger gewaardeerde functie weliswaar de verwachting
      bestaat dat hij geschikt is voor de vervulling van die functie, maar niet
      de verwachting dat hij die functie van meet af aan bekwaam en volledig zal
      kunnen vervullen.
    
    
    
      De Raad merkt in de eerste plaats op dat naar zijn oordeel het door eiser
      geschetste beleid in wezen neerkomt op een omkering van de hoofdregel die
      in artikel 5, tweede lid, van het BBRA 1984 is vervat. De in die bepaling
      voorziene mogelijkheid inschaling in de functionele schaal nog achterwege
      te laten is uitdrukkelijk geformuleerd als een uitzondering op het
      uitgangspunt dat salariëring volgens de aan de hand van functiewaardering
      voor de functie vastgestelde schaal verloopt, en is blijkens
      de bij die bepaling behorende toelichting ook bedoeld voor toepassing in
      bijzondere situaties.
      Naar het oordeel van de Raad strookt het niet met dit uitgangspunt van
      artikel 5, tweede lid, van het BBRA 1984 om een beleid te hanteren waarin,
      behoudens uitzonderingen, een wachttijd van een jaar tot regel wordt
      verheven.
      Weliswaar is ook in het van de zijde van eiser geschetste beleid rekening
      gehouden met de mogelijkheid dat een ambtenaar reeds eerder dan na verloop
      van een jaar na plaatsing in een hoger gewaardeerde functie in de
      functionele schaal wordt ingedeeld, maar naar het oordeel van de Raad wordt
      langs die weg aan beantwoording van de vraag of het functioneren van de
      ambtenaar zich (nog) tegen inschaling in de functionele schaal verzet een
      duidelijk ander accent gegeven dan met artikel 5, tweede lid, van het BBRA
      1984 in overeenstemming is.
    
    
    
      De Raad moet vervolgens constateren dat uit het bestreden besluit in het
      geheel niet blijkt dat aandacht is besteed aan de vraag of gedaagdes wijze
      van functioneren zich ten tijde van zijn aanstelling in de functie van
      [functie], hetgeen met terugwerkende kracht tot 1 januari 1990 is
      geschied, verzette tegen inschaling in de bij die functie behorende
      salarisschaal 14. Ook in de loop van de procedure is geen enkel concreet
      gegeven aangedragen waaruit blijkt dat zulks tot 1 januari 1991 het geval
      is geweest. Aan het gegeven dat gedaagdes chef hem eerst met ingang van
      laatstgenoemde datum voor inschaling in de functionele schaal heeft
      voorgedragen kan in dit verband geen gewichtige betekenis worden
      toegekend, nu die voordracht is gedaan met het hiervoor geschetste beleid
      van eiser als uitgangspunt, terwijl de bewoordingen van die op 25 oktober
      1990 gedane voordracht er juist op lijken te wijzen dat gedaagde in elk
      geval op een vóór die datum gelegen tijdstip tot tevredenstellende
      functievervulling is gekomen. De Raad is gezien het hiervoor overwogene
      van oordeel dat het bestreden besluit voor zover betrekking hebbend op de
      inschaling van gedaagde onvoldoende zorgvuldig is voorbereid en
      onvoldoende is gemotiveerd en om die redenen niet in stand kan worden
      gelaten.
    
    
    
      De Raad merkt nog op dat hij weliswaar begrip kan opbrengen voor de door
      eiser geschetste ongewisheid omtrent de wijze van functievervulling die kan
      bestaan op het tijdstip waarop een ambtenaar een hoger gewaardeerde
      functie aanvaardt. Hij wijst er echter op dat niets zich ertegen verzet om
      beoordeling van de wijze van functievervulling op een later tijdstip dan
      dat van de aanvaarding te verrichten. Die beoordeling behoort dan echter
      gericht te zijn op beantwoording van de vraag of en zo ja tot welk tijdstip
      de wijze van vervulling van de nieuwe functie zich verzette tegen
      inschaling in de bij de nieuwe functie behorende salarisschaal, hetgeen kan
      uitmonden in een indeling in die schaal met terugwerkende kracht tot dat
      tijdstip.
    
    
    
      De Raad concludeert uit het hiervoor overwogene dat de aangevallen
      uitspraak dient te worden bevestigd en hij ziet daarin voorts aanleiding
      eiser te veroordelen in de kosten die gedaagde in verband met de
      behandeling van het beroep in eerste aanleg en het hoger beroep redelijkerwijs
      heeft moeten maken. Deze kosten zijn begroot op een bedrag van f
      1.420,-- als kosten voor verleende rechtsbijstand.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak;
      Verstaat dat eiser een nieuw besluit dient te nemen met inachtneming van
      hetgeen in deze uitspraak is overwogen;
      Veroordeelt eiser in de aan de zijde van gedaagde redelijkerwijs gemaakte
      proceskosten ten bedrage van f 1.420,- en wijst de Staat der Nederlanden
      aan als de rechtspersoon die de proceskosten moet vergoeden.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr. H. Bekker als voorzitter en
      mr. W. van den Brink en mr. W.D.M. van Diepenbeek als leden, in
      tegenwoordigheid van mr. I. de Hartog als griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 17 februari 1994 door voornoemde
      voorzitter, in tegenwoordigheid van voornoemde griffier.
    
    
    
    (get.) H. Bekker.
    
    
    (get.) I. de Hartog.