ECLI:NL:RBDHA:2025:27238, Rechtbank Den Haag, 08-10-2025, NL25.44153
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-10-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Dublin, Frankijk, wie is de verantwoordelijke lidstaat, onjuiste grondslag van de Dublinclaim, artikel 17 van de Dvo, ongegrond

uitspraak
  
    
      
        
      
    
    
      
        
      
    
  
  
    RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL25.44153
      
        uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
      
    
    
    
      
        
          [eiser]
        , V-nummer: [V-nummer] , eiser (gemachtigde: mr. F.W. Verbaas),
    
    
    
      en
    
    
  
  
    de Minister van Asiel en Migratie, de minister (gemachtigde: mr. A. Dijcks).
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 11 september 2025 niet in behandeling genomen omdat Duitsland verantwoordelijk is voor de aanvraag.
    
    
    
      1.1.
      De rechtbank heeft het beroep op 23 september 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en F. Fajr als tolk.
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiser heeft aangevoerd, de beroepsgronden.
    
    3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
    
    
      
        Totstandkoming van het besluit
      
    
    4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.1 In dit geval heeft Nederland bij Duitsland een verzoek om terugname gedaan. Duitsland heeft dit verzoek aanvaard.
    
    
    
      
        
      
    
    1. Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.
    
    
    
      
        Verantwoordelijke lidstaat
      
    
    5. Eiser voert aan dat niet Duitsland, maar Frankrijk op grond van de Dublinverordening de verantwoordelijke lidstaat is.
    
    6. De rechtbank oordeelt dat de minister zich mag baseren op het door Duitsland geaccepteerde claimverzoek. De minister heeft zijn claimverzoek gebaseerd op de eurodac-hit, waaruit kon worden opgemaakt dat Duitsland de verantwoordelijke lidstaat is. De minister heeft op zitting meegedeeld dat eiser alleen een registratie heeft in Duitsland. In het claimverzoek van de minister aan de Duitse autoriteiten staat verder ook vermeld dat eiser zich enige tijd op Frans grondgebied heeft begeven. De Duitse autoriteiten hebben in deze informatie geen aanleiding gezien om het claimverzoek niet te accepteren. Uit de aangehaalde verklaringen van eiser en zijn medisch dossier kan niet worden opgemaakt dat Duitsland niet als verantwoordelijke lidstaat de aanvraag in behandeling moet nemen. De beroepsgrond slaagt niet.
    Grondslag Dublinclaim
    7. Eiser voert aan dat de minister ten onrechte het Dublinakkoord heeft gebaseerd op artikel 18, eerste lid, onder 1 sub c van de Dublinverordening, omdat eiser zijn asielaanvraag in Duitsland niet heeft ingetrokken.
    
    8. De rechtbank stelt vast dat de Nederlandse Dublinclaim is gebaseerd op artikel 18, eerste lid, onder 1 sub d, van de Dublinverordening en dat in het claimverzoek is gewezen op de verklaring van eiser dat zijn aanvraag in Duitsland is afgewezen. De Duitse autoriteiten hebben deze Dublinclaim ondanks deze verwijzing geaccepteerd op grond van artikel 18, eerste lid, onder 1 sub c, van de Dublinverordening. De minister mag gelet hierop uitgaan van de juistheid van de grondslag van het claimakkoord zoals vastgesteld door de Duitse autoriteiten. Er zijn verder geen aanwijzingen – anders dan de verklaring van eiser - dat deze niet zou kloppen. De beroepsgrond slaagt niet.
    Artikel 17 van de Dublinverordening
    9. Eiser voert aan dat de minister ten onrechte geen toepassing heeft gegeven aan de discretionaire bevoegdheid uit artikel 17 van de Dublinverordening. Eiser heeft medische klachten, zo heeft hij een medische behandeling nodig voor zijn rugklachten en heeft hij nog last van een aneurysma. Eiser is verwezen naar een reumatoloog. Ter onderbouwing van zijn klachten verwijst eiser naar zijn medisch dossier, waaruit ook blijkt dat hij een traumatische ervaring heeft opgelopen. Hij heeft zijn kamergenoot gevonden die heeft geprobeerd zelfmoord te plegen. Eiser stelt dat de minister deze omstandigheden onvoldoende heeft meegewogen in het besluit en dat het besluit niet deugdelijk is gemotiveerd.
    10. Een lidstaat kan besluiten een bij hem ingediend verzoek om internationale bescherming van een onderdaan van een derde land of een staatloze te behandelen, ook al is hij daartoe niet verplicht op grond van de criteria in deze verordening. Dit volgt uit artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening. Volgens paragraaf C2/5 van de Vreemdelingencirculaire 2000 maakt de minister niet snel gebruik van de bevoegdheid om het verzoek om internationale bescherming te behandelen op grond van artikel 17, eerste en tweede lid, van de Dublinverordening. Volgens vaste rechtspraak2 is het aan de minister om dit te beoordelen en dient de rechter deze beoordeling terughoudend te toetsen.
    
      
        
      
    
    2 ECLI:NL:RVS:2025:2108.
    
    
    
    11. De rechtbank stelt allereerst vast dat door eiser aangevoerde omstandigheden pas eerst in beroep zijn aangevoerd en dat de minister deze omstandigheden dus niet eerder in zijn besluitvorming heeft kunnen meenemen. Er is geen sprake van een op onzorgvuldige wijze tot stand gekomen besluit.
    
    12. De minister heeft in de door eiser aangedragen medische omstandigheden geen aanleiding hoeven zien om toepassing te geven aan artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening. De medische situatie van eiser geeft hiertoe geen aanleiding omdat de minister ervan uit mag gaan dat de medische voorzieningen in Duitsland van een vergelijkbare kwaliteit zijn. Eiser heeft ook niet aannemelijk gemaakt dat de benodigde medische behandeling in Duitsland niet voor hem beschikbaar is. Ten aanzien van de omstandigheid dat eiser is geconfronteerd met een zelfmoord(poging) van zijn kamergenoot geldt dat – hoe invoelbaar heftig deze omstandigheid ook is – een en ander onverlet laat dat Duitsland verantwoordelijk is voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming van eiser. Van belang is dat uit het medisch dossier niet blijkt van psychische klachten die tot de conclusie moeten leiden dat terugkeer naar Duitsland van een onevenredige hardheid getuigt. Uit het medisch dossier kan worden opgemaakt dat eiser naar aanleiding van deze traumatische ervaring geen verdere ondersteuning nodig heeft gehad en ook blijkt dat zijn situatie stabiel is. De beroepsgrond slaagt niet.
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      13. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat aan Duitsland kan worden overgedragen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
    
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. B. Fijnheer, rechter, in aanwezigheid van mr. T. Rommes, griffier.
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      08 oktober 2025
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Documentcode: [Documentcode]
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.