ECLI:NL:CRVB:1995:ZB4748, Centrale Raad van Beroep, 09-02-1995, AW 93/767
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1995-02-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Werk van kennelijk tijdelijk karakter.

AW 1993/767
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    [eiser], wonende te [woonplaats], eiser,
    
    en
    
    de Hoofddirectie van het Algemeen burgerlijk pensioenfonds, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Eiser is vanaf 1 oktober 1986 tot 1 januari 1993 in gedaagdes dienst
      werkzaam geweest, aanvankelijk op basis van tijdelijke
      arbeidsovereenkomsten ingevolge het Arbeidsovereenkomstenbesluit, vanaf 1
      januari 1990 op basis van aanstelling in tijdelijke dienst ingevolge
      artikel 6, lid 1 onder c van het Arbeidsvoorwaardenreglement Algemeen
      burgerlijk pensioenfonds (AVR-ABP).
    
    
    
      Bij besluit van 9 december 1991 heeft gedaagde eisers verzoek hem in vaste
      dienst aan te stellen afgewezen.
    
    
    
      Het namens eiser tegen dat besluit ingestelde beroep is door de
      Arrondissementsrechtbank te Roermond bij uitspraak van 30 september 1993,
      nr. 92/2AW M BOR, ongegrond verklaard.
    
    
    
      Eiser is van die uitspraak in hoger beroep gekomen op bij aanvullend
      beroepschrift aangevoerde gronden. Gedaagde heeft van contra-memorie
      gediend.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter terechtzitting van 19 januari 1995. Eiser is
      daar in persoon verschenen, bijgestaan door mr W.P.P. Roeden, advocaat en
      procureur te Heerlen. Gedaagde is verschenen bij gemachtigde mr M.J.M. van
      Haaften, stafmedewerker arbeidsvoorwaarden bij gedaagde.
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in
      werking getreden en de Ambtenarenwet 1929 - sindsdien geheten:
      Ambtenarenwet - gewijzigd. De in dit kader gegeven wettelijke regels van
      overgangsrecht brengen echter mee dat op het onderhavige hoger beroep
      moet worden beslist met toepassing van het procesrecht zoals dat luidde
      vóór 1 januari 1994, behoudens wat betreft de mogelijkheid van vergoeding
      van proceskosten, als bedoeld in artikel   8:75 Awb.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Eiser is van mening dat gedaagde zijn verzoek van
      12 november 1991 om hem in vaste dienst aan te stellen moest inwilligen,
      omdat op dat tijdstip door hem werd voldaan aan de daarvoor in artikel 6,
      lid 5 AVR-ABP gestelde voorwaarde dat "de werknemer sinds vijf jaar zonder
      onderbreking van langer dan één maand, waarvan laatstelijk gedurende ten
      minste   één jaar in zijn huidige betrekking, werkzaam is geweest", terwijl
      zich ten tijde van het nemen van het bestreden besluit niet voordeed de in
      genoemde bepaling gemaakte uitzondering "dat zijn werkzaamheden binnen het
      jaar zullen worden beëindigd".
    
    
    
      Gedaagde heeft haar besluit van 9 december 1991 aanvankelijk juist
      gebaseerd op het toepasselijk zijn van de vorenbedoelde uitzondering.
      Tijdens het geding in eerste aanleg heeft zij echter - met verwijzing onder
      meer naar 's Raads uitspraak van 27 november 1986 (nr.
      AW 1985/131, TAR 1987, 30) - aan die stelling toegevoegd dat de tijd die
      door eiser is doorgebracht als arbeidscontractant voor de toepassing van
      artikel 6, lid 5 AVR-ABP niet meetelt, waardoor eiser dus niet voldeed aan
      het vereiste van - verkort weergegeven - vijf jaar onafgebroken werkzaam te
      zijn geweest.
    
    
    
      De eerste rechter heeft zich bij de laatstbedoelde argumentatie van
      gedaagde aangesloten en op die grond eisers beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Raad heeft evenwel nadien bij zijn uitspraak van
      21 oktober 1993 (nr. AW 1992/1321, TAR 1993, 254) overwogen dat het - in
      het destijds aanhangige geding, dat in essentie overeenkomt met het thans
      voorliggende geval - doorslaggevend is dat het gaat om een tijdelijk
      dienstverband voor het verrichten van werk van kennelijk tijdelijk
      karakter (of wegens een voorgenomen wijziging van het betrokken dienstvak),
      ongeacht of zulks plaats vindt op basis van een ambtelijke aanstelling
      of op basis van een arbeidsovereenkomst naar burgerlijke recht.
    
    
    
      Bijgevolg moet het ervoor worden gehouden dat eiser - nu hij steeds werk
      van kennelijk tijdelijk karakter heeft verricht - ten tijde van het nemen
      van het bestreden besluit voldeed aan de in artikel 6, lid 5 AVR-ABP
      gestelde voorwaarde van vijf jaar onafgebroken in dienst van gedaagde te
      zijn geweest.
    
    
    
      Voorts kon op het tijdstip van het nemen van het bestreden besluit strikt
      genomen niet worden gezegd dat toen vaststond dat eisers werkzaamheden
      binnen het jaar zouden worden beëindigd.
      Immers, zoals ook bij herhaling zijdens gedaagde aan eiser in het
      vooruitzicht was gesteld, zijn die werkzaamheden eerst ultimo 1992
      beëindigd. De desbetreffende in artikel 6, lid 5 AVR-ABP neergelegde
      uitzondering kon dus ten   aanzien van eiser geen effect hebben.
    
    
    
      In hoger beroep heeft gedaagde er echter op gewezen dat de eerste rechter
      is voorbij gegaan aan het door gedaagdes gemachtigde ter terechtzitting
      in eerste aanleg gedaan beroep op het vierde lid van genoemd artikel 6, dat
      luidt:   "Zodra de omstandigheid, welke leidde tot een aanstelling in
      tijdelijke dienst, zich niet meer voordoet, wordt een aanstelling in
      vaste dienst verleend, tenzij daartegen uit andere hoofde bezwaren
      bestaan".
    
    
    
      Als zodanige bezwaren heeft gedaagde genoemd de aan haar van regeringswege
      opgedragen inkrimping van het personeelsbestand, in verband waarmee ook het
      meermalen genoemde vijfde lid van artikel 6 AVR-ABP, dat zekere garanties
      gaf aan tijdelijk aangestelden, per 1 januari 1992 is komen te vervallen.
    
    
    
      Gedaagdes stelling dat de opgedragen afbouw van het personeelsbestand
      niet kon worden gerealiseerd zonder gedwongen afvloeiing van medewerkers
      met een aanstelling in vaste dienst en - a fortiori en dus met voorrang -
      beëindiging van aanstellingen in tijdelijke dienst, is zijdens eiser
      onvoldoende weersproken. De Raad verbindt hieraan de conclusie dat gedaag-
      de in de geschetste situatie aanleiding mocht vinden te oordelen dat zich
      tegen eisers aanstelling in vaste dienst bezwaren als bedoeld in het
      vierde lid van artikel 6 AVR-ABP verzetten.
    
    
    
      Op grond van al het voorgaande is de Raad tot de slotsom gekomen dat eiser
      ten tijde voor het geding van belang weliswaar in beginsel aanspraak kon
      doen gelden op aanstelling in vaste dienst, maar dat van gedaagde onder de
      gegeven omstandigheden niet kan worden gezegd dat zij niet in
      redelijkheid tot het bestreden besluit heeft kunnen komen.
    
    
    
      Nu dat besluit ook op andere gronden niet voor nietigverklaring in
      aanmerking komt, dient de aangevallen uitspraak in stand te blijven.
    
    
    
      Gezien het vorenstaande kan de Raad geen aanleiding vinden om toepassing te
      geven aan het bepaalde in artikel 8:75 Awb.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    Bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
      Aldus gegeven door mr J. Boesjes als voorzitter
      en mr Ch. de Vrey en mr A.J.Th. Dörenberg als leden, in
      tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 9 februari 1995 door voornoemde
      voorzitter, in tegenwoordigheid van voornoemde griffier.
    
    
    
    
    (get.) J. Boesjes.
    
    
    (get.) P.H. Schippers.