ECLI:NL:CRVB:2013:1619
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 


12/34 WWB en 12/36 WWB
Datum uitspraak: 3 september 2013
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van
23 november 2011, 10/9200 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[Appellant] (appellant) en [Appellante] (appellante) te [woonplaats]
het college van burgemeester en wethouders van ’s-Gravenhage (college)
PROCESVERLOOP
Namens appellanten heeft mr. [NAAM]. R.P. Dielbandhoesing, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het college heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 23 juli 2013. Voor appellanten is
mr. [NAAM]. Dielbandhoesing verschenen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door I.M. Groen.
OVERWEGINGEN
1.
De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
1.1.
Appellanten ontvangen gezamenlijk bijstand, laatstelijk ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB), naar de norm voor gehuwden.
1.2.
Bij besluit van 7 november 2008, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 27 april 2009, heeft het college appellante in zoverre ontheffing verleend van de verplichtingen als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de WWB dat zij die verplichtingen heeft voor drie dagdelen van vier uur per week, rekening houdend met haar beperkingen. Het college heeft het besluit van 27 april 2009 gebaseerd op een sociaal-medisch advies van de GGD ’s-Gravenhage van
1 april 2009. Uit deze rapportage blijkt dat appellante beperkingen heeft voor lopen, staan en zitten en dat zij haar rechterhand niet of nauwelijks kan gebruiken. Het tegen het besluit van 27 april 2009 ingestelde beroep is door de rechtbank ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 25 mei 2011 (ECLI:NL:CRVB:2011:BQ7547) heeft de Raad die uitspraak bevestigd.
1.3.
In het kader van heronderzoek heeft een GGD-arts appellante op 2 november 2009 op het spreekuur gezien en op 7 december 2009 medisch advies uitgebracht, dat in grote lijnen overeenkomt met het advies van de GGD van 1 april 2009.
1.4.
Bij besluit van 29 april 2010, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 16 november 2010 (bestreden besluit), heeft het college de ingevolge artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a van de WWB op appellante rustende arbeidsverplichtingen beperkt tot maximaal twaalf uren per week, verspreid over drie dagdelen, rekening houdend met haar beperkingen. Appellante is geschikt voor licht, rugsparend werk, waarbij zij afwisselend kan zitten, staan en lopen.
2.
Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3.
Appellanten hebben zich in hoger beroep op de hierna te bespreken gronden tegen de aangevallen uitspraak gekeerd.
4.
De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1.
Appellanten hebben aangevoerd dat het GGD-onderzoek onzorgvuldig tot stand is gekomen. Met de ingebrachte rapporten van dr. mr. [NAAM]. Rambocus van Leximed (Rambocus) meent appellante voldoende aanknopingspunten te hebben aangedragen voor twijfel aan de bevindingen van de GGD-arts. Anders dan appellante meent, heeft het college zijn besluitvorming mogen baseren op het advies van de GGD van 7 december 2009. In de rapportage zijn de beperkingen zoals appellante die toen heeft ervaren in kaart gebracht en daarmee heeft de GGD-arts rekening gehouden. Niet is gebleken dat het GGD-advies wat de wijze van totstandkoming betreft of naar inhoud niet deugdelijk is. De rapporten van Rambocus geven geen aanleiding voor een ander oordeel en evenmin voor het oordeel dat de arbeidsmogelijkheden van appellante onjuist zijn vastgesteld. Rambocus gaat in zijn rapporten immers niet in op de medische beperkingen van appellante of haar mogelijkheden om arbeid te verrichten, maar geeft alleen commentaar op de wijze waarop de GGD-arts onderzoek heeft verricht en rapport heeft uitgebracht.
4.2.
Appellanten hebben verder aangevoerd dat de GGD-arts ten onrechte geen lichamelijk onderzoek bij appellante heeft gedaan en geen informatie van de huisarts bij zijn onderzoek heeft betrokken. De GGD-arts heeft toereikend gemotiveerd geen aanleiding te zien voor een lichamelijk onderzoek, gelet op de - ten opzichte van het eerdere GGD-advies van 1 april 2009 - consistente klachten die appellante ervaart, waarmee bij de vaststelling van de voor appellante geldende beperkingen in volle omvang rekening is gehouden. Dat de GGD-arts geen informatie van de huisarts heeft kunnen betrekken bij haar onderzoek, maakt niet dat het college dit onderzoek niet aan zijn besluitvorming ten grondslag had mogen leggen. Appellanten hebben niet kenbaar gemaakt op welke wijze naar hun mening deze informatie de beoordeling door de GGD-arts zou hebben moeten beïnvloeden. Dit klemt temeer nu zij ook niet in een later stadium alsnog informatie van de huisarts of van medisch specialisten hebben ingebracht.
4.3.
Uit 4.1 en 4.2 volgt de het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
5.
Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door J.F. Bandringa als voorzitter en M. Hillen en F. Hoogendijk als leden, in tegenwoordigheid van P.J.M. Crombach als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 3 september 2013.
(getekend) J.F. Bandringa
(getekend) P.J.M. Crombach
EH