ECLI:NL:RBDHA:2026:3591, Rechtbank Den Haag, 12-02-2026, NL26.5745
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2026-02-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: bewaring, vervolgberoep, zicht op uitzetting, voortvarend handelen, lichter middel ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Rotterdam
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL26.5745
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [eiser], V-nummer: [nummer], eiser
    (gemachtigde: mr. A. Agayev),
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Verweerder heeft op 19 november 2025 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
    
    
    
      Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
    
    
    
      Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
    
    
    
      De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft. Het vooronderzoek is op 9 februari 2026 gesloten.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    
      
        Inleiding
      
    
    
    1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
    
    2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 8 januari 2026 (in de zaak NL26.28) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 7 januari 2026. De in deze uitspraak te toetsen periode loopt dus van 7 januari 2026 tot 9 februari 2026.
    
    
      
        Zicht op uitzetting
      
    
    
    3. Eiser voert aan dat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Marokko
    ontbreekt.
    4. De rechtbank stelt vast dat het ontbreken van het zicht op uitzetting naar Marokko eerder is aangevoerd en beoordeeld in het beroep dat heeft geleid tot de uitspraak van 8 januari 2026. De rechtbank verwijst in dit verband naar rechtsoverweging 11 van deze uitspraak. De algemene situatie met betrekking tot het zicht op uitzetting naar Marokko is niet gewijzigd sinds 7 januari 2026 en ook het tijdsverloop is niet zodanig dat de rechtbank daarin aanleiding ziet om nu anders over de beroepsgrond te oordelen. Hierbij betrekt de rechtbank ook dat betrokkene niet wil meewerken aan het laten afnemen van zijn vingerafdrukken. Dat eiser weigert mee te werken aan het afgeven van vingerafdrukken, en daarmee dus ook aan zijn uitzetting, komt voor zijn rekening en risico. De rechtbank volgt eiser dus niet in zijn standpunt dat het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn ontbreekt. De beroepsgrond slaagt niet.
    
    
      
        Voortvarend handelen
        
      
    
    5. Eiser voert verder aan dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn verwijdering.
    6. Uit de voortgangsrapportage volgt dat verweerder in de te beoordelen periode – die loopt van 7 januari 2026 tot 9 februari 2026 – op 29 januari 2026 schriftelijk heeft gerappelleerd bij de Marokkaanse autoriteiten in verband met de op 22 november 2025  ingediende lp-aanvraag. Verder blijkt uit het dossier dat verweerder op 19 januari 2026 een vertrekgesprek met eiser heeft gevoerd. Eiser is daarnaast niet verschenen bij de geplande vertrekgesprekken op 21 januari en 2 februari 2026. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in de te beoordelen periode hiermee voldoende voortvarend gewerkt aan eisers uitzetting naar Marokko. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het oordeel dat verweerder meer of andere uitzettingshandelingen had dienen te verrichten. Deze beroepsgrond slaagt niet.
    
      Lichter middel
      
    
    7. Eiser voert tot slot aan dat verweerder de bestreden maatregel gebruikt voor een ander doel dat hetgeen wat de Uniewetgever voor ogen had.
    8. Zonder nadere toelichting of onderbouwing van deze losse stelling kan de rechtbank er geen oordeel over geven. Het is onduidelijk wat eiser hiermee wil betogen. 
    
    
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    
    9. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring tot het moment van opheffing ervan op enig moment onrechtmatig was. Daarnaast heeft het Hof in het arrest Adrar van 4 september 2025 (ECLI:EU:C:2025:647), voor recht verklaard dat de bewaringsrechter zo nodig ambtshalve moet nagaan of het beginsel van non-refoulement en/of het belang van het kind en het familie- en gezinsleven, bedoeld in respectievelijk artikel 5, onder a) en b), van richtlijn 2008/115 zich verzetten tegen de verwijdering als de bewaringsmaatregel is opgelegd om de terugkeer van een illegaal verblijvende derdelander voor te bereiden en/of om de verwijderingsprocedure uit te voeren. Het is de rechtbank niet gebleken dat het familie- en gezinsleven van eiser of het beginsel van non-refoulement zich verzetten tegen eisers verwijdering.Conclusie 
    
    10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
    
    11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
      
        verklaart het beroep ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. E.C. Harting, rechter, in aanwezigheid van mr.B.C.M. Burger, griffier.
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.