ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7420, Centrale Raad van Beroep, 21-10-1997, 96/8016 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-10-21 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Appellante stelt dat de dreigende huisuitzetting wegens huurschuld dient te worden aangemerkt als zeer dringende redenen. Gedaagde heeft aangevoerd dat bijstandsverlening bij een dreigende huisuitzetting slechts gerechtvaardigd is indien als gevolg van de huisuitzetting voor de betrokkene een levensbedreigende situatie ontstaat en dat hiervan in het onderhavige geval geen sprake was. De Raad is met gedaagde van oordeel dat de dreiging van huisuitzetting in beginsel niet kan worden aangemerkt als zeer dringende redenen als bedoeld in genoemd wettelijk voorschrift.

96/8016 ABW
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  
  
    [appellante], wonende te [woonplaats], appellante,
  
  en
  
  
    het College van burgemeester en wethouders van de gemeente
    Eindhoven, gedaagde.
  
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Namens appellante heeft mr P.J.A. van de Laar, advocaat te
    Eindhoven, op in het beroepschrift aangevoerde gronden hoger
    beroep ingesteld tegen een door de Arrondissementsrechtbank te
    's-Hertogenbosch onder dagtekening 9 juli 1996 tussen partijen
    gewezen uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.
  
  
  Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
  
  
    Bij brief van 18 juni 1997 heeft gedaagde zich nogmaals tot de
    Raad gewend.
  
  
  
    Gedaagde heeft bij brief van 10 februari 1997 desgevraagd nog
    enige stukken ingezonden.
  
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van 9 september 1997, waar
    appellante -daartoe ambtshalve opgeroepen- in persoon is
    verschenen, bijgestaan door mr Van de Laar, voornoemd, en waar
    gedaagde -eveneens door de Raad opgeroepen- is verschenen bij
    gemachtigde J.J.M. Hendriksen, werkzaam bij de gemeente
    Eindhoven.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    Met ingang van 1 januari 1996 is de Algemene Bijstandswet
    (ABW) ingetrokken en zijn de Algemene bijstandswet en de
    Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet in werking
    getreden. Het in dit geding aan de orde zijnde geschil wordt
    beoordeeld aan de hand van de ABW en de daarop berustende
    bepalingen, zoals die luidden ten tijde als hier van belang.
  
  
  
    Appellante, geboren [in] 1936, heeft op 9 december 1994
    een aanvraag ingediend om bijstand ingevolge de ABW ter
    aflossing van een schuldenlast.
    Namens gedaagde is die aanvraag bij besluit van 23 december
    1994 afgewezen onder meer op grond van de overweging dat
    appellante bij het ontstaan van de schuldenlast, dan wel
    nadien, beschikte over de middelen om in de noodzakelijke
    kosten van het bestaan te voorzien. Verder is overwogen dat er
    geen sprake was van zeer dringende redenen om desondanks
    bijstand te verlenen.
  
  
  
    Beslissende op het tegen dat besluit gemaakte bezwaar heeft
    gedaagde bij het bestreden besluit van 7 maart 1995 de
    bezwaren van appellante ongegrond verklaard.
  
  
  
    De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak van 9 juli
    1996 appellantes beroep tegen laatstgenoemd besluit ongegrond
    verklaard.
  
  
  De Raad overweegt het volgende.
  
  
    Ingevolge artikel 1, eerste lid, van de ABW wordt aan iedere
    Nederlander, die hier te lande in zodanige omstandigheden
    verkeert of dreigt te geraken, dat hij niet over de middelen
    beschikt om in de noodzakelijke kosten van het bestaan te
    voorzien, bijstand verleend door burgemeester en wethouders.
  
  
  
    Artikel 1b, eerste lid, van de ABW bepaalt voorts dat degene
    die bijstand vraagt ter gedeeltelijke of volledige aflossing
    van een schuldenlast en die overigens bij het ontstaan van de
    schuldenlast, dan wel nadien, beschikte of beschikt over de
    middelen om in de noodzakelijke kosten van het bestaan te
    voorzien, niet geacht wordt te verkeren in omstandigheden als
    bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de ABW.
  
  
  
    Krachtens artikel 1b, tweede lid, aanhef en onder b, van de
    ABW verlenen burgemeester en wethouders -kort gezegd- in
    afwijking van het eerste lid bijstand ter voorziening in de
    bijzondere noodzakelijke kosten van het bestaan indien daartoe
    zeer dringende redenen bestaan.
  
  
  
    De Raad stelt vast dat appellante bij het ontstaan van de
    schuldenlast een uitkering ingevolge de Rijksgroepsregeling
    werkloze werknemers ontving naar de voor haar geldende norm.
  
  
  
    Verder stelt de Raad vast dat appellante nadien een uitkering
    ingevolge de sociale verzekeringswetgeving alsmede een
    pensioen ontving.
  
  
  
    Appellante betwist dat zij daarmee een inkomen ontving dat
    hoger was dan de voor haar geldende norm. Zij heeft daartoe
    aangevoerd dat gedaagde bij de berekening van die norm ten
    onrechte een woningdelersaftrek van f 187,32 heeft toegepast
    wegens de, onbetwiste, medebewoning van haar 22-jarige zoon.
  
  
  
    Naar het oordeel van de Raad heeft gedaagde echter
    terecht gevolg gegeven aan het bepaalde in artikel 10, derde
    lid, aanhef en onder a van het Bijstandsbesluit landelijke
    normering waarin imperatief is voorgeschreven dat in een geval
    als het onderhavige een woningdelersaftrek moet worden
    toegepast ter hoogte van genoemd bedrag. De pretense
    omstandigheid dat appellantes zoon verslaafd is aan drugs en
    dientengevolge geen dan wel onvoldoende inkomsten had, heeft
    de Raad niet tot een ander oordeel kunnen brengen.
  
  
  
    Uit het vorenstaande volgt dat appellante ten tijde als hier
    van belang beschikte over voldoende middelen om in de
    noodzakelijke kosten van het bestaan te voorzien en dat het
    bepaalde in het eerste lid van artikel 1b van de ABW aan
    verlening van de gevraagde bijstand in de weg staat.
  
  
  
    Appellante heeft in hoger beroep gesteld dat de omstreeks eind
    december 1994 dreigende uithuiszetting wegens huurschuld dient
    te worden aangemerkt als zeer dringende redenen als bedoeld in
    artikel 1b, tweede lid, aanhef en onder b, van de ABW zodat
    bijstandsverlening in afwijking van het eerste lid
    gerechtvaardigd was.
  
  
  
    Gedaagde heeft met betrekking tot die stelling aangevoerd dat
    bijstandsverlening bij een dreigende uithuiszetting slechts
    gerechtvaardigd is indien als gevolg van de uithuiszetting
    voor de betrokkene een levensbedreigende situatie ontstaat en
    dat hiervan in het onderhavige geval geen sprake was.
  
  
  
    De Raad is met gedaagde van oordeel dat de dreiging van
    uithuiszetting in beginsel niet kan worden aangemerkt als zeer
    dringende redenen als bedoeld in genoemd wettelijk
    voorschrift. Daarbij heeft de Raad laten wegen dat de ABW er
    niet toe strekt de nadelige (financiële) gevolgen van het
    bestaan van schulden weg te nemen. Aangezien de Raad in het
    onderhavige geval niet is gebleken van feiten of
    omstandigheden die gedaagde in afwijking van dat beginsel tot
    bijstandsverlening zouden nopen, komt de Raad op grond van het
    vorenstaande tot de conclusie dat het bestreden besluit in
    stand moet worden gelaten.
  
  
  De aangevallen uitspraak komt voor bevestiging in aanmerking.
  
  
    De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan
    het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet
    bestuursrecht.
  
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  Bevestigt de aangevallen uitspraak.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr P.H. Hugenholtz als voorzitter en   mr
    J.C.F. Talman en mr Th.C. van Sloten als leden, in
    tegenwoordigheid van D. Nebbeling als griffier en uitgesproken
    in het openbaar op 21 oktober 1997