ECLI:NL:RBGEL:2025:11814, Rechtbank Gelderland, 24-02-2025, 05/280243-24
Rechtbank Gelderland — Uitspraak 
Datum: 2025-02-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Strafrecht

Samenvatting: Zeden. Handelingen die (mede) bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam van zijn minderjarige dochter van jonger dan 12 en het plegen van ontucht met haar. Vrijspraak bezit kinderporno van diezelfde dochter. Gevangenisstraf van 28 maanden, waarvan 8 voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar.

RECHTBANK GELDERLAND
      
    
    
    
      Team strafrecht
    
    
    
      Zittingsplaats Arnhem
    
    
    
      Parketnummer: 05/280243-24
      Datum uitspraak	: 24 februari 2025
    
    
    
      Tegenspraak
    
    
    
      
        vonnis van de meervoudige kamer
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
    
      
        de officier van justitie
      
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        
          [verdachte]
        ,
      geboren op [geboortedatum] 1978 in [geboorteplaats] (Sovjet-Unie), 
      wonende aan [adres] .
    
    
    
      Raadsman: mr. B. Tijsterman, advocaat in Tilburg.
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op een openbare terechtzitting.
    
    
    
  
  
    
      1De inhoud van de tenlastelegging
    
    
      Aan verdachte is ten laste gelegd dat:
    
    
    1.hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 25 juli 2020 tot en met 27 oktober 2023 te Elst, gemeente Overbetuwe, althans in Nederland en/of in Kroatië, met zijn kind, te weten [slachtoffer] (geboren op [geboortedatum] 2012) die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een of meer handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer] , te weten- het brengen van zijn vingers in de vagina en/of tussen de schaamlippen van die [slachtoffer] en/of- het brengen van zijn tong tussen de schaamlippen van die [slachtoffer] ;
    
    2.hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 25 juli 2020 tot en met 27 oktober 2023 te Elst, gemeente Overbetuwe, althans in Nederland en/of in Kroatië, ontucht heeft gepleegd met zijn minderjarig kind, te weten [slachtoffer] (geboren op [geboortedatum] 2012) door- de vulva en/of de schaamstreek, althans de onderbuik van die [slachtoffer] te betasten met zijn vingers en/of zijn tong en/of- zijn eigen penis en/of zijn eigen ballen te laten aftrekken en/of te laten betasten door die [slachtoffer] en/of- te zuigen en/of te likken aan de borsten en/of tepels van die [slachtoffer] en/of - een hond te laten likken aan de vulva en/of de schaamstreek van die [slachtoffer] ;
    
    3.hij op of omstreeks 6 mei 2024 te Elst, gemeente Overbetuwe, althans in Nederland, een afbeelding en/of een gegevensdrager, bevattende een afbeelding, te weten een Xiaomi Redmi telefoon, van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, is betrokken of schijnbaar is betrokken, te weten [slachtoffer] (geboren op [geboortedatum] 2012), zijnde zijn kind, in bezit heeft gehad, welke seksuele gedragingen – zakelijk weergegeven – bestonden uit:het geheel of gedeeltelijk naakt (laten) poseren van/door die [slachtoffer] , waarbij die [slachtoffer] poseert in een erotisch getinte houding (op een wijze) die niet bij haar leeftijd past en/of (waarna) door de (onnatuurlijke) pose en/of de uitsnede van de foto nadrukkelijk het (ontblote) geslachtsdeel en/of de borsten van die [slachtoffer] in beeld gebracht worden, (waarbij) de afbeelding (aldus) een onmiskenbaar seksuele strekking heeft en/of strekt tot seksuele prikkeling (afbeelding uit de toonmap).
    
    
      2.	Overwegingen ten aanzien van het bewijs
      
    
    
    
      
        Het standpunt van de officier van justitie 
      
      De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan alle feiten zoals tenlastegelegd.
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De raadsman heeft primair bepleit dat verdachte integraal moet worden vrijgesproken van hetgeen hem ten laste is gelegd. Hiertoe heeft hij aangevoerd dat de verklaring van [slachtoffer] niet betrouwbaar is. Verdachte ontkent verder feit 1 te hebben gepleegd. Verdachte ontkent ook meerdere van de onder feit 2 tenlastegelegde handelingen. Bovendien had hij geen opzet op het plegen van ontuchtige handelingen, maar wilde hij slechts zijn dochter verzorgen en/of informeren. Ten aanzien feit 3 geldt dat verdachte niet weet om welke foto het gaat, hij niet is geconfronteerd met de foto, waardoor hij zich dus niet kan verdedigen. Hij had in ieder geval geen opzet op het bezit van een kinderpornografische afbeelding. Bovendien heeft zijn dochter hierover niet verklaard. 
    
    
    
      Subsidiair heeft de raadsman bepleit dat enkel feit 2 wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard, omdat verdachte uitsluitend voorwaardelijk opzet had op deze handelingen. 
    
    
    
      
        Beoordeling door de rechtbank 
      
    
    
    
      
        Vrijspraak feit 3
      
      Op de telefoon van verdachte is een foto aangetroffen. Hierop is zijn dochter naakt te zien, met haar benen uit elkaar en haar heupen iets naar voren, waardoor haar vagina naar voren werd gekanteld. Hierdoor ligt de focus op haar schaamstreek. Een verbalisant heeft vastgesteld dat deze foto kinderpornografisch van aard is.
      Bij de politie is verdachte echter niet gehoord over deze foto. Ter terechtzitting gaf hij aan dat hij niet wist over welke foto het ging, deze niet heeft gemaakt en ook niet wist dat deze op zijn telefoon stond. De toonmap met deze foto bleek niet beschikbaar te zijn. Gelet hierop bevat het procesdossier onvoldoende bewijs dat verdachte deze foto opzettelijk in zijn bezit heeft gehad. Daarbij betrekt de rechtbank ook het feit dat zijn dochter in haar studioverhoor expliciet heeft verklaard dat haar vader nooit naaktfoto’s van haar heeft gemaakt. 
    
    
    
      Daarom spreekt de rechtbank verdachte vrij van feit 3.
    
    
    
      
        De betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster 
      
      Bij de beoordeling van het bewijs stelt de rechtbank voorop dat zedenzaken zich doorgaans laten kenmerken door het gegeven dat slechts twee personen aanwezig waren bij de ten laste gelegde seksuele handelingen: het vermeende slachtoffer en de vermeende dader. Bij een ontkennende verdachte brengt dit in veel gevallen mee dat slechts de verklaring van het vermeende slachtoffer als wettig bewijsmiddel kan dienen. In dit geval is dat de verklaring van [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ), de minderjarige dochter van verdachte. 
    
    
    
      Volgens het tweede lid van artikel 342 van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op basis van de verklaring van één getuige of enkel op basis van de verklaring of aangifte van het slachtoffer. Deze bepaling strekt ter waarborging van de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing, in die zin dat zij de rechter verbiedt tot een bewezenverklaring te komen ingeval de in deze verklaring genoemde feiten en omstandigheden op zichzelf staan en onvoldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal.
    
    
    
      Dit betekent dat – in een geval als het onderhavige, waarin wordt ontkend dat de handelingen zijn gepleegd, dan wel niet ontuchtig zijn, en er geen getuigen van het incident zijn – de rechtbank eerst de betrouwbaarheid van de verklaring van het vermeende slachtoffer moet beoordelen en daarnaast moet bepalen of voor de verklaringen van het vermeende slachtoffer voldoende steunbewijs in het dossier aanwezig is. Dat steunbewijs hoeft, zo volgt uit de jurisprudentie van de Hoge Raad, bij zedenzaken niet per definitie te zien op de ontuchtige handelingen zelf. Het is afdoende wanneer de verklaring van de aangeefster op onderdelen steun vindt in andere bewijsmiddelen, afkomstig van een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd. Met andere woorden: de bewezenverklaring van onderdelen van de tenlastelegging kan wel op één enkele verklaring berusten. Voorts is van belang dat uit het dossier en uit het verhandelde ter terechtzitting, de rechter onverminderd de overtuiging moet krijgen dat het feit is gepleegd zoals het de verdachte wordt verweten. Zeker als de bewijsmiddelen schaars zijn, moet de rechter behoedzaamheid betrachten om op grond van hetgeen overigens blijkt, aan te nemen dat het feit is gepleegd.
    
    
    
      De rechtbank overweegt dat de onthulling van [slachtoffer] spontaan heeft plaatsgevonden. Zij heeft zonder aanleiding en uit zichzelf tegen haar moeder verteld wat er volgens haar is gebeurd. Vervolgens heeft [slachtoffer] in de ongeveer twee weken daarop – wederom spontaan – stukje bij beetje verteld dat verdachte ook verderstrekkende handelingen zou hebben verricht. Wat zij heeft verteld tijdens deze spontane onthulling komt in grote mate overeen met haar verklaring tijdens het studioverhoor bij de politie. Daarbij heeft [slachtoffer] zeer concreet en gedetailleerd verklaard over wat er tussen haar en verdachte is voorgevallen. De rechtbank acht het hierbij van belang dat [slachtoffer] niet alleen heeft verklaard over de handelingen en de manier waarop deze plaatsvonden, maar ook over het moment (namelijk als er verder niemand in huis was) en de plaats. Bijzonder relevant acht de rechtbank dat zij ook beschrijft wat voor gevoel de handelingen haar gaven, waarbij ze specifiek aangeeft dat sommige handelingen pijn deden en sommige handelingen soms juist prettig waren. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het slachtoffer, op de verschillende momenten waarop dit in het procesdossier is vastgelegd, consistent en gedetailleerd heeft verklaard. 
    
    
    
      Er is naar het oordeel van de rechtbank geen enkel aanknopingspunt om aan te nemen dat zowel de moeder van [slachtoffer] tijdens haar eerste en latere onthullingen als de verbalisant tijdens het studioverhoor sturende vragen zouden hebben gesteld of cues zouden hebben gegeven, zoals de verdediging heeft betoogd. Hieraan doet niet af dat tijdens het verhoor een aantal vragen is herhaald of op een andere manier opnieuw aan [slachtoffer] zijn gesteld.
    
    
    
      De rechtbank acht de verklaring van [slachtoffer] dan ook voldoende betrouwbaar en dus bruikbaar voor het bewijs. 
    
    
    
      Verder is de rechtbank van oordeel dat de verklaring van [slachtoffer] in voldoende mate steun vindt in ander bewijsmateriaal. Zo heeft haar moeder verklaard dat [slachtoffer] buikpijn had en een kussen tegen haar buik drukte. Ze wilde iets vertellen, maar dat mocht niet van papa. De rechtbank stelt vast dat dit past bij de verklaring [slachtoffer] dat ze het van haar vader tegen niemand mocht zeggen, maar ook bij de verklaring van verdachte dat hij tegen haar heeft gezegd dat de dingen die [slachtoffer] en hij deden niet gepast waren en hij grote problemen zou krijgen als zij hierover zou vertellen. Ook gaf haar moeder aan dat [slachtoffer] niet meer naar verdachte wilde. Bovendien blijkt uit de verklaring van verdachte zelf dat een groot aantal van de tenlastegelegde handelingen hebben plaatsgevonden. Ook het opgenomen en door verbalisanten uitgeluisterde gesprek tussen verdachte en zijn ex-vrouw, de moeder van [slachtoffer] , bevestigt de verklaring van [slachtoffer] .  
    
    
    
      
        De bewijsmiddelen 
      
      
        [slachtoffer] ( [slachtoffer] ), geboren op [geboortedatum] 2012, is de dochter van verdachte. Zij heeft op 2 november 2023 tegen haar moeder, [aangever] , verteld dat verdachte dingen deed die zij niet fijn vond en dat hij ‘hier’ zat. Daarbij wees ze op haar vagina. [slachtoffer] zei dat verdachte in haar broek wreef. Ook zei ze dat hij ‘hieraan’ ging zuigen, waarbij ze op haar borsten wees. Verder vroeg verdachte of ze wilde douchen. Dit had [slachtoffer] gedaan. Haar moeder wist niet meer precies wat [slachtoffer] had gezegd, maar ze noemde ‘piemel’ of ‘piemel wassen’ en had daarbij op haar kruis gewezen. Het zou al twee of drie jaar bezig zijn, maar erger zijn geworden sinds haar moeder na de echtscheiding met verdachte een jaar geleden uit huis was gegaan. [slachtoffer] zei dat het ongeveer vier keer per week gebeurde, ook in de week vóór 2 november 2023 nog. Het is gebeurd op [adres] , waar ze eerst als gezin woonden.
    
    
    
      In de periode daarna, van 11 november 2023 tot en met 17 november 2023, heeft [slachtoffer] verteld dat verdachte ook andere handelingen verrichtte. Zo heeft ze tegen haar moeder verteld dat verdachte met haar vinger haar vagina in is gegaan. Verder liet verdachte haar naar de kamer komen en moest ze zich uitkleden. Vervolgens likte de hond aan haar vagina. [slachtoffer] heeft ook verteld dat verdachte met zijn mond bij haar vagina is geweest.
    
    
    
      Op 14 december 2023 heeft de politie [slachtoffer] verhoord in een studioverhoor. Daar heeft ze verklaard dat verdachte aan haar tepels en haar vagina heeft gezogen. Dit begon toen ze ongeveer 8 jaar was. De laatste keer was een paar weken geleden. Het zuigen aan haar vagina begon toen ze ongeveer negen jaar oud was. Verdachte deed zijn tong in haar vagina en bewoog met zijn tong bij haar vagina. Hij ging ook met zijn vinger in het gat van haar vagina. Bij het douchen moest ze de piemel van verdachte schoonmaken. Verdachte pakte haar hand en pols en duwde die erheen. Verder moest ze aan zijn ballen zitten. Ook moest ze aan de piemel trekken. Ze schrok en stopte toen de piemel hard en stijf werd. Het douchen begon toen ze ongeveer tien jaar oud was. Verdachte nam de hond mee naar boven en liet die aan haar vagina likken, terwijl [slachtoffer] geen ondergoed aan had. Verdachte had tegen haar gezegd dat ze het nooit aan iemand mocht vertellen.
    
    
    
      Op 22 november 2023 heeft de moeder van [slachtoffer] een gesprek gevoerd met verdachte. Zij spraken Engels met elkaar, omdat verdachte geen Nederlands spreekt en de moeder van [slachtoffer] geen Russisch. Dit bestand is door een vertaalbureau naar het Nederlands vertaald. Op deze opname zijn mogelijk een man (aangeduid met ‘M’) en mogelijk een vrouw (aangeduid met ‘V’) te horen. M wordt door V een aantal keren aangesproken met de naam ‘ [naam] ’. Verder is op deze opname het volgende te horen:
    
    
      
        M: ‘Nou, om te beginnen, de staat van [slachtoffer] (…)’
      
      
        M: ‘Ik weet wat zij vertelt’ (…)
      
      
        M: ‘(…) Grenzen overschrijden. Ja, dat heb ik gedaan. (…) Dat is, laten we het grenzen overschrijden noemen, met andere woorden, veel dingen zijn seksuele, ja grenzen (…)’
      
      
        M: ‘Ik bedoel, dit is als grenzen overschrijden. Ja, ik heb seksuele dingen gedaan bij haar (…)’
      
      
        M: ‘(…) soms als we tv aan het kijken waren en we daar samen lagen, was ze vaak op me aan het liggen en aaide ik haar, aaide ik bijvoorbeeld haar benen. En op een dag trok ze ineens haar ondergoed omhoog (…) En ik heb daar aangeraakt.’
      
      
        M: ‘(…) Ik heb haar nooit verboden iets te zeggen. Ik heb haar alleen gezegd dat, de dingen die we doen, dat is niet echt gepast en als je dat vertelt heb ik grote problemen  (…) Ik heb haar niet gezegd wat ze moest doen.’
      
      
        M: ‘Nou, op dat moment dacht ik, ja, ik wil gewoon zien waar dit heengaat (…)’
      
      
        M: ‘(…) Ik zag echt dat het niet de goede kant opging, ja, dat het een beetje uit de hand liep. (…)’
      
      
        V: ‘(…) Zou jij diezelfde dingen hebben gedaan bij onze jongens? (…)’
      
      
        M: ‘Nee.’
      
      
        V: ‘Nee. Het gaat dus om [slachtoffer] .’
      
      
        M: ‘Ja, het gaat om [slachtoffer] , ja.’
      
      
        V: ‘Hoe lang is dit volgens jou gaande?’
      
      
        M: ‘Ik denk iets van, ongeveer twee jaar.’
      
      
        V: ‘Twee jaar. Oké. En hoe begon dat?’
      
      
        M: ‘Het begon met, nou, ik denk dat ik me iets te veel begon te bemoeien met haar hygiëne (…)’
      
      
        M: ‘(…) Vaak gebeurde het een beetje als een spelletje.’
      
      
        M: ‘Ja, je kan zeggen dat ze naar me kwam en iets zei van, nou, doe dat alsjeblieft bij me. Maar soms ook, als ik gewoon tv aan het kijken was, kwam ze met me knuffelen of op me liggen, en dan, wanneer ik haar knuffelde of aaide, dan deed ze… Laten we zeggen dat ze gewoon haar benen spreidde en dat ik haar daar aaide.’
      
      
        V: ‘Ja. En het is nooit bij je opgekomen dat niet te doen?’
      
      
        M: ‘Dat is bij me opgekomen.’
      
      
        M: ‘(…) voor mij is het een soort van, ja, is het een soort van uitbreiding van bonding, dat gevoel dat ik had dat ze me daarmee vertrouwde. Ja, dat is waarschijnlijk waarom ik dat deed.’
      
      
        V: ‘(…) Maar het gebeurde niet één keer.’
      
      
        M: ‘Nee.’ 
      
      
        V: ‘Maar waarom heb je het dan gedaan?’
      
      
        M: ‘Het is, ja, misschien eerder om haar te bevredigen en, ja, ik had het idee dat ze min of meer haarzelf beter leert kennen. Haarzelf beter begrijpt. En ja, ik geef toe dat het een stom idee was en dat heb ik, ja, al een tijdje geleden begrepen.’
      
      
        V: ‘En in Kroatië? Was het… Ging… Was het toen al gestopt?’
      
      
        M: ‘Ik geloof dat het daar één keer was.’
      
      
        M: ‘Ze was toen bij me aan het slapen. En gewoon, wanneer we knuffelen, dan ligt ze bovenop me. Ik, ik heb haar gewoon, ja geaaid en dan is het gewoon zo dat het aaien richting haar kruis gaat.’
      
      
        M: ‘(…) het was meer educatief, laten we het zo zeggen, dus toen dacht ik, ja, het idee was, ja, zo’n beetje om haar te onderwijzen. Maar ja, toen zag ik dat, later, het een beetje uit de hand liep, dat, ja, het niet meer om onderwijs gaat maar, ja, doelloos, ja, het werd een gewoonte, en dat is, ja, dat is echt verkeerd. (…)’
      
      
        M: ‘(…) En ik heb haar uitgelegd dat, als je jezelf niet schoon houdt, de hond achter je aankomt. (…)’
      
      
        M: ‘(…) Toen het die kant op bewoog, bijvoorbeeld, dacht ik, dit is, ja, dit is heel erg verkeerd. (…)’
      
      
        M: ‘(…) tegen haar op laten springen (…) En toen heb ik [onduidelijk] geroepen en hem laten ruiken (…)’
      
      
        M: ‘(…) Want ik wilde haar op geen enkele manier traumatiseren. Ja, opnieuw, ik was altijd oprecht en duidelijk, en heb haar gezegd, ja, dit is waar ik grenzen overschrijd.’
      
    
    
    
      Op basis van de context van het gesprek, dat gaat over de kinderen van verdachte en [aangever] , en het feit dat zowel verdachte als [aangever] hebben verklaard over hun deelname aan dit gesprek, stelt de rechtbank vast dat verdachte en [aangever] de personen op de geluidsopname zijn.
    
    
    
      Verdachte heeft over het zuigen van de borsten van [slachtoffer] verklaard dat hij dit deed als een baby. Verder heeft hij samen met [slachtoffer] gedoucht, zodat ze zijn piemel kon zien. Verdachte heeft zijn piemel gewassen en [slachtoffer] heeft deze aangeraakt met haar vingers. Verdachte heeft haar uitgenodigd om samen te douchen. [slachtoffer] wilde niet geloven dat de hond veel interesse in haar toonde vanwege haar vieze ondergoed. In de avond vroeg verdachte haar om zich uit te kleden en hij riep de hond. De hond stapte op haar af en probeerde haar te likken. Verdachte heeft verklaard dat er situaties waren waarin ze televisie keken terwijl ze samen op de bank zaten of [slachtoffer] bovenop verdachte lag. [slachtoffer] opende de band van haar broek. Verdachte streelde haar en vroeg of ze wilde dat hij haar daar streelde. [slachtoffer] zei ja. Verdachte raakte de zone tussen haar navel en haar venusheuvel aan. Verder heeft verdachte met drie vingers over haar venusheuvel en schaamlippen gestreeld. Hij heeft haar een keer iets boven haar venusheuvel gekust. Hij is met een hand over haar vagina gegaan, onder haar onderbroek, en deed toen zijn hand bij haar neus. Dit heeft hij drie keer gedaan. Misschien gleden zijn vingers hierbij tussen haar schaamlippen.
    
    
    
      Ter terechtzitting heeft verdachte verder nog verklaard dat hij aan de tepel van [slachtoffer] heeft gezogen om te laten zien hoe baby’s dat doen. Het duurde misschien drie seconden en verdachte deed dit met best veel zuigkracht, om te laten zien dat het best pijn kan doen. Het is vaker voorgekomen dat verdachte tv keek en hij tussen de benen van [slachtoffer] wreef terwijl zij op hem lag. Daarbij kwam hij met zijn hand over haar schaamstreek en misschien iets verder. In Kroatië lag verdachte op de bank terwijl [slachtoffer] op hem lag en heeft hij onder en tussen haar billen gewreven. Met terugwerkende kracht denkt verdachte in te zien dat het handelingen waren die buiten de grenzen van het toegestane waren en die je als opvoeder eigenlijk niet mag doen.
    
    
    
      
        De beoordeling door de rechtbank ten aanzien van feiten 1 en 2
      
      Op basis hiervan stelt de rechtbank vast dat verdachte zijn vingers in haar vagina heeft gebracht en dat hij zijn vingers en tong tussen haar schaamlippen heeft gebracht. Verder stelt de rechtbank vast dat hij de vulva en de schaamstreek, althans de onderbuik van [slachtoffer] heeft betast met zijn vingers en tong, dat hij zijn penis en ballen door [slachtoffer] heeft laten aftrekken en/of betasten met haar vingers, dat hij aan de borsten en tepels van [slachtoffer] heeft gezogen en dat hij een hond aan haar vulva en schaamstreek heeft laten likken.  
    
    
    
      Verdachte heeft aangevoerd dat hij de handelingen heeft verricht met het oog op de verzorging en/of educatie van [slachtoffer] . Voor zover deze niet reeds wordt weerlegd door voornoemde bewijsmiddelen, acht de rechtbank zijn verklaring niet aannemelijk. De handelingen waren immers naar hun uiterlijke verschijningsvorm niet gericht op verzorging of educatie en gingen veel verder dan handelingen die hiervoor nodig zijn bij een kind van die leeftijd. Dit laatste heeft verdachte ook erkend in het opgenomen gesprek met de moeder van [slachtoffer] . Verder heeft [slachtoffer] hier ook in het geheel niets over verteld, noch aan haar moeder, noch aan de verbalisant tijdens het studioverhoor. Bovendien vindt de rechtbank het volstrekt ongeloofwaardig dat een (gescheiden) ouder hierover niet direct zou communiceren met de andere ouder. De rechtbank schuift de verklaring van verdachte op dit punt dan ook ter zijde en zal de handelingen naar hun uiterlijke verschijningsvorm beoordelen. 
    
    
    
      Naar het oordeel van de rechtbank zijn alle hiervoor genoemde handelingen zuiver seksueel van aard. Uit de bewijsmiddelen, meer specifiek de geluidsopname, blijkt dat hij zich hier ten tijde van de handelingen ook van bewust was. De rechtbank gaat er dan ook van uit dat verdachte opzet had op de door hem gepleegde handelingen.
    
    
    
      Daarmee komt de rechtbank tot een bewezenverklaring van het onder 1 tenlastegelegde. 
    
    
    
      Ten aanzien van feit 2 overweegt de rechtbank dat het plegen van seksuele handelingen bij een minderjarige overduidelijk in strijd is met de sociaal-ethische norm, zeker wanneer het je eigen kind betreft, en al helemaal wanneer dat kind ook nog wordt gedwongen om seksuele handelingen te ondergaan waarbij een dier is betrokken. De rechtbank komt dan ook tot een bewezenverklaring van het onder 2 tenlastegelegde.
    
    
  
  
    
      3De bewezenverklaring
    
    
      Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat: 
    
    
    1.hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 25 juli 2020 tot en met 27 oktober 2023 te Elst, gemeente Overbetuwe, althans in Nederland en/of in Kroatië, met zijn kind, te weten [slachtoffer] (geboren op [geboortedatum] 2012) die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een of meer handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer] , te weten- het brengen van zijn vingers in de vagina en/of tussen de schaamlippen van die [slachtoffer] en/of- het brengen van zijn tong tussen de schaamlippen van die [slachtoffer] ;
    
    2.hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 25 juli 2020 tot en met 27 oktober 2023 te Elst, gemeente Overbetuwe, althans in Nederland en/of in Kroatië, ontucht heeft gepleegd met zijn minderjarig kind, te weten [slachtoffer] (geboren op [geboortedatum] 2012) door- de vulva en/of de schaamstreek, althans de onderbuik van die [slachtoffer] te betasten met zijn vingers en/of zijn tong en/of- zijn eigen penis en/of zijn eigen ballen te laten aftrekken en/of te laten betasten door die [slachtoffer] en/of- te zuigen en/of te likken aan de borsten en/of tepels van die [slachtoffer] en/of- een hond te laten likken aan de vulva en/of de schaamstreek van die [slachtoffer] .
    
    
      Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.
    
    
    
      Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen. 
      Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.
    
    
  
  
    
      4De kwalificatie van het bewezenverklaarde
    
    
      Het bewezenverklaarde levert op:
    
    
    
      
        feit 1:
      
      
        met iemand beneden de leeftijd van twaalf jaren handelingen plegen die bestaan uit of mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl de schuldige het feit begaat tegen zijn kind;
      
    
    
    
      
        feit 2:
      
      
        ontucht plegen met zijn minderjarig kind.
      
    
    
  
  
    
      5De strafbaarheid van de feiten
    
    
      De feiten zijn strafbaar.
    
    
  
  
    
      6De strafbaarheid van de verdachte
    
    
      Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.
    
    
  
  
    
      7De overwegingen ten aanzien van straf en/of maatregel
    
    
      
        Het standpunt van de officier van justitie
      
      De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 28 maanden, met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr), waarvan 8 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar.
    
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging
      
      De raadsman heeft bepleit dat aan verdachte een taakstraf van 240 uur, subsidiair 120 dagen hechtenis, en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden moet worden opgelegd, nu verdachte enkel kan worden veroordeeld wegens feit 2. Hoewel de reclassering hiertoe niet heeft geadviseerd, kan de verdediging zich voorstellen dat als bijzondere voorwaarde een ambulante behandelverplichting wordt opgelegd, nu uit het delictgedrag van verdachte duidelijk achterliggende pathologie blijkt. Verdachte is bereid aan die verplichting te voldoen.
    
    
    
      
        De beoordeling door de rechtbank
      
      De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.
    
    
    
      
        De ernst van de feiten
      
      Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan handelingen die (mede) bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam van zijn minderjarige dochtertje en aan het plegen van ontucht met hetzelfde meisje. Het misbruik vond meerdere keren per week plaats gedurende een periode van meer dan drie jaar. Het moge voor zich spreken dat dit bijzonder ernstige feiten zijn, waarmee verdachte een zware inbreuk heeft gemaakt op de lichamelijke en seksuele integriteit van zijn dochter. Verdachte heeft zich in het geheel niet bekommerd om de schadelijke gevolgen van zijn gedrag voor haar. Het is een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van dit soort delicten hiervan nog zeer lange tijd nadelige psychische gevolgen kunnen ondervinden. 
    
    
    
      De rechtbank weegt hierbij in het bijzonder mee dat [slachtoffer] is misbruikt door haar vader en verzorger, bij wie ze zich bij uitstek veilig moest kunnen voelen. Verdachte heeft tegen [slachtoffer] gezegd dat hij grote problemen zou krijgen als ze zou vertellen wat hij met haar deed, omdat dit niet gepast was. [slachtoffer] heeft dit overduidelijk geïnternaliseerd, want zij heeft jarenlang het geheim van wat verdachte met haar deed in haar eentje gedragen, wat een nog grotere psychische belasting kan opleveren voor een slachtoffer. Hoe loyaal ze, ondanks het misbruik, aan verdachte was, blijkt wel uit het feit dat ze slechts met ontzettend veel moeite en zelfs fysiek ongemak in staat was om het geheim te delen met haar moeder. De rechtbank rekent het verdachte ten zeerste aan dat hij [slachtoffer] ’s vertrouwen in hem ten diepste heeft beschaamd. 
    
    
    
      Daarbij komt dat verdachte, zowel bij de politie als ter terechtzitting, geen echte verantwoordelijkheid heeft willen nemen voor zijn handelen. Hij heeft enkel bekend de ‘lichtere’ seksuele handelingen te hebben gepleegd. Bovendien lijkt hij zichzelf wijs te hebben gemaakt dat deze nodig waren in het licht van de verzorging en educatie van [slachtoffer] , althans dat heeft hij de rechtbank willen doen geloven. De rechtbank wil daarom nogmaals benadrukken dat deze handelingen zuiver seksueel van aard waren. 
    
    
    
      De moeder van [slachtoffer] heeft ter zitting een zeer krachtige slachtofferverklaring afgelegd. Hieruit blijkt duidelijk dat het gedrag van verdachte hun gezin heeft verscheurd. [slachtoffer] moet om de week haar broers missen, omdat zij verdachte nog wel willen zien, en bijzondere dagen als verjaardagen of feestdagen zijn ontzettend complex geworden. De rechtbank vindt het bijzonder indrukwekkend dat de moeder van [slachtoffer] , ondanks alles wat verdachte [slachtoffer] en hun gezin heeft aangedaan, in het belang van haar kinderen verdachte een rol in hun leven blijft gunnen. Bovenal heeft zij de wens heeft uitgesproken dat verdachte ooit openheid van zaken zal kunnen geven, in plaats van vast te houden aan zijn versie van zijn handelingen, zodat niet alleen [slachtoffer] kan verwerken wat hij haar heeft aangedaan, maar ook hun gezin kan helen van de schade die hij heeft aangericht. 
      
        De persoon en persoonlijke omstandigheden van verdachte
      
      Verdachte heeft een blanco strafblad. Vanwege deze zaak is hij twee dagen in verzekering gesteld. Ter terechtzitting heeft verdachte aangegeven dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf er mogelijk toe zal leiden dat hij zijn baan zal verliezen en Nederland zal moeten verlaten, waardoor hij gescheiden zal worden van zijn gezin. 
    
    
    
      Reclassering Nederland heeft op 4 februari 2025 een advies over verdachte uitgebracht. Bij de reclassering heeft verdachte bekend dat hij, achteraf gezien, een aantal grensoverschrijdende handelingen heeft verricht. Tegelijkertijd ontkent verdachte stellig dat hij hierbij een seksueel motief had. Hierdoor kan de reclassering geen delictgerelateerde criminogene factoren aanwijzen. Verdachte heeft zich vrijwillig gemeld bij de forensische polikliniek Kairos. Binnen zijn behandeling daar is het maximale bereikt op grond van hetgeen hij ten opzichte van de verdenking heeft bekend. Een aanvullende behandeling heeft volgens Kairos enkel zin als verdachte een meer bekennende houding aanneemt. 
    
    
    
      De reclassering rapporteert verder dat verdachte geen financiële problemen heeft en beschikt over een eigen koopwoning. Er zijn geen aanwijzingen voor middelenproblematiek. Verdachte had een langdurige relatie met de moeder van het vermeende slachtoffer. Deze is sinds een aantal jaar beëindigd. Verdachte heeft een omgangsregeling met zijn twee zoons uit deze relatie. De omgangsregeling met zijn dochter is als gevolg van deze strafzaak opgeschort. De moeder vindt een contactverbod niet nodig, omdat verwacht wordt dat verdachte en zijn dochter op termijn weer aan contactopbouw zullen gaan werken. 
    
    
    
      Hoewel de reclassering heeft overwogen om de oplegging van een contactverbod te adviseren, zijn er onvoldoende argumenten om hiertoe over te gaan, nu er geen aanwijzingen zijn dat verdachte sinds zijn aanhouding over de schreef is gegaan, moeder een contactverbod niet nodig vindt en Veilig Thuis niet betrokken is en dus niet kan worden betrokken bij deze overweging. Veilig Thuis zal (alsnog) op de hoogte worden gesteld van deze strafzaak, waardoor het welbevinden van het vermeende slachtoffer kan worden gemonitord. 
    
    
    
      De risico’s op recidive en letsel kunnen niet worden ingeschat. Het risico op onttrekken aan voorwaarden wordt ingeschat als laag. 
    
    
    
      Bij een veroordeling adviseert de reclassering de oplegging van een straf zonder bijzondere voorwaarden, omdat de reclassering geen mogelijkheden ziet om met interventies of toezicht de risico’s te beperken of het gedrag van verdachte te beperken. 
    
    
    
      Indien verdachte ter terechtzitting een meer bekennende houding aanneemt dan hij tot dusver heeft gedaan – waarbij het van belang is dat hij ook een seksueel motief bekent –, adviseert de reclassering een deels voorwaardelijke straf op te leggen met als bijzondere voorwaarden de meldplicht bij de reclassering, een ambulante behandelverplichting (en, indien dit door de behandelaar noodzakelijk wordt bevonden, een traject gericht op diagnostiek) bij forensische polikliniek Kairos of een soortgelijke behandelinstelling.
    
    
    
      
        Conclusie
      
      De rechtbank is van oordeel dat enkel een langdurige gevangenisstraf, waarvan een groot deel onvoorwaardelijk, recht doet aan de ernst van de feiten en de gevolgen daarvan voor [slachtoffer] . 
    
    
    
      Gelet op de wens van haar moeder – dat haar kinderen een vader in hun leven hebben – ziet de rechtbank zeker de meerwaarde van diagnostiek en een behandelverplichting als bijzondere voorwaarden. Bovendien is de rechtbank zich er zeer van bewust dat een langere onvoorwaardelijke gevangenisstraf ook een grote invloed zal hebben op (het contact met) de kinderen. 
    
    
    
      De rechtbank wil – vanwege het beperken van zowel het recidiverisico als de schadelijke gevolgen voor de kinderen – in principe niets liever dan een gevangenisstraf opleggen met een groter voorwaardelijk deel en de door de reclassering genoemde bijzondere voorwaarden. De rechtbank kan echter niet voorbijgaan aan de houding van verdachte, die heeft geweigerd echte openheid van zaken te geven en ook niet heeft willen bekennen dat zijn handelen een seksueel motief had. Volgens de reclassering is dit noodzakelijk voor het opleggen van de geadviseerde bijzondere voorwaarden, omdat verdachte tijdens zijn vrijwillige behandeling het maximale heeft bereikt ten opzichte van zijn huidige proceshouding. De rechtbank kan dan ook niet anders dan de eis van de officier van justitie volgen. Hieraan doet niet af dat verdachte van feit drie wordt vrijgesproken, nu het zwaartepunt in de onderhavige zaak bij de bewezenverklaring van de feiten 1 en 2 ligt. De rechtbank begrijpt dat zij met dit vonnis de worsteling van het gezin mogelijk nóg moeilijker maakt, maar dat is enkel verdachte aan te rekenen. 
    
    
    
      De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 28 maanden, met aftrek overeenkomstig artikel 27 Sr, waarvan 8 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar.
    
    
    
      Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.
    
    
  
  
    
      8De beoordeling van het beslag
    
    
      
        Het standpunt van de officier van justitie
      
      De officier van justitie, die heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van feit 3, heeft zich op het standpunt gesteld dat de telefoon van verdachte moet worden onttrokken aan het verkeer. 
    
    
    
      
        Het standpunt van de verdediging 
      
      De verdediging heeft geen standpunt ingenomen ten aanzien van het beslag. 
    
    
    
      
        De beoordeling door de rechtbank
      
      De rechtbank zal de teruggave van de telefoon van verdachte (Xiaomi Redmi Note 10) aan verdachte gelasten, omdat geen strafvorderlijk belang zich daartegen verzet. Verdachte is immers vrijgesproken van feit 3, ter zake waarvan de telefoon in beslag is genomen. De rechtbank gaat ervan uit dat de foto’s die in het dossier worden geverbaliseerd van het toestel zijn of worden verwijderd door de politie.
    
    
  
  
    
      9De toegepaste wettelijke bepalingen
    
    
      De oplegging van de straf en/of maatregel is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 57, 244, 248 en 249 van het Wetboek van Strafrecht.
    
    
    
  
  
    
      10De beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
       spreekt verdachte vrij van het onder 3 ten laste gelegde feit;
    
    
    
       verklaart bewezen dat verdachte de overige ten laste gelegde feiten, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;
    
    
    
       verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;
    
    
    
       verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;
    
    
    
       verklaart verdachte hiervoor strafbaar; 
    
    
     veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 28 maanden;
    
     bepaalt dat een gedeelte van deze gevangenisstraf, te weten 8 maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd van drie jaren schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit; 
    
     beveelt dat de tijd, door verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht; 
    
     gelast de teruggave van de telefoon (Xiaomi Redmi Note 10) aan verdachte.
    
    
      
        
        
        
        
          
            
              Dit vonnis is gewezen door mr. R.M.H. Pennings (voorzitter), mr. Y.H.M. Marijs en mr. H.M. Stratenus, rechters, in tegenwoordigheid van mr. M.M. Aalbers, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 24 februari 2025.
            
          
          
            
              
            
            
              
            
            
              
            
          
          
            
              
            
          
          
            
              
            
          
          
            
              
            
            
              
            
            
              
            
          
        
      
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
     Het bewijs is terug te vinden in het in de wettelijke vorm door [verbalisant] van de politie Oost-Nederland, district Gelderland Midden, opgemaakte proces-verbaal, dossiernummer PL0600-2023510246, gesloten op 16 augustus 2024 en in de bijbehorende in wettelijke vorm opgemaakte processen-verbaal en overige schriftelijke bescheiden, tenzij anders vermeld. De vindplaatsvermeldingen verwijzen naar de pagina’s van het doorgenummerde dossier, tenzij anders vermeld.
  
  
     Proces-verbaal van aangifte door [aangever] , p. 29.
  
  
     Proces-verbaal van bevindingen informatief gesprek zeden, p. 24-26 en proces-verbaal van aangifte door [aangever] , p. 30. 
  
  
     Proces-verbaal van aangifte door [aangever] , p. 29 en 33.
  
  
     Proces-verbaal van bevindingen, p. 40-41 en een schriftelijk bescheid, te weten een uitwerking van het studioverhoor van [slachtoffer] , p. 48-50, 54, 56-57, 59-63, 70-71, 73-74.
  
  
     Proces-verbaal van aangifte door [aangever] , p. 32.
  
  
     Proces-verbaal van bevindingen, p. 97.
  
  
     Een schriftelijk bescheid, te weten een uitwerking van een geluidsopname, p. 98, 101-111.
  
  
     Proces-verbaal van verhoor verdachte, p. 137-140, 144, 146-147.
  
  
     Verklaring van verdachte, afgelegd op de terechtzitting van 10 februari 2025.