ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7179, Centrale Raad van Beroep, 25-09-1997, 96/3717 AW, 96/3677 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-09-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Handhaving j.p. met betrekking tot het niet vooruitlopen op de inwerkingtreding van de derde
         tranche van de Awb.

96/3717 AW en 96/3677 AW                            O
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    
    
      de directeur van het gemeentelijk grondbedrijf van de
      gemeente Amsterdam, appellant tevens gedaagde (hierna te
      noemen: de directeur),
    
    
    en
    
    
      A., wonende te B., gedaagde tevens
      appellant (hierna te noemen: A.).
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Namens de directeur is op de daartoe bij beroepschrift
      aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen de
      uitspraak van de Arrondissementsrechtbank te Amsterdam
      van 15 maart 1996, nrs. AWB 96/1630 AW en AWB 96/1632 AW,
      waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Namens A. is tegen evengenoemde uitspraak eveneens
      hoger beroep ingesteld.
    
    
    Namens de directeur is een verweerschrift ingediend.
    
    
      De gedingen zijn behandeld ter zitting van 21 augustus
      1997, waar de directeur zich heeft doen vertegenwoordigen
      door W. Park, verbonden aan het Adviesbureau voor
      arbeidsrecht en bestuursrecht Park & Zwagerman te Wognum,
      en M.L. Cramer, werkzaam bij het gemeentelijk
      grondbedrijf van de gemeente Amsterdam. A. is in
      persoon verschenen, bijgestaan door mr Th.A. Velo,
      verbonden aan het Adviesbureau Arbeidsrecht
      Ambtenarenrecht Velo & Stuiver b.v. te Utrecht.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      A. is vanaf  1990 werkzaam geweest bij
      het gemeentelijk grondbedrijf van de gemeente Amsterdam,
      aanvankelijk op basis van arbeidsovereenkomsten, nadien
      op basis van een aanstelling in tijdelijke dienst voor
      onbepaalde tijd en laatstelijk, gedurende de periode van
      1 januari 1994 tot 1 januari 1996, op basis van een
      aanstelling in tijdelijke dienst voor bepaalde tijd.
    
    
    
      Naar aanleiding van interne openstelling van de vacature
      voor de functie van medewerker debiteuren bij het
      erfpachtadministratiekantoor heeft A. bij schrijven
      van 6 december 1995 van zijn belangstelling voor
      vervulling van die functie doen blijken. Na een tweetal
      sollicitatiegesprekken is hem bij schrijven van 24
      januari 1996 bericht dat de procedure niet met hem werd
      voortgezet. Tegen deze afwijzing is namens A.
      bezwaar ingediend bij de directeur. In dat bezwaar is hij
      bij het in geding zijnde besluit van 16 februari 1996
      niet-ontvankelijk verklaard. Dit besluit is bij
      afwezigheid van de directeur door het Hoofd Algemene
      Zaken ondertekend.
    
    
    
      De rechtbank heeft dit besluit vernietigd en de directeur
      opdracht gegeven een nieuw besluit te nemen met
      inachtneming van het in de uitspraak van de rechtbank
      overwogene. De directeur heeft bij besluit van 23 april
      1996 aan die opdracht voldaan en A. andermaal
      niet-ontvankelijk verklaard in diens bezwaar.
      Overeenkomstig artikel 6:18, vierde lid, van de Algemene
      wet bestuursrecht heeft de directeur afschrift van dit
      besluit aan de Raad doen toekomen. Ingevolge artikel
      6:19, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht wordt
      het bij de Raad aanhangige beroep van A. mede
      geacht gericht te zijn tegen dit besluit van de
      directeur.
    
    
    
      De aangevallen uitspraak steunt, kort gezegd, op de
      opvatting van de rechtbank dat het besluit van 16
      februari 1996 niet door de daartoe bevoegde personen is
      genomen, nu op het ingediende bezwaarschrift in mandaat
      is beslist door dezelfde functionaris die ook het
      primaire besluit van 24 januari 1996 heeft genomen. De
      rechtbank heeft daarnaast uitvoerige overwegingen gewijd
      aan de vraag of een afwijzende beslissing op een
      sollicitatie in het algemeen als een besluit in de zin
      van de Algemene wet bestuursrecht kan worden beschouwd en
      of zulk een besluit voor de betrokken ambtenaar in het
      algemeen en het in geding zijnde besluit voor A. in
      het bijzonder appellabel is te achten.
    
    
    
      De Raad onderschrijft de opvatting van de rechtbank die
      tot vernietiging van het in geding zijnde besluit heeft
      geleid niet. Onder verwijzing naar zijn uitspraken van
      23 mei 1996, gepubliceerd in TAR 1996, 139 en van 16
      januari 1997, gepubliceerd in TAR 1997, 41 ziet hij ook
      thans geen aanleiding om vooruit te lopen op de
      inwerkingtreding van de Wet van 20 juni 1996 tot
      aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht (derde
      tranche Algemene wet bestuursrecht), Stb. 333. Anders dan
      de rechtbank ziet de Raad in hetgeen in het toekomstige
      artikel 10:3, derde lid, van de Algemene wet
      bestuursrecht is vastgelegd niet een codificatie van een
      ongeschreven thans reeds geldende rechtsregel.
      De aangevallen uitspraak kan dan ook niet in stand
      blijven.
      De Raad merkt overigens nog op dat de rechtbank in haar
      overwegingen - naar het oordeel van de Raad terecht - tot
      uitdrukking heeft gebracht dat de directeur als
      mandataris van het College van burgemeester en wethouders
      is opgetreden, maar niettemin de directeur zelf als
      partij heeft aangemerkt en ook die directeur opdracht
      heeft gegeven een nieuw besluit te nemen. De Raad
      volstaat ermee hier vast te stellen dat ook in dit
      opzicht aan de aangevallen uitspraak een gebrek kleeft.
    
    
    
      Naar aanleiding van hetgeen de rechtbank overigens heeft
      overwogen en de dienaangaande door partijen naar voren
      gebrachte grieven overweegt de Raad het volgende:
    
    
    
      Met betrekking tot het karakter van de weigering iemand
      als ambtenaar in een door hem geambieerde functie aan te
      stellen onderschrijft de Raad het oordeel van de
      rechtbank, dat zulk een weigering gelet op het bepaalde
      in artikel 1:3, eerste lid, in samenhang met artikel 6:2
      van de Algemene wet bestuursrecht is aan te merken als
      een besluit in de zin van die wet. De Raad kan (de
      gemachtigde van) de directeur niet volgen in diens
      opvatting, dat van een besluit slechts sprake kan zijn
      indien de betrokken sollicitant een redelijke grond voor
      de verwachting kan hebben dat hij in de vacature benoemd
      wordt.
      Overigens betekent de vaststelling dat een weigering een
      sollicitant te benoemen als een besluit in de zin van de
      Algemene wet bestuursrecht moet worden gekarakteriseerd,
      zoals ook de rechtbank terecht heeft overwogen, nog niet
      dat tegen dat besluit bezwaar kan worden gemaakt en/of
      beroep kan worden ingesteld. Ingevolge artikel 8:4,
      aanhef en onder d van de Algemene wet bestuursrecht kan
      immers geen beroep worden ingesteld tegen een besluit tot
      benoeming of aanstelling, tenzij beroep wordt ingesteld
      door een ambtenaar als bedoeld in artikel 1 van de
      Ambtenarenwet als zodanig, met welke laatste beperking,
      in overeenstemming met de jurisprudentie van vóór de
      inwerkingtreding van de Algemene wet bestuursrecht beoogd
      is tot uitdrukking te brengen dat de mogelijkheden voor
      een solliciterende ambtenaar om beroep in te stellen
      tegen een besluit hem niet in een door hem geambieerde
      functie te benoemen beperkt zijn tot die gevallen waarin
      hij door die weigering als zodanig rechtstreeks in zijn
      belang wordt getroffen, hetgeen in het algemeen slechts
      het geval zal zijn indien de sollicitatie direct
      voortkomt uit een bestaand loopbaanperspectief of
      carrièrepatroon, dan wel uit bij de betrokken ambtenaar
      opgewekte verwachtingen op benoeming in de geambieerde
      functie.
    
    
    
      Toegespitst op het voorliggende geval is ook de Raad van
      oordeel dat A. niet in zijn bezwaar tegen de
      weigering hem in de genoemde functie van medewerker
      debiteuren te benoemen kon worden ontvangen. Reeds het
      gegeven dat A. in tijdelijke dienst voor bepaalde
      tijd was aangesteld staat er naar het oordeel van de Raad
      aan in de weg om te aanvaarden dat te zijnen aanzien van
      een loopbaanperspectief of carrièrepatroon in de
      ambtelijke dienst van de gemeente Amsterdam sprake was,
      terwijl van enige toezegging of anderszins gewekte
      verwachting op benoeming in de geambieerde functie geen
      sprake is geweest.
    
    
    
      Het hiervoor overwogene leidt de Raad tot de slotsom dat
      A. terecht in zijn bezwaar niet-ontvankelijk is
      verklaard. De omstandigheid dat de grond waarop A.
      in zijn bezwaar niet-ontvankelijk behoorde te worden
      verklaard in de in geding zijnde besluiten van 16
      februari 1996 en 23 april 1996 niet (geheel) zuiver is
      weergegeven geeft de Raad op zichzelf geen aanleiding die
      besluiten te vernietigen. Beslist wordt dan ook zoals in
      rubriek III is weergegeven.
    
    
    
      De Raad ziet geen aanleiding om toepassing te geven aan
      artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht.
    
    
    Beslist wordt als volgt:
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het primaire beroep van A. alsnog
      ongegrond;
      Verklaart het beroep van A. voor zover geacht te
      zijn gericht tegen het door de directeur (namens het
      College van burgemeester en wethouders van de gemeente
      Amsterdam) genomen besluit van 23 april 1996 ongegrond.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr W. van den Brink als voorzitter en
      mr H.A.A.G. Vermeulen en mr Ch. de Vrey als leden, in
      tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier en in
      het openbaar uitgesproken op 25 september 1997.
    
    
    (get.) W. van den Brink.
    
    (get.) P.H. Schippers.