ECLI:NL:RBDHA:2025:27518, Rechtbank Den Haag, 13-11-2025, NL25.53671 NL25.53692
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2025-11-13 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Bewaring, eerste beroep, bewaringsgronden, inreisverbod, ongegrond.

uitspraak
    
      
        
          
        
      
      
        
          
        
      
    
    
    
    RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht
      zaaknummer: NL25.53671 en NL25.53692
    
    
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
    
      
        
          [eiser]
        , V-nummer: [V-nummer] , eiser (gemachtigde: mr. P.J. van den Hoogen),
    
    
    
      en
    
    
    de Minister van Asiel en Migratie, (gemachtigde: mr. C.J. Ohrtmann).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Bij besluit van 29 oktober 2025 heeft de minister aan eiser een maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. De minister heeft op diezelfde dag aan eiser een inreisverbod voor de duur van twee jaar opgelegd.
    
    
    
      Eiser heeft tegen beide besluiten beroep ingesteld. Het beroep tegen de maatregel van bewaring moet tevens worden aangemerkt als verzoek om toekenning van schadevergoeding.
      De rechtbank heeft de beroepen op 10 november 2025 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door mr. T.T. van Wijchen als waarnemer voor zijn gemachtigde mr.
      P.J. van den Hoogen. Als tolk is verschenen de heer Lotfi. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt van Tunesische nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 2007.
    
    
      
        Over de maatregel van bewaring (NL25.53671)
      
    
    
    
      
        Bewaringsgronden
      
    
    
    2. In de maatregel van bewaring heeft de minister overwogen dat het belang van de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:
    3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging
    
    
    
      daartoe heeft gedaan;
      3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
      3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
      en als lichte grond vermeld dat eiser:
      4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft.
    
    
    3. De rechtbank stelt vast dat eiser enkel de zware grond onder 3c heeft betwist. De rechtbank is van oordeel dat de zware gronden onder 3a en 3b feitelijk juist en voldoende gemotiveerd zijn. Deze gronden zijn al voldoende om aan te nemen dat er sprake is van een risico op onttrekking aan het toezicht en kunnen de maatregel van bewaring al dragen. Het geschilpunt over de zware grond onder 3c behoeft daarom geen bespreking meer.
    
    
      
        Ambtshalve toetsing
      
    
    
    4. De rechtbank moet ook ambtshalve toetsen of de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Op grond van de stukken en wat op zitting is besproken, is de rechtbank van oordeel dat dit niet het geval is.
    
    
      
        Over het inreisverbod (NL25.53692)
      
    
    
    5. De rechtbank stelt vast dat eiser geen beroepsgronden heeft ingediend tegen het door de minister opgelegde inreisverbod van 29 oktober 2025. Ambtshalve toetsend is de rechtbank ook van oordeel dat het inreisverbod rechtmatig is opgelegd.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    
    6. De beroepen tegen de maatregel van bewaring (NL25.53671) en tegen het inreisverbod (NL25.53692) zijn ongegrond. Ook het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen.
    
    7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
      
        verklaart het beroep over de maatregel van bewaring ongegrond;
      
      
        verklaart het beroep over het inreisverbod ongegrond;
      
      
        wijst het verzoek om schadevergoeding af.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. N.M. Spelt, rechter, in aanwezigheid van mr. E. Mulder, griffier.
    
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      13 november 2025
    
    
    
    
    
    
    
      
        
      
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Documentcode: [Documentcode]
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Rechtsmiddel
    Tegen deze uitspraak voor zover die over de maatregel van bewaring gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.
    
    
      Tegen deze uitspraak voor zover die over het inreisverbod gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van bekendmaking.