ECLI:NL:CRVB:1997:ZB7425, Centrale Raad van Beroep, 09-12-1997, 96/6792 ABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1997-12-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Een vordering van een geldbedrag dient in het algemeen bij toetsing art. 7 ABW te worden aangemerkt als een vermogensbestandeel en niet als inkomen in de zin van art. 9 BLN.

96/6792 ABW
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    [appellante], wonende te [woonplaats], appellante,
    
    en
    
    
      het College van burgemeester en wethouders van de
      gemeente Heemskerk, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Als gemachtigde van appellante heeft mr M.C.H.G. Roosen,
      advocaat te Beverwijk, op de bij aanvullend beroepschrift
      uiteengezette gronden hoger beroep ingesteld tegen de door de
      Arrondissementsrechtbank te Haarlem onder
      dagtekening 6 juni 1996 tussen partijen gewezen uitspraak,
      waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    
      Gedaagde heeft op 7 maart 1997 een verweerschrift ingediend en
      desverzocht op 17 oktober 1997 stukken aan de Raad gezonden en
      enige vragen beantwoord.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 28 oktober 1997, waar
      voor appellante is verschenen mr W.G. Fischer, kantoorgenoot
      van mr Roosen, voornoemd, en waar gedaagde zich niet heeft
      doen vertegenwoordigen.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Met ingang van 1 januari 1996 is de Algemene Bijstandswet
      (ABW) ingetrokken en zijn de Algemene bijstandswet en de
      Invoeringswet herinrichting Algemene Bijstandswet in werking
      getreden. Het in dit geding aan de orde zijnde geschil wordt
      beoordeeld aan de hand van de ABW en de daarop berustende
      bepalingen, zoals die luidden ten tijde als in dit geding van
      belang.
    
    
    
      De Raad ontleent aan de aangevallen uitspraak, waarin
      appellante als eiseres is aangeduid en gedaagde als
      verweerder, de volgende feiten en omstandigheden:
      "Eiseres is in 1990 gescheiden van de heer [naam voormalig echtgenoot]. Bij de
      scheiding en deling van de huwelijksgoederengemeenschap had
      eiseres aanspraak op de helft van de tijdens het huwelijk
      opgebouwde pensioenrechten
      ad f 3.234,--. Bij echtscheidingsconvenant zijn partijen
      overeengekomen dat de ex-echtgenoot voornoemd bedrag in
      6-jaarlijkse termijnen aan eiseres zou voldoen, te beginnen op
      15 december 1990.
      In juni 1990 heeft eiseres bij verweerder een aanvraag om
      bijstand ingediend. Bij de aanvraag heeft eiseres een kopie
      van het echtscheidingsconvenant overgelegd.
      Bij een heronderzoek in 1993 wordt geconstateerd dat met de
      uit het echtscheidingsconvenant voortvloeiende financiële
      aanspraken geen rekening is gehouden. Op 20 januari 1994 wordt
      schriftelijk aan eiseres medegedeeld dat vanaf 1 januari 1994
      wel rekening zal worden gehouden met de uit hoofde van het
      convenant te ontvangen bedragen.
      Vervolgens wordt in de maand februari 1995 op de uitkering een
      bedrag van f 539,-- in mindering
      gebracht.".
    
    
    
      De Raad voegt daaraan toe dat gedaagde met ingang van
      1 september 1993 een bedrag van f 65,-- per maand op de
      periodieke uitkering van appellante is gaan inhouden teneinde
      de terugbetaling te effectueren van de bijstand die appellante
      naar het oordeel van gedaagde over de periode van 15 december
      1990 tot en met 31 december 1992 in verband met de ontvangst
      van een bedrag van f 1.617,-- ter zake van de afkoop van
      pensioen teveel had ontvangen.
      Aangezien appellante zich niet met die inhouding kon
      verenigen, is er een briefwisseling tussen partijen gevolgd
      die heeft geresulteerd in de eerder vermelde brief van
      gedaagde van 20 januari 1994, inhoudende dat tot 1 januari
      1994 van terugvordering zal worden afgezien, dat de vanaf 1
      september 1993 ingehouden bedragen zo spoedig mogelijk zullen
      worden nabetaald en dat vanaf 1 januari 1994 wel met het te
      ontvangen pensioen zal worden rekening gehouden omdat
      pensioenaanspraken tot
      de inkomsten behoren die op grond van artikel 9 van het
      Bijstandsbesluit landelijke normering (BLN) volledig op de
      uitkering in mindering worden gebracht.
    
    
    
      Omdat gedaagde zijn belofte om de ingehouden bedragen zo
      spoedig mogelijk na te betalen, niet gestand deed, is hij
      daaraan vanwege appellante bij brief van 25 maart 1994
      herinnerd, waaraan is toegevoegd dat appellante van opvatting
      blijft dat het jaarlijks uit te betalen bedrag van f 539,--
      als ouderdomspensioen niet op de bijstandsuitkering in
      mindering dient te worden gebracht.
    
    
    
      Bij het bestreden besluit van 12 september 1995 heeft gedaagde
      het bezwaar van appellante tegen de hoger vermelde inhouding
      van het bedrag van f 539,-- op haar uitkering over de maand
      februari 1995 ongegrond verklaard.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van
      appellante tegen het besluit van 12 september 1995 ongegrond
      verklaard. Zij heeft daartoe -in hoofdzaak- overwogen dat het
      bedrag van f 539,-- dat appellante in november 1994 van haar
      gewezen echtgenoot heeft ontvangen uit hoofde van afkoop van
      tijdens het huwelijk opgebouwde pensioenaanspraken als inkomen
      in de zin van artikel 9 van het BLN dient te worden beschouwd
      dat volledig op de bijstandsuitkering in mindering dient
      te worden gebracht.
    
    
    De Raad heeft het volgende overwogen.
    
    
      Op grond van het tussen appellante en haar ex-echtgenoot op 24
      april 1990 gesloten echtscheidingsconvenant had appellante bij
      de echtscheiding onder meer recht op een bedrag van f 3.234,--
      , zijnde haar aandeel in de contante waarde van de door haar
      ex-echtgenoot opgebouwde pensioenaanspraken. Tussen appellante
      en haar ex-echtgenoot
      is overeengekomen dat die vordering aan appellante zal worden
      voldaan door betaling van een bedrag van f 539,-- in zes
      jaarlijkse termijnen, te beginnen op
      15 december 1990.
    
    
    
      Ingevolge artikel 1 van de ABW wordt aan iedere Nederlander,
      die hier te lande in zodanige omstandigheden verkeert of
      dreigt te geraken, dat hij niet over de middelen beschikt om
      in de noodzakelijke kosten van het bestaan te voorzien,
      bijstand verleend.
      Ingevolge artikel 7, eerste lid, onder b, van de ABW wordt bij
      de beoordeling van de mate waarin een persoon of gezin
      beschikt over middelen buiten beschouwing gelaten een
      bescheiden vermogen dat geen bepaalde bestemming heeft. Dat
      vermogen bedroeg ten tijde in dit geding van belang voor een
      alleenstaande f 9.000,--.
      Ingevolge artikel 9 van het BLN worden in beginsel alle
      inkomsten ten volle op de uitkering in mindering gebracht.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad dient een vordering van een
      geldsbedrag, zoals in casu de vordering van (in 1990)
      f 3.234,-- van appellante op haar ex-echtgenoot in verband
      meer haar aandeel in de contante waarde van de door haar
      ex-echtgenoot opgebouwde pensioenaanspraken, in het algemeen
      te worden aangemerkt als een vermogensbestanddeel dat bij de
      toetsing van artikel 7 van de ABW in aanmerking dient te
      worden genomen en niet als inkomen in de zin van artikel 9 van
      het BLN. Van bijzondere omstandigheden op grond waarvan dat in
      het onderhavige geval anders zou zijn, is de Raad niet
      gebleken. Met name is niet als zo'n bijzondere omstandigheid
      aan te merken het feit dat appellante met haar ex-echtgenoot
      is overeengekomen dat de vordering zal worden voldaan door
      betaling gedurende zes jaren van een bepaald bedrag.
      Aangezien gedaagde, gezien het vorenoverwogene, naar het
      oordeel van de Raad het bedrag dat appellante in november 1994
      van haar ex-echtgenoot ter aflossing van diens schuld aan haar
      heeft ontvangen, ten onrechte als inkomen heeft aangemerkt,
      kunnen de bestreden inhouding over februari 1995 noch het
      bestreden besluit van 12 september 1995 in stand blijven.
      Ook de aangevallen uitspraak dient gezien het vorenoverwogene
      te worden vernietigd.
    
    
    
      Ten slotte acht de Raad termen aanwezig om gedaagde met
      toepassing van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht
      te veroordelen in de proceskosten van appellante, die worden
      begroot op f 1.420,-- voor de procedure in eerste aanleg en op
      f 1.420,-- voor de procedure in hoger beroep.
      III. BESLISSING
    
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak;
      Verklaart het beroep in eerste aanleg alsnog gegrond;
      Vernietigt het bestreden besluit en de bestreden inhouding
      over de maand februari 1995;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante, in
      eerste aanleg tot een bedrag groot f 1.420,-- en in hoger
      beroep tot een bedrag groot f 1.420,-- door de gemeente
      Heemskerk te betalen aan de griffier van de Raad;
      Verstaat dat de gemeente Heemskerk aan appellante het gestorte
      recht van in totaal f 200,-- vergoedt.
    
    
    
    
      Aldus gegeven door mr C.G. Kasdorp als voorzitter en
      mr J.M.A. van der Kolk-Severijns en
      mr Ch.J.G. Olde Kalter als leden, in tegenwoordigheid van A.H.
      Berends als griffier en uitgesproken in het openbaar op 9
      december 1997.
    
    
    
    
    (get.) C.G. Kasdorp.
    
    
    
    (get.) A.H. Berends.
    
    
    
    
      EB/AS
      0312