ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8217, Centrale Raad van Beroep, 06-04-1999, 98/7798 NABW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-04-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: -

98/7798 NABW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    
      het College van burgemeester en wethouders van de gemeente
      Rotterdam, appellant,
    
    
    en
    
    A, wonende te B, gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Appellant is op bij beroepschrift aangegeven gronden in hoger
      beroep gekomen van een door de president van de
      Arrondissementsrechtbank te Rotterdam onder dagtekening 29
      september 1998 tussen partijen gewezen uitspraak, waarnaar
      hierbij wordt verwezen. Appellant heeft daarbij verzocht om
      versnelde behandeling als bedoeld in artikel 8:52 van de
      Algemene wet bestuursrecht (Awb).
    
    
    
      Namens gedaagde heeft mr drs. A.J.M. Bommer, advocaat te
      Rotterdam, een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      Het geding is gevoegd behandeld met het geding,
      nr 98/8576 NABW, ter zitting van de Raad op 23 februari 1999.
      Aldaar is voor appellant verschenen mr E. van Lunteren,
      werkzaam bij de gemeente Rotterdam, terwijl gedaagde in persoon
      is verschenen, bijgestaan door mr Bommer, voornoemd. Na de
      gevoegde behandeling zijn de gedingen weer gesplitst en wordt
      in de onderhavige zaak afzonderlijk uitspraak gedaan.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Aan de gedingstukken ontleent de Raad de volgende feiten en
      omstandigheden.
    
    
    
      Gedaagde ontving sedert 14 mei 1981 een bijstandsuitkering naar
      de norm voor een gezin, welke per 12 oktober 1981 is gewijzigd
      naar de norm voor een alleenstaande in verband met het feit dat
      gedaagde zijn echtgenote, C (hierna: C) had verlaten. Sedert 1 februari 1997
      ontvangt gedaagde een uitkering ingevolge de Algemene bijstandswet (Abw).
      Gedaagde en C zijn niet wettig gescheiden.
    
    
    
      Naar aanleiding van een anonieme tip is door de Afdeling Bijzondere
      Onderzoeken onderzoek gedaan naar de rechtmatigheid van
      de aan gedaagde toegekende bijstandsuitkering. Uit de in een
      voorlopig rapport neergelegde resultaten van dit onderzoek
      heeft appellant afgeleid dat gedaagde werkzaamheden verricht in
      de stalhouderij van zijn vader.
    
    
    
      Vervolgens heeft appellant bij primair besluit van
      29 september 1997 de bijstandsuitkering van gedaagde met ingang
      van 1 september 1997 beëindigd.
    
    
    
      Nadat gedaagde bezwaar had gemaakt, heeft appellant bij het
      bestreden besluit van 21 juli 1998 de bezwaren ongegrond
      verklaard. Appellant is van oordeel dat gedaagde gelet op de
      omvang van de werkzaamheden in het bedrijf van zijn vader niet
      werkloos is te achten.
    
    
    
      Bij de aangevallen uitspraak heeft de president van de
      rechtbank het tegen het bestreden besluit ingestelde beroep
      gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat
      appellant een nieuwe beslissing op het bezwaar van gedaagde
      neemt. Tevens heeft de president het door gedaagde ingediende
      verzoek om voorlopige voorziening toegewezen, in die zin dat
      het primaire besluit wordt geschorst tot en met zes weken na de
      verzending van de beslissing op bezwaar van appellant.
    
    
    
      De president heeft daartoe onder meer overwogen dat het niet
      nakomen van verplichtingen op grond van artikel 113, eerste
      lid, onder a en d, van de Abw slechts kan leiden tot het
      tijdelijk geheel of gedeeltelijk weigeren van bijstand en niet
      tot intrekking daarvan.
    
    
    
      Appellant heeft in hoger beroep voormeld oordeel bestreden.
      Appellant heeft daartoe aangevoerd dat genoegzaam is gebleken
      dat gedaagde voltijds werkzaam was in de stalhouderij van zijn
      vader en niet de intentie heeft (gehad) om door arbeid in
      dienstbetrekking in de bestaanskosten te voorzien. Naar het
      oordeel van appellant ontbreekt derhalve een reële
      beschikbaarheid, zodat gedaagde niet als werkloze werknemer kan
      worden aangemerkt. Naar de opvatting van appellant is gedaagde
      als zelfstandige te kwalificeren, zodat geen aanspraak op een
      uitkering op grond van de Abw mogelijk is.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Voor de Raad staat in de eerste plaats ter beoordeling of
      gedaagde in verband met zijn activiteiten per 1 september 1997
      voor de zelfstandige voorziening in het bestaan is aangewezen
      op arbeid in dienstbetrekking.
    
    
    
      In het kader van de op de Algemene Bijstandswet berustende
      Rijksgroepsregeling werkloze werknemers heeft de Raad destijds
      geoordeeld dat aan de hoedanigheid van werkloze werknemer niet
      in de weg staat dat een betrokkene werkzaamheden verricht als
      zelfstandige, mits die werkzaamheden niet van een meer dan
      bescheiden omvang zijn.
    
    
    
      De beoordeling of sprake is van een werkloze werknemer dan wel
      van een zelfstandige met werkzaamheden van meer dan bescheiden
      omvang dient plaats te vinden aan de hand van de zich in het
      concrete geval voordoende feiten en omstandigheden. Hierbij
      dient onder meer te worden gelet op het tijdsbeslag van de
      werkzaamheden die de betrokkene al of niet in loondienst
      verricht, de al dan niet gebondenheid van de betrokkene aan die
      werkzaamheden voor de toekomst, de intentie van de betrokkene
      en zijn houding tegenover de (weder)inschakeling in arbeid.
    
    
    
      De Raad ziet geen aanleiding om bij de toepassing van de Abw
      een ander uitgangspunt te hanteren nu niet is gebleken dat de
      wetgever op dit punt een andere koers heeft willen varen.
    
    
    
      Blijkens de gedingstukken heeft appellant zijn oordeel doen
      steunen op de resultaten van het door de Afdeling Bijzondere
      Onderzoeken verrichte onderzoek. De bevindingen daarvan zijn
      neergelegd in de onderzoeksrapportage van 30 december 1997.
      Daarin zijn opgenomen de door gedaagde tegenover de sociaal
      rechercheurs afgelegde verklaringen. Aan die verklaringen wordt
      het volgende ontleend:
      "het is zeven dagen in de week keihard werken, als hij dat bij
      een baas in normale werktijden zou doen, dan zouden er drie,
      vier mensen voor nodig zijn, om te doen wat hij in zijn eentje doet.
      Hij rijdt mest, onderhoudt stallen, knapt het gebouw op.
      Momenteel heeft hij dertien tot veertien paarden gestald staan.
      Die paarden zijn niet van hem of van zijn vader, maar van
      derden die de paarden bij hen stallen, daarvoor betalen die
      mensen f350, voor een pony f250 per maand.
      De stalling heet stalling A en staat niet ingeschreven bij de
      Kamer van Koophandel.
      Zijn vader is 82 jaar, hij woont bij zijn vader in huis, vader
      heeft reuma en is hulpbehoevend.
      (...)
      A verklaart verder:
      Ik heb 25 stallen, maar die heb ik nooit helemaal vol gehad,
      anderhalf jaar geleden is hij begonnen met het stallen van paarden;
      langzamerhand is dat uitgebreid.
      De taak van zijn vrouw is het bijhouden van de boekhouding en
      zij veegt het erf aan.
      De mensen betalen aan A, cash en zij krijgen geen kwitantie.
      (...)
      De grond van het perceel P.straat heeft
      A gehuurd van de NS, dat was ongeveer een half jaar na de
      aankoop van de opstal omdat de huur van de grond reeds voor een
      half jaar door de vorige eigenaar was betaald.
      A heeft het kontrakt met de NS getekend. Hij betaalt f7600 per
      jaar voor de huur, dat betaalt hij van de opbrengst van de stalhouderij.
      Aan hem wordt een giro gestuurd en hij betaalt op het postkantoor.
      Hij huurt ook zelf een paar stukjes grond van de gemeente
      Rotterdam, op een stukje grond heeft hij een loopbak voor de
      paarden, en een stukje bij de waterkant en een stukje onder het viaduct.
      Voor die grond betaalt hij f900 per jaar, hij betaalt alles kontant.
      (...)
      Een brandverzekering wordt betaald uit de opbrengst van de stalhouderij;
      het is een verzekering voor de opstal en de stallen;
      het bedrag waarvoor het geheel is verzekerd bedraagt
      f313.630,00 en de verzekering staat op naam van A.".
    
    
    
      Naar aanleiding van hetgeen door of namens gedaagde ter zitting
      is aangevoerd merkt de Raad op geen aanknopingspunten te hebben
      gevonden te twijfelen aan de juistheid van deze door gedaagde
      tegenover de sociaal rechercheurs afgelegde verklaringen.
    
    
    
      Op grond van deze verklaringen is de Raad met appellant van
      oordeel dat moet worden vastgesteld dat gedaagde ten tijde als
      hier van belang voltijds werkzaam was als zelfstandig
      ondernemer en niet de intentie had om door arbeid in
      dienstbetrekking in de noodzakelijke kosten van het bestaan te
      voorzien. Evenals appellant heeft ook de Raad vastgesteld dat
      bij gedaagde ten tijde van belang geen sprake was van een
      zodanige houding tegenover de (weder)inschakeling in de arbeid
      dat moet worden gezegd dat gedaagde reëel beschikbaar was voor
      de arbeidsmarkt.
    
    
    
      Anders dan de president bij de aangevallen uitspraak heeft
      geoordeeld behoefde appellant geen toepassing meer te geven aan
      artikel 14, eerste lid (tekst tot 1 januari 1998), van de Abw,
      omdat naar het oordeel van de Raad genoegzaam aannemelijk is
      geworden dat een wijziging in de opstelling van gedaagde door
      het nemen van kortingsmaatregelen niet viel te bereiken.
    
    
    
      Naar het oordeel van de Raad volgt uit het wettelijk
      systeem, zoals dat in de Abw en het op die wet berustende
      Besluit bijstandsverlening zelfstandigen (Bz) is neergelegd,
      dat de persoon die werkzaamheden als zelfstandige verricht van
      meer dan bescheiden omvang slechts in aanmerking kan komen voor
      algemene bijstand in de noodzakelijke kosten van het bestaan op
      grond van artikel 8 van de Abw en het daarop berustende Bz.
    
    
    
      Nu gedaagde ten tijde hier in geding voltijds werkzaam was als
      zelfstandige, is gezien het vorenstaande terecht met ingang van
      1 september 1997 de bijstandsuitkering van gedaagde, welke niet
      met toepassing van vorenbedoelde regeling voor zelfstandigen
      was verleend, beëindigd.
    
    
    
      Uit het eerder overwogene volgt dat het bestreden besluit in
      rechte stand kan houden. Mitsdien dient de aangevallen
      uitspraak, voor zover aangevochten, te worden vernietigd.
    
    
    
      De Raad acht ten slotte geen termen aanwezig om toepassing te
      geven aan artikel 8:75 van de Awb, zodat beslist dient te
      worden als volgt.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Vernietigt de aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten;
      Verklaart het inleidend beroep alsnog ongegrond.
    
    
    
      Aldus gewezen door mr C.G. Kasdorp als voorzitter en
      mr Ch. de Vrey en mr Th.C. van Sloten als leden, in
      tegenwoordigheid van A.M.T. Janmaat als griffier en
      uitgesproken in het openbaar op 6 april 1999.
    
    
    (get.) C.G. Kasdorp.
    
    (get.) A.M.T. Janmaat.
    
    
      906
      HL