ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7954, Centrale Raad van Beroep, 05-11-1998, 97/2501 AW + 97/2522 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1998-11-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Beoordeling.

97/2501 AW en 97/2522 AW
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    
    in de gedingen tussen:
    
    A te B, appellant,
    
    en
    
    
      het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Alphen
      aan den Rijn, gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Appellant heeft op daartoe bij aanvullend beroepschrift
      aangevoerde gronden hoger beroep doen instellen tegen de door de
      Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage op 30 januari 1997
      onder de nummers AWB 95/10793 en 95/11102 AW gegeven uitspraak,
      waarnaar hierbij wordt verwezen.
    
    
    Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
    
    
      De gedingen zijn behandeld ter zitting van 24 september 1998,
      waar appellant in persoon is verschenen, bijgestaan door mr D.
      Mulders, verbonden aan Van Kleef & Partners B.V. te Boskoop, en
      waar gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door ing. C.H.
      Heesen en J.W.M. van Dam, beiden werkzaam bij de gemeente Alphen
      aan den Rijn.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Appellant is in het kader van een reorganisatie ingaande 1
      januari 1992 geplaatst in de functie van medewerker
      leerplichtzaken (later genoemd ambtenaar leerplichtzaken) bij de
      afdeling onderwijs van gedaagdes gemeente. Voordien was hij bij
      die gemeente werkzaam als bijstandsmaatschappelijk werker.
    
    
    
      Bij besluit van 27 september 1995 heeft gedaagde appellants
      bezwaren tegen het besluit van 13 maart 1995 om appellant
      tijdelijk tot een nader te bepalen datum andere, niet bij zijn
      functie van ambtenaar leerplichtzaken behorende, werkzaamheden
      bij de afdeling sociale zaken op te dragen, ongegrond verklaard.
    
    
    
      Bij besluit van 28 september 1995 heeft gedaagde overeenkomstig
      het advies van de commissie personeelszaken de ten aanzien van
      appellant over het tijdvak van 1 januari 1994 tot 1 december 1994
      vastgestelde beoordeling, na daartegen gemaakt bezwaar,
      gehandhaafd.
    
    
    
      De rechtbank heeft de namens appellant tegen de besluiten van 27
      en 28 september 1995 ingestelde beroepen ongegrond verklaard.
    
    
    
      Naar aanleiding van hetgeen door en namens appellant in hoger
      beroep is aangevoerd, overweegt de Raad het volgende:
    
    
    
    Ten aanzien van het besluit van 27 september 1995
    
    
      Gedaagde heeft bij zijn besluit van 27 september 1995 met
      toepassing van artikel 15:1:10, tweede lid, aanhef en onder a,
      van de inmiddels in werking getreden Arbeidsvoorwaardenregeling
      Alphen aan den Rijn, het besluit van de directeur uitvoerende
      diensten om appellant tijdelijk tot een nader te bepalen datum
      andere dan de tot zijn functie van ambtenaar leerplichtzaken
      behorende werkzaamheden op te dragen, in stand gelaten. Aan die
      beslissing lag de overweging ten grondslag dat uit de procedure
      over de beoordeling van appellant over 1994 naar voren was
      gekomen dat appellant zijn functie niet naar behoren vervuld had.
      Dit, gevoegd bij klachten van externe instanties over appellants
      functioneren, dwong, aldus gedaagde, ertoe om met het oog op het
      hoge afbreukrisico, de achterstanden en de voortgang van de
      werkzaamheden appellant tijdelijk te ontheffen van zijn functie
      van ambtenaar leerplichtzaken.
    
    
    
      Namens appellant is primair aangevoerd dat bij het nemen van het
      besluit van 13 maart 1995 artikel 4:8 van de Algemene wet
      bestuursrecht (Awb) is geschonden. Verder is appellant van
      opvatting dat gedaagde ten onrechte dienstbelang voor de
      verplaatsing aanwezig heeft geoordeeld. Volgens appellant is
      voorts in strijd gehandeld met artikel 3:2 van de Awb. Appellant
      heeft verder kanttekeningen geplaatst bij de aan het
      verplaatsingsbesluit ten grondslag gelegde motivering en de
      passendheid van de tijdelijke werkzaamheden betwist.
    
    
    De Raad overweegt als volgt.
    
    
      Vooropgesteld wordt dat de Raad de rechtbank niet kan volgen in
      haar opvatting dat in het onderhavige geval artikel 4:8 van de
      Awb toepassing zou missen. Hij heeft tevens moeten vaststellen
      dat waar appellant door de directeur uitvoerende diensten niet is
      gehoord alvorens deze het besluit van 13 maart 1995 heeft genomen
      en hij niet ervan overtuigd is kunnen raken dat zich in casu een
      omstandigheid voordeed als bedoeld in artikel 4:11 van de Awb,
      appellant ten onrechte niet in de gelegenheid is gesteld zijn
      zienswijze naar voren te brengen. Tegen de achtergrond van het
      gegeven dat artikel 4:8 van de Awb het oog heeft op bevordering
      van een juiste vaststelling van relevante feiten en
      omstandigheden en in deze fase van de besluitvorming de
      rechtsbescherming niet voorop staat, ziet de Raad in evenbedoelde
      schending echter onvoldoende grond gelegen voor vernietiging van
      het besluit van 27 september 1995. Hij heeft daarbij tevens in
      aanmerking genomen dat vóórdat het besluit van 13 maart 1995 is
      genomen met appellant overleg is gepleegd over diens functioneren
      en appellant voorts zijn zienswijze in administratief beroep naar
      voren heeft kunnen brengen.
    
    
    
      Met betrekking tot het door appellant betwiste oordeel van
      gedaagde dat het dienstbelang vereiste dat aan appellant
      tijdelijk andere werkzaamheden werden opgedragen, overweegt de
      Raad dat uit de gedingstukken onmiskenbaar blijkt dat appellants
      functioneren door zijn chef zowel kwalitatief als kwantitatief
      als slecht is beoordeeld. Voorts acht de Raad genoegzaam
      vaststaan dat appellants chef door leidinggevenden van diverse
      scholen is benaderd met klachten over appellants functioneren en
      dat aan deze zelfs te kennen is gegeven dat men appellant
      eigenlijk geen zaken van ongeoorloofd schoolverzuim meer in
      handen wilde stellen. Tegen die achtergrond en gegeven de
      omstandigheid dat het hier ging om een verantwoordelijke,
      zelfstandig uit te oefenen functie met een groot afbreukrisico
      kan naar het oordeel van de Raad niet worden gezegd dat voldoende
      dienstbelang om appellant tijdelijk andere werkzaamheden op te
      dragen ontbrak.
    
    
    
      Voor de juistheid van appellants stelling dat bij de
      voorbereiding van het betrokken besluit de nodige kennis over de
      relevante feiten en de af te wegen belangen niet dan wel
      onvoldoende zouden zijn vergaard, heeft de Raad onvoldoende
      aanknopingspunten kunnen vinden.
    
    
    
      De Raad is voorts van oordeel dat niet kan worden gezegd dat de
      werkzaamheden waarmee appellant is belast, te weten werkzaamheden
      die in het verlengde lagen van de door hem vóór 1 januari 1992
      verrichte werkzaamheden, hem in redelijkheid niet konden worden
      opgedragen. De Raad acht onvoldoende gebleken dat sprake zou zijn
      van een zodanige animositeit tussen appellant en de chef sociale
      zaken dat de werkzaamheden op de afdeling sociale zaken voor hem
      deswege niet passend zouden kunnen worden geacht. Aan de
      conclusie dat sprake was van passende werkzaamheden ziet de Raad
      evenmin afdoen de door appellant naar voren gebrachte
      omstandigheid dat hij zich de inmiddels totstandgekomen nieuwe
      wetgeving eigen diende te maken.
    
    
    
      Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het hoger beroep van
      appellant tegen de ongegrondverklaring van zijn beroep tegen het
      besluit van 27 september 1998 niet kan slagen.
    
    
    
      Ten aanzien van het besluit van 28 september 1995
      Het besluit van 28 september 1995 betreft de ongegrondverklaring
      van de bezwaren van appellant tegen de over hem over het tijdvak
      van 1 januari 1994 tot 1 december 1994 vastgestelde beoordeling.
      Die beoordeling laat een onvoldoende functioneren zien zowel
      kwantitatief als kwalitatief.
    
    
    
      Appellant heeft in hoger beroep - kort gezegd - naar voren
      gebracht dat bij het opmaken van de beoordeling onvoldoende
      rekening is gehouden met externe factoren en voorts dat ter
      ondersteuning van de negatieve waarderingen in de beoordeling
      onvoldoende concrete feiten en omstandigheden zijn aangedragen.
    
    
    
      Met betrekking tot de toetsing van de inhoud van de beoordeling
      overweegt de Raad dat die, volgens zijn vaste jurisprudentie, is
      beperkt tot de vraag of gezegd moet worden dat de beoordeling op
      onvoldoende gronden berust. Naar de Raad reeds eerder heeft
      uitgemaakt moet in gevallen van negatieve oordelen als
      uitgangspunt gelden dat het op de weg van het betrokken
      bestuursorgaan ligt in rechte genoegzaam aan te tonen dat die
      waardering niet op onvoldoende gronden berust. In overeenstemming
      met evenbedoelde jurisprudentie merkt de Raad voorts nog op, dat
      niet beslissend is of elk feit dat ter adstructie van een
      waardering boven elke twijfel verheven is en dat zelfs niet van
      doorslaggevend belang is of bepaalde feiten onjuist blijken te
      zijn vastgesteld of geïnterpreteerd. Het gaat erom of in het
      totale beeld van de in beschouwing genomen gezichtspunten de
      gegeven waarderingen de evenbedoelde toetsing kunnen doorstaan.
    
    
    
      De Raad merkt in de eerste plaats op dat appellant hem niet ervan
      heeft kunnen overtuigen dat bij de onderhavige beoordeling
      onvoldoende rekening zou zijn gehouden met externe factoren. Met
      name heeft hij onvoldoende aanknopingspunten kunnen vinden om de
      stellingname van gedaagde, dat bij de beoordeling zowel rekening
      is gehouden met de omstandigheid dat appellant vanaf februari
      1994 op minder uren werkzaam was vanwege ouderschapsverlof als
      ook het gegeven dat hij vanaf 6 september 1994 zijn functie
      wegens ziekte niet meer heeft uitgeoefend, voor onjuist te
      houden.
    
    
    
      Ten aanzien van de in de beoordeling neergelegde waarderingen
      overweegt de Raad vooreerst dat hij onvoldoende aanleiding heeft
      gevonden te twijfelen aan de juistheid van het door gedaagde
      ingenomen standpunt dat een met het betrokken terrein niet bekend
      zijnde ambtenaar, zoals appellant, na twee jaar kon en mocht
      worden beoordeeld tegen de achtergrond van de voor een normale
      functievervulling geldende eisen. Reeds om die reden ziet de Raad
      aan appellants grief dat onvoldoende rekening is gehouden met
      - het beeld over appellants functioneren dat opkomt uit - de ten
      aanzien van appellant over 1993 opgemaakte beoordeling, waarbij
      nog is uitgegaan van een nog niet voldoende ingewerkte
      functionaris, niet die betekenis toekomen die appellant daaraan
      toegekend wenst te zien.
    
    
    
      Anders dan appellant is de Raad voorts van oordeel dat van de
      zijde van gedaagde in de beschikbare gedingstukken genoegzaam
      aannemelijk is gemaakt dat appellants functievervulling vanaf 1
      januari 1994 zowel kwantitatief als kwalitatief een onvoldoende
      beeld te zien gaf. Ten aanzien van de in dat verband naar voren
      gebrachte externe klachten tekent hij daarbij aan dat hij, gelet
      op hetgeen appellant dienaangaande naar voren heeft gebracht,
      niet de overtuiging heeft verkregen dat die klachten in essentie
      voldoende feitelijke grondslag zouden ontberen.
    
    
    
      Op grond van evenbedoelde gegevens staat voor de Raad genoegzaam
      vast dat appellants kennis van de meer algemene vormgeving van
      het werkgebied leerplichtzaken te kort schoot. Dat de scheiding
      tussen beleid en uitvoering in relevante mate aan
      kennisvermeerdering in de weg stond, acht de Raad onvoldoende
      gebleken. Voor de Raad is ook voldoende aannemelijk dat appellant
      de aan zijn functie verbonden zelfstandigheid niet adequaat vorm
      heeft gegeven door onvoldoende actief gebruik te maken van de aan
      zijn functie verbonden bevoegdheden en onvoldoende in te springen
      op nieuwe ontwikkelingen. Dat appellant in zijn contacten een
      zekere onverschilligheid aan de dag legde, ziet de Raad in de
      gedingstukken eveneens bevestigd.
    
    
    
      De Raad deelt evenwel de opvatting van appellant dat hoewel
      appellants kennis van de meer algemene vormgeving van het
      werkgebied tekort schoot en op zich zelf de waardering
      'onvoldoende' zou rechtvaardigen, het tussen partijen vaststaande
      gegeven dat hij in 1994 er blijk van heeft gegeven over voldoende
      kennis te beschikken van de normale gevalsbehandeling ertoe dient
      te leiden dat de waardering voor het totale bestanddeel kennis
      dient te worden gewijzigd in 'matig'. Hieruit volgt dat de
      bestreden beoordeling in zoverre niet in stand kan worden
      gelaten.
    
    
    
      In aanmerking genomen dat de hiervoor bedoelde aanpassing van de
      waardering van het bestanddeel kennis het totaalbeeld van het
      functioneren van appellant naar het oordeel van de Raad niet
      wijzigt, zal de Raad de beoordeling met toepassing van artikel
      8:72, vierde lid, van de Awb aldus wijzigen.
    
    
    
      In het voorgaande ziet de Raad voldoende aanleiding om gedaagde
      te veroordelen tot vergoeding van een bedrag groot f 1.420,-- aan
      kosten wegens aan appellant in eerste aanleg verleende
      rechtsbijstand en een bedrag groot f 1.420,-- aan kosten wegens
      aan appellant in hoger beroep verleende rechtsbijstand.
    
    
    
      Al het vorenoverwogene leidt tot de slotsom dat moet worden
      beslist als volgt:
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    
      Recht doende:
      Vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover daarbij het beroep
      van appellant tegen het besluit van 28 september 1995 ongegrond
      is verklaard;
      Verklaart het beroep van appellant tegen het besluit van 28
      september 1995 alsnog gegrond;
      Vernietigt het besluit van 28 september 1995 voor zover de
      handhaving van de beoordeling betrekking heeft op de waardering
      van het bestanddeel 'kennis' met een 'A';
      Stelt de waardering van het bestanddeel 'kennis' vast op 'B';
      Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
      Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in eerste
      aanleg tot een bedrag groot f 1.420,-- en in hoger beroep tot een
      bedrag groot f 1.420,--, te betalen door de gemeente Alphen aan
      den Rijn;
      Bepaalt dat de gemeente Alphen aan den Rijn aan appellant het
      door hem in eerste aanleg en in hoger beroep betaalde
      griffierecht van in totaal f 500,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr H.A.A.G. Vermeulen als voorzitter en mr
      W.D.M. van Diepenbeek en mr H.J. Simon als leden, in
      tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier en uitgesproken
      in het openbaar op 5 november 1998.
    
    
    (get.) H.A.A.G. Vermeulen.
    
    (get.) P.H. Schippers.
    
    
    HD
    
    Q