ECLI:NL:RBDHA:2026:3558, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, AWB 25-3149
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2026-02-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: MK. Besluit 1/80, verblijf bij echtgenote, mvv-vereiste. Invoering mvv-vereiste is een gerechtvaardigde beperking, geen sprake van discriminatie. Beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Utrecht
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: AWB 25/3149 
    
    
      uitspraak van de meervoudige kamer van 3 februari 2026 in de zaak tussen
    
      [eiser] , uit [plaats] , eiser
    
      V-nummer: [V-nummer]
      (gemachtigde: mr. E. Köse),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie 
    (gemachtigde: mr. M. de Wit).
    
    
    Samenvatting
    
    
      1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser om een verblijfsvergunning voor verblijf bij echtgenote (hierna: referent). Eiser is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
    
    
    
      1.1.
      De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister het bestreden besluit heeft mogen nemen. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 
      
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      2. Eiser heeft een aanvraag ingediend voor verblijf bij echtgenote. De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 21 maart 2024 afgewezen en eiser een inreisverbod opgelegd voor de duur van twee jaar. Met het bestreden besluit van 15 januari 2025 op het bezwaar van eiser is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven
    
    
    
      2.1.
      Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. 
      
    
    
      2.2.
      De rechtbank heeft het beroep op 14 oktober 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister. 
      
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Inleiding
      
    
    3. Eiser heeft bij de aanvraag gesteld dat referent kan worden aangemerkt als een Turkse werknemer als bedoeld in Besluit 1/80. Eiser stelt dat hij op die grond moet worden vrijgesteld van het vereiste dat hij in het bezit dient te zijn van een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv). Bovendien heeft referent medische klachten en is zij afhankelijk van de zorg van eiser.
    
    4. De minister stelt – voor zover relevant –  vast dat referent valt onder de werking van Besluit nr. 1/80 en dat het opnieuw invoeren van het mvv-vereiste als een nieuwe beperking als bedoeld in artikel 13 van dat Besluit kan worden aangemerkt, maar dat er geen bijzondere individuele omstandigheden zijn genoemd als bedoeld in hoofdstuk B1/4.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) op basis waarvan eiser kan worden vrijgesteld van het mvv-vereiste. Omdat het invoeren van het mvv-vereiste verder ook gerechtvaardigd is, ziet de minister geen aanleiding om eiser vrij te stellen van het mvv-vereiste. Eiser heeft tegenstrijdig verklaard over de gestelde arbeidsongeschiktheid van referent en er zijn geen bijzondere individuele omstandigheden op grond waarvan eiser kan worden vrijgesteld van het mvv-vereiste..
    
    5. Partijen zijn nog verdeeld over het antwoord op de vraag of het toepassen van het mvv-vereiste gerechtvaardigd is door een dwingende reden van algemeen belang, geschikt is om de verwezenlijking van de nagestreefde doelen te waarborgen en niet verder gaat dan noodzakelijk is om de doelen te verwezenlijken. Verder zijn partijen verdeeld over de vraag of het opnieuw toepassen van het mvv-vereiste in strijd is met artikel 9 van de Associatieovereenkomst EEG-Turkije. 
    
    
      
        De uitspraak van de rechtbank
      
    
    
    
      
        Evenredigheidstoets
      
    
    6. Eiser stelt dat hij alle noodzakelijke gegevens heeft verstrekt om een beslissing te nemen over zijn verblijfsrecht en dat het daarom onredelijk is dat van hem wordt verwacht het land te verlaten om een mvv-aanvraag te doen. Eiser vindt dit niet evenredig.
    
    7.   Uit de rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU (hierna: het Hof) volgt dat, ondanks de standstill-bepaling, een nieuwe beperking voor Turkse staatsburgers ingevoerd mag worden als deze gerechtvaardigd wordt door dwingende redenen van algemeen belang, geschikt is om de verwezenlijking van de nagestreefde legitieme doelen te waarborgen en niet verder gaat dan noodzakelijk is om de doelen te verwezenlijken. Ook volgt uit deze rechtspraak dat het effectief beheer van migratiestromen een dwingende reden van algemeen belang kan vormen om het mvv-vereiste als zelfstandige afwijzingsgrond in te voeren. Dit geldt ook voor het voorkomen van onrechtmatige binnenkomst en verblijf, en het waarborgen van de succesvolle integratie van onderdanen van derde landen. De rechtbank verwijst ook naar de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling), waarin een oordeel is gegeven over de wijze waarop de minister gevolg heeft gegeven aan vorenvermeld arrest Yön.
    
    8. De rechtbank stelt onder verwijzing naar vorenvermelde rechtspraak vast dat de invoering van het mvv-vereiste als zelfstandige afwijzingsgrond gerechtvaardigd is omdat deze maatregel geschikt is om de verwezenlijking van het effectief beheer van migratiestromen te waarborgen. Het mvv-vereiste stelt de minister in staat om voorafgaand aan de feitelijke binnenkomst te onderzoeken of aan alle vereisten voor toelating is voldaan. Hierdoor wordt onder meer onrechtmatige binnenkomst en verblijf voorkomen. Dat eiser – zoals hij stelt –  aan alle voorwaarden voor rechtmatig verblijf voldoet zonder daarbij bijzondere omstandigheden te vermelden, vormt om die reden geen omstandigheid die de rechtbank leidt tot het oordeel dat het stellen van het mvv-vereiste als zelfstandige afwijzingsgrond onevenredig is. Of eiser voldoet aan de voorwaarden voor verblijf, kan in het kader van een mvv-aanvraag worden beoordeeld. 
    
    
      
        Discriminatieverbod
      
    
    9. Eiser voert aan dat het bestreden besluit in strijd is met het discriminatieverbod op grond van nationaliteit in artikel 9 van de Associatieovereenkomst EEG-Turkije of artikel 10 van het Besluit nr. 1/80. Als bij gezinshereniging met burgers van andere lidstaten geen mvv-vereiste wordt tegengeworpen, kan die eis ook niet aan Turkse burgers worden tegengeworpen. Eiser heeft de rechtbank verzocht om prejudiciële vragen te stellen. 
    
    10. Het in artikel 9 van de Associatieovereenkomst neergelegde algemene verbod van discriminatie op grond van nationaliteit is van toepassing binnen de werkingssfeer van de Associatieovereenkomst. Artikel 9 van de Associatieovereenkomst en de toepassing van dit verbod op het bijzondere gebied van werknemers overeenkomstig artikel 10 van Besluit nr. 1/80 moet derhalve worden gelezen in samenhang met artikel 13 van dit Besluit.
    
    11. Het stellen van een mvv-vereiste als zelfstandige afwijzingsgrond is een nieuwe beperking die gerechtvaardigd is en daarmee is het uitgesloten dat deze opgelegde beperking discriminatoir is. Daarom is er geen strijd met artikel 9 van de Associatieovereenkomst. De rechtbank verwijst in dit verband naar de eerder genoemde uitspraak van de Afdeling van  
    1 juli 2025 en het daarin vermelde arrest van het Hof van 29 april 2010. Eisers verwijzing ter zitting naar dit arrest van het Hof leidt niet tot een ander oordeel nu uit die uitspraak volgt dat de leges die werden vereist van Turkse staatsburgers onevenredig waren aan de leges die de burgers van de Unie verschuldigd waren voor soortgelijke documenten en daarom discriminerend waren. Van onevenredigheid is in de onderhavige zaak geen sprake. Ook eisers verwijzing ter zitting naar de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 16 augustus 2011 leidt niet tot een ander oordeel, nu de arresten van het Hof en de uitspraken van de Afdeling (zoals genoemd in rechtsoverweging 7) waarin uiteen wordt gezet wanneer een nieuwe beperking is toegestaan van een latere datum zijn en hieruit volgt dat het stellen van een mvv-vereiste als zelfstandige afwijzingsgrond een nieuwe beperking is die gerechtvaardigd is. 
    
    12. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen en wijst dit verzoek af. 
    
    13. De minister heeft de afwijzing van de aanvraag voor verblijf bij echtgenote terecht in bezwaar gehandhaafd en het bezwaar ongegrond verklaard.   
    
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      14. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
    
    
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. 
    
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. B. Fijnheer, voorzitter, en mr. A. Skerka en mr. E.R. Brouwer, leden van de meervoudige kamer, in aanwezigheid van mr. P. Bruins-Langedijk, griffier.
      Uitgesproken in het openbaar op 3 februari 2026.
    
    
    
    
    
    
    
      
        (De griffier is verhinderd de uitspraak 
      
      
        mede te ondertekenen)
      
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              griffier
            
            
                               rechter
            
          
          
            
              
            
            
              
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. 
    
  
  
    Zie onder meer de arresten van 7 augustus 2018, ECLI:EU:C:2018:632 (Yön) en van 29 maart 2017 ECLI:EU:C:2017:239 (Tekdemir). 
  
  
     Zie uitspraken van de Afdeling van 1 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:2935 en van 9 juli 2025 ECLI:NL:RVS:2025:3171.   
  
  
     Zie r.o. 11.1 van ECLI:NL:RVS:2025:2935.
  
  
    ECLI:EU:C:2010:228 (Commissie/Nederland), punt 75.
  
  
    ECLI:NL:CRVB:2011:BR4959.