ECLI:NL:CRVB:1995:ZB1498, Centrale Raad van Beroep, 30-05-1995, ABW 94/452
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1995-05-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Aan appellant, beginnende zelfstandige, is bijstand verleend voor de kosten van levensonderhoud gedurende een periode van 6 maanden. Nadien stelt het College op basis van art. 21 BZ het definitieve bijstandsbedrag vast. Hierbij is als uitgangspunt gekozen het boekjaar zoals deze blijkt uit de door app verstrekte jaarrekening. Appellant wenst evenwel een ander, voor hem gunstiger, boekjaar. Naar het oordeel van de Raad is dit ten onrechte. Uit het vennootschapscontract blijkt duidelijk voor welk boekjaar (in casu kalenderjaar) is gekozen en ook de ingediende jaarrekening is hiermee in overeenstemming. Weliswaar wordt bij de toepassing van het BZ aangesloten bij het door de betrokkene gekozen boekjaar doch uit de stukken blijkt niet dat door appellant gekozen is voor een ander boekjaar dan het kalenderjaar. Voorts is bij de bepaling van het inkomen van appellant terecht rekening gehouden met een bedrag in verband met het privé-gebruik van een bedrijfsauto. Voor de bepaling van de hoogte van het inkomen moet worden uitgegaan van de keuze die appellant zelf heeft gemaakt in het kader van de geldende fiscale wetgeving. Hierbij is rekening gehouden met een autokosten forfait van 20%. Voorts kan op grond van art 4.4 BLN geen rekening worden gehouden met het bedrag van het eigen risico van een ziektekostenverzekering. Voorzover het bestreden besluit betrekking heeft op terugvordering moet dit worden vernietigd, aangezien hier de burgerlijke rechter bevoegd is.

ABW 1994/452
    
    
    U I T S P R A A K
    
    
    in het geding tussen:
    
    [appellant], wonende te [woonplaats], appellant,
    
    en
    
    
      de Commissie Sociale Zekerheidsgeschillen van de provincie Noord-Holland,
      gedaagde.
    
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
    
    
      Bij beschikking van 14 mei 1992 is namens het College van burgemeester en
      wethouders van de gemeente [woonplaats] (hierna: het College) op grond van
      artikel 21 van het Bijstandsbesluit Zelfstandigen (BZ) een nadere
      beslissing genomen met betrekking tot de aan appellant over de periode van
      1 augustus 1991 tot en met 31 december 1991 in de vorm van een renteloze
      lening verstrekte periodieke bijstand voor de kosten van levensonderhoud
      en bepaald dat een bedrag groot f 4.872,68 dient te worden terugbetaald.
    
    
    
      Beslissende op het tegen deze beschikking ingediende bezwaarschrift heeft
      het College bij beslissing van
      6 november 1992 de bezwaren van appellant ongegrond verklaard.
    
    
    
      Bij besluit van 10 juni 1994 heeft gedaagde het door appellant tegen de
      hiervoor vermelde beslissing ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    
    
    
      Door appellant is op bij aanvullend beroepschrift aangegeven gronden tegen
      dit besluit bij de Raad beroep ingesteld.
    
    
    
      Namens gedaagde is als verweer aangevoerd dat het gestelde in het
      beroepschrift geen aanleiding geeft tot het maken van nadere opmerkingen.
    
    
    
      Het geding is behandeld ter zitting van 20 april 1995 waar appellant in
      persoon is verschenen en waar voor gedaagde is verschenen mr Th.J.A.
      Janssen, werkzaam bij de provincie Noord-Holland. Het College, als partij
      aan het geding deelnemend, heeft zich laten vertegenwoordigen  door drs N.
      Pavelková, werkzaam bij de gemeente Amsterdam.
    
    
    
    II. MOTIVERING
    
    Aan de gedingstukken ontleent de Raad de volgende feiten en omstandigheden.
    
    
      Appellant heeft op 3 juli 1991 op grond van het BZ een aanvraag ingediend
      om bijstand ter voorziening in de algemeen noodzakelijke kosten van het
      bestaan. Deze aanvraag hield verband met het feit dat appellant op
      1 augustus 1991 als vennoot is toegetreden tot de vennootschap onder firma
      [S. ] samen met
      [P. ] en [R. ], welke laatste het bedrijf in
      1988 is begonnen als een eenmanszaak.
    
    
    
      Bij beschikking van 17 december 1991 is appellant als beginnend zelfstandige
      op grond van artikel 24, derde lid, in verbinding met artikel 15 van
      het BZ ter voorziening in de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan
      bijstand in de vorm van een renteloze lening verstrekt voor een
      periode van 6 maanden, derhalve van
      1 augustus 1991 tot 1 februari 1992. Bij deze beschikking is tevens aangegeven
      dat op grond van artikel 21 van het BZ het definitieve bijstandsbedrag
      wordt vastgesteld zodra het inkomen uit bedrijf of beroep over het
      boekjaar, waarop de uitkering betrekking heeft, aan de hand van de
      jaarrekening kan worden bepaald.
    
    
    
      Bij brief van 13 februari 1992 heeft appellant de door een administratiebureau
      over de periode 1 augustus 1991 tot en met 31 december 1991
      opgestelde rekening van verlies en winst toegezonden.
    
    
    
      Vervolgens is bij beschikking van 12 mei 1992 op grond van artikel 21 van
      het BZ een nadere beslissing genomen met betrekking tot de aan appellant
      over de periode van
      1 augustus 1991 tot en met 31 december 1991 in de vorm van een renteloze
      lening verstrekte periodieke bijstand voor de kosten van levensonderhoud,
      en bepaald dat een bedrag groot, f 4.872,68 dient te worden terugbetaald.
    
    
    
      In het tegen deze beschikking ingediende bezwaarschrift voert appellant aan
      dat het boekjaar ten onrechte is vastgesteld op 1 augustus 1991 tot 1
      januari 1992. Hij is op 1 augustus 1991 als zelfstandige begonnen en het
      bedrijf heeft tot 1 januari 1992 winst gemaakt. De eerste maanden van 1992
      heeft het bedrijf verlies geleden. Naar zijn mening dient het boekjaar te
      lopen van 1 augustus 1991 tot 1 augustus 1992, hetgeen hij, zo wordt
      gesteld, ook aan de Gemeentelijke Sociale Dienst (GSD) heeft verzocht.
      Appellant is voorts van mening dat zijn inkomen ten onrechte is verhoogd
      met een forfaitair percentage in verband met het privé-gebruik van een
      bedrijfsauto. Tenslotte voert appellant aan dat bij de hoogte van de door
      hem betaalde premie voor zijn ziektekostenverzekering ten onrechte geen
      rekening is gehouden met de hoogte van het zogeheten eigen risico.
    
    
    
      Bij beslissing van 6 november 1992 heeft het College de bezwaren van
      appellant ongegrond verklaard. Hierbij is onder meer het volgende
      overwogen:
      "Ingevolge het bepaalde in artikel 21 van het BZ
      nemen burgemeester en wethouders een nadere beslissing met betrekking tot
      de in een jaar verleende bijstand in de vorm van een renteloze geldlening.
      Daartoe wordt het inkomen uit bedrijf definitief vastgesteld aan de
      hand van de jaarrekening. Indien de jaarnorm, verminderd met de in het
      desbetreffende jaar behaalde inkomsten minder is dan de reeds verleende
      bijstand, wordt een bedrag ter grootte van het verschil teruggevorderd. Uit
      het bepaalde in dit artikel blijkt dat het inkomen op jaarbasis in
      aanmerking wordt genomen bij de vaststelling van de definitieve bijstand.
      De door u gegeven argumenten vormen geenszins aanleiding om het boekjaar
      alsnog te wijzigen. In het samenwerkingscontract werd afgesproken het
      boekjaar gelijk te laten lopen met het kalenderjaar; bovendien is dit naar
      de belastingdienst toe ook als zodanig gehandhaafd.
      Wij menen dat een eenmaal gekozen stelsel van winstberekening in principe
      bestendig dient te worden gevolgd en niet kan worden vervangen door een
      ander stelsel, teneinde een incidenteel voordeel of een hogere uitkering te
      behalen.
    
    
    
      Ten aanzien van de autokosten hebben wij het volgende overwogen.
      Blijkens de bepalingen in de belastingwetgeving bestaat de mogelijkheid om
      af te wijken van de 20%-regeling terzake van autokosten, indien door de
      zelfstandige door middel van een kilometeradministratie wordt aangetoond
      dat er privé voor minder dan 1000 km. per jaar wordt verreden. Wij achten
      het ook voor de berekening van de definitieve bijstand krachtens het BZ
      aanvaardbaar deze regel toe te passen. Het behoort immers niet zo te zijn
      dat zelfstandigen, die bijstand op grond van dit besluit ontvangen, op
      kosten van de gemeenschap (door middel van bijstandsverlening) privé in
      een auto kunnen rijden. Nu gebleken is dat een administratie als voornoemd
      niet is bijgehouden door uw bedrijf, kan niet worden vastgesteld of het
      bedrag van
      f 15.297,76 louter zakelijk is verreden. Derhalve kan voor de vaststelling
      van de definitieve bijstand met het forfaitair bedrag van f 4.288,-- geen
      rekening worden gehouden en dienen de autokosten te worden
      gehandhaafd op f 11.009,76.
      Ten aanzien van de kosten eigen risico ziektekosten hebben wij overwogen
      dat u bewust heeft gekozen voor een lagere ziektekostenverzekeringspremie
      en hiermee een eigen risico aanvaard. In verband met deze omstandigheid
      zien wij dan ook geen aanleiding om dit eigen risico te compenseren via het
      BZ.".
    
    
    
      Het tegen deze beslissing ingestelde beroep heeft gedaagde bij besluit van
      10 juni 1994 ongegrond verklaard, hierbij onder meer het volgende
      overwegende:
      "In bezwaar en beroep voert u aan dat u de GSD hebt
      verzocht om het boekjaar te laten lopen van
      1 augustus 1991 tot 1 augustus 1992, omdat u in de eerste helft van de
      periode met uw onderneming een winst hebt behaald en in de tweede helft een
      verlies, waardoor u een lager inkomen zou hebben behaald.
    
    
    
      Omtrent het vorenstaande hebben wij het volgende overwogen. Uit de nota van
      toelichting op het BZ blijkt dat het inkomen uit bedrijf of beroep wordt
      vastgesteld over een boekjaar. Dit boekjaar behoeft niet samen te vallen
      met kalenderjaar. In het BZ wordt volgens de nota van toelichting
      aangesloten bij het boekjaar waarvoor de zelfstandige heeft gekozen.
    
    
    
      Ingevolge artikel 8.1 van de overgelegde vennootschapsovereenkomst valt het
      boekjaar samen met het kalenderjaar, met uitzondering van het eerste jaar,
      welk boekjaar loopt van aanvang vennootschap tot einde kalenderjaar.
      Wij zijn dan ook van oordeel dat u zelf hebt gekozen voor aansluiting van
      het boekjaar bij het kalenderjaar. Onzes inziens heeft de gemeente bij de
      vaststelling van uw inkomen juist gehandeld door het in 1991 behaalde
      inkomen als uitgangspunt te nemen, daar dit aansluit bij de door uw
      vennootschap gemaakte keuze. Uw verzoeken van 10 en 13 april 1992 om het
      boekjaar te laten lopen van 1 augustus 1991 tot 1 augustus 1992, vanwege
      het feit dat u in de tweede helft van deze periode verlies heeft geleden,
      kan niet tot een ander oordeel leiden. Wij zijn van oordeel dat een eenmaal
      gekozen wijze van vaststelling van het boekjaar niet achteraf gewijzigd kan
      worden om te bereiken dat een lager bedrag dient te worden terugbetaald.
    
    
    (....)
    
    
      Vervolgens voert u aan dat de gemeente ten onrechte geen rekening heeft
      gehouden met de fictieve bijtelling in verband met privégebruik van de
      zakelijk auto's. Uit de stukken is gebleken dat op de autokosten van de
      vennootschap over 1991 ad f 15.297,76 een forfaitair bedrag van f 4.288,-- in
      mindering is gebracht.
      Dit conform de zogenaamde 20% regeling, inzake privégebruik van zakelijke
      auto's. Naar uw mening hebt u in het jaar 1991 minder dan 1000 kilometer
      privé gereden, op grond waarvan afgeweken dient te worden van voornoemde
      regeling. Met burgemeester en wethouders zijn wij van oordeel dat gezien
      het feit dat u geen privé-kilometeradministratie hebt bijgehouden, geen
      rekening dient te worden gehouden met de fictieve bijtelling.
    
    
    
      Ten aanzien van het eigen risico verbonden aan de ziektekostenverzekering,
      voert u aan dat bij de vaststelling van het inkomen ten onrechte geen
      rekening is gehouden met het hoge eigen risico dat u hebt voor uw
      ziektekostenverzekering. Uit de stukken is gebleken dat u over het jaar
      1991 voor f. 178,45 aan ziektekosten heeft gehad. U bent van mening dat
      hiermee rekening gehouden dient te worden, daar u door het hoge eigen
      risico een lagere maandelijkse premie heeft. Naar ons oordeel biedt het
      BZ geen mogelijkheid om gemaakte ziektekosten in geval van een hoog eigen
      risico van het inkomen af te trekken. Voorts liggen de door u gemaakte
      kosten beneden de gebruikelijke hoogte van het eigen risico, zodat u deze,
      ook bij een hogere premie met een lager eigen risico, zelf had moeten
      voldoen.
      Voorts voert u aan dat u bij de behandeling van uw bezwaarschrift gehoord
      had dienen te worden door burgemeester en wethouders of een
      adviescommissie. U acht het feit dat u bent opgebeld door een ambtenaar onvoldoende.
      Uit de stukken is ons gebleken dat u bij schrijven van 12 augustus 1992
      bent uitgenodigd om uw bezwaarschrift nader mondeling toe te lichten.
      Op 18 augustus 1992 heeft u uw bezwaarschrift telefonisch nader toegelicht.
      Voorts is ons gebleken dat het horen naar aanleiding van een
      bezwaarschrift bij gemeentelijke verordening in uw gemeente is opgedragen
      aan de behandelende ambtenaar van de sectie bezwaar. Gezien bovenstaande
      zijn wij van oordeel dat u voldoende in de gelegenheid bent gesteld om uw
      bezwaren mondeling toe te lichten.
    
    
    
      Omtrent uw stelling dat is gehandeld in strijd met het gelijkheidsbeginsel
      doordat uw gewezen mede-vennoot de heer Van [P. ] bij gelijke
      omstandigheden zijn uitkering die hij ontving via een andere gemeente niet
      hoeft terug te betalen, merken wij op dat hiervan geen sprake kan zijn
      omdat de ter vergelijking genoemde beslissing niet door burgemeester en
      wethouders van uw gemeente is genomen. Bovendien komt aan burgemeester en
      wethouders bij de toepassing van de ABW een eigen verantwoordelijkheid
      toe.".
    
    
    
      Appellant kan zich niet met dit besluit verenigen. Met betrekking tot de
      gronden waarop dit beroep berust verwijst appellant naar hetgeen door hem
      in bezwaar en beroep is aangevoerd.
    
    
    De Raad overweegt het volgende.
    
    
      Ingevolge artikel 21, eerste lid, van het BZ nemen burgemeester en
      wethouders een nadere beslissing met betrekking tot de in de vorm van een
      renteloze lening verstrekte bijstand. Daartoe wordt na afloop van het
      boekjaar aan de hand van de jaarrekening over het boekjaar het inkomen uit
      bedrijf of beroep definitief vastgesteld. Blijkens de Nota van Toelichting
      van het BZ behoeft
      een boekjaar niet samen te vallen met het kalenderjaar en wordt bij de
      toepassing van dit besluit aangesloten bij het boekjaar waarvoor de
      zelfstandige heeft gekozen.
    
    
    
      In artikel 8, eerste lid, van het tot gedingstukken behorende vennootschapscontract
      is bepaald dat het boekjaar van de vennootschap samen valt
      met het kalenderjaar, behoudens het eerste boekjaar, dat zal lopen van de
      dag van aanvang der vennootschap tot het einde van het lopende kalenderjaar.
      Geheel in overeenstemming met deze bepaling is door het administratiekantoor
      van de vennootschap per 31 december 1991 de balans opgesteld
      alsmede over de periode van 1 augustus 1991 tot en met 31 december 1991 de
      winst- en verliesrekening. Gelet op de keuze die appellant en zijn
      mede-vennoten aldus hebben gemaakt ter bepaling van de eerste boekperiode
      van de vennootschap is er geen reden om achteraf alsnog uit te gaan van een
      boekjaar dat loopt van 1 augustus 1991 tot 1 augustus 1992.
    
    
    
      Ter zitting heeft appellant nog verwezen naar de in het ondernemingsplan
      opgenomen liquiditeitsprognose welke een periode van 12 opeenvolgende
      maanden bestrijkt beginnende bij augustus 1991. Hieruit kan naar het
      oordeel van de Raad echter niet worden afgeleid, dat voor de vennootschap
      een boekjaar is gekozen dat loopt van 1 augustus 1991 tot 1 augustus 1992.
      Voorts heeft appellant nog aangevoerd dat het vennootschapscontract eerst
      in november 1991 aan de GSD ter hand werd gesteld, doch ook dit is geen
      omstandigheid op grond waarvan geen rekening behoeft te worden gehouden met
      de in dit contract met betrekking tot het boekjaar uitdrukkelijk gemaakte
      keuze.
    
    
    
      De Raad is dan ook met gedaagde van oordeel dat het College terecht
      overeenkomstig het bepaalde in artikel 21, eerste lid, van het BZ het
      aandeel van appellant in de winst van de vennootschap heeft vastgesteld aan
      de hand van   de jaarrekening over de periode van 1 augustus 1991 tot en
      met 31 december 1991.
      Artikel 24 van het BZ, welk artikel ten aanzien van beginnende zelfstandigen
      afwijkende bepalingen bevat, biedt geen basis om af te wijken van de
      in artikel 21, eerste lid, van het BZ voorgeschreven berekeningswijze.
    
    
    
      Met betrekking tot de grief van appellant inzake het bij het bepalen van de
      hoogte van zijn inkomen in aanmerking nemen van een bepaald bedrag in
      verband met het privé-gebruik van een bedrijfsauto overweegt de Raad het
      volgende.
    
    
    
      In de Nota van Toelichting van het BZ is aangegeven dat onder bedrijfs- of
      beroepsinkomen moet worden verstaan:
      "alle bedrijfs- of beroepsbaten verminderd met de bedrijfs- of beroepslasten,
      inclusief de afschrijvingen naar goed koopmansgebruik, maar exclusief
      de aflossingen."
      Op grond hiervan moet worden aangenomen dat privé-kosten niet ten laste van
      de bedrijfswinst mogen worden gebracht.
    
    
    
      Blijkens de door appellant ingediende jaarrekening bedroegen de autokosten
      f 15.297,76, op welk bedrag blijkens de jaarstukken overeenkomstig de
      door de fiscus gehanteerde regels een forfaitair bedrag van f 4.288,- in
      mindering is gebracht in verband met privé-gebruik van de beide bedrijfsauto's.
      Van dit laatste bedrag is f 878,84 bij het inkomen van appellant gevoegd.
    
    
    
      Appellant heeft voorts geen zogeheten kilometeradministratie bijgehouden
      zodat niet is aangetoond dat het in de jaarstukken genoemde bedrag van f
      15.297,76 verband houdt met uitsluitend ten behoeve van de vennootschap
      gemaakte autokosten.
    
    
    
      In beroep voert appellant dienaangaande nog aan dat het College eerst
      achteraf naar voren heeft gebracht dat de bijtelling had kunnen worden
      vermeden, indien hij een kilometeradministratie had bijgehouden. Appellant
      stelt dat hij op geen enkele manier is geïnformeerd dat deze
      mogelijkheid bestond.
    
    
    
      De Raad wijst er evenwel op dat, nog daargelaten dat de administratie van
      de vennootschap is geschied door een administratiekantoor waarvan mag
      worden aangenomen dat deze op de hoogte is van de ter zake bestaande
      mogelijkheden, appellant in zijn aan gedaagde gerichte beroepschrift onder
      meer heeft aangegeven dat gelet op de geringe omvang van de inkomsten van
      vennoten de bijtelling vrijwel geen invloed zou hebben op de
      belastingaangifte en dat om die reden geen kilometeradministratie is
      bijgehouden. De Raad kan hieruit niet anders afleiden dan dat appellant
      reeds eerder dan de beslissing van het College van 6 november 1992 op de
      hoogte was van de mogelijkheid van het bijhouden van een kilometeradministratie,
      doch hiervan bewust heeft afgezien.
    
    
    
      Gedaagde heeft dan ook in navolging van het College terecht besloten dat
      het in de jaarrekening vermelde bedrag aan autokosten dient te worden
      gehandhaafd op f 11.009,76.
    
    
    
    
      Appellant voert voorts als grief aan dat bij de bepaling van de hoogte van
      zijn inkomen ten onrechte geen rekening is gehouden met de hoogte van het
      bedrag aan eigen risico in het kader van zijn ziektekostenverzekering en
      alleen in aanmerking is genomen de hoogte van de door hem betaalde premie.
    
    
    
      Dienaangaande overweegt de Raad dat op grond van het bepaalde in artikel 4,
      vierde lid, van het Bijstandsbesluit landelijke normering slechts rekening
      kan worden gehouden met het bedrag van de ten laste van appellant
      blijvende premie van diens ziektekostenverzekering. Voor het tevens
      rekening houden met de hoogte van het bedrag aan eigen risico biedt
      evengenoemde bepaling dan ook geen ruimte.
    
    
    
      Door appellant wordt overigens nog aangevoerd, dat hij bij de behandeling
      van zijn tegen de beschikking van
      14 mei 1992 gerichte bezwaarschrift niet door het College is gehoord en
      evenmin door de Commissie Zelfstandigen die het College inzake de
      toepassing van het BZ adviseert. Wel heeft hij zijn bezwaarschrift
      telefonisch bij de behandelend ambtenaar van de Afdeling Bezwaar en Beroep
      van de GSD toegelicht, doch dit acht hij onvoldoende.
    
    
    
      Hieromtrent overweegt de Raad dat noch uit de Algemene Bijstandswet (ABW),
      noch uit de door de gemeenteraad van Amsterdam ten tijde in geding
      geldende, op grond van artikel 38 (oud) van de ABW vastgestelde verordening
      een verplichting valt af te leiden inhoudende dat appellant diende te
      worden gehoord door de Commissie Zelfstandigen dan wel door het College.
    
    
    
      Tenslotte heeft appellant evenals in zijn aan de behandelend ambtenaar van
      de Afdeling Bezwaar en Beroep van de GSD gerichte brief van 3 september
      1992 en in zijn aan gedaagde gerichte beroepschrift aangevoerd dat hij
      van mening is dat, nu [P. ] de hem verstrekte bijstand niet
      behoeft terug te betalen, hij zich er niet mee kan verenigen dat hij de
      door het College verleende bijstand wel dient terug te betalen.
    
    
    
      De Raad merkt op dat deze, ook aan het College en aan gedaagde gerichte
      grief betrekking heeft op de terugvordering van ten onrechte ontvangen
      bijstand. Ter zake hiervan is - zolang de ABW op dit punt niet is gewijzigd -
      de burgerlijke rechter competent. Gedaagde had dan ook de beslissing
      op bezwaar dienen te vernietigen in zoverre en het daarop betrekking
      hebbende bezwaar alsnog niet-ontvankelijk dienen te verklaren. De Raad zal
      daarom in zoverre het bestreden besluit en de beslissing op bezwaar
      vernietigen en appellant alsnog niet-ontvankelijk verklaren in dat
      bezwaar.
    
    
    
      De Raad is niet gebleken van aan de zijde van appellant gevallen proceskosten,
      zodat geen termen aanwezig zijn voor een proceskostenveroordeling
      op de voet van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
    
    
    
      Tenslotte stelt de Raad vast dat, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen
      alsmede gelet op het bepaalde in artikel 8:74 van de Awb, het door
      appellant gestorte griffierecht ad f 50,-- door de provincie Noord-Holland
      dient te worden vergoed.
    
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Verklaart het beroep gegrond en vernietigt het bestreden besluit en de
      beslissing van het College van 6 november 1992 voorzover deze betrekking
      hebben op de terugvordering van verleende bijstand;
      Verklaart het bezwaar van appellant tegen de beschikking van 14 mei 1992
      van het College in zoverre alsnog niet-ontvankelijk;
      Verklaart het beroep voor het overige ongegrond;
      Bepaalt dat de provincie Noord-Holland aan appellant het door hem gestorte
      griffierecht ad f 50,-- vergoedt.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr C.G. Kasdorp als voorzitter en
      mr G.A.J. van den Hurk en mr Th.C. van Sloten als leden, in tegenwoordigheid
      van T.W.J.M. Weijers als griffier.
    
    
    
      Uitgesproken in het openbaar op 30 mei 1995 door voornoemde voorzitter, in
      tegenwoordigheid van A.H. Berends als griffier.
    
    
    
    (get.) C.G. Kasdorp.
    
    
    (get.) A.H. Berends.      (get.) T.W.J.M. Weijers.