ECLI:NL:CRVB:1996:ZB5991, Centrale Raad van Beroep, 11-04-1996, 95/3414 AW, 95/3416 AW, 95/9397 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1996-04-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Vermindering wachtgeld i.v.m. inkomsten uit arbeid; verrekening met wegens beëindiging arbeidsovereenkomst toegekende vergoeding.

95/3414 + 3416 + 9397 AW
    
    O
    
    U I T S P R A A K
    
    in de gedingen tussen:
    
    
      de Minister van Binnenlandse Zaken, appellant tevens
      gedaagde, verder te noemen: appellant,
    
    
    en
    
    
      G.H.H. Noestheden, wonende te Losdorp, gedaagde tevens
      appellant, verder te noemen: gedaagde.
    
    
    I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
    
    
      Bij besluit van 29 november 1993 heeft appellant aan
      gedaagde meegedeeld dat de aan hem door de
      kantonrechter toegekende vergoeding van f 150.000,-- terzake
      van de beëindiging van zijn
      arbeidsovereenkomst met de stichting Delfzicht
      Ziekenhuis te Delfzijl, zal worden verrekend met het
      hem over de periode van 1 juni 1989 tot 8 juni 2004
      toegekende wachtgeld.
    
    
    
      Gedaagdes tegen dit besluit ingestelde bezwaar is bij
      besluit van 7 april 1994 ongegrond verklaard.
    
    
    
      De Arrondissementsrechtbank te Groningen heeft het
      namens gedaagde door mr E.C.M. Roelvink, advocaat te
      Winschoten, tegen dit besluit ingestelde beroep bij
      uitspraak van
      29 maart 1995, nr. AWB 94/746 AW VO1, gegrond
      verklaard en het besluit vernietigd.
    
    
    Partijen hebben tegen die uitspraak hoger beroep ingesteld.
    
    Namens appellant is een verweerschrift ingediend.
    
    
      Het tevens door appellant gedane verzoek om een
      voorlopige voorziening is door de President van de
      Raad bij uitspraak van 23 juni 1995, nr. VV 1995/62 -
      AW 1995/169, afgewezen.
    
    
    
      De gedingen zijn behandeld ter zitting van 29 februari
      1996. Appellant heeft zich laten vertegenwoordigen
      door mr A.H. Langguth, werkzaam bij de stichting USZO,
      als zijn gemachtigde. Voor gedaagde is verschenen zijn
      gemachtigde mr Roelvink voornoemd.
    
    
    II. MOTIVERING
    
    
      Gedaagde was werkzaam bij het Academisch Ziekenhuis
      Utrecht. Naar aanleiding van zijn ontslag wegens
      overtolligheid werd hem een wachtgeld toegekend voor
      de periode van 1 juni 1989 tot 8 juni 2004. Van 1 juni
      1989 tot
      1 april 1993 was gedaagde op arbeidsovereenkomst
      werkzaam bij de stichting Delfzicht Ziekenhuis te
      Delfzijl. Met ingang van 1 april 1993 werd deze
      arbeidsovereenkomst door de kantonrechter ontbonden op
      grond van een onherstelbaar verstoorde
      arbeidsverhouding.
    
    
    
      In zijn beschikking van 31 maart 1993 heeft de kantonrechter
      onder meer overwogen:
      "2. Op grond van de hiervoor in rechte vastgestelde
      gewijzigde omstandigheden dient de arbeidsovereenkomst
      tussen partijen naar mijn oordeel met ingang
      van 1 april 1993 te worden ontbonden, echter onder
      toekenning aan de werknemer ten laste van de werkgeefster
      van een vergoeding naar billijkheid bestaande
      uit een bedrag groot f 150.000,-- bruto als
      vergoeding terzake van toekomstige inkomstenderving
      alsmede van te maken onkosten zoals pensioenopbouw,
      kosten van outplacement en dergelijke en uit een
      bedrag groot f 5000,-- als tegemoetkoming terzake
      van kosten rechtsbijstand van de werknemer.".
    
    
    
      Appellant heeft blijkens het primaire besluit van
      29 november 1993 en het besluit van 7 april 1994 het
      bedrag van f 150.000,--  met toepassing van artikel 8,
      lid 1, van het Rijkswachtgeldbesluit 1959 (Rwb) in
      aanmerking gebracht voor verrekening met het wachtgeld in
      die zin dat dit bedrag gelijkmatig verdeeld zal worden
      over de periode, vanaf 1 april 1993, waarover gedaagde
      wachtgeld zal ontvangen. Dit houdt in dat gedurende een
      periode van 175 maanden het wachtgeld met een bedrag van
      ongeveer f 857,-- per maand zal worden verminderd.
    
    
    
      De rechtbank heeft overwogen dat, voor zover de toegekende
      vergoeding bedoeld is terzake van (toekomstige) inkomstenderving,
      terecht vermindering met toepassing van
      artikel 8, lid 1, Rwb is toegepast nu zodanige inkomsten
      moeten worden aangemerkt als inkomsten in verband met
      arbeid als vermeld in dat artikel. Het bestreden besluit
      is echter vernietigd omdat appellant ten onrechte het
      gehele bedrag voor verrekening in aanmerking heeft doen
      komen zonder rekening te houden met onder meer de terzake
      van outplacement gestelde kosten ad f 25.000,-- en eventuele
      kosten voor herstel van pensioenschade. Voorts
      heeft de rechtbank - onder verwijzing naar de door appellant
      overgelegde interne instructie inzake toepassing van
      artikel 8 Rwb - gesteld dat appellant had dienen te
      bezien of in redelijkheid kon worden overgegaan tot
      verrekening en daarbij tevens had dienen te beoordelen of
      er sprake was van een bijzonder geval als bedoeld in
      artikel 8, lid 6, Rwb.
    
    
    
      Appellant heeft naar aanleiding van die uitspraak (en
      naar aanleiding van 's Raads uitspraak van 8 juni 1995,
      nr. AW 1994/676) bij gedaagde geïnformeerd of en zo ja,
      welk bedrag van de toegekende f 150.000,-- is aangewend
      voor het treffen van voorzieningen terzake van de pensioenschade.
      Uit de daarna gevoerde correspondentie,
      waarbij alsnog ook andere kosten zoals immateriële schade,
      ziektekosten, etc. door gedaagde zijn gesteld, is
      gebleken dat het gehele bedrag (met uitzondering van
      f 25.000,--, gereserveerd voor kosten van outplacement)
      is gebruikt ter verbetering van gedaagdes huis; van de
      zijde van gedaagde is bepleit dat dit ook als een soort
      pensioenvoorziening is te duiden.
    
    
    
      Appellant heeft vervolgens een nader besluit, gedateerd
      13 november 1995, genomen. Hierin is het te verrekenen
      bedrag verminderd tot f 125.000,--, zulks in verband met
      het hiervoor genoemde bedrag van f 25.000,-- voor kosten
      van outplacement. Van een voorziening ter opvang van
      pensioenschade is naar de mening van appellant geen
      sprake. Voorts heeft appellant in dit besluit overwogen
      dat van een omstandigheid die aanleiding zou vormen tot
      het toepassen van het zesde lid van artikel 8 Rwb, niet
      is gebleken.
    
    
    
      Ingevolge het bepaalde in de artikelen 6:19 juncto 6:24
      van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) wordt het hoger
      beroep van gedaagde mede geacht te zijn gericht tegen het
      nieuwe besluit van 13 november 1995, tenzij dat besluit
      aan het bezwaar of beroep geheel tegemoet komt. Gedaagde
      heeft verklaard dat hij het niet met het besluit van 13
      november 1995 eens is, omdat a. in het geheel niet verrekend
      dient te worden; b. indien verrekend wordt ten
      onrechte diverse onkosten niet buiten beschouwing zijn
      gelaten; c. een inhoudelijke afweging in het kader van
      artikel 8, lid 6, Rwb niet heeft plaatsgevonden.
    
    
    De Raad overweegt terzake het volgende.
    
    
      Alvorens het geschil ten materiële te bezien merkt de
      Raad op voorbij te gaan aan de namens gedaagde geuite
      twijfel aan de bevoegdheid van appellant terzake van de
      in geding zijnde besluiten. De Raad overweegt daartoe dat
      - zoals hij al vaker te kennen heeft gegeven - een stuk
      dat zich naar inhoud en ondertekening aandient als een
      besluit van het daartoe bevoegde bestuursorgaan, behoudens
      tegenbewijs, in het algemeen tot bewijs strekt dat zulk een besluit
      ook daadwerkelijk door dat orgaan is genomen.
      Nu appellant heeft doen weten zijn in het besluit van
      7 april 1994 neergelegde standpunt voor wat betreft de
      vaststelling van de omvang van het voor verrekening op
      grond van artikel 8, lid 1, Rwb in aanmerking komende
      bedrag rechtens niet meer onverkort te handhaven, maar te
      hebben gewijzigd zoals in zijn nadere besluit van
      13 november 1995 aangegeven, ziet de Raad reeds daarin
      voldoende grond voor het oordeel dat het besluit van
      7 april 1994 wegens het ontbreken van een deugdelijke
      motivering niet in stand kan blijven. De aangevallen
      uitspraak komt dan ook - zij het op andere dan de door de
      rechtbank gebezigde overwegingen - op die grond voor
      bevestiging in aanmerking. De Raad merkt daarbij op
      (onder verwijzing naar het hierna overwogene) dat niet
      worden onderschreven de overwegingen in de aangevallen
      uitspraak met betrekking tot de ambtshalve toepassing
      door appellant van artikel 8, lid 6, Rwb en met betrekking
      tot een aan appellant toekomende bevoegdheid tot
      verrekening op grond van de overgelegde interne instructie
      inzake toepassing van artikel 8 Rwb.
    
    
    
      Het partijen verdeeld houdende materiële punt van geschil
      zoals vervat in het besluit van 13 november 1995 betreft
      de beantwoording  van de vraag of (en zo ja, in welke
      omvang) de vergoeding, die de kantonrechter terzake van
      de beëindiging van de arbeidsovereenkomst in het kader
      van artikel 1639w Burgerlijk Wetboek (BW) heeft toegekend,
      voor verrekening met het wachtgeld in aanmerking
      dient te komen.
      Artikel 8, lid 1, Rwb bepaalt dat inkomsten die de betrokkene
      geniet of gaat genieten uit of in verband met
      arbeid of bedrijf, ter hand genomen met ingang van of na
      de dag waarop het ontslag, terzake waarvan het wachtgeld
      is toegekend, hem is aangezegd of door hem is aangevraagd,
      met het wachtgeld worden verrekend over de maand
      waarop deze inkomsten betrekking hebben of geacht kunnen
      worden betrekking te hebben. Dit houdt in dat het wachtgeld
      wordt verminderd met het bedrag waarmee het wachtgeld,
      vermeerderd met die inkomsten, de bezoldiging
      overschrijdt.
    
    
    
      Gedaagde heeft uit zijn dienstbetrekking bij de stichting
      Delfzicht Ziekenhuis inkomsten genoten. Terzake van de
      beëindiging van die arbeidsovereenkomst is hem door de
      kantonrechter een vergoeding ex artikel 1639w BW toegekend.
      De Raad is van oordeel dat een vergoeding als bedoeld in
      artikel 1639w, lid 8, BW in beginsel dient te worden
      aangemerkt als inkomen uit of in verband met arbeid als
      bedoeld in artikel 8, lid 1, Rwb.
      Dit beginsel lijdt echter uitzondering ingeval de vergoeding
      geheel of gedeeltelijk moet worden geacht een zodanige
      bestemming te hebben dat daaraan het karakter van
      'inkomsten in verband met arbeid' komt te vervallen.
      Indien voldoende duidelijk blijkt dat de vergoeding
      geheel of gedeeltelijk is bestemd ter dekking van of
      tegemoetkoming in bepaalde onkosten, of voor vergoeding
      van immateriële schade, komt die vergoeding geheel of
      gedeeltelijk een ander karakter toe dan dekking van of
      tegemoetkoming in inkomensschade, welke de werknemer als
      gevolg van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst in
      de daarna intredende periode van werkloosheid zal gaan
      lijden.
    
    
    
      Ter beantwoording van de vraag of de vergoeding geheel of
      gedeeltelijk zodanige bestemming toekomt, dient naar het
      oordeel van de Raad in de eerste plaats te worden bezien
      of en zo ja, welke bestemming door de kantonrechter aan
      de vergoeding wordt gegeven. Voor zover uit de beschikking
      van de kantonrechter die bestemming niet duidelijk
      blijkt, kunnen mogelijk andere - onderliggende - stukken
      (de correspondentie tussen werkgever en werknemer, het
      verzoek- en verweerschrift in de ontbindingsprocedure)
      daaromtrent aanvullende informatie verschaffen. Voorop
      staat evenwel steeds dat het moet gaan om een genoegzaam
      gebleken en geloofwaardige andere (reële) bestemming.
      In het onderhavige geval is door de kantonrechter
      f 5000,-- apart als vergoeding van de kosten van rechtsbijstand
      toegekend, terwijl gelet op de brief van gedaagdes
      toenmalige raadsman van 19 februari 1993 in de vergoeding
      van f 150.000,-- een bedrag van f 25.000,-- voor
      kosten van outplacement is bedoeld; het resterende bedrag
      - zo blijkt uit die brief - komt overeen met een bruto
      jaarsalaris (inclusief werkgeverslasten).
      Namens gedaagde is ter zitting aangevoerd dat in de
      toegekende vergoeding ook een bedrag ter vergoeding van
      immateriële schade is begrepen. Daartoe is gewezen op de
      gehele situatie omtrent de verstoorde arbeidsverhouding
      en de voor gedaagde onverwachte - en gelet op zijn carrière
      nadelige - beëindiging van het dienstverband.
    
    
    
      Onder verwijzing naar het hiervoor overwogene is de Raad
      van oordeel dat van zodanige bestemming niet blijkt uit
      de beschikking van de kantonrechter terwijl evenmin is
      gebleken dat zodanige vergoeding expliciet is gevorderd
      tijdens die procedure; daartoe kan met name worden verwezen
      naar eerdergenoemde brief van 19 februari 1993, waar
      vergoeding van immateriële schade niet in de opsomming
      van de diverse onderdelen van gedaagdes vordering wordt
      genoemd. Het zelfde geldt ten aanzien van de door gedaagde
      gestelde bestemming van de vergoeding voor de periode
      na beëindiging van de WW-uitkering.
      Waar gedaagdes toenmalige raadsman voorts in zijn brief
      van 19 februari 1993 expliciet te kennen heeft gegeven de
      eerdere claims terzake van zes maanden opzegtermijn en
      pensioenschade te laten vallen en uit de beschikking van
      de kantonrechter niet onmiskenbaar blijkt welk bedrag aan
      pensioenschade in het toegekende bedrag van f 150.000,-- zou
      zijn begrepen, ziet de Raad niet dat van de aan
      gedaagde toegekende vergoeding een bedrag terzake van
      tegemoetkoming in pensioenschade buiten aanmerking had
      moeten worden gelaten.
    
    
    
      Met betrekking tot de wijze van verrekening van het
      daarvoor in aanmerking komende bedrag van de aan gedaagde
      toegekende vergoeding, overweegt de Raad dat hij, nu uit
      meergegenoemde beschikking van de kantonrechter en de
      daaraan ten grondslag liggende stukken niet onmiskenbaar
      blijkt aan welke periode bedoeld bedrag zou moeten worden
      toegerekend, geen grond ziet voor het oordeel dat appellants
      besluit om deze verrekening gelijkelijk over de
      resterende looptijd van het wachtgeld te doen plaatsvinden,
      geen stand kan houden.
    
    
    
      Namens gedaagde is voorts gesteld (en door de rechtbank
      in de aangevallen uitspraak onderschreven) dat appellant
      - gelet op de overgelegde interne instructie inzake
      toepassing van artikel 8 Rwb, waarin sprake is van betalingen
      die 'kunnen' worden verrekend - in het kader van
      die bevoegdheid had moeten bezien of in redelijkheid kon
      worden overgegaan tot verrekening.
    
    
    
      De Raad onderschrijft de interpretatie van gedaagde en
      van de rechtbank van die interne instructie niet. Hij
      volstaat daarbij met te wijzen op de dwingendrechtelijke
      bepaling van artikel 8, lid 1, Rwb en op de toelichting
      in het verweerschrift van appellant, inhoudende dat met
      de - in de interne instructie gebruikte - passage
      "Betalingen m.b.t. categorie 1 kunnen niet worden verrekend"
      en "Betalingen m.b.t. categorie 2 kunnen niet
      worden verrekend" slechts is bedoeld een tegenstelling
      aan te geven.
    
    
    
      Met betrekking tot artikel 8, lid 6, Rwb, ingevolge welk
      artikellid appellant bevoegd is om in bijzondere gevallen
      ten gunste van betrokkene af te wijken van het daarvoor
      bepaalde, overweegt de Raad dat hem, nu van de zijde van
      gedaagde niet nader is aangegeven op welke gronden zijn
      geval zou kunnen en moeten worden beschouwd als een
      bijzonder geval, niet is gebleken van een bijzonder geval
      als hier bedoeld. Naar zijn oordeel kan reeds om die
      reden niet worden gezegd dat appellants besluit van
      13 november 1995 in het onderhavige geval geen toepassing
      te geven aan de hem in voornoemd lid 6 gegeven bevoegdheid
      een besluit is waartoe appellant in redelijkheid
      niet heeft kunnen komen. De Raad merkt in dit verband nog
      op dat hij - anders dan de rechtbank en gedaagde - niet
      vermag in te zien dat appellant gehouden zou zijn ambtshalve
      de toepasselijkheid van artikel 8, lid 6, Rwb te
      overwegen in die gevallen waarin, zoals in het onderhavige,
      daarom niet is verzocht en daarvoor in de beschikbare
      gegevens evenmin aanknopingspunten zijn te vinden.
    
    
    
      De Raad overweegt tenslotte dat - gelet op al het vorenoverwogene
      - het beroep van gedaagde, voor zover gericht
      tegen appellants nadere besluit van 13 november 1995,
      ongegrond moet worden verklaard.
    
    
    
      In het voorgaande ziet de Raad voldoende aanleiding om
      met toepassing van artikel 8:75 Awb appellant te veroordelen
      tot vergoeding van de helft van de aan de zijde van
      gedaagde in hoger beroep gemaakte kosten wegens aan
      gedaagde verleende rechtsbijstand, in totaal f 710,--.
    
    
    III. BESLISSING
    
    De Centrale Raad van Beroep,
    
    Recht doende:
    
    
      Bevestigt de aangevallen uitspraak met verbetering van de
      gronden;
      Verklaart het beroep van gedaagde voor zover geacht te
      zijn gericht tegen het besluit van 13 november 1995
      ongegrond;
      Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde tot
      een bedrag groot f 710,--, te betalen door de Staat der
      Nederlanden;
      Bepaalt dat van appellant een griffierecht van f 600,--
      wordt geheven.
    
    
    
      Aldus gegeven door mr Ch. de Vrey als voorzitter en
      mr W.D.M. van Diepenbeek en mr H. Bolt als leden, in
      tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier, en
      uitgesproken in het openbaar op 11 april 1996.
    
    
    
    (get.) Ch. de Vrey.
    
    
    (get.) P.H. Schippers.
    
    
    
      TM
      154