ECLI:NL:CRVB:1999:ZB8270, Centrale Raad van Beroep, 29-04-1999, 97/9823 AW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 1999-04-29 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Ambtenarenrecht

Samenvatting: Ernstige schending van hoorplicht ex art. 4:8 Awb is in casu grond voor vernietiging ontslagbesluit. De rechtsgevolgen worden in stand gelaten omdat voor het ontslag uit tijdelijke dienst voor het verrichten van werk met kennelijk tijdelijk karakter een redelijke grond aanwezig is. Geen schadevergoeding.

97/9823 AW
  
  
  U I T S P R A A K
  
  
  in het geding tussen:
  
  drs A te B, appellante,
  
  en
  
  de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, gedaagde.
  
  
  I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
  
  
    Namens appellante is op bij aanvullend beroepschrift (met
    bijlagen) aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen de
    door de President van Arrondissementsrechtbank te Amsterdam op
    1 september 1997 onder de nummers AWB 97/6453 en AWB 97/6454
    tussen partijen gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt
    verwezen.
  
  
  Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
  
  
    Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 25 maart
    1999, waar appellante in persoon is verschenen, bijgestaan door
    mr P.S. Jonker, advocaat te Amsterdam. Gedaagde heeft zich doen
    vertegenwoordigen door P. Reyman en drs E. van Schie, beiden
    werkzaam bij het Ministerie van Sociale Zaken en
    Werkgelegenheid.
  
  
  
  II. MOTIVERING
  
  
    De Raad verwijst voor een meer uitvoerige weergave van de
    relevante feiten en omstandigheden naar de aangevallen
    uitspraak. De Raad volstaat met de navolgende samenvatting.
  
  
  
    Appellante is met ingang van 17 februari 1997 tot uiterlijk 1
    januari 1998 in tijdelijke dienst van gedaagde aangesteld met
    toepassing van artikel 6, tweede lid, aanhef en onder e, van
    het Algemeen Rijksambtenarenreglement (ARAR): het verrichten
    van werkzaamheden met een kennelijk tijdelijk karakter. De
    werkzaamheden bestonden in hoofdzaak uit het schrijven van een
    notitie over het zogenaamde doelgroepenbeleid.
    Op 13 maart en 1 april 1997 heeft het betrokken afdelingshoofd
    drs C (hierna: C) met appellante gesproken. Van die gesprekken
    is geen verslag opgemaakt en partijen verschillen van mening
    over de inhoud daarvan en over al dan niet gemaakte afspraken.
    Partijen zijn het er wel over eens dat appellante in het
    gesprek van 1 april 1997 heeft toegezegd om in een
    vervolggesprek op 15 april 1997 een alsdan gereed zijnd plan
    van aanpak met tijdsplanning te bespreken. Op 14 april 1997
    heeft appellante per mailbericht aan C laten weten dat zij op
    enkele punten was vastgelopen en heeft zij de suggestie gedaan
    een begeleidingsgroep in te stellen. Op 15 april 1997 heeft C
    appellante aangezegd dat ze met onmiddellijke ingang uit haar
    functie wordt ontheven en dat haar met inachtneming van een
    opzegtermijn van één maand, per 1 juni ontslag zal worden
    verleend. Op 17 april 1997 is het ontslagbesluit aan haar
    toegezonden. Dit besluit is, na gemaakt bezwaar, bij het thans
    in geding zijnde besluit op bezwaar van 16 juni 1997
    gehandhaafd.
  
  
  
    De president van de rechtbank heeft het beroep van appellante
    ongegrond verklaard. Hij heeft weliswaar kritische opmerkingen
    gemaakt onder meer over het nalaten van schriftelijke
    verslaglegging van de gevoerde gesprekken, maar heeft niettemin
    geoordeeld dat gedaagde zich op het standpunt heeft kunnen
    stellen dat appellante niet aan in redelijkheid te stellen
    eisen en/of verwachtingen heeft voldaan. Dat appellante
    onvoldoende zou zijn begeleid en dat er geen behoorlijke
    taakomschrijving zou zijn geweest heeft de rechtbankpresident
    niet steekhoudend geacht.
  
  
  
    Appellante heeft in hoger beroep in hoofdzaak aangevoerd dat er
    bij de ontslagverlening zodanig grove procedurefouten zijn
    gemaakt - met name schending van het beginsel van hoor en
    wederhoor - dat deze in een bezwarenprocedure niet meer
    hersteld konden worden. Volgens appellante berust het ontslag
    voorts op een onvoldoende feitelijke grondslag en zijn haar
    belangen volledig miskend. Zij heeft vernietiging van het
    ontslagbesluit gevorderd alsmede vergoeding van de als gevolg
    van het onrechtmatige ontslag geleden schade.
  
  
  De Raad overweegt het volgende.
  
  
    Appellante was aangesteld in tijdelijke dienst in verband met
    het verichten van werk met een kennelijk tijdelijk karakter.
    Artikel 95, tweede lid, van het ARAR bepaalt dat in een
    dergelijk geval ontslagverlening mogelijk is, mits een
    opzegtermijn in acht wordt genomen. Naar vaste jurisprudentie
    kan een ontslag op grond van dat artikel worden verleend op
    elke redelijke grond.
  
  
  
    De Raad onderschrijft het standpunt van appellante dat bij de
    ontslagverlening de in artikel 4:8 van de Algemene wet
    bestuursrecht (Awb) geregelde hoorplicht op zodanig ernstige
    wijze is geschonden, dat dat onvoldoende hersteld kon worden in
    de bezwarenprocedure. Voor de Raad staat vast dat appellante op
    15 april 1997 volstrekt onvoorbereid met het voorgenomen
    ontslag is geconfronteerd en dat zij daarom geen reële kans
    heeft gehad om haar zienswijze te laten meewegen in het
    besluitvormingsproces.
    Van een situatie als bedoeld in artikel 4:11 van de Awb was
    naar het oordeel van de Raad geen sprake. Weliswaar kan
    gedaagde er belang bij hebben om een ambtenaar die naar zijn
    mening disfunctioneert op zo kort mogelijke termijn te
    ontslaan, echter gelet op het tempo van de besluitvorming had,
    ook wanneer het beginsel van hoor en wederhoor wel in acht zou
    zijn genomen, eveneens ontslagverlening per 1 juni 1997 kunnen
    plaatsvinden.
    De Raad acht daarom gronden aanwezig om de aangevallen
    uitspraak en het bestreden besluit te vernietigen.
  
  
  
    De Raad acht echter tevens termen aanwezig om met toepassing
    van artikel 8:72, derde lid, van de Awb de rechtsgevolgen van
    het vernietigde besluit in stand te laten. Zoals hiervoor is
    vermeld kan ontslag van een ambtenaar die is aangesteld voor
    werkzaamheden van kennelijk tijdelijk karakter, plaatsvinden op
    elke redelijke grond. Met erkenning van het feit dat in de
    gedingstukken nogal eenzijdig de zienswijze van het management
    is neergelegd, is de Raad toch van oordeel dat voldoende
    vaststaat dat appellante in kwalitatief en kwantitatief opzicht
    niet voldeed aan de verwachtingen die gedaagde redelijkerwijze
    kon hebben van een functionaris op haar niveau. De Raad acht
    bij zijn oordeel van betekenis dat appellante in eerdergenoemd
    mailbericht ook zelf te kennen heeft gegeven dat ze op enkele
    punten was vastgelopen en dat ze behoefte had aan een
    begeleidingsgroep. De Raad ziet daarin een bevestiging van de
    opvatting van gedaagde over het functioneren van appellante. De
    Raad leidt daaruit tevens af dat, ook bij toepassing van hoor
    en wederhoor, appellante een enkele dagen later gegeven ontslag
    per 1 juni 1997 niet had kunnen tegenhouden.
  
  
  
    Wat betreft de gevorderde schadevergoeding is de Raad in
    aansluiting bij het voorgaande van oordeel dat van voor
    vergoeding in aanmerking komende materiële schade niet is
    gebleken. Voor vergoeding van immateriële schade acht de Raad
    evenmin termen aanwezig, aangezien niet aannemelijk is
    (gemaakt) dat appellante zodanig onder het vernietigde besluit
    van gedaagde heeft geleden, dat sprake is van geestelijk leed
    dat kan worden beschouwd als een aantasting in haar persoon in
    de zin van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Het
    verzoek om vergoeding van materiële en immateriële schade moet
    dan ook worden afgewezen.
  
  
  
    Wel acht de Raad termen aanwezig om gedaagde te veroordelen in
    de proceskosten van appellante in eerste aanleg en in hoger
    beroep ten bedrage van f. 2.840,-- voor kosten van
    rechtskundige bijstand. Tevens dient aan appellante het door
    haar in eerste aanleg en in hoger beroep betaalde griffierecht
    ten bedrage van f. 525,-- te worden vergoed.
  
  
  Beslist wordt als hierna vermeld.
  
  
  III. BESLISSING
  
  De Centrale Raad van Beroep,
  
  Recht doende:
  
  
    Vernietigt de aangevallen uitspraak;
    Verklaart het inleidend beroep van appellante tegen het
    bestreden besluit alsnog gegrond en vernietigt dat besluit;
    Bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in
    stand blijven;
    Wijst het verzoek om schadevergoeding af;
    Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante in
    eerste aanleg en in hoger beroep ten bedrage van in totaal
    f. 2.840,--, te betalen door de Staat der Nederlanden;
    Bepaalt dat de Staat der Nederlanden aan appellante het door
    haar in eerste aanleg en in hoger beroep betaalde griffierecht
    vergoedt.
  
  
  
    Aldus gegeven door mr H.A.A.G. Vermeulen als voorzitter en mr
    H. Bekker en mr G.P.A.M. Garvelink-Jonkers als leden, in
    tegenwoordigheid van D. Boers als griffier en uitgesproken in
    het openbaar op 29 april 1999.
  
  
  (get.) H.A.A.G. Vermeulen.
  
  (get.) D. Boers.
  
  
    HD
    20.04
    Q