ECLI:NL:RBROT:2026:2008, Rechtbank Rotterdam, 19-02-2026, ROT 26/89
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 2026-02-19 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht

Samenvatting: Svo, vovo, Wmo, traplift, inadequaat verhuisd.
        Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van verzoekster om verstrekking van een traplift. Het college heeft de aanvraag afgewezen, omdat verzoekster volgens het college inadequaat is verhuisd. Verzoekster is het hier niet mee eens en verzoekt daarom om een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter volgt in deze uitspraak het standpunt van het college en wijst het verzoek daarom af.

RECHTBANK ROTTERDAM
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: ROT 26/89
    
    
      uitspraak van de voorzieningenrechter van 19 februari 2026 in de zaak tussen
    
      [naam verzoekster] , uit [plaats] , verzoekster
    
    
      en
    
    
    het college van burgemeester en wethouders van Voorne aan Zee 
    (gemachtigde: mr. A.M. Voogd).
    
    
    Samenvatting
    
    
      Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van verzoekster om verstrekking van een traplift. Het college heeft de aanvraag afgewezen, omdat verzoekster volgens het college inadequaat is verhuisd. Verzoekster is het hier niet mee eens en verzoekt daarom om een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter volgt in deze uitspraak het standpunt van het college en wijst het verzoek daarom af. 
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      1. Verzoekster heeft op 25 september 2025 een aanvraag ingediend voor een maatwerkvoorziening (traplift) op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). Het college heeft deze aanvraag met het besluit van 7 november 2025 afgewezen. Verzoekster heeft hiertegen bezwaar gemaakt en de voorzieningenrechter gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen.
    
    
    
      1.1.
      De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 9 februari 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft deelgenomen: de gemachtigde van het college. Verzoekster is niet verschenen.
      
    
  
  
    Beoordeling door de voorzieningenrechter
    
    
      
        Wat is er gebeurd?
      
    
    2. Verzoekster heeft een aangeboren afwijking aan haar voeten en heupen. Hierdoor ervaart zij beperkingen bij onder meer het lopen van langere afstanden (meer dan 500 meter) en bij het traplopen. Verzoekster heeft haar hele leven samengewoond met haar moeder in (een gelijkvloerse woning in) Rotterdam. Drie jaar geleden hebben verzoekster en haar moeder te horen gekregen dat deze woning zal worden gesloopt. Haar moeder heeft een seniorenwoning toegewezen gekregen, die zij op het moment van de onderhavige aanvraag nog niet had geaccepteerd. Verzoekster mag niet meeverhuizen naar de seniorenwoning. Ze wil het liefst zo lang mogelijk samen met haar moeder in de woning in Rotterdam blijven wonen. Ook alle familieleden en vrienden van verzoekster wonen in Rotterdam.
    
    3. Uiteindelijk heeft verzoekster gereageerd op een huurwoning in Hellevoetsluis, op het adres [adres] in Hellevoetsluis. Op of rond 12 augustus 2025 heeft zij de huurovereenkomst voor deze woning getekend. 
    
    
      
        Waar gaat deze zaak om?
      
    
    4. Het college heeft verzoeksters aanvraag voor een traplift afgewezen, omdat verzoekster niet is verhuisd naar de voor haar beperkingen meest geschikte beschikbare woning. Verzoekster is dus inadequaat verhuisd. 
    
    5. Verzoekster is het hier niet mee eens en wil met haar verzoek bereiken dat haar een traplift wordt toegekend, totdat op het bezwaar is beslist. Door haar lichamelijke beperkingen heeft zij veel moeite met traplopen. Het risico om te vallen is volgens haar reëel. Zonder traplift kan zij de bovenverdieping van de woning – en daarmee haar slaapkamer en badkamer – niet veilig zelfstandig bereiken. Verzoekster wordt hierdoor beperkt in haar zelfredzaamheid. Verzoekster betwist daarbij dat ze bewust voor de ‘ongeschikte’ woning in Hellevoetsluis heeft gekozen. Verder stelt verzoekster dat het college onzorgvuldig heeft gehandeld door niet eerst nader onderzoek te doen of medisch advies in te winnen, alvorens de aanvraag af te wijzen. Verzoekster benadrukt hierbij dat gemeenten op grond van de Wmo 2015 verplicht zijn om beperkingen in de zelfredzaamheid van hun inwoners te compenseren, zodat deze zo lang en veilig mogelijk zelfstandig in hun woning kunnen blijven wonen. Het college heeft in haar geval niet aan deze wettelijke compensatieplicht voldaan. Ook is haar ten onrechte geen alternatieve woonruimte aangeboden. 
    
    
      
        Is er spoedeisend belang?
      
    
    6. Een procedure bij de voorzieningenrechter is een spoedprocedure. Een voorlopige voorziening wordt alleen getroffen als er een spoedeisend belang is, waardoor iemand niet kan wachten op een beslissing op zijn bezwaar- of beroepschrift.
    
    
      6.1.
      Verzoekster voert aan dat zij zonder traplift niet veilig en zelfstandig gebruik kan maken van de gehele woning. De slaapkamer en de badkamer zijn voor haar nu niet op een veilige manier te bereiken. De voorzieningenrechter zal het spoedeisend belang daarom aannemen en de zaak inhoudelijk beoordelen. 
      
      
        
          De voorzieningenrechter wijst het verzoek af
        
      
      7. Hierna legt de voorzieningenrechter uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet. 
      
      
        
          Juridisch kader
        
      
      8. Op grond van artikel 11, derde lid, aanhef en onder e, van de Verordening Maatschappelijke Ondersteuning gemeente Voorne aan Zee 2025 (de Verordening) wordt geen maatwerkvoorziening verstrekt als de voorziening niet noodzakelijk was geweest wanneer de cliënt rekening had gehouden met bestaande en bekende beperkingen en de te verwachten ontwikkelingen daarvan.
      
      
        Op grond van artikel 11.2, eerste lid, aanhef en onder e, van de Verordening wordt geen woonvoorziening verstrekt als de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn beperkingen meest geschikte beschikbare woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is gegeven door het college. 
      
      
      
        
          Wat betekent dit voor verzoekster?
        
      
      9. Van iemand die een beroep doet op de Wmo 2015 voor een woonvoorziening mag dus worden verwacht dat hij of zij bij een verhuizing rekening houdt met eventuele lichamelijke beperkingen. Doet hij dat niet dan kan het college de woonvoorziening om die reden afwijzen. Dus wanneer bij de verhuizing al voorzienbaar is dat het normale gebruik van de woning door iemands beperking niet mogelijk is, zal diegene in beginsel op zoek moeten gaan naar een andere, voor zijn beperkingen meer geschikte woning. Het is niet de bedoeling dat men een ongeschikte woning kiest en vervolgens de rekening voor aanpassingen bij de gemeente indient. 
      
      10. Wel is het zo dat het college de woonvoorziening pas mag weigeren op de grond dat iemand niet is verhuisd naar de voor zijn beperkingen meest geschikte woning, als de gemeente voldoende zicht heeft op de aangepaste of eenvoudig aan te passen woningvoorraad. Ook moet de gemeente inwoners goed informeren over de gang van zaken bij dit soort verhuizingen. Alleen dan kan worden gemotiveerd dat sprake is van een verhuizing naar de voor de situatie van de betrokkene meest geschikte woning. 
      
      11. Dit wordt anders als iemand verhuist vanuit een andere gemeente en zich niet vooraf tot het college heeft gewend om de mogelijkheden of alternatieven te bespreken of om toestemming te vragen. In dat geval is het aan degene die verhuist om met controleerbare gegevens aannemelijk te maken dat er geen geschikte(re) woning beschikbaar was.
      
      12. Verzoekster heeft er om haar moverende redenen voor gekozen om vanuit een gelijkvloerse woning in Rotterdam naar een woning met inpandige trap in Hellevoetsluis te verhuizen. Daarbij had zij kunnen weten dat de woning in Hellevoetsluis vanwege haar lichamelijke beperkingen voor haar niet geschikt was en dat zij beter voor een gelijkvloerse woning had kunnen kiezen, zonder inpandige trap. Verzoekster heeft niet onderbouwd waarom zij desondanks voor een woning met een inpandige trap heeft gekozen. Daarmee komt het in beginsel voor haar eigen rekening en risico dat zij de woning niet adequaat kan bewonen. Mogelijk heeft verzoekster voor deze woning gekozen omdat er geen geschikte(re) woningen voor haar in Hellevoetsluis beschikbaar waren. In dat geval had het op haar weg gelegen hierover vooraf contact op te nemen met de gemeente om te informeren naar de mogelijkheden, zoals de beschikbaarheid van een meer geschikte woning of de verstrekking van een traplift. Verzoekster wist al drie jaar dat zij moest verhuizen, zodat de verhuizing niet onvoorzienbaar was. Daarmee heeft zij voldoende tijd gehad om voorafgaande aan de voorgenomen verhuizing – en voorafgaande aan het tekenen van een huurcontract – bij de gemeente te informeren naar beschikbare geschikte woningen, of de gemeente al op voorhand om toestemming voor een woonvoorziening te vragen. Nu zij dit niet heeft gedaan past het niet dat zij de rekening voor het aanpassen van de woning met de plaatsing van een traplift bij het college neerlegt. 
      
      13. Uit het voorgaande volgt dat het bezwaar geen redelijke kans van slagen heeft. De voorzieningenrechter ziet daarom geen aanleiding voor het treffen van een voorlopige voorziening.
      
      14. Ter voorlichting van verzoekster merkt de voorzieningenrechter nog op dat de gemachtigde van het college op de zitting heeft aangegeven dat verzoekster contact kan opnemen met woningcorporatie Maasdelta en in samenspraak met de woningcorporatie op zoek kan gaan naar een geschiktere woning. Ook woningruil behoort wellicht tot de mogelijkheden. Zij kan er ook voor kiezen de traplift uit de eigen middelen te betalen.
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      15. De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. Dat betekent dat verzoekster niet in aanmerking komt voor een woonvoorziening in de vorm van een traplift. Voor vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. A.M.J. Adriaansen, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van M.G. den Ambtman, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 19 februari 2026.
    
    
    
    
    
    
    
    
      
        
        
        
          
            
              Griffier
            
            
              Voorzieningenrechter
            
          
        
      
    
    
    
    
      Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
    
    
    
  
  Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraken van de Centrale Raad van Beroep van 13 april 2011, ECLI:NL:CRVB:2011:BQ2868, en 22 oktober 2014, ECLI:NL:CRVB:2014:3490.