ECLI:NL:CRVB:2025:1213, Centrale Raad van Beroep, 05-08-2025, 24/1335 PW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2025-08-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Proceskostenveroordeling. Door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Redelijkerwijs gemaakte kosten. Hoger beroep bestuursorgaan. Het college heeft in hoger beroep herhaald dat hij niet gehouden was om de door Dichtbij B.V. in bezwaar gemaakte kosten te vergoeden. Er is volgens het college geen sprake is van door een derde verleende rechtsbijstand, omdat Lodge Advocaten en Dichtbij B.V. met elkaar zijn verweven zijn en daarnaast zijn de kosten niet redelijkerwijs gemaakt. Met de enkele herhaling van zijn standpunt heeft het college in hoger beroep geen reden gegeven waarom die uitleg volgens hem onjuist of onvolledig is. De Raad is het eens met het oordeel van de rechtbank en met de overwegingen waarop dat oordeel is gebaseerd. Hij voegt daaraan nog toe dat het college ook in hoger beroep niet heeft kunnen uitleggen waarom het gegeven dat mr. Van der Ent en mr. Beljaarts beiden aan Lodge Advocaten zijn verbonden, en dat mr. Van der Ent ook bestuurder is van zowel Timons Holding B.V. als Dichtbij B.V., maakt dat moet worden afgeweken van het uitgangspunt dat een procederende partij en een (rechts)persoon die rechtsbijstand verleent niet met elkaar zijn te vereenzelvigen. De door het college in hoger beroep overgelegde kredietovereenkomst van een andere cliënt van Dichtbij B.V. en Lodge Advocaten leidt niet tot een ander oordeel.

24/1335 PW
    
    
    
      Centrale Raad van Beroep
      Meervoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 18 april 2024, 23/3056 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      het college van burgemeester en wethouders van Breda (college)
    
    
    
      
        [bewindvoerder] B.V., bewindvoerder over de goederen van [belanghebbende] te [vestigingsplaats] (belanghebbende)
    
    
    
      Datum uitspraak: 5 augustus 2025 
    
    
    
    SAMENVATTING
    
    
      In deze zaak heeft de rechtbank geoordeeld dat het college ten onrechte heeft geweigerd de door [bewindvoerder] B.V. in bezwaar gemaakte kosten te vergoeden. Ook heeft de rechtbank bepaald dat het college een vergoeding van deze kosten verstrekt aan [bewindvoerder] B.V. Het college heeft in hoger beroep aangevoerd daar niet toe gehouden te zijn, omdat geen sprake is van door een derde verleende rechtsbijstand en de kosten niet redelijkerwijs zijn gemaakt. De Raad volgt de rechtbank. Het hoger beroep slaagt daarom niet.
    
    
    
  
  
    PROCESVERLOOP
    
    
      Het college heeft hoger beroep ingesteld. Namens [bewindvoerder] B.V. heeft mr. C. van der Ent, advocaat, een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De Raad heeft de zaak, gevoegd met zaken 24/1454 PW, 24/1455 PW en 25/307 PW, behandeld op een zitting van 24 juni 2025. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door S.M. van Steen. [bewindvoerder] B.V. heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. C.L.J. Beljaarts, kantoorgenoot van mr. Van der Ent. In de zaken 24/1454 PW en 24/1455 PW en in zaak 25/307 PW wordt afzonderlijk uitspraak gedaan.
    
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.
    
    
    
      1.1.
      
        [bewindvoerder] B.V. heeft op 13 oktober 2022 bij het college voor belanghebbende bijzondere bijstand aangevraagd voor de kosten van het gebruik van een bankrekening (bankkosten) over de periode van 1 oktober 2022 tot en met 30 september 2023 tot een bedrag van € 10,-.
      
    
    
      1.2.
      Met een besluit van 19 oktober 2022 heeft het college de aanvraag afgewezen. Namens [bewindvoerder] B.V. heeft mr. Van der Ent tegen dit besluit bezwaar gemaakt.
      
    
    
      1.3.
      Met een besluit van 11 mei 2023 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar tegen het besluit van 19 oktober 2022 gegrond verklaard en aan belanghebbende bijzondere bijstand toegekend voor bankkosten van € 10,- voor het aanhouden van een bankrekening. Het college heeft het verzoek van [bewindvoerder] B.V. om vergoeding van de in bezwaar gemaakte kosten van rechtsbijstand afgewezen. Die afwijzing berust op het standpunt dat geen sprake is van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. [naam 1] is namelijk enig aandeelhouder en bestuurder van [naam B.V.] , handelend onder de naam [naam kantoor] , en [naam B.V.] is enig aandeelhouder en bestuurder van [bewindvoerder] B.V. [naam 1] kan daarom niet als derde worden aangemerkt. Daarnaast is geen sprake van kosten die redelijkerwijs zijn gemaakt. Het optreden in een geding behoort tot de wettelijke taken van een bewindvoerder. Door het inschakelen van een rechtsbijstandverlener zijn er onnodig juridische kosten gemaakt. Daarbij is van belang dat een van de bewindvoerders van [bewindvoerder] B.V. ook werkzaam is bij [naam kantoor] . De functie van een beschermingsbewindvoerder is onverenigbaar met een optreden als beroepsmatig rechtsbijstandverlener ten behoeve van de onderbewindgestelde.
      
      
        
          Uitspraak van de rechtbank
        
      
      
      
        2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd voor zover het college het verzoek om vergoeding van de in bezwaar gemaakte kosten van rechtsbijstand heeft afgewezen en bepaald dat het college aan [bewindvoerder] B.V. een vergoeding voor die kosten verstrekt tot een bedrag van € 624,- voor de kosten in bezwaar. De rechtbank heeft daartoe, voor zover hier van belang, als volgt overwogen.
      
      
      
        
          “Is er sprake van door een derde verleende rechtsbijstand?
        
      
      
      
        [...]
      
      
    
    
      6.2.
      De rechtbank stelt voorop dat een procederende partij en een andere (rechts)persoon die rechtsbijstand verleent in beginsel niet met elkaar worden vereenzelvigd. Dat is anders als zich bijzondere omstandigheden voordoen die nopen tot afwijking van dit uitgangspunt. De rechtbank zal beoordelen of in deze zaak sprake is van zulke bijzondere omstandigheden.
      
    
    
      6.3.
      Tussen [ [naam kantoor] ] en [ [bewindvoerder] B.V.] bestaat (en bestond ten tijde van bezwaar) een zekere verwevenheid vanwege het (indirect) eigenaarschap van [naam 1] van beide vennootschappen. Zij was en is via [naam B.V.] ook indirect bestuurder van beide vennootschappen. Dit betekent dat zij in beide vennootschappen de (uiteindelijke) zeggenschap heeft over het te voeren beleid. Daarnaast was [X] werknemer van beide vennootschappen. Volgens een uittreksel uit het register van de Kamer van Koophandel is zij gevolmachtigde van [bewindvoerder] B.V., maar zij treedt ook op als gemachtigde vanuit het (advocaten)kantoor van [naam 1] .
      
    
    
      6.4.
      
        Van enige mate van verwevenheid tussen beide vennootschappen is dan ook sprake. De rechtbank is echter van oordeel dat geen sprake is van zodanig bijzondere
        omstandigheden dat vereenzelviging moet worden aangenomen. Het gaat hier om twee verschillende vennootschappen. Dat het (indirect) aandeelhouderschap en bestuurderschap van die vennootschappen berust bij dezelfde persoon en dat een andere persoon voor beide vennootschappen werkt, is onvoldoende om vereenzelviging aan te nemen. Op grond van vaste jurisprudentie geldt dat de situatie van twee dochterondernemingen met hetzelfde moederbedrijf geen bijzondere omstandigheid oplevert. Ook de omstandigheid dat de natuurlijke persoon die als gemachtigde optreedt de enige (indirect) bestuurder is van de rechtspersoon waaraan rechtsbijstand wordt verleend, is onvoldoende om vereenzelviging aan te nemen. Dat [X] voor beide vennootschappen werkzaamheden verricht of heeft verricht, maakt verder op zichzelf, maar ook in samenhang met het voorgaande, niet dat de vennootschappen moeten worden vereenzelvigd. [X] heeft in deze zaak niet als bewindvoerder en gelijktijdig als rechtsbijstandsverlener opgetreden. Er zijn geen aanwijzingen dat de verwevenheid tussen beide rechtspersonen verdergaat.
      
      
      
        [...]
      
      
      
        
          Heeft eiseres redelijkerwijs kosten voor rechtsbijstand moeten maken?
        
      
      
      
        [...]
      
      
    
    
      7.2.
      De vraag is of het redelijk is om voor onderhavige procedure beroepsmatige rechtsbijstand in te schakelen. In de woorden ‘redelijkerwijs heeft moeten maken’ als bedoeld in de artikelen 7:15 en 8:75 van de Awb wordt tot uitdrukking gebracht dat niet slechts de kosten zelf redelijk dienen te zijn om voor vergoeding in aanmerking te komen, maar ook dat het inroepen van rechtsbijstand redelijk moet zijn geweest (de ‘dubbele redelijkheidstoets’).
      
      
        Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) is uitgangspunt dat kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand worden aangemerkt als redelijkerwijs te zijn gemaakt. Die kosten komen dus in beginsel voor vergoeding in aanmerking. Anders dan het college meent, biedt de specifieke kennis, de ervaring of de taak van de bewindvoerder op zichzelf geen grond om van dit uitgangspunt af te wijken. Dat betekent dat dit uitgangspunt in beginsel ook geldt als een professionele bewindvoerder die derde heeft ingeschakeld.
      
      
    
    
      7.3.
      De rechtbank stelt vast dat wordt geprocedeerd over een gering bedrag. Zij ziet daarin echter geen aanleiding om af te wijken van het voornoemde uitgangspunt. Het is aan een partij zelf om te beoordelen of zij bezwaar wil maken of beroep wil instellen en of zij daarbij gebruik wil maken van beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Daarbij mogen overwegingen zoals de capaciteit bij de procederende partij om zelf te procederen en de benodigde juridische kennis een rol spelen. Dat [bewindvoerder] B.V. mogelijk ook zelf de benodigde juridische kennis in huis heeft, is daarom niet van belang. De rechtbank komt tot het oordeel dat het om redelijkerwijs gemaakte kosten gaat. Het inschakelen van externe rechtsbijstand is niet onnodig geweest.”
      
      
        
          Het standpunt van het college
        
      
      
      
        3. Het college is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Het college heeft aangevoerd dat hij om de volgende redenen niet gehouden was om de door [bewindvoerder] B.V. in bezwaar gemaakte kosten van bezwaar te vergoeden. Er is geen sprake van door een derde verleende rechtsbijstand, omdat [naam kantoor] en [bewindvoerder] B.V. zodanig met elkaar zijn verweven dat niet meer kan worden gesproken van twee verschillende entiteiten. Daarnaast zijn de kosten niet redelijkerwijs gemaakt, omdat het optreden in een geding behoort tot de wettelijke taken van [bewindvoerder] B.V. als bewindvoerder. Bovendien was er bij [bewindvoerder] B.V. voldoende juridische kennis aanwezig. Het inschakelen van externe rechtsbijstand was daarom in dit geval onnodig.
      
      
    
  
  
    Het oordeel van de Raad
    
    
      4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit heeft vernietigd voor zover het college geen bezwaarkostenvergoeding heeft toegekend en terecht heeft bepaald dat het college de kosten van bezwaar vergoedt aan [bewindvoerder] B.V. Hij doet dat aan de hand van de argumenten die het college heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.
    
    
    
      4.1.
      Wat het college aanvoert is een herhaling van het standpunt dat het college in het bestreden besluit en in het verweerschrift in beroep heeft ingenomen. De rechtbank is in de aangevallen uitspraak op dit standpunt ingegaan en heeft, onder verwijzing naar rechtspraak van de Hoge Raad, de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en de Raad, zoals vermeld in voetnoten 1, 2 en 4, uitvoerig uitgelegd waarom dat standpunt niet wordt gevolgd en waarom het bestreden besluit in zoverre geen stand houdt. Met de enkele herhaling van zijn standpunt in het bestreden besluit en in verweer heeft het college in hoger beroep geen reden gegeven waarom die uitleg volgens hem onjuist of onvolledig is. De Raad is het eens met het oordeel van de rechtbank en met de overwegingen waarop dat oordeel is gebaseerd en neemt deze overwegingen over. Hij voegt daaraan nog het volgende toe.
      
    
    
      4.2.
      Wat de rechtbank heeft overwogen in rechtsoverweging 6.2 van de aangevallen uitspraak is vaste rechtspraak van onder meer de Raad. Ook in hoger beroep heeft het college niet kunnen uitleggen waarom het gegeven dat [naam 1] en [naam 2] beiden aan [naam kantoor] zijn verbonden, en dat [naam 1] ook bestuurder is van zowel [naam B.V.] als [bewindvoerder] B.V., maakt dat moet worden afgeweken van het uitgangspunt dat een procederende partij en een (rechts)persoon die rechtsbijstand verleent niet met elkaar zijn te vereenzelvigen.
      
    
    
      4.3.
      De door het college in hoger beroep overgelegde kredietovereenkomst van een andere cliënt van [bewindvoerder] B.V. en [naam kantoor] , die door [naam 1] als bewindvoerder is ondertekend, leidt niet tot een ander oordeel. [bewindvoerder] B.V. is de bewindvoerder. [naam 1] is als bestuurder bevoegd om [bewindvoerder] B.V. te vertegenwoordigen en in die hoedanigheid heeft zij de kredietovereenkomst ondertekend. Zoals blijkt uit de rechtbank in haar rechtsoverweging 6.4 genoemde rechtspraak, is deze omstandigheid onvoldoende om vereenzelviging aan te nemen. Dit, nog daargelaten dat de kredietovereenkomst dateert van ruim na de indiening van het bezwaarschrift tegen het besluit van 19 oktober 2022.
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      4.4.
      Het hoger beroep van het college slaagt niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat het college aan [bewindvoerder] B.V. de kosten van bezwaar tot een bedrag van € 624,- moet vergoeden.
      
    
    
      5.1.
      Omdat het hoger beroep van het college niet slaagt zal het college de proceskosten van [bewindvoerder] B.V. in hoger beroep moeten vergoeden. Voor de kosten in hoger beroep gaat de Raad voor deze zaak en de gevoegd behandelde zaken uit van samenhangende zaken in de zin van artikel 3, tweede lid, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb). In al deze zaken gaat het om dezelfde [bewindvoerder] B.V., waaraan rechtsbijstand is verleend door een of meer personen van hetzelfde advocatenkantoor. De werkzaamheden die in elk van de drie zaken zijn verricht, zijn nagenoeg identiek. Daarnaast heeft de rechtbank in de zaken 24/1454 PW en 24/1455 PW één uitspraak gedaan. Dit betekent dat het in hoger beroep om drie zaken gaat, die met toepassing van artikel 3, eerste lid, van het Bpb gezien worden als één zaak.
      
    
    
      5.2.
      Omdat het hoger beroep uitsluitend gericht is tegen de kostenvergoeding in bezwaar merkt de Raad, in lijn met de uitspraak van 7 oktober 2016, de zaak aan als ‘licht’ en past daarom de wegingsfactor 0,5 toe. De kosten in hoger beroep worden voor deze drie zaken samen begroot op in totaal € 907,- (1 punt voor de indiening van het verweerschrift, 1 punt voor het bijwonen van de zitting, wegingsfactor 0,5, waarde per punt € 907,-). Daarvan komt in deze zaak een derde deel toe aan [bewindvoerder] B.V., dit is € 302,33.
      
    
    
      5.3.
      Ook zal van het college met toepassing van artikel 8:109, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht een griffierecht van € 559,- worden geheven.
      
      
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep
    
    
    
      
        bevestigt de aangevallen uitspraak;
      
      
        veroordeelt het college in de proceskosten van [bewindvoerder] B.V. tot een bedrag van € 302,33;
      
      
        bepaalt dat van het college een griffierecht van € 559,- wordt geheven.
      
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door W.F. Claessens, C. Karman en W.R. van der Velde, in tegenwoordigheid van M. Ramanand als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 5 augustus 2025.
    
    
    
    
    
      						(getekend) W.F. Claessens
    
    
    
    
    
      						(getekend) M. Ramanand
    
    
  
  
    Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels
    
    
      
        Algemene wet bestuursrecht
      
    
    
    
      Artikel 7:15
    
    1. Voor de behandeling van het bezwaar is geen recht verschuldigd.
    2. De kosten, die de belanghebbende in verband met de behandeling van het bezwaar
    
      redelijkerwijs heeft moeten maken, worden door het bestuursorgaan uitsluitend vergoed op
      verzoek van de belanghebbende voorzover het bestreden besluit wordt herroepen wegens
      aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.
    
    3. Het verzoek wordt gedaan voordat het bestuursorgaan op het bezwaar heeft beslist.
    Het bestuursorgaan beslist op het verzoek bij de beslissing op het bezwaar.
    4. Bij algemene maatregel van bestuur worden nadere regels gesteld over de kosten
    
      waarop de vergoeding uitsluitend betrekking kan hebben en over de wijze waarop het
      bedrag van de kosten wordt vastgesteld.
    
    5. Indien aan de belanghebbende in verband met het bezwaar een toevoeging is verleend op grond van de Wet op de rechtsbijstand, betaalt het bestuursorgaan de toe te kennen vergoeding aan de rechtsbijstandverlener. De rechtsbijstandverlener stelt de belanghebbende zoveel mogelijk schadeloos voor de door deze voldane eigen bijdrage. De rechtsbijstandverlener doet aan de Raad voor rechtsbijstand opgave van een kostenvergoeding door het bestuursorgaan.
    
    
      Artikel 8:75, eerste lid
    
    l. De bestuursrechter is bij uitsluiting bevoegd een partij te veroordelen in de kosten
    
      die een andere partij in verband met de behandeling van het beroep bij de bestuursrechter,
      en van het bezwaar of van het administratief beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. De
      artikelen 7:15, tweede tot en met vierde lid, en 7:28, tweede, vierde en vijfde lid, zijn van
      toepassing. Een natuurlijke persoon kan slechts in de kosten worden veroordeeld in geval
      van kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht. Bij algemene maatregel van bestuur
      worden nadere regels gesteld over de kosten waarop een veroordeling als bedoeld in de
      eerste volzin uitsluitend betrekking kan hebben en over de wijze waarop bij de uitspraak het
      bedrag van de kosten wordt vastgesteld.
    
    
    
      Artikel 8:109, tweede lid
    
    2. Indien het bestuursorgaan hoger beroep heeft ingesteld en de aangevallen uitspraak in stand blijft, wordt van het bestuursorgaan een griffierecht geheven dat gelijk is aan het in het eerste lid, onderdeel c, genoemde bedrag.
    
    
      
        Besluit proceskosten bestuursrecht
      
    
    
    
      Artikel 1
      Een veroordeling in de kosten als bedoeld in artikel 8:75 onderscheidenlijk een vergoeding
      van de kosten als bedoeld in artikel 7:15, tweede lid, of 7:28, tweede lid, van de Algemene
      wet bestuursrecht kan uitsluitend betrekking hebben op:
    
    a. kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand, (..)
    
    
      Artikel 2
    
    1. Het bedrag van de kosten wordt bij de uitspraak, onderscheidenlijk de beslissing op
    het bezwaar of het administratief beroep als volgt vastgesteld:
    a. ten aanzien van de kosten, bedoeld in artikel 1, onderdeel a: overeenkomstig het in de
    bijlage opgenomen tarief;
    b. (...):
    2. (...);
    3. In bijzondere omstandigheden kan van het eerste lid worden afgeweken.
    
    
      Artikel 3
    
    1. Samenhangende zaken worden voor de toepassing van artikel 2, eerste lid, onder a, beschouwd als één zaak.
    2. Samenhangende zaken zijn: door een of meer belanghebbenden gemaakte bezwaren of ingestelde beroepen, die door het bestuursorgaan of de bestuursrechter gelijktijdig of nagenoeg gelijktijdig zijn behandeld, waarin rechtsbijstand als bedoeld in artikel 1, onder a, is verleend door dezelfde persoon dan wel door een of meer personen die deel uitmaken van hetzelfde samenwerkingsverband en van wie de werkzaamheden in elk van de zaken nagenoeg identiek konden zijn.
    
  
  
     Vergelijk ABRvS, 24 juni 2015, ECLI:NL:RVS:2015:1975, r.o. 3.3.
  
  
     HR 5 juni 2020, ECLI:NL:HR:2020:1013, r.o. 3.5.2.
  
  
     De zogenoemde dubbele redelijkheidstoets; zie PG Awb II, pagina 487.
  
  
     CRvB, 30 mei 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:951 en CRvB, 30 mei 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:949.
  
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraak van 3 april 2013, ECLI:NL:CRVB:2013:BZ6244, en de uitspraken waarnaar de rechtbank heeft verwezen in de voetnoten 1 en 2.
  
  
     ECLI:NL:CRVB:2016:3693.