ECLI:NL:RBDHA:2026:4927, Rechtbank Den Haag, 09-03-2026, NL25.24322
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2026-03-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Afwijzing asielaanvraag – Sri Lanka – slachtoffer seksuele geweldpleging geloofwaardig – daaruit volgende problemen ongeloofwaardig – beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG
    
    
      Zittingsplaats Middelburg
    
    
    
      Bestuursrecht
    
    
    
      zaaknummer: NL25.24322
    
    
      uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
    
      [eiseres] , eiseres,
    
      V-nummer: [V-nummer] ,
      (gemachtigde: mr. E. Derksen),
    
    
    
      en
    
    
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
    (gemachtigde: mr. K. Kanters).
    
    
  
  
    Procesverloop
    
    
      Op 30 mei 2025 heeft eiseres beroep ingesteld tegen het niet-tijdig beslissen op haar asielaanvraag van 5 maart 2024.
    
    
    
      Bij besluit van 30 september 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder de asielaanvraag van eiseres afgewezen als ongegrond.
    
    
    
      Op grond van artikel 6:20, derde lid, van de Awb heeft het beroep mede betrekking op het bestreden besluit.
    
    
    
      Verweerder heeft op 30 januari 2026 een verweerschrift ingediend. Eiseres heeft, onder overlegging van stukken, daarop geregeerd op 3 februari 2026.
    
    
    
      De rechtbank heeft het beroep op 5 februari 2026 op zitting behandeld. Eiseres is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde. Als tolk is verschenen [tolk] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
    
    
    
  
  
    Overwegingen
    
    1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 1994 en de Sri Lankaanse nationaliteit te hebben. Zij heeft op 5 maart 2024 een asielaanvraag ingediend in Nederland. Zij heeft daaraan ten grondslag gelegd dat zij vreest voor [persoon] , een verre neef van haar vader. Eiseres heeft in 2019 geweigerd om met hem te trouwen, waarna hij haar ging stalken en bedreigen. In 2019 heeft hij haar gedrogeerd, seksueel misbruikt en dit gefilmd. Op 13 augustus 2020 heeft hij haar verkracht. De broer van eiseres kreeg vervolgens ruzie met [persoon] familie. Haar broer is op 12 oktober 2020 doodgereden door een vrachtwagen, bestuurd door [persoon] . Eiseres is in december 2020 verhuisd naar haar tante in [plaats] . In april 2023 kwam er een groepje mannen bij een neef van haar vader langs. Eiseres vermoedt dat zij bij [persoon] horen. Zij vreest bij terugkeer voor [persoon] en diens handlangers. Verder vreest eiseres te worden verstoten door de gemeenschap.
    
    2. Bij het bestreden besluit heeft verweerder de asielaanvraag van eiseres afgewezen als ongegrond. Verweerder heeft de identiteit, nationaliteit en herkomst van eiseres geloofwaardig geacht. Ook het seksueel geweld en de moord op haar broer worden geloofwaardig geacht. Dat er mannen namens [persoon] bij haar neef zijn langsgekomen en naar haar hebben gevraagd wordt echter ongeloofwaardig geacht. Verweerder stelt daarom dat eiseres sinds 2020 zonder problemen heeft kunnen verblijven in Sri Lanka.
    
    3. Eiseres stelt in beroep, net als in de zienswijze, dat een medisch advies gevraagd had moeten worden. Verweerder had verder beter moeten motiveren dat haar verklaringen onvoldoende zijn. Er is ten onrechte een scheiding gemaakt: de geloofwaardig geachte gebeurtenissen kunnen niet los worden gezien van het incident in 2023. Er heeft daarom een gebrekkige integrale beoordeling plaatsgevonden. Ook was eiseres wel op de hoogte van de criminele vriendengroep van [persoon] , maar heeft hen nooit persoonlijk ontmoet. Het is ook niet aannemelijk dat zij belangstelling had voor deze contacten. Verweerder miskent dit. Dat zij niet op een later moment onderzoek hier naar heeft gedaan of laten doen werd haar niet tegengeworpen in het voornemen. Daarnaast bevond zij zich in een acute vluchtsituatie en kon zij niet langer bij haar tante terecht voor opvang. De tijdlijn is niet onlogisch. [persoon] kon niet weten dat eiseres bij de familie van moederskant verbleef, pas nadat zij muziekles ging geven en naar buiten trad is hij hiervan op de hoogte geraakt. Eiseres meent dat zij behoort tot een specifieke sociale groep als bedoeld in het Vluchtelingenverdrag. Zij voert ook omstandigheden aan die haar individuele vrees ondersteunen, waaronder het risico op sociale uitsluiting en gedwongen hertrouw. Het eerdere seksuele geweld heeft geleid tot reputatieschade die haar beperkt in haar mogelijkheden tot huwelijk en maatschappelijke participatie. Het is niet aan eiseres om aannemelijk te maken dat de gemeenschap op de hoogte is van het seksuele geweld: het incident en de moord op haar broer zijn immers geloofwaardig. Verweerder miskent de praktijk van schaking. De familie van moederskant is niet langer bereid om haar op te vangen en beschermen tegen [persoon] . Verder wijst eiseres op het ambtsbericht van oktober 2014 en WBV 2015/B, waaruit volgt dat het voor vrouwen die aannemelijk hebben gemaakt dat zij hebben te vrezen voor (seksuele) geweldpleging niet mogelijk is de bescherming van de autoriteiten of internationale organisaties te verkrijgen. Tot slot meent eiseres dat zij voldoet aan de voorwaarden van het traumatabeleid en verweerder verplicht is te motiveren waarom niet wordt afgeweken van het beleid.
    
    
      De rechtbank oordeelt als volgt.
    
    
    
      
        Beroep gericht tegen het niet tijdig beslissen
      
    
    
    4. Nu met het bestreden besluit alsnog op de asielaanvraag van eiseres is beslist, heeft eiseres geen belang meer bij beoordeling van het beroep, voor zover dat is gericht tegen het niet-tijdig nemen van een besluit. Dat beroep zal daarom niet-ontvankelijk worden verklaard.
    
    5. Tussen partijen is niet in geschil dat verweerder niet binnen de hiervoor geldende termijn op de aanvraag van eiseres heeft beslist. Nu eiseres terecht beroep heeft ingesteld tegen het niet tijdig beslissen, zal het verzoek om een proceskostenveroordeling worden toegewezen.
    
    
      
        Beroep gericht tegen het bestreden besluit
      
    
    
    6. Eiseres wordt niet gevolgd in haar stelling dat (nogmaals) een medisch advies gevraagd moest worden. Zij is immers drie keer uitgenodigd voor een afspraak bij MediFirst, maar is geen enkele keer verschenen. Eiseres is zelf verantwoordelijkheid voor het ophalen van haar post bij het COa, en de tweede en derde uitnodiging zijn ook verstuurd naar haar gemachtigde. Ook het gehoor biedt geen aanknopingspunten om te stellen dat eiseres niet gehoord kon worden en een medisch advies vereist was. Ondanks dat eiseres wisselend heeft geantwoord op de vraag hoe het met haar ging, heeft ze wel steeds verklaard door te willen gaan met het gehoor. Voorafgaand aan het gehoor heeft zij tevens verklaard dat ze zich in staat voelde om het gehoor te laten plaatsvinden en dit heeft zij na afloop nogmaals bevestigd. Ook zijn er meermaals pauzes genomen en is er navraag gedaan naar haar gemoedstoestand. Er is geen aanleiding om het gehoor onzorgvuldig te achten.
    
    7. Eiseres wordt niet gevolgd in haar stelling dat er ten onrechte een scheiding is gemaakt tussen de problemen in 2020 en 2023 en daarom een gebrekkige integrale beoordeling heeft plaatsgevonden. De problemen in 2020 en het incident in 2023 zijn onder één relevant element beoordeeld, omdat alles voortkomt uit problemen die zij zou hebben doordat zij het huwelijk met [persoon] heeft geweigerd. Vervolgens heeft verweerder beoordeeld welke van deze gestelde problemen en incidenten geloofwaardig zijn. Dat de problemen in 2020 geloofwaardig zijn bevonden, maakt niet direct dat het incident in 2023 daarom ook gevolgd moet worden. De problemen uit 2020 zijn meegenomen in de beoordeling van het incident in 2023, maar het is aan eiseres om ook dit incident aannemelijk te maken met documenten of haar verklaringen. Verweerder heeft het gestelde incident in 2023 vervolgens niet ten onrechte ongeloofwaardig geacht. Daartoe is het volgende van belang.
    
    8. Tijdens het gestelde incident op 26 april 2023 bij het huis van de neef van de vader van eiseres is door geen van de aanwezige personen uitgesproken dat zij op zoek waren naar eiseres wegens de problemen met [persoon] . Zij hebben enkel aangegeven op te zoek zijn naar eiseres omdat zij muziekles geeft. Dat het voor de neef mogelijk heeft aangevoeld als een bedreigende situatie, maakt niet dat er daadwerkelijk sprake van was een dreiging. Dit blijkt immers nergens uit, en eiseres baseert dit enkel op vermoedens. Zij heeft slechts het vermoeden dat [persoon] de aanleiding is geweest van het bezoek aan het adres van haar neef. Daargelaten dat geenszins is aangetoond dat de overgelegde verklaring daadwerkelijk afkomstig is van de neef, wordt in deze verklaring nogmaals bevestigd dat enkel sprake is van vermoedens. Hij schrijft daarin dat hij vermoedt dat één van de mannen [persoon] was, gelet op zijn uiterlijk (de man was ‘lang en fors van postuur’) en manier van lopen. Deze man stond, evenals enkele anderen die buiten wachtten, op een manier dat zij alleen hun rug toonden en hun gezicht niet lieten zien.
    
    9. Ook heeft verweerder niet ten onrechte overwogen dat de geschetste tijdlijn onlogisch is. Niet valt in te zien dat [persoon] pas na drie jaar weer op zoek gaat naar eiseres. [persoon] wist dat eiseres familie heeft wonen in [plaats] . Indien eiseres echt zodanig te vrezen heeft voor hem, ligt het in de lijn der verwachting dat [persoon] dan al eerder bij haar familie in [plaats] was langsgegaan, of iemand had gestuurd om dit te doen.
    
    10. Eiseres heeft dan ook niet aannemelijk gemaakt dat zij sinds de geloofwaardige incidenten in 2020 nog problemen heeft ondervonden van haar gestelde ex-partner. 
    
    11. Gebaseerd op het geloofwaardig geachte deel van het relaas is het niet aannemelijk dat eiseres bij terugkeer te vrezen heeft voor vervolging of ernstige schade. Er heeft geen sociale uitsluiting plaatsgevonden naar aanleiding van het geloofwaardig geachte asielmotief. Evenmin heeft zij aannemelijk gemaakt dat zij nadelig is behandeld door de maatschappij. Eiseres kon gewoon wonen en werken in [plaats] . Tijdens het gehoor heeft eiseres niet gesproken over het risico op schaking. Het verdere relaas duidt hier ook niet op. Na de gebeurtenissen in 2020 hebben geen incidenten meer plaatsgevonden. Eiseres heeft zelf verklaard dat ze van haar ouders niet hoefde te trouwen met [persoon] . Haar ouders vinden namelijk dat je moet trouwen om gelukkig te zijn. Ze hebben zelfs nog geprobeerd met [persoon] familie te praten, omdat zij hem niet wilden als man voor eiseres. Het gespaarde geld voor de bruiloft hebben ze ingezet om de reis van eiseres naar Europa te bekostigen. Ook is niet gebleken dat de tante van eiseres haar niet langer wil steunen. Zij heeft enkel aangegeven dat ze eiseres niet wilde opvangen als zij van plan was om zichzelf iets aan te doen. Uit het voorgaande blijkt juist dat de familie van eiseres haar steunt en niet dat zij risico loopt op schaking. 
    
    12. Eiseres heeft niets overgelegd waaruit blijkt dat vrouwen in een positie zoals zij stelt zich te bevinden in een bepaalde sociale groep vallen als bedoeld in het Vluchtelingenverdrag. Verder kan eiseres geen beroep doen op het ambtsbericht van oktober 2014 en de WBV 2015/B, nu niet aannemelijk is gemaakt dat zij een vrouw is die te vrezen heeft voor seksuele geweldpleging. Het is niet aannemelijk dat zij bij terugkeer hiervan slachtoffer zal worden, nu zij al jaren probleemloos in Sri Lanka heeft verbleven.
    
    13. Voor zover eiseres een beroep doet op het traumatabeleid oordeelt de rechtbank als volgt. Verweerders traumatabeleid is neergelegd in paragraaf C2/3.3. van de Vc waarin de voorwaarden zijn genoemd om in aanmerking tot komen voor een asielvergunning
    vanwege traumatische gebeurtenissen. Een van die voorwaarden is dat de vreemdeling in zijn verklaringen aannemelijk moet maken dat sprake is geweest van een traumatische gebeurtenis en dat deze reden is geweest voor het vertrek uit het land van herkomst. Dit causale verband wordt aangenomen als de vreemdeling binnen zes maanden na de traumatische gebeurtenis het land van herkomst heeft verlaten. Uitzondering hierop is de situatie dat de vreemdeling aannemelijk heeft gemaakt dat er een verband is tussen de traumatische gebeurtenis en het vertrek, en de vreemdeling buiten zijn schuld niet in staat is geweest om het land van herkomst binnen de termijn van zes maanden te verlaten.
    
    14. In het geval van eiseres is niet gebleken dat is voldaan aan de voorwaarden van dat beleid. Hoewel de rechtbank onderkent dat eiseres een traumatische ervaring heeft meegemaakt in 2020, is zij echter niet binnen 6 maanden vertrokken. Ook niet aannemelijk dat eiseres buiten haar schuld niet kon vertrekken binnen die termijn van 6 maanden.
    
    15. Het beroep tegen het bestreden besluit is derhalve ongegrond.
    
    
      
        Conclusie
      
    
    
    16. Het beroep voor zover gericht tegen het niet tijdig beslissen is niet-ontvankelijk. Het beroep gericht tegen het bestreden besluit is ongegrond.
    
    17. De rechtbank ziet aanleiding verweerder te veroordelen in de door eiseres gemaakte proceskosten die zij redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep tegen het niet-tijdig beslissen op de aanvraag. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht vast op € 467 (1 punt voor het indienen van het beroep tegen het niet tijdig beslissen, met een waarde van € 934 per punt en een wegingsfactor 0,5).
    
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    - verklaart het beroep voor zover gericht tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk;
    - verklaart het beroep voor het overige ongegrond;
    - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 467.
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan op 9 maart 2026 door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. J. de Winter, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. 
    
    
    
      De uitspraak is bekendgemaakt op:
    
    
    
    
      
      
        Bent u het niet eens met deze uitspraak?
      
      Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.
    
  
  
     Algemene wet bestuursrecht.
  
  
     Centraal Orgaan opvang asielzoekers.
  
  
     Vreemdelingencirculaire 2000.
  
  
     Op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw.