ECLI:NL:GHARL:2026:693, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 06-02-2026, Wahv 200.359.958/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden — Uitspraak 
Datum: 2026-02-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht

Samenvatting: De redelijke termijn van berechting kan langer zijn dan twee jaren als de duur van de procedure in overwegende mate aan de betrokkene of zijn gemachtigde is toe te rekenen. Daarvan is in dit geval sprake. Het hoger beroepschrift is niet (tijdig) in behandeling genomen, omdat het was verzonden naar de verkeerde afdeling, hetgeen de gemachtigde kon weten, aangezien hij hier eerder door de griffier van de rechtbank op was gewezen.

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN  
    zittingsplaats Leeuwarden
    
    
      
        
        
        
          
            
              Zaaknummer 
            
            
              : Wahv 200.359.958/01
            
          
          
            
              CJIB-nummer 
            
            
              : 237794280 
            
          
          
            
              Uitspraak d.d.
            
            
              : 6 februari 2026
            
          
        
      
    
    
    
    
      
        Arrest op het hoger beroep inzake de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (Wahv) tegen de beslissing van de kantonrechter van de rechtbank NoordNederland van 31 augustus 2023, betreffende
    
    
    
    
      [betrokkene] (hierna: de betrokkene),
    wonende te [woonplaats] .
    
    
      De gemachtigde van de betrokkene is F.R. Eggink, kantoorhoudende te Almelo.
    
    
    
    De beslissing van de kantonrechter
    De kantonrechter heeft het beroep van de betrokkene tegen de beslissing van de officier van justitie gedeeltelijk gegrond verklaard en de sanctie gematigd tot een bedrag van € 180,-. Het verzoek om een proceskostenvergoeding is toegewezen tot een bedrag van € 866,25. 
    
    
  
  
    Het verloop van de procedure
    
      De gemachtigde van de betrokkene heeft hoger beroep ingesteld tegen de beslissing van de kantonrechter. Er is gevraagd om een proceskostenvergoeding.
      De advocaat-generaal heeft de gelegenheid gekregen een verweerschrift in te dienen. Van die gelegenheid is geen gebruik gemaakt. 
    
    
    
  
  
    De beoordeling
    1. Aan de betrokkene is bij inleidende beschikking een sanctie opgelegd van € 240,- voor: 
    “als bestuurder tijdens het rijden een mobiel elektronisch apparaat vasthouden”. Deze gedraging zou zijn verricht op 19 november 2020 om 15:56 uur op de A28 in Assen met het voertuig met het kenteken [kenteken] . De kantonrechter heeft het sanctiebedrag gematigd naar € 180,- in verband met overschrijding van de redelijke termijn van berechting in eerste aanleg. 
    
    2. De gemachtigde van de betrokkene voert aan dat de kantonrechter ten onrechte heeft geoordeeld dat onvoldoende aannemelijk is gemaakt dat de mobiele telefoon van de betrokkene in een houder zat. Al vanaf het begin is uitgelegd en onderbouwd dat de betrokkene haar mobiele telefoon bediende vanaf een houder links van het stuur. Een foto daarvan is meegestuurd bij het pleidooi voor de zitting van de kantonrechter. Als aannemelijk is gemaakt dat de betrokkene geen mobiel elektronisch apparaat vanuit de hand heeft bediend, ligt het op de weg van de advocaat-generaal om te bewijzen dat dit wel het geval was. Hierin is de advocaat-generaal niet geslaagd. De kantonrechter gaat hieraan voorbij. De betrokkene heeft wel gebeld, zoals zij ook heeft verklaard, maar via de bluetooth. Dat laatste is niet genoteerd door de ambtenaar. Misschien heeft de ambtenaar de houder aangezien als oor. Er is geen controle uitgevoerd of het daadwerkelijk ging om een mobiel elektronisch apparaat. 
    3. Een daartoe aangewezen ambtenaar kan op grond van artikel 3, tweede lid, van de Wahv een administratieve sanctie opleggen voor een gedraging die door deze ambtenaar zelf of op geautomatiseerde wijze is vastgesteld. Dat de gedraging is verricht, moet voldoende blijken uit de beschikbare gegevens. Of van de juistheid van deze gegevens kan worden uitgegaan, is ervan afhankelijk of de betrokkene argumenten heeft aangevoerd die leiden tot twijfel aan de juistheid van (delen van) die gegevens dan wel het dossier daar aanleiding toe geeft.
    
    4. De gegevens waarop de ambtenaar zich bij de oplegging van de sanctie heeft gebaseerd, zijn opgenomen in het zaakoverzicht. Dit zaakoverzicht bevat de informatie die in de inleidende beschikking is vermeld en daarnaast onder meer de volgende gegevens: 
    
      “Ik zag dat de bestuurder tijdens het rijden een Samsung met de linkerhand vasthield. Ik zag namelijk dat telefoon aan de linkeroor. Bij de staandehouding zag ik dat het een Samsung betrof die ik herkende als het apparaat dat de bestuurder rijdend heeft vastgehouden.
      Verklaring betrokkene: Ik werd gebeld.”
    
    
    5. Het hof ziet in wat de gemachtigde aanvoert geen reden om te twijfelen aan de verklaring van de ambtenaar dat de betrokkene met haar linkerhand een telefoon tegen haar linkeroor hield. 
    De stelling dat de mobiele telefoon in de houder zat is in feite een enkele ontkenning van de gedraging. Dit is onvoldoende om te twijfelen aan de verklaring van de ambtenaar. De daarbij overgelegde foto van een mobiele telefoon in een houder links van het stuur, maakt dit niet anders. Een controle of het daadwerkelijk ging om een mobiel elektronisch apparaat is niet vereist. De ambtenaar heeft de Samsung die hij bij de staandehouding zag herkend als het apparaat, dus de telefoon, die de bestuurder rijdend heeft vastgehouden. Gelet hierop kan worden vastgesteld dat de gedraging is verricht. 
    
    6. Het hof stelt verder vast dat de redelijke termijn van berechting in hoger beroep niet is overschreden. De redelijke termijn van berechting kan langer zijn dan twee jaren indien de duur van de procedure in overwegende mate aan de betrokkene of diens gemachtigde is toe te rekenen (vgl. het arrest van het hof van 28 juli 2023, ECLI:NL:GHARL:2023:6369). Daar is in dit geval sprake van. Uit het dossier blijkt dat de gemachtigde op 31 oktober 2023 hoger beroep heeft ingesteld. Op 
    5 september 2025 heeft de gemachtigde navraag gedaan bij het hof over dit hoger beroep. Uit een e-mailbericht van de griffier van de rechtbank van 29 september 2025 blijkt dat het hoger beroepschrift niet (tijdig) in behandeling is genomen, omdat het was verzonden naar de verkeerde afdeling (de strafgriffie). Het hoger beroepschrift is vervolgens alsnog in behandeling genomen. Als een beroepschrift bij de verkeerde afdeling binnenkomt, bestaat de verplichting dit stuk door te sturen naar de juiste afdeling. Gelet op deze verplichting kan het een gemachtigde in beginsel niet worden tegengeworpen dat het hoger beroepschrift niet is (door)gestuurd naar de juiste afdeling. Dit is in dit geval echter anders. De gemachtigde kon namelijk weten dat hij het hoger beroepschrift naar een verkeerde afdeling had verzonden. In het dossier bevindt zich namelijk een e-mail van 28 augustus 2023 van de griffier van de rechtbank Noord-Nederland aan de gemachtigde waarin is aangegeven dat de griffie meerdere malen e-mail van de gemachtigde heeft ontvangen via de roladministratie van de afdeling Civiel, Handelskamer. De gemachtigde wordt verzocht om e-mails die bestemd zijn voor Mulderzaken rechtstreeks aan het mailadres bestuursrecht.mulderzaken.rb-nnl@rechtspraak.nl te richten. Van een professioneel gemachtigde mag bovendien worden verwacht dat hij, wanneer hij geen bevestiging van de ontvangst van een hoger beroepschrift ontvangt, op enig moment binnen een redelijk korte termijn na de verzending van een hoger beroepschrift contact opneemt met de griffie van de rechtbank om na te vragen of het hoger beroepschrift is ontvangen. De gemachtigde heeft bijna twee jaar na het indienen van het hoger beroepschrift pas navraag gedaan naar de ontvangst en behandeling van dit hoger beroepschrift. Gesteld noch gebleken is dat de gemachtigde niet veel eerder navraag had kunnen doen. De lange duur van de procedure is daarmee in overwegende mate aan de gemachtigde toe te rekenen. 
    
    7. Beslist wordt daarom als volgt. 
    
      
        De beslissing
      
      Het gerechtshof:
    
    
    
      bevestigt de beslissing van de kantonrechter;
    
    
    
      wijst het verzoek om vergoeding van proceskosten af.
    
    
    
      Dit arrest is gewezen door mr. Wijma, in tegenwoordigheid van mr. Van der Zee-Venema als griffier, en op een openbare zitting uitgesproken.