Auteursrechtbeleid; Brief minister met reactie op rapport werkgroep Auteursrecht
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST136427
 2009-2010
 
 29 838
 Auteursrechtbeleid
 
 
 
 
 Nr. 
 22
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIE
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 30 oktober 2009
 
 Naar aanleiding van het verzoek van de vaste commissies voor Justitie
en Economische Zaken van 15 juli 2009 bied ik u hierbij, mede namens
mijn ambtgenoten van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en Economische Zaken,
de reactie van het kabinet aan op het rapport van de werkgroep Auteursrecht, alsmede het WODC-onderzoek«Auteursrechtinbreuk
door P2P file sharing – Regelgeving in Duitsland,
Frankrijk en Engeland nader onderzocht».
 
 De minister van Justitie,
 E. M. H. Hirsch Ballin 
 
 Kabinetsreactie rapport parlementaire werkgroep auteursrecht
 Deze kabinetsreactie is als volgt opgebouwd:
 
 1. Inleiding
 2. Collectief beheer
 2.1 Inleiding
 2.2 Lopende initiatieven
 2.3 Aanvullende maatregelen
 3. Thuiskopiestelsel en downloaden
 3.1 Inleiding
 3.2 Rapport Ups and Downs
 3.3 Huidige thuiskopiestelsel
 3.4 Toekomst thuiskopiestelsel
 3.5 Verbod op downloaden uit illegale bron
 4. Handhaving
 5. Auteurscontractenrecht
 6. Europese ontwikkelingen
 7. Samenvatting van de beleidsmaatregelen
 1. Inleiding
 Allereerst spreekt het kabinet zijn waardering uit voor het initiatief
van de vaste commissies voor Justitie en Economische Zaken tot instelling
van een werkgroep die zich heeft gebogen over de wetgeving en het beleid op
het terrein van het auteursrecht en voor de grondige aanpak die de werkgroepleden
daarbij hebben gehanteerd. Het rapport van de werkgroep bevat belangrijke
analyses en aanbevelingen die het kabinet graag zal betrekken bij de verdere
beleidsvorming.
 Het kabinet deelt de zorg van de werkgroep dat het auteursrecht onder
druk is komen te staan van de snelle digitalisering en de opkomst van internet.
In de kern gaat het in het auteursrechtbeleid om het vinden van de juiste
balans tussen enerzijds het belang van de rechthebbenden op bescherming van
hun creaties en anderzijds het belang van gebruikers om toegang te hebben
tot een divers aanbod van informatie en cultuur. Nu het auteursrecht steeds
vaker in een digitale omgeving moet worden beschermd, is het vinden van die
balans niet altijd eenvoudig. De opkomst van internet en de technische mogelijkheden
om digitale kopieën te maken hebben bijvoorbeeld het karakter van de
thuiskopieregeling in belangrijke mate veranderd. Dit geeft aanleiding om
de bestaande opzet van de thuiskopieregeling, die nog dateert uit de tijd
van de analoge kopieën, kritisch tegen het licht te houden.
 Dat er sprake zou zijn van een crisis in het auteursrecht en dat het wetgevingskader
sterk verouderd zou zijn, zoals de werkgroep in haar rapport stelt, verdient
volgens het kabinet enige nuancering. Op vele terreinen functioneert het auteursrecht
goed en het economische belang van de auteursrechtsector is groot. De wetgeving is enkele jaren geleden in het kader van
de implementatie van de richtlijn auteursrecht in de informatiemaatschappij
in overeenstemming gebracht met de meest recente verdragen en Europese regels.
In de praktijk komen door onderhandeling vele overeenkomsten tussen rechthebbenden
en gebruikers tot stand die ervoor zorgen dat auteursrechtelijk beschermd
materiaal tegen een adequate vergoeding kan worden gebruikt. De laatste tijd
zijn er op verschillende terreinen positieve ontwikkelingen te zien. Zo hebben
FOBID (bibliotheken) en Voice (de brancheorganisatie van collectieve beheersorganisaties)
eerder dit jaar een overeenkomst gesloten over de digitalisering van erfgoedcollecties
en in het bijzonder de kwestie van de verweesde werken. Daarnaast is recentelijk
de samenwerking tussen Buma-Stemra en Creative Commons Nederland verlengd.
De pilot die nu is verlengd biedt artiesten de mogelijkheid om hun werk ter
promotie onder een creative commons-licentie
te verspreiden zonder dat Buma Stemra daarvoor factureert.
 Het kabinet is het met de werkgroep eens dat er op verschillende terreinen
van het auteursrecht problemen bestaan die moeten worden aangepakt. Die problemen
doen zich, zo blijkt ook uit het rapport van de werkgroep, met name voor bij
de thuiskopieregeling, het functioneren van de collectieve beheersorganisaties
en de handhaving van het auteursrecht in een digitale omgeving. Op deze onderwerpen
gaat de kabinetsreactie hierna uitgebreider in. De aanpak van deze problemen
is al onderdeel van het huidige kabinetsbeleid
en komt onder andere tot uitdrukking in het bij de Tweede Kamer aanhangige
wetsvoorstel tot verbreding en versterking van het toezicht op collectieve
beheersorganisaties (hierna: het wetsvoorstel toezicht), de werkzaamheden van de werkgroep Pastors om de incasso van auteursrechtvergoedingen
te verbeteren en het aangekondigde wetsvoorstel
auteurscontractenrecht.
 2. Collectief beheer
 2.1 Inleiding
 Door technologische ontwikkelingen, met name op het internet, ontstaan
nieuwe mogelijkheden om auteurs- en naburige rechten individueel te beheren.
Maar in veel gevallen zijn individuele kunstenaars en artiesten niet in staat
om effectief te onderhandelen en zelf bij te houden door wie en waarvoor hun
werken worden gebruikt. Collectief beheer is daarom een belangrijk middel
om rechthebbenden in staat te stellen hun rechten op een effectieve en efficiënte
wijze te handhaven. Voor gebruikers, zoals café’s, winkels en
internetondernemingen, heeft collectief beheer als voordeel dat zij in één
keer een licentie kunnen regelen met een groot aantal rechthebbenden, waarbij
de gebruiker een vrijwaring verkrijgt voor claims van derden.
 In de afgelopen jaren is echter gebleken dat er in de uitvoeringspraktijk
van collectieve beheersorganisaties nogal wat problemen zijn opgetreden. De
parlementaire werkgroep geeft deze problemen terecht een prominente plaats
in haar rapport. Met name vanuit het betalende bedrijfsleven is kritiek geuit
op het grote aantal organisaties, op een gebrek aan transparantie bij de tariefopbouw
en de tariefgrondslagen en op de handelwijze van collectieve beheersorganisaties
bij de facturering.
 Het kabinet is het met de parlementaire werkgroep eens dat het in eerste
instantie aan het veld is om het vertrouwen tussen de collectieve beheersorganisaties
en de betalingsplichtigen te herstellen. Een voorkeur voor zelfregulering
is een belangrijk uitgangspunt van het kabinetsbeleid. Het kabinet wijst in
dit verband op het recent verschenen rapport «Samen werken aan verbetering
incasso auteursrecht en naburige rechten» van de werkgroep Verbetering
Incasso Auteursrecht (hierna: de werkgroep Pastors) en de reactie van het
kabinet op dat rapport. In het kader van de werkgroep
Pastors hebben VNO-NCW, MKB Nederland en de Vereniging Voice (de branchevereniging
van collectieve beheersorganisaties) afspraken gemaakt over onder andere een
gezamenlijke basisadministratie ter voorkoming van fouten en dubbeltellingen,
een betere klachtenafhandeling, gezamenlijk onderhandelen, heldere tariefgrondslagen,
kortingenstructuren en andere uitgangspunten voor regelingen zoals bijvoorbeeld
een bagatelregeling, de invoering van een Voice-keurmerk en gezamenlijke voorlichting.
Het kabinet is verheugd dat de collectieve beheersorganisaties en het bedrijfsleven
gezamenlijk overeenstemming hebben bereikt over deze initiatieven. Het feit
dat de collectieve beheersorganisaties zich hebben verenigd in VOICE heeft
hieraan een positieve bijdrage geleverd. Het belang van brancheorganisatie
VOICE is gebleken rond de ophef die begin oktober ontstond naar aanleiding
van het voornemen van Buma/Stemra om een vergoeding te gaan innen bij particulieren voor het gebruik van embedded files – waaronder
Youtube-filmpjes – op blogs en sociale netwerksites als Hyves en Facebook.
Na overleg met VOICE en haar leden besloot Buma/Stemra dit voornemen voor
wat betreft het niet-bedrijfsmatig muziekgebruik van embedded files niet ten
uitvoer te brengen. Tegelijkertijd zal er in de komende tijd nog veel werk
moeten worden verzet om in de praktijk uitvoering te geven aan de gemaakte
afspraken. Inmiddels is de werkgroep, wederom onder leiding van de heer Pastors,
hiermee gestart. Het kabinet vindt het van groot belang dat zowel de collectieve
beheersorganisaties als het georganiseerde bedrijfsleven zich conformeren
aan een duurzame overlegstructuur waarin de naleving van de afspraken kan
worden bewaakt en waarin klachten en irritaties over de betaling van auteursrechtvergoedingen
in een vroeg stadium kunnen worden gesignaleerd en samen met de gebruikers
worden opgelost.
 Een goed voorbeeld van collectief beheer waarin rekening wordt gehouden
met de belangen van rechthebbenden en betalingsplichtigen is het project dat
SENA zeer recent samen met MKB Nederland en Horeca Nederland is gestart om
de toegevoegde waarde van muziek voor de ondernemer te benadrukken. Het mooie
aan dit project is dat de nadruk niet ligt op het verbieden van of toestemming
geven aan het gebruik van auteursrechtelijk beschermde muziek, maar op het
gezamenlijke voordeel dat de rechthebbenden en de ondernemers hebben bij het
gebruik van muziek en bij het maken van goede afspraken daarover.
 Een ander goed voorbeeld van praktische samenwerking tussen belanghebbenden
is het initiatief van het overlegplatform voor bibliotheken FOBID en Voice
om regelingen te bieden voor het digitaliseren en ontsluiten van het digitale
erfgoed door bibliotheken, musea en archieven. Daarbij wordt gezocht naar
oplossingen voor werken met moeilijk vindbare rechthebbenden (de zgn. verweesde
werken).
 2.2. Lopende initiatieven
 Om het goede functioneren van collectief beheer te bevorderen, heeft het
kabinet verschillende maatregelen genomen.
 Ten eerste is in het wetsvoorstel toezicht voorgesteld om het wettelijke
toezicht op collectieve beheersorganisaties te versterken en uit te breiden
tot organisaties van vrijwillig collectief beheer. Een goede toezichtstructuur
met een actief College van Toezicht dat over voldoende sanctiemogelijkheden
beschikt is nodig om te waarborgen dat collectieve beheersorganisaties goed
functioneren, rekening houden met de belangen van rechthebbenden en gebruikers
en financieel doelmatig te werk gaan bij het innen en verdelen van vergoedingen.
De door de parlementaire werkgroep bepleite transparantie van het systeem
van collectieve beheersorganisaties wordt bereikt door de in het wetsvoorstel
opgenomen verplichting voor collectieve beheersorganisaties om in het jaarverslag
en op de website onder meer inzicht te geven in het algemene en financiële
beleid, nevenfuncties en bezoldiging van bestuursleden, repartitiereglementen,
tarieven en tariefgrondslagen, beheerskosten en de mate van representativiteit.
Het kabinet wijst in dit verband ook op de informatieve website van Voice
(www.voice-info.nl) waarop in factsheets van alle aangesloten collectieve
beheersorganisaties informatie te vinden is over inning, verdeling en kosten
en waarop ook de jaarverslagen zijn te raadplegen.
 Ten tweede zal er een geschillencommissie worden aangewezen waar betalingsplichtigen
terecht kunnen als zij een geschil hebben met een collectieve beheersorganisatie
over de hoogte of de toepassing van een tarief. De grondslag voor deze aanwijzing
is opgenomen in het wetsvoorstel toezicht. Een laagdrempelige procedure voor
geschillen zal tezamen met het bundelen van de expertise over tarieven bij één
geschillencommissie moeten zorgen voor meer vertrouwen en houvast
in onderhandelingen tussen marktpartijen over auteursrechtvergoedingen.
 Het kabinet deelt de zorgen van de werkgroep over het grote aantal collectieve
beheersorganisaties in de markt. Het kabinet stelt voorop dat de structuur
van het collectief beheer de belangen van de individuele rechthebbenden en
de betalingsplichtigen zo efficiënt mogelijk moet dienen. Voor rechthebbenden
moet het daarom mogelijk blijven om zonodig een nieuwe organisatie op te richten
die efficiënter werkt dan de bestaande organisaties. Tegelijkertijd moeten
de betalingsplichtigen niet te maken krijgen met onnodig veel innende organisaties.
Het is daarom van belang dat er gezocht wordt naar de ruimte voor het verbeteren
van de efficiency door nauwere samenwerking en samenvoeging van organisaties
voor collectief beheer. Organisaties die op vergelijkbare gebieden werkzaam
zijn en dezelfde betalingsplichtigen aanspreken, moeten zoveel mogelijk samenwerken.
Dit geldt met name voor de incasso-activiteiten van Buma, Sena en Videma bij
het bedrijfsleven. Buma en Sena hadden al het initiatief genomen tot het aanbieden
van één factuur. In dit verband wijst het kabinet op de initiatieven
in de werkgroep Pastors om te komen tot verdere verbetering van de efficiency
bij het collectief beheer. Die efficiencyverbetering wordt binnen de werkgroep
Pastors onder andere nagestreefd door afspraken over gezamenlijk factureren,
het bundelen van de administratie en het gezamenlijk onderhandelen. In de
toekomst zouden deze organisaties volgens het kabinet moeten toewerken naar één
loket voor het regelen van rechten. In de werkgroep Pastors is hier al een
begin mee gemaakt.
 Als de marktpartijen erin slagen om de relatie tussen de collectieve beheersorganisaties
en het bedrijfsleven te verbeteren en de samenwerking tussen de collectieve
organisaties onderling te versterken, dan heeft dat waarschijnlijk meer kans
op een, met name voor de betalingsplichtigen merkbare, verbetering van de
efficiency dan wanneer er van bovenaf samenwerking in één grote
organisatie voor de uiteenlopende vormen van auteursrechtgebruik zou worden
opgelegd.
 Het kabinet vindt het niet wenselijk dat er nieuwe collectieve beheersorganisaties
bijkomen, tenzij dit zou leiden tot een efficiencyverbetering voor rechthebbenden én
betalingsplichtigen. Ook is het wenselijk dat bestaande organisaties waar
mogelijk samengaan. Recente voorbeelden van dit laatste zijn de samenvoeging
van de organisaties voor makers van visuele werken als Beeldrecht, de Visuelen,
Scrio, Burafo en Nieuwswaarde in de organisatie Pictoright en het opgaan van
de organisatie voor journalisten, Stichting Nieuwswaarde, in de auteursorganisatie
LIRA. In een nota van wijziging bij het wetsvoorstel toezicht zal worden voorgesteld
te regelen dat de drempel voor de beheerskosten kan worden gekoppeld aan de
keten van organisaties tussen de inning en de verdeling (verwezen wordt naar
par. 2.3). Dit kan bijdragen aan het terugdringen van het aantal organisaties
en het bevorderen van efficiency, omdat er een stimulans van uit gaat om te
bekijken of de inschakeling van een extra organisatie voor de verdeling efficiënt
is of juist niet. Zonodig zal het kabinet gebruik maken van de grondslag in
het wetsvoorstel toezicht om bij amvb te bepalen dat de inning en verdeling
van vergoedingen gezamenlijk moet worden uitgeoefend of moet worden uitgeoefend
door één collectieve beheersorganisatie (artikel 21 van het
wetsvoorstel toezicht).
 Ook in de mediasector (film, radio, tv, internet) is structurering van
het collectief beheer van belang. Collectieve beheersorganisaties spelen daar
een rol in zowel de productie als de exploitatie van het media-aanbod. Omroepen,
producenten en kabelmaatschappijen hebben te maken met relatief veel collectieve
beheersorganisaties, omdat alle groepen rechthebbenden apart zijn georganiseerd
(schrijvers, componisten, acteurs, regisseurs, etc.). De publieke omroep (NPO)
heeft dit jaar het initiatief genomen om, in overleg met alle betrokken partijen,
te komen tot een uniform rechtenbeleid en tot herstructurering van de wijze
waarop de auteursrechten in de productie- en distributieketen
worden geregeld. De herstructurering moet resulteren in een effectiever, doelmatiger
en transparanter systeem dat recht doet aan de belangen van de omroepen, kabelexploitanten,
producenten en makers. Het kabinet verwelkomt dit initiatief van de sector,
omdat het streven naar structurering, doelmatigheid en transparantie aansluit
bij het kabinetsbeleid ten aanzien van collectief beheer.
 De aanbeveling van de parlementaire werkgroep om tot een goed functionerend
klachtenorgaan te komen, is ten behoeve van de gebruikers al opgepakt door
de werkgroep Pastors. Op de website van Voice (www.voice-info.nl) is inmiddels een klachten-intakepunt ingericht en wordt er toegezien
op snelle en adequate afhandeling. De hierboven genoemde geschillencommissie
voor tariefgeschillen is van belang als een klacht over een tarief niet naar
tevredenheid kan worden afgehandeld en leidt tot een geschil. Het kabinet
is voornemens om die geschillencommissie onder te brengen bij de Stichting
Geschillencommissies voor Beroep en Bedrijf (SGB).
Voice en het bedrijfsleven hebben aangegeven onafhankelijke geschillenbeslechting
te gaan realiseren voor alle andere geschillen dan tariefgeschillen. De werkgroep
Pastors heeft aangegeven te gaan onderzoeken of deze andere geschillen ook
kunnen worden ondergebracht bij de SGB.
 Ten aanzien van geschillen tussen collectieve beheersorganisaties en rechthebbenden
heeft het kabinet ervoor gekozen om de voorgestelde geschillencommissie vooralsnog
te beperken tot geschillen met gebruikers. Indien de geschillencommissie voor
tariefgeschillen naar behoren functioneert, zal worden bekeken of deze kan
worden uitgebreid tot geschillen met rechthebbenden. Een eventuele versterking
van de mogelijkheden voor geschilbeslechting houdt nauw verband met de versterking
van de contractuele positie van de individuele rechthebbende in het aangekondigde
wetsvoorstel auteurscontractenrecht.
 De aanbeveling om te komen tot heldere en adequate voorlichting is onderdeel
van de afspraken die VNO-NCW, MKB en Voice over gezamenlijke voorlichting
hebben gemaakt in de werkgroep Pastors. Thans biedt bijvoorbeeld de Stichting
Auteursrechtbelangen al een website aan waarop algemene voorlichting over
het auteursrecht is te vinden.
 De aanbeveling om het uitwerken en bedenken van nieuwe vergoedingen door
collectieve organisaties te beperken, is eveneens opgepakt door de werkgroep
Pastors. Doordat de kernbepalingen van het auteursrecht grotendeels vastliggen
in verdragen en Europese richtlijnen, is de ruimte voor aanpassing van de
wetgeving hier zeer beperkt. Uitgangspunt zal moeten zijn dat partijen in
onderling overleg afspraken maken om te komen tot een redelijke uitoefening
van het auteursrecht. Zorgvuldigheid is met name gepast bij het introduceren
van nieuwe vergoedingen in een digitale omgeving. Dit is ook in het belang
van de rechthebbenden, omdat een excessieve nadruk op het verbodsrecht en
op het innen van vergoedingen op de langere termijn ook schade kan toebrengen
aan het maatschappelijke draagvlak voor het auteursrecht. In het rapport van
de werkgroep Pastors is een aantal uitgangspunten voor onderhandelingen geformuleerd,
waaronder de wenselijkheid van bagatelregelingen voor klein gebruik en het
uitgangspunt dat een tarief moet worden gekoppeld aan de economische meerwaarde
van het gebruik. Regelingen en tarieven voor
nieuwe gebruiksvormen zullen vooraf met de relevante (clusters van) branches
worden besproken aan de hand van een onderhandelingsprotocol.
 2.3 Aanvullende maatregelen
 Voor het kabinet staat voorop dat de structuur van het collectief beheer
en de handelwijze van de organisaties de belangen van de individuele rechthebbenden
en de betalingsplichtigen zo efficiënt mogelijk moet dienen. Het
door de parlementaire werkgroep gesignaleerde wantrouwen bij gebruikers en
rechthebbenden jegens collectieve beheersorganisaties lijkt erop te wijzen
dat hier nog veel te winnen valt. Voor rechthebbenden kan het bijvoorbeeld
van belang zijn om het aantal organisaties dat actief is in de keten tussen
de partij die de auteursrechtvergoeding betaalt en de «originaire»
rechthebbende (bijv. de artiest of de acteur) zo klein mogelijk te houden.
Dit kan leiden tot kostenbesparingen en een beter inzicht in de geldstromen.
Dit is ook van belang om het vertrouwen van de betalingsplichtigen in de collectieve
beheersorganisaties te versterken. Betalingsplichtigen moeten bovendien niet
met onnodig veel organisaties te maken krijgen.
 In het wetsvoorstel toezicht is bepaald dat bij amvb een drempel kan worden
gesteld aan de beheerskosten van collectieve beheersorganisaties. Een aantal
collectieve beheersorganisaties maakt bij de verdeling van gelden gebruik
van andere, tussenliggende verdeelorganisaties. Voorkomen moet worden dat
dit leidt tot een opstapeling van beheerskosten doordat iedere tussenliggende
organisatie een hoog percentage in rekening brengt. Daarom wil het kabinet
de mogelijkheid openen om de drempel voor de beheerskosten niet per organisatie
vast te stellen, maar die drempel als percentage te koppelen aan alle collectieve
beheersorganisaties in de keten tussen de inning en de verdeling aan de individuele
rechthebbende. Dit zou betekenen dat, indien er meer organisaties betrokken
zijn bij de verdeling, de totale beheerskosten van de betrokken organisaties
niet meer dan bijvoorbeeld 12,5%–15% van het verdeelde
bedrag mogen bedragen. Door ten aanzien van de bij de verdeling gemaakte beheerskosten
rekening te houden met de gehele keten van betrokken organisaties en dit transparant
te maken, wordt de innende organisatie gestimuleerd om zich af te vragen of
het voor de verdeling van de gelden wel of niet efficiënt is een tussenliggende
organisatie in te schakelen. Hiertoe is het noodzakelijk dat het wetsvoorstel
toezicht niet alleen de mogelijkheid biedt om de drempel voor de beheerskosten
te koppelen aan het bedrag van de in een bepaald jaar geïnde vergoedingen,
maar ook om deze drempel te koppelen aan het bedrag van de verdeelde gelden.
Dit zal bij nota van wijziging worden voorgesteld. Deze aanvulling van het
wetsvoorstel sluit aan bij de handelwijze van veel collectieve beheersorganisaties
om voorafgaand aan de verdeling een bepaald percentage in te houden voor operationele
kosten.
 Naar aanleiding van de aanbeveling van de parlementaire werkgroep om centrale
afspraken te maken over de governance van collectieve
beheersorganisaties zal het kabinet middels een nota van wijziging in het
wetsvoorstel toezicht een grondslag opnemen om bij amvb regels te stellen
aan de inrichting van een collectieve beheersorganisatie. In aansluiting op
het kabinetsbeleid wordt partijen de kans gegeven om via zelfregulering regels
te stellen voor goed bestuur. Hierbij zou men bijvoorbeeld inspiratie kunnen
putten uit bestaande zelfreguleringsmechanismen, zoals de gedragsregels voor
de publieke omroep (Commissie Integriteit Publieke Omroep: CIPO) en de Nederlandse corporate governance code. Het kabinet vindt dat de gedragscode
van VOICE momenteel weinig gedragsregels bevat en deelt de mening van de parlementaire
werkgroep dat deze code krachtiger zou kunnen zijn. Mochten de collectieve
beheersorganisaties er niet in slagen om de gedragscode van VOICE uit te breiden
op het punt van goed bestuur, dan kunnen bij amvb regels worden gesteld. Uiterlijk
over drie jaar (eind 2012) zal het kabinet het resultaat van de zelfregulering
evalueren en bezien of nadere regels noodzakelijk zijn.
 In het kader van good governance vindt het
kabinet het van belang dat er via zelfregulering ook normen worden gesteld
voor de hoogte en de vorm van de bezoldiging van bestuurders, toezichthouders
en degenen die met de dagelijkse leiding zijn belast. Nu bepaalt het wetsvoorstel
toezicht dat die bezoldiging openbaar gemaakt moet worden. Mocht aan het einde
van de hierboven genoemde drie jaar blijken dat zelfregulering tekort schiet, dan zal het kabinet bij amvb regels stellen. Het kabinet zal bij nota
van wijziging een grondslag voor een dergelijke amvb opnemen in het wetsvoorstel
toezicht.
 Naar aanleiding van de aanbevelingen van de parlementaire werkgroep met
betrekking tot de financiën van cbo’s zal in de nota van wijziging
bij het wetsvoorstel toezicht tevens worden voorgesteld te regelen dat de
termijn voor repartitie van gelden maximaal drie jaar bedraagt. Dit zal tot
gevolg hebben dat de omvang van de hangende gelden wordt gemaximeerd op drie
jaarlijkse incasso’s. Onder repartitie wordt hierbij behalve het direct
uitkeren aan rechthebbenden ook verstaan het bestemmen van een deel van de
gelden aan bijvoorbeeld een reserve voor mogelijke naclaims van rechthebbenden
in de periode waarin de verjaringstermijn van het recht op vergoeding nog
niet is verstreken. Het gaat er dus om dat er binnen drie jaar een bestemming
is gegeven aan de gelden en dat deze bestemming transparant is. Het College
van Toezicht zal er op toezien dat die bestemming in overeenstemming is met
het uitgangspunt dat gelden zo snel en efficiënt mogelijk worden verdeeld.
Bij (dreigende) overschrijding van de verdeeltermijn kan het College van Toezicht
gebruik maken van het aangescherpte sanctie-instrumentarium waarin het wetsvoorstel
voorziet. Ook is het aan het College om een beleid te ontwikkelen ten aanzien
van de bestemming van niet (tijdig) verdeelde gelden. In aanvulling hierop
zal in de nota van wijziging een bepaling worden opgenomen die regelt dat
cbo’s in hun jaarverslag inzicht geven in de verdeling van gelden, door
aan te geven in welk jaar de verdeelde gelden waren geïncasseerd en voor
welk gedeelte van de gelden de rechthebbenden niet binnen de vereiste periode
van drie jaar zijn gevonden.
 Met de parlementaire werkgroep is het kabinet van mening dat het beleggen
van gelden in risicodragend kapitaal op gespannen voet staat met de verplichting
van collectieve beheersorganisaties om de in beheer zijnde gelden zo snel
en efficiënt mogelijk te verdelen. In de nota van wijziging zal een regeling
worden opgenomen voor beleggingen van collectieve beheersorganisaties. Zoals
al was aangekondigd in antwoord op kamervragen van het lid Teeven, zal nog
worden bezien op welke handelingen de regeling zich precies moet richten.
 De werkgroep heeft tevens aanbevolen om de hoogte van de uitkering aan
(culturele) doelen, anders dan de uitkering aan rechthebbenden, te maximeren.
Het gaat hier om bestedingen aan collectieve doelen van rechthebbenden. Voorbeelden
zijn promotie en sponsoring van de Nederlandse cultuur en sociale voorzieningen
voor rechthebbenden. Het kabinet is van mening dat deze bestedingen niet mogen
botsen met het belang van een snelle en efficiënte verdeling aan individuele
rechthebbenden. Dit laatste moet het uitgangspunt zijn bij de bestemming van
gelden. Tegelijkertijd is het niet aan de overheid om te beslissen welke bestemming
de rechthebbenden geven aan de door hun ontvangen gelden. Voor het kabinet
staat voorop dat collectieve beheersorganisaties alleen met uitdrukkelijke
instemming van de aangesloten en lid zijnde rechthebbenden een deel van de
te verdelen gelden moeten kunnen bestemmen ten behoeve van collectieve (culturele)
doelstellingen. Dit is van bijzonder belang bij die organisaties waar rechthebbenden
op grond van de wet of de facto zijn aangewezen op één collectieve
beheersorganisatie. Het stelsel van toezicht biedt hiervoor al waarborgen,
omdat het College van Toezicht mede toetst of een organisatie de door haar
geïnde gelden op rechtmatige wijze verdeelt onder de rechthebbenden.
 De besluitvorming over de bestemming van gelden voor collectieve doelen
kan het beste in het kader van good governance genormeerd worden via zelfregulering
(gedragscode Voice). Indien zou blijken dat de zelfregulering niet toereikend
is en collectieve beheersorganisaties bij het toekennen van gelden onvoldoende
rekening houden met de belangen van de individuele rechthebbenden, dan zal
het kabinet zonodig gebruik maken van de grondslag die bij nota van wijziging
in het wetsvoorstel toezicht zal worden opgenomen en op grond
waarvan regels kunnen worden gesteld ten aanzien van de organisatie van collectieve
beheersorganisaties. In een amvb zou dan kunnen worden bepaald dat de collectieve
beheersorganisatie ervoor moet zorgen dat de aangesloten individuele rechthebbenden
expliciete instemming hebben verleend aan een besluit tot bestemming van gelden
aan een collectief doel.
 Het kabinet zal onderzoek verrichten onder individuele kunstenaars, auteurs
en artiesten om beter zicht te krijgen op hun belangen. Daarbij zal het kabinet
ook de positie van de rechthebbenden ten aanzien van culturele fondsen en
andere collectieve bestemmingen betrekken. Het kabinet zal voor het einde
van dit jaar de noodzakelijke voorbereidingen voor dit onderzoek treffen.
Bij de keuze van de onderwerpen die in dat onderzoek aan de orde zouden moeten
komen, wil het kabinet ook de uitkomst van het debat met de Tweede Kamer betrekken.
 3. Thuiskopiestelsel en downloaden
 3.1 Inleiding
 In de afgelopen jaren is het thuiskopiestelsel met heffingen op dragers
steeds meer onder druk komen te staan. Dit heeft geresulteerd in een impasse
tussen de partijen die onderhandelen over de vergoedingen in de Stichting
Onderhandelingen Thuiskopievergoeding (SONT).
Pogingen tot (ambtelijke) bemiddeling hebben deze impasse niet kunnen doorbreken.
 Het kabinet heeft zich beraden op de toekomst van het thuiskopiestelsel.
In de eerste helft van 2009 zijn er vanuit het Ministerie van Justitie expertmeetings
georganiseerd met onafhankelijke deskundigen uit verschillende disciplines.
Hierbij zijn toekomstverwachtingen in kaart gebracht omtrent het consumentengedrag,
de positie van de rechthebbenden en de technologie. Om meer inzicht te krijgen
in de gevolgen van file sharing voor de muziek-,
film- en gamesindustrie en om de maatschappelijke, economische en culturele
effecten in kaart te brengen, heeft TNO in samenwerking met SEO en IVIR en
op verzoek van het Ministerie van Economische Zaken, het Ministerie van Justitie
en het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap een onderzoek uitgevoerd.
Dit onderzoek (hierna: het rapport Ups and Downs)
is bij brief van 17 januari 2009 aangeboden aan de Tweede Kamer. Met deze kabinetsreactie wordt voldaan aan de toezegging
om met een beleidsreactie op het rapport Ups and Downs te komen.
 Om meer inzicht te krijgen in recente initiatieven voor de aanpak van peer to peerfile sharing in de ons omringende landen heeft
het Centrum voor Intellectueel Eigendomsrecht van de Universiteit Utrecht
in opdracht van het WODC het onderzoek «Auteursrechtinbreuk door P2P
file sharing Regelgeving in Duitsland, Frankrijk en Engeland nader onderzocht»
uitgevoerd (hierna: het WODC onderzoek over P2P file sharing).
 3.2 Rapport Ups and Downs
 Door de opkomst van internet is een groot deel van de thuiskopieën
tegenwoordig digitaal (downloaden). In het rapport Ups and Downs zijn de gevolgen van file sharing en downloaden in kaart gebracht.
 Het onderzoek bevat veel empirische gegevens over het gedrag en de motieven
van consumenten ten aanzien van betaald en onbetaald downloaden. De onderzoekers komen tot de conclusie dat de economische effecten
van file sharing op de Nederlandse welvaart sterk positief zijn. Downloaden heeft volgens de onderzoekers de toegankelijkheid en diversiteit
van het aanbod vergroot. Daar staat tegenover dat een omzetverlies voor producenten
en uitgevers van muziekopnames aannemelijk is. De onderzoekers geven daarbij
overigens aan dat de berekeningen zijn gebaseerd op vele aannames en dus onzekerheden
bevatten. Veel van de onderliggende gegevens zijn niet met grote
nauwkeurigheid bekend. De onderzoekers menen dat een vergelijkbare uitspraak
over films en games niet mogelijk is, maar dat de logica soortgelijk lijkt
te zijn.
 Om de negatieve gevolgen van file sharing
op te vangen is volgens de onderzoekers innovatie in de businessmodellen nodig
en mogelijk. In de muziekindustrie is dit volgens de onderzoekers gezien de
krimpende markt het meest urgent. De onderzoekers geven daarbij als voorbeeld
nieuwe modellen die streven naar diversificatie in de exploitatie (niet meer
louter op basis van muziekopname) of modellen die meer in overeenstemming
zijn met de veranderde behoeften en het veranderde gedrag van eindgebruikers.
In het geval van film wordt ervan uitgegaan dat onbetaald downloaden voor deze industrie, meer dan voor bijvoorbeeld de muziekindustrie,
tot substitutie voor verkoop zal leiden. Uit het onderzoek volgt dat deze
bedrijfstak momenteel nog een positief ontwikkelende markt kent, vooral wat
betreft de verkoop van dvd’s en de vertoning in de bioscoop. Het is
noodzakelijk om deze speelruimte te benutten en te zoeken naar innovatieve
businessmodellen voor de toekomst. Voor wat betreft de gamesindustrie stellen
de onderzoekers dat de combinatie hardware-software
dusdanige voordelen biedt aan het officiële exemplaar dat het niet ondenkbaar
is dat deze bedrijfstak de file sharing praktijk
in veel grote mate kan afwenden of omzeilen.
 Het kabinet vindt dat het onderzoek een waardevolle bijdrage levert aan
de discussie over file sharing. Zoals in de inleiding
van deze kabinetsreactie al is opgemerkt, gaat het in het auteursrechtbeleid
om het vinden van de juiste balans tussen de belangen van de gebruikers en
de belangen van de rechthebbenden. Het onderzoek reikt ingrediënten aan
voor een genuanceerde visie op de gevolgen van file sharing voor zowel makers als gebruikers. Het kabinet zal onderzoek uitvoeren
onder individuele kunstenaars en artiesten om hier meer inzicht in te krijgen.
 Daarnaast ondersteunt het kabinet verschillende initiatieven die innovatie
en ontwikkeling van nieuwe businessmodellen in de cultuur- en mediasectoren
beogen te stimuleren en de in het onderzoek beschreven negatieve gevolgen
van file sharing kunnen tegengaan. Het gaat om
projecten als Filmotech en het beleidsprogramma voor de creatieve industrie
2009–2013. Dit laatste heeft als doel het vergroten van de economische
benutting van cultuur en creativiteit, onder andere door het stimuleren van
ondernemerschap en innovatie. Ook moet het bijdragen aan het vergroten van
de kennis over en benutting van intellectuele eigendomsrechten, onder andere
door het ondersteunen van Creative Commons, door
de werkgroep Gerkens genoemd als een manier om de positie van de individuele
creatieveling te versterken. In dit verband heeft het kabinet in de recent
aan de Kamer gezonden brief Cultuur en Economie aangekondigd om in de periode
2010–2013 jaarlijks een bedrag van 0,7 miljoen euro uit te trekken voor
het voorlichten van de creatieve bedrijfstakken over intellectuele eigendomsrechten
en het bevorderen van het gebruik van creative commons.
 3.3 Huidige thuiskopiestelsel
 De keuze voor een beleid ten aanzien van thuiskopiëren wordt begrensd
door de Europese regelgeving op dit terrein (auteursrechtrichtlijn 2001/29/EG). Dit houdt in dat Nederland op grond van de auteursrechtrichtlijn
mag bepalen of er een thuiskopie-exceptie in de wetgeving wordt opgenomen
en hoe ruim die exceptie wordt gesteld. Als er een thuiskopie-exceptie geldt,
dan moet tegenover eventuele schade die voortvloeit uit het kopiëren
een billijke vergoeding voor rechthebbenden staan; de richtlijn laat de lidstaten
vrij om te bepalen hoe die vergoeding wordt vormgegeven.
 De huidige wettelijke thuiskopieregeling maakt het mogelijk om voor eigen
oefening, studie of gebruik een kopie te maken van auteursrechtelijk beschermd werk (beeld, muziek en tekst).
Tegenover de uitzondering voor thuiskopiëren staat een vergoeding die
rechthebbenden beoogt te compenseren voor schade die ontstaat door het kopiëren
van hun werk. De vergoeding bestaat thans uit een heffing op bepaalde voorwerpen
die bestemd zijn om te kopiëren (o.a. blanco cd’s en dvd’s).
 Het kabinet is het eens met het standpunt van de parlementaire werkgroep
dat het huidige stelsel met heffingen op dragers op termijn onhoudbaar is.
De ontwikkeling van de digitale wereld heeft ervoor gezorgd dat het bestaande
thuiskopiestelsel steeds meer onder druk is komen te staan. De technologische
ontwikkelingen rond data-opslag en internetverkeer zijn de laatste jaren snel
gegaan. Er is geen reden om aan te nemen dat de snelle groei van de beschikbare
geheugencapaciteit van opslagmedia en consumentenelectronica zich in de nabije
toekomst niet zal voortzetten. Hetzelfde geldt voor de snelheid van het dataverkeer.
Dit kan leiden tot een situatie waarin de opslagcapaciteit geen beperkingen
meer oplegt aan de hoeveelheid opgeslagen informatie. Dit laatste is bevestigd
in de eerder dit jaar georganiseerde expertmeetings. Het vaststellen van een
redelijke verhouding tussen het soort medium, de opslagcapaciteit en de hoogte
van een heffing wordt met deze te verwachten ontwikkeling buitengewoon complex,
zo niet onmogelijk. Daarnaast komen er steeds meer voorwerpen en apparaten
op de markt waarmee kan worden gekopieerd. In het bestaande stelsel, met heffingen
die zijn gekoppeld aan een voorwerp in combinatie met capaciteit, zijn al
problemen ontstaan doordat er steeds meer apparaten en geheugendragers op
de markt komen waarop steeds meer bestanden kunnen worden opgeslagen. Deze
problemen zullen bij voortzetting van het bestaande stelsel met heffingen
op voorwerpen naar verwachting alleen maar groter worden.
 3.4 Toekomst thuiskopiestelsel
 In het rapport van de werkgroep wordt terecht vastgesteld dat het in de
digitale wereld in toenemende mate interessant wordt om de inhoud te kopen
in plaats van de drager en dat het bij film, muziek en games nauwelijks meer
van belang zal zijn hoe of waar het wordt bekeken, beluisterd of gespeeld.
Dit betekent volgens het kabinet dat als er adequate licentiesystemen worden
ontwikkeld, er van privékopieën op een andere drager (platformshift) en privékopieën die bedoeld
zijn om een werk op een later moment te bekijken of te beluisteren (timeshift) niet langer gesteld kan worden dat deze leiden
tot schade voor rechthebbenden die door een collectieve regeling moet worden
vergoed. Deze kopieën zouden wel onder de thuiskopieregeling moeten blijven
vallen maar om bovengenoemde reden niet meer voor een thuiskopievergoeding
in aanmerking behoeven te komen. De discussie over de toekomst van het thuiskopiestelsel
zou zich daarom moeten richten op het kopiëren van content in de internetomgeving
(downloaden).
 De parlementaire werkgroep heeft voorgesteld om downloaden uit illegale bron niet langer onder de thuiskopie-exceptie te laten
vallen en dit strafbaar te stellen, maar pas nadat de industrie een systeem
van licenties heeft uitgewerkt. Dit voorstel spreekt het kabinet aan, omdat
er daardoor geen noodzaak meer bestaat tot het opzetten van nieuwe vergoedingenstelsels
met de bijbehorende administratieve lasten en nalevingskosten. Als het recht
op het maken van privékopieën aan de bron wordt geregeld, is er
geen vergoedingenstelsel meer nodig. Voor consumenten zal meer duidelijkheid
ontstaan over hun rechten en plichten: dubbele betalingen zullen bijvoorbeeld
niet meer voorkomen. Bovendien legt het de verantwoordelijkheid voor het ontwikkelen
van nieuwe bedrijfsmodellen waar deze hoort: bij de marktpartijen.
 Hierboven werd al opgemerkt dat het huidige stelsel met heffingen op dragers
niet langer houdbaar is. Andere vergoedingenstelsels, zoals een internetheffing,
een vergoeding uit algemene middelen of een heffing bij exploitanten
van digitale content zijn denkbaar, maar hebben ook nadelen. Zo zou een internetheffing
bijvoorbeeld als nadeel hebben dat iedereen met een internetaansluiting een
thuiskopieheffing zou moeten betalen, ongeacht of men ongeautoriseerd downloadt of niet. Een nadeel van een heffing bij exploitanten
zou zijn dat zij minder gestimuleerd worden om zelf contracten met de rechthebbenden
te sluiten over het kopiëren van auteursrechtelijk beschermd materiaal.
Bovendien zouden de administratieve lasten die voortvloeien uit de incasso
blijven bestaan.
 Met de parlementaire werkgroep is het kabinet van mening dat de entertainmentindustrie
zal moeten inspelen op de ontwikkeling dat de inhoud belangrijker wordt dan
de drager, door nieuwe verdienmodellen te ontwikkelen die passen in een digitale
omgeving. Dit sluit ook aan bij de hierboven genoemde bevindingen van de onderzoekers
in het rapport Ups and Downs. Uit het WODC-onderzoek
blijkt voorts dat ook in Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk wordt
benadrukt dat een aanpak van file sharing niet
uitsluitend kan bestaan in een sanctieregime. In Frankrijk en het Verenigd
Koninkrijk is de noodzaak van het ontwikkelen van een legaal aanbod via internet
een belangrijke pijler onder het beleid ten aanzien van file sharing. Hierbij is van belang
dat met de opkomst van nieuwe distributievormen de markt voor content in toenemende
mate wordt bepaald door nieuwe exploitanten die zich hebben gespecialiseerd
in de digitale omgeving. Waar de originaire rechthebbenden en de consumenten
de eindpunten van de contentketen zullen blijven, zal de positie en de rol
van de intermediairs veranderen. De rol van traditionele intermediairs kan
hierdoor veranderen of zelfs verdwijnen.
 Uit het rapport Ups and Downs blijkt dat een
grote groep consumenten het downloaden heeft omarmd,
maar ook dat zij onder voorwaarden bereid zijn om te betalen voor content. Volgens het onderzoek kunnen een hoge kwaliteit
van de content, het steunen van artiesten en het
krijgen van extra’s voor downloaders motieven
zijn om gedownloade muziek alsnog te kopen; daarbij
vindt drie kwart van de downloaders een prijs
van 8 euro voor een cd en 5 euro voor een dvd een redelijke prijs. Hieruit
leidt het kabinet af dat er in de digitale wereld mogelijkheden bestaan voor
bedrijfsmodellen waarin consumenten bereid zijn om te betalen voor muziek
en film.
 Naast het digitale gebruik van muziek en film is het gebruiksgemak van
elektronische boeken (e-readers) inmiddels zo
hoog geworden dat ook boeken en tekstbestanden in toenemende mate digitaal
zullen worden gelezen en gekopieerd, zodat het ook op dat terrein belangrijker
wordt om goede (digitale) verdienmodellen te ontwikkelen. Binnen de te ontwikkelen
bedrijfsmodellen zouden licenties voor het maken van thuiskopieën kunnen
worden verwerkt. Het is aan de markt om deze bedrijfsmodellen op te zetten.
Het kabinet ziet hier, evenals de parlementaire werkgroep, geen actieve rol
voor de overheid weggelegd.
 Op de langere termijn zou het belang van een thuiskopie-exceptie verder
kunnen afnemen en wellicht zelfs verdwijnen. Als de groei van de bandbreedte
voor internetverkeer doorzet, zal informatie in toenemende mate direct van
internet kunnen worden beluisterd of bekeken. Nu gebeurt dat al met behulp
van streamingtechniek op internet. De locatie
van de bestanden zou dan niet meer van belang zijn. Informatie zit in een
zogenaamde cloud op het internet en consumenten
kunnen muziek- en filmbestanden vanuit die cloud
beluisteren en bekijken. Uit de expertmeetings die dit voorjaar zijn georganiseerd,
is gebleken dat dit geen onrealistisch scenario is. Als dit scenario zich
inderdaad voordoet, zal de lokale opslag van bestanden door consumenten op
geheugendragers en apparaten afnemen. Dit zou betekenen dat auteursrechtelijk
beschermd materiaal steeds minder zou worden gekopieerd.
 De opkomst van mobiel internet kan dit proces versnellen. Mobiel internet
kan consumenten in staat stellen om op elk gewenst moment toegang te hebben
tot internet («always online»). Of,
in hoeverre en hoe snel lokale opslag in de nabije toekomst wordt
vervangen door direct internetverkeer zal mede afhangen van de gebruiksvriendelijkheid
en betrouwbaarheid van (mobiel) internet. Als bijvoorbeeld de internetverbinding
in een tunnel uitvalt, er op een vakantieadres geen betrouwbare internetverbinding
is of virussen het internetverkeer regelmatig plat leggen, kan dit voor consumenten
een reden zijn om informatie te blijven opslaan op lokale dragers.
 3.5 Verbod op downloaden uit illegale bron
 Hierboven werd al opgemerkt dat het voorstel van de parlementaire werkgroep
om downloaden niet langer onder de thuiskopie-exceptie
te laten vallen en dit onder voorwaarden strafbaar te stellen het kabinet
aanspreekt.
 Het strafbaar stellen en als onrechtmatig aanmerken van downloaden uit illegale bron, zoals de parlementaire werkgroep voorstelt,
heeft wel als nadeel dat het handhavingsbeleid zich op de privésfeer
zou kunnen gaan richten en dat er een vorm van controle op het internetgebruik
van particulieren zou kunnen ontstaan. Dit zou kunnen leiden tot een afname
van het maatschappelijk draagvlak voor het auteursrecht in het algemeen. Ook
zou in dat geval de bereidheid bij consumenten om te betalen voor digitale
muziek of film kunnen verminderen. Uit de recente initiatieven tot bestrijding
van downloaden in Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk
en Duitsland, zoals beschreven in het WODC-onderzoek over P2P file sharing, is gebleken dat het belangrijk is om een goede
balans te vinden tussen handhaven en bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
 In alle onderzochte landen blijkt het verkrijgen van initiële informatie
een zwaktepunt bij de handhaving. In dat verband is het volgens het kabinet
noodzakelijk dat een beleid dat zich richt op de aanpak van downloaden goed moet worden afgestemd met andere Europese landen.
Vaak stopt de zoektocht naar gegevens van inbreukmakers bij de landsgrenzen.
Als het beleid van de EU-landen niet voldoende op elkaar wordt afgestemd,
zal een dergelijk initiatief weinig succesvol zijn.
 De risico’s voor de privacy zijn de belangrijkste reden geweest
waarom het kabinet er tot nu toe voor heeft gekozen om downloaden (ongeacht de bron) toe te staan onder de thuiskopie-exceptie
en het handhavingsbeleid te richten op het zonder toestemming openbaarmaken
(op internet: het uploaden) van auteursrechtelijk
beschermd werk. Daarbij heeft ook een rol gespeeld
dat het voor consumenten meestal moeilijk is in te schatten of het gaat om
een beschermd werk of niet. Een handhavingsbeleid dat zich richt op illegaal uploaden heeft als bijkomend voordeel dat het technologieneutraal
is en ook kan worden voortgezet als downloaden
op de langere termijn zou worden vervangen door streaming (of door andere technieken die het kopiëren van bestanden onnodig
maken). In het WODC onderzoek over P2P file sharing
is in dit verband opgemerkt dat door een aanpak van file
sharing te koppelen aan de auteursrechtelijke definitie van de reproductiehandeling,
nieuwe technologieën met zich mee kunnen brengen dat nieuwe varianten
van downloaden niet binnen het bereik van de regeling
vallen.
 Het kabinet is met de parlementaire werkgroep van mening dat marktpartijen
de komende paar jaar gelegenheid moeten krijgen om nieuwe bedrijfsmodellen
voor film en muziek in de digitale omgeving te ontwikkelen. Hierbij is van
belang dat het kabinet een amvb in procedure heeft gebracht die voorstelt
om de bestaande bevriezing van het thuiskopiestelsel per 1 januari 2010
met drie jaar te verlengen. Dit geeft ruimte om in de tussenliggende periode
een wettelijke regeling voor te bereiden die het downloaden uit illegale bron
verbiedt. Daarbij zal aandacht worden besteed aan:
 – de mate waarin de marktpartijen erin slagen om nieuwe bedrijfsmodellen
(met licenties voor thuiskopiëren) te ontwikkelen die aansluiten
bij de behoeften van consumenten en individuele rechthebbenden;
 – de vraag hoe een het beste kan worden gehandhaafd en welke rol
marktpartijen zoals internet service providers
daarin zouden moeten spelen;
 – de vraag hoe een verbod op downloaden uit
illegale bron het beste kan worden afgestemd met het beleid van andere Europese
landen.
 
 Bij de uitwerking van de wettelijke regeling zal het kabinet in het bijzonder
de in Duitsland geldende regeling betrekken waarin downloaden onrechtmatig en strafbaar is als dit plaatsvindt uit evident onrechtmatige
bron. Deze regeling wordt uitgebreid beschreven in het WODC-onderzoek over P2P file sharing en heeft als voordeel dat de regeling
zich in het bijzonder zou richten op het zonder toestemming kopiëren
van werken die recent op de markt zijn verschenen, zoals in het geval van
het door de parlementaire werkgroep genoemde voorbeeld van de Zweedse film «Let the right one in».
 Bij de verdere analyse van een verbod op downloaden uit illegale bron zal ook het belang van de individuele makers worden
betrokken. Momenteel is al zichtbaar dat artiesten hun muziek soms gebruiken
als «flyer» of verkoopmiddel om het
concertbezoek en merchandising te stimuleren.
Een dergelijk bedrijfsmodel gaat er van uit dat veel consumenten de muziek
gratis via internet verkrijgen. Als een dergelijk bedrijfsmodel in de toekomst
op grote schaal gebruikt zou worden, levert het openbaar maken of kopiëren
van het werk geen schade, maar voordeel op. De nadruk zou dan minder komen
te liggen op auteursrechtelijke handhaving (claimen) en meer op brede verspreiding
van het werk (delen). Ook wordt verwacht dat makers er vaker de voorkeur aan
zullen geven om hun werk zelf te exploiteren en niet langer gebruik zullen
maken van de traditionele distributiekanalen. Het kabinet zal dit nader analyseren
en onderzoek laten uitvoeren onder individuele kunstenaars en artiesten.
 Hier ligt ook een verband tussen de thuiskopieregeling en het auteurscontractenrecht,
waaraan hieronder een afzonderlijke paragraaf wordt gewijd. Een passende auteursrechtelijke
bescherming van makers stelt hen in de gelegenheid om die auteursrechten adequaat
in te zetten of er van af te zien als hen dat beter past. Het verdient aanbeveling om na te gaan hoe de zeggenschap van de auteurs
kan worden versterkt, waar zij nu soms al te sterk zijn aangewezen op exploitanten.
Het kabinet heeft in dit verband aangekondigd te komen met een wetsvoorstel
op het gebied van het auteurscontractenrecht. Ook in het rapport van de parlementaire
werkgroep auteursrechten wordt aangedrongen op een snelle regeling van het
auteurscontractenrecht. Eventuele aanpassingen van het thuiskopiestelsel moeten
mede in dat licht worden bezien.
 4. Handhaving
 Bij de handhaving van auteursrecht staat civielrechtelijke handhaving
voorop. In beginsel dient een private partij zelf tegen een auteursrechtinbreuk
op te treden. Strafrechtelijke handhaving geldt als sluitstuk, zoals is toegelicht
in de auteursrechtbeleidsbrief van 2007 en brief
over rechtshandhaving op internet uit 2008.
Voorop staat dat het zonder toestemming uploaden
van auteursrechtelijk beschermd werk onrechtmatig is en strafbaar is gesteld. Uploaden betreft immers een openbaarmaking in de zin van
het auteursrecht. Het downloaden van auteursrechtelijk
beschermd materiaal is thans wel toegestaan onder de thuiskopie-exceptie.
 Het kabinetsbeleid zal zich in ieder geval blijven richten op de aanpak
van het (grootschalig) illegale uploaden. Van
marktpartijen die een rol spelen in de contentketen mag worden verwacht dat
zij zich gezamenlijk inspannen om dit beleid in de praktijk gestalte te geven.
Het probleem wordt hierdoor aangepakt bij de bron: als er minder
bestanden op illegale wijze worden aangeboden, kan er ook minder worden gedownload. Bovendien wordt tegengegaan dat de markt voor
legaal aanbod wordt verstoord door (commerciële) partijen die op illegale
wijze auteursrechtelijk beschermd materiaal openbaar maken.
 Privaatrechtelijke handhaving van illegaal uploaden wordt nu al gefaciliteerd door jurisprudentie waarin is geoordeeld
dat bepaalde handelingen met betrekking tot de uitwisseling van auteursrechtelijk
beschermde werken onrechtmatig zijn jegens rechthebbenden. Recente jurisprudentie
lijkt erop te wijzen dat partijen die het mogelijk maken om op grote schaal
inbreukmakend materiaal aan te bieden, op basis van het privaatrecht aangepakt
kunnen worden.
 De rechtbank Utrecht heeft op 26 augustus 2009 uitspraak gedaan in
Mininova/Stichting Brein. De rechtbank stelde vast dat Mininova, een website
waar links (torrents) opstaan die verwijzen naar
elders opgeslagen bestanden, deze torrents moet
verwijderen van haar website/bittorrentplatform
www.mininova.org voor zover deze torrents verwijzen
naar auteursrechtelijk beschermd materiaal. Mininova heeft volgens de rechtbank
onrechtmatig gehandeld ten opzichte van de bij Stichting Brein aangesloten
rechthebbenden uit de entertainmentindustrie door (structureel) gelegenheid
te geven tot, aan te zetten tot en te profiteren van de door haar gebruikers
gepleegde inbreuken op de auteursrechten en naburige rechten van deze rechthebbenden.
Op Mininova rust volgens de rechtbank de plicht om vanuit het oogpunt van
maatschappelijke zorgvuldigheid bij gegronde twijfel over de rechtmatigheid
van informatie waarnaar de torrents verwijzen,
het platform te schonen.
 Drie leidinggevenden van The Pirate Bay, eenzelfde soortbittorrentsite als Mininova, zijn bij verstekvonnis van de voorzieningenrechter
(30 juli 09, Rb. Amsterdam) geboden de websites ontoegankelijk te maken
voor internetgebruikers in Nederland. Pirate Bay faciliteert, net als Mininova,
via torrentlinks, mensen gebruik te maken van
auteursrechtelijke beschermd materiaal. Volgens de voorzieningenrechter maakt
The Pirate Bay inbreuk op de auteursrechten van bij Stichting Brein aangesloten
organisaties van auteursrechthebbenden. In de
tegen het verstekvonnis ingestelde verzetprocedure heeft de voorzieningenrechter
op 22 oktober 2009 uitspraak gedaan. In de uitspraak wordt niet langer
uitgegaan van een auteursrechtinbreuk, wel acht de rechter het handelen van
de leidinggevenden van The Pirate Bay onrechtmatig. In navolging van het Mininova-vonnis
wordt aan hen op straffe van een dwangsom het gebod opgelegd de torrents waarmee auteursrechtelijke werken kunnen worden uitgewisseld
te verwijderen.
 Aangetekend moet worden dat tegen deze uitspraken nog rechtsmiddelen open
staan. Vooralsnog concludeert het kabinet dat er voor rechthebbenden voldoende
mogelijkheden zijn om, zoals de parlementaire werkgroep voorstaat, personen,
bedrijven, websites of webdiensten die het illegaal uploaden van auteursrechtelijk beschermde bestanden geheel of ten dele faciliteren
of commercieel exploiteren, aansprakelijk te stellen. Voor aanpassing van de wetgeving op dit punt is vooralsnog geen aanleiding.
Een andersluidende uitkomst van de hierboven genoemde, nog lopende juridische
procedures zou hier verandering in kunnen brengen.
 Het opleggen van aanvullende verplichtingen voor internet
service providers (ISP’s) en hostingproviders, zoals voorgesteld door de parlementaire werkgroep, zou weinig effect
hebben. De rol van ISP’s beperkt zich tot het faciliteren van de toegang
tot het internet en strekt zich niet uit tot het beheren van content. Voor hosting providers geldt
dat een aanvullende verplichting om klantgegevens bij te houden zou leiden
tot hoge administratieve lasten, terwijl het voordeel daarvan beperkt zou
zijn, omdat het bij de contentproviders in veel
gevallen zal gaan om een buitenlandse partij. 
 5. Auteurscontractenrecht
 In het rapport van de parlementaire werkgroep wordt aanbevolen het auteurscontractenrecht
zo snel mogelijk ter hand te nemen. Tevens wordt aanbevolen in auteursrechtelijke
wetgeving te bepalen dat prijsafspraken in collectieve onderhandelingen tot
stand mogen komen indien een sterke onderhandelingspositie ontbreekt. Tegelijkertijd
wordt de zwakke onderhandelingspositie van schrijvers richting opdrachtgevers
als knelpunt gesignaleerd. Dit geldt overigens ook voor bijvoorbeeld ondertitelaars
en vertalers.
 Auteurs en uitvoerende kunstenaars zijn voor de exploitatie van hun creatieve
arbeid aangewezen op derden, hoewel zij ook kunnen besluiten hun werk zelf
te exploiteren (bijv. via creative commons). Bij
de onderhandelingen over de voorwaarden waaronder de exploitatie plaatsvindt,
bevinden veel auteurs en artiesten zich in een structureel zwakkere positie.
In de praktijk kan dit gemakkelijk leiden tot eenzijdige standaard-exploitatiecontracten
waarin met de belangen van auteurs en uitvoerende kunstenaars onvoldoende
rekening wordt gehouden.
 In 2004 is er in opdracht van het WODC onderzoek verricht door het Instituut
voor Informatierecht naar de wenselijkheid van het invoeren van een wettelijke
regeling. Naar aanleiding van het rapport heeft een groot aantal belanghebbenden
schriftelijk gereageerd op de bevindingen en hebben de Commissie auteursrecht
en de Raad voor Cultuur advies uitgebracht.
 De wettelijke regeling van het auteurscontractenrecht zal een aanvulling
vormen op het commune overeenkomstenrecht. Auteurs en uitvoerende kunstenaars
kunnen zich in veel gevallen ook op het commune overeenkomstenrecht beroepen.
Om die reden heeft het kabinet er bij de prioriteitsstelling in eerste instantie
voor gekozen aan andere wetsvoorstellen voorrang te geven. Met de parlementaire
werkgroep meent het kabinet dat langer uitstel niet wenselijk is. Het versterken
van de positie van de originaire rechthebbende is een belangrijk uitgangspunt
van het auteursrechtbeleid. Het wetsvoorstel auteurscontractenrecht zal daartoe
begin 2010 in consultatie worden gegeven. Zoals eerder door het kabinet is
toegezegd, wordt in het kader van dit voorstel tevens de mogelijkheid onderzocht
van een regeling die het auteurs en exploitanten van auteursrechtelijk beschermd
werk toestaat om collectieve onderhandelingen te voeren over (minimum)tarieven
en royalties.
 6. Europese ontwikkelingen
 Het landschap van het collectief beheer wordt in toenemende mate beïnvloed
door het Europese recht. De Europese Commissie heeft in de CISAC-beschikking
van 16 juli 2008 bepaald dat overeenkomsten tussen collectieve beheersorganisaties
die leiden tot een territoriale afbakening van de markt voor online licenties
in strijd zijn met het mededingingsrecht. Tegen deze beschikking is door CISAC
hoger beroep ingesteld bij het Gerecht van Eerste Aanleg (zaak T-442/08).
Eerder was al een aanbeveling van de Europese Commissie verschenen waarin
werd aangegeven dat de collectieve beheersorganisaties binnen de EU ten aanzien
van muziekgebruik op internet met elkaar zouden moeten gaan concurreren. Nederland heeft in Brussel het standpunt verdedigd dat
concurrentie niet ten koste mag gaan van het aanbod van nationale cultuuruitingen
uit kleinere lidstaten. Voorkomen moet worden dat concurrentie tot gevolg
heeft dat het culturele aanbod gedomineerd wordt door commercieel aantrekkelijke
producties uit met name de Engelstalige landen.
 Recentelijk heeft de Europese Commissie het initiatief genomen tot een
onderzoek naar de mogelijkheden voor een uniforme licentie voor online gebruik in de EU. In het najaar van 2009 wordt een nieuwe
mededeling van de Commissie over content online
verwacht.
 Het is nog te vroeg om te zeggen hoe de toekomst van het collectief beheer er in het licht van de Europese ontwikkelingen uit zal gaan
zien. Een grotere concurrentie tussen collectieve beheersorganisaties in de
interne markt zou ertoe kunnen leiden dat er in de toekomst meer buitenlandse
organisaties in Nederland actief zouden kunnen zijn met het beheren van rechten
voor online-gebruik. Bij gebrek aan harmonisatie
terzake kent het toezicht inherente territoriale beperkingen. De Europese
regels voor de interne markt en het dienstenverkeer beperken de mogelijkheden
om buitenlandse organisaties onder de werking van het Nederlandse Toezicht
te brengen, zoals de parlementaire werkgroep voorstelt. Of een buitenlandse
organisatie onder de werking van het Nederlandse toezicht kan vallen, zal
per geval moeten worden bekeken. Het kabinet
zal de wenselijkheid van harmonisatie van het toezicht in de discussies met
de Europese Commissie en de andere lidstaten aan de orde blijven stellen.
 Daarnaast zal de uitkomst van het debat over de aanbevelingen van de parlementaire
werkgroep ten aanzien van het thuiskopiestelsel en het downloaden onderdeel worden van de Nederlandse inbreng in Brussel.
Het beleid dat wordt gevoerd ten aanzien van de handhaving zal zoveel mogelijk
moeten worden afgestemd met het beleid in de andere Europese landen.
 7. Samenvatting van de beleidsmaatregelen
 Het kabinetsbeleid is erop gericht om de juiste balans te vinden tussen
enerzijds het belang van de rechthebbenden op bescherming van hun creaties
en anderzijds het belang van gebruikers om toegang te hebben tot een divers
aanbod van informatie en cultuur. Het belang van de individuele rechthebbende
en het versterken van zijn positie ten opzichte van exploitanten verdient
hierbij bijzondere aandacht.
 Voor het kabinet staat voorop dat de structuur van het collectief beheer
en de handelwijze van de organisaties de belangen van de individuele rechthebbenden
en de betalingsplichtigen zo efficiënt mogelijk moeten dienen. Om het
draagvlak voor de inning van auteursrechtvergoedingen te versterken is het
belangrijk dat de collectieve beheersorganisaties en het betalende bedrijfsleven
zich conformeren aan een duurzame overlegstructuur waarin klachten en irritaties
in een vroeg stadium kunnen worden gesignaleerd en opgelost.
 Het kabinet zal naar aanleiding van de aanbevelingen van de parlementaire
werkgroep een nota van wijziging bij het wetsvoorstel toezicht indienen waarin
de volgende maatregelen worden opgenomen:
 – De voorgestelde normering van de beheerskosten wordt aangevuld
met de mogelijkheid om de drempel voor de beheerskosten niet per organisatie
vast te stellen, maar die drempel als percentage te koppelen aan alle collectieve
beheersorganisaties in de keten tussen de inning en de verdeling aan de individuele
rechthebbende. Dit moet leiden tot het terugdringen van de beheerskosten,
doordat inefficiënte inschakeling van extra verdeelorganisaties wordt
vermeden.
 – Er zal een grondslag worden opgenomen om bij amvb regels te stellen
aan de inrichting van een collectieve beheersorganisatie (goed bestuur) en
een grondslag om de hoogte en de vorm van de bezoldiging te normeren. Uiterlijk
over drie jaar (eind 2012) zal het kabinet de op dit punt gewenste zelfregulering
evalueren en bezien of een amvb noodzakelijk is;
 – Er komt een regeling voor beleggingen van collectieve beheersorganisaties.
 – Bepaald wordt dat de termijn voor repartitie van gelden maximaal
drie jaar mag bedragen. Dit zal tot gevolg hebben dat de omvang van de hangende
gelden wordt gemaximeerd op drie jaarlijkse incasso’s. Het College van
Toezicht kan bij (dreigende) overschrijding van de termijn gebruik maken van
het aangescherpte sanctie-instrumentarium warin het wetsvoorstel
toezicht voorziet en zal een beleid moeten ontwikkelen ten aanzien van de
bestemming van niet (tijdig) verdeelde gelden.
 – Collectieve beheersorganisaties worden verplicht om in hun jaarverslag
inzicht te geven in de verdeling van gelden, door te vermelden in welk jaar
de verdeelde gelden waren geïncasseerd en voor welk gedeelte van de gelden
de rechthebbenden niet binnen de vereiste periode van drie jaar zijn gevonden.
 
 Het kabinet zal onderzoek verrichten onder individuele kunstenaars, auteurs
en artiesten om beter zicht te krijgen op hun belangen. Daarbij zal onder
andere worden ingegaan op hun houding ten opzichte van downloaden en file sharing en nieuwe
verdienmodellen en op het bestemmen van auteursrechtvergoedingen aan collectieve
doelen. De noodzakelijke voorbereidingen van dit onderzoek zullen voor het
einde van het jaar worden getroffen. Bij de keuze van de onderwerpen die in
het onderzoek aan de orde komen, zal het kabinet ook de uitkomst van het debat
met de Tweede Kamer betrekken.
 Ten aanzien van het thuiskopiestelsel is het kabinet het met de parlementaire
werkgroep eens dat het huidige stelsel met heffingen op dragers op termijn
onhoudbaar is en dat het in de digitale wereld gaat om de inhoud en niet meer
om de drager. Als de markt adequate licentiesystemen ontwikkelt, is er geen
aanleiding meer om voor zgn. platformshift- en timeshift-kopieën een vergoedingenstelsel in stand
te houden. De discussie over de toekomst van het thuiskopiestelsel zou zich
daarom moeten concentreren op het kopiëren van content in de internetomgeving
(downloaden).
 De parlementaire werkgroep heeft voorgesteld om downloaden uit illegale bron niet langer onder de thuiskopie-exceptie te laten
vallen en dit strafbaar te stellen, maar pas nadat de industrie een systeem
van licenties heeft uitgewerkt. Dit voorstel spreekt het kabinet aan, omdat
er daardoor geen noodzaak meer bestaat tot het opzetten van nieuwe vergoedingenstelsels
met de bijbehorende administratieve lasten en nalevingskosten en omdat het
de verantwoordelijkheid voor het ontwikkelen van nieuwe bedrijfsmodellen legt
waar deze hoort: bij de marktpartijen. In die bedrijfsmodellen zouden licenties
voor het maken van thuiskopieën kunnen worden verwerkt. Uit het rapport Ups and Downs leidt het kabinet af dat er mogelijkheden
zijn voor bedrijfsmodellen waarin consumenten bereid zijn om te betalen voor
muziek en film.
 Het strafbaar stellen en als onrechtmatig aanmerken vandownloaden uit illegale bron heeft volgens het kabinet wel als nadeel
dat het handhavingsbeleid zich op de privésfeer zou kunnen gaan richten
en dat er een vorm van controle op het internetgebruik van particulieren zou
kunnen ontstaan. Dit zou kunnen leiden tot een afname van het maatschappelijk
draagvlak voor het auteursrecht in het algemeen. Ook zou in dat geval de bereidheid
van consumenten om te betalen voor content kunnen
verminderen. Uit de recente initatieven tot bestrijding van downloaden in Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk, zoals
beschreven in het WODC-onderzoek over P2P file sharing, blijkt dat het belangrijk is om een goede balans te vinden tussen
handhaven en bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
 Het kabinet is met de parlementaire werkgroep van mening dat marktpartijen
gelegenheid moeten krijgen om de in de komende drie jaar nieuwe bedrijfsmodellen
voor film en muziek in de digitale omgeving te ontwikkelen. In deze periode
zal het kabinet een wettelijke regeling voorbereiden die het downloaden uit
illegale bron verbiedt. Daarbij zal aandacht worden besteed aan de mate waarin
de marktpartijen erin slagen om nieuwe bedrijfsmodellen (met licenties voor
thuiskopiëren) te ontwikkelen die aansluiten bij de behoeften van consumenten
en individuele rechthebbende, aan de vraag hoe een verbod op downloaden uit illegale bron het beste kan worden gehandhaafd
en welke rol marktpartijen zoals internet service providers daarin zouden moeten spelen en aan de vraag hoe een verbod het beste
kan worden afgestemd met het beleid van andere Europese landen. Bij de uitwerking
van de wettelijke regeling zal het kabinet in het bijzonder de in Duitsland
geldende regeling betrekken waarin downloaden
onrechtmatig en strafbaar is als dit plaatsvindt uit evident onrechtmatige
bron.
 Het kabinetsbeleid zal zich in ieder geval blijven richten op de aanpak
van het (grootschalig) illegale uploaden. Van
de marktpartijen die een rol spelen in de contentketen wordt verwacht dat zij zich gezamenlijk inspannen om dit beleid in
de praktijk gestalte te geven. Door deze aanpak «bij de bron»
wordt tegengegaan dat de markt voor legaal aanbod wordt verstoord door (commerciële)
partijen die op illegale wijze auteursrechtelijk beschermd materiaal openbaar
maken.
 Met de parlementaire werkgroep is het kabinet van mening dat langer uitstel
van het wetsvoorstel auteurscontractenrecht niet wenselijk is. Omdat veel
auteurs en artiesten zich bij de onderhandelingen met exploitanten in een
structureel zwakkere positie bevinden, is het van belang om de contractuele
positie van individuele rechthebbenden te versterken en te onderzoeken of
collectieve onderhandelingen kunnen worden gestimuleerd. Het wetsvoorstel
auteurscontractenrecht zal begin 2010 in consultatie worden gegeven.
 De uitkomst van het debat over de aanbevelingen van de parlementaire werkgroep
zal onderdeel worden van de Nederlandse inbreng in Brussel. Het kabinet zal
de wenselijkheid van harmonisatie van het toezicht op collectieve beheersorganisaties
en de afstemming van het handhavingsbeleid aan de orde stellen in de discussies
met de Europese Commissie en de andere lidstaten.
 
 
 
 Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 29 838 en 31 766,
nr. 19.
 
 
 Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.
 
 
 Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 29 838, nr. 13 met bijlage
(De economische omvang van het auteursrecht in Nederland – Een studie
op basis van de WIPO-Guide). Uit het onderzoek blijkt dat de toegevoegde waarde
van de auteursrechtelijk relevante sectoren in 2005 30,5 miljard euro bedroeg
(5,9% van het Bruto Binnenlands Product). De werkgelegenheid bestond
in 2005 uit 567 214 voltijdbanen (8,8% van de werkgelegenheid
in Nederland) en het handelsbalansoverschot was 2,4 miljard euro (6,9%
van het handelsbalansoverschot in Nederland).
 
 
 Verwezen wordt naar de Brief van de Ministers van Justitie, Economische
Zaken en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap van 20 december 2007 inzake
het auteursrechtbeleid, Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 29 838,
nr. 6 herdruk.
 
 
 Wijziging van de Wet van 6 maart 2003, houdende bepalingen met betrekking
tot het toezicht op collectieve beheersorganisaties voor auteurs- en naburige
rechten, Tweede Kamer. Vergaderjaar 2008–2009, 31 766.
 
 
 Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 29 838, nr. 20.
 
 
 Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 29 838, nr. 20.
 
 
 www.degeschillencommissie.nl.
 
 
 Blz. 37 van het rapport van de werkgroep Pastors.
 
 
 Blz. 30 van het rapport van de werkgroep Pastors.
 
 
 Tweede Kamer, Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2008–2009, nr.
3174.
 
 
 Deze partijen zijn de Stichting de Thuiskopie en organisaties van fabrikanten
en importeurs van blanco informatiedragers en consumentenelectronica.
 
 
 TNO Rapport Ups and downs – Economische
en culturele gevolgen van file sharing voor muziek, film en games, Aangeboden
bij brief van 17 januari 2009, Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009,
29 838, nr. 14.
 
 
 Rapport van 10 juli 2009, onderzoek uitgevoerd door Allard Ringnalda,
Mirjam Elferink en Madeleine de Cock Buning van Centrum voor Intellectueel
Eigendomsrecht, Universiteit Utrecht.
 
 
 Brief Cultuur en Economie 2009 «Waarde van Creatie», Ministerie
van Economische Zaken en Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap,
september 2009.
 
 
 Artikel 5 lid 2, onderdeel b, van richtlijn 2001/29/EG betreffende de
harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten
in de informatiemaatschappij.
 
 
 Artikelen 16b en 16c Auteurswet. Computergames (als vorm van software)
vallen buiten het bereik van de thuiskopie-uitzondering (artikel 45n Auteurswet).
 
 
 WODC rapport, blz. 81.
 
 
 Brief van de Ministers van Justitie, Economische Zaken en Onderwijs, Cultuur
en Wetenschap van 20 december 2007 inzake auteursrechtbeleid, Tweede
Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 29 838, nr. 6 herdruk.
 
 
 Blz. 80 van het WODC rapport.
 
 
 Dit geldt voor de exploitatierechten. De in artikel 25 Auteurswet geregelde
persoonlijkheidsrechten worden niet overdraagbaar geacht.
 
 
 Tweede Kamer, 29 838, nr. 6 herdruk.
 
 
 Brief van de Minister van Justitie van 14 april 2008, Naar een veiliger
samenleving, Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 28 684, nr.
133.
 
 
 Rechtbank Utrecht, 26 augustus 2009, Mininova, LJN BJ6008; Rechtbank
Amsterdam, 30 juli 2009, Pirate Bay LJN BJ4466 en LJN BJ4298.
 
 
 Rechtbank Amsterdam, 22 oktober 2009, Pirate Bay, LJN BK1067.
 
 
 Vergelijk ook de eerdere uitspraken van het Gerechtshof Amsterdam, uitspraak
van 15 juni 2006, Stichting Brein/Technodesign, LJN AX7579 en de Rechtbank
Amsterdam, ShareConnector, uitspraak van 24 januari 2008, IER 2008, 61.
 
 
 Aanbeveling van de Commissie van 18 mei 2005 betreffende het grensoverschrijdende
beheer van auteursrechten en naburige rechten ten behoeve van rechtmatige
online muziekdiensten, PbEU L 276/54.
 
 
 Vgl. par. 9 van de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel toezicht,
Tweede Kamer, 2008–2009, 31 766, nr. 3.