Wet op de formeel buitenlandse vennootschappen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24139, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-04-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24139 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenArtikelen Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24139Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 139Regels met betrekking tot naar buitenlands recht opgerichte, rechtspersoonlijkheid
bezittende kapitaalvennootschappen die hun werkzaamheid geheel of nagenoeg
geheel in Nederland verrichten en geen werkelijke band hebben met de staat
naar welks recht zij zijn opgericht (Wet op de formeel buitenlandse vennootschappen)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING AlgemeenHet wetsvoorstel strekt ertoe bepaalde regels van het Nederlandse recht
voor besloten vennootschappen toe te passen op vergelijkbare buitenlandse
rechtspersonen die overwegend met de Nederlandse rechtssfeer verbonden zijn
en uitsluitend formeel als buitenlandse rechtspersoon bestaan. Vergelijkbare
vennootschappen zijn in dit verband alle buitenlandse kapitaalvennootschappen
met rechtspersoonlijkheid, derhalve ook vennootschappen die zich eerder met
de naamloze dan met de besloten vennootschap laten vergelijken en voorts vennootschappen
die weliswaar belangrijke verschillen met de bv vertonen maar op de enkele
grond dat zij kapitaalvennootschap zijn, met de bv kunnen worden gelijkgesteld.
Het doel van de wet is het optreden van dergelijke rechtspersonen tegen te
gaan.Het wetsvoorstel hangt nauw samen met het gelijktijdig ingediende wetsvoorstel
conflictenrecht corporaties. Dat legt het thans al in Nederland geldende incorporatiestelsel
in de wet vast. Volgens dat stelsel zijn buitenlandse vennootschappen onderworpen
aan het (vennootschaps-)recht van de staat van herkomst, waarbij niet ter
zake doet of de vennootschap in die staat een bedrijf uitoefent. Het incorporatiestelsel
maakt het daarom mogelijk dat een Nederlandse ondernemer die zijn Nederlandse
onderneming in een vennootschap wil onderbrengen, daarvoor een buitenlandse
vennootschap kiest. Dwingende regels van Nederlands vennootschapsrecht blijven
dan buiten toepassing. In de memorie van toelichting op het wetsvoorstel conflictenrecht corporaties
worden uitvoerige beschouwingen gewijd aan de rechtvaardiging van de vrijheid
die het incorporatiestelsel ondernemers op dit punt biedt. Maar tevens wordt
daarin aandacht besteed aan de grenzen die aan deze vrijheid behoren worden
gesteld. Ik zou allereerst daarnaar willen verwijzen. Kort samengevat komt
de uiteenzetting erop neer dat voor het gebruik van een buitenlandse vennootschap
om in Nederland een onderneming te drijven, goede redenen kunnen bestaan en
dat er geen reden is dergelijk bona fide gebruik aan banden te leggen, maar
dat de grens van het aanvaardbare wordt overschreden, wanneer voor een buitenlandse vennootschap wordt gekozen overwegend om aldus dwingend
Nederlands vennootschapsrecht te ontgaan. Er zijn aanwijzigingen dat zulk
oneigenlijk gebruik niet slechts incidenteel, op een verwaarloosbare schaal,
voorkomt, maar dat sprake is van een tot zorg aanleiding gevende groei. Er
is daarom aanleiding de bestrijding ervan ter hand te nemen. Het gaat bijvoorbeeld
om het verschijnsel van corporations naar recht van de staat Delaware (VS)
en Engelse limited companies, die in toenemende mate lijken te worden gebruikt
door Nederlandse ondernemers die geen bv kunnen of willen oprichten.Uit een onderzoek van de Economische Controledienst blijkt dat in 1991
in totaal 3717 buitenlandse rechtspersonen in het handelsregister waren ingeschreven.
2245 daarvan waren ingeschreven bij tien Kamers van Koophandel, waar de ECD
verder onderzoek heeft gedaan. Daarbij bleek dat van de 2245 buitenlandse
rechtspersonen 651 hun hoofdvestiging in Nederland hadden. Recente gegevens
van de Kamers van Koophandel geven aan dat sinds 1991 het aantal ingeschreven
buitenlandse rechtsvormen nog belangrijk is toegenomen: het aantal in het
handelsregister ingeschreven buitenlandse rechtspersonen beliep in november
1994 in totaal 5289, in vergelijking met 3717 ten tijde van het ECD-onderzoek
in 1991.Uit deze gegevens is af te leiden dat de omvang van het oneigenlijk gebruik
van buitenlandse vennootschappen in absolute en realtieve zin nog niet heel
groot is. Van buitenlandse vennootschappen met een hoofdvestiging buiten Nederland,
is begrijpelijk en volledig aanvaardbaar dat zij niet een Nederlandse rechtsvorm
hebben. Doorgaans zullen zij zijn opgericht naar het recht van het land waar
hun hoofdvestiging gelegen is. Maar ook als de hoofdvestiging wèl hier
te lande is, is daarmee niet gezegd dat de keuze voor een buitenlandse vennootschap
is ingegeven door de wens aan de toepasselijkheid van het Nederlandse vennootschapsrecht
te ontkomen. De ondernemer kan voor zijn keuze voor een buitenlandse vennootschap
goede, te respecteren redenen hebben gehad. De meest voor de hand liggende
is dat de onderneming ook in het buitenland, al dan niet vanuit daar gelegen
nevenvestigingen, activiteiten ontplooit. Maar ook kan bijvoorbeeld worden
gedacht aan een buitenlands concern met een in Nederland gevestigde werkmaatschappij,
waarvoor met het oog op een eenvormige concernopbouw dezelfde rechtsvorm is
gekozen als voor haar moedermaatschappij. Van oneigenlijk gebruik van buitenlandse
vennootschappen is dus slechts sprake in een gedeelte van het op zichzelf
al beperkte aantal gevallen dat een buitenlandse vennootschap haar hoofdvestiging
in Nederland heeft. Het gaat naar schatting om enkele honderden gevallen,
een aantal dat in vergelijking zowel met het aantal in het handelsregister
ingeschreven b.v.'s – ongeveer 330 000 – als met het totale
aantal geregistreerde ondernemingen – ongeveer 803 000 –
gering is.Daar staat tegenover dat uit de genoemde gegevens ook blijkt, dat het
aantal in Nederland actieve buitenlandse vennootschappen toeneemt. Zo is het
aantal Amerikaanse corporations dat bij de tien in het verdere onderzoek van
de ECD betrokken Kamers van Koophandel was ingeschreven, in de periode 1989–1991
gestegen van 126 tot 292. In dezelfde periode nam het aantal bij deze Kamers
ingeschreven Engelse limiteds toe van 283 to 415. Weliswaar gaat het dan zowel
om vennootschappen met een hoofdvestiging in Nederland als om Nederlandse
nevenvestigingen van primair in het buitenland gevestigde ondernemingen, maar
toch ligt hier een aanwijzing dat het oneigenlijk gebruik van buitenlandse
vennootschappen groeit. Die gedachte wordt verder gevoed door de geregeld
op verschillende plaatsen terugkerende advertenties van personen en instellingen
die met kennelijk succes hun bedrijf maken van het bemiddelen bij de oprichting
van – in het bijzonder – Delaware corporations door Nederlandse
ondernemers die de weg van een bv niet kunnen of willen gaan. Ik meen dat er aanleiding is thans, nu het oneigenlijk gebruik van buitenlandse
vennootschappen nog beperkt is, daarop een wettelijke rem te zetten. Het is
zaak te voorkomen dat het verschijnsel blijft groeien. Ondernemers die in
het verleden al, om oneigenlijke redenen, voor een buitenlandse vennootschap
hebben gekozen, behoort het «voordeel» dat zij aldus dachten te
bereiken, te worden ontnomen. Waar het Nederlandse vennootschapsrecht op oneigenlijke
wijze in toenemende mate wordt ontgaan, is het geboden daartegen met wettelijke
maatregelen op te treden.Over de vraag op welke wijze het oneigenlijk gebruik van het incorporatiestelsel
het beste kan worden tegengegaan, heb ik advies gevraagd aan de Commissie
vennootschapsrecht. Het advies is als bijlage bij deze toelichting gevoegd.
De commissie adviseert om, met handhaving van het incorporatiestelsel voor
het overige, op buitenlandse vennootschappen die zeer overwegend met Nederland
en niet met hun staat van herkomst verbonden zijn – hier verder formeel
buitenlandse vennootschappen genoemd – bepaalde regels van Nederlands
vennootschapsrecht toe te passen. Het gaat om de belangrijkste voorschriften
die strekken tot bescherming van de belangen van derden die met de vennootschap
te maken hebben: de voorschriften omtrent de inschrijving in het handelsregister
en de vermelding van belangrijke gegevens op het briefpapier en in stukken
waarbij de vennootschap partij is, en die omtrent het minimumkapitaal, de
boekhoudplicht, het opmaken, de inrichting en de openbaarmaking van jaarstukken
en de aansprakelijkheid van bestuurders en commissarissen als aan de inschrijvings-
en kapitaalvoorschriften niet is voldaan of de jaarstukken een misleidende
voorstelling van zaken geven.Ik kan mij in de benadering van de commissie goed vinden. De bezwaren
van het ontgaan van dwingend Nederlands vennootschapsrecht doen zich vooral
voelen, waar de belangen van derden in het geding zijn. Het is goed die belangen
te beschermen door de desbetreffende voorschriften voor bv's op formeel buitenlandse
vennootschappen toe te passen. Het voordeel dat een ondernemer kan hebben
door zich aan zulke regels – in het bijzonder de minimumkapitaalseis
en de jaarrekeningvoorschriften – te onttrekken, wordt zo ongedaan gemaakt.
Het mag worden verwacht dat daarmee het optreden van formeel buitenlandse
vennootschappen doeltreffend wordt teruggedrongen.De niet-toepasselijkheid van Nederlands recht kan ook voor aandeelhouders
bezwaarlijk zijn, omdat bepalingen waaraan zij bescherming kunnen ontlenen
evenmin gelden. Ik zie op dat punt echter geen reden tot ingrijpen. De aandeelhouders
hebben vrijwillig voor een buitenlandse vennootschap gekozen en zij kunnen
er geen aanspraak op maken zelf van de bezwaarlijke gevolgen van die keuze
te worden gevrijwaard. Het toepassen van Nederlandse regels voor aandeelhoudersbescherming
stuit bovendien op het bezwaar dat die regels veelal zullen botsen met de
toepasselijke regels van buitenlands recht. Dat kan leiden tot onontwarbare
knopen, die het incorporatiestelsel juist beoogt te voorkomen.Het advies van de Commissie vennootschapsrecht beperkt de toepassing van
voorschriften van Nederlands recht tot kapitaalvennootschappen en past daarop
regels van bv-recht toe. Die benadering lijkt mij juist. Het buitenlandse
recht fungeert vooral als vluchthaven voor personen die in Nederland geen
bv kunnen of willen oprichten. Zij richten doorgaans een Amerikaanse corporation,
een Engelse limited company of een andere met de bv vergelijkbare rechtspersoon
op1. Het is dergelijk oneigenlijk gebruik dat
het wetsvoorstel beoogt te voorkomen. Van oneigenlijk gebruik van het incorporatiestelsel
door oprichting van buitenlandse coöperaties, onderlingen, verenigingen
of stichtingen is mij in de praktijk niet gebleken. Ik zie geen noodzaak dienaangaande
maatregelen te treffen. Van twee groepen van regels van derdenbescherming stelt de commissie vast
dat ze zich voor toepassing op formeel buitenlandse vennootschappen niet goed
lenen. Het gaat om de vereisten van een ministeriële verklaring van geen
bezwaar en een notariële akte bij de oprichting en om de regeling van
het enquêterecht. Met de commissie meen ik dat toepassing van die regels
slecht mogelijk is. Wat de twee oprichtingseisen betreft, is er het bezwaar
dat een formeel buitenlandse rechtspersoon per definitie in het buitenland
wordt opgericht. Het is op zichzelf al niet goed voorstelbaar hoe daarbij
de Nederlandse oprichtingseisen, die mogelijk strijdig zijn met plaatselijke
voorschriften, moeten worden nageleefd. Daarbij komt dat niet-naleving van
de regels niet doeltreffend kan worden gesanctioneerd. Van Nederlandse bv's
zegt artikel 4 van boek 2 BW dat zij bij gebreke van een verklaring van geen
bezwaar of een notariële oprichtingsakte niet ontstaan. Deze sanctie
toe te passen op buitenlandse vennootschappen zou echter de grondslag van
het incorporatiestelsel aantasten, dat buitenlandse rechtspersonen die naar
hun eigen recht rechtsgeldig zijn opgericht als zodanig worden erkend. Voor
derden die met de vennootschap handelen kan de sanctie hoogst bezwaarlijk
zijn, omdat achteraf blijkt dat hun wederpartij niet bestaat. Ik meen dan
ook dat een zo ingrijpende sanctie, mede gezien de omvang van het probleem
van de formeel buitenlandse vennootschappen, te ver gaat.Wat de regeling van het enquêterecht betreft deel ik de mening van
de grote meerderheid van de commissie dat zij in haar huidige vorm voor toepassing
op buitenlandse vennootschappen ongeschikt is. Het probleem is dat de voorzieningen
die de regeling mogelijk maakt – schorsing of vernietiging van besluiten,
schorsing, ontslag of tijdelijke aanstelling van bestuurders of commissarissen,
tijdelijke afwijking van de statuten, tijdelijk overdracht van aandelen ten
titel van beheer, ontbinding – daarvoor ongeschikt zijn. Zij zouden
in strijd kunnen komen met het buitenlandse recht dat de vennootschap beheerst
en dat de Nederlandse enquêtemaatregelen niet zal erkennen. De commissie
geeft voorbeelden van de onmogelijke situaties die zo zouden kunnen ontstaan:
iemand is bestuurder, omdat hij door het krachtens het toepasselijke buitenlandse
recht bevoegde orgaan is benoemd, en tevens niet bestuurder, omdat hij door
de Nederlandse rechter is ontslagen; iemand is zowel commissaris, omdat hij
door de Nederlandse rechter tijdelijk is aangesteld, als niet commissaris,
omdat hij niet overeenkomstig het buitenlandse recht door de algemene vergadering
is benoemd; een besluit is geldig, omdat dat volgt uit het buitenlandse recht,
maar tevens ongeldig, omdat de Nederlandse rechter het heeft vernietigd; een
statutaire bepaling is tegelijkertijd toepasselijk, omdat zij volgens het
buitenlandse recht deel uitmaakt van de statuten, en niet toepasselijk, omdat
de Nederlandse rechter haar buiten toepassing heeft verklaard. Het enquêterecht
zou daarom alleen zinvol op formeel buitenlandse vennootschappen kunnen worden
toegepast, als de regeling ingrijpend werd aangepast, in het bijzonder op
het punt van de voorzieningen bij gebleken wanbeleid. Het lijkt mij dat het
niet nodig is die moeilijke weg te gaan. Het doel van het wetsvoorstel eist
het niet, omdat mag worden aangenomen dat de toepassing van de Nederlandse
voorschriften waarin het wetsvoorstel nu al voorziet in het bijzonder van
de minimumkapitaalseis en van de jaarrekeningvoorschriften – het optreden
van formeel buitenlandse vennootschappen voldoende zullen tegengaan. Ik verwacht
niet dat een aangepaste enquêteregeling daaraan veel zal toevoegen.De Commissie vennootschapsrecht heeft haar advies vergezeld doen gaan
van een voorstel voor wettelijke bepalingen inzake de toepassing van Nederlandse
voorschriften op formeel buitenlandse rechtspersonen. Bij de voorbereiding
van het wetsvoorstel is van deze inspanning dankbaar gebruik gemaakt.
De inhoud van het wetsvoorstel sluit nauw bij de voorstellen van de commissie
aan.In het kader van de voorbereiding van het wetsvoorstel is verder advies
gevraagd van de Raad van de Centrale Ondernemingsorganisaties en van het Nederlands
Genootschap van Bedrijfsjuristen. Hun adviezen, waaruit bij de finalisering
van het wetsvoorstel is geput, zijn als bijlage bij deze toelichting gevoegd. Artikelen Artikel 1Dit artikel bakent de formeel buitenlandse vennootschappen af, waarop
het wetsvoorstel zijn pijlen richt. Het gaat om (i) naar buitenlands recht
opgerichte, rechtspersoonlijkheid bezittende kapitaalvennootschappen die (ii)
hun werkzaamheid geheel of nagenoeg geheel in Nederland verrichten en (iii)
geen werkelijke band hebben met de staat naar welks recht zij zijn opgericht,
noch, zo deze staat onderdeel is van een land, met dat land of een onderdeel
daarvan.Voor de toelichting op de eerste eis – het moet gaan om een buitenlandse
kapitaalvennootschap met rechtspersoonlijkheid – mag ik verwijzen naar
het algemene deel van de toelichting. Het kapitaal van de vennootschap hoeft
niet in aandelen te zijn verdeeld. De regeling is ook van toepassing op bijvoorbeeld
de Gesellschaft mit beschränkter Haftung, waarbij dat niet het geval
is.De tweede en de derde eis – werkzaamheden (nagenoeg) geheel in Nederland
en geen werkelijke band met de staat van herkomst – sluiten internationaal
opererende vennootschappen van de toepasselijkheid van de regeling uit. Dat
zulke vennootschappen een buitenlandse rechtsvorm hebben, is geenszins oneigenlijk,
zodat voor de toepassing van Nederlandse vennootschapsrechtelijke regels in
die gevallen geen aanleiding bestaat. In de praktijk gaat het bij formeel
buitenlandse vennootschappen in de meeste gevallen ook om kleine ondernemingen,
vaak eenmansvennootschappen, die uitsluitend plaatselijk werkzaam zijn1.Een internationaal opererende vennootschap zal zich doorgaans kenmerken
doordat zij niet slechts in Nederland, maar ook daarbuiten activiteiten ontplooit.
Daarop zie de tweede eis. Zij plaatst vennootschappen die mede buiten Nederland
werkzaam zijn, in beginsel buiten de werking van de regeling. Een uitzondering
op dit beginsel geldt als de vennootschap weliswaar een enkele buitenlandse
activiteit heeft, maar toch nagenoeg uitsluitend in Nederland optreedt.
Aldus wordt voorkomen dat een ondernemer door een – al dan niet geforceerde –
incidentele buitenlandse werkzaamheid aan de toepasselijkheid van de wet ontkomt.De derde eis bewerkstelligt dat vennootschappen die (nagenoeg) uitsluitend
in Nederland werken, desondanks niet onder de regeling vallen als zij een
werkelijke band hebben met de staat naar welks recht zij zijn opgericht. In
dat geval bestaat er voor de keuze voor een buitenlandse vennootschap een
voldoende rechtvaardiging en is het onnodig haar aan voorschriften van Nederlands
vennootschapsrecht te onderwerpen. Niet al te snel mag worden aangenomen dat
aan de eis van een werkelijke band is voldaan. De band die een buitenlandse
vennootschap reeds door haar oprichting in het buitenland met de betrokken
staat heeft, is niet de werkelijke band waarop de bepaling doelt. Evenmin
is bijvoorbeeld het enkele feit dat de meerderheid van de bestuurders van
de vennootschap in het land van herkomst gevestigd zijn, voldoende om zo'n
band tot stand te brengen. Een werkelijke band kan in het bijzonder wel bestaan
in het in het algemeen deel van de toelichting al genoemde geval dat een buitenlandse
vennootschap deel uitmaakt van een concern, dat er om redenen van eenvormigheid
voor heeft gekozen de in Nederland werkzame groepsmaatschappijen dezelfde
rechtsvorm te geven als de concernmoeder. Vanzelfsprekend moet
dan wel het concern zelf internationaal geörienteerd zijn. Als de moedermaatschappij
zelf een formeel buitenlandse vennootschap is, moet een beroep door haar dochters
dat zij niet aan de derde eis voldoen, falen. De in de eis opgenomen regel
dat in plaats van een werkelijke band met de staat van oprichting ook voldoende
is een werkelijke band met een onderdeel van het land waarvan de staat van
oprichting deel uitmaakt, is opgenomen met het oog op landen als de Verenigde
Staten, die verscheidene gebiedsdelen hebben met elk een eigen vennootschapsrecht.
Aldus wordt voorkomen dat een naar het recht van het ene gebiedsdeel opgerichte
vennootschap die niet met dat, maar met een ander gebiedsdeel een werkelijke
band heeft, onder de werking van de regeling valt.De voorgestelde regeling wordt pas op een buitenlandse vennootschap van
toepassing wanneer deze aan alle voorwaarden van het eerste lid voldoet. Dat
hoeft niet het tijdstip van oprichting te zijn. Het is voorstelbaar dat een
buitenlandse vennootschap aanvankelijk uitsluitend in het buitenland of zowel
in het buitenland als in Nederland optreedt en pas na verloop van tijd alle
voorwaarden van artikel 1 vervult. In dat geval worden de regels van de artikelen
2–6 dan pas van toepassing. Evenzo houdt de regeling op van toepassing
te zijn, als een buitenlandse vennootschap ophoudt aan de voorwaarden van
artikel 1 te voldoen, bijvoorbeeld doordat zij haar werkterrein tot buiten
Nederland uitbreidt. De vennootschap is dan weer uitsluitend onderworpen aan
het (vennootschaps-)recht van de staat van haar herkomst. Artikel 2De door de Commissie vennootschapsrecht voorgestelde wettelijke bepalingen
voorzagen erin dat de bestuurders van een formeel buitenlandse vennootschap
haar moesten inschrijven in het handelsregister. Nederlandse bv's zijn daartoe
verplicht op grond van artikel 180 van boek 2 BW. Mede om een eenvoudig inzicht
te krijgen in het aantal, de aard en de werkzaamheid van formeel buitenlandse
rechtspersonen, stelde de Adviescommisie voor de inschrijving te doen plaatsvinden
bij één Kamer van Koophandel, die in Rotterdam.Op het laatste punt wijkt het wetsvoorstel van het advies van de commissie
af. De huidige Handelsregisterwet eist dat gegevens betreffende een onderneming
worden ingeschreven bij de Kamers van Koophandel zowel van de plaats van de
hoofdvestiging als van de plaatsen van alle nevenvestigingen. Een Nederlandse
rechtspersoon moet zich daarnaast inschrijven bij de Kamer van zijn statutaire
zetel. Er wordt echter naar gestreefd dit stelsel in de nabije toekomst te
vervangen door een stelsel van enkelvoudige registraties, waarbij de inschrijving
van alle gegevens betreffende een onderneming en van de rechtspersoon waaraan
zij toebehoort bij één Kamer van Koophandel geschiedt. Een wetsvoorstel
van deze strekking is inmiddels bij het Parlement aanhangig (Kamerstukken
23 970). Thans van formeel buitenlandse vennootschappen te eisen dat
zij, naast de nu al verplichte inschrijving bij de Kamer van Koophandel van
de plaats waar haar onderneming gevestigd is, een registratie aanhouden bij
de Kamer te Rotterdam, staat haaks op de gedachte van de enkelvoudige registratie.
Met het oog op het verkrijgen van inzicht is de registratie te Rotterdam niet
werkelijk nodig. De vereiste gegevens kunnen in het stelsel van enkelvoudige
registratie ook op andere wijze eenvoudig worden verkregen.Artikel 2 eist dat formeel buitenlandse vennootschappen ter inschrijving
in het handelsregister bij de Kamer van Koophandel van de plaats waar hun
onderneming is gevestigd opgaaf doen van het feit dat zij aan de voorwaarden
van artikel 1 voldoen, met andere woorden: er opgaaf van doen dat zij een
formeel buitenlandse vennootschap zijn. Derden die met de vennootschap handelen,
kunnen van dat gegeven dan eenvoudig kennis nemen en het zo betrekken
bij hun oordeel over de betrouwbaarheid van hun wederpartij. In overeenstemming
met wat ingevolge artikel 180 van boek 2 BW voor bv's geldt, moet bij de opgave
een afschrift van de akte van oprichting van de vennootschap en van de geldende
statuten worden neergelegd. Voor vennootschappen als Delaware corporations
en Engelse limiteds betekent dat dat het certificate of incorporation alsmede
de by-laws of de articles of association moeten worden gedeponeerd. Latere
wijzigingen in de statuten moeten eveneens worden neergelegd, samen met een
nieuwe doorlopende tekst van de statuten; artikel 19 Handelsregisterwet voorziet
daar al in. Op grond van hetzelfde artikel moet, als de vennootschap ophoudt
om aan de voorwaarden van artikel 1 te voldoen, dat aan het handelsregister
worden opgegeven.Een belangrijk aspect van de opgaveplicht is de sanctionering. Formeel
buitenlandse vennootschappen zijn op grond van de Handelsregisterwet al verplicht
hun onderneming in het handelsregister in te schrijven en niet-voldoen aan
die inschrijfplicht is een economisch delict. Nalaten te voldoen aan de opgaveplicht
van artikel 2 leidt ingevolge artikel 4, tweede lid, van de regeling echter
tevens tot hoofdelijke aansprakelijkheid van de bestuurders van de vennootschap
en van degenen die met de leiding van de in Nederland verrichte werkzaamheden
zijn belast. Ik mag op dit punt verwijzen naar de toelichting bij de artikel
4, vierde lid. Van de sanctie van hoofdelijke aansprakelijkheid gaat, dunkt
mij, een grotere afschrikwekkende werking uit dan van een strafsanctie.De opgaveplicht dwingt de bestuurders van een formeel buitenlandse vennootschap
voorts zich er rekenschap van te geven dat de vennootschap onder een bijzonder
wettelijk regime valt, waarvan de zojuist genoemde hoofdelijke aansprakelijkheid
een van de meer naar voren tredende elementen is. Voorlichting hierover door
de Kamers van Koophandel aan de betrokkenen kan die bewustwording bevorderen
en zo wellicht ook preventieve werking hebben. Het doel van de wet is immers
het gebruik van formeel buitenlandse vennootschappen te ontmoedigen. Artikel 3De eerste twee leden van dit artikel schrijven voor dat op geschriften
die van een formeel buitenlandse vennootschap uitgaan de naam, rechtsvorm,
statutaire zetel en plaats van vestiging van haar onderneming worden vermeld
alsmede, als melding wordt gemaakt van het kapitaal, het geplaatste en gestorte
deel daarvan. De regeling stemt overeen met die voor bv's in artikel 186 van
boek 2 BW. Als de formeel buitenlandse vennootschap krachtens haar nationale
recht moet zijn ingeschreven in een register, moeten tevens de nodige gegevens
over deze inschrijving worden vermeld. Deze verplichting geldt naast die van
artikel 32a, derde lid, Handelsregisterwet, maar gaat iets verder:
anders dan van niet-formeel buitenlandse rechtspersonen met een onderneming
in Nederland wordt geëist, vraagt het artikel ook de vermelding van de
datum van eerste registratie in het buitenlandse register. Derden kunnen zich
zo een beeld vormen van de geschiedenis van de vennootschap waarmee zij handelen.
Desgewenst kunnen zij bij het buitenlandse register nadere inlichtingen inwinnen.
Overigens zal een formeel buitenlandse vennootschap op zijn uitgaande geschriften
ook moeten vermelden waar en onder welk nummer de aan haar toebehorende onderneming
in het Nederlandse handelsregister is ingeschreven. Artikel 32a
Handelsregisterwet voorziet daar al in.Het artikel eist in het derde lid tenslotte dat een formeel buitenlandse
vennootschap die is ontbonden en krachtens het op haar toepasselijke buitenlandse
recht na de ontbinding nog blijft voortbestaan (bijvoorbeeld ingeval de vereffening
nog niet is voltooid) aan haar naam moet toevoegen: in liquidatie.
Artikel 2: 19 lid 4 BW bevat dezelfde verplichting voor bv's. Artikel 4De eerste twee leden van dit artikel bevatten twee belangrijke eisen.
In de eerste plaats moet ingevolge het eerste lid het geplaatst en gestort
kapitaal van een formeel buitenlandse vennootschap ten minste gelijk zijn
aan het minimumkapitaal dat in artikel 2: 178 BW is voorgeschreven voor Nederlandse
besloten vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid. Deze eis geldt gedurende
de gehele tijd dat de vennootschap als formeel buitenlandse vennootschap in
Nederland optreedt. In de tweede plaats eist het tweede lid dat het eigen
vermogen van de vennootschap ten minste het minimumkapitaal bedraagt. Deze
eis geldt alleen op het tijdstip waarop de vennootschap formeel buitenlandse
vennootschap wordt, dat wil zeggen het tijdstip waarop zij aan alle voorwaarden
van artikel 1 komt te voldoen. Het artikel vergt dus niet dat het eigen vermogen
wordt aangezuiverd, als het door verliezen tot onder het minimumkapitaal is
gedaald. Wel geldt de eis opnieuw, als een vennootschap die in het verleden
puur formeel buitenlands is geweest maar is opgehouden dat te zijn, opnieuw
aan de voorwaarden van artikel 1 gaat voldoen en dus opnieuw formeel buitenlands
wordt.De eisen van de eerste twee leden te zamen waarborgen dat formeel buitenlandse
vennootschappen op het punt van het minimumkapitaal zoveel mogelijk gelijke
behandeld worden als bv's. Artikel 178 van boek 2 BW eist dat het maatschappelijk,
geplaatst en gestort kapitaal daarvan altijd ten minste het minimumkapitaal
bedraagt; de artikelen 203a e.v. van dat boek waarborgen dat het
eigen vermogen bij de oprichting ten minste gelijk is aan het gestort kapitaal.
Op de gelijke behandeling bestaat één uitzondering. Het minimumkapitaal
voor bv's wordt bij tijd en wijle aangepast aan de inflatie. Het verhoogde
bedrag heeft niet alleen gevolgen voor nieuwe bv's, maar ook voor de bestaande:
zij moeten een reserve aanhouden ter grootte van het verschil tussen het verhoogde
minimumkapitaal en het lagere werkelijke kapitaal. Dat brengt mee, dat een
bv geen (winst-)uitkeringen kan doen zolang het eigen vermogen niet op het
niveau van het verhoogde minimumkapitaal is gekomen. Het wetsvoorstel geeft
voor formeel buitenlandse vennootschappen een enigszins afwijkende regeling.
Voor vennootschappen die formeel buitenlands worden nà een verhoging
van het minimumkapitaal, geldt het verhoogde bedrag. Voor vennootschappen
die ten tijde van de verhoging al formeel buitenlands zijn, blijft echter
beslissend het minimumkapitaal, zoals dit luidde ten tijde dat de vennootschap
onder de werking van de wet kwam. De reden hiervoor is dat het wetsvoorstel –
in overeenstemming met het uitgangspunt dat niet wordt geraakt aan de interne
organisatie in enge zin van de vennootschap – geen regels geeft voor
de toelaatbaarheid van uitkeringen aan aandeelhouders. Een verplichting voor
de vennootschap om een reserve te vormen zou daarmee in de lucht komen te
hangen.Als waarborg dat de vennootschap ten tijde dat zij formeel buitenlandse
vennootschap wordt aan de kapitaals- en vermogenseisen voldoet, verlangt het
derde lid dienaangaande een accountantsverklaring, die bij de opgave aan het
handelsregister dat de vennootschap formeel buitenlands is, moet worden overgelegd.
De verklaring moet betrekking hebben op een tijdstip dat niet eerder ligt
dan vijf maanden voor het tijdstip waarop de vennootschap formeel buitenlands
is geworden. Deze regeling is ontleend aan de artikelen 204a en
204b van boek 2 BW, die bij inbreng op aandelen in een bv anders
dan in geld een accountantsverklaring eisen, die eveneens betrekking mag hebben
op een tijdstip dat uiterlijk vijf maanden voor de inbreng valt.Het vierde lid bevat de sanctie op niet-naleving van de voorschriften
van de eerste drie leden. Zolang daaraan niet is voldaan, zijn
de bestuurders naast de vennootschap hoofdelijk aansprakelijk voor alle tijdens
hun bestuur verrichte rechtshandelingen waardoor de vennootschap wordt verbonden.
Hetzelfde geldt, zolang niet is voldaan aan het voorschrift van artikel 2,
eerste lid, om bij het handelsregister opgave te doen dat de vennootschap
een formeel buitenlandse vennootschap is. Voor bv's geldt in dergelijke ingevolge
2: 180 lid 2 BW dezelfde sancie.Op één punt gaat het vierde lid verder dan de regeling voor
bv's: de bestuurders van een formeel buitenlandse vennootschap worden opnieuw
hoofdelijk aansprakelijk voor de handelingen van de vennootschap, indien het
geplaatste en gestorte kapitaal, nadat het aanvankelijk voldeed aan de minimumkapitaalseis,
tot onder het minimumkapitaal wordt verminderd. Een bv kan in die omstandigheden
op de voet van artikel 185 van boek 2 BW door de rechter worden ontbonden.
Ontbinding door de Nederlandse rechter van een formeel buitenlandse vennootschap
stuit echter af op de uit het incorporatiestelsel noodzakelijk voortvloeiende
regel dat een buitenlandse vennootschap bestaat totdat haar bestaan overeenkomstig
het toepasselijke buitenlandse recht is beëindigd. De sanctie van hoofdelijke
aansprakelijkheid van bestuurders naast de vennootschap lijkt mij hier een
passend alternatief, dat aansluit op de sanctie die geldt als het minimumkapitaal
van aanvang af niet aanwezig is.De toestand dat het kapitaal van een formeel buitenlandse vennootschap
niet meer voldoet aan de minimumkapitaaleisen, kan op verschillende manieren
intreden. De meest voor de hand liggende gevallen zijn dat de vennootschap
aandelen intrekt of een terugbetaling op aandelen doet. Als door een betaling
aan aandeelhouders het eigen vermogen onder het niveau van het minimumkapitaal
daalt, is de titel waaronder de betaling plaatsvindt echter niet beslissend.
Doet bijvoorbeeld een formeel buitenlandse vennootschap een winstuitkering,
met als gevolg dat het eigen vermogen tot minder dan het minimumkapitaal afneemt,
dan kan dat worden beschouwd als een ongeoorloofde vermindering van het gestorte
kapitaal, die tot hoofdelijke aansprakelijkheid van de bestuurders leidt.De hoofdelijke aansprakelijkheid van bestuurders kan alleen bestaan voor
de tijd dat de vennootschap formeel buitenlands is. Als de vennootschap ophoudt
aan de voorwaarden van artikel 1 te voldoen, zijn de bestuurders voor nadien
verrichte rechtshandelingen niet aansprakelijk. De aansprakelijkheid voor
handelingen, die zijn verricht in de periode dat de vennootschap nog wel aan
de voorwaarden voldeed, eindigt vanzelfsprekend niet. Mocht de vennootschap,
nadat zij is opgehouden formeel buitenlandse te zijn, dat opnieuw worden,
dan treedt artikel 4, vierde lid, opnieuw in werking en zijn de bestuurders,
zo de door artikel 2 vereiste opgave bij het handelsregister niet opnieuw
wordt gedaan of de voorschriften van de eerste drie leden van artikel 4 niet
zijn nageleefd, voor vervolgens verrichte rechtshandelingen opnieuw hoofdelijk
aansprakelijk.De vraag òf bestuurders van een vennootschap ingevolge het vierde
lid hoofdelijk aansprakelijk zijn, zal in een concreet geval uiteindelijk
door de rechter moeten worden beantwoord. Zo kan zij aan de orde komen in
een gerechtelijke procedure tussen een bestuurder enerzijds en een schuldeiser
van de vennootschap of, in voorkomend geval, de curator van de gefailleerde
vennootschap anderzijds. In beginsel zullen de laatsten moeten bewijzen dat
aan alle voorwaarden voor hoofdelijke aansprakelijkheid is voldaan, derhalve
dat de vennootschap puur formeel buitenlandse is en dat aan ten minste een
van de voorschriften omtrent opgave en minimumkapitaal en -vermogen niet is
voldaan. Wat de laatstbedoelde voorschriften betreft zal het bewijs doorgaans
niet zeer moeilijk te leveren zijn: of de vennootschap de door artikel 2,
eerste lid, vereiste opgave bij het handelsregister heeft gedaan en daar in
artikel 4, derde lid, bedoelde accountantsverklaring heeft neergelegd,
kan eenvouding worden vastgesteld en de omvang van het kapitaal en het eigen
vermogen van de vennootschap zullen doorgaans blijken uit de jaarstukken.
Het bewijs dat de vennootschap formeel buitenlands is, kan in de eerste plaats
worden geleverd door te wijzen op de opgave van artikel 2. Als de vennootschap
zelf bij het handelsregister heeft geregistreerd dat zij formeel buitenlands
is, is nader bewijs op dat punt onnodig. Ontbreekt de opgave – in strijd
met de wet – echter, dan zal de wederpartij moeten bewijzen dat de vennootschap
aan alle voorwaarden van artikel 1 voldoet. Hoewel in theorie voorstelbaar
is dat dat de wederpartij in een staat van bewijsnood brengt – het negatieve
bewijs dat de vennootschap niet in het buitenland werkzaam en geen werkelijke
band heeft met de staat van herkomst zal niet altijd eenvoudig te leveren
zijn – verwacht ik op dit punt in de praktijk geen grote problemen.
Het ligt in de rede dat de rechter, geconfronteerd met een gemotiveerde vordering,
waaruit helder naar voren komt dat de vennootschap slechts formeel buitenlands
is, van de vennootschap zal verlangen dat zij vervolgens feiten en omstandigheden
stelt en zo nodig bewijst, waaruit blijkt dat zij wèl buitenlandse
activiteiten ontplooit of wèl een werkelijke band met haar staat van
oprichting heeft.Het vijfde lid bevat een uitzondering voor vennootschappen, waarop de
2de vennootschapsrichtlijn (richtlijn van 13 december 1976 nr. 77/91/EEG (PbEG
L 26)) van toepassing is. Deze richtlijn, waarbij onder meer de kapitaalregels
voor naamloze vennootschappen zijn geharmoniseerd, sluit uit dat op naamloze
vennootschappen uit andere EG-lid-staten de kapitaal- en vermogensregels van
artikel 4 van het wetsvoorstel worden toegepast. Zij zijn uitsluitend onderworpen
aan het voor hen geldende – geharmoniseerde – nationale recht. Artikel 5Het eerste lid van dit artikel verklaart artikel 10 van Boek 2 BW op puur
formeel buitenlandse vennootschappen van toepassing en verplicht de bestuurders
aldus een boekhouding bij te houden en deze gedurende tien jaren te bewaren.
Het tweede lid schrijft voor dat de bestuurders jaarlijks een jaarrekening
en een jaarverslag opmaken. In overeenstemming met wat voor bv's geldt, moeten
deze jaarstukken voldoen aan de eisen van titel 9 van boek 2 BW, waarmee wordt
gewaarborgd dat zij vergelijkbaar zijn met de jaarstukken van Nederlandse
vennootschappen. Voor het geval dat de jaarstukken niet aan titel 9 voldoen,
opent artikel 999 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering de mogelijkheid
dat iedere belanghebbende bij de ondernemingskamer van het gerechtshof te
Amsterdam vordert dat de jaarstukken in overeenstemming met de wet worden
gewijzigd. Voor zover de overtreding van de voorschriften van titel 9 (bijvoorbeeld
de vereisten van accountantscontrole en van openbaarmaking) met straf bedreigd
is, geldt dat ook ten aanzien van formeel buitenlandse vennootschappen; artikel
9 van het wetsvoorstel voorziet daarin. De jaarstukken moeten worden opgemaakt
binnen zes maanden na afloop van het boekjaar, met dien verstande dat die
termijn, in overeenstemming met wat artikel 210 van boek 2 BW voor bv's bepaalt,
met ten hoogste vijf maanden kan worden verlengd in geval van bijzondere omstandigheden.
Voor de verlenging is een bevoegd genomen besluit vereist. Het op de formele
rechtspersoon toepasselijke buitenlandse recht bepaalt welk vennootschapsorgaan
tot het nemen van het besluit bevoegd is. De jaarstukken moeten overeenkomstig
de regels van titel 9 van boek 2 openbaar worden gemaakt door neerlegging
bij het Handelsregister. Deze verplichting staat naast die van artikel 15d Handelsregisterwet om de naar het eigen recht van de vennootschap
opgemaakte jaarrekening ter inzage te leggen.Het derde lid bevat opnieuw een uitzondering voor vennootschappen uit
andere EG-lid-staten. De geharmoniseerde regels die de 4de en de 7de vennootschapsrichtlijn (richtlijnen van 25 juli 1978 nr. 78/660/EEG
(PbEG L 222) en van 13 juni 1983 nr. 83/349/EEG (PbEG L 193)) geven voor de
jaarrekening en de geconsolideerde jaarrekening, verhinderen dat van EG-vennootschappen
wordt verlangd dat zij andere jaarstukken opmaken dan die, welke ingevolge
hun nationale recht al verplicht zijn. Omdat het vennootschapsrecht op dit
punt is geharmoniseerd, is het ook niet bezwaarlijk dat formeel buitenlandse
vennootschappen uit andere EG-lid-staten wat hun jaarstukken betreft van de
eisen van de voorgestelde regeling vrijgesteld blijven.Van een andere richtlijn heeft de Commissie vennootschapsrecht zich de
vraag gesteld of het wetsvoorstel er wel mee in overeenstemming is. Het gaat
om de 11de vennootschapsrichtlijn (richtlijn van 21 december 1989 nr. 89/666/EEG
(PbEG L 395)). Zij beantwoordt die vraag bevestigend. Die richtlijn verbiedt
de lid-staten in het algemeen om bij inschrijving in het handelsregister van
vestigingen van naamloze en besloten vennootschappen uit een andere lid-staat
meer gegevens te verlangen dan in artikel 2 van de richtlijn zijn opgesomd.
De opsomming omvat niet een accountantsverklaring, waarvan de nederlegging
door artikel 4, derde lid, van het wetsvoorstel wordt geëist. De richtlijn
stelt voorts beperkingen aan wat op het punt van het deponeren van jaarstukken
van buitenlandse vennootschappen kan worden verlangd. De vraag zou kunnen
rijzen hoe het wetsvoorstel zich op die onderdelen tot de 11de richtlijn verhoudt.
De commissie wijst er terecht op dat de richtlijn niet beoogt het internationaal
privaatrecht van de lid-staten te harmoniseren. Zij staat er niet aan in de
weg dat de lid-staten op buitenlandse vennootschappen die op hun grondgebied
hun hoofdbestuur hebben het stelsel van de werkelijke zetel toepassen. Dan,
aldus de commissie, valt niet in te zien dat de richtlijn de lid-staten die
het incorporatiestelsel hanteren, zou verbieden regels te geven die neigen
in de richting van het stelsel van de werkelijke zetel met het oogmerk oneigenlijk
gebruik van het incorporatiestelsel tegen te gaan. Het wetsvoorstel kan daarom,
zo meent de commissie, de toets aan de 11de richtlijn doorstaan. Deze opvatting
onderschrijf ik. Artikel 6Dit artikel verklaart de artikelen 249 en 260 van boek 2 BW van overeenkomstige
toepassing. Die verbinden aan het openbaar maken van misleidende jaarstukken
of tussentijdse cijfers hoofdelijke aansprakelijkheid van de bestuurders en
commissarissen voor schade die derden dientengevolge leiden. Deze sanctie
zal dus ook gelden voor bestuurders van formeel buitenlandse buitenlandse
vennootschappen, die misleidende cijfers publiceren. Artikel 7De handhaving en daarmee de afschrikwekkende werking van de voorgestelde
regeling zouden illusoir kunnen worden gemaakt, als de gebruikers van formeel
buitenlandse vennootschappen zich aan verplichtingen en de sancties van het
wetsvoorstel, in het bijzonder die van de hoofdelijke aansprakelijkheid van
bestuurders, konden onttrekken door buitenlandse bestuurders te benoemen,
waarop het Nederlandse recht geen greep heeft. Artikel 7 bepaalt daarom dat
voor de toepassing van de wet degenen die met de dagelijkse leiding van de
onderneming van de vennootschap zijn belast, met de bestuurders worden gelijkgesteld. Artikel 8Artikel 8 geeft twee regels voor het geval het wetsvoorstel waarbij de
bestaande Handelsregisterwet wordt vervangen (Kamerstukken 23 970) niet in werking is getreden op het tijdstip, waarop de onderhavige
wet in werking treedt.Onderdeel a geeft voor dit geval een tijdelijk regeling omtrent de tot
inschrijving van formeel buitenlandse vennootschappen geroepen Kamer van Koophandel,
die aansluit bij de huidige Handelsregisterwet. De regeling treedt in de plaats
van artikel 2, tweede lid, dat al op de nieuwe Handelsregisterwet is toegesneden.
De regeling van onderdeel a zal tijdelijk gelden, totdat de nieuwe Handelsregisterwet
in werking treedt.Onderdeel b bevat een wijziging van artikel 12 van de huidige Handelsregisterwet.
Dat artikel stelt regels die mede van toepassing zijn op ondernemingen die
toebehoren aan formeel buitenlandse vennootschappen. Aan het artikel wordt
een lid toegevoegd waarin, in aansluiting op artikel 2 van de regeling, de
verplichting wordt opgenomen om aan het handelsregister op te geven dat de
vennootschap waaraan de onderneming toebehoort een vennootschap is als bedoeld
in artikel 1, en om daarbij de oprichtingsakte en de geldende statuten te
deponeren. Onder de werking van de nieuwe Handelsregisterwet zal deze materie
geregeld worden bij algemene maatregel van bestuur. Artikel 9De artikelen 342 en 343 Wetboek van Strafrecht maken niet-naleving van
de boekhoudverplichtingen en van de bewaarplichten met betrekking tot boekhoudkundige
bescheiden uit hoofde van de artikelen 10 van boek 2 en 15a van boek 3 BW
in bepaalde omstandigheden tot een strafbaar feit. Nu in artikel 5 lid 1 van
het wetsvoorstel – door verwijzing naar artikel 10 van boek 2 BW –
een boekhoud- en bewaarplicht voor formeel buitenlandse rechtspersonen is
opgenomen, ligt het in de rede de sanctie van de artikelen 342 en 343 WvS
tot die verplichting uit te breiden. Artikel 10Onderdeel a waarborgt dat, voor zover op overtreding van bepalingen van
titel 9 van Boek 2 BW een strafsanctie is gesteld, deze ook op formeel buitenlandse
vennootschappen kan worden toegepast. Onderdeel b bestempelt niet-naleving
van de geboden om op geschriften de nodige gegevens te vermelden tot een economisch
delict. Dat geldt op grond van artikel 1, onder 4°, Wet op de economische
delicten al voor bv's. Artikel 11Dit artikel regelt het overgangsrecht. Het uitgangspunt daarvan is, dat
de nieuwe regeling onverkort van toepassing moet zijn op bestaande formeel
buitenlandse rechtspersonen. De regeling beoogt vennootschappen te treffen,
die overwegend worden gebruikt om dwingend Nederlands recht te ontgaan. Dat
is niet een rechtens te respecteren belang. Ik meen dat zulke vennootschappen,
die aanvankelijk in de gelegenheid zijn geweest om van een tekortkoming in
de Nederlandse wet gebruik te maken, er geen aanspraak op kunnen maken daarmee
tot in lengte van dagen te mogen voortgaan. Dat laat onverlet dat deze vennootschappen –
en, waar het gaat om het bijeenbrengen van het voorgeschreven eigen vermogen,
hun aandeelhouders – een zekere termijn moet worden gegund om aan de
nieuwe regeling te voldoen. Artikel 11 voorziet in een termijn van drie maanden.
Dat lijkt mij redelijk. De Minister van Justitie,W. Sorgdrager XNoot1Uit het ECD-onderzoek blijkt dat van de 2245 buitenlandse rechtspersonen –
puur formele en andere – die in oktober 1991 in de tien in het verdere
onderzoek betrokken Kamers van Koophandel waren ingeschreven, 1647 kapitaalvennootschappen
waren. Daaronder waren 420 Engelse limiteds en 292 Amerikaanse corporations.XNoot1Uit het ECD-onderzoek blijkt dat in 1719 van de 2245 buitenlandse rechtspersonen
die in het handelsregister waren ingeschreven, minder dan vijf personen werkten. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24139-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl