Wijziging WIB en Wet inkomstenbelasting 2001 in verband met implementatie spaarrenterichtlijn; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29206, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

23-09-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29206 nr. 5

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29206Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 206Wijziging van de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de
heffing van belastingen en de Wet inkomstenbelasting 2001 (implementatie spaarrenterichtlijn)nr. 5ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 28 augustus
2003 en het nader rapport d.d. 15 september 2003, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris van Financiën. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 20 augustus 2003, no. 03.003386, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van
toelichting houdende wijziging van de Wet op de internationale bijstandsverlening
bij de heffing van belastingen en de Wet inkomstenbelasting 2001 (implementatie
spaarrenterichtlijn).Het voorstel implementeert Richtlijn nr. 2003/48/EG van de Raad van de
Europese Unie van 3 juni 2003 betreffende belastingheffing op inkomsten uit
spaargelden in de vorm van rentebetaling (PbEG L 157; de richtlijn). De Raad
van State kan zich met de strekking van het voorstel verenigen, maar plaatst
kanttekeningen bij de gekozen systematiek. De Raad adviseert een deel van
de te implementeren bepalingen op te nemen in de Algemene wet inzake rijksbelastingen.
Daarnaast adviseert de Raad het voorstel en de toelichting op enkele punten
aan te vullen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 20 augustus
2003, nr. 03.003386, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 28 augustus 2003, nr. WO6.03.0351/IV, bied ik U
hierbij aan.Naar aanleiding van het advies van de Raad merk ik het volgende op.1. Uiteindelijk doel van de richtlijn is het mogelijk te maken dat inkomsten
uit spaargelden in de vorm van rentebetaling die in een lidstaat wordt verricht
aan uiteindelijk gerechtigden die een natuurlijk persoon zijn en hun fiscale
woonplaats hebben in een andere lidstaat, effectief worden belast overeenkomstig
het nationale recht van laatstgenoemde lidstaat. Teneinde dit doel te bereiken
is een automatische gegevensuitwisseling tussen de lidstaten vastgelegd, waarvan
België, Luxemburg en Oostenrijk voorlopig zijn uitgezonderd. In die lidstaten
zal gedurende een overgangsperiode een bronheffing op de rentebetalingen worden
geheven. Deze bronheffing zal voor een groot deel worden doorbetaald aan de
woonstaten van de uiteindelijk gerechtigden.De automatische gegevensuitwisseling kent twee fasen. Eerst dienen de
uit te wisselen gegevens door de (lokale) uitbetalende instanties te worden aangeleverd aan de belastingadministratie van de lidstaat (collecterende
functie van de richtlijn). Vervolgens worden die gegevens door de lidstaat
aan de andere lidstaten uitgeleverd (distribuerende functie van de richtlijn).
De eerste fase heeft betrekking op de relatie tussen de uitbetalende instantie,
die ook steeds administratieplichtige zal zijn, en de belastingdienst; de
tweede fase heeft betrekking op de relatie tussen de belastingdiensten van
de lidstaten onderling.In de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) is de relatie tussen
de belastingplichtigen en de belastingdienst vastgelegd, onder meer in Hoofdstuk
VIII, afdeling 2, AWR waarin de verplichtingen ten dienste van de belastingheffing
zijn opgenomen. Tot deze verplichtingen behoort voor administratieplichtigen
ook de verplichting tot het verstrekken van gegevens en inlichtingen ten behoeve
van de belastingplicht van derden. In deze systematiek zou het passen de renseignering
door de uitbetalende instantie en de renseignering door de marktdeelnemer,
die in het voorstel in de artikelen 4j en 4k van de Wet op de internationale
bijstandsverlening bij de heffing van belastingen (WIB) zijn opgenomen, niet
in de WIB maar in de AWR op te nemen. Deze plaatsing maakt het opnemen van
de artikelen 4m, 4n, 4o en 4p WIB in het voorstel overbodig en vermijdt dat
twee bestuursrechtelijke regimes op de WIB van toepassing zijn. Voor de toepassing
van de in de WIB opgenomen renterenseignering wordt op grond van het voorstel
de belastingrechter bevoegd, terwijl voor het overige de bestuursrechter ter
zake van de WIB bevoegd is. Tevens vermijdt deze plaatsing dat, om eventuele
hiaten in de bestuursrechtelijke rechtsbescherming te voorkomen, zou moeten
worden afgezien van hantering van het in de AWR gehanteerde gesloten stelsel
van voor bezwaar en beroep vatbare beschikkingen. Een dergelijke incidentele
inbreuk, daargelaten of deze door het voorstel kan worden bereikt, dient vermeden
te worden. De opheffing van het gesloten stelsel kan alleen in het kader van
een fundamentele herbeoordeling van dat stelsel aan de orde worden gesteld.De tweede fase van de automatische gegevensuitwisseling, die tussen de
belastingdiensten van de lidstaten onderling plaatsvindt, kan overeenkomstig
het voorstel geregeld worden in de WIB. Voorzover in deze fase geschillen
opkomen, is de bestuursrechter bevoegd. Deze geschillen kunnen de beschikking
inzake de keuze om als instelling voor collectieve belegging in effecten te
worden aangemerkt en de beschikking inzake de woonplaatsverklaring betreffen.De Raad adviseert de systematiek van het voorstel opnieuw te bezien.1. De Raad adviseert een deel van te implementeren bepalingen van richtlijn
nr. 2003/48/EG van de Raad van de Europese Unie van 3 juni 2003 betreffende
belastingheffing op inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling
(Pb EGL 157; hierna: spaarrenterichtlijn) niet op te nemen in de Wet op de
internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen (hierna:
WIB), maar in de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR). De wijze
waarop aan de collecterende functie van de spaarrenterichtlijn uitvoering
zal worden gegeven, sluit aan bij de wijze waarop thans renseignering plaatsvindt
ten behoeve van de belastingheffing in Nederland. Dat wil echter niet zeggen
dat het normenkader dat daartoe strekt, in de AWR moet worden gegeven. Het
is weliswaar denkbaar de collecterende functie van de spaarrenterichtlijn
in te passen in de AWR, maar naadloos kan dit niet. De reikwijdte van de AWR
is ingevolge artikel 1, eerste lid, van die wet beperkt tot de heffing van
rijksbelastingen. Uit het tweede lid van artikel 1 AWR blijkt dat dit onder
andere de belastingen betreft welke van rijkswege door de rijksbelastingdienst
worden geheven. Om met het oog op de belastingheffing buiten Nederland een
regeling in de AWR op te nemen, zou de reikwijdte van de AWR in zoverre moeten
worden uitgebreid. Dit afwegende verdient het de voorkeur de collecterende
functie van de spaarrenterichtlijn in de WIB op te nemen. Daar komt bij dat
ook bij gebruik van de AWR, anders dan de Raad veronderstelt, de opname van
op artikel 4m, tweede lid, artikel 4n en artikel 4o van de WIB gelijkende
bepalingen (als voorgesteld) noodzakelijk zou zijn.De Raad geeft voorts aan dat door plaatsing van op artikel 4j en 4k van
de WIB gelijkende bepalingen in de AWR een incidentele inbreuk op het in de
AWR gehanteerde gesloten stelsel van voor bezwaar en beroep vatbare beschikkingen
kan worden voorkomen. Het is niet te verwachten dat door het voorstel verwarring
ontstaat door de rechtsbescherming ter zake van beschikkingen die zijn genomen
op de voet van de tweede afdeling van hoofdstuk IA van de WIB, te
laten aansluiten bij het fiscale systeem van rechtsbescherming, bedoeld in
hoofdstuk V van de AWR. In de eerste fase, te weten de fase van aanlevering
van gegevens door de uitbetalende instanties c.q. marktdeelnemers aan de bevoegde
functionaris in Nederland, met inbegrip van de beschikking inzake de keuze
om als instelling voor collectieve belegging te worden aangemerkt, bedoeld
in artikel 4e van de WIB, en de beschikking inzake de woonplaatsverklaring,
bedoeld in artikel 4l van de WIB, volgt ingevolge artikel 4n van de WIB na
bezwaar beroep op de belastingrechter. Deze keuze is ingegeven door het feit
dat de renseigneringsverplichting sterk samenhangt met rechtsoordelen van
fiscale aard. De rest van de WIB heeft betrekking op de distributie van gegevens
naar andere staten. Hoewel het daarbij gaat om fiscale informatie, is in dat
verband rechtsbescherming niet bedoeld om deze informatie op zijn fiscale
merites te beoordelen. Bij de totstandkoming van de WIB is er voor gekozen
om de beslechting van dit soort geschillen niet neer te leggen bij de belastingrechter,
maar bij de bestuursrechter.Ingevolge het voorgestelde artikel 4n van de WIB is de fiscale rechtsgang
van overeenkomstige toepassing op beschikkingen die zijn genomen op grond
van de tweede afdeling van hoofdstuk IA van de WIB. De reikwijdte van het
artikel 4n is nadrukkelijk beperkt tot deze afdeling. Binnen dat kader, en
niet in het kader van de belastingheffing, is sprake van een open stelsel
van rechtsbescherming. Door hantering van een dergelijk stelsel van rechtsbescherming
binnen het nadrukkelijk aangegeven kader van afdeling 2 van hoofdstuk IA wordt
de renseignering van gegevens betreffende rentebetalingen als bedoeld in artikel
4j en 4k van de WIB niet in gevaar gebracht, laat staan de belastingheffing.
Daarbij past het open stelsel, zoals dat in het algemene bestuursrecht wordt
gehanteerd.2. De richtlijn heeft betrekking op inkomsten uit spaargelden in de vorm
van rentebetalingen. De in het voorstel opgenomen definities zijn echter ruim
geformuleerd en kennen geen toets die terug te voeren is op de omstandigheid
of sprake is van spaargelden. De twee bepalende elementen in het voorstel
zijn:a. de uiteindelijk gerechtigde die de rente ontvangt, dient een natuurlijk
persoon te zijn;b. de marktdeelnemer die de rente betaalt, dient dat in het kader van
de uitoefening van zijn beroep te doen.Onvoldoende scherp worden aldus spaargelden onderscheiden van ondernemingsvorderingen.
Alleen indien de uiteindelijk gerechtigde handelt namens een entiteit waarvan
de winst wordt belast zoals een vennootschap onder firma (artikel 4f, eerste
lid, onder c, WIB) blijft hij buiten aanmerking, maar dat vindt niet plaats
indien hij een eenmanszaak heeft. Onder het bereik van het voorstel kunnen
dus ook rentebetalingen tussen ondernemers-natuurlijke personen onderling
vallen. Handelstransacties waaruit rentedragende schuldvorderingen volgen
die onder het bereik van het voorstel vallen, brengen niet alleen een renseigneringsplicht
maar ook een identificatieplicht mee, waarbij alleen het paspoort als identificatie
kan gelden. Dit kan belastend zijn voor het aangaan van dergelijke transacties
in het grensoverschrijdend verkeer tussen ondernemers-natuurlijke personen.De Raad adviseert in de toelichting op de reikwijdte van de richtlijn
in te gaan.2. De Raad merkt op dat een natuurlijk persoon die een rentebetaling ontvangt
van een uitbetalende instantie wordt aangemerkt als uiteindelijk gerechtigde.
Dit is alleen anders indien deze natuurlijk persoon kan aantonen dat hij of
zij voldoet aan een van de uitzonderingsgevallen, genoemd in artikel 4f, eerste
lid, van de WIB. Eén van deze uitzonderingsgevallen is een natuurlijk
persoon die handelt namens een entiteit waarvan de winst wordt belast volgens
de algemene belastingregels voor ondernemingen (onderdeel c). Hierbij wordt,
zoals blijkt uit onderdeel b van het eerste lid van artikel 4f van de WIB,
niet gedoeld op een rechtspersoon. Voor de goede orde wordt opgemerkt dat
de entiteit waarop onderdeel c van het eerste lid van artikel 4f ziet doorgaans
geen Nederlandse entiteit betreft. De bepalingen in afdeling 2 van Hoofdstuk
IA van de WIB zijn primair geschreven met het oog op de in Nederland gevestigde
of wonende uitbetalende instanties. De entiteit als bedoeld is dus veelal
een buitenlandse entiteit. Het verzoek van de Raad in te gaan op de reikwijdte
van de spaarrenterichtlijn, in het bijzonder gezien de onduidelijkheid omtrent
het begrip entiteit, heeft geleid tot aanpassing van de memorie van toelichting
op dit punt. Zoals de Raad terecht opmerkt, is de eenmanszaak geen entiteit.
Een rentebetaling van een in het buitenland gevestigde uitbetalende instantie
ten gunste van een tot het ondernemingsvermogen van de eenmanszaak behorende
bankrekening van een natuurlijk persoon valt derhalve onder het bereik van
de spaarrenterichtlijn. Voorzover de uiteindelijk gerechtigde in Nederland
woont, vindt dus verplichte renseignering plaats over de uit het buitenland
ontvangen rentebetaling ongeacht of de schuldvordering op de buitenlandse
uitbetalende instantie behoort tot:1) de rendementsgrondslag voor het belastbare inkomen uit sparen en beleggen
(box III) van de uiteindelijke gerechtigde;2) het vermogen van een werkzaamheid en aldus dienstbaar is aan de belastbare
inkomsten uit overige werkzaamheden (box I), danwel3) het vermogen van een in de vorm van een eenmanszaak gedreven onderneming
en aldus dienstbaar is aan de belastbare winst uit onderneming (box I).Het voorbeeld dat de Raad aanhaalt, betreft inderdaad een richtlijnsituatie
voorzover de ondernemer-natuurlijk persoon zijn onderneming uitoefent in de
vorm van een eenmanszaak (of een daarmee overeenkomende buitenlandse verschijningsvorm).
Dit brengt een renseigneringsverplichting voor de rentebetalende ondernemer-natuurlijk
persoon (schuldenaar/uitbetalende instantie) met zich en tevens zal de schuldenaar
de andere ondernemer-natuurlijk persoon (schuldeiser/ uiteindelijke gerechtigde)
moeten identificeren. De identificatie- en renseigneringsverplichtingen leiden
weliswaar tot een verzwaring van de administratieve lasten voor deze ondernemers-natuurlijk
personen en kunnen belastend zijn voor het aangaan van transacties tussen
ondernemers-natuurlijk personen. Deze verplichtingen vloeien echter rechtstreeks
voort uit de spaarrenterichtlijn.De vaststelling van de identiteit van een in een andere lidstaat dan Nederland
wonende uiteindelijke gerechtigde vindt – zoals de Raad terecht opmerkt –
na 1 januari 2004 plaats aan de hand van het paspoort. Daarnaast wordt de
officiële identiteitskaart in de spaarrenterichtlijn aangemerkt als toegestaan
identificatiemiddel; hiermee wordt gedoeld op de Europese identiteitskaart.
Volledigheidshalve merk ik hierbij op dat in het geval de in Nederland gevestigde
of wonende uitbetalende instantie een in Nederland wonende uiteindelijke gerechtigde
dient te identificeren, dit ook na 1 januari 2004 zal moeten geschieden conform
het bepaalde in de Wet identificatie bij dienstverlening (hierna: WID). In
die gevallen kan identificatie bijvoorbeeld ook plaatsvinden aan de hand van
een Nederlands rijbewijs. De renseigneringsverplichting ingevolge afdeling
2 van hoofdstuk IA van de WIB (en ook de spaarrenterichtlijn) is zoals blijkt
uit artikel 4i van de WIB niet van toepassing indien een in Nederland gevestigde
of wonende uitbetalende instantie een rentebetaling verricht aan een in Nederland
wonende uiteindelijke gerechtigde.3. De Raad wijst erop, dat de omschrijving van «rentebetaling»
in artikel 4a, eerste lid, onderdeel a, WIB afwijkt van artikel 6, eerste
lid, van de richtlijn. In de toelichting is deze afwijking gemotiveerd door
erop te wijzen dat het laatste deel van de richtlijntekst slechts een verbijzondering
inhoudt. Vervolgens wordt in de toelichting gesteld dat met rentebetaling
wordt gedoeld op de rentebetaling zoals die is uitgeschreven in artikel 6,
eerste lid, van de richtlijn.De Raad adviseert teneinde misverstanden over de reikwijdte van artikel
4a, eerste lid, onderdeel a, WIB te voorkomen de volledige omschrijving van
het begrip rentebetaling zoals opgenomen in artikel 6, eerste lid, van de
richtlijn over te nemen.3. De Raad adviseert de volledige omschrijving van het begrip rentebetaling
zoals opgenomen in artikel 6, lid 1, van spaarrenterichtlijn, over te nemen
teneinde misverstanden over de reikwijdte van artikel 4a, eerste lid, onderdeel
a, van de WIB te voorkomen. Naar aanleiding van dit advies is de wettekst
en de toelichting aangepast.4. Voorgesteld wordt degene die verplicht is in het kader van de renterenseignering
gegevens te verstrekken, te bestraffen met een verzuimboete van ten hoogste
18 148 euro indien hij deze gegevens niet tijdig, onjuist of onvolledig
verstrekt. De hoogte van de verzuimboete is afgeleid uit de hoogte van de
verzuimboete die is gesteld op het niet nakomen van de zogenoemde listingverplichting
in de omzetbelasting. De Raad is er niet van overtuigd dat door de verviervoudiging
van laatstgenoemde boete een redelijke hoogte voor de verzuimboete bij het
niet nakomen van de renterenseigneringsverplichting is bepaald, omdat het
geen verzuim is waarbij het tijdsverloop tussen het nakomen van de achtereenvolgende
verplichtingen van betekenis is.Mede in relatie tot de overige verzuimboeten adviseert de Raad de verzuimboete
bij het niet nakomen van de renterenseigneringsverplichtingen niet hoger te
stellen dan op maximaal 4537 euro.4. De verzuimboete, bedoeld in artikel 4o, eerste lid, van de WIB, beoogt
de uitbetalende instantie c.q. marktdeelnemer te bewegen tot juist handelen
bij de nakoming van de in de tweede paragraaf van afdeling 2 van hoofdstuk
1A van de WIB bedoelde verplichtingen. Nederland is ingevolge de uit artikel
8 van de spaarrenterichtlijn voortvloeiende verplichting gehouden gegevens
te verstrekken betreffende grensoverschrijdende rentebetalingen. Om deze verplichting
te kunnen nakomen is de bevoegde functionaris afhankelijk van de medewerking
van de uitbetalende instanties, bedoeld in artikel 4j van de WIB, respectievelijk
de marktdeelnemers, bedoeld in artikel 4k van de WIB. De in dit verband geldende
renseigneerverplichtingen vertonen sterke gelijkenis met de verplichting tot
het indienen van een lijst als bedoeld in artikel 37a van de Wet op de omzetbelasting
1968. Op het niet indienen van een dergelijke lijst, die van belang is voor
de juiste belastingheffing in een andere lidstaat, is in artikel 40 van de
Wet op de omzetbelasting 1968 een boete gesteld van € 4537. Ook
de in de artikelen 4j en 4k van de WIB bedoelde renseigneerverplichtingen
hebben de juiste heffing van de belasting in een andere lidstaat ten doel.
Verschil met de verplichting een lijst in te dienen op grond van de Wet op
de omzetbelasting 1968 is dat de renseigneerverplichting volgens de WIB jaarlijks,
en niet ieder kwartaal, moet worden nagekomen. Bij implementatie van de spaarrenterichtlijn
is geprobeerd de toename van administratieve lasten zoveel mogelijk te beperken,
waardoor de keuze ten faveure van een jaarlijkse renseignering is uitgevallen.
Hiermee is het belang van de renseigneerverplichting vier keer groter dan
bij driemaandelijkse renseignering. Dit neemt niet weg dat de Raad terecht
aandacht vraagt voor de hoogte van de bestuurlijke boete. Door dreiging met
een boete die hoger is dan de boete die normaliter in gevallen van verzuim
kan worden opgelegd, zou het risico van niet-tijdige, onjuiste of onvolledige
verstrekking van gegevens, en daarmee het risico van niet-tijdige, onjuiste
of onvolledige verstrekking van gegevens aan de andere lidstaat, kunnen worden
beperkt. Een verzuimboete die het bedrag van € 4537 overstijgt,
is echter niet gebruikelijk. Het wetsvoorstel en de toelichting zijn daarom
in navolging van het advies van de Raad van State aangepast. Als deze boetedreiging
in de praktijk niet het gewenste effect heeft, kunnen later alsnog andere
mogelijkheden worden bezien om het gewenste gedrag af te dwingen. Te denken
valt dan aan een vergrijpboete.5. Op grond van de renterenseignering zullen door de overige lidstaten
gegevens omtrent rentebetalingen aan Nederland worden uitgeleverd. Deze rentegegevens
zijn niet van directe betekenis voor de inkomstenbelastingheffing van de rentegenietenden,
omdat over de opbrengst van vermogen de forfaitaire vermogensrendementsheffing
wordt geheven. De voor deze heffing van belang zijnde gegevens over de tegoeden
per peildata (1 januari en 31 december) worden niet uitgewisseld. De Raad
adviseert in de toelichting uiteen te zetten op welke wijze de van de overige
lidstaten ontvangen rentegegevens zullen worden ingezet bij de controle op
de aangiften.Tevens adviseert de Raad in te gaan op het «ritme» van de
aanslagregeling, aangezien de rentegegevens eerst na uiterlijk zes maanden
aan Nederland worden uitgeleverd. Aangenomen dat ook de verwerking van deze
gegevens nog enige tijd kost, kan de aanslagregeling voltooid zijn voordat
de gegevens de aanslagregelaar hebben bereikt. In deze gevallen zal niet steeds
navordering mogelijk zijn, omdat de gegevens al binnen de belastingdienst
bekend waren dan wel redelijkerwijs verwacht mocht worden dat gegevens beschikbaar
zouden komen. Aan de andere kant is het aanhouden van de aanslagregeling in
alle gevallen van het bezit van buitenlandse tegoeden ook niet aantrekkelijk.De Raad adviseert in de toelichting aandacht te geven aan het voorgenomen
beleid met betrekking tot de aanslagregeling in deze gevallen. 5. De Raad adviseert allereerst nader in te gaan op de wijze waarop de
van de andere lidstaten ontvangen rentegegevens in de aanslagregeling zullen
worden betrokken, daar in een aanzienlijk deel van de gevallen niet de rentegegevens
maar de saldigegevens relevant zullen zijn voor de heffing. Dit advies is
overgenomen en de memorie van toelichting is hierop aangepast.De Raad vraagt verder aandacht voor het tijdstip waarop de aanslagen inkomstenbelasting
worden vastgesteld, gelet op het moment waar op de buitenlandse rentegegevens
beschikbaar zijn voor de aanslagregeling. Het beleid van de Belastingdienst
is gericht op een snelle vaststelling van aanslagen inkomstenbelasting, zodanig
dat de belastingplichtigen die voor 1 april van het op het belastingjaar volgende
jaar aangifte inkomstenbelasting doen, voor 1 juli van dat jaar een definitieve
of een voorlopige aanslag ontvangen. Buitenlandse rentegegevens worden echter
pas uiterlijk zes maanden na afloop van het kalenderjaar aan Nederland geleverd.
Bovendien komt aan de Belastingdienst nog een redelijke verwerkingstijd toe.
De Raad merkt terecht op dat het niet aantrekkelijk is de aanslagregeling
voortaan steeds aan te houden totdat alle buitenlandse rentegegevens zijn
verwerkt. Problemen met betrekking tot het recht op navordering hoeft dit
echter niet op te leveren. Als uit de buitenlandse rentegegevens na een redelijke
verwerkingstijd blijkt dat een eerder vastgestelde aanslag te laag is, vormen
deze rentegegevens namelijk een nieuw feit dat navordering rechtvaardigt.
Daarnaast is navordering ook mogelijk als de belastingplichtige ter zake van
het niet aangeven van de desbetreffende inkomsten te kwader trouw is.6. In de toelichting is geen aandacht gegeven aan de gevolgen van de richtlijn
voor de door Nederland gesloten verdragen ter voorkoming van dubbele belasting.
In de verdragen met België, Luxemburg en Oostenrijk is geen rekening
gehouden met de bronheffing die uit de richtlijn voortvloeit. De Raad adviseert
aan te geven welke stappen ten aanzien van de aanpassing van deze verdragen
ter voorkoming van dubbele belasting zullen worden genomen.Tevens adviseert de Raad in te gaan op de gevolgen voor de toepassing
van de verdragen ter voorkoming van dubbele belasting indien de besprekingen
die het Voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie en de Commissie zullen
gaan voeren met de Verenigde Staten van Amerika en enige Europese landen buiten
de Europese Unie om de aanneming van gelijkwaardige maatregelen te bevorderen,
succesvol aflopen, mede in het licht van artikel 9.2, negende lid, Wet inkomstenbelasting
2001. De aanwijzing als (directe) voorheffing van in die bepaling genoemde
bronbelastingen voor de inkomstenbelasting roept spanning op met de toepassing
van het Besluit voorkoming dubbele belasting 2001.De Raad adviseert in de toelichting op deze aspecten in te gaan.6. De spaarrenterichtlijn legt verplichtingen op aan de lidstaten, los
van de belastingverdragen. Voorzover hier relevant gaat het voor Nederland
in eerste instantie alleen om de verrekening van bronbelasting uit België,
Luxemburg en Oostenrijk. Hiervoor is in het voorgestelde artikel 9.2, eerste
lid, onderdeel d, Wet inkomstenbelasting 2001 een regeling getroffen. Indien
een aanpassing van de verdragen met Luxemburg en Oostenrijk noodzakelijk zou
zijn om uitvoering aan de spaarrenterichtlijn te geven, zal, wat betreft de
inhouding van bronbelasting door genoemde landen, Nederland op het moment
dat de andere Staat daarom verzoekt, meewerken aan een aanpassing van het
verdrag. Overigens is in het belastingverdrag met België in artikel 16
van het eerste Protocol reeds een specifieke voorziening opgenomen voor de
samenloop met de spaarrenterichtlijn.In de situatie dat de besprekingen met de VS en enige Europese landen
buiten de EU leiden tot een in te houden minimumbedrag aan bronbelasting is
in het voorgestelde artikel 9.2, negende lid, Wet inkomstenbelasting 2001
de bevoegdheid opgenomen om vergelijkbare bronbelastingen, die eventueel door
deze staten in de toekomst ingehouden zullen gaan worden, aan te wijzen als
voorheffing. Met betrekking tot verdragssituaties zal dezelfde gedragslijn
worden gevolgd zoals hiervoor geschetst ten aanzien van Luxemburg en Oostenrijk.In de spaarrenterichtlijn is aan de woonstaat van de uiteindelijk gerechtigde
de algemene verplichting opgelegd te voorkomen dat door de heffing van bronbelasting
door België, Luxemburg en Oostenrijk dubbele belastingheffing ontstaat.
Tevens is aangegeven welke methode (belastingverrekening dan wel restitutie)
en volgorde van de belastingvermindering dient te worden gehanteerd. Het is
aan de lidstaten overgelaten op welke wijze deze voorkoming in de nationale
wet wordt geïmplementeerd. In dit kader is een keuze gemaakt voor de
implementatie van het vorenstaande in de Wet inkomstenbelasting 2001. In de
artikelsgewijze toelichting op het voorgestelde artikel 9.2, eerste lid, onderdeel
d, wordt hier op ingegaan. Hierbij dient te worden bedacht dat de bronbelasting
die op basis van de spaarrenterichtlijn wordt ingehouden van een andere aard
is dan de «reguliere» buitenlandse bronbelasting. Dit rechtvaardigt
een van het Besluit voorkoming dubbele belasting 2001 afwijkende wijze van
verrekening. In situaties waarin de aanwijzing als voorheffing naast de gangbare
regeling van het Besluit voorkoming dubbele belasting 2001 mogelijk tot dubbele
verrekening zal leiden, zal zonodig een voorziening worden getroffen.7. Voor contractuele betrekkingen die zijn aangegaan vóór
1 januari 2004 wordt aangeknoopt bij de identificatie die heeft plaatsgevonden
overeenkomstig de Wet identificatie bij dienstverlening. Tot voor kort bepaalde
artikel 2, vierde lid, derde volzin, van die wet, dat indien de cliënt
van de instelling vóór 18 januari 1989 bij de instelling een
geld- of effectenrekening heeft geopend, óók gebruik mag worden
gemaakt van de gegevens die bij het openen van die rekening zijn vastgesteld.
Het eerst in 2002 vervallen van de derde volzin kan ertoe leiden dat thans
niet ter zake van alle «oude» rekeningen een deugdelijke identificatie
voorhanden is. De Raad adviseert om in de toelichting nader op dit aspect
in te gaan.7. De Raad merkt op dat per 1 januari 2002 de derde volzin van artikel
2, vierde lid, van de Wet identificatie bij dienstverlening (hierna: WID)
is vervallen. Voor nieuwe financiële diensten in de zin van die wet heeft
dit tot gevolg dat de identificatievoorschriften zoals die golden voor 18
januari 1989, hun belang volledig hebben verloren. Identificatie zal vanaf 1
januari 2002 moeten geschieden volgens het bepaalde in de WID. Na 1 januari
2002 kunnen echter nog contractuele betrekkingen bestaan die zijn aangegaan
na identificatie van de rekeninghouder aan de hand van gegevens die de banken
al voor 18 januari 1989 ter beschikking stonden. De Raad vraagt aan te geven
of deze klanten voor de spaarrenterichtlijn deugdelijk zijn geïdentificeerd
of dat het vervallen van de derde volzin in artikel 2, vierde lid, van de
WID zou moeten leiden tot een nieuwe, richtlijnconforme vaststelling van de
identiteit van de desbetreffende klanten. Ten tijde van het laten vervallen
van de derde volzin is deze vraag in het kader van de WID reeds aan de orde
geweest. In de memorie van toelichting is hierover opgemerkt dat nieuwe, WID-conforme
identificatie niet noodzakelijk is en dat dit ook niet strijdig is met het
bepaalde in de anti-witwasrichtlijn (Kamerstukken II 2001/2002, 28 255,
nr. 3, p. 1–2). Het voorgaande betekent dat deze klanten ook voor de
spaarrenterichtlijn op een correcte wijze zijn geïdentificeerd. De memorie
van toelichting is op dit punt aangevuld.8. De wet treedt ingevolge artikel IV in werking met ingang van 1 januari
2005. Voor de identificatie van uiteindelijk gerechtigden gelden echter regels
met ingang van 1 januari 2004 (artikelen 4g en 4h WIB). De Raad adviseert
de inwerkingtreding van de wet hierop aan te passen.8. In artikel 17, tweede lid, aanhef, van de spaarrenterichtlijn is geregeld
dat de bepalingen in principe vanaf 1 januari 2005 moeten worden toegepast.
De voorschriften ter zake van identificatie (artikel 4g van de WIB) en vaststelling
van de woonplaats van de uiteindelijk gerechtigde (artikel 4h van de WIB)
hebben dan ook pas vanaf 1 januari 2005 belang. Uit artikel 4g, tweede
lid, en artikel 4h, tweede lid, van de WIB volgt echter dat de voorschriften
voor identificatie en woonplaatsvaststelling gelden voor contractuele betrekkingen
die zijn of worden aangegaan op of na 1 januari 2004. De raad adviseert de
regels, bedoeld in de artikelen 4g en 4h, op deze datum in werking te laten
treden. Hoewel deze regels pas per 1 januari 2005 effect hebben, voorkomt
de inwerkingtreding op 1 januari 2004 dat omstreeks 1 januari 2005 een inhaalslag
zou moeten worden gemaakt omdat identificatie en woonplaatsvaststelling dan
alsnog zou moeten plaatsvinden volgens de methodiek, bedoeld in artikel 4g,
eerste lid, en artikel 4h, eerste lid, van de WIB. Immers, een wettelijke
plicht om de identificatie en woonplaatsvaststelling van uiteindelijke gerechtigden
op deze wijze te verrichten, zou niet bestaan in de periode tussen
1 januari 2004 en (in principe) 1 januari 2005. Om te voorkomen dat de uiteindelijk
gerechtigde zich nogmaals moet identificeren, maar dan met inachtneming van
het in de WIB gegeven normenkader, is in navolging van het advies van de Raad
de inwerkingtredingsbepaling aangepast. Een deel van de tweede afdeling van
hoofdstuk IA van de WIB treedt ingevolge het gewijzigde artikel V, eerste
lid, van de wet in werking op 1 januari 2004. Dit betekent dat al met ingang
van die datum de identificatie en de vaststelling van de woonplaats van de
uiteindelijk gerechtigde dient plaats te vinden met inachtneming van het gestelde
in artikel 4g en artikel 4h van de WIB. Om dit te bewerkstelligen treden ook
de bepalingen die voor toepassing van deze bepaling onmisbaar zijn, in werking
op 1 januari 2004. Vooruitlopend op de verplichting tot renseignering, bedoeld
in artikel 4i en 4k van de WIB, die eerst bij koninklijk besluit in werking
zal treden, zullen al meteen de begripsbepalingen uit de eerste paragraaf
van hoofdstuk IA, afdeling 2, van de WIB gelden alsmede een tweetal formele
bepalingen, te weten de artikelen 4l (woonplaatsverklaring) en 4n van die
wet (bezwaar en beroep).De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer te zenden.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. Wijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29206-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl