ECLI:NL:RBGEL:2026:1542, Rechtbank Gelderland, 18-02-2026, C/05/456207 / HZ ZA 25-245
Rechtbank Gelderland — Uitspraak 
Datum: 2026-02-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Internationaal privaatrecht

Samenvatting: Verstek, internationaal karakter.

RECHTBANK Gelderland
    
    
      Civiel recht 
    
    
    
      Zittingsplaats Zutphen
    
    
    
      Zaaknummer: C/05/456207 / HZ ZA 25-245
    
    
    
      
        Vonnis van 18 februari 2026
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
    
      
        
          [naam eiser]
        , 
      te [woonplaats] ,
      eisende partij,
      hierna te noemen: [eiser] ,
      advocaat: mr. G.P. Geelkerken,
    
    
    
      tegen
    
    
    
      
        
          [naam gedaagde]
        , 
      te [vestigingsplaats] (Costa Rica),
      gedaagde partij,
      hierna te noemen: [gedaagde],
      niet verschenen.
    
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
    
      1.1.
      Het verloop van de procedure blijkt uit:
      - het vonnis van 10 december 2025
      - de brief van mr. Geelkerken van 7 januari 2026.
      
    
    
      1.2.
      Ten slotte is vonnis bepaald.
      
    
  
  
    
      2De beoordeling
    
    
      2.1.
      
        In het tussenvonnis van 10 december 2025 heeft de rechtbank [eiser] in de gelegenheid gesteld te bewijzen dat de dagvaarding langer dan zes maanden geleden aan de centrale autoriteit van Costa Rica is toegezonden, zodat kan worden vastgesteld of is voldaan aan vereiste b van artikel 15 lid 2 van het Verdrag inzake de betekening en de kennisgeving in het buitenland van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke en handelszaken van 15 november 1965, Trb. 1969, 55 
        (hierna: “Haags Betekeningsverdrag”) en het overeenstemmende artikel 10 van de Uitvoeringswet Betekeningsverdrag 1965 (hierna: “Uitvoeringswet”).
      
      
    
    
      2.2.
      
        
          [eiser] heeft bij brief van 7 januari 2026 een brief overgelegd van het parket van het arrondissement Oost-Nederland van 7 januari 2026, waarin het verzoek om betekening in het buitenland conform het Haags Betekeningsverdrag is bijgevoegd. Hieruit volgt dat het
        verzoek op 20 februari 2025 door de Officier van Justitie is opgesteld en ondertekend. De rechtbank is van oordeel dat [eiser] hiermee heeft aangetoond dat sinds het toezenden van de dagvaarding minstens zes maanden zijn verstreken, zodat is voldaan aan vereiste b van artikel 15 lid 2 Haags Betekeningsverdrag en artikel 10 Uitvoeringswet. Daarnaast volgt uit het verzoek om betekening in het buitenland dat de dagvaarding conform 
        artikel 5 sub a Haags Betekeningsverdrag aan de centrale autoriteit van Costa Rica is toegezonden, zodat ook aan vereiste a van artikel 15 lid 2 Haags Betekeningsverdrag en artikel 10 Uitvoeringswet is voldaan. Tot slot heeft [eiser] in zijn eerdere brief van 
        6 november 2025 een rappel van het parket van het arrondissement Oost-Nederland aan de centrale autoriteit van Costa Rica van 8 oktober 2025 overgelegd. De rechtbank is hiermee van oordeel dat in weerwil van alle daartoe bij de bevoegde autoriteiten aangewende pogingen geen bewijs kan worden verkregen, zodat ook aan vereiste c is voldaan. De rechtbank zal daarom verstek verlenen tegen [gedaagde] op grond van artikel 15 lid 2 Haags Betekeningsverdrag en artikel 10 Uitvoeringswet.
      
      
    
    
      2.3.
      
        
          [eiser] vordert wettelijke handelsrente in de zin van artikel 6:119a van het Burgerlijk Wetboek (BW) over de hoofdsom van € 154.379,00 vanaf het moment van opeisbaar worden van de vordering, tot aan de dag der algehele voldoening. 
        Artikel 6:119a BW heeft alleen betrekking op de geldelijke tegenprestatie voor geleverde goederen of diensten op grond van een handelsovereenkomst. Dit betreft de primaire betalingsverplichting uit de handelsovereenkomst. De wettelijke handelsrente ziet dus niet op andere geldelijke verplichtingen waartoe zo'n overeenkomst aanleiding kan geven, en derhalve evenmin op een vordering uit onverschuldigde betaling (ECLI:NL:HR:2020:1710). Nu [eiser] zijn vordering primair baseert op onverschuldigde betaling, is de wettelijke handelsrente niet toewijsbaar.
      
      
    
    
      2.4.
      Indien wettelijke handelsrente is gevorderd, maar niet wordt voldaan aan de eisen van artikel 6:119a BW, dan dient de rentevordering alsnog beoordeeld te worden aan de hand van artikel 6:119 BW. Voor de toewijsbaarheid van wettelijke rente is vereist dat de schuldenaar met de voldoening van de in het geding zijnde geldsom in verzuim is. Zodoende is de wettelijke rente niet toewijsbaar vanaf het moment van opeisbaar worden van de vordering. [eiser] heeft een brief overgelegd waarin [gedaagde] is aangezegd om uiterlijk 14 november 2024 het bedrag van € 154.379,00 te betalen, zodat [gedaagde] vanaf 15 november 2024 in verzuim is. De rechtbank zal daarom de wettelijke rente in de zin van artikel 6:119 BW, als het mindere, toewijzen vanaf 15 november 2024.
      
    
    
      2.5.
      De vordering komt de rechtbank voor het overige niet onrechtmatig of ongegrond voor en zal als volgt worden toegewezen.
      
    
    
      2.6.
      
        [gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:
      
        
          
          
          
          
          
            
              
                - kosten van de dagvaarding
                - griffierecht
              
              
                €
                €
              
              
                144,47
                2.723,00
              
              
                
              
            
            
              
                - salaris advocaat
                - nakosten
              
              
                €
                €
              
              
                2.051,00
                131,00 
              
              
                (1 punt × € 2.051,00)
              
            
            
              
                Totaal
              
              
                €
              
              
                5.049,47
              
              
                
              
            
          
        
      
    
    
      2.7.
      
        [eiser] vordert daarnaast [gedaagde] te veroordelen in de deurwaarderskosten voor het betekenen van de dagvaarding, vertaalkosten, de nakosten van dit geding ten bedrage van € 131,00, te vermeerderen met € 68,00 ingeval van betekening en met € 258,00 ingeval van beslaglegging, te vermeerderen met de wettelijke rente. Gesteld noch gebleken is hoeveel de vertaalkosten bedragen, zodat de vordering voor dit gedeelte ongegrond en dus niet toewijsbaar is. Ten aanzien van de wettelijke rente over de voorgenoemde (proces)kosten geldt dat door het enkele wijzen van het vonnis het vereiste verzuim nog niet intreedt, de vordering wordt dan alleen opeisbaar. De rechtbank zal daarom de wettelijke rente over proceskosten, als het mindere, toewijzen zoals vermeld in de beslissing.
      
    
  
  
    
      3De beslissing
    
    
      De rechtbank
    
    
    
      3.1.
      veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 154.379,00, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 15 november 2024, tot de dag van volledige betaling,
      
    
    
      3.2.
      veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 5.049,47, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 68,00 plus de kosten van betekening als gedaagden niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,
      
    
    
      3.3.
      veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
      
    
    
      3.4.
      verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
      
    
    
      3.5.
      wijst het meer of anders gevorderde af.
      
      
        
          
          
          
          
            
              
                Dit vonnis is gewezen door mr. K.H.A. Heenk en in het openbaar uitgesproken op 18 februari 2026.
                
              
            
            
              
                
              
              
                
              
              
                
              
            
            
              
                
              
              
                
              
              
                
              
            
            
              
                
              
            
            
              
                
              
              
                
              
              
                
              
            
          
        
      
      JV/KH