ECLI:NL:RBGEL:2023:4149, Rechtbank Gelderland, 24-07-2023, AWB _ 20 - 6237
Rechtbank Gelderland — Uitspraak 
Datum: 2023-07-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Omgevingsrecht

Samenvatting: Wet natuurbescherming. Gebiedsbescherming. Natuurvergunning voor een veehouderij. Beroep gegrond. Het college zal de referentiesituatie opnieuw in kaart moeten brengen.  
        Schadevergoeding overschrijding redelijke termijn voor eisers.

RECHTBANK GELDERLAND
  
  
    Zittingsplaats Arnhem
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: ARN 20/6237 
    
      
      uitspraak van de meervoudige kamer van 
      24 juli 2023
    
  
  
    in de zaak tussen 
    
      
      
        [A] U.A., uit [plaats B] , en 
    
      Vereniging [C], uit [plaats B] , eisers
    (gemachtigde: [D] )
  
  
    en
  
  
    
      het college van Gedeputeerde Staten van de Provincie Gelderland, het college.
  
  
    
      Inleiding
    
  
  
    1.1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eisers tegen de natuurvergunning die het college op 13 oktober 2020 aan de vergunninghouder heeft verleend.  
  
  
    1.2. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. 
  
  
    1.3. Eisers hebben op 27 april 2023 verzocht om schadevergoeding in verband met overschrijding van de redelijke termijn. 
  
  
    1.4. De rechtbank heeft het beroep op 9 juni 2023 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eisers en namens het college: mr. C.F. Geerdes, R.L. Borkes, C. Donker en C.C. Bosselaar. De vergunninghouder [E] VOF heeft niet gereageerd op de uitnodiging van de rechtbank om deel te nemen als derde-partij.
  
  
    1.5 	De zaak is op dezelfde dag behandeld als de volgende zaken: 20/6149, 20/6157, 20/6201, 20/6236, 21/904 en 21/1303. 
  
  
    
      Totstandkoming van het besluit
    
  
  
    2.1. 	De vergunninghouder exploiteert een veehouderij met kippen, varkens en koeien aan [het adres F] in [plaats G] . De vergunninghouder heeft op 4 januari 2017 een vergunning aangevraagd op grond van artikel 2.7, tweede lid, van de Wet natuurbescherming (Wnb) voor het veranderen van de veehouderij ten opzichte van de “aanvraag met zaaknummer 2009-023616” (11 oktober 2010 positieve weigering).
    2.2. 	Op de aanvraag is de uniforme openbare voorbereidingsprocedure van toepassing. Het ontwerpbesluit is van 20 augustus 2020 en eisers hebben daarop op 2 september 2020 een zienswijze ingediend. Het college heeft de vergunning op 13 oktober 2020 verleend.
  
  
    
      Beoordeling door de rechtbank
    
  
  
    3.1.	De rechtbank beoordeelt de natuurvergunning en het verzoek om schadevergoeding. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eisers.
  
  
    3.2.	De rechtbank is van oordeel dat het beroep gegrond is en wijst het verzoek om schadevergoeding toe. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
  
  
    I. Natuurvergunning 
    
    
      
        De geldende regels voor intern salderen
      
    
    
      4.1.
      In de Wnb staat dat het verboden is om zonder natuurvergunning van het college een project te realiseren dat niet direct verband houdt met of nodig is voor het beheer van een Natura 2000-gebied, maar afzonderlijk of in combinatie met andere plannen of projecten significante gevolgen kan hebben voor een Natura 2000-gebied (artikel 2.7, tweede lid, Wnb). 
      
      
        Een natuurvergunning kan alleen worden verleend als uit een passende beoordeling de zekerheid is verkregen dat het project de natuurlijke kenmerken van het gebied niet zal aantasten (artikel 2.7, derde lid, en artikel 2.8 van de Wnb). 
      
      
    
    
      4.2.
      Hier heeft het college een natuurvergunning verleend op 13 oktober 2020 met intern salderen. Intern salderen betekent dat het project niet leidt tot meer stikstofdepositie dan ten opzichte van de referentiesituatie. Als intern kan worden gesaldeerd, is volgens de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) op grond van objectieve gegevens uitgesloten dat een project significante gevolgen heeft.  
      
    
    
      4.3.
      Vroeger gold voor intern salderen nog een vergunningplicht, waarbij deze vergunning kon worden verleend op basis van een belangenafweging (= de verslechteringsvergunning). Een passende beoordeling was niet nodig. Later, in de Logtsebaan-uitspraak van 20 januari 2021, heeft de Afdeling geoordeeld dat voor intern salderen niet langer een vergunning is vereist sinds de wetswijziging van de Wnb op 1 januari 2020. Er is niet voorzien in overgangsrecht.
      
      
        
          Intern salderen?
        
        5. 	Eisers stellen ten eerste dat hier ten onrechte intern is gesaldeerd en dat daarom een vergunningplicht geldt waarvoor een passende beoordeling moet worden gemaakt. Subsidiair stellen eisers dat als wel intern kan worden gesaldeerd, dat dan ten onrechte een vergunning is verleend, nu er niet langer een vergunningplicht geldt voor intern salderen. De rechtbank zal hierna eerst in gaan op de vraag of sprake is van intern salderen.
      
      
      
        
          Depositie meer dan 0,00 mol per hectare per jaar?
        
      
    
    
      6.1.
      Eisers stellen dat in de natuurvergunning ten onrechte staat dat de depositie uitkomt op “0,00 mol/ha/j of lager”. Uit de AERIUS-berekening volgt namelijk dat het project leidt tot een stikstofdepositie van 32,42 mol per hectare per jaar op Natura 2000-gebied De Veluwe.  
      
    
    
      6.2.
      De rechtbank is van oordeel dat uit de natuurvergunning duidelijk blijkt dat is bedoeld dat het project niet leidt tot meer stikstofdepositie dan in de referentiesituatie. Daar gaat het bij intern salderen om. Dat de natuurvergunning op dit punt ietwat ongelukkig is geformuleerd, maakt het besluit op zichzelf nog niet onjuist. De beroepsgrond slaagt niet. 
      
      
        
          Referentiesituatie
        
      
    
    
      7.1.
      Eisers stellen dat het besluit van 11 oktober 2010 niet als referentiesituatie kan worden gebruikt, want dat is een (positieve) weigering van een natuurvergunning. Dat levert geen rechtstitel op. Verder geldt dat de veebezetting in de weigering van 11 oktober 2010 afwijkt van de natuurvergunning van 17 december 2007. Dat had de referentiesituatie moeten zijn.
      
    
    
      7.2.
      Partijen zijn het erover eens dat de beslissing van 11 oktober 2010 geen positieve weigering kon zijn, omdat toen een vergunningplicht bestond. Volgens het college had de beslissing van 11 oktober 2010 een verslechteringsvergunning moeten zijn, omdat geen sprake was van een toename van depositie. Eisers betwisten dit, nu het besluit evident onjuist is. Omdat in het besluit een verkeerde tabel is opgenomen is, anders dan waar het college van uit gaat, wel sprake van een toename.
      
    
    
      7.3.
      
        De rechtbank heeft op de zitting vastgesteld dat de beslissing van 11 oktober 2010 evident onjuist is en dat het college er ten onrechte van uit gaat dat geen sprake is van een toename. De tabel in dat besluit wijkt namelijk af van de berekeningen in de bijlage van het besluit. Er is wel sprake van een toename van depositie. Dat betekent dat voor de beslissing een passende beoordeling vereist was, maar dat die niet is uitgevoerd.
        Dat betekent ook dat, daargelaten wat de betekenis is van een ‘positieve weigering’, de beslissing van 11 oktober 2020 niet kan worden gebruikt om intern te salderen omdat significante gevolgen niet zijn uitgesloten. De beroepsgrond slaagt. Het college zal de referentiesituatie opnieuw in kaart moeten brengen. 
      
      
      
        
          Vergunningplicht/Vergunningvoorschrift 2 
        
        8.	Nu de uitkomst van de vervolgbesluitvorming onduidelijk is, gaat de rechtbank niet meer in op de subsidiaire beroepsgronden van eisers dat de vergunningplicht voor intern salderen inmiddels is vervallen of dat vergunningvoorschrift 2 niet aan een natuurvergunning kan worden verbonden. 
      
      
    
  
  
    II. Schadevergoeding  
    
    
      9.1.
      Eisers hebben verzocht om schadevergoeding door overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. 
    
    
      9.2.
      In procedures als deze waarin het besluit is voorbereid met de uniforme openbare voorbereidingsprocedure, mag de behandeling van het beroep ten hoogste twee jaar duren. De redelijke termijn start op het moment dat beroep is ingesteld tegen het besluit. In beginsel is de schadevergoeding dan € 500,00 per half jaar of gedeelte daarvan waarmee de redelijke termijn is overschreden. 
      
    
    
      9.3.
      Het beroep is ingediend op 25 november 2020. Omdat de rechtbank meer dan twee jaar later uitspraak heeft gedaan, kent de rechtbank aan eisers schadevergoeding toe. De rechtbank zal de Staat der Nederlanden daarom veroordelen tot een vergoeding van € 1.000,-. 
      
      
        Omdat het bedrag onder de € 5.000,00 blijft, geeft de rechtbank uitvoering aan de Beleidsregel van de Minister van Veiligheid en Justitie van 8 juli 2014 (Staatscourant 2014, 20210) en ziet de rechtbank geen aanleiding om de Staat in het geding te betrekken.
      
      
      
      
        
          Conclusie en gevolgen
        
      
      
    
    
      10.1.
      Het beroep is gegrond, omdat de referentiesituatie onvoldoende is onderzocht en onderbouwd. Hierdoor is niet duidelijk of en in hoeverre sprake is van significante gevolgen. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit.
      
    
    
      10.2.
      De rechtbank ziet geen reden om het geschil finaal te beslechten, omdat het college een nieuw besluit zal moeten nemen waarvoor nader feitelijk onderzoek nodig is en te onzeker is wanneer dat kan worden afgerond. De rechtbank bepaalt daarom met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht dat het college een nieuw besluit moet nemen met inachtneming van deze uitspraak.
      
    
    
      10.3.
      Omdat het beroep gegrond is moet het college het griffierecht aan eisers vergoeden en krijgen eisers ook een vergoeding van hun proceskosten. Deze vergoeding bedraagt € 1.674,- omdat de gemachtigde van eisers een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. 
      
      
        Het college heeft verzocht om de proceskosten te matigen, omdat op dezelfde zitting meerdere beroepen van eisers tegen verleende natuurvergunningen zijn behandeld en deze zaken deels over dezelfde problematiek gaan.  De rechtbank volgt dat standpunt niet. Hoewel er inderdaad overeenkomsten tussen de behandelde zaken zijn aan te wijzen, gaat het steeds om verschillende natuurvergunningen. De overeenkomst tussen de zaken is niet zodanig groot dat het aanleiding geeft tot matiging van de proceskosten.
      
      
    
    
      10.4.
      Verder kent de rechtbank aan eisers een schadevergoeding van € 1.000,- toe in verband met overschrijding van de redelijke termijn. 
      
      
      
      
        
          Beslissing
        
      
      
      
        De rechtbank:
      
      - verklaart het beroep gegrond;
      - vernietigt het besluit van 13 oktober 2020;
      - draagt het college op om een nieuw besluit te nemen met inachtneming van deze uitspraak;
      - bepaalt dat het college het griffierecht van € 354,- aan eisers moet vergoeden;
      - veroordeelt het college tot betaling van € 1.674,- aan proceskosten aan eisers;
      - veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.000,- aan schadevergoeding aan eisers.
      
      
      
        Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Verhoeven, voorzitter, en mr. M. Duifhuizen en mr. S.H. Koopmans, leden, in aanwezigheid van mr. K.M. van Leeuwen, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 24 juli 2023
      
      
      
      
      
      
      
      
        
          
          
          
            
              
                griffier
              
              
                voorzitter
              
            
          
        
      
      
      
      
        Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
      
      
      
      
        
          Informatie over hoger beroep
        
        Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.  
      
      
      
      
    
  
  
     ABRvS 20 januari 2021, ECLI:NL:RVS:2021:71, r.o. 17 en volgende.
  
  
     Zie bijvoorbeeld ABRvS 20 januari 2021, ECLI:NL:RVS:2021:71.
  
  
     Zie ECLI:EU:C:2022:864, r.o. 39-40.
  
  
     Zie bijvoorbeeld ABRvS 27 juli 2022, ECLI:NL:RVS:2022:2157, r.o. 12.1.