Wet Speciaal Hof voor Sierra Leone; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30610, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

27-06-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30610 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Juridische grondslag en constitutionele aspecten3. Uitvoering en kosten4. ArtikelsgewijsArtikel 2Artikel 3Artikel 4Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30610Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 610Bepalingen verband houdende met de detentie en berechting in Nederland,
in overeenstemming met Resolutie 1688 van de Veiligheidsraad van de Verenigde
Naties van 16 juni 2006, van Charles Taylor door het Speciaal Hof voor
Sierra Leone (Wet Speciaal Hof voor Sierra Leone)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. InleidingOp 29 maart 2006 is het voormalige Liberiaanse staatshoofd Charles
Taylor in Nigeria aangehouden en vervolgens overgedragen aan Liberia. Via
Liberia en Sierra Leone is Taylor vervolgens op dezelfde dag voor berechting
overgedragen aan het Special Court for Sierra Leone (in het vervolg: Speciaal
Hof voor Sierra Leone of Hof). Eveneens op 29 maart heeft het Hof aan
Nederland het verzoek gedaan om toe te staan dat het proces tegen Taylor op
Nederlands grondgebied zal worden gevoerd en dat de verdachte met het oog
op zijn proces in Nederland zal worden gedetineerd. Nadat de Nederlandse regering
met dit verzoek heeft ingestemd en nadat de benodigde juridische grondslag
tot stand is gekomen (waarover hierna meer) is de verdachte op 20 juni
jl. in Nederland aangekomen. Thans is hij gedetineerd in een cel in de detentie-eenheid
van het Internationaal Strafhof in de Penitentiaire Inrichting Haaglanden,
welke cel door het Internationaal Strafhof aan het Hof ter beschikking is
gesteld. Ook het strafproces zal zich afspelen in een rechtszaal ter beschikking
gesteld door het Internationaal Strafhof. Nederland is thans derhalve gastland
van het Speciaal Hof voor Sierra Leone voor dit proces tegen Taylor. Het Hof
is hiermee het vierde internationale straftribunaal dat in Nederland gastvrijheid
heeft gevonden, na het Joegoslavië-Tribunaal, de Beroepskamer van het
Rwanda-Tribunaal en het Internationaal Strafhof. Daarnaast was Nederland van
1999 tot 2002 gastland van het (nationale) Schotse Hof belast met de berechting
van de Lybische verdachten van de aanslag bij Lockerbie (het zgn. Lockerbie
Hof).Het Speciaal Hof voor Sierra Leone is opgericht door middel van een verdrag
tussen Sierra Leone en de Verenigde Naties (VN) op basis van Resolutie 1315
(2000) van 14 augustus 2000 van de Veiligheidsraad van de VN. Het is
opgericht voor de vervolging en berechting van de personen die de grootste
verantwoordelijkheid dragen voor ernstige schendingen van het internationaal
humanitair recht en van het recht van Sierra Leone begaan in Sierra Leone
sinds 30 november 1996. Het is een zogenoemd gemengd tribunaal, dat bevoegd
is voor de berechting van zowel strafbare feiten tegen het nationale recht
(van in dit geval Sierra Leone) als feiten tegen het internationale recht
en dat met het oog daarop bestaat uit zowel nationale als internationale rechters.
De rechtsmacht van het Hof alsmede het strafprocesrecht zijn geregeld
in het Statuut van het Hof, dat als bijlage is gevoegd bij het genoemde verdrag
tussen Sierra Leone en de VN (www.sc-sl.org).Taylor werd op 7 maart 2003 aangeklaagd door het Hof. Hij is een
van de belangrijkste verdachten van het Hof. Hij wordt verdacht van steun
aan, aanmoediging van en samenwerking met de rebellen van het Revolutionary
United Front (RUF) in Sierra Leone in de periode van 30 november 1996
tot en met 18 januari 2002 en in verband daarmee verantwoordelijk gehouden
voor ernstige oorlogsmisdrijven en misdrijven tegen de menselijkheid, waaronder
moord, verkrachting, plundering en recrutering van minderjarigen. Omdat Taylor
nog steeds invloed heeft onder de bevolking in de regio, werd zijn aanwezigheid
in de regio ten behoeve van zijn berechting een risico geacht voor de stabiliteit
en een bedreiging van de vrede in Liberia en Sierra Leone, alsmede van de
internationale vrede en veiligheid in de regio. Om die reden heeft de President
van het Hof gebruik gemaakt van zijn bevoegdheid op grond van Regel 4 van
het Reglement van proces- en bewijsvoering om te bevelen dat het proces zal
worden gevoerd buiten de zetel van het Hof in Sierra Leone. Zoals gezegd is
op Nederland een beroep gedaan om dit proces te huisvesten.In de brief van 7 april jl aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
(Kamerstukken II 2005/06, 28 498 nr. 14) heeft de regering de volksvertegenwoordiging
op de hoogte gesteld over de eventueel door Nederland te verlenen medewerking
aan de berechting van Taylor door het Speciaal Hof voor Sierra Leone in Den
Haag. In deze brief werd tevens uiteengezet onder welke voorwaarden Nederland
zou willen meewerken aan de berechting van Charles Taylor.Zoals de regering in de brief heeft aangegeven kon zij slechts met de
komst van het Hof tezamen met zijn verdachte akkoord gaan onder de voorwaarde
(naast andere voorwaarden) dat tevoren een sluitende juridische grondslag
tot stand werd gebracht voor de detentie en berechting in Nederland. Zulks
wordt gevorderd door het rechtstatelijke beginsel dat vrijheidsontneming en
berechting niet naar willekeur maar op grond van een deugdelijke juridische
grondslag en ten overstaan van een onafhankelijke rechter plaatsvinden. Verwezen
zij bijvoorbeeld naar artikel 15 Grondwet, artikelen 5 en 6 EVRM en artikel
9 IVBPR. De tijd ontbrak echter om de grondslag voor de detentie en berechting
van Taylor in Nederland te regelen op de wijze zoals is geschied bij gelegenheid
van de hierboven genoemde eerdere straftribunalen, dat wil zeggen door middel
van een van tevoren tot stand gekomen verdrag en een formele wet. Ook de vertrouwelijkheid
van het overleg dat tussen de verschillende betrokken partijen de afgelopen
periode nodig was, stond in de weg aan het tijdig voorafgaand aan de overbrenging
van de verdachte initiëren van een openbare wetgevingsprocedure. In het
overleg tussen de regering enerzijds en het Hof en de VN anderzijds in de
weken voorafgaand aan de aanhouding werd al snel duidelijk dat de totstandkoming
van een resolutie van de Veiligheidsraad op basis van hoofdstuk VII van het
Handvest van de Verenigde Naties de enige reële mogelijkheid was om een
en ander juridisch mogelijk te maken. Deze resolutie zou bovendien bepalingen
moeten bevatten die zodanig dwingend, specifiek en concreet zijn geformuleerd
dat deze gelden als een ieder verbindend in de zin van artikel 93 Grondwet
en op grond van artikel 94 van de Grondwet waar relevant voorrang zouden hebben
op Nederlandse (grond)wettelijke voorschriften. Met een dergelijke resolutie
zou de verdachte reeds naar Nederland kunnen worden overgebracht en het proces
een aanvang kunnen nemen vóórdat een wettelijke voorziening
als thans voorgesteld tot stand zou zijn gebracht. Een andere voorwaarde die de regering heeft gesteld aan de overkomst van
Taylor, was dat Taylor onmiddellijk na beëindiging van zijn proces overgebracht
zal worden naar een derde land. Deze voorwaarde is op 14 juni jl. vervuld,
toen de Britse regering toezegde bereid te zijn Taylor in geval van veroordeling
zijn straf in het Verenigd Koninkrijk te laten uitzitten. Deze toezegging
maakte de weg vrij voor de totstandkoming van resolutie 1688 en de overbrenging
van Taylor naar Nederland (zie de brief van de Minister van Buitenlandse Zaken
van 15 juni 2006). Tussen Nederland en het Hof is verder afgesproken
dat in geval van eventuele vrijspraak het Hof Taylor niet op Nederlands grondgebied
zal vrijlaten en er voor zal zorgen dat Taylor Nederland zal verlaten.De regering heeft geoordeeld dat er dringende belangen waren van bovennationale
aard die rechtvaardigden dat zij toestemde in het verzoek van het Hof en meewerkte
aan de totstandkoming van de Veiligheidsraadresolutie 1688 van 16 juni
2006. Zij is in Nederland inmiddels op de door de wet voorgeschreven wijze
bekendgemaakt door publicatie in het Tractatenblad op 17 juni 2006 (Trb.
130) (artikelen 16 en 19 Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen).
De regering vertrouwt erop dat het parlement de gemaakte afweging volledig
kan steunen.Het onderhavige wetsvoorstel bevat bepalingen met betrekking tot een aantal
specifieke aspecten van het huisvesten van het proces tegen Taylor in Nederland,
zoals transport en beveiliging, immuniteiten van getuigen c.s., detentie en
rechtshulp. Zij zijn als het ware complementair aan de bepalingen van de Veiligheidsraadresolutie.
Op de korte termijn zijn ze niet noodzakelijk om het proces hier te laten
plaatsvinden. Evenmin zijn ze nodig voor een deugdelijke juridische grondslag:
de regering meent dat op dat punt de resolutie volstaat. Uit een oogpunt van
helderheid van wetgeving alsmede om te voorzien in enkele heel specifieke
behoeften zijn de bepalingen uit het onderhavige wetsvoorstel echter wel wenselijk.
Ze moeten bovendien in samenhang worden gezien met de zetelovereenkomst die
op 20 juni 2006 is gesloten tussen Nederland en het Hof. In paragraaf 2
wordt nader ingegaan op de juridische grondslag van de detentie en berechting
van Taylor in Nederland.Over de vormgeving van het onderhavige wetsvoorstel zij tot slot opgemerkt
dat daarbij uiteraard in belangrijke mate is geput uit de reeds tot stand
gekomen wetten voor eerdergenoemde internationale tribunalen. De opzet van
de voorgestelde wet is grotendeels gelijk aan die voor het Rwandatribunaal
(Wet van 18 december 1997, Stb. 1997, 754), waarin zoveel mogelijk wordt
aangesloten bij de in de relatie tot het Joegoslaviëtribunaal relevante
wetgeving. Deze benadering sluit ook aan bij de verwijzing in de Veiligheidsraadsresolutie
1688 naar de Nederlandse samenwerkings- en faciliteringspraktijk ten behoeve
van het Joegoslaviëtribunaal. Op enkele punten is niettemin van die wet
afgeweken, m.n. waar het doorvoer betreft, nu de onderhavige wet (overigens
net als de Resolutie) slechts betrekking heeft op de berechting van één
persoon, die in casu niet door een Staat wordt overgeleverd maar door het
Hof zelf vanuit Sierra Leone is overgebracht.In de artikelsgewijze toelichting zal nader op enkele afzonderlijke onderwerpen
worden ingegaan.2. Juridische grondslag en constitutionele aspectenZoals in de inleiding al is aangegeven, was voor de regering van het grootste
belang dat een sluitende juridische grondslag tot stand werd gebracht voor
de detentie en berechting van Taylor in Nederland, in overeenstemming met
de eisen die de Grondwet (GW) en het internationale recht daaraan stellen.
Dit is niet slechts van belang voor een succesvolle uitvoering
van de taken die Nederland in deze op verzoek van de internationale gemeenschap
op zich heeft genomen; het is ook een harde eis van de rechtsstaat.In dit concrete geval zijn met name de volgende bepalingen van de Grondwet
relevant:– artikel 15, eerste lid: buiten de gevallen bij of krachtens de
wet mag niemand zijn vrijheid worden ontnomen;– artikel 15, tweede lid: hij aan wie anders dan op rechterlijk
bevel zijn vrijheid is ontnomen, kan aan de rechter zijn invrijheidstelling
verzoeken;– artikel 17: niemand kan tegen zijn wil worden afgehouden van de
rechter die de wet hem toekent;– artikel 92: bij of krachtens verdrag kunnen aan volkenrechtelijke
organisaties bevoegdheden tot, onder andere, rechtspraak worden opgedragen;– artikel 93: bepalingen van verdragen en van besluiten van volkenrechtelijke
organisaties, die naar haar aard een ieder kunnen verbinden, hebben verbindende
kracht nadat zij zijn bekendgemaakt;– artikel 94: binnen het Koninkrijk geldende wettelijke voorschriften
vinden geen toepassing, indien deze toepassing niet verenigbaar is met de
in artikel 93 GW bedoelde bepalingen van verdragen en van besluiten van volkenrechtelijke
organisaties.Als gezegd heeft Nederland inmiddels een ruime ervaring waar het gaat
om het op Nederlands grondgebied toelaten van (straf)rechtspraak door een
niet-Nederlandse rechter. Bij de totstandkoming van de wetten tot goedkeuring
en uitvoering van de desbetreffende verdragen en besluiten van volkenrechtelijke
organisaties is uitvoerig stil gestaan bij de constitutionele aspecten daarvan,
onder andere in verband met de betekenis van de artikelen 15 en 17 Grondwet.De bij deze gelegenheden opgedane ervaringen zijn ook thans stellig van
belang. Op een belangrijk punt is de situatie in het onderhavige geval echter
wezenlijk anders. Anders dan bij de eerdere gelegenheden is in dit geval de
verdachte immers al in Nederland gedetineerd en kan zijn berechting hier al
aanvangen op een moment en gedurende een zekere periode dat nog geen nationale
wetgeving bestaat. Aldus is een alternatieve juridische grondslag nodig om
de rechtmatigheid van zijn vrijheidsberoving en de berechting door een buitenlandse
rechter op Nederlands grondgebied te verzekeren.De hierboven genoemde Resolutie 1688 van de Veiligheidsraad voorziet in
die noodzakelijke juridische grondslag, in samenhang bezien met Veiligheidsraadresolutie
1315 (2000), het verdrag tot oprichting van het Hof en zijn Statuut. Die laatste
drie documenten bieden het kader waarbinnen de rechtmatigheid van de detentie
en berechting van Taylor dient te worden beoordeeld. Hij is immers op last
van het Hof gedetineerd. In dit verband zij er bijvoorbeeld op gewezen dat
Taylor op grond van het Statuut van het Hof de mogelijkheid heeft op ieder
moment zijn onmiddellijke invrijheidsstelling te verzoeken (het zogenaamde
habeas corpus-beginsel, zie regel 65 van de Rules of Procedure and Evidence
van het Hof). Het eerst genoemde document – resolutie 1688 – biedt
de grondslag voor het plaatsvinden en mogelijk maken van Taylors detentie
en proces op Nederlands grondgebied. De resolutie is gebaseerd op hoofdstuk
VII van het VN-Handvest. Daarmee is de verbindendheid voor de betrokken lidstaten
(in dit geval met name Nederland) gegeven, zelfs in het mogelijke geval van
strijdigheid met andere verdragsverplichtingen (artikel 103 Handvest). Over de betekenis van een resolutie als Resolutie 1688 kan nog het volgende
worden opgemerkt. Het VN-Handvest kent in artikel 24, eerste lid, de primaire
verantwoordelijkheid voor de handhaving van de internationale vrede en veiligheid
toe aan de Veiligheidsraad. Zoals artikel 24, tweede lid, aangeeft zijn in
dit verband bijzondere bevoegdheden aan de Veiligheidsraad gegeven in de hoofdstukken
VI, VII, VIII en XII van het Handvest. Hoofdstuk VII van het Handvest specificeert
de dwangmaatregelen die de Veiligheidsraad kan nemen indien sprake is van
een bedreiging van de vrede, een inbreuk op de vrede, of een daad van agressie.
In de praktijk is aanvaard dat de Veiligheidsraad ruime vrijheid geniet bij
de keuze van de meest doeltreffende middelen om een bedreiging van de vrede,
een inbreuk op de vrede, of een daad van agressie het hoofd te bieden. Zo
heeft de Veiligheidsraad in 1993 op basis van hoofdstuk VII van het Handvest
Resolutie 827 aangenomen waarbij het Joegoslavie Tribunaal werd opgericht.
Op grond van artikel 25 van het Handvest zijn Veiligheidsraadbesluiten verbindend
voor de lidstaten. In de praktijk is wel bestreden dat dit zonder meer zou
gelden voor alle besluiten van de Veiligheidsraad. Algemeen aanvaard is echter
dat dit geldt voor resoluties die zijn aangenomen op basis van hoofdstuk VII
van het Handvest.Het is precies in dit kader dat de Veiligheidsraad op 16 juni jl.
Resolutie 1688 heeft aangenomen. De preambule van de resolutie verwijst expliciet
naar hoofdstuk VII van het Handvest, en de Veiligheidsraad stelt vast («determining»)
dat de voortdurende aanwezigheid van Taylor in de regio een belemmering is
voor de stabiliteit en een bedreiging van de vrede in Liberia en Sierra Leone,
alsmede een bedreiging van de internationale vrede en veiligheid in de regio.
Met het oog hierop neemt de Veiligheidsraad in deze resolutie een aantal specifiek
omschreven maatregelen.Gezien het bovenstaande is het Koninkrijk der Nederlanden verplicht om
resoluties van de Veiligheidsraad die zijn gebaseerd op hoofdstuk VII van
het Handvest uit te voeren, zelfs als er constitutionele beletselen zijn.
De Raad van State is hier in zijn advies over het onderhavige wetsvoorstel
heel duidelijk in. Wel maakt de Raad nog het voorbehoud dat de verplichting
van het Koninkrijk ophoudt, waar ius cogens is
geschonden. Dit voorbehoud is gebaseerd op een uitspraak van 21 september
2005 van het Gerecht van Eerste Aanleg van de Europese Gemeenschappen (T-306/01
(Ahmed Ali Yusuf en Al Barakaat International Foundation/de Raad van de EU
en de Commissie van de EG). De regering vestigt er de aandacht op dat tegen
deze uitspraak hoger beroep is ingesteld en afgewacht moet worden of het Hof
van Justitie van de Europese Gemeenschappen het Gerecht van Eerste Aanleg
zal volgen met betrekking tot dit voorbehoud. Overigens is de regering het
geheel met de Raad van State eens dat in dit geval de resolutie het ius cogens
niet schendt.Het feit dat de Nederlandse regering actief heeft meegewerkt aan de totstandkoming
van Resolutie 1688, doet overigens niets af aan het gegeven dat Resolutie
1688 is gebaseerd op hoofdstuk VII van het Handvest. In de praktijk heeft
de Veiligheidsraad de afgelopen jaren vaker resoluties aangenomen op basis
van hoofdstuk VII, waarbij tegelijkertijd de volledige medewerking van bepaalde
relevante lidstaten bestond. Het hoofdstuk VII karakter van de resolutie maakt
dan duidelijk dat sprake is van een ernstige situatie (een bedreiging van
de vrede, een inbreuk op de vrede of een daad van agressie), en dat de Veiligheidsraad
zo nodig ook zonder de medewerking van lidstaten de benodigde actie kan ondernemen.Voorts rijst de vraag of ook Taylor zich als individuele burger de werking
van de Veiligheidsraadresolutie moet laten welgevallen. Dat is slechts dan
het geval indien de resolutie bepalingen bevat die naar haar inhoud een ieder
kunnen verbinden, zoals bedoeld in artikel 93 GW. In dat kader verdient
de tekst van de resolutie nadere beschouwing. Voor zover relevant luidt het
besluit van de Veiligheidsraad als volgt:7. Decides that the Special Court shall retain exclusive jurisdiction
over former President Taylor during his transfer to and presence in the Netherlands
in respect of matters within the Statute of the Special Court, and that the
Netherlands shall not exercise its jurisdiction over former President Taylor
except by express agreement with the Special Court;8. Decides further that the Government of the Netherlands shall facilitate
the implementation of the decision of the Special Court to conduct the trial
of former President Taylor in the Netherlands, in particular by:a. Allowing the detention and the trial in the Netherlands of former President
Taylor by the Special Court;b. Facilitating the transport upon the request of the Special Court of
former President Taylor within the Netherlands outside the areas under the
authority of the Special Court;c. Enabling the appearance of witnesses, experts and other persons required
to be at the Special Court under the same conditions and according to the
same procedures as applicable to the International Criminal Tribunal for the
former Yugoslavia.Gelet op deze bepalingen is duidelijk dat de Veiligheidsraad Nederland
expliciet opdraagt het proces van Taylor in allerlei opzichten te faciliteren
en – wellicht nog belangrijker – zich te onthouden van het uitoefenen
van jurisdictie ten aanzien van de detentie en berechting van Taylor op het
eigen grondgebied. De tekst van de resolutie laat Nederland op deze punten
geen enkele beleidsruimte; de gekozen bewoordingen zijn dwingend («shall»)
en specifiek (geen jurisdictie, wel precies aangeduide faciliteiten). De bepalingen
lenen zich daarmee voor directe toepassing in de nationale rechtsorde. Naar
het oordeel van de regering zijn deze bepalingen dan ook een ieder verbindend
als bedoeld in artikel 93 GW. Dat heeft tot gevolg dat de besluiten van de
Veiligheidsraad niet alleen bindend zijn voor het Koninkrijk, maar ook dat
Taylor de werking van de hier bedoelde bepalingen – mits deugdelijk
bekend gemaakt, hetgeen inmiddels is geschied – jegens hem heeft te
dulden. Het betekent ook dat zo nodig in Nederland geldende (grond)wettelijke
voorschriften geen toepassing vinden indien deze toepassing niet verenigbaar
is met de hier relevante bepalingen uit de resolutie (zie artikel 94 GW).
Concreet betekent dit met name dat Taylor geen ingang heeft bij de Nederlandse
rechter om zijn detentie aan te vechten. Ingevolge het besluit van de Veiligheidsraad
ontbeert de Nederlandse rechter immers rechtsmacht. Dat is overigens niet
zonder precedent. Tot tweemaal toe verklaarde de President van de Haagse rechtbank
zich onbevoegd kennis te nemen van een vordering van Milosevic tot beëindiging
van diens detentie door het Joegoslavië-tribunaal.Op grond van het voorgaande concludeert de regering dat de door de resolutie
van de Veiligheidsraad gecreëerde grondslag voor de detentie en berechting
van Taylor in Nederland past binnen ons constitutionele stelsel.Tot slot wordt hier nog ingegaan op de vraag of de resolutie van de Veiligheidsraad
metterdaad noopt tot het buiten toepassing laten van bepalingen van de Grondwet.
Herhaald zij dat, waar dat eventueel het geval is, dit wordt gelegitimeerd
door de verplichtingen die voor het Koninkrijk voortvloeien uit Resolutie
1688, alsmede – wat de burgers bindende werking van de resolutie betreft –
artikel 94 GW. In dat verband moet worden gewezen op artikel 15, eerste lid, GW, op grond
waarvan een formeel-wettelijke grondslag is vereist voor de vrijheidsbeneming
van Taylor op Nederlands grondgebied. Aan dat specifieke vereiste van een
formeel-wettelijke grondslag is hier niet voldaan: het besluit van de Veiligheidsraad
kan immers niet als zodanig gelden. Hier noopt de resolutie dus tot het buiten
toepassing laten van een bepaling van de Grondwet. Dit zal overigens van tijdelijke
aard zijn. Zodra het onderhavige wetsvoorstel tot wet is verheven, zal er
naast deze dwingende internationaalrechtelijke grondslag ook een nationale,
formeelwettelijke basis voor de vrijheidsbeneming van de verdachte als bedoeld
in artikel 15, eerste lid, GW zijn. In het bijzonder het door artikel 4 van
overeenkomstige toepassing verklaarde artikel 17 van Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal
strekt ertoe in dat verband te verduidelijken dat het Hof binnen de Nederlandse
rechtsorde de bevoegdheid tot vrijheidsbeneming heeft en dat de Nederlandse
rechter over die vrijheidsbeneming niet oordeelt (zie ook hierna de artikelsgewijze
toelichting).De artikelen 15, tweede lid, en 17 GW verzekeren de toegang tot de rechter
aan eenieder die zich op Nederlands grondgebied bevindt, in het bijzonder
aan degene wiens vrijheid is ontnomen (artikel 15). Met betrekking tot artikel
15, tweede lid, wordt ook wel gesproken van het «habeas corpus-beginsel».
De Grondwetsbepalingen brengen mee dat ook voor de verdachte Taylor in Nederland
een weg naar de rechter open dient te staan. Naar het oordeel van de regering,
dat zij in het verleden al meermalen kenbaar heeft gemaakt, eist de Grondwetniet dat het daarbij om toegang tot een Nederlandse rechter gaat, maar kan ook een internationale rechter hier adequate rechtsbescherming bieden (zie laatstelijk
het nader rapport bij het voorstel tot goedkeuring van het op 17 juli
1998 totstandgekomen Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof,
Kamerstukken II 2000/20 001, 27 848 (R 1669), A, punt 3b). In het
onderhavige geval heeft de verdachte toegang tot het Speciaal Hof voor Sierra
Leone. Zo kan hij op grond van regel 65 van de Rules of Procedure and Evidence
van het Hof bij een rechter of bij de Kamer van berechting een verzoek doen
om (eventueel voorwaardelijke) invrijheidstelling («bail»). Afwijking
van de Grondwet doet zich op dit punt dus niet voor, ook niet voor zover het
gaat om de periode voorafgaande aan de totstandkoming van de zetelovereenkomst
en de wet.Tot slot kan de vraag worden gesteld of de resolutie een afwijking van
artikel 92 Grondwet impliceert. Artikel 92 bepaalt dat bij of krachtens verdrag
aan volkenrechtelijke organisaties bevoegdheden tot, onder andere, rechtspraak
kunnen worden opgedragen. In dit geval berust die bevoegdheidsopdracht op
een besluit dat is genomen «krachtens» een verdrag, namelijk een
resolutie van de Veiligheidsraad genomen op basis van het Handvest van de
Verenigde Naties. In dit opzicht is de positie van het Speciaal Hof voor Sierra
Leone in Nederland niet anders dan die van het Joegoslaviëtribunaal,
dat ook zijn basis vindt in een resolutie van de Veiligheidsraad op grond
van hoofdstuk VII van het Handvest en niet in een verdrag.3. Uitvoering en kostenUit het door Nederland huisvesten en faciliteren van het proces tegen
Charles Taylor door het Speciaal Hof voor Sierra Leone, en meer in het bijzonder
uit het onderhavige wetsvoorstel, vloeit een beperkt aantal uitvoerende taken
voor Nederland voort. Zo zal Nederland verantwoordelijk zijn voor het beveiligde
en bewaakte transport van Taylor en eventueel andere daarvoor in aanmerking
komende personen over Nederlands grondgebied, zoals geregeld in artikel 2
van het wetsvoorstel. Dit zal plaatsvinden conform de afspraken die rond beveiligd
transport ook zijn gemaakt ten behoeve van het Joegoslaviëtribunaal
en het Internationaal Strafhof. De uitvoering geschiedt door Nederlandse ambtenaren
en volgens Nederlandse normen, en doordat Nederland ook de kosten zal dragen
blijft het geweldsmonopolie volledig behouden. Nederland zal daarnaast op
basis van dreigingsanalyses zorg dragen voor de benodigde beveiliging en bewaking
van door het Hof te gebruiken panden, en van bij het Hof werkzame personen
en hun woningen. Voorwaarde hierbij is, dat een pand dat door het Hof in gebruik
genomen gaat worden vóór het sluiten van een gebruiksovereenkomst
geschouwd wordt door de Staat om daarmee eventueel onnodig hoge financiële
implicaties van een lokatiekeuze te voorkomen.In totaal worden de kosten bij de huidige stand van zaken op ten hoogste
1,5 à 2 miljoen euro geschat, waarbij wordt aangetekend dat het daadwerkelijke
bedrag van verschillende variabelen afhankelijk is (waaronder de inschatting
van actuele dreigingen en risico’s). Deze kosten kunnen binnen de bestaande
begrotingen worden opgevangen.Mogelijk is verder dat Nederland in overeenstemming met artikel 3 en 4
van het wetsvoorstel rechtshulp aan het Hof zal verlenen. De daarmee gemoeide
kosten laten zich momenteel niet goed voorspellen, maar naar verwachting zullen
die zodanig beperkt blijven dat zij binnen de bestaande begroting kunnen worden
opgevangen.De detentie van Charles Taylor en eventueel andere voor zijn proces te
detineren personen zal plaatsvinden in celruimte van het Internationaal Strafhof.
Met het oog daarop hebben het Hof en het Strafhof inmiddels afspraken gemaakt,
die zowel betrekking hebben op de in detentie geldende regelgeving en beschikbare
voorzieningen, als op de onderlinge financiering daarvan. Nederland zal daarbij
faciliterend optreden op dezelfde wijze als dat reeds gebeurt ten behoeve
van het Joegoslaviëtribunaal en het Strafhof; kosten voor Nederland vloeien
daaruit niet voort.4. ArtikelsgewijsArtikel 2Artikel 2 is ontleend aan de artikelen 7 en 15 van de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal,
die hier wegens nauwe samenhang zijn samengevoegd. Ook is de tekst redactioneel
enigszins aangepast, waarbij ook is gekeken naar de artikelen 85 en 86 Uitvoeringswet
Internationaal Strafhof. Het eerste lid regelt de doorvoer van diverse categorieën
van personen die ten behoeve van het Hof over Nederlands grondgebied moeten
worden getransporteerd. Het betreft in de eerste plaats de verdachte, die
vanuit een andere staat aan het Hof is overgeleverd, maar heeft daarnaast
ook betrekking op andere personen die bijvoorbeeld als getuige, deskundige,
belanghebbende of bezoeker van een gedetineerde naar het Hof komen of worden
gebracht en begeleiding of bewaking nodig hebben, en ten slotte op personen
die in Nederland onder bewaking moeten worden getransporteerd buiten het terrein
van het Hof. Lid 2 heeft betrekking op de doorvoer van personen die door het
Hof aan de autoriteiten van een vreemde staat worden overgedragen. Hierbij
kan worden gedacht aan personen die in een andere staat gedetineerd zijn en
als getuige tijdelijk in detentie van het Hof verblijven maar door het Hof
na bewezen diensten onverwijld naar de aangezochte staat worden teruggezonden
ter voortzetting van hun detentie aldaar. Verder is deze procedure van toepassing
indien de verdachte onherroepelijk is veroordeeld of, bijvoorbeeld als gevolg
van vrijspraak, moet worden vrijgelaten, en door het Hof wordt overgedragen
aan een staat van tenuitvoerlegging of een staat die hem zal opnemen. Het derde lid benadrukt dat in alle gevallen de doorvoer geschiedt in
opdracht van het Hof en dóór het gastland. Het Hof is daarbij
bij uitsluiting verantwoordelijk voor de opdracht tot doorvoer, terwijl de
doorvoer feitelijk wordt verricht door Nederlandse ambtenaren die, onder gezag
van de minister, verantwoordelijk zijn voor de eventueel benodigde bewaking
en beveiliging. Daartoe kunnen zij op grond van het vierde lid alle benodigde
maatregelen nemen. In combinatie met de overige leden is het op grond van
het vierde lid eveneens mogelijk dat getuigen en deskundigen voor de duur
van hun verblijf in Nederland worden ondergebracht in een programma voor getuigenbescherming.
Indicatie voor de noodzaak tot het nemen van dergelijke maatregelen kan bijvoorbeeld
een verzoek daartoe van het Hof zijn, maar ook een «eigen» veiligheidsanalyse
van de Nederlandse autoriteiten of informatie van een andere staat.Artikel 3Omdat, anders dan bij de samenwerking met Rwandatribunaal, de samenwerking
met het Speciaal Hof voor Sierra Leone beperkt is tot de berechting van één
specifieke verdachte, Charles Taylor, in Nederland, wijkt de uiteindelijke
strekking en vormgeving van het onderhavige wetsvoorstel toch nog enigszins
af van de Uitvoeringswet Rwandatribunaal. Nu daar nog bijkomt dat deze ene
verdachte al in detentie van het Hof was op het moment van zijn arriveren
in Nederland, heeft artikel 3, dat de overlevering aan het Hof regelt, eigenlijk
uitsluitend betrekking op de situatie dat de verdachte in Nederland zou ontsnappen,
en met het oog op overlevering opnieuw door de Nederlandse autoriteiten zou
moeten worden aangehouden. Omdat ook niet kan worden uitgesloten dat het Hof
tijdelijk een persoon zou kunnen detineren die als gedetineerde getuige is
overgebracht, en ook een dergelijke getuige zou kunnen ontsnappen, is de redactie
van artikel 3, eerste lid, niet volledig beperkt tot het overleveren van Charles
Taylor. Een verdragsgrondslag voor de overlevering kan in dit geval worden
gevonden in artikel 5, tweede lid, van de Zetelovereenkomst, dat met het oog
op dergelijke situaties is opgenomen. In deze situatie van ontsnapping komt
de betrokken persoon weer terecht in de Nederlandse rechtsmacht en is een
Nederlandse procedure, met tussenkomst van de Nederlandse rechter, nodig om
hem weer in de rechtsmacht van het Hof te brengen.De in het tweede lid van artikel 3 opgenomen verwijzing naar de artikelen
3 tot en met 5 van de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal bewerkstelligt
dat daarvoor – op dezelfde wijze als bij dat Tribunaal – zoveel
als mogelijk de in de Uitleveringswet voorziene procedures voor voorlopige
aanhouding, aanhouding en behandeling door de rechtbank worden toegepast.
Evenals bij de overlevering aan het Joegoslaviëtribunaal geldt hier,
dat de rechtbank in ’s-Gravenhage als enige bevoegd zal zijn, dat de
gebruikelijke weigeringsgronden niet toegepast kunnen worden, en dat van het
oordeel van de rechtbank geen cassatie mogelijk is.Artikel 4De overige vormen van bijstand en rechtshulp aan het Hof zijn geregeld
in artikel 4, dat wederom verwijst naar een aantal bepalingen uit de Uitvoeringswet
Joegoslaviëtribunaal. Daarbij valt op dat, in vergelijking met de Uitvoeringswet
Rwandatribunaal, verwijzingen ontbreken naar artikel 7 en naar de artikelen
11 tot en met 15. Een verwijzing naar de artikelen 7 en 15 ontbreekt omdat
die bepalingen in de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal betrekking hebben
op vormen van doorvoer die in het onderhavige wetsvoorstel reeds zijn opgenomen
in de centrale doorvoerbepaling van artikel 2. Van verwijzing naar de artikelen
11 tot en met 14 in de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal is afgezien
omdat die bepalingen zien op de procedure van overname van de tenuitvoerlegging van de opgelegde straf, terwijl zoals hierboven aangegeven één
van de voorwaarden voor Nederland om op het verzoek van het Hof in te gaan
juist was, dat de opgelegde straf elders dan in Nederland ten uitvoer zou
worden gelegd. Daarmee werd een verwijzing naar de WOTS overbodig.De artikelen 8 en 9 van de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal maken
mogelijk dat aan het Hof op loyale wijze en zonder weigeringsgronden rechtshulp
wordt verleend, zoals dat ook bij de andere Tribunalen en het Internationaal
Strafhof het geval is. Een verdragsgrondslag voor deze rechtshulp kan, voorzover
nodig, in dit geval worden gevonden in artikel 6 van de Zetelovereenkomst,
dat met het oog op dergelijke situaties is totstandgekomen.De verwijzingen naar de artikelen 10 en 17 zijn, net als artikel 2, wederom
specifiek van belang gelet op de positie van Nederland als gastland.Artikel 10 van de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal regelt, op
dezelfde wijze als artikel 87 van de Uitvoeringswet Internationaal Strafhof,
een tijdelijk vrijgeleide aan personen die ten behoeve van de werkzaamheden
van het Hof naar Nederland moeten komen Het biedt immuniteit van strafvervolging,
vrijheidsbeneming en enige andere vrijheidsbeperkende maatregel voor personen
die ingevolge een dagvaarding, oproeping of bevel tot medebrenging van het
Hof naar Nederland komen. Het gaat hier om deskundigen, getuigen en andere
personen die naar het oordeel van het Hof aanwezig dienen te zijn op zijn
nevenzittingsplaats in Nederland. Tot de door artikel 10 bestreken personen
zullen in het algemeen niet behoren de advocaten en andere bijstandverleners
van de hiervoor genoemde personen. Het gaat namelijk alleen om die personen
wiens persoonlijke aanwezigheid door het Hof wordt vereist blijkens een dagvaarding,
oproeping, bevel tot medebrenging of andersoortig verzoek tot toelating overeenkomstig
de tussen het Hof en Nederland te sluiten zetelovereenkomst. Wel kan worden
gedacht aan familieleden van de verdachte, aan wie het Hof toestemming kan
geven om hun gedetineerde familielid te bezoeken.De in het artikel bedoelde personen krijgen een vrijgeleide terzake van
feiten of veroordelingen die voorafgingen aan hun aankomst in Nederland. Deze
bepaling, die een pendant heeft in de zetelovereenkomst tussen Nederland en
het Hof, strekt ertoe het goed functioneren van het Hof te verzekeren. De
bijstandsplicht van het gastland houdt immers mede in dat het verantwoordelijk
is voor een vlot vervoer, in opdracht van het Hof, van personen op weg van
en naar het Hof. In dat verband dient het gastland zich te onthouden van handelingen
die het functioneren van het Hof belemmeren, bijvoorbeeld doordat getuigen
geen getuigenis kunnen afleggen of zelfs in het geheel niet naar Nederland
durven komen uit angst voor arrestatie.In dit verband merk ik nog op dat de toegang tot Nederland van al de bedoelde
personen (deskundigen, getuigen, familieleden van gedetineerden) in beginsel
wordt beheerst door de normale visumregelingen. Dit impliceert de mogelijkheid
om binnen de grenzen van de toepasselijke zetelovereenkomst in het visum bepaalde
voorwaarden of beperkingen te stellen bijvoorbeeld op grond van de openbare
orde. Wat betreft de situatie dat personen als hier bedoeld een beroep zouden
willen doen op de Nederlandse asielwetgeving, zij verwezen naar de ook in
dit verband relevante notitie «Internationaal Strafhof en asiel»
(Kamerstukken II 28 098 (R 1704), nr. 13) die in het kader van de uitvoering
van het Statuut van het Internationaal Strafhof aan de Tweede Kamer is gezonden.
Zoals in die notitie is uiteengezet hoeft de in Nederland gedetineerde verdáchte
niet in de gelegenheid te worden gesteld om bij de Nederlandse autoriteiten
een asielaanvraag in te dienen. Een risico van refoulement bestaat niet, nu
Nederland als gastland erop mag vertrouwen dat een internationaal tribunaal de verdachte (of veroordeelde) niet, direct of indirect, zal
laten vertrekken naar een land waar hij vervolging of onmenselijke behandeling
heeft te vrezen.Artikel 4 van het onderhavige wetsvoorstel verwijst voorts naar artikel
17 van de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal. Deze verwijzing bewerkstelligt
dat de Nederlandse wet niet van toepassing is op vrijheidsontneming ondergaan
op last van het Hof binnen aan het Hof in Nederland ter beschikking staande
ruimten. Het artikel sluit uit, dat een persoon die op last van het Hof gedetineerd
is in een door Nederland aan het Hof ter beschikking gestelde ruimte, zich
in het kader van een habeas-corpusprocedure tot de Nederlandse rechter wendt.
De bepaling is ook mutatis mutandis overgenomen in artikel 88 Uitvoeringswet
Internationaal Strafhof. In de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal is
zij indertijd op aandrang van de Tweede Kamer opgenomen teneinde te verduidelijken
dat het Hof binnen de Nederlandse rechtsorde een eigen bevoegdheid tot vrijheidsbeneming
heeft. Tegelijkertijd is zij zo geredigeerd dat niet de indruk wordt gewekt
dat de Nederlandse wetgever als het ware de supranationale rechter tot vrijheidsbeneming
machtigt. Die rechter ontleent zijn bevoegdheid immers rechtstreeks aan het
internationale recht (zie Handelingen II 57–4233/4234).Anderzijds maakt de bepaling duidelijk dat verzoeken om invrijheidstelling
en overige geschillen of klachten betreffende de vrijheidsbeneming op last
van de supranationale rechter binnen de deze ter beschikking staande ruimten
niet aan de Nederlandse rechter moeten worden voorgelegd maar aan, in dit
geval, het Hof zelf. Men spreekt in dit verband ook wel van «overdracht»
van rechtsmacht door Nederland aan het Hof (waarbij de term «overdracht»
niet als een constitutieve daad moet worden beschouwd; het Hof ontleent zijn
rechtsmacht immers niet aan Nederland maar aan zijn eigen Statuut). Het is
niet in strijd met de Grondwet dat de door artikel 15 van de Grondwet vereiste
effectieve rechtsbescherming in geval van vrijheidsbeneming niet door de Nederlandse
rechter wordt geboden, maar door een internationale rechter (zie ook Kamerstukken
II 2000/2001, 27 484 (R 1669), A, p. 5). Ook het EVRM staat een dergelijke
overdracht van rechtsmacht door een staat aan een op zijn grondgebied gevestigde
internationale organisatie toe, mits de rechten van betrokken personen, zoals
verdachten, op alternatieve wijze, dat wil zeggen bij de internationale organisatie
zelf, voldoende zijn gewaarborgd (zie onder andere twee uitspraken van het
EHRM van 18 februari 1999, Appl. nos. 26 083/94 en 28 934/95
(Waite en Kennedy tegen Duitsland en Beer resp. Regan tegen Duitsland). Naar
analogie van de ook in verband met de parlementaire behandeling van de Uitvoeringswet
Internationaal Strafhof al aangehaalde uitspraak van het Europese Hof in de
zaak Naletilic is de regering van mening dat het Hof alle op grond van het
EVRM vereiste waarborgen biedt inclusief die van onpartijdigheid en onafhankelijkheid.
Bovendien kan uit het Bosphorus-arrest van het EHRM worden afgeleid dat lidstaten
die handelen ter uitvoering van verplichtingen jegens internationale organisaties
het EVRM in beginsel niet schenden indien de desbetreffende organisatie geacht
kan worden fundamentele rechten te beschermen «in a manner which can
be considered at least equivalent to that for which the Convention provides»
(EHRM 30 juni 2005, Appl. no. 45 036/98). In het kort geding dat
de voormalige president van Joegoslavië Milosevic tegen de Nederlandse
Staat had aangespannen en waarin hij zijn onmiddellijke invrijheidstelling
eiste, stond de kwestie van overdracht van rechtsmacht centraal. De voorzieningenrechter
oordeelde – daarbij mede refererend aan artikel artikel 17 van de Uitvoeringswet
Joegoslaviëtribunaal – dat Nederland ter uitvoering van een besluit
van een volkenrechtelijke organisatie (t.w. de Resolutie van de VN-Veiligheidsraad)
zijn rechtsmacht om van een vordering tot invrijheidstelling kennis te nemen
heeft overgedragen aan het Tribunaal en dat de Nederlandse rechter
derhalve te dien aanzien niet bevoegd was (vonnis van 31 augustus 2001,
rolnr. KG 01/975). Weliswaar is de rechtsbasis van het Joegoslaviëtribunaal
(in hoofdstuk VII van het VN-Handvest) op zich een andere dan die van het
Hof, dat op een bilateraal verdrag tussen de VN en Sierra Leone is gebaseerd,
maar de verplichtingen die Nederland nu jegens het Hof heeft vloeien wel rechtstreeks
voort uit een resolutie onder Hoofdstuk VII (Resolutie 1688), zodat de Nederlandse
rechtsmacht ten aanzien van de vrijheidsbeneming in dit geval geacht moet
worden te zijn overgedragen aan het Hof.In verband met de bevoegdheid van het Hof om op Nederlands grondgebied
de vrijheid te ontnemen aan andere personen dan Charles Taylor zij nog het
volgende opgemerkt. Hier kan bijvoorbeeld worden gewezen op de bevoegdheid
van internationale strafhoven om personen, bijvoorbeeld getuigen, tot een
vrijheidsstraf te veroordelen wegens een misdrijf tegen de rechtspleging zoals «contempt
of court». Het Speciaal Hof voor Sierra Leone heeft die bevoegdheid
ook en wel op basis van regel 77 van zijn Rules of Procedure and Evidence.
Voorts kan worden gewezen op de mogelijkheid dat getuigen die van elders komen
aldaar zelf gedetineerd zijn (bijvoorbeeld omdat zij een gevangenisstraf uitzitten).
Gedurende hun aanwezigheid bij het Hof in Nederland dienen zij uiteraard gedetineerd
te blijven. Hoewel Resolutie 1688 in § 7 de Nederlandse rechtsmacht
alleen expliciet uitsluit voor wat betreft de persoon van Taylor, volgt uit
de verplichting die het Koninkrijk heeft op grond van § 8 om de
uitvoering van het besluit van het Hof om het proces in Nederland te voeren
te bevorderen, dat het Koninkrijk ook de detentie van andere personen in verband
met het proces tegen Taylor op Nederlands grondgebied moet toelaten. In dit
verband wijst de regering ook op het door artikel 4 van het wetsvoorstel van
overeenkomstige toepassing verklaarde artikel 17 van de Uitvoeringswet Joegoslaviëtribunaal.
Deze bepaling strekt er blijkens haar totstandkomingsgeschiedenis toe te verduidelijken
dat het Hof binnen de Nederlandse rechtsorde een eigen bevoegdheid tot vrijheidsbeneming
heeft.Bij het voorgaande moet wel worden aangetekend dat de uitsluiting van
de rechtsmacht van de Nederlandse rechter over andere personen dan Charles
Taylor alleen ziet op «daden of veroordelingen voorafgaand aan hun binnenkomst in het grondgebied van het gastland» (zie
artikel XVIII van de Zetelovereenkomst tussen het Koninkrijk en het Joegoslaviëtribunaal,
dat door de Zetelovereenkomst met het Speciale Hof van overeenkomstige toepassing
wordt verklaard). Mochten dergelijke personen zich dus na hun binnenkomst in Nederland schuldig maken aan een strafbaar
feit, dan heeft Nederland strafrechtelijke rechtsmacht over dat feit, zij
het dat uiteraard geen verplichting bestaat om die persoon voor dat feit te
allen tijde te vervolgen.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30610-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl