Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden; Brief minister over de noodzaak van een afzonderlijke Beginselenwet i.p.v. BOPZ
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23445, nr. 9

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

10-05-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23445 nr. 9

24-04-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Redenen voor een afzonderlijke Beginselenwet voor de
ter beschikking gestelden in justitiële inrichtingen voor verpleging
van ter beschikking gestelden2. Waarom de interne rechtspositieregeling gegeven door
de Bopz onvoldoende is voor de verpleegden in de justitiële inrichtingen
voor verpleging van ter beschikking gestelden3. Dwangmedicatie4. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23445Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 445Vaststelling van een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden
en overige verpleegden strafrechtstoepassing en daarmede verband houdende
wijzigingen van het Wetboek van Strafrecht en de Beginselenwet gevangeniswezen
(Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden)nr. 9BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 24 april 1995In vervolg op mijn brief aan de vaste commissie voor Justitie van 27 februari
jl. en in antwoord op de brief van de vaste commissie voor Justitie van 25
januari jl. met betrekking tot de Beginselenwet verpleging ter beschikking
gestelden bericht ik u als volgt.Op maandag 20 maart jl. heb ik een gesprek gehad met de directeuren van
de justitiële inrichtingen voor verpleging van ter beschikking gestelden
over het door hen gedane voorstel aan uw commissie, waarnaar de commissie
verwijst in de brief van 25 januari jl. Dit voorstel houdt kort samengevat
in het onderhavige wetsvoorstel niet verder door te zetten, doch de evaluatie
van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (verder: Bopz)
af te wachten en te zijner tijd de regels over de interne rechtspositie van
patiënten uit deze wet ook van toepassing te verklaren op de verpleegden
in de justitiële inrichtingen voor verpleging van ter beschikking gestelden
(eventueel na enige aanpassingen die uit die evaluatie voortvloeien).Uit de mondelinge toelichting die de directeuren mij op 20 maart jl. hebben
gegeven, is mij het volgende gebleken. De directeuren hebben bezwaren tegen
een verschillende regeling van de interne rechtspositie voor de ter beschikking
gestelden in de justitiële en die in de niet-justitiële inrichtingen
voor verpleging van ter beschikking gestelden. Met de interne-rechtspositieregeling
bedoel ik de regeling met betrekking tot de rechten en plichten die in een
inrichting gelden alsmede het klachtrecht. De externe rechtspositieregeling
heeft betrekking op het opleggen van de maatregel en de verlenging dan wel
beëindiging daarvan. In de justitiële inrichtingen voor verpleging
van ter beschikking gestelden geldt thans – wat betreft de interne rechtspositie –
de Tijdelijke regeling van de rechtspositie voor ter beschikking gestelden
(verder: TRT) en daarop heeft het onderhavige wetsvoorstel betrekking. In
de niet-justitiële inrichtingen voor verpleging van ter beschikking gestelden
is sinds de inwerkingtreding van de Bopz de interne rechtspositieregeling
van die wet op alle daar verblijvende patiënten, dus ook ter beschikking
gestelden, van toepassing. Kwantitatief is de verdeling van personen met een
lopende TBS over justitiële en niet-justitiële inrichtingen
voor verpleging van ter beschikking gestelden thans (1 maart 1995, bron Maandstaat
TBS, Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Justitie) als volgt:
600 personen in de justitiële inrichtingen voor verpleging van ter beschikking
gestelden, 98 personen in een niet-justitiële inrichting voor verpleging
van ter beschikking gestelden en 75 personen met proefverlof.In deze reactie zal ik in de eerste plaats toelichten waarom naar mijn
oordeel een afzonderlijke beginselenwet voor de ter beschikking gestelden
in de justitiële inrichtingen voor verpleging van ter beschikking gestelden
noodzakelijk is (onderdeel 1). Vervolgens zal ik aangeven waarom de interne
rechtspositieregeling die wordt gegeven door de Bopz, voor deze inrichtingen
mijns inziens onvoldoende is (onderdeel 2). Ten slotte zal ik nader ingaan
op het onderwerp van de dwangmedicatie (onderdeel 3). 1. Redenen voor een afzonderlijke Beginselenwet voor de
ter beschikking gestelden in justitiële inrichtingen voor verpleging
van ter beschikking gesteldenDe TBS met bevel tot verpleging kan gezien worden als de zwaarste maatregel
binnen het strafrecht. Zij kan slechts worden opgelegd als op het gepleegde
delict een strafbedreiging is gesteld van vier jaar of meer (en voorts ten
aanzien van enige met name genoemde misdrijven) en de veiligheid van anderen
dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen het opleggen van de
maatregel en de verpleging eist (artikel 37, eerste lid, en 37b Sr). In het
merendeel van de opleggingen (ongeveer 97%) gaat het bovendien om een TBS
die onbeperkt verlengbaar is, aangezien deze is opgelegd wegens een misdrijf
dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het
lichaam van een of meer personen (in het verleden ook wel geweldsmisdrijf
genoemd, zie artikel 38e Sr).De maatregel wordt opgelegd met als doel de bescherming van de maatschappij.
Zoals ook bij de straffen het geval is ben ik verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging
van de maatregel. In artikel 37c Sr is bepaald dat de Minister van Justitie
erop toeziet dat de verpleegde de nodige behandeling krijgt. Ook op andere
momenten wordt deze verantwoordelijkheid gestalte gegeven. Ik denk hierbij
aan de toestemming van de Minister van Justitie die nodig is om de maatregel
van afzondering of separatie binnen een inrichting te verlengen en verlof
of proefverlof te verlenen alsmede de mogelijkheid voor de Minister van Justitie
om voorwaarden te stellen aan de verpleging van individuele ter beschikking
gestelden in verband met de veiligheid binnen de inrichting of de maatschappelijke
veiligheid daarbuiten. Bij het opstellen van een rechtspositieregeling dienen
deze speciale verantwoordelijkheden tot uitdrukking te komen en te worden
vastgelegd. De door de rechter opgelegde maatregel van terbeschikkingstelling bevindt
zich als het ware tussen de gevangenisstraf en de rechterlijke machtiging
tot plaatsing in een psychiatrisch ziekenhuis. In de praktijk van de tenuitvoerlegging
tonen zich elementen van beide, niet in het minst daar waar het gaat om de
typen opgenomen patiënten. Noch de regels uit het gevangeniswezen, noch
die voor de psychiatrische ziekenhuizen kunnen derhalve onverkort van toepassing
zijn. Ten behoeve van de tenuitvoerlegging van de TBS is dan ook een eigen
regeling noodzakelijk waarin de drie kernelementen van deze maatregel (zoals
verwoord in de Nota TBS, een bijzondere maatregel uit oktober 19911, nl. beveiliging, behandeling en rechtspositie) op elkaar
zijn afgestemd.In het gesprek met de directeuren van de justitiële inrichtingen
voor verpleging van ter beschikking gestelden kwam tevens de huidige interne rechtspositieregeling aan de orde, de TRT. In deze tijdelijke regeling,
waarvan onlangs de geldingsduur is verlengd in afwachting van het van kracht
worden van een formeel wettelijke regeling, worden de hoogst nodige onderwerpen
geregeld. De directeuren zijn het met mij eens dat deze regeling thans niet
meer voldoet en dringend met een aantal onderwerpen dient te worden aangevuld.Dit wordt mede veroorzaakt door ontwikkelingen op het gebied van wetgeving
voor de algemene (geestelijke) gezondheidszorg, zoals bijvoorbeeld de Wet
op de geneeskundige behandelingsovereenkomst die op 1 april jl. in werking
is getreden. Bij gebrek aan eigen regelgeving wordt de regelgeving die geldt
voor de geestelijke gezondheidszorg in voorkomende gevallen als referentiekader
gebruikt. In de praktijk blijkt dat deze regels echter niet onverkort van
toepassing kunnen zijn in de justitiële inrichtingen voor verpleging
van ter beschikking gestelden. Dit leidt tot problemen en daarom is eveneens
een afzonderlijke beginselenwet gewenst.In een justitiële inrichting voor verpleging van ter beschikking
gestelden verblijven niet alleen personen die de maatregel van TBS opgelegd
hebben gekregen. Tot gevangenisstraf veroordeelden kunnen op grond van artikel
13 Sr worden overgeplaatst naar een justitiële inrichting voor verpleging
van ter beschikking gestelden. Regelmatig worden in deze inrichtingen ook
jeugdigen geplaatst met de maatregel van plaatsing in een inrichting voor
buitengewone behandeling. Aan de andere kant verblijven er ook ter beschikking
gestelden als passant in een huis van bewaring of kunnen deze door mij worden
geplaatst in een niet-justitiële inrichting voor verpleging van ter beschikking
gestelden.Ten aanzien van de rechtspositieregeling die van toepassing is kan voor
twee systemen gekozen worden. Ten eerste het systeem waarbij de rechtspositieregeling
wordt bepaald door de juridische titel op grond waarvan de persoon in een
inrichting is opgenomen of ten tweede het systeem waarbij de status van de
inrichting waarin een persoon, ongeacht de titel, is opgenomen, de rechtspositie
bepaalt.Toepassing van de eerste variant zou in de praktijk tot onwerkbare situaties
leiden. Het personeel zou immers bij elke beslissing die wordt genomen zich
moeten afvragen op basis van welke titel de betreffende persoon is opgenomen
en welke regels daarvoor van toepassing zijn. Een dergelijk systeem zou ook
tot verwarring leiden tussen de opgenomen personen onderling als ten aanzien
van hen op verschillende wijzen wordt gereageerd. Gekozen is derhalve voor
het systeem waarin de regeling van de rechtspositie wordt bepaald door de
status van de inrichting waarin men verblijft.De Commissie Rechtspositie ter beschikking gestelden (ook wel Commissie
Haars genoemd), die voorstellen moest doen aangaande een regeling van de rechtspositie
van ter beschikking gestelden, heeft in haar eindrapport van 16 december 1987
aan de reikwijdte van een regeling een apart hoofdstuk gewijd.Zij kwam eveneens tot de conclusie dat een rechtspositieregeling gebonden
zou moeten zijn aan de status van de inrichting. Zo is op een ter beschikking
gestelde die als passant in een huis van bewaring verblijft de rechtspositieregeling
van het gevangeniswezen van toepassing. Een ter beschikking gestelde die is
geplaatst in een niet-justitiële inrichting voor verpleging van ter beschikking
gestelden valt onder de regeling van de Bopz. Een tot gevangenisstraf veroordeelde
die is opgenomen in een justitiële inrichting voor verpleging van ter
beschikking gestelden valt onder de regeling voor die inrichting voor verpleging
van ter beschikking gestelden.Concluderend: het praktische adagium dat de rechtspositie de status van
een inrichting volgt, impliceert dat er (tijdelijke) verschillen in rechtspositie
kunnen bestaan voor personen die een TBS-behandeling krijgen,
afhankelijk van de fase waarin men zich bevindt of de soort inrichting waarin
men is geplaatst. Het merendeel van de personen die een TBS-behandeling krijgt,
bevindt zich voor het overwegende deel van de behandeling in een justitiële
inrichting voor verpleging van ter beschikking gestelden.In de thans geldende regelgeving bestaat er nog een verschil in regeling
van de rechtspositie voor de ter beschikking gestelden die verblijven in een
rijksinrichting of in een particuliere justitiële inrichting voor verpleging
voor ter beschikking gestelden. Voor degenen die in een rijksinrichting verblijven
zijn immers nog verschillende bepalingen uit de Beginselenwet gevangeniswezen
en de Gevangenismaatregel van toepassing, naast de TRT. In de particuliere
justitiële inrichtingen gelden op dit moment de eerste twee genoemde
regelingen niet. Met de voorgestelde Beginselenwet verpleging ter beschikking
gestelden komt dit onderscheid te vervallen. Deze wet zal gelden voor alle
verpleegden in de justitiële inrichtingen voor ter beschikking gestelden
en brengt derhalve een broodnodige uniformering.Als gevolg van de hiervoor omschreven keuze voor een inrichtingsgebonden
rechtspositieregeling is voor de ter beschikking gestelden die in een niet-justitiële
inrichting voor verpleging van ter beschikking gestelden verblijven de regeling
van de interne rechtspositie uit de Bopz van toepassing (zie artikel 51, derde
lid, Bopz).Om toch enigszins te voorkomen dat al te grote verschillen zullen bestaan
in de rechtspositie van ter beschikking gestelden in niet-justitiële
inrichtingen voor verpleging van ter beschikking gestelden ten opzichte van
die in de justitiële inrichtingen voor verpleging van ter beschikking
gestelden heb ik contractueel over enkele onderwerpen nadere afspraken gemaakt
met eerstgenoemde inrichtingen. Zo is bedongen dat bij deze inrichtingen de
klachtbehandeling niet door het bestuur zal plaatsvinden, maar dat een (zoveel
mogelijk) van de inrichting onafhankelijke klachtencommissie wordt ingesteld.
Tevens dienen de ter beschikking gestelden in deze inrichtingen van beperkende
maatregelen binnen 24 uur een gemotiveerde schriftelijke mededeling te krijgen
waarin is aangegeven waar en hoe zij daartegen kunnen klagen. Eveneens zijn
er afspraken gemaakt over de melding van bijzondere voorvallen.Ook bij de aanwijzing van een bepaald psychiatrisch ziekenhuis als niet-justitiële
inrichting voor ter beschikking gestelden worden eisen gesteId. Deze betreffen
voornamelijk de beveiliging en de materiële en personele toerusting van
de inrichting. Ten slotte wijs ik er nog op dat voor de verlening van (proef)verlof
de regels uit het Reglement tenuitvoerlegging terbeschikkingsteIling ook op
de ter beschikking gestelden in de niet-justitiële inrichtingen van toepassing
zijn. (Indien de voorgestelde Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden
wordt ingevoerd zullen de artikelen over verlof en proefverlof hiervoor in
de plaats komen.) Met andere woorden: voor zover ter beschikking gestelden
voor hun behandeling worden ondergebracht in een niet-justitiële inrichting
voor verpleging van ter beschikking gestelden (ongeveer 16% van het totaal),
zijn aanvullende garanties getroffen om de rechtspositie van de betrokkenen
te beschermen en de belangrijkste verantwoordelijkheden van de Minister van
Justitie veilig te stellen.Voor zover er nog verschillen bestaan in de rechtspositie tussen ter beschikking
gestelden in justitiële en niet-justitiële inrichtingen wordt daar
in het plaatsingsbeleid rekening mee gehouden.Op grond van het voorgaande concludeer ik dat een afzonderlijke beginselenwet
voor de justitiële inrichtingen voor verpleging van ter beschikking gestelden
noodzakelijk is. 2. Waarom de interne rechtspositieregeling gegeven door
de Bopz onvoldoende is voor de verpleegden in de justitiële inrichtingen
voor verpleging van ter beschikking gesteldenIn de eerste plaats biedt de regeling van de Bopz (in dit verband gaat
het voornamelijk om de artikelen 36 tot en met 41 en 56 en 57) geen ruimte
voor de hiervoor door mij aangehaalde speciale verantwoordelijkheden van de
Minister van Justitie. In de Bopz is meestal de arts en in sommige gevallen
de geneesheer-directeur degene die eindverantwoordelijk is voor genomen beslissingen.
Er bestaat hier geen inhoudelijke bevoegdheid voor het centrale gezag, i.c.
de Minister van Justitie (zie ook het gestelde onder 1).Voorts wordt door de Bopz een aantal onderwerpen niet geregeld die bij
de tenuitvoerlegging van de maatregel van TBS met bevel tot verpleging van
overheidswege in het algemeen niet gemist kunnen worden. lk noem de volgende:
de mogelijkheid voor een tijdelijke overplaatsing (de zogenaamde time-out),
het kunnen verplichten van het dragen van een legitimatiebewijs, het kunnen
toepassen van urinecontrole, de mogelijkheid voor het doen van onderzoek in
het lichaam, de controle van de verblijfsruimte van de verpleegde, de mogelijkheid
van het aanwijzen van afdelingen voor intensieve zorg (waar een beperkter
regime geldt), de mogelijkheid om brieven te censureren, een adequate regeling
voor contacten met de pers en de mogelijkheid voor het opleggen van disciplinaire
straffen. Het gaat hier veelal om onderwerpen die voortvloeien uit het strafrechtelijk
karakter van de maatregel.Tevens kunnen ten aanzien van een aantal wel in de Bopz geregelde onderwerpen
de regels niet onverkort van toepassing zijn. lk denk hierbij bijvoorbeeld
aan de regels over de vaststelling van het behandelingsplan. In de Bopz behoeft
het behandelingsplan de instemming van de patiënt. In de TBS wordt het
verplegings- en behandelingsplan zoveel mogelijk in overleg met betrokkene
vastgesteld, doch instemming is niet vereist. De regels over dossiervorming
(waaronder bewaartermijn en inzage) kunnen eveneens niet onverkort worden
overgenomen. De termijn van afzondering/separatie is in de Bopz (bij noodsituaties)
aanzienlijke korter dan in de TBS (7 dagen resp. 4 weken). Ook bij de beperking
van bezoek en telefoongebruik bestaat een verschil in termijnen. ln de TBS
kunnen deze beperkingen voor een termijn van 4 weken worden opgelegd. Bij
de beperking van bezoek is in Bopz bij elke aanvraag een nieuwe beslissing
nodig.Door de Bopz wordt niet in een aantal zorgplichten van de inrichtingen
voorzien die ik wel wenselijk acht voor de TBS en/of daar al vaak jaren lang
praktijk zijn. Ik noem de geestelijke verzorging, medische verzorging (waaronder
recht op het raadplegen van een eigen arts), materiële verzorging, sociale
verzorging en arbeid. Ten aanzien van een aantal van deze onderwerpen vloeit
een verplichting voort uit bijvoorbeeld de European prison rules van 1987
van de Raad van Europa.De wijze waarop in de regeling van de Bopz de klachten worden behandeld
is eveneens van andere aard dan thans in de TBS-sector gebruikelijk is (en
wordt voortgezet in de voorgestelde Beginselenwet verpleging ter beschikking
gestelden). Bij de justitiële inrichtingen voor verpleging van ter beschikking
gestelden zijn commissies van toezicht benoemd. Deze commissies zijn onafhankelijk
van zowel de Minister van Justitie als de inrichting waarop zij toezien. De
commissies hebben een drieledige taak. Zij houden ten eerste algemeen toezicht
op verpleging van degenen die zijn opgenomen in de inrichting. In dat verband
functioneert ook de maandcommissaris die veelaI door bemiddeling tussen verpleegde
en inrichting officiële klachten kan voorkomen. In de tweede plaats hebben
zij een adviserende functie naar zowel het hoofd van de inrichting als de
Minister. In de derde plaats is een uit de commissie gekozen beklagcommissie
belast met de afhandeling van door de verpleegden ingediende klachten.In de regeling uit de Bopz wordt alleen het laatste aspect geregeld. De
klachtbehandeling wordt overgelaten aan het bestuur van het ziekenhuis, tenzij
deze daartoe een (niet noodzakelijkerwijs van de inrichting onafhankelijke)
klachtencommissie heeft ingesteld. Het van toepassing verklaren van de regeling
van de Bopz op de justitiële inrichtingen zou betekenen dat gebroken
zou worden met het huidige functioneren van de commissies van toezicht. Ik
acht dit niet wenselijk. De commissies van toezicht hebben in de loop van
de jaren hun waarde wel bewezen. Tevens zou deze keuze gevolgen hebben voor
de rechterlijke macht. Deze zou dan immers ook voor de TBS-sector als hoger
beroepsinstantie open moeten staan, in plaats van de huidige beroepscommissie
uit de sectie terbeschikkingstelling van de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing.Daarnaast hecht ik veel waarde aan de bemiddelingsprocedure die thans
geldt (en in de Beginselenwet verpleging ter beschikking gesteIden verder
wordt geformaliseerd). In een dergelijke informele procedure die veel rechtspositionele
klachten kan voorkomen voorziet de Bopz niet.Ten slotte biedt de Bopz mijns inziens voor de categorie van patiënten
die verblijven in de justitiële inrichtingen voor verpleging van ter
beschikking gestelden te veel mogelijkheden om te klagen en zo de voortgang
in de behandeling te frustreren. Ik verwijs naar artikel 76 Bopz. In dit artikel
wordt bepaald dat een patiënt (maar ook een medepatiënt, de echtgenoot
of familie) kan klagen over jegens hem genomen besluiten en over gedragingen
van in het ziekenhuis werkzame personen. Bij deze regeling is geen termijn
genoemd waarbinnen een klacht zou moeten worden ingediend.In de voorgestelde Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden
is weliswaar ten opzichte van de huidige regeling, de TRT, sprake van een
uitbreiding van de beklagmogelijkheden, ten opzichte van de in de Bopz neergelegde
regeling is sprake van een beperkt klachtrecht. Dit zal ook het geval zijn
als op termijn de regeling van artikel 76 Bopz zal worden vervangen door de
Wet klachtrecht cliënten zorgsector. In het onderhavige wetsvoorstel
voor een Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden kan alleen een
(formele) klacht worden ingediend tegen een beslissing van het hoofd van de
inrichting waarbij een recht van de verpleegde wordt ingeperkt. Deze klacht
dient bovendien binnen zeven dagen na het bekend worden van de beslissing
te worden ingediend. Alleen de verpleegde – dan wel diens wettelijk
vertegenwoordiger – kan een klacht indienen. Klachten over afzondering,
separatie en afdelingsarrest kunnen pas door de beklagcommissie worden ontvangen
als deze enige tijd hebben geduurd (48 resp. 24 uur en een week). Op deze
wijze is getracht een evenwicht te vinden in een adequate rechtsbescherming
en een regeling die de voortgang van de verpleging en behandeling zo min mogelijk
negatief beïnvloedt.Op grond van het voorgaande concludeer ik dat de regeling van de interne
rechtspositie van patiënten gegeven door de Bopz niet van toepassing
kan zijn in de justitiële inrichtingen. Te weinig komt in deze regeling
het strafrechtelijk karakter van de maatregel van TBS met bevel tot verpleging
tot uitdrukking. Bij van toepassing verklaring van deze regeling op de justitiële
inrichtingen zou op zoveel punten aanpassingen moeten worden aangebracht dat
het meer zinvol is een eigen regeling te hebben waarin wel met dit aspect
rekening is gehouden. 3. DwangmedicatieEen punt dat tijdens de vergadering op 20 maart jl. eveneens aan de orde
kwam betrof de regeling van de dwangmedicatie. Dit onderwerp, dat overigens
de aanleiding vormde voor de directeuren om de gehele Beginselenwet nog eens
kritisch te bezien, is reeds eerder – in de memorie van antwoord en
de nota naar aanleiding van het eindverslag – aan de orde geweest. De
directeuren constateren, en deze constatering deel ik, dat binnen de populatie
van ter beschikking gestelden thans meer psychotische patiënten voorkomen
dan in het verleden. Ongeveer 30% van de ter beschikking gestelden lijdt aan
deze stoornis. Bij deze groep van patiënten vormt medicatie een aanzienlijk
deel van de behandeling. Regelmatig is het noodzakelijk om ook tegen de wil
van deze personen medicatie toe te dienen. Hiervoor dient een adequate regeling
te bestaan. De basis hiervoor is gelegd in artikel 25 van het onderhavige
wetsvoorstel.De Bopz geeft (in artikel 38, vijfde tot en met zevende lid) voor de patiënten
in psychiatrische ziekenhuizen een regeling voor het toepassen van dwangbehandeling
(waaronder dwangmedicatie). Onderdeel hiervan is een meldingsplicht aan de
inspectie voor de geestelijke volksgezondheid. Deze inspectie zal daarop een
onderzoek instellen. Voor zover de patiënt zelf niet in staat kan worden
geacht voor zichzelf op te komen, kan de inspecteur dit voor hem doen, door
bijvoorbeeld een klacht in te dienen bij het bestuur van het ziekenhuis (dan
wel de klachtencommissie).Aangezien het bij de psychotische patiënten vaak gaat om personen
die niet in staat zijn voor zichzelf op te komen, acht ik een dergelijke regeling
eveneens zinvol voor de patiënten met deze stoornis die in de justitiële
inrichtingen voor verpleging van ter beschikking gestelden verblijven. In
ieder geval zullen onderwerpen als melding en registratie nader worden uitgewerkt.
Tevens dient in dit verband nadere aandacht te worden besteed aan de verhouding
tussen de arts/psychiater en het hoofd van de inrichting. Dit is mede noodzakelijk
om de eerstgenoemde een sterke positie te bieden wanneer hij op zijn handelen
in bijvoorbeeld een tuchtrechtelijke procedure wordt aangesproken. Een en
ander zal leiden tot een tweede nota van wijziging waarin artikel 25 van het
wetsvoorstel Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden met de hiervoor
genoemde elementen zal worden aangevuld. Over de exacte inhoud hiervan (met
name aan wie de melding geschiedt c.q. een onderzoek instelt en wat op welk
niveau wordt geregeld) zal nog nader overleg worden gevoerd met de directeuren
van de inrichtingen voor verpleging van ter beschikking gestelden. 4. ConclusieZoals ik in het voorgaande heb uiteengezet ben ik van mening dat een eigen
beginselenwet voor de ter beschikking gestelden in de justitiële inrichtingen
voor verpleging van ter beschikking gestelden noodzakelijk is. Dit vloeit
voort uit enerzijds het strafrechtelijk karakter van de maatregel en anderzijds
uit de speciale verantwoordelijkheden die ik als Minister van Justitie draag
voor de tenuitvoerlegging van de maatregel. Beide aspecten komen in de regeling
van de interne rechtspositie van patiënten gegeven door de Bopz onvoldoende
tot uitdrukking. Op het punt van de regeling van de dwangmedicatie biedt de
Bopz voor de patiënten die onvoldoende in staat zijn van hun rechtspositie
gebruik te maken een betere regeling dan het onderhavige wetsvoorstel. Dit
wetsvoorstel zal op dit punt dan ook, na overleg met de directeuren, worden
aangevuld.Mocht uw commissie daar prijs op stellen dan ben ik vanzelfsprekend gaarne
bereid mijn standpunt in een overleg met uw commissie nader mondeling toe
te lichten. Gelet op de aan de orde zijnde (praktische) problematiek wil ik
van deze brief ook gaarne gebruik maken om de leden van de vaste
commissie uit te nodigen voor een bezoek aan de dr. S. van Mesdagkliniek te
Groningen. De directeur van deze inrichting voor verpleging van ter beschikking
gestelden heeft zich gaarne bereid verklaard de leden te ontvangen. Indien
u van deze uitnodiging gebruik wilt maken, kan vanuit uw commissie rechtstreeks
contact worden opgenomen met voornoemde directeur, drs. O. P. de Haas.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager XNoot1Kamerstukken II, 1991–1992, 22 329, nr. 2. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23445-9.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl