Belastingplan 2006; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30306, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

01-11-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30306 nr. 6

27-10-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. Algemeen1. Inleiding2. Arbeidsmarkt en inkomensbeleid2.1 Kinderkorting2.2 Aanpassing fiscale behandeling VUT/prepensioen en
levensloopregelingOntslagvergoedingenVUTPensioenLevensloopLijfrenten3. Economische infrastructuur3.1 WBSODe vereenvoudigde methode per 1 januari 2004De voorgestelde methode per 1 januari 20063.2 Giftenaftrek3.3 Versterking Nederlandse zeescheepvaartsector3.4 Overdrachtsbelasting en bedrijfsoverdracht3.5 Vrijstelling bij verkrijging (kabel)netten3.6 Vrijstelling na herstructurering bij achterstandswijken3.7 Filmstimulering3.8 Belastingplicht woningcorporaties3.9 Versoepeling inkoopfaciliteit dividendbelasting4. Milieu en mobiliteit4.1 Vergroening4.2 BPM-differentiatie4.3 Biobrandstoffen4.4 Stimulering Euro IV/VLuchtkwaliteitEnergiebesparing4.5 ZuidOost pas4.6 Accijnzen4.7 Belasting op smeermiddelen4.8 Overig mobiliteit4.8.1 AfvalstoffenbelastingTabel 1. Opbrengst afvalstoffenbelasting 1995–2005
in mln €4.8.2 Grijs kenteken5. Overige maatregelen5.1 Vereenvoudiging van verplaatsing van werknemers
binnen concernverband5.2 Codificatie Eindheffing5.3 Vrijstelling grondwaterbelasting voor beregening
en bevloeiingTabel 2. Belastingopbrengst grondwaterbelasting5.4 VrijwilligersTabel 3. Werkloosheidsval5.5 Defiscalisering zorgtoeslag5.6 Aanpassing buitengewone uitgavenregelingTabel 4. Categorieën kosten in de post «specifieke
uitgaven»5.7 Anti-misbruikbepaling onzakelijk lage BTW-prijs5.8 Bekorting krediettermijn accijnszegels5.9 Heffings- en invorderingsrente bij conserverende
aanslag5.10 Aanpassing Wet op de internationale bijstandsverlening5.11 Wijziging elektriciteitswet 19985.12 Successie- en schenkingsrecht5.13 Fiscale behandeling auto van de zaakAdministratieve lasten5.14 Stamrechtvrijstelling5.15 Loonbelasting6. Belastingdienst7. Budgettaire aspecten8. Administratieve lasten9. CommentaarII. ARTIKELSGEWIJSArtikel 47a Algemene wet inzake rijksbelastingenArtikel 15 Wet op belastingen van rechtsverkeerArtikel 2 Wet op de vennootschapsbelasting 1969Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30306Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 277 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 306Wijziging van enkele belastingwetten (Belastingplan 2006)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 27 oktober 2005I. Algemeen1. InleidingWij hebben met belangstelling kennisgenomen van het verslag van de vaste
commissie voor Financiën.Wij onderschrijven de opmerking van de leden van de fractie van het CDA
dat niet alle maatregelen in het Belastingplan 2006 rechtstreeks betrekking
hebben op het budgettaire en koopkrachtbeeld voor 2006. Met het oog op stroomlijning
van het fiscale wetgevingsproces is de keuze gemaakt om geen apart wetsvoorstel
in te dienen voor het beperkte aantal overige fiscale maatregelen.Voor de beantwoording van de in de inleiding van het verslag opgenomen
vragen van de fracties van de VVD en LPF wordt verwezen naar de paragrafen
6 respectievelijk 7.2. Arbeidsmarkt en inkomensbeleidDe leden van de D66-fractie vragen hoe het fiscale compensatiepakket tot
stand is gekomen en op welke manier dit aansluit bij de compensatie via de
zorgtoeslag. Zij vragen zich af waarom de combinatiekorting omlaag gaat en
de aanvullende combinatiekorting omhoog. Ook de leden van de CDA-fractie hebben
vragen gesteld over het fiscale compensatiepakket. Zij vragen zich, evenals
de leden van de fracties van de SP en SGP, af waarom de ouderenkorting wordt
verlaagd en verkrapt en de aanvullende ouderenkorting wordt verruimd en verhoogd.
De leden van de fractie van de SGP vragen ook naar de verschillen tussen beide
regelingen en of het klopt dat oudere echtparen er als gevolg van de verschuiving
in de ouderenkortingen behoorlijk op achteruit gaan. De leden van de SP-fractie
vragen of de fiscale maatregelen bijdragen aan een evenwichtig koopkrachtbeeld.
Tevens vragen de leden van de SP-fractie of er in plaats van de algemene heffingskorting
ook andere instrumenten zijn overwogen om lage inkomens te ondersteunen.De fiscale maatregelen die in aanvulling op de compensatie via de zorgtoeslag
worden getroffen zijn zodanig gekozen dat uiteindelijk naar de mening van
de regering een evenwichtig koopkrachtbeeld voor 2006 resulteert omdat ze
aansluiten bij de kostenverschuivingen van de stelselwijziging in de zorg.
De introductie van het nieuwe zorgstelsel zorgt voor verschillende inkomenseffecten
bij verschillende huishoudens. Met de verschuiving van de combinatiekorting
naar de aanvullende combinatiekorting en de verschuiving van de ouderenkorting
naar de alleenstaande ouderenkorting worden deze verschillen gemitigeerd.
Zo zijn de inkomenseffecten als gevolg van het nieuwe zorgstelsel voor tweeverdieners
met beiden een volledige baan minder gunstig dan voor alleenverdieners. Met
de verschuiving van de combinatiekorting naar de aanvullende combinatiekorting
wordt dit gedeeltelijk gecompenseerd. Daarnaast zijn de inkomenseffecten als
gevolg van het nieuwe zorgstelsel voor alleenstaande ouderen minder gunstig
dan gehuwde ouderen. Dit wordt gecompenseerd door de verschuiving van de ouderenkorting
naar de (onbegrensde) alleenstaande ouderenkorting. Voor de ouderenkorting
komen 65-plusser met een (verzamel)inkomen onder € 30 928 in
aanmerking. Voor de alleenstaande ouderenkorting komen alle (dat wil zeggen
ongeacht de hoogte van het inkomen) alleenstaande 65-plussers in aanmerking.
Het algemene koopkrachtbeeld voor 2006 is voor zowel gehuwde als alleenstaande
ouderen positief. Ook de inkomensontwikkeling van lage inkomens laat in 2006
een positief beeld zien. Lage inkomens profiteren vooral van de (inkomensafhankelijke)
zorgtoeslag, de stroomlijning en verhoging van de (inkomensafhankelijke) kinderkortingen
en de algemene heffingskorting. Sociale minima profiteren relatief veel van
een verhoging van de algemene heffingskorting.De leden van de D66-fractie vragen voorts of met de schuif van de gewone
combinatiekorting naar de aanvullende combinatiekorting zo langzamerhand niet
erg ver wordt afgeweken van de oorspronkelijke doelstelling van de combinatiekorting,
namelijk het geven van een tegemoetkoming voor werkenden met jonge kinderen
ongeacht huishoudsituatie en inkomen. Zoals de leden van de D66-fractie aangeven
is de (algemene) combinatiekorting een tegemoetkoming voor werkenden met kinderen
in verband met de specifieke lasten waarvoor werkenden met jonge kinderen
zich gesteld zien. De aanvullende combinatiekorting is meer specifiek gericht
op het bevorderen van de arbeidsparticipatie van de niet of weinig werkende
partner met kinderen en alleenstaanden met kinderen. Deze aanvullende combinatiekorting
maakt het voor de minstverdienende ouder en alleenstaande ouders met jonge
kinderen aantrekkelijker om (meer) betaald werk te verrichten. Een dergelijke
gerichte combinatiekorting heeft op deze wijze positieve effecten op de arbeidsparticipatie.
Met de schuif van de algemene combinatiekorting naar de aanvullende combinatiekorting
wordt de combinatiekorting meer gericht op de bevordering van de arbeidsparticipatie.De leden van de SP-fractie constateren dat in paragraaf 2.2 van de
memorie van toelichting wordt gesproken over het vervangen van de aanvullende
ouderenkorting van € 287 door een alleenstaande ouderenkorting van € 562
en dat in tabel 3 wordt gesproken over een verhoging van de aanvullende ouderenkorting
met € 272 wat zou leiden tot een alleenstaande ouderenkorting van € 559.
De leden van de SP-fractie vragen naar het verschil. De huidige aanvullende
ouderenkorting van € 287 zou na indexering € 290 bedragen.
Een verhoging met € 272 zou daarmee hebben geleid tot een aanvullende
ouderenkorting van € 562. Ook vragen de leden van de fractie van
de SP of het budgettaire beslag van € 250 mln uit tabel 3 van de
memorie van toelichting van het Belastingplan kan worden opgesplitst naar
het effect van het verhogen van de aanvullende ouderenkorting en het effect
van het onbegrensd maken van de aanvullende ouderenkorting. Het
budgettaire beslag van de verhoging van de aanvullende ouderenkorting met € 272
bedraagt ca. 195 mln euro. Het budgettaire beslag van het schrappen van de
inkomensgrens bedraagt ca. 55 mln euro.De leden van de SGP-fractie hebben de indruk dat in de koopkrachtplaatjes
bij de nieuwe Zorgverzekeringswet alleen rekening is gehouden met de verlaging
van de AWBZ-premie, en niet met de gelijktijdige verhoging van de belastingtarieven
van de eerste en tweede schijf. Ook vragen zij waarom ervoor is gekozen om
de belastingtarieven te verhogen en of er nog alternatieven zijn overwogen.
Bij de koopkrachtplaatjes is zowel rekening gehouden met de verlaging van
de AWBZ-premie als met de gelijktijdige verhoging van de belastingtarieven
van de eerste en tweede schijf. In de koopkrachtplaatjes is voor 2006 immers
gerekend met een (gecombineerd) tarief van 34,15% voor de eerste schijf
en van 41,45% voor de tweede schijf. Daarin zijn alle mutaties van
de belasting- en premietarieven meegenomen. Het tarief van de eerste schijf
daalt daarmee, zoals de leden van de SGP-fractie aangeven, met 0,25%-punt
en het tarief van de tweede schijf met 0,50%-punt ten opzichte van
2005. De aanpassing van de tarieven van de eerste en tweede schijf is ingepast
in het algemene koopkrachtbeeld voor 2006. Samen met de aanpassing van de
heffingskortingen en andere maatregelen die van invloed zijn op het koopkrachtbeeld
wordt, zoals gezegd, naar de mening van de regering een evenwichtig koopkrachtbeeld
bereikt.Daarnaast vragen de leden van de SGP-fractie waarom in tabel 1 bij de
verhoging van de belastingtarieven wordt uitgegaan van 0,55%-punt.
In tabel 1 van het Belastingplan is bij de post «Verhoging belastingtarieven»
van het tarief eerste schijf per abuis een stijging van 0,30%-punt
opgenomen. Zoals in de tekst vóór tabel 1 in het Belastingplan
wel correct is aangegeven, stijgt het belastingtarief van de eerste schijf
in verband met de invoering van het nieuwe zorgstelsel met 0,55%-punt
(en dus niet met 0,30%-punt).Voorts vragen de leden van de fractie van de SGP om een specificatie van
de posten «Overig» in tabel 1. Onder de posten «Overig»
van 0,35%-punt is 0,10%-punt toe te rekenen aan een verhoging
van de belastingtarieven van de eerste en tweede schijf in verband met de
afstemming op het totale lastenbeeld (lastenkader) en 0,25%-punt aan
een verhoging van de AWBZ-premie die voortvloeit uit het SA en HA. In het
SA is opgenomen dat de AWBZ-premie met 0,15%-punt wordt verhoogd als
gevolg van een lastenschuif tussen de WAO en de AWBZ. In het HA is een verhoging
van de AWBZ-premie met 0,10%-punt opgenomen in verband met de volumegroei
in de zorg.De leden van de SGP-fractie vragen ook wat de regering doet om meer inzicht
te geven in de volledige compensatie in het kader van het zorgstelsel. Via
de brochure «Financiële gevolgen van de nieuwe zorgverzekering»
van het ministerie van VWS wordt inzicht gegeven in de financiële effecten
die optreden als gevolg van de invoering van de Zorgverzekeringswet. Over
enkele weken zal op de internetsite www.de nieuwezorgverzekeringswet.nl een
flexibele versie beschikbaar zijn, die meer kan worden toegesneden op de specifieke
persoonlijke situatie.Ten slotte vraagt de SGP-fractie naar de koopkrachtgevolgen van het nieuwe
zorgstelsel voor ouders met thuiswonende kinderen boven 18 jaar en zelfstandigen.
In de genoemde brochure «Financiële gevolgen van de nieuwe zorgverzekering»
van het ministerie van VWS staat ook een aantal voorbeelden voor zelfstandigen.
Zelfstandigen zouden zonder nadere maatregelen in het nieuwe zorgstelsel een
inkomensafhankelijke bijdrage betalen waarvoor zij geen tegemoetkoming
ontvangen van een werkgever. Om het koopkrachtbeeld voor (onder meer) zelfstandigen
te ondersteunen is een verlaagd tarief voor de inkomensafhankelijke bijdrage
geïntroduceerd voor iedereen zonder werkgever die geen tegemoetkoming
ontvangt voor de inkomensafhankelijke bijdrage. Daarnaast profiteren zelfstandigen
in 2006 van een verdere verhoging van de zelfstandigenaftrek die in het Belastingplan
2005 is opgenomen. Voor het algemene koopkrachtbeeld voor zelfstandigen wordt
verwezen naar de memorie van antwoord bij de Invoerings- en Aanpassingswet
Zorgverzekeringswet (Kamerstukken I 2004/05, 30 124, C). De Tweede Kamer
heeft tijdens het AO over de voortgang van de Zorgverzekeringswet aandacht
gevraagd voor thuiswonende kinderen boven de 18 jaar die geen recht op studiefinanciering
hebben. De minister van VWS heeft toegezegd naar de financiële effecten
voor deze groep te kijken. De Kamer zal zo spoedig mogelijk hierover worden
geïnformeerd.De leden van de SP-fractie vragen waarom in het Belastingplan geen maatregelen
zijn opgenomen die de armoedeval substantieel verkleinen zoals de introductie
van een gerichte arbeidskorting. In 2006 zal de verhoging van de arbeidskorting
die voortvloeit uit het Belastingplan 2003 en het Belastingplan 2004 leiden
tot een verkleining van de armoedeval. De gerichte arbeidskorting uit de tegenbegroting
van de SP zou de marginale druk verplaatsen van lagere inkomens naar midden
inkomens en legt een fors beslag op de budgettaire middelen (1,7 mrd euro).
De in het Belastingplan 2006 opgenomen stroomlijning van de kinderkortingen
leidt ertoe dat bij kleine inkomensverbeteringen zich geen scherpe inkomensvallen
meer voordoen. Ten slotte leidt de verlaging van de tarieven van de eerste
en tweede schijf tot een lagere marginale druk. Voor een overzicht van de
armoedeval en marginale druk wordt verwezen naar de inventarisatie die binnenkort
door de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid naar de Kamer zal worden
gezonden.De leden van de VVD-fractie informeren naar de uitkomsten van het in 2004
door de regering toegezegde onderzoek naar het eventueel voortzetten van de
zelfstandigenaftrek na het bereiken van de leeftijd 65 jaar.Vorig jaar is aan de Kamer heeft toegezegd om de fiscale mogelijkheden
ter bevordering van de arbeidsparticipatie van ouderen te onderzoeken. Daarbij
zou ook de leeftijdgrens in de zelfstandigenaftrek worden betrokken. Vervolgens
is besloten om daarbij ook de uitkomsten te betrekken van de adviesaanvragen
van de minister van SZW aan de Stichting van de Arbeid, de SER en aan relevante
belangenorganisaties, zoals de ouderenbonden, ten aanzien van het wegnemen
van belemmeringen bij het doorwerken na 65 jaar. Dit is schriftelijk aan de
Kamer gemeld (Kamerstukken II 2004/05, 28 170, nr. 37). Gelet op het
thans voorziene tijdpad van de adviesaanvragen zou de notitie in november
gereed kunnen zijn. Voor het standpunt van de regering over het handhaven
van de leeftijdgrens van 65 jaar brengen wij onze opmerkingen dienaangaande
in de nota naar aanleiding van het verslag bij het Belastingplan 2005 (Kamerstukken
II 2004/05, 29 767, nr. 14) in herinnering. Een belangrijke doelstelling
van de zelfstandigenaftrek is om een deel van de winst niet te belasten om
zodoende kapitaal beschikbaar te maken om te reserveren voor toekomstige investeringen
of consumptie. De reden dat de grens van 65 jaar is opgenomen, is dat bij
zelfstandigen van 65 jaar en ouder de behoefte aan die reserveringsmogelijkheden
in de regel niet meer zal bestaan, althans minder dringend zal zijn. Gewezen
kan worden op het feit dat vanaf 65-jarige leeftijd geen AOW-premie meer
is verschuldigd en dat een AOW-uitkering genoten kan worden, zodat het inkomen
van de desbetreffende belastingplichtige zeker ingeval van doorwerken geenszins
hoeft af te nemen. Indien de leeftijdsgrens in de zelfstandigenaftrek zou
vervallen, zou als gevolg van een combinatie van de hiervoor genoemde
aspecten voor een zelfstandige die een gelijkblijvend winstinkomen blijft
genieten, het netto inkomen bij het bereiken van de leeftijd van 65 jaar fors
toenemen.Wat betreft de verhouding van de leeftijdgrens in de zelfstandigenaftrek
en het wettelijke verbod op leeftijddiscriminatie verwijzen wij naar hetgeen
daarover is opgemerkt in de (bijlage bij de) brief van 23 februari 2004
aan de Tweede Kamer over mogelijke uitbreiding van het verbod op leeftijdsdiscriminatie
(Kamerstukken II 2003/04, nr. 29 442, nr. 1).2.1 KinderkortingDe leden van de CDA-fractie vragen of de door hen voorgestelde verhoging
van de kinderkorting met € 90 nog gevolgen heeft voor de marginale
druk. Ook de leden van de PvdA fractie vragen naar de marginale druk van de
gestroomlijnde kinderkorting.De motie Verhagen (Kamerstukken II 2005/06, 30 300 nr. 10) die vraagt
naar een verhoging van de gestroomlijnde kinderkorting met € 90
heeft geen gevolgen voor het afbouwtraject van de gestroomlijnde kinderkorting;
de marginale druk blijft gelijk aan 5,75%. Wel leidt deze verhoging
ertoe dat meer mensen in aanmerking komen voor kinderkorting. Met de motie
Verhagen komen huishoudens met een (verzamel)inkomen tot € 44 034
in aanmerking voor een kinderkorting, terwijl zonder de motie Verhagen huishoudens
met een (verzamel)inkomen tot € 42 469 in aanmerking zouden
komen. Dit betekent dat meer mensen in aanraking komen met de genoemde marginale
druk van 5,75%. Onderstaande figuur laat zien hoe de gestroomlijnde
kinderkorting eruit ziet zonder en met de motie Verhagen.De leden van de D66-fractie vragen hoe de inkomensgrens van € 28 491
voor de maximale kinderkorting is vastgesteld. De inkomensgrens voor de maximale
(gestroomlijnde) kinderkorting bedraagt volgens het Belastingplan € 28 521.
De inkomensgrens van €28 491 die door de leden van de D66-fractie
wordt genoemd is de inkomensgrens van de huidige extra aanvullende kinderkorting.
De inkomensgrens voor de maximale (gestroomlijnde) kinderkorting is afgeleid
van de huidige grens voor de extra aanvullende kinderkorting om negatieve
koopkrachtgevolgen als gevolg van de stroomlijning van de kinderkortingen
zo veel mogelijk te beperken.De leden van de SGP-fractie vragen waarom de combinatiekortingen niet
zijn meegenomen bij de stroomlijning van de kinderkortingen. Voor de combinatiekortingen
komen in tegenstelling tot de kinderkortingen alleen werkenden met kinderen
in aanmerking. Als de combinatiekortingen zouden worden meegenomen bij de
stroomlijning van de kinderkortingen zou dit dus betekenen dat ofwel het voordeel
van de combinatiekortingen in de gestroomlijnde kinderkortingen ook terecht
zou komen bij niet-werkenden ofwel dat de gestroomlijnde kinderkorting alleen
voor werkenden zou gaan gelden. Beide situaties zouden tot ongewenste effecten
leiden. Als alleen werkenden in aanmerking zouden komen voor de gestroomlijnde
kinderkorting, zouden niet-werkenden forse negatieve inkomenseffecten ondervinden
omdat zij de kinderkortingen zouden verliezen. Als niet-werkenden ook het
voordeel zouden krijgen van de combinatiekortingen, dan zouden werkenden niet
meer de extra compensatie krijgen voor de kosten die samenhangen met het combineren
van werk en kinderen. De regering is daarom niet voornemens de combinatiekortingen
in de gestroomlijnde kinderkorting op te nemen.Voorts vraagt de fractie van de SGP waarom bij de gestroomlijnde kinderkorting
geen rekening is gehouden met het aantal kinderen. De huidige kinderkortingen
maken wel onderscheid naar het aantal kinderen doordat huishoudens met drie
of meer kinderen een toeslag op de extra aanvullende kinderkorting ontvangen.
Via de kinderbijslag is de tegemoetkoming voor de kosten van kinderen afhankelijk
van het aantal kinderen. De gestroomlijnde kinderkorting is in tegenstelling
tot de kinderbijslag inkomensafhankelijk. Om de gestroomlijnde kinderkorting
zo eenvoudig mogelijk te houden is deze korting niet ook nog afhankelijk gemaakt
van het aantal kinderen.De leden van de fracties van de PvdA en D66 vragen naar de invulling van
de motie Crone (Kamerstukken II 2005/06, 30 300, nr. 38). Op dit moment
beraadt de regering zich op het in te nemen standpunt en zal de Kamer zal
hierover zo spoedig mogelijk informeren.2.2 Aanpassing fiscale behandeling VUT/prepensioen en
levensloopregelingOntslagvergoedingenDe leden van de fractie van het CDA vragen naar de ervaringen met de nu
ontstane praktijk van ontslagvergoedingen in relatie tot de stamrechtvrijstelling.Op grond van de in artikel 11, eerste lid, onderdeel g, Wet op de loonbelasting
1964 opgenomen stamrechtvrijstelling is de omkeerregel van toepassing op ontslagvergoedingen
die in de vorm van een stamrecht worden toegekend. Dat betekent dat de aanspraken
worden vrijgesteld en dat de uitkeringen worden belast. Op grond van het amendement
Verburg/Depla (Kamerstukken II 2004/05, 29 760, nr. 51), waar ook de
leden van de fractie van de LPF naar vragen, blijft deze stamrechtvrijstelling
ook na 31 december 2005 gehandhaafd.De hiervoor genoemde stamrechtvrijstelling laat echter onverlet dat ook
artikel 32aa Wet op de loonbelasting 1964 kan worden toegepast op de bijdragen
aan en/of de uitkeringen uit deze stamrechten. Dit is het geval als het stamrecht
kan worden aangemerkt als een vermomde regeling voor vervroegde uittreding.
In het algemeen overleg van 1 september jl. met de vaste commissie voor
Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de vaste commissie voor Financiën
in de Tweede Kamer is een concept-beleidsbesluit besproken, waarin criteria
zijn opgenomen voor de afbakening tussen ontslagvergoedingen (waaronder
stamrechten) en regelingen voor vervroegde uittreding (Kamerstukken II 2004/05,
29 760, nr. 61, blz. 4). De definitieve versie van dit besluit, dat een
aanvulling is op het besluit van 26 mei jl, nr. DGB2005/ 3299M, zal op
korte termijn worden gepubliceerd. In dit overleg is tevens aangegeven dat
het besluit pas geldt met ingang van 1 januari 2006 en dat artikel 32aa
Wet op de loonbelasting 1964 niet van toepassing is in situaties waarin de
arbeidsovereenkomst uiterlijk op 31 december 2005 is ontbonden. Zoals
uit het voorgaande volgt geldt in 2005 derhalve nog hetzelfde fiscale regime
voor stamrechten als in de jaren daarvoor.VUTMet de leden van de fractie van de LPF zijn wij van mening dat een inhoudingsplichtige
vooraf zekerheid moet kunnen krijgen over de toepassing van artikel 32aa van
de Wet op de loonbelasting 1964. In het zevende lid van artikel 32aa Wet op
de loonbelasting 1964 is daarom bepaald dat de inspecteur op verzoek van de
inhoudingsplichtige bij voor bezwaar vatbare beschikking bepaalt of een regeling
een regeling voor vervroegde uittreding is in de zin van artikel 32aa Wet
op de loonbelasting 1964. Op deze manier kan de inhoudingsplichtige vooraf
zekerheid verkrijgen over het al dan niet toepassen van de zogenoemde VUT-eindheffing.In de reactie van de Nederlandse Orde van Belastingadviseurs wordt gewezen
op een artikel van prof. dr. H.M. Kapelle en prof. dr. E Lutjens in Het Financieele
Dagblad van 28 september jl. Anders dan de orde stelt, ziet dit artikel
niet op de in artikel 32aa opgenomen werkgeversheffing, maar op het aangekondigde
aanvullende overgangsrecht voor niet-tijdig aangepaste pensioenregelingen.
Naar de mening van de genoemde auteurs zou de in dat overgangsrecht opgenomen
werkgeversheffing in strijd zijn met internationale verdragen die de vrijheid
van onderhandeling voor sociale partners waarborgen. De voorgestelde fiscale
behandeling van niet-tijdig aan het nieuwe fiscale kader aangepaste pensioenregelingen
leidt naar de mening van de regering niet tot een inperking van de vrijheid
van onderhandeling voor sociale partners. Bij onderhandelingen dienen sociale
partners immers rekening te houden met tal van wettelijke bepalingen. De fiscale
regelgeving bepaalt slechts hoe de uit deze onderhandelingen voortkomende
afspraken fiscaal worden behandeld.Zoals de leden van de CDA-fractie terecht opmerken wordt de stimulans
om langer door te werken verder vergroot door de voorgestelde verruiming van
mogelijkheden om rechten op VUT-uitkeringen om te zetten in een ouderdomspensioen.
Aan de voorgestelde verruiming van de mogelijkheden om een onder het in artikel
38c Wet op de loonbelasting 1964 opgenomen overgangsrecht vallend recht op
VUT-uitkeringen geheel of gedeeltelijk om te zetten in een hoger ouderdomspensioen
zijn in beginsel geen budgettaire consequenties verbonden. Als gevolg van
deze mogelijkheid zal een deel van de werknemers langer blijven werken. Deze
werknemers ontvangen in dat geval gedurende een langere periode het reguliere
(belaste) loon, terwijl ook de in ouderdomspensioen omgezette VUT-uitkeringen
op de gebruikelijke wijze worden belast.PensioenDe leden van de fractie van de SGP vragen wat de precieze financiële
gevolgen en de voor- en nadelen zijn van de voorgestelde verruiming van de
mogelijkheden om pensioenuitkeringen te ontvangen in de periode tot het bereiken
van de 65-jarige leeftijd door niet uit te gaan van de enkelvoudige AOW maar
van tweemaal de AOW voor gehuwden. De leden van de fractie van het CDA vragen
hoe deze maatregel zich verhoudt tot de regeringsbeleid om mensen langer door
te laten werken, en hoe deze maatregel wordt bekostigd.De voorgestelde verruiming van de in artikel 18d Wet op de loonbelasting 1964 opgenomen mogelijkheden om pensioenuitkeringen te ontvangen in
de periode tot het bereiken van de 65-jarige leeftijd vloeit voort uit de
met de sociale partners gemaakte afspraken en is in lijn met de in de Wet
aanpassing fiscale behandeling VUT/prepensioen en introductie levensloopregeling,
Stb. 2005/115, opgenomen wijziging van dat artikel. Op grond van de thans
voorgestelde verruiming wordt het ook voor alleenstaanden en kostwinners alsnog
mogelijk gemaakt om – in situaties waarin het pensioen eerder ingaat
dan bij het bereiken van de 65-jarige leeftijd – in de periode tot het
bereiken van de 65-jarige leeftijd pensioenuitkeringen te ontvangen die gelijk
zijn aan hetgeen in de periode na het bereiken van de leeftijd van 65 jaar
aan AOW en pensioenuitkeringen samen wordt ontvangen. De voorgestelde maatregel
kan uitsluitend leiden tot het naar voren halen van een deel van het opgebouwde
pensioen en niet tot een hogere pensioenopbouw. Voor zover deze maatregel
tot budgettaire consequenties leidt, zijn deze in ieder geval positief. De
uitkeringen worden immers eerder en vaak ook nog tegen een hoger tarief belast.
Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat het naar voren halen van een deel van
het opgebouwde pensioen betekent dat gedurende de rest van de looptijd van
de uitkeringen lagere uitkeringen zullen worden ontvangen dan zonder het naar
voren halen van een deel van het opgebouwde pensioen het geval zou zijn geweest.
Het is aan sociale partners om te kiezen of van de mogelijkheid van artikel
18d van de Wet op de loonbelasting 1964 en de in dit wetsvoorstel opgenomen
verruiming gebruik wordt gemaakt.LevensloopDe leden van de fractie van de LPF en de Nederlandse Orde van Belastingadviseurs
geven aan dat de status van fiscale beleggingsinstelling en de daarbij behorende
uitdelingsverplichting zich niet verdragen met de eis dat deelnemers aan een
levensloopregeling niet tussentijds over een levenslooptegoed mogen beschikken.
Naar onze mening hoeft dat echter geen probleem te zijn. In de eerste plaats
is van belang dat niet de (fiscale) beleggingsinstellingen zijn toegevoegd
als uitvoerder van de levensloopregeling ingevolge artikel 19g, vierde lid,
Wet op de loonbelasting 1964, maar de beheerders van beleggingsinstellingen
aan wie een vergunning is verleend ingevolge de Wet toezicht beleggingsinstellingen.
Met het oog op de bescherming van de deelnemers van de levensloopregeling
is er namelijk voor gekozen om de levensloopregeling alleen te laten uitvoeren
door instellingen die onder de financiële toezichtswetgeving vallen.
De werknemer die zijn levensloopregeling bij een beheerder van een beleggingsinstelling
onderbrengt, verkrijgt een geblokkeerd recht van deelneming bij de beheerder.
Het geblokkeerde karakter van dit recht van deelneming maakt (evenals de geblokkeerde
rekening bij de kredietinstelling en de levensloopverzekering bij de verzekeraar)
dat de regeling het karakter van een levensloopregeling heeft. De beheerder
van de beleggingsinstelling kan zelf geen fiscale beleggingsinstelling zijn
in de zin van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969. Het is echter wel
mogelijk voor de beheerder (evenals dat voor een kredietinstelling of verzekeraar
mogelijk is) om de beleggingen onder te brengen in een fiscale beleggingsinstelling
als bedoeld in artikel 28 van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969. Er
is daarmee, zoals gevraagd door de leden van de fractie van D66, sprake van
een level playing field tussen de verschillende aanbieders van de levensloopregeling.
Volledigheidshalve merken wij op dat zo nodig zal worden goedgekeurd dat de
deelnemers aan de door de beheerder van de beleggingsinstelling uitgevoerde
levensloopregeling worden beschouwd als de aandeelhouders in de fiscale beleggingsinstelling.Met betrekking tot de opmerking van de leden van de fractie van D66 inzake
de toegankelijkheid van de levensloopregeling voor zelfstandigen wordt
verwezen naar de brief van 5 oktober jl. (Kamerstukken II 2005/06, 29 760,
nr. 63).De leden van de fractie van de LPF vragen of de inleg van één
euro per jaar in een levensloopregeling leidt tot de toekenning van een heffingskorting
van € 183.De levensloopverlofkorting wordt alleen toegekend bij opname van levenslooptegoed
voor de financiering van loonvervanging tijdens een periode van (gedeeltelijk)
onbetaald verlof of wanneer het resterende levenslooptegoed voorafgaand aan
het bereiken van de leeftijd van 65 jaar of het eerder ingaan van het ouderdomspensioen
in de heffing wordt betrokken.De hoogte van de levensloopverlofkorting wordt onder meer bepaald door
het aantal jaren dat binnen de levensloopregeling is opgebouwd. Hierbij is
de hoogte van de inleg in de levensloopregeling in die jaren niet van belang.
Wanneer tien jaar lang één euro wordt ingelegd in de levensloopregeling
ontstaat hierdoor in beginsel inderdaad een levensloopverlofkorting van tien
keer € 183 (bedrag 2006). De hoogte van de levensloopverlofkorting
is echter tevens gemaximeerd op het in totaal opgenomen tegoed. Als tien keer één
euro is ingelegd, kan (afgezien van rente e.d.) maximaal € 10 worden
opgenomen. De levensloopverlofkorting bedraagt in dat geval eveneens € 10.
Het deel van de levensloopverlofkorting dat niet wordt aangewend, blijft staan
en kan bij een latere opname van levenslooptegoed worden gebruikt. Volledigheidshalve
wordt opgemerkt dat de genoemde inleg van één euro in de levensloopregeling
door de werking van de anti-cumulatiebepaling met spaarloon wel betekent dat
in het desbetreffende jaar niet kan worden deelgenomen aan de spaarloonregeling.De leden van de fractie van de LPF vragen of bewust niet is geregeld dat
bij afkoop van het levenslooptegoed geen revisierente in rekening wordt gebracht.
Zoals tijdens de parlementaire behandeling van de Wet aanpassing fiscale behandeling
VUT/prepensioen en introductie levensloopregeling met betrekking tot de gevolgen
(zoals het in rekening brengen van revisierente) bij de afkoop van aanspraken
ingevolge de levensloopregeling door de regering is aangegeven, bestaat de
verwachting dat bij de levensloopregeling een niet-reguliere afwikkeling vrijwel
niet voor zal komen (Kamerstukken I 2004/05, 29 760, nr. D, blz. 49).
Er is derhalve bewust voor gekozen om geen bepaling op te nemen op grond waarvan
revisierente in rekening moet worden gebracht bij afkoop van levenslooptegoed.
Daarbij is wel aangekondigd dat, in het geval zou blijken dat in de praktijk
afkoop toch – meer dan incidenteel – zou plaatsvinden, opnieuw
wordt bezien of toch aanvullende maatregelen moeten worden getroffen.De leden van de fractie van de LPF vragen of het levenslooptegoed kan
worden gebruikt als aanvulling op een WW-, WAO-uitkering of als een aanvulling
op de doorbetaling van loon bij ziekte. Over de voorziening die ingevolge
de levensloopregeling is opgebouwd kan worden beschikt ten behoeve van loonvervanging
tijdens een verlofperiode. Voor een verlofperiode is in ieder geval vereist
dat er sprake is van een dienstbetrekking. Een werknemer die een WW- of WAO-uitkering
heeft, zal geen dienstbetrekking meer hebben. In deze situatie kan de werknemer
het levenslooptegoed niet voor loonvervanging gebruiken. De werknemer kan
er wel voor kiezen om bij het beëindigen van zijn dienstbetrekking het
gehele tegoed op zijn levensloopregeling belast als loon uit vroegere dienstbetrekking
te laten uitkeren (zonder toepassing van de levensloopverlofkorting). Het
levenslooptegoed kan wel worden gebruikt om het loon aan te vullen gedurende
de eerste twee ziektejaren omdat de dienstbetrekking in die periode nog bestaat.
Als in deze perioden het loon slechts voor een deel wordt doorbetaald, kan
het levenslooptegoed worden aangewend voorzover in totaal (samen
met het door de inhoudingsplichtige doorbetaalde loon) niet meer wordt genoten
dan het laatstgenoten loon.De leden van de fractie van de LPF vragen naar de voornemens om de hoogte
van het levenslooptegoed door uitvoerders van een levensloopregeling aan de
belastingdienst te laten renseigneren. Er is voor gekozen om in 2006 nog geen
aanvullende renseigneringsverplichtingen op te leggen aan de uitvoerders van
de levensloopregeling (kredietinstellingen, verzekeraars en beheerders van
beleggingsinstellingen). Het jaar 2006 zal worden gebruikt om in overleg met
de uitvoeringspraktijk de structurele renseignering vanaf 2007 vorm te
geven. Het betreft dan met name de signalering van opname van levenslooptegoed.LijfrentenDe leden van de fractie van de VVD zien bezwaren bij de bepaling van de
ruimte voor lijfrentepremieaftrek bij ondernemers met fluctuerende jaarwinsten.
Deze leden vragen of voor zelfstandigen mogelijk gemaakt kan worden dat zij
kunnen uitgaan van de jaarwinst van het jaar zelf en niet van de jaarwinst
van het voorgaande jaar. Verder vragen zij om de huidige termijn van drie
maanden voor het betalen van de premie te verlengen tot een half of, zoals
in het verleden het geval is geweest, een heel jaar.Met ingang van 2003 is de berekening van de jaarruimte voor lijfrentepremieaftrek
vereenvoudigd. Deze vereenvoudigingen houden in dat bij de berekening van
de jaarruimte de zogenoemde factor A en de inkomensgegevens van het voorafgaande
jaar in aanmerking worden genomen. Belastingplichtigen hebben op deze manier
meer tijd gekregen om hun pensioengat te berekenen en eventuele aanvullende
maatregelen te nemen. In tegenstelling tot de opmerking van de leden van de
fractie van de VVD fractie is die termijn derhalve verlengd tot een jaar en
drie maanden na afloop van het jaar waarop de relevante gegevens betrekking
hebben in plaats van verkort. Zoals uit de parlementaire behandeling van de
Technische herstelwet 2003 (Kamerstukken II 2003/04 29 026, nr. 9, blz.
2) blijkt, zijn de gevolgen van deze wijziging van de wijze van bepaling van
de jaarruimte voor ondernemers met sterk wisselende inkomens effecten reeds
bij de invoering van die wijziging onderkend. Daarbij is aangegeven dat voor
de eventuele effecten die door het wetsvoorstel kunnen ontstaan voor ondernemers
met sterk wisselende inkomens, binnen de wettelijke kaders reeds een oplossing
wordt geboden via de fiscale oudedagsreserve (FOR). De ondernemer kan vrijwillig
doteren aan de FOR en een opgebouwde FOR op ieder gewenst moment omzetten
in een lijfrente. De dotatie aan de FOR, die tot een aftrekpost leidt, kan
plaatsvinden in jaren waarin dat fiscaal aantrekkelijk is, zodat er geen tariefsnadeel
hoeft te ontstaan. De omzetting van de FOR in een lijfrente heeft vervolgens
geen gevolgen voor de belastingheffing. Als de FOR niet wordt omgezet in een
lijfrente, moet laatstelijk bij staking van de onderneming over de FOR worden
afgerekend. De door de leden van de fractie van de VVD gesignaleerde verschillen
kunnen hiermee dus grotendeels worden voorkomen. Het zou technisch mogelijk
zijn om belastingplichtigen een keuzemogelijkheid te bieden (Kamerstukken
II 2003/04, 29 026, nr. 5, blz. 5). Een dergelijke keuzemogelijkheid
zou echter de systematiek van de lijfrentepremieaftrek onnodig compliceren
en is daarmee niet gewenst.3. Economische infrastructuur3.1 WBSODe leden van de CDA-fractie vragen zich af of er niet meer vereenvoudigingen
in de WBSO zijn of worden doorgevoerd zoals die zijn voorgesteld aan de Tweede
Kamer1.Bij brief van 17 augustus 2005 (29 515, nr. 92) hebben wij u
geïnformeerd over de wijze waarop de in het rapport genoemde
oplossingen zijn of worden gerealiseerd.Het merendeel van de oplossingen hoeft niet eerst in wetgeving te worden
omgezet. Zij kunnen direct worden toegepast in de praktijk. Dit betreft onder
andere de versoepeling van het bijhouden van de urenadministratie door de
werknemer en het niet langer bewaren van de kladbriefjes bij de urenadministratie.
De hiervoor genoemde maatregelen zijn reeds ingevoerd. Door middel van de
Mededeling loonbelasting/premie volksverzekeringen van maart 2005 zijn de
ondernemers geïnformeerd over de voor hun van belang zijnde wijzigingen.
Overigens blijven wij voortdurend alert op mogelijkheden voor verdere vereenvoudiging
van de uitvoering van de WBSO.De leden van de VVD-fractie vernemen graag wat de gevolgen zijn van het
verruimen van de WBSO door het plafond op te heffen en het percentage van
de tweede schijf te verhogen.Het verhogen van het plafond van de WBSO zal in het algemeen niet leiden
tot veel meer Speur- en Ontwikkelingswerk. De meeste bedrijven blijven onder
het plafond en hebben daarom geen profijt van een verhoging. De enkele bedrijven
die thans met het bedoelde plafond geconfronteerd worden, hebben een dusdanig
hoog niveau aan S&O-investeringen dat het marginale effect in de meeste
gevallen uitblijft of zeer beperkt is. Het lijkt voorts niet heel waarschijnlijk
dat grotere bedrijven de locatie van de R&D activiteiten laten beïnvloeden
door een relatief geringe verhoging van het plafond van de WBSO.De regering staat in principe positief tegen verhoging van de percentages
van de schijven van de WBSO binnen de gegeven budgettaire kaders. Er heeft
in de onderhavige regeringsperiode dan ook reeds een verhoging van deze percentages
plaatsgevonden.De leden van de fractie van de SP vragen zich af wat de gevolgen zijn
van het verruimen van de S&O-definitie binnen het budget. Meer in het
bijzonder willen zij weten welke groepen ondernemers profiteren c.q. last
hebben van de verruiming binnen het budget. De leden van de fractie van D66
vragen hoe de raming van € 5 tot € 10 mln is vastgesteld.
Deze leden van de D66-fractie vragen zich eveneens af of er binnen het huidige
budget van de WBSO voldoende budgettaire ruimte is om de verruiming van de
S&O-definitie naar in het buitenland verrichte werkzaamheden op te vangen.De WBSO is een gebudgetteerde belastinguitgave. Het budget voor de afdrachtvermindering
S&O bedraagt na de intensivering van € 25 mln, zoals opgenomen
in het Belastingplan 2006, € 417 mln Uitgaande van de realisatiecijfers
van de regeling in 2004 is verondersteld dat voor 2006 waarschijnlijk een
kleine onderschrijding van het genoemde budget zal plaatsvinden. De budgettaire
gevolgen van de verruiming van de S&O-definitie zijn geraamd op circa € 5
tot € 10 mln en kunnen binnen deze onderschrijding worden opgevangen.
Ondernemingen, die geen buitenlandse S&O-activiteiten verrichten, zullen
van de verruiming van de S&O-definitie dus geen nadeel ondervinden.De raming van de verruiming van de S&O-definitie is met veel onzekerheden
omgeven. Het genoemde bedrag van € 5 tot 10 mln moet als indicatief
worden beschouwd. De budgettaire derving wordt beperkt door het feit dat de
werknemer – die (deels) buitenlandse S&O-werkzaamheden verricht –
in Nederland moet wonen. Vanzelfsprekend gaat het ook elke keer om een dienstbetrekking
bij een Nederlandse inhoudingsplichtige. Voor een in het buitenland wonende
werknemer kan de Nederlandse inhoudingsplichtige vrijwel nooit de in het buitenland
verrichte S&O-werkzaamheden in aanmerking nemen voor de WBSO. Om inzicht
te krijgen in de budgettaire gevolgen is voorts gekeken naar de projecten, waarbij een «buitenlandse partij» is betrokken. Ook is
bij een aantal grote ondernemingen bezien wat de gevolgen zouden zijn van
het verruimen van de S&O-definitie.De leden van fractie van D66 vragen of de nieuwe berekeningsmethode budgettaire
gevolgen heeft en waarom er geen keuzeregime is ingevoerd voor het toegekende
verlof. De leden van de SGP-fractie zouden daarnaast graag inzicht ontvangen
in de financiële gevolgen van de vereenvoudigde berekeningswijze voor
de bedrijven die van de WBSO gebruik maken. De operatie om de berekeningsmethode
eenvoudiger en gebruikersvriendelijker te maken is budgettair neutraal.Onder het huidige vereenvoudigde berekeningssysteem wordt het verlof op
gelijke wijze behandeld als in het per 1 januari 2006 voorgestelde nieuwe
vereenvoudigde systeem. Ten opzichte van het rapport van de werkgroep stroomlijning
uitvoering WBSO en het besluit van 1 februari 2005, nr. CPP2005/252M
wordt er afgeweken ten aanzien van de verwerking van het verlof voor de berekening
van de afdrachtvermindering WBSO. In de voorgenoemde stukken wordt de mogelijkheid
geboden om te kiezen voor een standaard aftrek voor verlof of het overeengekomen
verlof.Er is gekozen voor een meer op de individuele werknemer toegespitste methodiek.
Dit past in de lijn waarbij in de noemer van de breuk de (overeengekomen)
contracturen zijn opgenomen in plaats van een vast aantal uren voor iedere
werknemer. Een keuzemogelijkheid met een standaard aftrek voor verlof doet
afbreuk aan deze vorm van berekenen van de S&O-afdrachtvermindering.Voor werkgevers met werknemers die relatief veel onbetaald S&O-overwerk
verrichten, pakt de nieuwe voorgestelde berekeningsmethodiek gunstig uit.
Dit ten opzichte van de huidige twee berekeningsmethodieken. Voor de overige
werkgevers is in het algemeen genomen de maatregel financieel neutraal.Ter illustratie een voorbeeld uit het rapport van de werkgroep stroomlijning
uitvoering WBSO.Een werknemer met een 36-urige werkweek geniet een jaarloon van € 48 680
dat als volgt is opgebouwd.– 12 maandlonen€ 36 000 – vakantiegeld– 2 880 – tantième– 4 000  – 200 uur betaald overwerk– 5 800  – 100 uur onbetaald overwerk– 0 De werknemer verricht per jaar 550 uur aan S&O werk. Hiervan is 100
uur betaald overwerk en 50 uur onbetaald overwerk. De werknemer heeft 30 verlofdagen
(6 weken).Het S&O-loon voor een contractuur bedraagt: € 42 880 = € 22,911872 (52 weken x 36 uur)Het S&O-loon voor een uur betaald overwerk bedraagt: € 5 800––––––––- = € 29,00 200Het S&O-loon voor een uur onbetaald overwerk bedraagt nihil.Het totale S&O loon voor deze werknemer bedraagt nu: – 400 contracturen x € 22,91 contractuurloon€ 9 164 – 100 betaalde overwerkuren x € 29 overwerkuurloon€ 2 900 – 50 onbetaalde overwerkuren€ 0 totale S&O-loon€ 12 064De vereenvoudigde methode per 1 januari 2004Per 1 januari 2004 is de vereenvoudigde regeling gewijzigd. De wijziging
houdt in dat de factor 1750 wordt vervangen door het werkelijk aantal gewerkte
uren. Het genoemde voorbeeld leidt nu tot de volgende uitkomst.€ 48 680––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––
x 550 uur = € 13 6881956 = 1872 + 300 uur overwerk – 216 uur verlof (6 weken x 36 uur)De voorgestelde methode per 1 januari 2006€ 48 680––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––
x 550 uur = € 14 4251856 = 1872 + 200 uur overwerk – 216 uur verlof (6 weken x 36 uur)Het verschil tussen de oude methoden en de nieuwe methode betreft de behandeling
van de onbetaalde S&O-overuren.De leden van de fractie van de SGP geven aan dat zij het, gezien het feit
dat de WBSO is gericht op de bevordering van speur- en ontwikkelingswerk in
Nederland, vreemd vinden dat uren die in het buitenland zijn gemaakt mee zullen
tellen voor de WBSO. Zij vragen naar de precieze voordelen van deze uren voor
Nederland. In dit kader is van belang dat de uitbreiding van de WBSO alleen
ziet op de fysieke plaats van de werkzaamheden. De overige voorwaarden van
de WBSO blijven geheel van kracht. Dit betekent dat de faciliteit alleen kan
worden genoten voor speur- en ontwikkelingswerk dat wordt verricht door werknemers
van een onderneming die in Nederland loonheffing afdraagt of voor speur- en
ontwikkelingswerk dat wordt verricht door een IB-ondernemer die in Nederland
belast wordt voor zijn genoten winst. Ook na de voorgestelde uitbreiding vindt
het gefacilieerde speur- en ontwikkelingswerk derhalve nog steeds plaats binnen
het Nederlandse bedrijfsleven.Tevens vragen de leden van de SGP-fractie of er naast de dreiging van
een Europese verplichting ook nog zelfstandige redenen zijn om tot dit voorstel
te komen. De uitbreiding van de werkingssfeer van de WBSO is enerzijds ter
voorkoming van strijdigheid van deze faciliteit met het gemeenschapsrecht
maar anderzijds wordt met deze uitbreiding ook uitdrukking gegeven aan het
beleidsmatige streven naar verdergaande stimulering van de kenniseconomie.De leden van de fractie van de SGP vragen verder om wat voor soort S&O-werkzaamheden
het bij die buitenlandse uren zal gaan. In dit kader is van belang dat met
betrekking tot werkzaamheden in het buitenland de WBSO in het bijzonder van
toepassing is bij werkzaamheden van in Nederland wonende werknemers van een
in Nederland gevestigde inhoudingsplichtige of bij werkzaamheden van een IB-ondernemer
voor zijn eigen onderneming. Het ligt daarom voor de hand dat de buitenlandse
werkzaamheden niet zullen afwijken van in Nederland verrichte S&O-werkzaamheden.De leden van de SGP-fractie vragen om een overzicht van de doelen waaraan
het extra geld op basis van het hoofdlijnenakkoord voor de WBSO precies is
besteed. Zijn daarbij de oorspronkelijke doelen bereikt en/of er een verschuiving
van de werkzaamheden heeft plaatsgevonden. De leden van de D66
fractie vragen verder of er binnen de WBSO nog een deel van het budget specifiek
gereserveerd is voor product c.q. procesinnovaties.In het hoofdlijnenakkoord is een extra intensivering van het budget voor
de WBSO opgenomen van € 100 mln. In 2004 is voor € 50
mln geïntensiveerd. De € 50 mln is onder andere gebruikt om
de percentages van de eerste en tweede schijf te verhogen, om de S&O loongrens
te verhogen en het bedrag van de S&O aftrek voor zelfstandigen te verhogen.
In 2005 is de WBSO voor € 25 mln geïntensiveerd. Dit betreft
twee maatregelen. De eerste maatregel betreft het opnieuw definiëren
van onderzoeken naar technische haalbaarheid van S&O werkzaamheden en
de tweede maatregel betreft het ruimer uitleggen van het begrip technisch
wetenschappelijk onderzoek. Naast deze twee maatregelen is tevens een maatregel
ten behoeve van zelfstandigen genomen. De drempel van 625 uur, waar zelfstandigen
aan moeten voldoen om in aanmerking te kunnen komen voor WBSO faciliteit in
de Wet inkomstenbelasting 2001, is verlaagd tot 500. In het Belastingplan
2005 (Kamerstukken 2004/05, 29 767, nr. 3) is opgemerkt dat het de bedoeling
is om ook de intensivering van het WBSO budget in 2006 in te zetten voor procesinnovatie.Door het vernieuwen van productieprocessen vallen productiviteitsverbeteringen
te behalen. Er heeft in de loop van de tijd dus een verschuiving plaatsgevonden
van algemene tariefsverhogingen naar meer inhoudelijke maatregelen, namelijk
een verbreding van de definitie van speur- en ontwikkelingswerk. Dit is mede
ingegeven door de wensen van het Innovatieplatform en het bedrijfsleven.Van het budget voor de afdrachtvermindering S&O in 2006 is specifiek
25 mln gereserveerd om meer procesinnovatie voor WBSO in aanmerking te laten
komen. Dit bedrag komt in zijn geheel ten goede aan technisch onderzoek.De leden van de fracties van het CDA en de PVDA vragen de regering in
te gaan op het commentaar van VNO-NCW. VNO-NCW geeft in haar commentaar onder
andere aan dat de definitie te smal is en verbreed zal moeten worden naar
procesinnovatie.In 2005 is de definitie van Speur- en Ontwikkelingswerk uitgebreid zodat
meer procesinnovatie voor WBSO in aanmerking kan komen. Voor 2006 wordt een
verdere uitbreiding van de definitie voorgesteld binnen de gegeven budgettaire
kaders. Indien meer budget voor de WBSO beschikbaar zou komen, wordt zeker
de optie om nog meer procesinnovatie voor WBSO in aanmerking te laten komen
in overweging genomen.3.2 GiftenaftrekWij zijn verheugd met de positieve waardering die de leden van de fracties
van het CDA, de VVD, D66 en de ChristenUnie uitspreken over de maatregel het
plafond van de giftenaftrek in de vennootschapsbelasting te verhogen van 6%
naar 10% met als doel meer filantropisch geld richting de wetenschap
te laten stromen. Wel stellen de diverse fracties nog een aantal vragen waarop
wij in het hiernavolgende zullen ingaan.In de ogen van de leden van de fractie van het CDA kan het bedrijfsleven
op meerdere terreinen meer betrokken worden bij de goededoelensector en denken
deze leden hierbij ook aan fiscale faciliteiten. In het verlengde hiervan
vragen deze leden of de regering ook bereid is om nader door te denken over
verdergaande methoden en mogelijkheden om het bedrijfsleven bij de goededoelensector
te betrekken. De leden van de fractie van de VVD vragen hoe wordt gestimuleerd
dat natuurlijke personen giften aan wetenschappelijke instellingen doen.Op 15 juni jl. heeft het Innovatieplatform het rapport «Geven
voor weten» gepubliceerd. Dit rapport bevat een aantal fiscale en niet-fiscale
aanbevelingen die moeten bewerkstelligen dat er meer particuliere, filantropische
financieringsbronnen voor de wetenschap beschikbaar komen. Het rapport bevat
de aanbeveling om een taskforce in te stellen om de in het rapport voorgestelde
concrete acties op hun realiteitswaarde te toetsen en met operationele uitwerkingsvoorstellen
te komen. Inmiddels heeft de minister van OCW een taskforce samengesteld.
De werkzaamheden van de taskforce vangen binnenkort aan met een startbijeenkomst.
De minister van OCW heeft de voorzitter van de taskforce gevraagd een tussenadvies
uit te brengen met daarin ondermeer aanbevelingen op fiscaal terrein. Daarna
zal de regering een standpunt formuleren.De leden van de fractie van D66 vragen zich af waarom niet gekozen is
voor een meer gerichte fiscale maatregel, zodat zeker is dat de giften ook
echt naar onderzoek en de wetenschap vloeien en vragen of de regering een
inschatting kan geven van de mate waarin de middelen ook daadwerkelijk terechtkomen
bij kennis en de wetenschap. Deze leden zijn voorstander van een specifieke
verhoging van het plafond voor giften aan wetenschappelijke instellingen.
Deze leden vragen zich af of de stijging van de administratieve lasten en
genoemde uitvoeringsproblematiek zodanig groot zijn dat zij een meer specifieke
regeling niet zouden rechtvaardigen. De leden van de fractie van D66 zouden
om die reden graag meer inzicht krijgen in de administratieve lasten en de
genoemde uitvoeringsproblemen. Tot slot vragen deze leden of de thans voorgestelde
maatregel past binnen de kenniseconomie-agenda van het kabinet.Als eerste merken wij op dat het effect van de maatregel mede afhankelijk
is van niet-fiscale aspecten. In het rapport «Geven voor weten»
is aangegeven dat wil de wetenschap meer filantropisch geld aanboren, de wetenschap
hier zelf een belangrijke rol in heeft te vervullen. De fiscaliteit kan daarbij
vervolgens faciliterend optreden. De thans voorgestelde verhoging van het
plafond van 6% naar 10% heeft tot gevolg dat er meer ruimte
komt voor bedrijven om fiscaal gefaciliteerd te schenken aan goede doelen.Een afwijkend plafond voor giften aan wetenschappelijke instellingen zou
de regeling ingewikkelder maken. Overeenkomstig zou dit tot een toename leiden
van de administratieve lasten voor het bedrijfsleven. Dit achten wij niet
wenselijk, juist mede gelet op de roep, ook vanuit uw Kamer de lappendeken
aan fiscale faciliteiten voor algemeen nut beogende instellingen in het successie-
en schenkingsrecht meer te stroomlijnen en het streven van de regering de
administratieve lasten deze regeringsperiode zoveel mogelijk terug te brengen.De leden van de fractie van de VVD vragen de regering aan te geven hoe
vaak het voorkomt dat een lichaam dat onder de vennootschapsbelasting valt
schenkingen doet die het plafond voor de giftenaftrek overschrijden en om
welke bedragen het gaat. Voorts vragen deze leden aan welke situaties men
moet denken bij giften door een vennootschap, die niet reeds als bedrijfslast
aftrekbaar zijn.Er zijn jaarlijks ca. 130 vennootschapsbelastingplichtigen die meer dan
het maximum van de giftenaftrek schenken voor een totaal van ca. € 5
mln Het gaat hierbij om schenkingen en niet om uitgaven die uit anderen hoofde
als bedrijfslast aftrekbaar zijn.De leden van de fractie van de SP constateren dat bij het verhogen van
het plafond van de giftenaftrek in de vennootschapsbelasting als motivering
onder andere, wordt gegeven dat het plafond daarmee op hetzelfde niveau komt
als in de inkomstenbelasting. Deze leden vragen waarom dit van belang is.De hoogte van het percentage heeft geen principiële achtergrond.
De giftenaftrekregeling in de inkomsten- en vennootschapsbelasting maken gebruik
van hetzelfde begrippenkader. Bij de aanpassing van een percentage ligt het
naar ons oordeel dan in de rede ook te streven naar een zo groot mogelijke
uniformiteit.De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen nader in te gaan op
de tijdens de financiële beschouwingen begin deze maand genoemde bezwaren
tegen de introductie van de spaargift. Voorts vragen deze leden hoe de regering
staat tegenover alternatieven als de verruiming van het successierecht en
het schenkingsrecht, of een verhoging van het plafond in de inkomstenbelasting.
Tot slot vragen deze leden of de regering nog andere alternatieven ziet om
de vrijgevigheid te stimuleren.In de tegenbegroting van de ChristenUnie is het voorstel gedaan voor de
invoering van de spaargift. Dit is een vrijwillige inhouding op het brutoloon
van € 2,50 per maand. In onderling overleg tussen werkgever en werknemers
wordt aan het einde van het jaar bepaald welk goed doel van de opbrengst profiteert.Naar ons oordeel leidt de spaargift ertoe dat werknemers meer fiscale
mogelijkheden zouden krijgen om te schenken aan goede doelen dan mensen met
ander inkomen, zoals bijvoorbeeld ondernemers. De giftenaftrek in haar huidige
vorm, die het mogelijk maakt aftrek te verkrijgen tot 10% van het genoten
inkomen, geldt voor iedereen ongeacht het soort inkomen. Naar ons oordeel
verdient een dergelijke gelijke behandeling toch de voorkeur. Verder verhogen
van het plafond van 10% achten wij niet een nuttige maatregel de vrijgevigheid
verder te stimuleren, omdat via de zogeheten lijfrentegift ook nu al de mogelijkheid
bestaat meer dan 10% van het inkomen in aftrek te brengen. Overigens
zou de introductie van de spaargift leiden tot een toename van de administratieve
lasten voor werkgevers. De gift zou immers van loonbelasting moeten worden
vrijgesteld en als zodanig door de werkgever apart geadministreerd moeten
worden. Bovendien zou de werkgever op aangeven van zijn werknemers een administratie
moeten voeren van werknemers die aan het spaargiftprogramma wensen mee te
doen en de mutaties in dat bestand van maand tot maand moeten bijhouden.Wat betreft de eventuele verruiming van de faciliteiten in het successie-
en schenkingsrecht merken wij op dat wij, zoals ook in de antwoorden op de
Kamervragen van de leden van de Tweede Kamer Dezentjé Hamming d.d.
24 mei 2005 (Handelingen II 2004/05, nr. 1738) en Van As en Hermans d.d.
17 februari 2005 (Handelingen II 2004/05, nr. 957) is uiteengezet, van
oordeel dat er binnen het huidige fiscale stelsel ruime mogelijkheden zijn
om fiscaal vriendelijk gelden aan goede doelen te doneren, hoewel om budgettaire
redenen misschien niet aan alle wensen op dit punt kan worden voldaan.De leden van de fractie van de VVD constateren dat bij giften aan buiten
Nederland gevestigde instellingen in beginsel geen recht op aftrek bestaat.
Deze leden vernemen graag hoe deze beperking zich verhoudt tot het EG-recht.Naast giften aan binnen het rijk gevestigde algemeen nut beogende instellingen
is per 1 januari 1990 zowel in de inkomstenbelasting als de vennootschapsbelasting
een aanwijzingsbevoegdheid voor de minister van Financiën opgenomen om
ook giften aan in het buitenland gevestigde algemeen nut beogende instellingen
aftrekbaar te laten zijn. Het laatste aanwijzingsbesluit met nummer CPP2003/133M
dateert van 29 januari 2003 en is gepubliceerd in V-N 2003/10.9. Uit
praktische overwegingen wordt niet de gift als zodanig aftrekbaar gesteld,
maar wordt de instelling waaraan de gift is gedaan, aangewezen.
Op dit moment zijn 19 instellingen aangewezen.Hiermee worden bepaalde giften aan buiten het Rijk gevestigde goede doelen
gelijk behandeld als giften aan binnen het Rijk gevestigde goede doelen. Desalniettemin
zou – ondanks deze mogelijkheid tot materiële gelijkstelling –
enige spanning met het Europese recht kunnen worden onderkend, dit mede gelet
op de door de Commissie gestarte inbreukprocedure tegen België (zie persbericht
van de Europese Commissie van 14 juli jl., nr. IP/05/936). Er wordt vooralsnog
gestudeerd op de vraag of deze individuele aanwijzing in zijn algemeenheid
een aanvaardbaar en evenwichtig systeem creëert dat zich goed verhoudt
met het EG-recht. Bij de bestudering zal eveneens de wens van de leden van
de fractie van het CDA ten aanzien van een Europese Goede Doelen Richtlijn
worden meegewogen. Het voorgaande laat onverlet dat (een op termijn te realiseren)
Europese samenwerking op dit punt een zekere meerwaarde vormt.3.3 Versterking Nederlandse zeescheepvaartsectorDe leden van de fractie van de VVD spreken hun verbazing uit over de reactie
van de Europese Commissie met betrekking tot de uitbreiding van de tonnageregeling
voor kabelleggers en kraanschepen, omdat deze geen vervoersdiensten over zee
zouden kunnen leveren. Deze leden verzoeken de regering om bij de Europese
Commissie te benadrukken dat de activiteiten van dergelijke schepen kunnen
worden gesplitst in een vervoersfunctie en een niet-vervoersfunctie. Opgemerkt
wordt dat een dergelijke splitsing aansluit bij de overweging dat baggerschepen
vervoersdiensten kunnen uitvoeren.In de memorie van toelichting is hierover, met betrekking tot onderzoeksschepen,
reeds opgemerkt dat de regering van mening is dat uit een oogpunt van level
playing field tussen lidstaten onderling onderzoeksschepen onder de tonnageregeling
zouden mogen worden gebracht. Aangegeven is dat hierover nog overleg wordt
gevoerd met de Europese Commissie. Bij dit overleg zal ook de problematiek
bij kabelleggers en kraanschepen aan de orde worden gesteld in het licht van
de regeling en het feit dat deze schepen zowel een vervoers- als een niet-vervoersfunctie
kunnen hebben.Verder vragen de leden van de VVD-fractie of bevestigd kan worden dat
winsten behaald met bouwtoezicht en makelaarscourtage, voor schepen die in
eigen beheer of in charter worden gehouden, onder de tonnageregeling vallen.
Dit in het licht van de uitspraken die door de Belastingdienst zijn gedaan
op een bijeenkomst in Zwolle op 29 maart 1996.De bedoelde bijeenkomst in 1996 werd gehouden om enige toelichting te
geven bij de introductie van de tonnagebelasting, die zowel voor de reders
als voor de fiscus nieuw was. Daarom is in het verslag van de bijeenkomst
aangegeven dat het voorlichtingskarakter voorop stond. Het was dan ook niet
zozeer de bedoeling om de reders over een groot aantal problemen zekerheid
te verschaffen, maar om met hen van gedachten te wisselen over de toepassing
van de destijds geïntroduceerde regeling.Om voor de tonnageregeling in aanmerking te komen moet op grond van artikel
3.22 Wet IB 2001, vierde lid, onderdeel c, sprake zijn van een directe samenhang
tussen de werkzaamheden en de exploitatie van het schip. De vraag is of bij
bouwtoezicht en makelaarscourtage aan deze eis wordt voldaan. Deze vraag kan
in zijn algemeenheid niet bevestigend worden beantwoord, omdat dit sterk afhankelijk
is van de feiten en omstandigheden van de individuele zaak, waarvan de beoordeling
is voorgehouden aan de inspecteur en zo nodig de rechter.Gevraagd wordt of het de regering bekend is dat in de periode 1996–2002,
na de introductie van het tonnageregime het aantal schepen onder Nederlandse
vlag met ruim 240 is toegenomen, de omzetgroei van de zeescheepvaartsector
in deze periode ruim € 930 mln bedroeg en dat in dezelfde periode
de toegevoegde waarde met ruim € 470 mln is toegenomen, en het aantal
schepen onder Nederlandse vlag, de omzet en toegevoegde waarde van de scheepvaartsector
sinds 2003 weer afnemen.De hiervoor geschetste ontwikkeling is bekend. Niet geheel duidelijk is
echter welke factoren deze ontwikkeling sturen en welke invloed de fiscale
regelingen daarop hebben. Een rol kan spelen dat andere landen de Nederlandse
regelingen (deels) hebben overgenomen of zelfs op onderdelen verder zijn gegaan.
Ook een rol kan spelen dat de concurrentie in zijn algemeenheid heviger is
geworden, waarbij tevens andere dan fiscale factoren van invloed kunnen zijn.
Het ministerie van Verkeer en Waterstaat is momenteel doende om hier meer
zicht op te krijgen. Naar verwachting zal dit onderzoek voor het einde van
het jaar zijn afgerond.Ook vragen de leden van de VVD-fractie of de bereidheid bestaat tot het
verruimen van de keuzeperiode van het tonnageregime, zoals dat ook in België
bestaat, ter behoud van het level playing field.Over deze problematiek zijn eerder dit jaar in uw Kamer vragen gesteld
in relatie tot de Duitse regeling. In het antwoord op de destijds gestelde
vragen is gewezen op het aanzienlijke budgettaire beslag dat met het verruimen
van de keuzeperiode naar Duits model gemoeid is (brief van de Staatssecretaris
van Financiën van 27 mei 2005, nr. DGB 2005/2820). Dit geldt evenzeer
voor een regeling die vergelijkbaar is met de Belgische regeling. Omdat hiervoor
geen dekking wordt aangegeven, is een dergelijke aanpassing reeds om die reden
niet opportuun.In de Nederlandse regeling kan de keuze worden herzien na een periode
van tien jaar. Opgemerkt wordt dat voor de beoordeling van het level playing
field, het geheel van buitenlandse regelingen vergeleken dient te worden met
(het geheel) van de Nederlandse regelingen. Voor iedere regeling geldt dat
deze positieve en negatieve kanten heeft.De leden van de fractie van de VVD wijzen er op dat in artikel 17, tweede
lid, onderdeel a, van de Wet afdrachtvermindering loonbelasting en premie
voor de volksverzekeringen de 40% afdrachtvermindering zeevaart wordt
beperkt tot zeevarenden die zijn onderworpen aan de loonbelasting en woonachtig
zijn in Nederland. Zij zijn van mening dat deze beperking in strijd is met
het vrije verkeer van werknemers omdat op deze wijze in Nederland woonachtige
zeevarenden voor rederijen aantrekkelijker zijn dan elders in de Europese
Unie woonachtige zeevarenden.Recent hebben enkele inhoudingsplichtigen zich tot de belastingdienst
gewend, met vragen die in dezelfde lijn liggen als welke thans door de leden
van de fractie van de VVD zijn gesteld. Deze problematiek heeft dan ook momenteel
de aandacht. Een nadere standpuntbepaling moet nog plaatsvinden.De leden van de VVD-fractie vragen of het juist is dat «dan wel»
in artikel I, onderdeel E, punt 1. van het wetsvoorstel gelezen moet worden
als «en/of». Volgens aanwijzing 63 van de Aanwijzingen voor de
regelgeving, vierde druk, blijft de uitdrukking «en/of» achterwege.
Om tot uitdrukking te brengen dat ook schepen die voor beide doeleinden zijn
bestemd, kunnen kwalificeren voor de tonnagebelasting is de term «dan
wel» gebruikt. De door de leden van de VVD-fractie gestelde vraag kan
dan ook bevestigend worden beantwoord.De leden van de fractie van de VVD stellen tevens een vraag over de uitbreiding
met scheepsmanagement. Als voorwaarde voor toepassing van de regeling geldt
dat de belastingplichtige het volledige bemanning- en technische
beheer verricht van het schip. Deze leden wijzen erop dat in de praktijk voor
scheepsmanagement vaak gebruik wordt gemaakt van «Shipman
98» Standard Ship Management Agreement. In «Shipman 98»
wordt onderscheid gemaakt tussen acht vormen van management/services, waaronder
bemanningen technisch beheer. De leden van de VVD-fractie vragen of, indien
de scheepsmanager op basis van «Shipman 98» het bemanning- en
technische beheer op zich heeft genomen, de scheepsmanager voldoet aan de
eisen gesteld in het voorgestelde onderdeel d van artikel 3.22, vijfde lid,
van de Wet inkomstenbelasting 2001.Voor de toepassing van de regelingen voor het zeevervoer zijn de door
de Europese Commissie opgestelde richtsnoeren doorslaggevend. In de Nederlandse
regeling wordt thans voorgesteld om de tonnagebelasting ook toe te kunnen
passen, indien sprake is van het volledige bemanning- en technische beheer
van een schip, voor een ander.De toetsingsnormen voor de vraag of een scheepsmanager aanspraak kan maken
op toepassing van de Nederlandse fiscale regelingen voor het zeevervoer zijn
opgenomen in de voorstellen tot implementatie van de richtsnoeren betreffende
staatssteun voor het zeevervoer. Deze voorstellen zijn opgenomen in het wetsvoorstel
Overige fiscale maatregelen 2005 en het onderhavige wetsvoorstel, en gebaseerd
op de richtsnoeren.Indien de beheervormen als bedoeld in «Shipman 98» volledig
opgaan in de beheervormen als bedoeld in de richtsnoeren zijn deze beheervormen
uiteraard in overeenstemming met de richtsnoeren. De beoordeling van individuele
contractvormen is voorbehouden aan de inspecteur.Tot slot vragen de leden van de VVD-fractie of op basis van het wetsvoorstel
artikel 3.22, lid 4, onderdeel c, van de Wet Inkomstenbelasting 2001 betreffende
samenhangende activiteiten ook van toepassing is op scheepsmanagementactiviteiten.
Zij vragen of naast het bemanning- en technisch beheer ook andere vormen van
beheer die de scheepsmanager op zich heeft genomen, als bedoeld in «Shipman
98», kunnen kwalificeren voor de tonnagebelasting.Zoals hiervoor reeds is uiteen gezet, is het voor de toepassingsmogelijkheden
van de richtsnoeren van belang of sprake is van activiteiten als in die regeling
bedoeld. Specifiek noemen de richtsnoeren daarbij het strategische en commerciële
beheer, naast het bemanning- en technische beheer. «Shipman 98»
is in zoverre niet van belang. Indien «Shipman 98» nog andere
vormen van beheer onderscheidt die niet overeenkomen met de in de richtsnoeren
behandelde beheervormen dan ligt het voor de hand dat die vormen niet in aanmerking
komen voor toepassing van de regelingen voor het zeevervoer. De richtsnoeren
geven aan dat scheepsmanagementbedrijven, indien zij andere gespecialiseerde
diensten verrichten die niet voor belastingverlichtende maatregelen in aanmerking
komen, daarvoor een afzonderlijke boekhouding dienen te voeren. Dit is eveneens
het geval indien deze diensten met de scheepsexploitatie verband houden. Artikel
3.22, lid 4, onderdeel c, van de Wet Inkomstenbelasting 2001 is op deze diensten
derhalve niet van toepassing.De leden van de fractie van de VVD vragen voorts nog een reactie op de
opmerkingen van de Nederlandse Orde van Belastingadviseurs. De Orde merkt
op dat bij de voorgestelde regeling met betrekking tot scheepsmanagementactiviteiten,
anders dan bij commercieel beheer/ charter, niet de eis wordt gesteld dat
de belastingplichtige ten minste een of meer schepen in (mede) eigendom (ten
minste 5%) dan wel in rompbevrachting dient te houden. De Orde stelt
daarom voor om deze eis ook te laten vervallen in geval van commercieel beheer.De bedoelde eis hield verband met de oude regeling waarbij moest worden
voldaan aan een 1:3 verhouding. Deze eis hield in dat het jaartotaal van de
tonnage in commercieel beheer niet meer mag bedragen dan driemaal het jaartotaal
van de tonnage in eigendom of rompbevrachting. De 1:3 voorwaarde
is gestoeld op de overweging dat het aandeel van de schepen in eigendom of
rompbevrachting een zekere substantie moet hebben om te kunnen spreken van
een zeescheepvaartonderneming. Omdat de ontwikkelingen in de afgelopen tien
jaar tenderen in een richting waarbij aan het feitelijk in eigendom of rompbevrachting
hebben, minder belang wordt toegekend ten opzichte van de plaats van het strategische
en commerciële beheer, is deze eis vervangen door de veel lichtere eis
dat ten minste één schip in eigendom moet worden geëxploiteerd.
In de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel is deze aanpassing als
volgt gemotiveerd:«Als gevolg van het invoeren van het hierboven
genoemde «vlagvereiste» is de voorwaarde in de huidige tonnageregeling
betreffende de bestaande maximale verhouding tussen schepen van een ander
en schepen in eigendom in de tonnageregeling (3:1) minder relevant geworden.
Voorgesteld wordt deze te laten vervallen. Uitgangspunt blijft echter wel
dat het beheer door de belastingplichtige van schepen in (mede)eigendom en/of
in rompbevrachting de basis moet vormen en dat andere vormen van beheer daar
aanvullend op zijn.»Opgemerkt wordt dat, anders dan bij commercieel beheer, aan scheepsmanagement
andere, aanvullende eisen worden gesteld. Zo moet door de scheepsmanager zowel
het volledige bemanningsbeheer als het technische beheer worden uitgevoerd
terwijl de scheepsmanagers ook alle door de ISM-code opgelegde verplichtingen
en verantwoordelijkheden op zich moeten nemen. Deze eisen gelden weer niet
bij commercieel beheer en charter.De Orde stelt daarnaast voor het vlagvereiste te laten vervallen voor
schepen in rompbevrachting. Het argument daarvoor is dat Denemarken deze eis
evenmin stelt en de Deense regeling is goedgekeurd door de Europese Commissie.Het is juist dat Denemarken het vlagvereiste niet expliciet stelt bij
schepen in rompbevrachting. Hier staat tegenover dat Denemarken in alle gevallen
wel de eis stelt dat de schepen alleen kwalificeren als het strategische én
commerciële beheer vanuit Denemarken/een EU-lidstaat wordt gevoerd. Deze
gecombineerde eis komt aldus niet voor in de Nederlandse regeling. Vanuit
Nederlandse optiek bestaat nauwelijks verschil tussen het beheer van een schip
in eigendom en een schip in rompbevrachting. De rompbevrachter huurt een kaal
schip en moet zelf zorgdragen voor vracht, bemanning en is net als de eigenaar/beheerder
verantwoordelijk en aansprakelijk. Dit is de reden dat voor toepassing van
de regeling schepen in eigendom gelijk zijn gesteld met schepen in rompbevrachting.Verder vraagt de Orde zich af of reeds duidelijkheid bestaat over de wijze
waarop de in artikel 3.22, zesde lid, onderdeel c, van de Wet inkomstenbelasting
2001, genoemde ratio zal worden bepaald.Hoewel nog niet is uitgekristalliseerd hoe de door de Orde bedoelde ratio
van de nationale vlootontwikkeling zal worden bepaald, bestaat vooralsnog
het voornemen om, mede in verband met de administratieve lastendruk voor de
reders, gebruik te maken van bestaande registers zoals Lloyd's Register,
het DGG-vlootdatabestand en het rompbevrachtingsregister. Deze informatie
zal vervolgens worden bewerkt en aangeleverd door een extern onderzoeksbureau.
De verkregen gegevens kunnen vervolgens worden getoetst aan de gegevens van
de Belastingdienst.Gewerkt wordt met een driejaars voortschrijdend gemiddelde. Verwacht wordt
dat op deze wijze jaarlijks een betrouwbaar inzicht wordt gekregen in de ontwikkeling
van de in Nederland beheerde vloot onder Europese vlag.De leden van de fractie van D66 vragen waarom is gekozen voor verruiming
van de afdrachtvermindering zeevaart naar het type scheepvaartonderneming
dat zeilende Commercial Cruising Vessels exploiteert. Tevens vragen deze leden
om kwantificering van de te verwachten impuls en naar het budgettaire beslag
van de maatregel.Op dit moment is de gehele cruisemarkt in ontwikkeling. Dit geldt ook
sterk voor de niche markt van zeilende Commercial Cruising Vessels. Nederland
neemt hierin echter een zwakke positie in waardoor de sector nagenoeg niet
profiteert van de sterke groei in dit segment van de markt. Door de zeevarenden
op puur commercieel geëxploiteerde zeilschepen alsnog onder de afdrachtvermindering
zeevaart te laten vallen, wordt de sector gestimuleerd en in lijn gebracht
met het level playing field zoals dat geldt binnen Europa.Bij invoering van deze maatregel per 1 januari 2006 wordt het budgettaire
beslag geschat op circa € 500 000. Dit bedrag is gebaseerd
op de veronderstelling dat in het eerste jaar de afdrachtvermindering zal
worden toegepast voor de zeevarenden van ongeveer veertien Commercial Cruising
Vessels. Verwacht wordt dat in de komende jaren het aantal zeevarenden dat
voor deze maatregel in aanmerking komt verder zal toenemen met enkele tientallen.
Het budgettaire beslag zal hiermee kunnen oplopen met circa € 100 000
per jaar.3.4 Overdrachtsbelasting en bedrijfsoverdrachtDe leden van de fracties van het CDA, de PvdA, de VVD en D66 vragen een
nadere toelichting waarom de faciliteiten in de verschillende heffingswetten
op het gebied van de bedrijfsopvolging niet meer gestroomlijnd zijn. Met betrekking
tot dit onderwerp merken wij het volgende op. Met de genoemde leden zijn wij
van mening dat bij bedrijfsoverdrachten de fiscaliteit zo min mogelijk obstakels
dient op te werpen en dat de faciliteiten in de verschillende heffingswetten
waar mogelijk met elkaar in één lijn moeten worden gebracht.
Dat er verschillen zijn tussen de faciliteiten is echter gelet op de diversiteit
van de verschillende heffingswetten onvermijdelijk. Allereerst speelt het
karakter van de heffingswet een grote rol. Het zakelijke karakter van de overdrachtsbelasting
zorgt ervoor dat bij iedere verkrijging van onroerende zaken heffing aan de
orde is. Dit karakter brengt mee dat er bij deze belasting in beginsel geen
ruimte is voor persoonlijke omstandigheden en motieven. In het successierecht
en de inkomstenbelasting spelen de persoonlijke omstandigheden van het geval
nu juist weer wel een grote rol. Naast dit wezenlijke verschil in karakter
is van belang dat de overdrachtsbelasting en het successierecht worden geheven
ter zake van een eenmalige gebeurtenis, terwijl de inkomstenbelasting een
jaarlijks terugkerende heffing is. De faciliteiten op het gebied van de bedrijfsopvolging
(in de vorm van een vrijstelling) in de diverse belastingen werken ieder in
hun eigen heffingswet anders uit. Bij een vrijstelling in de inkomstenbelasting
is er sprake van uitstel van belastingbetaling, dit in tegenstelling tot die
in de overdrachtsbelasting waar zij daadwerkelijk afstel betekent. De faciliteit
voor bedrijfsopvolging in het successierecht is tweeledig van karakter. Enerzijds
is er sprake van uitstel, terwijl anderzijds ook voor een deel afstel aan
de orde is. De grondgedachte, de continuïteit van de ondernemingen in
het middenen kleinbedrijf vergroten, is echter bij alle faciliteiten gelijk.
In het successierecht is de familieband geen vereiste voor toepassing van
de faciliteit. In de praktijk is deze familieband echter van belang aangezien
verervingen en schenkingen van bedrijfsvermogen doorgaans binnen de familiekring
plaatsvinden. In de overdrachtsbelasting speelt de familieband bij de faciliteit
voor bedrijfsoverdrachten in meerdere en bij de inkomstenbelasting in mindere
mate een rol. In de overdrachtsbelasting zorgt de faciliteit ervoor dat ondernemingen
reeds bij leven, vooruitlopend op vererving, zonder heffing van overdrachtsbelasting
overgedragen kunnen worden. De gedachte hierbij is dat het economisch
niet wenselijk is dat ondernemingsvermogen versnipperd raakt als gevolg van
vererving over meerdere erfgenamen. Onder de Wet op de inkomstenbelasting
1964 waren louter bedrijfsoverdrachten in de familiekring gefaciliteerd. Bij
de invoering van de Wet IB 2001 is de faciliteit onder voorwaarden verruimd
naar medeondernemers en werknemers. Het verschil met de overdrachtsbelasting
is zoals reeds aangegeven dat de belastingclaim bij een dergelijke overdracht
in de inkomstenbelasting behouden blijft.In de notitie «Bedrijfsoverdracht: continuïteit door fiscaliteit»1 is de regering uitgebreid ingegaan op de fiscale aspecten
van bedrijfsoverdrachten. Daarom zal, in antwoord op de vraag van de leden
van de fractie van het CDA, dit onderwerp in de evaluatie van de belastingherziening
2001 niet uitgebreid worden behandeld.De vraag van de leden van de CDA-fractie of het criterium dat niet langer
de gehele onderneming hoeft te worden ingebracht, maar mag worden volstaan
met 90%, en het criterium dat ook broers en zusters de onderneming
gefaciliteerd mogen overnemen overeenkomen met de criteria bij bedrijfsoverdrachten
in de inkomstenbelastingsfeer ziet, naar wij verstaan, enerzijds op de faciliteit
bij inbreng van een onderneming in een vennootschap onder firma (hierna VOF)
en anderzijds op de situatie waarin de onderneming wordt voortgezet door een
ander dan de oorspronkelijke ondernemer. De criteria die gelden voor de vrijstelling
in de overdrachtsbelasting met betrekking tot de inbreng van een onderneming
in een VOF zijn weliswaar niet gelijk, maar ook niet belemmerend voor het
gebruikmaken van de in de inkomstenbelasting voorhanden zijnde faciliteiten.
Met de verruiming van de faciliteit voor bedrijfsoverdracht naar broers en
zusters komen de criteria van deze faciliteit enigszins dichter bij die van
bedrijfsoverdracht in de inkomstenbelasting te liggen. Het is echter niet
mogelijk met vrijstelling van overdrachtsbelasting over te dragen naar werknemers,
zoals dat in de inkomstenbelasting wel kan. Gelet op de reeds voorgestelde
wijzigingen in het Belastingplan en de wezenlijke verschillen in de verscheidene
heffingswetten, wordt een verdere gelijkstelling van de faciliteiten niet
opportuun geacht.De leden van de CDA-fractie vragen de term «rechtstreeks voortzetten»
uit artikel 35b, tweede lid, onderdeel a, van de Successiewet 1956, nader
te duiden. Het vereiste dat de bedrijfsopvolger de onderneming rechtstreeks
moet voortzetten, bestaat uit twee elementen. Het element «rechtstreeks»
betekent hier dat voor toepassing van de faciliteit bij bedrijfsopvolging
de bedrijfsopvolger winst uit de onderneming moet genieten vanaf het moment
dat duidelijk is dat hij de onderneming krachtens erfrecht of schenking heeft
verkregen. Dat hoeft overigens niet vanaf het moment van overlijden van de
erflater te zijn: De verkrijging van de onderneming kan ook op een later tijdstip
plaatsvinden bijvoorbeeld ten gevolge van de verdeling van de nalatenschap.
Het element «voortzetten» houdt in dat de bedrijfsopvolger binnen
de vereiste voortzettingsperiode van vijf jaar uit de onderneming winst moet
genieten. Houdt hij binnen die periode op met winst genieten uit de onderneming
of een gedeelte daarvan dan wordt de faciliteit geheel of gedeeltelijk teruggenomen.
Dat laatste zal doorgaans het geval zijn, indien een onderneming wordt ingebracht
in een samenwerkingsverband. Bij een dergelijke inbreng gaan naast de oorspronkelijke
bedrijfsopvolger ook één of meer anderen winst uit de voortgezette
onderneming genieten. De inbreng is dus in die zin vergelijkbaar met de vervreemding
van (een deel van) de voortgezette onderneming. Bij een dergelijke vervreemding
wordt de verleende faciliteit gedeeltelijk teruggenomen en het ligt in de
rede een inbreng in een samenwerkingsverband fiscaal op dezelfde wijze te
behandelen.De leden van de VVD-fractie vragen voorts hoe de regering staat tegenover
het fictief aanmerken van vorderingen op de bedrijfsopvolger, terzake van
de verkoop van aandelen voor overlijden, als ondernemingsvermogen. Allereerst
kan hierover worden opgemerkt dat de geschetste regeling op zich geen stimulans
bevat om tijdig een bedrijfsopvolging in gang te zetten. De belastingfaciliteit
zou evengoed genoten worden bij een bedrijfsoverdracht in het zicht van overlijden.
Verder heeft een dergelijke faciliteit pas effect bij het overlijden van degene
die het bedrijf heeft overgedragen. Tussen het moment van een (tijdige) bedrijfsoverdracht
en het overlijden van de voormalige ondernemer kunnen vele jaren verstrijken.
Een regeling zoals de genoemde leden voorstellen zou een stimulans zijn om
gedurende al die tijd deze schuldpositie in stand te houden. Een dergelijke
stimulans acht de regering niet wenselijk. Ten slotte kan de regeling er toe
leiden dat de faciliteit ter zake van dezelfde bedrijfsopvolging meerdere
malen wordt toegepast. Dat kan zich voordoen indien de vordering enkele keren
vererft, bijvoorbeeld eerst naar de echtgenoot van de voormalige ondernemer
en vervolgens naar de bedrijfsopvolger. Ook kan het zijn dat de bedrijfsoverdracht
tegen een lage koopsom heeft plaatsgevonden zodat sprake was van een gefaciliteerde
schenking. De faciliteit zou dan bij het overlijden nogmaals toepassing vinden
op de schuldig gebleven koopsom. Om de hiervoor staande redenen is de regering
geen voorstander van om de bedoelde vorderingen fictief aan te merken als
ondernemingsvermogen.De budgettaire gevolgen van de door de leden van de VVD voorgestelde maatregel
worden op basis van de (structurele) kosten van de huidige vrijstellingsregeling
en rekening houdend met bestaande tax-planning constructies geraamd op € 31
mln in 2006 en structureel € 40 mln vanaf 2007.Wij zijn de leden van de fractie van de ChristenUnie erkentelijk dat zij
hebben aangegeven blij te zijn met de voorgestelde wijzigingen in het Belastingplan.3.5 Vrijstelling bij verkrijging (kabel)nettenDe leden van de fracties van het CDA, de PvdA en de VVD stellen een aantal
soortgelijke vragen met betrekking tot de voorgestelde vrijstelling voor kabelnetten
inclusief de terugwerkende kracht van de inwerkingtreding. Zij vragen of teruggaaf
zal worden verleend van eventueel reeds betaalde overdrachtsbelasting, zowel
voor overdrachten die hebben plaatsgevonden vóór datum arrest,
ná datum arrest als aan de belanghebbende in de procedure en hoe dit
in zijn werk zal gaan. Hierover merken wij het volgende op.De Belastingdienst heeft uitvoering gegeven aan de arresten van de Hoge
Raad van 6 juni 2003. Dat wil zeggen dat de overdracht van kabelnetten
voor de heffing van overdrachtsbelasting werd aangemerkt als een belastbaar
feit. Met de in het wetsvoorstel opgenomen terugwerkende kracht wordt gewaarborgd
dat uiteindelijk geen overdrachtsbelasting zal zijn verschuldigd over transacties
die zich op of na de datum van de arresten hebben voorgedaan. Indien ter zake
van deze transacties overdrachtsbelasting is voldaan, zal deze worden teruggegeven.
Wij zullen bevorderen dat de inspecteurs dit zo veel mogelijk uit eigen beweging
zullen doen. Dat zal mogelijk zijn in gevallen waarin door de inspecteur een
naheffingsaanslag is opgelegd. Gevallen waarin de overdrachtsbelasting op
aangifte is voldaan, zijn moeilijker te achterhalen door de inspecteur. In
die gevallen kan de belastingplichtige bij de competente inspecteur een verzoek
indienen voor teruggaaf van de overdrachtsbelasting.Naar aanleiding van de opmerking in de memorie van toelichting dat voor
de datum van het arrest werd aangenomen dat kabelnetten roerend waren,
vragen de leden van de VVD-fractie naar het standpunt en gevoerde beleid van
de Belastingdienst.Over de civielrechtelijke kwalificatie van kabelnetten (roerend of onroerend)
heeft tot de datum van de arresten van de Hoge Raad onduidelijkheid bestaan.
De bij transacties van kabelnetten betrokken partijen stelden zich doorgaans
op het standpunt dat kabelnetten roerend waren. De kabelnetten werden dan
ook als roerende zaken overgedragen. Dit had bijvoorbeeld gevolgen voor het
verlenen van zekerheden aan geldverstrekkers (pand in plaats van hypotheek).
Daarnaast kon de overdracht (als roerende zaak) geschieden zonder de civielrechtelijke
eisen die gelden voor levering van onroerende zaken in acht te nemen. Er kon
dus overgedragen worden zonder notariële transportakte, inschrijving
in de openbare registers en aanbieding ter registratie bij de Belastingdienst.
Hof 's-Gravenhage oordeelde in 2000 dat kabelnetten onroerend zijn en
stelde daarmee de Belastingdienst in het gelijk. Belanghebbenden hebben beroep
in cassatie aangetekend. De advocaat-generaal bij de Hoge Raad concludeerde
vervolgens dat kabelnetten roerend zijn, waarna de Hoge Raad uiteindelijk
besliste dat de netten onroerend zijn. De Belastingdienst heeft zich steeds
op het standpunt gesteld dat kabelnetten onroerend zijn.De leden van de VVD-fractie vragen voorts of het klopt dat zonder een
nadere voorziening in beginsel overdrachtsbelasting nageheven kunnen worden
over de verkrijgingen waarvoor de naheffingstermijn van in ieder geval vijf
jaar nog niet is verstreken. Deze leden achten dit niet wenselijk en pleiten
voor een beleidsmaatregel die ertoe leidt dat ook over de verkrijgingen van
vóór 6 juni 2003 geen overdrachtsbelasting is verschuldigd
en verzoeken hieraan op korte termijn gevolg te geven.Om doelmatigheidsredenen zal de Belastingdienst geen naheffingsaanslagen
opleggen over transacties die zich vóór 6 juni 2003 hebben
voorgedaan. De voorschriften inzake het ambtshalve verlenen van verminderingen
of teruggaven leiden in deze situatie niet tot het ambtshalve verlenen van
teruggave.3.6 Vrijstelling na herstructurering bij achterstandswijkenHet doet ons genoegen dat de leden van de fracties van het CDA en de PvdA
instemmen met de voorgestelde verruiming van de vrijstelling van overdrachtsbelasting
bij herstructurering waarbij gebruik wordt gemaakt van zogenoemde wijkontwikkelingsmaatschappijen
(hierna: WOM). Zij stellen echter nog wel een aantal vragen. De leden van
de CDA-fractie vragen of de voorgestelde vrijstelling van overdrachtsbelasting
ook van toepassing is bij gefaseerde voltooiing van een herstructureringsproject.
In geval een project gefaseerd wordt voltooid bestaat er geen bezwaar tegen
dat deelnemers door henzelf ingebrachte onroerende zaken vrij van overdrachtsbelasting
uit de WOM halen zodra een fase voltooid is. In geval oprichters van een WOM
naar rato van de inbreng onroerende zaken vrij van overdrachtsbelasting uit
de WOM kunnen halen lijkt een dergelijke gefaseerde uithaal praktisch moeilijk
uitvoerbaar. Dit is een gevolg van het feit dat om misbruik te voorkomen een
vrijgestelde uitname naar rato van het aandeel in de WOM alleen is toegestaan
voor oprichters van de WOM. Daarnaast zal het ook voor de deelnemers aan de
WOM onderling bij tussentijdse uitname moeilijk zijn de verhoudingen in het
oog te houden en te overzien of een van de partijen niet wordt bevoordeeld.
Pas aan het einde van een herstructureringsproject is het gehele waardeverloop
van het project zichtbaar en kan per deelnemer de uiteindelijke waarde van
zijn participatie worden bepaald. Een en ander klemt te meer omdat de mogelijkheid
om andere onroerende zaken dan de zelf ingebrachte uit de WOM te halen met
vrijstelling van overdrachtsbelasting niet cumuleert met die van het uitnemen
van de ingebrachte onroerende zaken: in totaal kan er nooit meer aan onroerende
zaken vrij van overdrachtsbelasting worden uitgenomen dan ter waarde van het
aandeel in de WOM. Verkrijgt hij meer dan zijn aandeel, dan is
hij over dat meerdere op gewone wijze overdrachtsbelasting verschuldigd.De leden van de fractie van het CDA merken op dat de Tweede Kamer in een
motie bij de VROM-begroting (Kamerstukken II 2004/05, 29 800 XI, nr.
69) heeft aangegeven het maatschappelijk gezien gewenst te vinden als kantoorpanden
of andere vormen van bedrijfsonroerend goed worden omgebouwd naar woningen.
Genoemde leden wijzen erop dat dit ertoe zou kunnen leiden dat wijken die
aan het verkrotten zijn, nieuwe impulsen krijgen. Deze leden vragen vervolgens,
onder verwijzing naar de Vamil-regeling, of het een mogelijkheid zou zijn
als bij transformatie van kantoren naar woningen willekeurig zou kunnen worden
afgeschreven op de veranderkosten. Zij wijzen er daarbij op dat thans weliswaar
de mogelijkheid bestaat om een dergelijk pand af te waarderen, maar dat daarvan
in de markt geen gebruik wordt gemaakt.In antwoord hierop kunnen wij opmerken dat in de genoemde motie wordt
verzocht een plan van aanpak op te stellen voor de realisatie van meer woningen
in voormalige kantoorpanden. Bij brief van 27 januari 2005 (nr. 99) hebben
de bewindslieden van VROM ten aanzien van de motie aangegeven: «Aangezien
de strekking van de motie bijdraagt aan de urgentie om het woningtekort aan
te pakken wordt deze door ons onderschreven. Wij zullen de uitvoering van
de motie als volgt ter hand nemen. Wij zullen ieder van de genoemde vijf aandachtspunten
beoordelen en in behandeling nemen binnen het kader van de huidige regelgeving,
daar zal ook het rapport van de NVB bij betrokken worden. Een en ander zal
vooral het karakter krijgen van een handreiking voor omzetting in de praktijk.
Dit kan door (markt)partijen vervolgens worden toegepast. Afhankelijk van
de werking van de handreiking kan bezien worden of bepaalde (wettelijke) maatregelen
noodzakelijk zijn. Daarnaast zal de Rijksgebouwendienst bezien of het mogelijk
is om overtollige rijkskantoren een woonbestemming te geven.»Met betrekking tot de specifieke vraag van deze leden of het mogelijk
zou zijn een willekeurige afschrijving op de veranderkosten te introduceren,
kan worden opgemerkt dat een vorm van willekeurige afschrijving om verschillende
redenen niet het meest voor de hand liggende instrument lijkt. De achter deze
vraag liggende veronderstelling is dat er een financiële impuls nodig
is om tot de transformatie van kantoren in woningen te komen. Het is echter
niet duidelijk of hier een bottleneck ligt. Daarnaast werkt een willekeurige
afschrijving alleen voor bedrijfsmiddelen in de inkomsten- en vennootschapsbelasting;
niet duidelijk is of daarvan sprake is bij transformatie. Overigens zou een
willekeurige afschrijving voor woningcorporaties, waar het gaat om de kernactiviteiten,
geen effect sorteren. Ook kan worden gewezen op het voorstel afschrijvingen
op gebouwen te beperken in de nota «Werken aan winst» die bij
uw Kamer in behandeling is. Tot slot zou bezien moeten worden of een dergelijke
regeling eventueel beperkt tot achterstandsgebieden wordt aangemerkt als niet-toegestane
staatssteun. In dat geval is het sterk afhankelijk van de voorwaarden op grond
van de Europese regelgeving of de regeling niet zo complex zou worden dat
een subsidieregeling de voorkeur verdient. In dit verband kan worden gewezen
op de afschaffing van willekeurige afschrijving gebouwen aangewezen gebieden
Belastingplan 2003. Vanwege de samenloop met Europese regelgeving werd deze
regeling – met name ook in de uitvoering – erg complex. Zo moest
beoordeeld worden of de willekeurige afschrijving en andere subsidies van
de overheid beneden het zogenoemde steunplafond bleven. Het steunplafond bleek
echter niet voor heel Nederland hetzelfde maar is afhankelijk van de regio
waarin de investering plaatsvindt. Daarnaast mocht niet in alle situaties
van de willekeurige afschrijving gebruik worden gemaakt en was voorts een
aantal sectoren van de regeling uitgesloten. Uiteindelijk is geconcludeerd
dat subsidieregelingen vaak veel gerichter werken dan de mogelijkheid
van willekeurige afschrijving.De leden van de PvdA-fractie steunen de introductie van een vrijstelling
van belasting bij verkrijging door een zogenoemde wijkontwikkelingsmaatschappij.
Zij zouden ook een vrijstelling van overdrachtsbelasting willen introduceren
bij de verkoop van woningen aan particulieren in de door het ministerie van
VROM aangewezen 56 aandachtswijken.Een algehele vrijstelling van overdrachtsbelasting zoals de leden van
de PvdA-fractie voorstellen, stimuleert niet per definitie herstructurering.
De WOM-regeling zoals die thans vorm heeft gekregen, wordt in dit kader effectiever
geacht. Bovendien veroorzaakt een vrijstelling van overdrachtsbelasting bij
verkoop aan particulieren een ongelijkheid ten opzichte van gebieden die niet
zijn aangewezen als aandachtsgebied. Gelet op het vorenstaande lijkt de voorgestelde
regeling van de PvdA-fractie dan ook niet de geëigende weg om herstructurering
te stimuleren. Het voorstel van de leden van de PvdA-fractie waarbij wordt
gepleit het verlaagde BTW-tarief te introduceren bij de nieuwbouw en herbouw
in aandachtswijken, kan gelet op de Europese regelgeving geen doorgang vinden.
De Zesde BTW-richtlijn staat een gebiedsgerichte BTW-verlaging – het
toepassen van een verlaagd of afwijkend BTW-tarief per afzonderlijke regio
of voor een bepaald gebied in een lidstaat – niet toe. Ook is het op
grond van die richtlijn niet mogelijk op basis van een zogenoemde machtigingsprocedure
een van die richtlijn afwijkende maatregel voor tariefdifferentatie in te
voeren. Toepassing van het verlaagde BTW-tarief op «prestaties van in
het kader van sociaal beleid verstrekte huisvesting» mag van de richtlijn
wel. Maar in eerdere discussies daarover is echter gebleken dat daaraan grote
problemen zijn verbonden (budgettair, probleem onderscheid sociale/overige
woningbouw; afbakeningsproblemen; administratieve lasten/controleproblematiek;
frauderisico etc.). Een dergelijke maatregel met de vele daaraan verbonden
problemen zou overigens alleen met een landelijke toepassing kunnen worden
getroffen, en kan niet worden toegespitst op aandachtwijken. Bovendien zou
daarmee slechts een klein deel van de vernieuwing in die wijken – de
werkelijke sociale woningbouw – zijn gebaat. Zo'n moeilijke en
inefficiënte maatregel lijkt ons daarom niet aan de orde.Deze leden van de PvdA-fractie bepleiten voorts het onderhoud aan woningen
in bedoelde achterstandswijken aftrekbaar te maken voor de inkomstenbelasting.
Naar aanleiding hiervan kunnen wij allereerst opmerken dat onderhoudskosten
van de eigen woning ook nu al voor aftrek in aanmerking komen, zij het dat
deze kosten op forfaitaire basis in het eigenwoningforfait tot uitdrukking
zijn gebracht. Het eigenwoningforfait is namelijk een saldopost van de inkomsten
uit de bron (i.c. de eigen woning) en de hiermee samenhangende uitgaven zoals
kosten van onderhoud. Bij de invoering van het eigenwoningforfait in 1971
is wel een aanvullende aftrek mogelijk gemaakt voor (in dat geval) goedkope
woningen. Deze regeling die leidde tot veel problemen in de uitvoeringspraktijk,
is per 1 januari 1990, mede op voorstel van de Commissie Oort, afgeschaft.
Daarnaast bestond van 1983 tot en met 1985 een tijdelijke regeling die onder
voorwaarde de aftrek van kosten van groot onderhoud en van schilderwerk toestond,
gekoppeld aan een tijdelijke verhoging van het huurwaardeforfait. Ook deze
regeling gaf aanleiding tot discussie bij de uitvoering. Hoewel wij het belangrijk
vinden om de leefbaarheid in achterstandswijken te verbeteren, zijn wij er
mede gelet op het voorgaande geen voorstander van om hiervoor een dergelijke
systematiek opnieuw in het leven te roepen. Wel kunnen wij opmerken dat het
op dit moment mogelijk is om, indien sprake is van een eigen woning, rente
in aftrek te brengen die wordt betaald voor een lening die is aangegaan voor
groot onderhoud. In samenhang met de hiervoor genoemde forfaitaire benadering
van de onderhoudskosten in het eigenwoningforfait denken wij dat ook nu reeds
op een adequate manier met onderhoudskosten van de eigen woning rekening wordt
gehouden.3.7 FilmstimuleringDe leden van de PvdA-fractie onderschrijven de gedachte de Nederlandse
filmsector te ondersteunen. De leden van de D66-fractie benadrukken dat de
middelen, die vrijgemaakt zijn bij de motie Verhagen c.s. een structureel
karakter hebben en wijzen daarbij op het belang van het zo snel mogelijk invoeren
van de verbeterde filmstimuleringsregeling. De leden van de fracties van de
SGP en de ChristenUnie zijn minder positief.De leden van de fractie van de PvdA wijzen op de ingewikkeldheid van de
voorgestelde regeling. Een andere opzet van filmstimulering, zoals de combinatie
van een belastingfaciliteit via box III en een subsidieregeling via OCW, zou
de voorkeur van deze leden hebben gehad. In dit verband verwijzen zij ook
naar de ook in de toelichting genoemde brief van 12 juli 2005, waarin
verslag werd gedaan van het overleg met de filmsector dat in de aanloop van
het Belastingplan 2006 met de filmsector is gevoerd. Dit overleg leidde tot
de conclusie dat een variant van filmstimulering, gebaseerd op belastingheffing
in box III in combinatie met een garantiefonds of generieke subsidie, beter
in de (fiscale) wetsystematiek zou passen en ook eenvoudiger zou zijn in de
uitvoering. Het is deze opzet waarvoor de leden van de PvdA-fractie een voorkeur
hebben. De ingewikkeldheid van het samenstel aan instrumenten dat nodig is
om uitvoering te geven aan het filmstimuleringsbeleid, is in feite een argument
voor de stelling dat het wenselijk is een andere weg in te slaan, waarbij
ook nog andere, niet-fiscale varianten kunnen worden betrokken. Voor het bewandelen
van deze weg is helaas meer tijd nodig dan de leden van de fractie van de
PvdA wellicht hadden gehoopt.Implementatie van een garantiefonds – of een ander «aanvullend»
instrument – is per 1 januari 2006 niet haalbaar gebleken. In het
overleg met de filmsector werd dan ook het alternatief onderzocht, zijnde
vasthouden aan de bestaande context (box I), en werd vastgesteld dat daar
een aantal beleidsmatige en praktische knelpunten aan de orde zijn. Mede uit
een oogpunt van continuïteit wordt daarom thans voorgesteld in het bestaande
(fiscale) kader verbeteringen aan te brengen.De leden van de fractie van de VVD vragen aan te geven welke doeleinden
met de voorgestelde faciliteiten voor de filmindustrie worden nagestreefd,
en of de regering voldoende vertrouwen heeft dat de voorgestelde fiscale stimuleringsmaatregelen
hun doel zullen bereiken. Deze leden vragen ook of de regering verwacht dat
met de nieuw voorgestelde fiscale stimuleringsmaatregelen de financiële
problemen in deze sector verholpen worden. Het belangrijkste financiële
probleem dat de Nederlandse filmsector heeft, is dat het Nederlandse taalgebied
te klein is om te spreken van een markt waarin zonder meer een gunstig evenwicht
is te bereiken tussen de opbrengsten van een film en de daaraan voorafgaande
kosten. De fiscale filmstimulering beoogt de belegger een bodem in het rendement
te bieden, waardoor de – vanuit het filmstimuleringsbeleid bezien: noodzakelijke –
investeringen in film mogelijk worden gemaakt. Het samenstel van de voorgestelde
maatregelen heeft tot effect dat de behoefte aan voorfinanciering daalt, hetgeen
betekent dat naar verwachting sneller dan nu het geval is, de budgettaire
dekking van een filmproject rond zal kunnen komen. Een bevestigend antwoord
op de vraag van de leden van de VVD-fractie, of de regering voldoende vertrouwen
heeft dat de voorgestelde fiscale stimuleringsmaatregelen hun doel zullen
bereiken, is dan ook op z'n plaats.De doelstellingen van het filmstimuleringsbeleid blijven onverkort geldig.
Zoals weergegeven in de brief aan de Tweede Kamer van 21 september 2004
(nr. 25 343, nr. 21) zijn deze: het creëren van een hoger productievolume
en een betere marktoriëntatie van de Nederlandse speelfilm. Daarbij zij
opgemerkt dat overheidssteun niet tot effect mag hebben dat films worden geproduceerd
waarop niemand zit te wachten. Belangrijk nieuw element in de voorgestelde
regeling is daarom de filmexploitatievrijstelling. De voorgestelde filmexploitatievrijstelling
zal voor een belangrijk deel kunnen worden ingevuld met door de distributeur
af te geven opbrengstgaranties in de fase voorafgaand aan de productie van
de film. De hoogte van deze opbrengstgarantie is rechtevenredig afhankelijk
van het verwachte rendement op de film. De angst van de leden van de SGP-fractie
dat onrendabele activiteiten kunstmatig door de overheid in stand te worden
gehouden, is dan ook niet nodig. Het handelen van derden, of dit nu de distributeur
is of gewoon de filmbezoeker, zal steeds bepalend zijn voor het financiële
succes van de film. Problemen ontstaan als de bezoeker wegblijft. Maar als
de bezoeker wél komt, en misschien ook nog in grote getale, zal de
filmexploitatievrijstelling tot effect hebben dat deze opbrengsten in belangrijke
mate vrij van heffing terechtkomen bij de participant in de filmonderneming.
Zodoende zien de leden van de PvdA-fractie tussen de voorbeelden in bijlage
1 bij de toelichting het nettorendement – bij een geringe toename van
de omzet en een zeer lichte stijging van de verkoopopbrengst – meer
dan verdubbelen. De omzet in die voorbeelden neemt toe met 25,6% (en
de – belaste – verkoopopbrengst met 16,7%), waardoor het
nettorendement op de participatie in de filmonderneming toeneemt met 9,2%.De leden van de fractie van de SGP voorts zouden graag vernemen of de
verlaging van het percentage aan noodzakelijke voorfinanciering ook automatisch
meer risico betekent voor de overheid. Deze vraag zonder meer beantwoorden
zou tot verwarring kunnen leiden als niet eerst duidelijk gedefinieerd wordt
wat onder voorfinanciering wordt verstaan. In filmland wordt met voorfinanciering
het totaal van de fondssubsidies, de voorverkopen (aan o.a. omroepen) en de
toezeggingen van de distributeurs in de vorm van opbrengstgaranties bedoeld1. Dit totaal geeft antwoord op de vraag of het voorgenomen
project haalbaar is. Uitgaande van een vast bedrag aan subsidies, zal een
lagere voorfinanciering – lees: voorverkopen en opbrengstgaranties –
de noodzaak voor het behalen van reguliere opbrengsten (vanwege filmbezoek
en DVD-verkoop) groter maken, misschien wel zo groot dat het risico te groot
is om de budgettaire dekking van het project rond te krijgen. Het risico waar
de leden van de SGP op lijken te doelen, is dat kan worden volstaan met een
lagere voorfinanciering, omdat dit met subsidies wordt gedekt. Ook zouden
de leden van de SGP-fractie graag nader toegelicht zien wat de gevolgen zijn
voor de overheid van de verandering in het kader van het percentage van 30%
van de inleg voor de film-CV. Wij veronderstellen dat de leden van deze fractie
doelen op de verhoging van de maximum-verliesbepaling. Deze verhoging geeft
de participant in de film-CV ruimte tot het afzetten van kosten van de filmproductie,
waaronder de filminvesteringsaftrek en de willekeurige afschrijving bij film
(tot maximaal 130%), tegen ander inkomen in box I. Dit leidt dit tot
het extra benutten van de mogelijkheid (voortbrengings)kosten willekeurig
af te schrijven; in de voorbeelden in bijlage 1 betreft dit een bedrag van € 2 571,
leidend tot een drukkend effect op de belastingopbrengst van € 1 337
(= € 2 571 * 52%).Voorgesteld wordt de nieuwe regeling gelding te laten hebben tot 1 juli
2007. De leden van de fractie van D66 zien graag bevestigd dat de middelen
ook na deze datum beschikbaar zijn en blijven voor filmstimulering, zij het
in een mogelijk gewijzigde regeling om aan het Europese steunkader te kunnen
voldoen. Het opnemen van een horizon voorde voorgestelde filmregeling
houdt verband met het aflopen van het steunkader op die datum. Deze horizon
geeft geen uitdrukking aan de tijdelijkheid van het beleid, maar aan de tijdelijkheid
van het instrument. Zoals de leden van de D66-fractie stellen, hebben de middelen,
die vrijgemaakt zijn bij de motie Verhagen c.s., een structureel karakter.
Deze middelen zullen dus ook na 1 juli 2007 beschikbaar zijn en blijven
voor filmstimulering. Dit ter bevestiging, en natuurlijk met dezelfde kanttekening
betreffende het Europese steunkader die ook de D66-fractie daarin meeneemt.
De regering is overigens niet bekend met een overgangsperiode na het aflopen
van het huidige steunkader op 1 juli 2007, dan wel met de invoering van
een nieuw steunkader op die datum. In het recentelijk gepubliceerde Actieplan
Staatssteun 2005–2009 meldt de Europese Commissie dat zij ten aanzien
van film en staatssteun, «zal nagaan of de mededeling over bepaalde
juridische aspecten in verband met cinematografische en andere audiovisuele
werken moet worden herzien».De leden van de fractie van de VVD vragen voorts aandacht voor de evaluatie
van de fiscale stimuleringsmaatregelen. In 2001 is een evaluatierapport uitgebracht «Stimuleringsmaatregel
filmindustrie» door Research van Beleid. In 2003 is het tijdelijke pakket
maatregelen voor versterking van filminfrastructuur geëvalueerd door
Berenschot.De nu voorgestelde maatregel treedt in werking per 1 januari 2006,
mits voor die datum goedkeuring door Brussel wordt verkregen. In de Regeling
Prestatiegegevens en Evaluatieonderzoek (RPE) is vastgelegd dat het beleid
in de regel ten minste eens in de vijf jaar wordt geëvalueerd. Voor de
filmstimuleringsmaatregel zal dit dus in principe in 2008 zijn en, indien
het vanwege de nieuwe maatregelen per 1 januari 2006 pas zinvol is om
dat later te doen, uiterlijk 2011. Evaluatieonderzoek ex post geschiedt volgens
de RPE/VBTB-richtlijnen, hetgeen betekent dat de evaluaties zich primair richten
op de effectiviteit en de doelmatigheid. De evaluatie valt onder de gezamenlijke
verantwoordelijkheid van het ministerie van Financiën en de departementen,
op wier beleidsterrein de belastinguitgaven betrekking hebben. Het ministerie
van Financiën is verantwoordelijk voor het budgettaire aspect en voor
het opstellen en uitvoeren van de fiscale regelgeving. De beleidsdepartementen
worden volgens VBTB-voorschriften geacht belastinguitgaven die op hun beleidsdoelstellingen
betrekking hebben, in hun begroting te vermelden en, indien zinvol en mogelijk,
toe te lichten met prestatiegegevens. Op de website van het ministerie van
Financiën wordt voor elke belastinguitgave afzonderlijk vermeld wat de
beleidsdoelstelling is, welke ministeries in VBTB-termen verantwoordelijk
zijn en welke evaluaties zijn afgerond of gepland. In geval van de filmstimuleringsmaatregelen
is het betrokken beleidsdepartement het ministerie van OCW.De regering is, evenals de leden van de VVD-fractie, op de hoogte van
incidentele berichtgeving in de kranten over enkele oude film-CV's die
in moeilijkheden zijn gekomen. Gezien het grote aantal film-CV's dat
blijkbaar wel zonder noemenswaardige problemen tot stand is gekomen (en waarmee
films tot stand zijn gekomen), kan de regering de mening van de leden van
de VVD-fractie, dat regelmatig sprake zou zijn van bestuurlijke problemen,
niet zonder meer delen. Hierbij zij opgemerkt dat slechts in spaarzame gevallen
problemen hebben geleid tot het volledig teloor gaan van de inleg van de CV-participanten.
Berichtgeving in de krant betreffende malversaties in het kader van film-CV's
draagt natuurlijk niet bij aan het imago. Van de totstandkoming van een gedragscode
zijn dan ook natuurlijk alleen maar positieve resultaten te verwachten. Overigens
is dit initiatief van zelfregulering niet van invloed geweest op het besluit
onderhavig voorstel van wet te doen. Evenmin zijn vooraf afspraken met de
sector gemaakt over een gedragscode. De wettelijke regels voor een gunstiger
fiscale behandeling van filminvesteringen staan immers los van de wettelijke
regels die gelden voor het aanbieden van CV-participaties aan particuliere
investeerders.De leden van de VVD-fractie vragen verder aandacht voor een discussie
omtrent de structuurversterking van het Filmfonds. Deze discussie is de regering
niet bekend en is dan ook niet van invloed geweest op het tijdpad. De leden
van de VVD-fractie noemen in dit verband de review om na 2005 een andere regeling
te maken die niet is afgerond met een conclusie, terwijl er toch er een verandering
komt. De review waarvan deze leden spreken, lijkt te duiden op het overleg
met de filmsector waarvan in de brief van 12 juli jl. verslag werd gedaan,
en waarvan op de conclusies hiervoor werd ingegaan. De leden van de fractie
van de VVD vragen ook in te gaan op het huidige conflict tussen de Nederlandse
Vereniging van Speelfilmproducenten (NVS) en het Filmfonds. De kritiek van
de NVS op het functioneren van het Nederlands Fonds voor de Film heeft de
volle aandacht van de staatssecretaris van OCW. Thans is een gezamenlijke
werkgroep van NVS en het filmfonds in voorbereiding om de kritiek te kunnen
bespreken. Het is niet te verwachten dat deze discussie tussen de NVS en het
filmfonds invloed heeft (gehad) op de doelstellingen zoals die geformuleerd
zijn in het Belastingplan 2006 inzake filmstimulering. Bij de totstandkoming
van dit beleid zijn zowel de NVS als het filmfonds nauw betrokken geweest.
De regering is overigens niet bekend met het bestaan van interne conflicten
bij het filmfonds.Ten slotte vragen de leden van de fracties van de VVD en D66 aandacht
voor enige aspecten van Europeesrechtelijke aard die samenhangen met de (fiscale)
filmstimulering. Zo vragen de leden van de D66-fractie of voor de nieuwe filmstimuleringsmaatregelen
tijdige goedkeuring van de Europese commissie kan worden verwacht. Het belang
van het zo snel mogelijk invoeren van de verbeterde filmstimuleringsregeling,
waarop de leden van de D66-fractie wijzen, wordt door de regering onderschreven.
Helaas is een garantie dat de goedkeuring per 1 januari 2006 is verkregen,
niet te geven. Als goedkeuring onverhoopt uitblijft tot na 1 januari
2006, en dus het voorgestelde regime na 1 januari 2006 in werking treedt,
zal – conform artikel XXXIa van het Belastingplan 2005 – de huidige
regeling blijven gelden tot de datum van inwerkingtreding van de nieuwe regeling.De leden van de VVD-fractie vragen in hoeverre het stimuleren van Nederlandse
films te verenigen is met het recht op vrij verkeer op grond van het EG-verdrag.
Daartoe zij verwezen naar artikel 87, lid 3, van het EG-verdrag, waarin wordt
gesteld dat steunmaatregelen om de cultuur (in deze dus de Nederlandse film)
te bevorderen als verenigbaar kunnen worden beschouwd met de gemeenschappelijke
markt, wanneer deze maatregelen de voorwaarden inzake het handelsverkeer niet
zodanig veranderen dat het gemeenschappelijk belang geschaad wordt. De maatregelen
ter stimulering van de film worden door de Europese Commissie getoetst aan
het steunkader voor de audiovisuele sector van de Europese Unie.3.8 Belastingplicht woningcorporatiesDe leden van de CDA-fractie memoreren dat een vergelijkbaar voorstel was
opgenomen in het Belastingplan 2004. Zij constateren dat ook de regering erkent
dat het lastig is om de werkzaamheden van een woningcorporatie zodanig te
splitsen dat kernactiviteiten niet en de overige activiteiten wel fiscaal
worden belast, terwijl tevens recht wordt gedaan aan de voorschriften in het
belang van de volkshuisvesting. De leden van de D66-fractie merken op dat
geen uitvoering wordt gegeven aan het amendement Giskes om aan te sluiten
bij de werkzaamheden die toegestaan zijn op grond van het Besluit beheer sociale
huursector (Bbsh) en pleiten voor afstemming met het Bbsh. De
leden van de fractie van D66 vragen voorts op welke manier afstemming tussen
het ministerie van Financiën en VROM bij de voorstellen in het belastingplan
heeft plaatsgevonden. De leden van de PvdA-fractie vinden dat woningcorporaties
belastingplichtig zouden moeten worden voor hun commerciële activiteiten.
Zij vinden het echter ongewenst dat bij de definiëring van wat commerciële
activiteiten en wat publieke activiteiten van corporaties zijn een formulering
is gekozen die niet overeenkomt met de definiëring in het kader van staatssteun
en het Bbsh. Zij pleiten voor een uniforme overheidsbrede taakafbakening tussen
publieke en commerciële activiteiten. De leden van CDA-fractie en D66-fractie
vragen hoe gewaarborgd is dat de fiscale afbakening voldoende overeenkomt
met de afbakening zoals die in het nieuwe Bbsh wordt gemaakt.De werkzaamheden van de woningcorporaties, die zich oorspronkelijke vrijwel
uitsluitend bezig hielden met de verhuur van sociale huurwoningen, zijn vooral
in het afgelopen decennium uitgebreid met andere, meer commerciële activiteiten.
Het voorstel van twee jaar geleden om de activiteiten die niet behoren tot
de kerntaken van een woningcorporatie, in de heffing van vennootschapsbelasting
te betrekken, was bedoeld om marktverstoring en oneerlijke concurrentie ten
aanzien van deze activiteiten te voorkomen. Het amendement Giskes (Kamerstukken
II 2003/04, 29 210, nr. 91) op dat voorstel heeft ertoe geleid dat de
fiscale vrijstelling in 2004 in de wet Vpb is beperkt tot het resultaat dat
wordt behaald met werkzaamheden die zijn toegestaan op grond van het Bbsh.
Het lag in de bedoeling van de regering het Bbsh zodanig aan te passen dat
een woningcorporatie geen andere activiteiten zou mogen verrichten dan die
welke samenhangen met haar kerntaak. De overige werkzaamheden (niet kernactiviteiten)
zou een woningcorporatie onder moeten brengen in (belaste) dochtermaatschappijen.
In het advies dat de Raad van State uit heeft gebracht ten aanzien van de
voorgenomen wijziging van het Bbsh gaf de Raad aan van mening te zijn dat
de Woningwet waarop het Bbsh gebaseerd is, niet de wettelijke grondslag biedt
die nodig is om voorschriften te geven ter zake van activiteiten die dochtermaatschappijen
mogen verrichten en voorschriften te geven aangaande de rechtsvorm van de
dochtermaatschappijen. Dit betekent dat een duidelijke splitsing van werkzaamheden
die de woningcorporatie zelf moet uitvoeren en activiteiten welke buiten de
woningcorporatie uitgevoerd mogen worden, niet in het Bbsh kan worden gemaakt.
Dit heeft tot gevolg dat een jaarlijkse derving van € 25 mln geleden
wordt en dat ten aanzien van een deel van de activiteiten een ongelijk speelveld
met andere ondernemers blijft voortduren. Om die reden is besloten om het
voorstel te doen de beperking van de vrijstelling alsnog te concretiseren
in de Wet Vpb. Bij die concretisering is in overleg met VROM getracht zo goed
mogelijk rekening te houden met de doelstellingen van volkshuisvestingsbeleid.
Zo wordt de vrijstelling enerzijds beperkt tot huurwoningen met een huur die
ligt onder de maximale huurgrens die geldt om in aanmerking te komen voor
huurtoeslag. Anderzijds blijft in dit voorstel de vrijstelling – met
het oog op de leefbaarheid in de wijken – behouden voor gevallen waarin
van een gebouw niet alleen sociale huurwoningen onderdeel uitmaken, maar ook
(buurt)winkels en kleine bedrijfjes. Ten slotte wordt binnen de vrijstelling
ook ruimte geboden voor gebouwen met een maatschappelijke functie. Bij een
eventuele aanpassing van de uitgangspunten van volkshuisvestingsbeleid zal
uiteraard worden bezien welke consequenties een dergelijke aanpassing moet
hebben voor de vrijstelling.De vraag van de leden van de CDA-fractie en de PvdA-fractie, of met betrekking
tot de plintruimte ook andere regelingen dan de 80/20-regeling zijn overwogen,
kan ontkennend worden beantwoord. Deze regeling is gekozen omdat in veel (oudere)
wijken gebouwen zijn te vinden die – om de leefbaarheid
in een wijk te verhogen – zodanig zijn opgezet dat in de plintruimten
winkels zijn ondergebracht. De 80/20-regeling leidt daarnaast niet alleen
tot een hanteerbaar criterium voor de uitvoering, maar, omdat splitsing van
activiteiten in vrijgestelde en niet-vrijgestelde activiteiten achterwege
kan blijven, ook tot een beperking van de administratieve lasten.De leden van de PvdA-fractie voeren als bezwaar tegen de 80/20-regeling
aan, dat de eis van 80% sociale woningbouw in een complex allerlei
vormen van gemengd eigendom en huur frustreert en een gemengd aanbod van woningen
met hoge en lage huur onmogelijk maakt. Naar aanleiding hiervan wijzen wij
er op, dat de 80/20-regeling niet in de weg staat aan de bouw van gemengde
complexen. Van vrijgestelde verhuur is, gezien de redactie van de regeling,
nog steeds sprake ingeval duurdere huurwoningen of parkeerruimten voor maximaal
20% van de gebruiksoppervlakte deel uitmaken van een gebouw dat voor
de overige 80% bestaat uit sociale huurwoningen. De 80/20-regeling
biedt juist ruimte voor de bouw van gemengde complexen, omdat de regeling
niet zo eng moet worden uitgelegd dat uitsluitend winkels en bedrijfsruimten
daaronder vallen. Eerst als de norm van 20% wordt overschreden, is
de vrijstelling alleen van toepassing op de sociale huurwoningen, en niet
op de overige ruimten in het gebouw.De leden van de CDA-fractie vragen hoe voorkomen kan worden dat met meerdere
maten gemeten wordt nu de feiten en omstandigheden bepalen of de activiteiten
al dan niet belast zullen zijn. De leden van de D66-fractie verzoeken een
reactie op de opmerkingen van de Nederlandse Orde van belastingadviseurs over
de reikwijdte van de vrijstelling. Woningcorporaties hebben een voorgeschreven
rechtsvorm van stichting of vereniging. De activiteiten die zien op de verhuur
van sociale woningen, zijn vrijgesteld. Voor de overige activiteiten geldt
dat een woningcorporatie – vanwege die voorgeschreven rechtsvorm –
alleen maar belastingplichtig is indien en voor zover
die activiteiten als een onderneming kunnen worden aangemerkt (artikel 2,
eerste lid, onderdeel d, van de wet). Dit in tegenstelling tot BV's of
NV's die steeds belastingplichtig zijn, en bovendien worden geacht met
hun gehele vermogen een onderneming te drijven. Of een woningcorporatie activiteiten
ontplooit die maken dat een onderneming wordt gedreven, wordt bepaald door
een beoordeling van de feiten en omstandigheden van het geval. De toepassing
van de criteria die daarbij worden toegepast, kent een lange geschiedenis
in de uitvoering, en is in die zin geen nieuwe problematiek. De rol van een
eigen onderhoudsdienst binnen de organisatie kan daarbij van invloed zijn,
evenals de mate waarin service- en dienstenpakketten worden geleverd aan huurders
van eigenwoningen en eigenaar/huurders van andere woningen en gebouwen.Voor toepassing van de vrijstelling voor gebouwen met een maatschappelijke
functie zal de vraag moeten worden beantwoord, of, kijkend naar de gebruiker
van het gebouw, vastgesteld kan worden dat er duidelijk geen economisch nut
zal zijn. Zo zal een wijkgebouw al gauw de status hebben van een gebouw met
een maatschappelijke functie. Immers, de gebruiker van een dergelijk gebouw
streeft niet naar winst.De leden van de CDA-fractie vragen op welke wijze belanghebbenden meer
helderheid vooraf kan worden verschaft over hun fiscale positie. In dit verband
willen wij voorop stellen dat er bij het onderhavige voorstel weinig twijfel
zal behoeven te bestaan over de reikwijdte van de vrijstelling. Voor zover
het gaat over de vraag, of er voor bepaalde activiteiten sprake is van het
drijven van een onderneming, kunnen woningcorporaties zich net als andere
stichtingen en verenigingen vooraf tot de inspecteur wenden om duidelijkheid
daarover te verkrijgen. De uitvoering en het beleid van de Belastingdienst
terzake zal niet anders zijn dan in andere – vergelijkbare – gevallen.
Anders dan de leden van de CDA-fractie stellen, is er, juist omdat dit geen
nieuw fenomeen is, voldoende jurisprudentie voorhanden.De leden van de CDA-fractie vragen in te gaan op de fiscale behandeling
van de ontwikkelings- en bouwfase van sociale huurwoningen versus de exploitatie
ervan. De leden van de D66-fractie vragen zich af of het in eigen beheer bouwen
van sociale huurwoningen ook binnen de reikwijdte van de voorgestelde vrijstelling
valt. Het antwoord hierop luidt dat de ontwikkeling van sociale huurwoningen
met het oog op eigen exploitatie vrijgesteld is. Dit blijkt uit de formulering «de
verkrijging ... van anders dan tijdelijk verhuurde woningen». De vrijstelling
is met andere woorden in ieder geval niet van toepassing indien een woningcorporatie
(sociale (huur))woningen ontwikkelt of herontwikkelt voor de verkoop (al dan
niet na tijdelijke verhuur). Ontwikkeling of herontwikkeling van duurdere
huurwoningen voor eigen verhuur is niet vrijgesteld; of de latere verhuur
al dan niet als ondernemen wordt aangemerkt, is afhankelijk van de omstandigheden
van het geval. Dit laatste als reactie op een vraag van de Orde.De leden van PvdA-fractie en de VVD-fractie stellen vraagtekens bij de
geschatte opbrengst van € 25 mln Zij achten dit bedrag aan de lage
kant. Het bedrag van € 25 mln is gebaseerd op cijfers van het Centraal
Fonds voor de Volkshuisvesting (CFV). Dat fonds heeft becijferd wat de nieuwbouwproductie
van voor de verkoop bestemde woningen en de daaruit verkregen netto opbrengsten
zou kunnen zijn. De raming van het CFV is gebaseerd op door de woningcorporaties
opgegeven gegevens. Door het Regering is op basis van deze cijfers en gegevens
vervolgens de af te dragen vennootschapsbelasting en de administratieve lasten
van € 1 mln geraamd. Hiermee is tevens antwoord gegeven op een vraag
van de leden van de PvdA-fractie en de VVD-fractie aangaande administratieve
lasten.Voor de heffing van overdrachtsbelasting zou het aansluiten bij de feiten
van het geval problematisch kunnen uitpakken als de voorgenomen wijziging
van het Bbsh ertoe zou leiden dat woningcorporaties worden gedwongen bepaalde
activiteiten buiten het eigen huis onder te brengen. Indien dit tot heffing
van overdrachtsbelasting zou leiden, is al in 2003 de toezegging gedaan dat
hier een voorziening voor zou worden getroffen. Indien door overheidsingrijpen
tot een splitsing wordt verplicht als gevolg waarvan overdrachtsbelasting
verschuldigd is, is het gebruikelijk een eenmalige vrijstelling van overdrachtsbelasting
in het leven te roepen voor die situatie. Dit zou ook het geval zijn indien
als gevolg van het invoeren van de belastingplicht voor de corporaties, afsplitsing
noodzakelijk is. Dit is echter nu niet het geval. Het moge voor zich spreken
dat indien nakoming van deze toezegging nodig is bij de wijziging van het
Bbsh, zal worden voorzien in een eenmalige vrijstelling. Wij maken van de
mogelijkheid gebruik, mede in het licht van de vragen van de leden van de
D66-fractie, om aan te geven dat er op dit moment onderzoek wordt gedaan naar
de wenselijkheid van de toepassing van de interne reorganisatievrijstelling
bij concerns met stichtingen aan de top. Ook corporaties in deze vorm zullen
bij dit onderzoek worden betrokken.De leden van de PvdA-fractie, VVD-fractie en D66-fractie vragen of deze
bepaling genotificeerd dient te worden. Aangezien de huidige vrijstelling
van vennootschapsbelasting voor woningcorporaties één van de
onderwerpen is waarover met de Europese Commissie overleg wordt gevoerd, zal
de Europese Commissie over de voorgestelde aanpassing van de Vpb-vrijstelling
geïnformeerd worden en zal deze niet apart genotificeerd worden bij de
Europese Commissie. Overigens gaan wij ervan uit dat de voorgestelde aanpassing
van de vrijstelling in overeenstemming is met het gemeenschapsrecht.
Dit in antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie.In deel II (artikelsgewijs) van het verslag geven de leden van de LPF-fractie
aan van mening te zijn dat het uit een oogpunt van eenvoud en uitvoerbaarheid
de voorkeur zou verdienen als op corporaties artikel 2, vijfde lid, Wet VPB
1969 van toepassing zou zijn. Dit zou evenwel betekenen dat een woningcorporatie,
die, als gezegd, de voorgeschreven rechtsvorm heeft van een vereniging of
stichting, anders zou worden behandeld dan andere verenigingen of stichtingen
die zich bezighouden met de verhuur van onroerend goed.Een reactie op het commentaar van de Orde, de leden de VVD-fractie en
D66-fractie vragen hierom, is in het voorgaande meegenomen.3.9 Versoepeling inkoopfaciliteit dividendbelastingDe leden van de fractie van het CDA constateren dat bedrijven voortaan
makkelijker eigen aandelen zullen kunnen inkopen. Hiermee wordt tegemoetgekomen
aan klachten van het bedrijfsleven en een nadere impuls aan het vestigingsklimaat
gegeven. Deze leden vragen of het opnemen van het zakelijkheidscriterium noodzakelijk
is voor de regeling. Voorts vragen deze leden te reageren op het artikel van
de heer Brandsma in het Financieel Dagblad van 6 oktober jl. en willen
zij de budgettaire consequenties van zijn suggesties weten. De leden van de
SP vragen op basis van welke criteria bepaald zal worden dat aan eerdere emissies «in
overwegende mate zakelijke overwegingen ten grondslag hebben gelegen».
Ook de Orde en de heer Brandsma vragen wanneer sprake is van een onzakelijke
kapitaalsvergroting. De leden van de fractie van de VVD verzoeken te reageren
op het NOB-commentaar terzake van de inkoopfaciliteit. De Orde onderschrijft
het initiatief om de inkoopfaciliteit te versoepelen. Wel bepleit de Orde,
evenals de heer Brandsma, het kapitaalvergrotingsverbod te laten vervallen.Hierop kunnen we als volgt antwoorden. Omdat voor beursfondsen inkoop
van eigen aandelen een belangrijk strategisch instrument is, kan de inkoop
van eigen aandelen sinds 2001 onder voorwaarden onbelast plaatsvinden. Deze
voorwaarden dienen er onder meer toe te voorkomen dat regulier dividend in
contanten wordt vervangen door inkoop van eigen aandelen. Eén van de
voorwaarden is dat in beginsel in de vier jaar voorafgaande aan de inkoop
geen kapitaalvergroting (emissie) mag hebben plaatsgevonden. Dit om te voorkomen
dat met een emissie ruimte zou worden gecreëerd voor een gefacilieerde
inkoop. Met de nu voorgestelde versoepeling wordt dit beter tot uitdrukking
gebracht. Er mag in beginsel een kapitaalvergroting hebben plaatsgevonden
in de vier jaar voorafgaande aan de inkoop, mits aan deze emissie zakelijke
overwegingen ten grondslag liggen. Van zakelijkheid zal in dit geval sprake
zijn indien de belastingplichtige aannemelijk kan maken dat aan de emissie
andere motieven ten grondslag liggen, dan de mogelijkheid te willen scheppen
van een onbelaste inkoop van eigen aandelen. Er kan vanuit worden gegaan dat
zakelijke overwegingen beslissend worden geacht waar het gaat om de situaties
die in de huidige wet (eerste lid, onderdeel c) worden genoemd, maar bijvoorbeeld
ook indien de emissie samenhangt met een acquisitie. Door middel van de voorgestelde
wijziging wordt het aantal gevallen waarin een emissie niet prohibitief is
voor de toepassing van de inkoopfaciliteit derhalve verruimd.De heer Brandsma doet de suggestie dat inkoop slechts tot het beloop van
de onzakelijke kapitaalsuitbreiding tot belastingheffing kan leiden en de «besmette»
termijn van vier jaar te verkorten. Ons antwoord hierop luidt dat een beursgenoteerde
onderneming normaal gesproken geen onzakelijke kapitaaluitbreiding
zal plegen en derhalve hier niet tegenaan zal lopen. Daarom zien we geen reden
de termijn te verkorten.Ten slotte houdt de heer Brandsma een pleidooi om het inkoopplafond aanzienlijk
op te trekken. Hiermee doelt hij op de voorwaarde dat het bedrag van de inkoop
niet meer mag zijn dan het tienvoudige van het gemiddelde dividend. Hierop
kunnen wij antwoorden dat ook bij de thans voorgestelde verruiming van de
inkoopfaciliteit voorwaarden noodzakelijk blijven om substitutiegedrag –
uitdeling van contant dividend structureel vervangen door onbelaste inkoop
van eigen aandelen – te voorkomen. Bij beursgenoteerde NV's met
een dividendpolitiek die erop is gericht elk jaar (min of meer) hetzelfde
dividend uit te keren, is de limiet overigens vrij ruim. Men mag in een periode
van 5 jaar een bedrag van maximaal 10 maal het gemiddelde jaardividend door
onbelaste inkoop uitkeren.Uit het voorgaande moge duidelijk zijn dat de budgettaire effecten van
de suggesties van de heer Brandsma niet goed in te schatten zijn.De leden van de fractie van de VVD vragen of wij in beginsel bereid zijn
de nog geldende voorwaarden voor een vrijgestelde inkoop van eigen aandelen
verder in te perken dan thans in het Belastingplan 2006 is voorzien en derhalve
alleen die gevallen van de vrijstelling uit te sluiten waarin overduidelijk
aanzienlijke verschuivingen tussen contante winstuitkeringen en inkoop van
eigen aandelen worden beoogd en bereikt. Daarbij wordt verwezen naar het nader
rapport. Hierop luidt ons antwoord dat de reactie in het nader rapport primair
was gericht op de uitgangspunten van de dividendbelasting. Meer specifiek
met betrekking tot de vraag van deze leden kan worden opgemerkt dat bij de
invoering van de regeling in 2001 het uitgangspunt is geweest dat de belastingvrije
inkoop van eigen aandelen niet ten koste mag gaan van de uitdeling van regulier
dividend en daarmee ten koste van de dividendbelastingopbrengst. Dit heeft
geleid tot enkele voorwaarden voor toepassing van de faciliteit. De scherpe
kantjes zijn naar ons oordeel met de aanpassingen de afgelopen jaren en het
onderhavige voorstel van de faciliteit gehaald. Bij elke faciliteit blijft
er uiteraard een zeker spanningsveld tussen enerzijds het stellen van zo min
mogelijk voorwaarden en anderzijds de wens om de faciliteit beheersbaar te
houden.De leden van de CDA-fractie vragen erop toe te zien dat belanghebbende
onderneming in een snelle en heldere procedure de benodigde zekerheid over
de toepassing van deze regeling vooraf kan krijgen. Ook de Orde vraagt naar
zekerheid omtrent de zakelijkheidstoets. Hierop kan worden geantwoord dat
de regeling die in de huidige wet is opgenomen, naar ons oordeel adequaat
is. Het vijfde lid van artikel 4c van de Wet op de dividendbelasting 1965
voorziet namelijk in de mogelijkheid om op verzoek voorafgaand aan de inkoop
zekerheid te verkrijgen in hoeverre inhouding van de dividendbelasting op
basis van de inkoopfaciliteit achterwege kan blijven. Het verzoek wordt gedaan
ten minste zes weken voor de voorgenomen inkoop. De inspecteur beslist op
het verzoek bij voor bezwaar vatbare beschikking. Indien hieraan vanuit de
praktijk behoefte zou zijn, kan deze mogelijkheid ook worden gebruikt om een
beslissing van de inspecteur te verkrijgen over het al dan niet zakelijke
karakter van een kapitaalvergroting.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de SP-fractie of kan worden
gegarandeerd dat het mogelijke misbruik van deze regeling om de dividendbelasting
te ontlopen niet toe zal nemen, kan worden opgemerkt dat de regeling weliswaar
wordt verruimd maar dat er geen reden is tot bezorgdheid op het vlak van mogelijk
misbruik van deze regeling. De reden hiervoor is dat de andere voorwaarden
voor toepassing van de faciliteit, bij voorbeeld op het terrein
van de dividendpolitiek, nog steeds van kracht blijven.Voorts vraagt de VVD-fractie naar het tijdstip waarop als gevolg van de
sanctie van artikel 6, tweede lid, van de Wet op de dividendbelasting 1965
toch dividendbelasting bij inkoop van eigen aandelen is verschuldigd. Hierop
luidt het antwoord dat de belasting ten tijde van de inkoop is verschuldigd.De leden van de fractie van de VVD vragen onder welke voorwaarden een
belastingplichtige in aanmerking komt voor teruggaaf van dividendbelasting,
indien deze belasting is ingehouden ondanks het feit dat inhouding volgens
de moeder-dochterrichtlijn achterwege had kunnen blijven. Voor het antwoord
op deze vraag verwijzen wij mede naar de nota naar aanleiding van het verslag
bij de Wet tot wijziging van enkele belastingwetten in verband met de implementatie
van de Richtlijn 2003/123.EG van de Raad van de Europese Unie van 22 december
2003 tot wijziging van Richtlijn 90/435/EEG betreffende de gemeenschappelijke
fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende
Lidstaten1. Daarin hebben wij aangegeven dat
het achterwege laten van de inhouding geen keuze is van de inhoudingsplichtige,
maar een verplichting die rechtstreeks uit de Richtlijn en artikel 4a van
de Wet op de dividendbelasting 1965 voortvloeit. Als in strijd met Richtlijn
en wet toch belasting is ingehouden, kan onder omstandigheden een verzoek
worden gedaan om een ambtshalve teruggave.De leden van de VVD-fractie vragen of de regering uiteen kan zetten waarom
er met betrekking tot de dividendbelasting geen heffingsrente wordt berekend.
Met de invoering van de wet tot berekening van rente inzake belastingen en
premies volksverzekeringen (Stb. 1987, 120) is het werkingsgebied van de wettelijke
regeling wat betreft de heffingsrente, beperkt gehouden. Deze regeling had
bij de invoering uitsluitend betrekking op de inkomsten-, vennootschapsbelasting
en premies volksverzekeringen. Conform hetgeen bij het toenmalige wetsvoorstel
in de memorie van toelichting hierover is opgenomen, is het werkingsgebied
van de heffingsrente in latere jaren uitgebreid tot andere belastingen.Voor de dividendbelasting geldt dat het overgrote deel van de betalingen
op aangifte tijdig plaatsvindt. Slechts een klein gedeelte van de belasting
(zo'n 2,5% van de totale opbrengst van de dividendbelasting) wordt
via een naheffingsaanslag geïnd. Het instrument van de heffingsrente
zou daarom slechts een beperkte functie hebben. Het is daarom tot op heden
niet nodig gebleken om de dividendbelasting onder de werkingssfeer van de
heffingsrente te brengen.De leden van de fractie van de VVD vragen of wij het eens zijn met de
opvatting dat Wet op de dividendbelasting 1965 bepalingen bevat die strijdig
zouden zijn met de beginselen van het Europees recht. Zij verwijzen in dat
verband ook naar de bijdrage van mr. D.E. Sprundel in de bundel bij het LOF-congres
2005, en dan met name met betrekking tot de bepalingen betreffende de inhouding
van belasting op dividenden betaald op aandelen die behoren tot een deelneming
gehouden door een niet-inwoner en die worden gehouden door buitenlandse pensioenfondsen.
Hierover merken wij het volgende op. Op diverse onderdelen van de bronheffing
op dividenden bestaat onzekerheid over de vraag of mogelijk sprake is van
spanning met het Europees recht. Dit geldt uiteraard niet alleen voor de Nederlandse
dividendbelasting, maar ook voor de bronheffing op dividenden van andere lidstaten.
Voor het Europese Hof lopen op dit moment diverse procedures over de bronheffing
op dividenden. De jurisprudentie op dit vlak is nog volop in ontwikkeling
en er bestaat nog geen duidelijk beeld over de lijn die het Hof zal gaan volgen.
De Nederlandse regering heeft ook schriftelijke opmerkingen gemaakt
in de thans lopende zaken C-513/04 Kerckhaert en Morres en C-170/05 Denkavit.
De ontwikkelingen en mogelijke gevolgen van de jurisprudentie worden door
de Nederlandse regering bestudeerd.De leden vragen hoeveel bezwaarschriften er met betrekking tot de in het
bovengenoemde artikel beschreven situaties zijn ingediend. Op dit moment is
er ongeveer een tiental bezwaarschriften ingediend, waarin met een beroep
op het Europees recht Nederlandse dividendbelasting wordt teruggevraagd. Het
gaat daarbij zowel om bezwaarschriften van aandeelhouders die in een lidstaat
zijn gevestigd, als aandeelhouders die niet in een lidstaat zijn gevestigd.
Het belang dat met deze bezwaarschriften is gemoeid, bedraagt ongeveer € 70
mln.De leden van de fractie van de VVD vragen wat de geschatte opbrengst is
van de dividendbelasting. Op dit moment is de geschatte opbrengst van de belasting
na verrekening met andere belastingen en teruggaves ongeveer € 1
miljard per jaar.Voorts vragen deze leden of wij de mening delen dat er al geruime tijd
internationaal een trend op gang is gekomen de heffing van dividendbelasting
in internationale verhoudingen te voorkomen dan wel geheel af te schaffen.
Van een dergelijke trend is naar onze mening geen sprake.De leden vragen of een eventuele afschaffing van de dividendbelasting
zou bijdragen aan een verbetering van de perceptie van het fiscale vestigingsklimaat.
Verwacht mag worden dat een afschaffing van de dividendbelasting geïsoleerd
beschouwd inderdaad een positieve invloed zou hebben op de perceptie van het
internationale fiscale vestigingsklimaat. Daarbij moet echter in ogenschouw
worden genomen dat de dividendbelasting nog zo'n € 1 miljard
per jaar oplevert, welke grotendeels drukt op niet-inwoners. Als bij een afschaffing
van de dividendbelasting voor dit gehele bedrag dekking zou moeten worden
gevonden bij inwoners, zouden als gevolg hiervan herverdelingseffecten kunnen
optreden.De leden van de fractie van de VVD vragen hoe groot de administratieve
lastenverlichting is voor zowel bedrijfsleven als de Belastingdienst als de
dividendbelasting wordt afgeschaft. De afschaffing zou uiteraard een administratieve
lastenverlichting betekenen voor zowel bedrijfsleven als belastingdienst.
De administratieve lastenverlichting voor het Nederlandse bedrijfsleven bedraagt
ongeveer 4,4 mln euro. Ook voor het buitenlandse bedrijfsleven met investeringen
in Nederland zou er een administratieve lastenverlichting optreden, hetgeen
ook gunstig is voor het vestigingsklimaat. Voor de belastingdienst zou de
afschaffing van de dividendbelasting een besparing betekenen van ongeveer
3 mln euro.Voorts vragen deze leden of de regering de mening deelt dat de toenemende
uitwisseling van fiscaal relevante gegevens tussen overheden een ontwikkeling
is die de afschaffing van de dividendbelasting dichterbij kan brengen. Bij
een grensoverschrijdende dividendbetaling zorgt de inhouding van bronheffing
er niet alleen voor dat het dividend in de heffing wordt betrokken, maar is
het ook een instrument ter verdeling van de heffingsrechten tussen de bronstaat
en woonstaat. Een toenemende uitwisseling van inlichtingen maakt de heffing
van dividendbelasting dus niet overbodig.4. Milieu en mobiliteit4.1 VergroeningHet verheugt ons dat de leden van de CDA-fractie ingenomen zijn met de
in het Belastingplan opgenomen vergroeningsmaatregelen. Ook de leden van de
D66-fractie geven aan een warm voorstander te zijn van de voorgestelde
maatregelen en van een verdere fiscale vergroening op het gebied van mobiliteit.
De leden van de D66-fractie vragen naar het effect van de voorgestelde maatregelen
in termen van vermeden uitstoot (CO2 en andere stoffen). Deze leden
vragen voorts naar het totale milieueffect van het Belastingplan 2006. De
in het Belastingplan 2006 opgenomen maatregelen leiden in 2010 tot een emissiereductie
van 0,5 – 0,8 Mton CO2, 4,1 kton NOx en 0,07 kton
fijn stof.4.2 BPM-differentiatieDe leden van de CDA-fractie vragen naar aanleiding van de voorgestelde
BPM-differentiatie naar CO2-uitstoot in hoeverre het voor de hand
ligt om ook de MRB op basis van energielabels te differentiëren. Op zichzelf
achten wij zo'n maatregel goed denkbaar, maar twee argumenten pleiten
er naar onze mening voor om voorshands daartoe niet over te gaan. In de eerste
plaats achten wij het wenselijk om ervaring op te doen met de effectiviteit
van stimuleringsmaatregelen voor zuinigheid in de autobelastingen. Daarnaast
heeft de MRB naar zijn aard, anders dan de BPM, betrekking op het bestaande –
deels betrekkelijk oude – wagenpark, wat de toepassing van de nog betrekkelijk
jonge energielabels compliceert. Daaraan doet niet af, deze leden vragen daarnaar,
dat een betrekkelijk recent richtlijnvoorstel van de Europese Commissie voorstellen
doet in die richting.Deze leden constateren voorts dat volgens dit richtlijnvoorstel de registratiebelastingen
per januari 2016 verdwenen moeten zijn. Zij verbinden daaraan de vraag hoe
de regering de route ziet naar de afschaffing van de Nederlandse registratiebelasting.
Afschaffing van die belasting zou pas aan de orde zijn na aanvaarding van
het richtlijnvoorstel van juli jl. Wij verwachten dat het voorstel van de
Commissie niet zal worden aanvaard, ook Nederland ziet in de interne markt
als zodanig geen reden om over te gaan tot afschaffing van de BPM.De leden van de fractie van de PvdA merken op dat de ontwerprichtlijn
autobelastingen voorschrijft dat in de toekomst specifieke percentages van
de opbrengst van de BPM en de MRB worden gegenereerd door differentiatie naar
CO2-uitstoot. Deze leden verbinden daaraan de vraag welk deel van
deze doelstelling met dit wetsvoorstel wordt gerealiseerd. Naar aanleiding
van deze vraag merken wij op dat de doelstelling van dit element van het Belastingplan
is gelegen in het leveren van een budgettair neutrale bijdrage aan de CO2-doelstellingen van het kabinet, niet in het realiseren van de door
deze leden geciteerde opbrengstdoelstelling van de Europese Commissie. Aan
de opbrengstdoelstelling van de Commissie levert de voorgestelde differentiatie
geen bijdrage.De leden van de VVD-fractie vragen op welke wijze vorm wordt gegeven aan
de voorgestelde differentiatie. Voorts stellen zij de vraag of daarover wordt
samengewerkt met Bovag en Rai. Aan de voorgestelde differentiatie wordt vorm
gegeven door aan te sluiten bij de geldende energielabels voor nieuw verkochte
personenauto's. Aangezien de labels de relatieve zuinigheid van auto's
kwantificeren en bovendien in de markt bekend en aanvaard zijn, bieden deze
labels een goed aanknopingspunt voor de invoering van een bonus/malusstelsel
zoals in het Belastingplan is voorgesteld. Inderdaad wordt op dit punt samengewerkt
met de genoemde organisaties. Onze opmerking in de memorie van toelichting
bij het Belastingplan dat bij met de brancheorganisaties gevoerd overleg is
gebleken dat de branche met dit voorstel kan instemmen, heeft dan ook meer
in het bijzonder betrekking op de door deze leden genoemde organisaties. Dat
neemt overigens niet weg dat op onderdelen van de differentiatieregeling nog
vragen resteren. Daarbij valt te denken aan het voorbeeld waarop deze leden
in dit verband wijzen: de zuinigheidscategorie bij de levering
van de auto kan ten tijde van de verkoop nog onbekend zijn. Juist om dit type
problemen te ondervangen, hebben wij in het Belastingplan een ruime aanloopperiode
voor de invoering voorgesteld: inwerkingtreding van de differentiatie eerst
op 1 juli 2006. Voor een oplossing van het door deze leden genoemde probleem
zoals veroorzaakt door wijzigingen in de productie of de Europese typegoedkeuring
is intussen niet de regering, deze leden vragen daarnaar, maar de branche
de aangewezen partij. Wij gaan er in dit stadium vanuit dat de branche, in
overleg met de betrokken overheidsinstanties, tijdig zal slagen in het vinden
van een bevredigende oplossing.Met de opvatting van deze leden dat een minimale looptijd van drie jaar
voor de regeling wenselijk is, kunnen wij ons vanuit een oogpunt van zekerheid
voor consument en markt zeker verenigen. Het is overigens een misverstand
dat de looptijd van de voorgestelde differentiatieregeling beperkt is. Wellicht
denken deze leden in dit verband aan de voorgestelde duur van de regeling
voor hybride auto's.Het doet ons genoegen dat de leden van de fractie van de SP de voorgestelde
differentiatie in de BPM naar relatieve zuinigheid toejuichen. Deze leden
vragen in dit verband waarom er niet voor is gekozen om hiernaast ook te differentiëren
naar absolute zuinigheid. Die keuze hebben wij niet gemaakt omdat wij in het
belang van de communicatie naar de autobranche en de consument en daarmee
in het belang van de effectiviteit van de maatregel een betrekkelijk groot
gewicht toekennen aan de eenvoud en begrijpelijkheid van de maatregel. Daarmee
zou een dubbel criterium – waarbij de criteria in tegengestelde richting
kunnen werken – voor zuinigheid op gespannen voet staan.De leden van de SP-fractie vragen voorts waarop de schatting is gebaseerd
van het milieueffect van de tariefdifferentiatie in de BPM. Deze schatting
is gebaseerd op een studie van een extern onderzoekbureau dat van de maatregel
een daling verwacht van het brandstofverbruik van nieuwe auto's van 0,3
tot 1,3%. Bij deze globale schatting is rekening gehouden met onzekerheden
zoals ten aanzien van de mate waarin de branche prijsverschillen absorbeert,
wijzigingen in het aanbod, wijziging in de omvang van het autopark en wijzigingen
in de gereden afstanden. Het netto-effect van de maatregel, geschat op –100
kton CO2 in 2011, zal nadien naar verwachting verder toenemen.Deze leden vragen waarom geen maatregelen worden voorgesteld die onder
meer de kosten van het gebruik van de auto verhogen. Dat is het geval tegen
de achtergrond van de al door de zeer hoge brandstofprijzen en navenante kosten
van het gebruik van de auto. Dit geldt overigens ook voor de vraag van deze
leden over maatregelen die dieselauto's minder aantrekkelijk maken. Ten
aanzien van de vraag van deze leden over het voorstel om de MRB te verlagen
voor dieselauto's met een ingebouwde roetfilter mogen wij deze leden
verwijzen naar de bij deze begroting door de bewindslieden van VROM beoogde
subsidieregeling voor roetfilters.De leden van de D66-fractie vragen de regering uitgebreider in te gaan
op het richtlijnvoorstel COM (2005) 261. Dit voorstel is op 5 juli jl.
door de Europese Commissie ingediend. Een eerste oriënterende bespreking
in de betrokken Raadsgroep heeft onlangs plaatsgevonden. In grote lijnen voorziet
het voorstel in gefaseerde afschaffing van de aankoopbelastingen op auto's
en in invoering van CO2-uitstoot als een grondslag voor de BPM
en de MRB. Aanvaarding van het voorstel vergt eenparigheid van de stemmen
van de 25 lidstaten. Nederland kan niet met het voorstel instemmen op het
punt van de afschaffing van de registratiebelastingen, en is bereid medewerking
te verlenen aan het opnemen van CO2-uitstoot als een
grondslag voor de autobelastingen. Wij verwachten dat het nu voorliggende
voorstel van de Commissie door de Raad zal worden afgewezen.De leden van de fractie van D66 vragen verder op grond van welke criteria
voor de differentiatiemaatregel is gekozen, en waarom niet voor een verdergaande
differentiatie is gekozen. Op dit punt delen wij deze leden, in aanvulling
op de uiteenzetting in de memorie van toelichting, mee dat de maatvoering
uiteindelijk in zekere mate een arbitrair karakter heeft, afgezien van de
randvoorwaarde van budgettaire neutraliteit. Wel hadden we een zeker houvast
aan de in 2001 geldende stimuleringsregeling voor zuinigheid, die immers dezelfde
bonusbedragen toepaste.Deze leden merken voorts op dat de regering kiest voor een verlaging van
de korting op de BPM van hybride auto's in de A-klasse en het stimuleren
van hybride auto's in de B-klasse. Zij vragen in hoeverre hierdoor een
verschuiving plaats vindt tussen de aankopen van auto's in de A-klasse
naar de minder energie-efficiënte B-klasse. Ook vragen zij of inzicht
kan worden gegeven in de milieueffecten van de voorgestelde maatregelen op
het gebied van hybride auto's, waarbij een voortzetting van de oude regeling
(uitsluitend stimuleren A-klasse tegen hogere korting) wordt afgezet tegen
de nieuwe regeling.Doel van de faciliteit voor hybride auto's in de BPM is stimulering
van hybride technologie. Door de hogere kosten worden hybride aandrijfsystemen
(combinatie van aandrijving door een elektromotor en een verbrandingsmotor)
op dit moment nog maar beperkt toegepast. Hybride technologie biedt echter
milieuvoordelen door een lager brandstofverbruik en een lagere uitstoot van
vervuilende uitlaatgassen. Uitgangspunt is echter wel dat de stimulering van
nieuwe technologie tijdelijk is en op termijn kan worden afgebouwd. Omdat
het bij de faciliteit voor hybride auto's in de BPM om naar verhouding
kleine aantallen auto's gaat (enkele honderden tot circa duizend auto's
per jaar) is de hoeveelheid CO2 die wordt gereduceerd beperkt.
De aanpassing van de faciliteit voor hybride auto's in de BPM zal naar
verwachting niet leiden tot een daling van het aantal verkochte hybride auto's
met A-label. De fiscale stimulans is immers nog steeds aanzienlijk. Wat hybride
auto's met een B-label betreft wordt een lichte toename van de verkopen
verwacht. Wij verwachten niet dat er een verschuiving zal optreden van hybride
auto's met een A-label naar hybride auto's met een B-label. Per
saldo zal naar verwachting sprake zijn van een positief milieueffect van de
voorgestelde stimuleringsmaatregel voor hybride auto's.Deze leden vragen voorts wat de budgettaire opbrengst is van het verlagen
van de korting op de BPM van € 9000 naar € 6000 en of
deze in zijn geheel wordt ingezet voor de verbreding van de regeling. De budgettaire
opbrengst van de verlaging van de korting van € 9000 naar € 6000
voor hybride auto's met een A-label wordt voor 2006 geraamd op € 3
mln en voor 2007 op € 6 mln. Deze opbrengst wordt inderdaad volledig
ingezet voor de verbreding van de regeling tot hybride auto's met een
B-label.Het valt de leden van de fractie van D66 verder op dat er vanaf zuinigheidsklasse
D geen verschil is tussen hybride auto's en niet hybride auto's
wat betreft de kortingen op de BPM. Zij vragen of dit kan worden toegelicht.
Alhoewel het gaat om relatieve zuinigheid, kunnen deze leden zich voorstellen
dat er wat voor te zeggen is om hybride auto's in hogere klassen niet
gelijk te stellen aan niet-hybride auto's vanwege het belang van het
uitontwikkelen van de technologie en de relatief hoge vermeden CO2-uitstoot.De geldende faciliteit in de BPM voor hybride auto's is beperkt tot
hybride auto's uit de meest zuinige energieklasse (A-label). De faciliteit
wordt in gewijzigde vorm voortgezet. Voor de eveneens betrekkelijk zuinige
hybride auto's met een B-label zal ook een BPM-vermindering worden verleend.
Gelet op de doelstelling van de nu voorgestelde generieke regeling –
differentiatie in de BPM naar relatieve zuinigheid – hebben wij ervoor
gekozen de specifieke bonusregeling voor hybride auto's te beperken tot
de twee meest zuinige verbruiksklassen, de klassen dus waarvoor ook in de
generieke regeling een bonus geldt.Met voldoening constateren wij dat de leden van de fractie van de ChristenUnie
met instemming kennis hebben genomen van de voorstellen voor luchtkwaliteit
en CO2-uitstoot. Verdere aanscherping van de BPM-differentiatie,
deze leden pleiten daarvoor, willen wij onder ogen zien nadat ervaring is
opgedaan met de nu voorgestelde maatvoering.Het doet ons genoegen dat de leden van de SGP-fractie een differentiatie
naar CO2-uitstoot van de BPM steunen. Deze leden vragen zich af
waarom de malus lager is dan de bonus. Ons antwoord daarop is dat, uitgaande
van een fiscaal neutrale behandeling van de gemiddeld zuinige auto's,
de hoogte van de bonus en de malus naar ons oordeel moet voldoen aan de voorwaarde
dat de differentiatie over het geheel genomen budgettair neutraal is. Gegeven
de feitelijke aantallen auto's per zuinigheidsklasse vloeit uit deze
aanpak bij een vloeiende tarieflijn voort dat de hoogste malus lager is dan
de hoogste bonus. Wij menen, dit in antwoord op de desbetreffende vraag van
deze leden, dat in de geschetste zin dit stelsel evenwichtig is.Op de vraag van deze leden naar de verhouding van het aantal auto's
in de diverse klassen kan het volgende antwoord worden gegeven. In de klassen
A (de zuinigste) tot en met G (de onzuinigste) waren de procentuele aantallen
in 2004 in ons land verkochte nieuwe auto's respectievelijk als volgt:
1, 15, 44, 24, 10, 4 en 2%.Deze leden vragen in dit verband of is te verwachten dat de totaalopbrengst
toeneemt of afneemt. De verwachting op dit punt hangt af van de gedragsreacties
van de kopers van auto's. Indien kopers zullen reageren op het bonus/malusstelsel,
zal de opbrengst enigszins afnemen. De tariefstelling van het voorgestelde
bonus/malusstelsel is om ramingtechnische redenen afgestemd op de beoogde
budgettaire neutraliteit.4.3 BiobrandstoffenDe leden van de fracties van het CDA, de PvdA, de VVD, D66 en de SGP zijn
ingegaan op de voorstellen die in het belastingplan 2006 zijn opgenomen ter
stimulering van het gebruik van biobrandstoffen. In het algemeen menen wij
daaruit een positieve benadering te mogen constateren van het door de regering
voorgestelde beleid. Er is echter ook een groot aantal vragen en kanttekeningen
geplaatst.De leden van de CDA-fractie vragen of zicht kan worden gegeven op de wijze
waarop de subsidieregeling die gericht is op het stimuleren van innovatie
en volgende generaties biobrandstoffen zal worden vormgegeven. Ook de leden
van de SGP-fractie hebben gevraagd of al iets meer kan worden gezegd over
de voorgestelde subsidieregeling. De subsidieregeling is gericht op het stimuleren
van het innovatieve gebruik of innovatieve productiemethoden (qua grondstof
of proces) van biobrandstoffen die beter scoren op klimaatneutraliteit en
duurzaamheid dan de huidige generatie biobrandstoffen. De precieze invulling
van deze subsidieregeling wordt momenteel voorbereid door de departementen
van EZ en VROM. Naar verwachting zal deze regeling in de eerste helft van
2006 worden ingevoerd. De leden van de CDA-fractie vragen om uiterlijk in
het eerste kwartaal van 2006 de regeling voor verplichte bijmenging gereed
te hebben en deze zo mogelijk eerder dan 1 januari 2007 in te laten gaan.
Deze leden achten het van belang dat het bedrijfsleven op zo kort mogelijke
termijn zekerheid wordt geboden. De regering zet fors in om de
verplichtstelling zo snel mogelijk in wetgeving om te zetten. Begin 2006 zal
duidelijk zijn of dit mogelijk is op basis van bestaande wetgeving. Hoewel
de wetgeving inzake de verplichting hopelijk eerder kan worden afgerond en
dus de verplichting eerder zeker is gesteld, houdt de regering vast aan de
invoering van de verplichtstelling per 1 januari 2007 om alle spelers
in de markt voldoende tijd te geven hierop in te spelen. De leden van de CDA-fractie
vragen voorts of in de verplichtstelling zal worden voorzien in het oplopen
van het aandeel biobrandstoffen zoals dat ook in Europees verband is afgesproken.
In reactie daarop kunnen wij toezeggen dat de regering in 2007, in het kader
van een evaluatie van de maatregelen, zal bezien in hoeverre het percentage
in een volgende periode zal worden verhoogd.De leden van de CDA-fractie merken op dat veel andere Europese landen
kiezen voor een langjarige accijnsvrijstelling en vragen zich af of met het
door de regering voorgestelde pakket een gelijk speelveld ontstaat voor Nederlandse
producenten of dat Nederland achter blijft bij de ontwikkeling in andere landen.
Inderdaad heeft een groot aantal lidstaten gekozen voor een vorm van accijnsvrijstelling
voor biobrandstoffen die bovendien naar verwachting voor meerdere jaren van
toepassing zal zijn. Dat Nederland voor een andere weg kiest, namelijk een
verplichting voor de leveranciers van motorbrandstoffen om een deel daarvan
te leveren in de vorm van biobrandstoffen, wil echter niet zeggen dat daardoor
geen gelijk speelveld ontstaat. Nederland is niet het enige land met een vorm
van verplichting. In bijvoorbeeld Frankrijk bestaat weliswaar een (gedeeltelijke)
accijnsvrijstelling voor het aandeel biobrandstoffen dat is bijgemengd in
fossiele brandstoffen, tegelijkertijd is daar voorzien in een boete in de
vorm van een hogere accijns als een bepaald aandeel biobrandstoffen niet wordt
gerealiseerd. Ook Frankrijk kent dus een vorm van een verplichting. Voor de
producenten van biobrandstoffen, zijnde de toeleveranciers voor de brandstofleveranciers,
schept een verplichting meer kansen dan een fiscale stimuleringsregeling.
Bij een fiscale stimuleringsregeling is het immers niet zeker of de brandstofleveranciers
tot het gebruik van biobrandstoffen zullen overgaan. Bij een verplichting
bestaat die twijfel niet. Wij verwachten dan ook niet dat de Nederlandse ontwikkeling
zal achterblijven bij die in de andere lidstaten. Daarnaast geeft de Europese
Commissie signalen af dat zij voorstellen voorbereidt om te komen tot een
verplichte bijmenging van biobrandstoffen bij benzine en diesel.De leden van de CDA-fractie achten het van belang dat de voorstellen zo
worden uitgewerkt dat hier vooral een stimulans van uitgaat in de richting
van het Nederlandse bedrijfsleven en vragen hoe dit het beste worden gegarandeerd.
In reactie daarop hechten wij eraan op te merken dat het biobrandstoffenbeleid
is gericht op de reductie van CO2 in het wegverkeer. Uiteraard
worden daarbij de kansen die dat beleid creëert voor het Nederlandse
bedrijfsleven niet uit het oog verloren. Wel past hierbij de kanttekening,
met name waar het gaat om biodiesel, dat de Nederlandse landbouw slechts beperkt
kan profiteren van een biobrandstoffenbeleid, ongeacht de vorm die zo'n
beleid zal krijgen. In Nederland zijn de beschikbare landbouwarealen beperkt.
Zo kan de Nederlandse landbouw – zelfs als alle daarvoor beschikbare
arealen worden ingezet – slechts voor zo'n 50–65%
voorzien in de productie van het voor biodiesel benodigde koolzaad. Bovendien
moeten de producten die kunnen dienen als grondstof voor biobrandstoffen concurreren
met andere gewassen. Het blijkt dat andere gewassen vaak economisch rendabeler
zijn dan bijvoorbeeld koolzaad als grondstof voor plantaardige olie. Wat betreft
de productie van bio-ethanol zijn er andere vooruitzichten, zeker waar het
gaat om de volgende generatie bio-ethanol die vooral uit (rest)stromen van
de agrarische industrie zal worden vervaardigd. Volgens deskundigen uit de
industrie en wetenschap is technisch gezien het volume aan beschikbare reststromen in Nederland voldoende voor 5% bijmenging van bio-ethanol
bij benzine.De toegevoegde waarde voor Nederland zal vooral moeten worden gezocht
in de productie en de verwerking van biobrandstoffen op basis van ingevoerde
grondstoffen en de op- en overslag en doorvoer van die grondstoffen en biobrandstoffen.
Daarnaast zet Nederland nadrukkelijk in op de ontwikkeling van de volgende
generatie biobrandstoffen die een groter milieurendement realiseert tegen
geringere kosten. Zo is Nederland bijvoorbeeld al ver gevorderd in de ontwikkeling
van bio-ethanol uit restproducten van landbouwgewassen. Dit is een van de
vormen van de volgende generatie biobrandstoffen en de verwachting is dat
deze voor een groot deel uit Nederlandse (rest)stromen uit de agrarische industrie
kan worden vervaardigd.De leden van de CDA-fractie vragen voorts naar de reden waarom geen stimulering
is voorzien van pure plantaardige olie. Zij zien in deze biobrandstof veel
voordelen, voordelen die recent in een door de Tweede Kamer gehouden rondetafelgesprek
zijn bevestigd. Er zijn verschillende redenen waarom de regering niet expliciet
pure plantaardige olie stimuleert. De regering streeft naar een vervanging
van 2% fossiele brandstoffen door biobrandstoffen. Bijmenging van daarvoor
geschikte biobrandstoffen (bio-ethanol bij benzine en veresterde biodiesel
bij diesel) is de meest zekere weg om deze 2% ook daadwerkelijk te
realiseren. Aanpassing van motoren en van de infrastructuur kan dan achterwege
blijven, zelfs indien het aandeel bij te mengen biobrandstoffen wordt verhoogd
naar 5%. Pure plantaardige olie daarentegen leent zich op technische
gronden niet voor bijmenging bij dieselolie. De bedrijfszekerheid van de motoren
zou daarmee afnemen, zelfs bij kleinere percentages. Pure plantaardige olie
kan daarom alleen worden toegepast in aangepaste voertuigen. Door het vereiste
van aanpassing van het voertuig en de noodzakelijkheid tot een afzonderlijke
infrastructuur voor de distributie van pure plantaardige olie is een zinvolle
toepassing beperkt tot nichemarkten. Naar onze mening zijn de door de leden
van de CDA-fractie aangehaalde milieuvoordelen beperkt. Pure plantaardige
olie in een vrijwel uitontwikkeld product. Het milieuvoordeel is beperkt,
de kosten per vermeden ton CO2-equivalent zijn hoog en het is niet
waarschijnlijk dat pure plantaardige olie op beide punten nog zal verbeteren.
Deze nuancering is ook naar voren gekomen in het door de leden van de CDA-fractie
aangehaalde rondetafelgesprek. De regering zet nadrukkelijk in op de ontwikkeling
van de volgende generatie biobrandstoffen met een hoger milieurendement en
een betere kostenefficiëntie. In die visie past een terughoudend beleid
op het gebied van pure plantaardige olie. Overigens sluit de verplichtstelling
zoals die wordt voorzien vanaf 1 januari 2007 niet uit dat de brandstofleveranciers
ervoor kiezen om een deel van de 2% in te vullen door het aanbieden
van brandstoffen met een hoger aandeel biocomponent in nichemarkten. In die
zin is het niet uitgesloten dat in die nichemarkten gebruik wordt gemaakt
van bijvoorbeeld pure plantaardige olie.De leden van de CDA-fractie vragen tot slot naar de wijze waarop de komende
jaren zal worden omgegaan met de projecten waar reeds een accijnsvrijstelling
wordt verleend. Deze projecten zullen kunnen blijven voortbestaan, zij het
dat de accijnsvrijstelling zal worden omgebouwd naar een subsidieregeling.
De hoogte van de subsidie zal dan gelijk zijn aan het niveau van de vermindering
zoals dat is neergelegd in het Belastingplan. Dat houdt in dat de huidige
vrijstelling van ongeveer 36 cent per liter pure plantaardige olie in overeenstemming
met de communautaire bepalingen ter zake in 2006 zal worden teruggebracht
naar ongeveer 32 cent per liter.De leden van de PvdA-fractie vragen welke olieprijs de regering heeft
gehanteerd om de meerprijs van biobrandstoffen te berekenen. De communautaire
wetgeving gaat er van uit dat de lidstaten hun vrijstellingsbedragen jaarlijks
aanpassen aan de ontwikkelingen van zowel de oliemarkt als de biobrandstoffenmarkt.
Uit dien hoofde ligt het voor de hand dat voor de bepaling van de meerkosten
van biobrandstoffen ten opzichte van fossiele brandstoffen wordt uitgegaan
van gemiddelde prijzen over een periode van een jaar. In lijn met die benadering
is bij de bepaling van de bedragen zoals die in het Belastingplan als verminderingsbedragen
zijn opgenomen uitgegaan van de gemiddelde olieprijs in de periode juli 2004
tot en met juni 2005.De leden van de PvdA-fractie vragen voorts waarom de regering de stimulering
beperkt tot 2%, zulks mede in het licht van de Europese doelstelling
van een bijmenging van 5,75%. In dit verband merken wij op dat de Europese
doelstelling van 5,75% een streven is (geen verplichting) voor het
jaar 2010. Op dit moment is het Europese streven 2%; in de fiscale
stimuleringsregeling zoals die in het Belastingplan 2006 voor het jaar 2006
is opgenomen wordt dan ook van dat percentage uitgegaan. Als het voorgestelde
maximum van 2% zou worden losgelaten zou er theoretisch een bijmenging
van 5% mogelijk zijn, hogere percentages zijn op grond van communautaire
wetgeving eigenlijk niet goed mogelijk. Een fiscale tegemoetkoming voor een
dergelijke bijmenging van 5% zou een budgettair beslag kennen van meer
dan € 250 mln, dit in reactie op de vraag van de leden van de PvdA-fractie
naar het budgettaire beslag van het loslaten van het maximum van 2%
bijmenging.De leden van de VVD-fractie vragen naar de gederfde accijnsinkomsten voor
het Rijk, als alle brandstoffen in Nederland met minstens 2% biodiesel
of ethylalcohol worden bijgemengd en worden vrijgesteld van accijns volgens
deze regeling. Een volledige realisering van 2% bijmenging biodiesel
bij diesel en bio-ethanol bij benzine en een gedeeltelijke vrijstelling van
accijns zoals voorgesteld in het Belastingplan 2006 leidt tot een budgettaire
derving van ongeveer € 100 mln per jaar. Voor het jaar 2006 is uitgegaan
van een derving van € 70 mln omdat het niet waarschijnlijk is dat
reeds in het eerste jaar direct de volle 2% zal worden gerealiseerd.Deze leden vragen voorts waarom Nederland in het kader van de verplichtstelling
feitelijk verder gaat dan de in EU-verband voorziene inspanningsverplichting
inzake de stimulering van biobrandstoffen. Ook vragen deze leden naar de verwachte
stijging van de kosten als gevolg van deze bijmenging. De EU-richtlijn over
de stimulering van de biobrandstoffen is een inspanningsverplichting, waarbij
evenwel geldt dat Nederland bij onvoldoende inspanning in gebreke kan worden
gesteld. De richtlijn draagt lidstaten op nationale streefcijfers vast te
stellen. Het staat de lidstaten vervolgens vrij hoe zij ervoor zorgen dat
zij dit streefcijfer halen. De regering heeft primair gekozen voor een verplichtstelling
per 2007, voorafgegaan door een fiscale stimulering voor het komende jaar
(2006). Een verplichtstelling schept een gelijke positie voor iedereen en
geeft zekerheid over het behalen van de 2% doelstelling. Doordat de
regering op een generiek doel van 2% afzet stuurt en de invulling van
de verplichting overigens vrij laat, hebben de leveranciers grotere vrijheid
om een oplossing te kiezen die aansluit bij hun eigen bedrijfsvoering. Bovendien
geeft een verplichtstelling de regering meer mogelijkheden om op termijn op
duurzaamheidscriteria te sturen. Indien de brandstofleveranciers de verplichting
tot het leveren van een aandeel biobrandstoffen van 2% zullen invullen
door het bijmengen van 2% biobrandstoffen, zal de prijs van benzine
naar verwachting met ongeveer 1 cent per liter stijgen. De prijs van diesel
stijgt naar verwachting met ongeveer 0,6 cent per liter. Deze bedragen komen
overeen met de bedragen die in het jaar 2006 via een vermindering van de accijns
als de aan biobrandstoffen verbonden meerkosten zullen worden gecompenseerd.De leden van de VVD-fractie vragen waarop de regering de veronderstelling
baseert dat de uitstoot van broeikasgasemissies over de gehele keten bezien
door het gebruik van biobrandstoffen tot 50% zal kunnen verminderen.
Zij verwijzen daarbij naar meerdere wetenschappelijke studies die namelijk
veel lagere percentages concluderen of zelfs een negatieve milieubalans. Deze
leden merken terecht op dat er vele studies zijn en dat deze vaak een brede
range van uitkomsten geven. In opdracht van het ministerie van VROM is een
vergelijkende studie uitgevoerd waarin de verschillende wetenschappelijk studies
naast elkaar zijn gelegd. De veronderstelling van de regering over de mate
van klimaatneutraliteit van de huidige generatie biobrandstoffen is op de
uitkomsten van deze studie gebaseerd. Voor een uitgebreid overzicht van de
uitkomsten verwijzen wij u naar deze studie (Biofuels in the Dutch market:
a fact-finding study, Novem/Ecofys, november 2003 (rapportnummer: 2GAVE-03.12)).Naar aanleiding van de vraag van de leden van de VVD-fractie waarom is
gekozen voor het bijmengen in autobrandstoffen, terwijl volgens deze leden
het bijstoken van biomassa veel efficiënter is vanuit milieuoogpunt en
kosteneffectiviteit1, merken wij op dat het bijstoken
van biomassa momenteel inderdaad efficiënter is, maar dat de steeds toenemende
groei van de CO2-uitstoot in het verkeer het noodzakelijk maakt
om ook daar maatregelen te nemen. De regering wil daarom ook de CO2-uitstoot
van het verkeer op termijn substantieel verlagen. Klimaatneutrale brandstoffen
zijn uiteindelijk cruciaal om die emissiereductie van CO2 te bereiken.
Het bijstoken van biobrandstoffen zonder deze tevens in het wegverkeer te
introduceren zou inhouden dat voor het wegverkeer elke impuls zou ontbreken
om aldaar via het brandstoffenbeleid een CO2-reductie te bereiken.De leden van de VVD-fractie wijzen op het feit dat het benodigde areaal
voor het verbouwen van koolzaad om te voldoen aan de verplichte 2%
bijmenging van biodiesel in 2007 niet aanwezig is in Nederland en stellen
daarbij de vraag of de regering het vanuit het milieuoogpunt wenselijk acht
dat het verwachte areaaltekort van 25% wordt geïmporteerd uit
derde landen. In dit verband vragen deze leden tevens wat de effecten van
grootschalige invoer van biobrandstoffen voor de ecosystemen in derde landen
zijn en hoe dit mogelijke negatieve effect zich verhoudt met de mogelijke
positieve milieueffecten van de substitutie van fossiele brandstof door biobrandstoffen
voor het klimaatprobleem. De leden van de VVD-fractie hebben gelijk als zij
stellen dat het Nederlandse areaal ontoereikend is voor de realisering van
een aandeel van 2% biodiesel. In een rapport van het LEI (Beschikbaarheid
koolzaad voor biodiesel, april 2005) is dat nog eens bevestigd. In dat rapport
wordt zelfs gesproken over een areaal dat voor ongeveer 50–65%
in de behoefte van biodiesel kan voorzien. Het ligt dan ook voor de hand dat
de grondstoffen voor biodiesel of de biodiesel zelf deels uit andere landen
zullen moeten worden geïmporteerd. Deze import behoeft overigens niet
noodzakelijk plaats te vinden uit landen buiten de EU. In het door de leden
van de VVD-fractie aangehaalde rapport van NOVEM uit 2003 wordt eveneens gesteld
dat het EU-potentieel (de vijfentwintig lidstaten) meer dan voldoende is voor
de streefcijfers zoals die gelden voor 2010 (5,75%). De regering verwacht
derhalve niet dat grootschalige invoer van biobrandstoffen vanuit derde landen
zal plaatsvinden. De inzet van de regering is gericht op het zo snel mogelijk
beschikbaar komen van nieuwe generatie biobrandstoffen die uit reststromen
en niet-voedselgewassen worden geproduceerd. De grondstoffen voor zowel de
huidige als de toekomstige biobrandstoffen lijken in voldoende mate in Europa
beschikbaar te zijn. Daarnaast wil de regering op termijn een certificeringssysteem
invoeren waarmee gestuurd kan worden op minimalisatie van de afwenteling (biodiversiteit,
concurrentie voedselproductie, luchtkwaliteit en bodem) en maximalisatie van
het positieve milieueffect. Een dergelijk certificeringssysteem vergt afspraken
op in ieder geval Europees maar bij voorkeur op mondiaal niveau. Een voorbeeld van een dergelijke maximalisatie op termijn is het verbouwen
van Jatropha-struiken in droge gebieden met verarmde en/of geërodeerde
grond die niet geschikt is voor het verbouwen van voedsel. Uit deze struiken
kan olie gewonnen worden die als biobrandstof kan dienen. Tegelijkertijd leidt
de productie van deze olie tot nieuwe werkgelegenheid en helpen de struiken
de verwoestijning terug te dringen en de grond voor landbouw geschikt te maken.De leden van de VVD-fractie vragen de regering aan te geven of de investering
in het specifieke spoor voor de ontwikkeling van biobrandstoffen voldoende
groot is, in verhouding met het generieke spoor, om de ontwikkeling van innovatieve
biobrandstoffen te versnellen en niet af te remmen. Zij vragen de regering
tevens aan te geven wat de relatie is tussen de (grootschalige) marktondersteuning
van biobrandstoffen en de gewenste innovatie/technologieontwikkeling op het
gebied van innovatieve biobrandstoffen met een hoger milieurendement. Het
generieke spoor levert een belangrijke bijdrage aan de Nederlandse invulling
van de communautaire wetgeving op het gebied van biobrandstoffen en de reductie
van CO2-uitstoot in het verkeer. Het budgettaire beslag is hiervan
afgeleid. Het generieke spoort belemmert de ontwikkeling van innovatieve biobrandstoffen
niet. Het generieke spoor draagt daarentegen juist bij aan het noodzakelijke
marktperspectief voor innovatieve biobrandstoffen. Hiermee is het generieke
spoor complementair aan het innovatieve spoor dat de ontwikkeling en het gebruik
van innovatieve brandstoffen stimuleert. Het gevaar van lock-in in het generieke
spoor is niet reëel, omdat a) innovatieve biobrandstoffen op termijn
waarschijnlijk goedkoper zijn dan de huidige biobrandstoffen en b) er gestreefd
wordt om ook in het generieke spoor op termijn duurzaamheidseisen (onder andere
CO2-reductie) te stellen. Hierdoor zullen naar verwachting de innovatieve
biobrandstoffen op termijn de huidige biobrandstoffen van de markt verdringen.In antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie naar de exit-strategie
voor het stimuleren van biobrandstoffen en onder welke voorwaarden de subsidie
en verplichte bijmenging wordt opgeheven kunnen wij meedelen dat er geen exit-strategie
bestaat voor biobrandstoffen. Het beleid is er op gericht om op termijn een
aanzienlijke CO2-reductie te bereiken in het verkeer. Daarin moeten
de biobrandstoffen, in het bijzonder de tweede generatie met een hoger milieurendement
tegen lagere kosten, een belangrijke rol gaan spelen. In die zin past ook
geen exit strategie alsof het gebruik van biobrandstoffen iets tijdelijks
zou zijn. Er is wel sprake van een geleidelijke vervanging van (een deel van)
de huidige generatie biobrandstoffen door de tweede generatie. Dat zal gebeuren
door – binnen het mogelijke – de milieurendementseisen voor de
biobrandstoffen te verscherpen. Een (groot) deel van de huidige generatie
zal dan op enig moment niet meer aan die eisen kunnen voldoen.Deze leden vragen tot slot hoe de verplichting tot bijmenging en het vrijstellen
van accijns voor biobrandstoffen zich verhoudt tot de Europese en internationale
(WTO) verplichtingen tot afbouw van productondersteuning in de landbouwsector.
Allereerst wordt opgemerkt dat een stimuleringsregeling voor biobrandstoffen
en in het bijzonder de tijdelijke accijnsvermindering, moet worden beschouwd
als een tegemoetkoming aan de producent c.q. de gebruiker van biobrandstoffen
zodat deze zonder meerkosten gebruik kan maken biobrandstof. De regering acht
de voorziene verplichting tot het (deels) leveren van biobrandstoffen en het
daarop vooruitlopend fiscaal stimuleren van het gebruik van biobrandstoffen
dan ook niet strijdig met het streven naar de afbouw van de product- en marktsteun
in de landbouwsector. Zeker op termijn zullen de technologische en economische
omstandigheden alsmede de duurzaamheidseisen die aan de biobrandstoffen worden
gesteld, bepalend zijn voor de keuze van de soort biobrandstoffen. Naar het
zich laat aanzien zullen biobrandstoffen op termijn voor een belangrijk deel
worden vervaardigd uit reststromen van de agrarische- en levensmiddelenindustrie.
Alsdan zal er geen (of slechts in beperkte mate) sprake zijn
van een afzonderlijke teelt, speciaal gericht op de productie van biobrandstoffen.
Dat is in ieder geval het beeld dat de regering voor ogen heeft omdat alleen
die ontwikkeling bijdraagt aan het streven naar een hoger milieurendement
en geringere kosten.In dit kader is nog van belang dat de komende jaren de product- en marktsteun
in de landbouwsector verder wordt afgebouwd en omgevormd in bedrijfstoeslagen.
Daarbij is – met het oog op verbetering van de Europese energievoorziening –
een beperkte steun van 45 euro/ha ingesteld voor de teelt van energiegewassen.
Biobrandstoffen vallen overigens buiten de reductieverplichtingen zoals omschreven
in het WTO landbouwakkoord, met andere woorden, in de WTO worden biobrandstoffen
niet gezien als een landbouwproduct en internationale (WTO) verplichtingen
tot afbouw van productondersteuning in de landbouwsector zijn dan ook niet
van toepassing als het gaat om de teelt van grondstoffen ten behoeve van biobrandstoffen.De leden van de D66-fractie vragen waarom de regering heeft ingezet op
een verplicht aandeel van 2% en wat de budgettaire gevolgen zullen
zijn van het verhogen van het verplichte aandeel naar 3%, 4%
en 5% en de bijbehorende milieueffecten. De regering heeft om verschillende
redenen ingezet op 2%. Ten eerste is dat op dit moment het geldende
streefcijfer binnen de EU. Ten tweede zou een hoger percentage, zeker waar
het betreft de voorziene verplichting, wellicht tot problemen leiden als de
daardoor stijgende vraag het (groeiende) aanbod tijdelijk overtreft. Daarnaast
heeft de industrie enige tijd nodig om in te spelen op het gebruik van biobrandstoffen.
De budgettaire gevolgen van een verplicht aandeel van 2% en hoger zijn
overigens nihil. Bij de verplichting zoals voorzien voor de periode na 2006
zal immers geen fiscale tegemoetkoming meer van toepassing zijn. Wel zal de
verplichting gevolgen hebben voor de prijs van motorbrandstoffen. Bij een
aandeel biobrandstoffen van 2% zal de prijs van benzine (door de hogere
kosten van bio-ethanol) met ongeveer 1 cent per liter stijgen en de prijs
van diesel (door de hogere kosten van biodiesel) met ongeveer 0,6 cent per
liter. Bij hogere percentages zullen de prijsstijgingen naar verwachting naar
verhouding toenemen. De reductie van de CO2-uitstoot bij een aandeel
van 2% biobrandstof wordt geschat op 0,4 tot 0,7 Mton. Bij grotere
aandelen zal deze reductie eveneens naar verhouding toenemen. Een en ander
is in het navolgende schema opgenomen.Aandeel biobrandstoffenCO2-reductieVerwachte stijging brandstofprijs per
liter   BenzineDiesel2%0,4 –
0,7 Mton1 cent0,6
cent 3%0,6 –
1,05 Mton1,5 cent0,9 cent 4%0,8 –
1,4 Mton2 cent1,2
cent 5%1,0 –
1,75 Mton2,5 cent1,5 centIn antwoord op de vraag van de leden van de SGP-fractie waarom is gekozen
voor een tijdelijke regeling en of het niet beter zou zijn om voor een permanente
regeling te kiezen, merken wij op dat er feitelijk sprake is van een permanente
regeling. De fiscale tegemoetkoming is tijdelijk, de verplichting voor de
brandstofleveranciers om een deel van hun brandstoffen te leveren in de vorm
van biobrandstoffen is daarentegen bedoeld als permanente maatregel.Deze leden vragen zich voorts af of deze regeling wel logisch is en of
het niet beter zou zijn voor de hoeveelheid biobrandstof dat de regeling vooral
wordt gericht op bedrijven die zich juist voornamelijk met deze brandstoffen
bezig houden. Wij gaan er van uit dat deze leden doelen op de
mogelijkheid om in plaats van het mengen het gebruik van pure biobrandstof
te stimuleren. In dat geval zouden wij willen opmerken dat de regeling is
gericht op het bereiken van een zo groot mogelijk aandeel biobrandstoffen.
Dat kan alleen worden bereikt door iedere automobilist ook daadwerkelijk gebruik
te laten maken van biobrandstof ook al is het maar voor een beperkt deel van
hun totale brandstofgebruik. Daarmee wordt een groter aandeel gerealiseerd
dan door de methode waarin bijvoorbeeld slechts een beperkt aantal weggebruikers
gebruik maakt van pure biobrandstoffen. De weg van het bijmengen van biobrandstoffen
bij fossiele brandstoffen is ook de weg die vrijwel alle andere lidstaten
waar al een biobrandstofbeleid van kracht is, hebben gevolgd.4.4 Stimulering Euro IV/VLuchtkwaliteitDe leden van de PvdA-fractie zijn teleurgesteld over het fiscale pakket
inzake luchtkwaliteit. Zij vragen of de regering een verhoging van de dieselaccijns
heeft overwogen om de luchtkwaliteit te verbeteren. Ook vragen zij of de regering
de mening van deze leden deelt dat een verhoging van de dieselaccijns een
effectief middel is om de luchtkwaliteit te verbeteren. In dit kader vragen
deze leden voorts of de regering in het licht van het luchtkwaliteitsbeleid
een reactie kan geven op een onderdeel uit de tegenbegroting van de PvdA,
namelijk een verhoging van de BPM voor dieselauto's.Tegen de achtergrond van de door de zeer hoge brandstofprijzen al navenant
hoge kosten van het gebruik van de auto worden nu geen maatregelen voorgesteld
die deze kosten verder zouden verhogen. Voor de aanpak van de problemen rond
de luchtkwaliteit heeft de regering in september een samenhangend pakket maatregelen
gepresenteerd; verwezen zij naar de brief van de Minister en de Staatssecretaris
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer van 20 september
jl. aan de Voorzitter van de Tweede Kamer (Kamerstukken II 2005/06, 30 175,
nr. 10).Deze leden vragen voorts of de regering kan aangeven met welk bedrag de
motorrijtuigenbelasting (MRB) generiek verlaagd moet worden, om een dieselaccijnsverhoging
van 2% lastenneutraal in te voeren. Uitgaande van het huidige accijnstarief
voor zwavelvrije diesel van € 364,91 per 1000 liter zou een verhoging
met 2% neerkomen op een verhoging met 0,7 cent per liter. Indien de
opbrengst daarvan – in casu € 47 mln – zou worden gebruikt
om de MRB generiek te verlagen, zou die belasting kunnen worden verlaagd met
1,7%. Aangenomen wordt dat deze leden met «generiek» bedoelen:
alle voertuigen waarvoor MRB is verschuldigd. Voor een «gemiddelde»
personenauto zou dit neerkomen op een verlaging met circa € 5 per
jaar.De leden van de PvdA-fractie vragen ook of de regering kan aangeven hoe
een verhoging van de MRB voor dieselauto's met € 750 op jaarbasis,
lastenneutraal teruggegeven kan worden in de vorm van een lagere MRB voor
benzineauto's. Een verhoging van de MRB met dat bedrag voor personenauto's
en bestelauto's op diesel, die uiteraard onevenredig zwaar drukt op kleinere
dieselauto's, leidt tot een extra opbrengst van ongeveer € 1375
mln; daarbij is geen rekening gehouden met gedragseffecten. Indien deze extra
opbrengst zou worden aangewend voor een verlaging van de MRB voor benzineauto's,
zou de MRB voor benzineauto's kunnen worden afgeschaft.De milieueffecten van de verhoging van de onbelaste vergoeding voor autokilometers
overeenkomstig de motie Van Aartsen (Kamerstukken II 2005/06, 30 300,
nr. 18) zijn marginaal, dit naar aanleiding van de vraag van de leden van
de PvdA-fractie.EnergiebesparingDe leden van de PvdA-fractie verzoeken de regering – met het oog
op stimulering van energiebesparing na te denken over een differentiatie van
de overdrachtsbelasting op basis van de energieprestatie van de woning (energiecertificaat
woning) en een extra heffingskorting voor woningen die een energiezuinig label
hebben.De regering onderschrijft het belang van het stimuleren van energiebesparing.
Met het oog op energiebesparing zijn daarom ook reeds diverse maatregelen
van toepassing. In de fiscaliteit is allereerst sprake van de energiebelasting,
die door kostprijsverhoging van energie een stimulans geeft voor energiebesparing.
De regering zal, om de doelstelling van 1,5 procent energiebesparing per jaar
te kunnen halen extra beleidsinspanningen doen. Daartoe is ondermeer een instrument
in voorbereiding ter stimulering van grootschalige investeringen in energiebesparing
en CO2-reductie in de bestaande gebouwde omgeving; de Tijdelijke
Regeling CO2-reductie in de Gebouwde Omgeving. Deze regeling zal
naar verwachting begin 2006 worden gepubliceerd. Ook het instrument witte
certificaten kan hierin een rol spelen.Een differentiatie in de overdrachtsbelasting op basis van de energieprestatie,
zoals de fractie van de PvdA voorstelt, is een beleidsmaatregel die vanuit
het belang dat dit regering hecht aan het realiseren van energiebesparings-
en klimaatdoelstellingen op het eerste gezicht de moeite van het overwegen
waard is. Echter, bezien vanuit het fiscale perspectief, met name het objectieve
karakter van de overdrachtsbelasting, en indachtig de doelstelling van dit
regering om de administratieve lasten terug te dringen, kunnen wij dit voorstel
niet zonder meer ondersteunen. Bovendien zou van de huidige hoge energieprijzen
al genoeg stimulans moeten uitgaan voor het nemen van energiebesparende maatregelen
aan woningen. Wij stellen daarom voor om te bezien of het voorstel meegewogen
kan worden in de samenstelling van het pakket reservemaatregelen voor het
klimaatbeleid dat dit najaar opgesteld zal worden, het zogenaamde Optiedocument.Het tweede voorstel van de PvdA-fractie is om een extra heffingskorting
te geven voor woningen met een energiezuinig label. Ervan uitgaande dat de
leden van de PvdA-fractie daarbij een extra heffingskorting in de Energiebelasting
voor ogen hebben kan worden opgemerkt dat de energiebelasting reeds een prikkel
geeft ter besparing van energie via een kostprijsverhoging. Huishoudens die
energie besparen, betalen, niet alleen minder voor hun energierekening, maar
ook minder energiebelasting en worden zo al beloond. Een extra heffingskorting
zou dus een dubbele beloning betekenen. Voorts zou dit leiden tot een grote
groep free riders, omdat men ook kan profiteren van de regeling als men de
investeringen al heeft gepleegd.4.5 ZuidOost pasDe leden van de D66-fractie betuigen hun instemming met de codificatie
van de regeling voor de ZuidOost pas. Hiervan nemen we met genoegen kennis.4.6 AccijnzenDe leden van de VVD-fractie vragen zich af of de regering de conclusie
deelt dat de accijnsverhoging op gedistilleerde dranken in 2003 niet de begrote
meeropbrengst heeft opgeleverd. Tevens vragen deze leden of de regering kan
aangeven op grond van welke aannames de daling van de accijnsopbrengsten over
gedistilleerde dranken over 2006 wordt geraamd op 2,5%.
Na de verhoging van de accijns op gedistilleerde dranken in 2003, die plaatsvond
op initiatief van de Tweede Kamer (amendement Hofstra c.s. op het Belastingplan
2003), zijn de opbrengsten achtergebleven bij de ramingen. Per saldo heeft
zich in 2003 een kleine toename van de ontvangsten voorgedaan. Voor de opbrengst
van de accijnsverhoging op gedistilleerde dranken in 2003 is destijds € 70
mln ingeboekt. Hierbij is zoals gebruikelijk geen rekening gehouden met gedragseffecten.
Deze gedragseffecten (circa 40%) worden voor de begrotingsramingen
van de alcoholaccijns als geheel wel meegenomen. Daarnaast was in 2003 sprake
van een negatieve ontwikkeling van het volume van de particuliere consumptie,
wat ook zijn doorwerking heeft op de accijnzen. De alcoholaccijns laat in
meerdere jaren een negatieve endogene ontwikkeling zien, ook wanneer er geen
accijnsverhoging plaatsvindt. Deze negatieve ontwikkeling is voornamelijk
het gevolg van het alcoholmatigingsbeleid van de overheid en een afnemende
voorkeur voor gedistilleerde drank. De negatieve endogene ontwikkeling bij
de alcoholaccijns doet zich reeds over een langere periode voor. Met deze
endogene ontwikkeling is rekening gehouden bij de raming voor 2006 (zie ook
het antwoord op de vragen van de leden Bussemaker en Smeets over de mogelijke
omzetdaling van slijterijen, ingezonden op 16 juni 2004, Aanhangsel Handelingen
II 2004/05, nr. 13). De leden van de VVD-fractie vragen voorts of de regering
bereid is een voorstel te doen voor een verlaging van de accijns op alcohol.
De Tweede Kamer heeft in juni 2005 een pakket accijnsmaatregelen zoals neergelegd
in de Beleidsbrief Alcohol en jongeren van de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport van 24 maart 2005 (Kamerstukken II 2004/05, 27 565,
nr. 29), afgewezen. Dit pakket accijnsmaatregelen omvatte onder andere een
accijnsverhoging op mixdranken en bier en een accijnsverlaging voor gedistilleerde
dranken tot het niveau van voor 2003. In reactie op deze afwijzing heeft de
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport bij brief van 7 juli 2005
aangegeven dat de regering niet met voorstellen zal komen voor uitsluitend
een verlaging van de accijns op gedistilleerde dranken aangezien de opbrengstverhogende
onderdelen van de accijnsvoorstellen niet op voldoende draagvlak van de Tweede
Kamer konden rekenen. Overigens zou het terugdraaien van de accijnsverhoging
op gedistilleerde dranken een derving van ongeveer € 57 mln betekenen.De leden van de SP-fractie vragen onder welke voorwaarden de accijnsvrijstelling
voor bepaalde minerale oliën die worden gebruikt voor de opwekking van
energie van toepassing zal worden op installaties met een vermogen van ten
minste 1 MW. Zij vragen voorts naar de milieueffecten van deze maatregel.
Met deze maatregel wordt nadere invulling gegeven aan een communautaire verplichting
om brandstoffen die worden gebruikt voor de opwekking van elektriciteit vrij
te stellen van belasting. De vrijstelling als zodanig bestaat al, maar is
beperkt tot installaties met een vermogen van ten minste 20 MW. Nu blijkt
dat er steeds meer initiatieven komen tot kleinschaliger elektriciteitsopwekking –
overigens veelal met gebruikmaking van biobrandstoffen – is er aanleiding
de grens van 20 MW te verlagen naar 1 MW. Deze vrijstelling wordt overigens
alleen verleend onder de voorwaarde dat kan worden aangetoond dat de opgewekte
elektriciteit op enigerlei wijze in de heffing van de energiebelasting wordt
betrokken. Deze vrijstelling strekt tot het voorkomen van een dubbele belasting,
namelijk een belasting op zowel de brandstof die als input voor de elektriciteitsopwekking
wordt gebruikt als op de opgewekte elektriciteit. Deze vrijstelling kent geen
milieuachtergrond en er zijn dan ook geen milieueffecten berekend.Deze leden vragen eveneens waarom is gekozen voor het in stand houden
van het verlaagde tarief in de energiebelasting voor grootverbruikers. In
het belastingplan 2005 is opgenomen dat ook in 2006 en 2007 de energiebelasting
voor bedrijven wordt verhoogd, waarbij de huidige degressieve tariefstructuur
overigens blijft gehandhaafd. Deze verhoging van de EB maakt in de regeringsplannen
namelijk deel uit van de financiering die wordt aangewend voor de in deze
jaren voorziene verlaging van de tarieven in de vennootschapsbelasting. Vooral
de tertiaire dienstensector profiteert van deze tariefsoperatie. De dienstensector
is geconcentreerd in het zogenoemde middengebruik (5 000 – 170 000
m3 resp. 10 000 – 50 000 kWh). Daarom zijn vooral
de EB-tarieven in deze schijven verhoogd. Per saldo resulteert een acceptabel
lastenbeeld voor het MKB en het grootbedrijf. Een EB-tariefvariant die ook
de verbruiksschijven boven 1 mln m3 resp. 10 mln kWh in de verhoging
zou betrekken, zou vooral een lastenverzwaring betekenen voor de sector industrie
die in totaliteit minder van een tariefsverlaging in de Vpb profiteert. Ten
slotte dient benadrukt te worden dat alle bedrijven – klein- én
grootverbruikers – aan de EB-verhoging meebetalen.De leden van de SGP-fractie vragen zich af of het niet mogelijk is de
opschorting van de indexatie van de brandstofaccijns alleen voor benzine en
diesel te laten gelden en niet voor het binnenlands luchtverkeer. De regering
heeft in de recente stijgingen van de brandstofprijzen aanleiding gezien om
de wettelijke indexatie van de accijns op motorbrandstoffen voor het jaar
2006 geen doorgang te doen vinden. Deze hogere brandstofprijzen treffen niet
alleen het wegverkeer maar ook de luchtvaart. Er is in deze context dan ook
geen aanleiding om de luchtvaart anders te behandelen dan het wegverkeer.4.7 Belasting op smeermiddelenIn antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de SP of de vorig
jaar ingezette tariefverlaging in de vennootschapsbelasting gedeeltelijk ongedekt
blijft, wordt opgemerkt dat de budgettaire gevolgen van het niet invoeren
van de belasting op smeermiddelen worden ingepast binnen de voor het bedrijfsleven
neutrale lastenontwikkeling conform Miljoenennota 2006.De leden van de fractie van D66 zien graag uitgebreider uiteengezet waarom
een belasting op smeermiddelen niet mogelijk is, ook omdat deze in verschillende
Europese landen wel is ingevoerd.Omdat smeermiddelen geen communautair geharmoniseerde accijnsgoederen
zijn kan het intracommunautaire verkeer daarvan niet plaatsvinden binnen het
geharmoniseerde controlestelsel voor accijnsgoederenverkeer (verkeer tussen
goedgekeurde belastingentrepots onder schorsing van de accijns en onder dekking
van een accijnsgeleidedocument). Dit betekent dat de belasting op smeermiddelen
zou moeten worden vormgegeven als een nieuwe specifieke nationale belasting,
wat gepaard gaat met een forse toename van administratieve lasten en uitvoeringskosten.
Voor smeermiddelen die afkomstig zijn uit andere lidstaten of via andere lidstaten
Nederland binnenkomen, evenals voor smeermiddelen die naar andere lidstaten
worden vervoerd, zouden specifieke bepalingen moeten worden gehanteerd, waaronder
specifieke controlebepalingen.In tegenstelling tot de al in de heffing betrokken accijnsgoederen (bij
voorbeeld bier, wijn, benzine, sigaretten) gaat het bij de smeermiddelen om
een brede categorie producten, die voor zeer verschillende doeleinden worden
aangewend. Het gaat onder meer om: motorolie, remolie, olie voor de metaalbewerking,
olie voor het insmeren van vormen, corrosiewerende olie, en smeermiddelen
voor machines, apparaten en voertuigen.De oorspronkelijke gedachte achter de belasting op smeermiddelen was het
stimuleren van de productie en het gebruik van milieuvriendelijkere smeermiddelen.
Voor bij voorbeeld motorolie, die ongeveer de helft van de totale
hoeveelheid smeermiddelen uitmaakt, is dit echter niet mogelijk. Elke motorolie
wordt door het gebruik milieuonvriendelijk. Het
fiscaal stimuleren van het gebruik van milieuvriendelijke motorolie heeft
dus geen zin. De vorenbedoelde milieudoelstelling zou dan ook voor een aanzienlijk
deel van de smeermiddelen niet kunnen worden gerealiseerd.De tegemoetkoming voor milieuvriendelijke smeermiddelen zou kunnen worden
verleend door middel van de toepassing van een nihiltarief. Om voor milieuvriendelijke
smeermiddelen het nihiltarief te kunnen toepassen is echter een duidelijke
afbakening van deze producten noodzakelijk. Het onlangs tot stand gekomen
Europese ecolabel voor smeermiddelen betreft echter slechts een beperkt aantal
technische toepassingen, waardoor het minder bruikbaar lijkt. Daarnaast is
het vrijwel zeker dat in andere landen al langer bestaande labels zullen blijven
bestaan naast het EU-ecolabel. Het ook toestaan van het nihiltarief voor producten
die niet voldoen aan de criteria van het EU-ecolabel, maar wel aan de criteria
van de verschillende nationale ecolabels, verzwaart de uitvoeringsproblemen.4.8 Overig mobiliteit4.8.1 AfvalstoffenbelastingDe leden van de VVD-fractie vragen of de regering van mening is dat de
argumenten voor het niet heffen van afvalstoffenbelasting over baggerspecie
in het algemeen ook opgaan voor residuen uit de bewerking en verwerking van
afvalstoffen. Bij de afvalstoffenbelasting die tot en met vorig jaar verschuldigd
was ter zake van het storten van (reinigbare) baggerspecie werden de administratieve
kosten die het systeem met zich bracht voor de ontdoeners, als onevenredig
zwaar ervaren. De oorzaak van de hoge administratieve kosten was met name
gelegen in de verklaring van niet-reinigbaarheid, die voor verontreinigde
baggerspecie moest worden aangevraagd om voor de vrijstelling op grond van
de Wet belastingen op milieugrondslag (hierna: de Wbm) in aanmerking te komen.
Een dergelijke verklaring met de hieraan verbonden administratieve kosten
is niet van toepassing in het geval van residuen uit de bewerking en verwerking
van afvalstoffen. Voor deze residuen geldt in tegenstelling tot baggerspecie
geen vrijstelling.De bijdrage van de afvalstoffenbelasting aan het verwerken van baggerspecie
bleek bij toepassing van de toenmalige reinigbaarheidscriteria voor bagger
zeer beperkt. De bijdrage van het instrument van de minimum-verwerkingsstandaard
(MVS) aan het verwerken van baggerspecie is minstens zo effectief als de bijdrage
van de heffing van afvalstoffenbelasting. Met de invoering van de MVS kon
bovendien een aantal knelpunten worden opgelost die zich bij de heffing van
afvalstoffenbelasting ter zake van baggerspecie voordeden. Door de afvalstoffenbelasting
bestaat een prikkel om residuen van afvalstoffen die voor de stort bij een
afvalverwerkingsinrichting worden aangeboden tot een minimum te beperken,
waardoor verdere verwerking en hergebruik worden aangemoedigd.Bij de heffing ter zake van baggerspecie werd geconstateerd dat misbruik
door de vele schakels in de baggerketen relatief gemakkelijk was, dat een
goede handhavingsorganisatie enstructuur ontbrak en dat zich technische knelpunten
voordeden. Bij de heffing ter zake van residuen uit de bewerking en verwerking
van afvalstoffen doen deze problemen zich niet of in veel mindere mate voor.
De verwerking van afvalstoffen vindt voor een groot deel binnen de afvalverwerkingsinrichting
plaats, waarbij nauwkeurig de eindbestemming van het afval (verwerking, verbranding,
stort) wordt geadministreerd. Bovendien bestaat een natuurlijke belangentegenstelling
tussen de aanbieder van het afval en de houder van de afvalverwerkingsinrichting,
waardoor misbruik wordt voorkomen. Voorts hingen het gebrek aan een goede
handhaving en de technische knelpunten samen met de aard van
de afvalstof, bijvoorbeeld de moeilijkheid om bij baggerspecie precies de
hoeveelheid te bepalen waarover belasting diende te worden betaald.Gezien het voorgaande kan niet gezegd worden dat de argumenten voor het
niet heffen van afvalstoffenbelasting over baggerspecie ook opgaan voor residuen
uit de bewerking en verwerking van afvalstoffen. Het is voorts niet juist
dat de bewerking en verwerking van afval moeilijker wordt indien het door
de afvalstoffenbelasting duurder wordt om de residuen hieruit te verwerken.
Integendeel, het verwerken van residuen zorgt er doorgaans juist voor dat
minder afvalstoffenbelasting hoeft te worden betaald. De afvalstoffenbelasting
wordt namelijk alleen geheven over afval dat daadwerkelijk wordt gestort.
Be- en verwerking van afval zal er in vrijwel alle gevallen voor zorgen dat
de hoeveelheid te storten afval afneemt. De afvalstoffenbelasting moedigt
derhalve de bewerking en verwerking van afval aan.De leden van de VVD-fractie vragen aan te geven hoe de inkomsten uit de
afvalstoffenbelasting zich sinds de invoering ervan hebben ontwikkeld en welk
deel voortkomt uit het hoge en het lage tarief. Hierna wordt een overzicht
gegeven van de opbrengst van de afvalstoffenbelasting inclusief, voor zover
bekend, uitsplitsing naar hoog en laag tarief.Tabel 1. Opbrengst afvalstoffenbelasting 1995–2005
in mln € 19951996199719981999200020012002200320042005 (raming)totaal1341421421411492192191831178887hoog tarief      2001659066 laag tarief      19182722 De leden van de fractie van de VVD vragen voorts welke de voornaamste
afvalstromen zijn waarover het lage tarief op basis van artikel 18, tweede
lid, onder c, van de Wbm wordt geheven.Op grond van artikel 18, tweede lid, onder c, van de Wbm is op afvalstoffen
met een volumieke massa (massa per volume-eenheid) van meer dan 1100 het lage
tarief van de afvalstoffenbelasting van toepassing. Over het algemeen zijn
afvalstoffen met een volumieke massa van meer dan 1100 niet brandbaar. Bij
afvalstoffen die op grond van de volumieke massa-regeling voor het lage tarief
in aanmerking komen, kan gedacht worden aan bepaalde soorten bouw- en sloopafval,
grond, zand en slib. Of afvalstoffen een volumieke massa van meer dan 1100
hebben kan overigens afhangen van de vorm waarin zij bij de stortplaats worden
aangeboden. Voor die gevallen waarin afvalstoffen door bijvoorbeeld de vorm
waarin ze bij de afvalverwerkingsinrichting worden aangeboden niet voor de
volumieke massa-regeling in aanmerking komen, is in artikel 18, tweede lid,
onder e, een vangnetbepaling opgenomen.Welk deel van het afval onder het lage tarief van de afvalstoffenbelasting
een residu uit de bewerking of verwerking van afval is, is niet vast te stellen.
In hun aangiften maken de afvalverwerkingsinrichtingen geen onderscheid naar
afvalstof; slechts de hoeveelheden worden opgegeven waarover het hoge dan
wel het lage tarief verschuldigd is.Op dit moment kent de afvalstoffenbelasting een hoog tarief voor brandbaar
afval dat wordt gestort, een laag tarief voor niet-brandbaar afval dat wordt
gestort en een nihiltarief voor het verbranden van afvalstoffen. De huidige
tariefstelling is eenvoudig door het beperkte aantal tarieven. Verdere vereenvoudiging
door het afschaffen van één van de drie tarieven achten wij
niet opportuun.De leden van de fractie van de VVD uiten hun genoegen over de regeling
voor secundaire bouwstoffen. Deze heeft haar beslag gekregen in artikel 5,
onderdeel l, van het Uitvoeringsbesluit belastingen op milieugrondslag, waarmee
aan het amendement Dezentjé Hamming (Kamerstukken II 2004/05, 29 758,
nr. 15) en de motie De Krom (Kamerstukken II 2004/05, 29 800 XI, nr.
27) gevolg is gegeven. Deze bepaling is bij besluit van 15 juli 2005
met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2005 in werking getreden.
In overeenstemming met de motie De Krom wordt aan het buiten het afvalstoffenbegrip
plaatsen van bepaalde bouwstoffen onder meer de voorwaarde verbonden dat de
stoffen voorzien zijn van een erkende kwaliteitsverklaring (certificaat) of
een op de voorgeschreven wijze uitgevoerde partijkeuring. Die voorwaarde dient
om te waarborgen dat de stoffen inderdaad aan de eisen van het Bouwstoffenbesluit
voldoen. Een Fabrikant-Eigen-Verklaring is geen erkende kwaliteitsverklaring
als bedoeld in het Bouwstoffenbesluit, noch een op de voorgeschreven wijze
uitgevoerde partijkeuring. Afvalstoffen die voorzien zijn van een Fabrikant-Eigen-Verklaring
komen daarom niet in aanmerking voor de regeling voor secundaire bouwstoffen.
Overigens werd ook in het vóór 2005 geldende beleid, neergelegd
in de Leidraad belastingen op milieugrondslag 2004, de Fabrikant-Eigen-Verklaring
niet als bewijsmiddel geaccepteerd.De leden van de VVD-fractie vragen voorts of de regering op de hoogte
is van het feit dat het Duitse Bundesverwaltungsgericht op basis van Europese
jurisprudentie heeft geconcludeerd dat van nuttige toepassing sprake is zodra
primaire afvalstoffen worden vervangen en dat deze redenering ook ten grondslag
ligt aan de Duitse Deponieverwertungsverordnung voor toepassing van afvalstoffen
in het stortlichaam. Voorts wordt gevraagd of de regering bereid is de afvalstoffenbelasting
in Nederland overeenkomstig de praktijk in Duitsland uit te voeren.Uit navraag bij de Duitse overheid is gebleken dat er recent uitspraak
is gedaan over het opvullen van een kleigroeve met afval. Dit is door de Duitse
rechter van het Bundesverwaltungsgericht in Leipzig beoordeeld als nuttige
toepassing. Het is ons niet bekend of deze uitspraak door de vragenstellers
wordt bedoeld. Deze uitspraak betrof geen reguliere afvalverwerkingsinrichting.
Ook door Nederland wordt de toepassing van afval in mijnen en groeven anders
beoordeeld dan het storten van afval op stortplaatsen. Meer in het algemeen
kan worden gesteld dat de situatie dat primaire stoffen worden vervangen door
afvalstoffen zich in Nederland niet voordoet. Primaire stoffen worden in de
praktijk namelijk alleen toegepast in voorzieningen en niet in het stortlichaam
zelf. Alleen bij het aanbrengen van voorzieningen binnen de afvalverwerkingsinrichting
kan derhalve sprake zijn van vervanging van primaire stoffen. In dat geval
geldt al de regel dat de vervangende stoffen geen afvalstoffen zijn (conform
het amendement Dezentjé Hamming en de motie De Krom). Aangezien in
het stortlichaam zelf geen primaire stoffen worden toegepast, kan er ook geen
sprake zijn van vervanging van primaire stoffen in het stortlichaam.Ten slotte wijzen de leden van de fractie van de VVD op Actiepunt 7.1
van het Landelijk Afvalbeheerplan van 3 februari 2003, waarin staat dat
zal worden bezien of de sanering van stortplaatsen ten behoeve van nuttige
toepassing van de vrijkomende stromen door aanpassing van de Wbm financieel
kan worden ondersteund. Zij vragen waarom in het Belastingplan 2006 nog steeds
geen voorstel is opgenomen om het actiepunt uit te voeren en of de regering
een planning kan aangeven voor het alsnog uitvoeren van genoemd actiepunt.De huidige afvalstoffenbelasting kent een teruggaafregeling voor stoffen,
preparaten en andere producten die de afvalverwerkingsinrichting, al dan niet
na nuttige toepassing, verlaten. Indien oude stortplaatsen worden gesaneerd
en de vrijkomende stromen de oude stortplaats verlaten, kan dus
op grond van de huidige Wbm om teruggaaf van afvalstoffenbelasting worden
verzocht. Wanneer het bij de sanering vrijgekomen afval weer bij een andere
afvalverwerkingsinrichting ter verwijdering wordt aangeboden, is overeenkomstig
de regels afvalstoffenbelasting verschuldigd. De achtergrond is hierbij dezelfde
als voor andere afvalstoffen, namelijk het bevorderen van hergebruik, in dit
geval van bij een sanering vrijgekomen stoffen. Bovendien zou een aparte regeling,
zoals een vrijstelling, voor afvalstoffen die afkomstig zijn van een gesaneerde
stortplaats fraude in de hand werken, omdat door een afvalverwerkingsinrichting
niet is vast te stellen of afval dat bij de inrichting wordt aangeboden, al
dan niet van een gesaneerde stortplaats afkomstig is. Gezien het voorgaande
wensen wij op dit moment vast te houden aan het gevoerde beleid, waarbij de
regels van de afvalstoffenbelasting ook van toepassing zijn op afval dat afkomstig
is van een gesaneerde stortplaats.4.8.2 Grijs kentekenDe leden van de VVD-fractie vragen of het mogelijk is, gehandicapten die
zijn aangewezen op vervoer met een aangepaste auto dezelfde fiscale voordelen
te geven die nu al gelden voor gehandicapten die gebruik maken van een rolstoel.
De tegemoetkomende regeling in de BPM en de motorrijtuigenbelasting waarop
deze leden doelen, strekt ertoe te voorkomen dat gehandicapten die voor hun
vervoer zijn aangewezen op een bestelauto, onevenredig zwaar worden getroffen
door de afschaffing in 2005 van de grijskentekenregeling voor bestelauto's
van particulieren. Daarom geldt de regeling niet alleen voor gehandicapten
die gebruik maken van een rolstoel, maar ook voor gehandicapten die om andere
met de handicap samenhangende redenen op een bestelauto zijn aangewezen voor
hun vervoer. Voor een uitbreiding van de tegemoetkoming naar andere categorieën
bestaat naar onze mening geen reden.Een reactie op de overgangsmaatregel voor grijze kentekens, zoals voorgesteld
in de tegenbegroting van de ChristenUnie, moet in hoofdzaak luiden dat de
regering geen aanleiding ziet voor een andere afweging dan die gemaakt bij
de in de Kamer gevoerde discussie over het Belastingplan 2005.5. Overige maatregelen5.1 Vereenvoudiging van verplaatsing van werknemers
binnen concernverbandMet betrekking tot de vereenvoudigingen voor de loonbelasting binnen concernverband
vragen de leden van de CDA-fractie, die van mening zijn dat hiermee tegemoet
gekomen wordt aan een belangrijke wens vanuit het desbetreffende deel van
het bedrijfsleven, in te gaan op de vraag wat de verhouding is van de rechten
en plichten die op de verschillende individuele inhoudingsplichtigen rusten
tot die van de inhoudingsplicht van de samenhangende groep inhoudingsplichtigen.
Deze vraag kan eenvoudig worden beantwoord met: die rechten en verplichtingen
blijven dezelfde, zij het dat er op enkele punten in het totaal bezien minder
verplichtingen komen. Bij een verplaatsing van een werknemer binnen het concern
zal, indien het concern is aangewezen als samenhangende groep inhoudingsplichtigen,
niet opnieuw de identiteit behoeven te worden vastgesteld, zal niet opnieuw
een loonbelastingverklaring behoeven te worden ingevuld, zal een van toepassing
zijnde spaarloonregeling doorlopen, en zal ook de eventuele beschikking voor
de bewijsregel voor ingekomen werknemers doorlopen, dit laatste mits de omstandigheden
daarvoor niet zijn gewijzigd. Hiertoe zullen wijzigingen worden aangebracht
in het Uitvoeringsbesluit loonbelasting 1965 en de Uitvoeringsregeling loonbelasting
2001. Voor het overige blijven alle rechten en plichten van de
individuele inhoudingsplichtigen bestaan, zij het dat met de inspecteur kan
worden afgesproken dat bepaalde verplichtingen ook op één van
de inhoudingsplichtigen komen te rusten, onder instandhouding van die verplichtingen
voor de inhoudingsplichtigen op wie die verplichtingen oorspronkelijk al rustten.
Hierbij wordt gedacht aan het ineens betalen van de aangifte loonheffing voor
de gehele samenhangende groep inhoudingsplichtigen. In het bijzondere geval
waarin niet aan deze betalingsverplichting zou worden voldaan, is de betalingsplicht
blijven rusten op de oorspronkelijke inhoudingsplichtigen en zal de Belastingdienst
de gebruikelijke daarbij behorende maatregelen treffen. De mogelijkheid tot
naheffen, de leden van de VVD-fractie vragen hiernaar, blijft dan ook bestaan
ten opzichte van de oorspronkelijke inhoudingsplichtigen, evenals de mogelijkheid
van het opleggen van boeten. Aan de leden van de LPF-fractie kan in dit verband
worden geantwoord dat een aanwijzing als samenhangende groep inhoudingsplichtigen
niet van invloed is op de aansprakelijkheidsbepalingen in het kader van de
Invorderingswet 1990.De leden van de VVD-fractie verzoeken in het voorgestelde artikel 27e
van de Wet op de loonbelasting 1964 de tekst «tegelijkertijd»
te vervangen door «zo veel mogelijk gelijktijdig». Deze suggestie
laat naar onze indruk te veel ruimte voor de inhoudingsplichtigen. Wie zal
immers beoordelen of wordt voldaan aan het gesuggereerde criterium «zo
veel mogelijk»? Het begrip tegelijkertijd moet worden opgevat in de
context van het elektronisch doen van aangifte. Zoals in het papieren tijdperk
het na elkaar in de brievenbus deponeren van een aantal aangiften als «gelijktijdig»
kon worden aangemerkt, zal nu het elektronisch achter elkaar doen van bij
elkaar behorende aangiften als gelijktijdig kunnen worden gezien.Voorts vragen deze leden of, indien het verzoek om aanwijzing als samenhangende
groep vanwege één van de inhoudingsplichtigen niet kan worden
gehonoreerd, dit toch kan worden gedaan voor de overige inhoudingsplichtigen.
Het ligt in de rede dat in een dergelijk geval de inspecteur in overleg treedt
met de verzoekers en dat in dat overleg nader zal worden verzocht het verzoek
te beschouwen als te zijn gedaan door de overige inhoudingsplichtigen. Dit
zal dan het door deze leden beoogde resultaat kunnen hebben.De voorstellen hebben inderdaad geen gevolgen voor bijvoorbeeld het maximum
voor de afdrachtvermindering speur- en ontwikkelingswerk. Ook de leden van
de LPF-fractie hebben hiernaar gevraagd.De leden van de LPF-fractie vragen of een zogenaamde eerstedagmelding
noodzakelijk is bij verplaatsing van een werknemer. Dit is thans niet het
geval. Zodra dit wel het geval zal zijn, zal een maatregel worden getroffen,
vergelijkbaar met de vrijstelling van het invullen van een loonbelastingverklaring.Er zullen geen algemeen geldende voorwaarden worden gesteld voor de aanwijzing
als samenhangende groep inhoudingsplichtigen. Wel zal een inspecteur in een
individueel geval individuele voorwaarden kunnen stellen, bijvoorbeeld met
betrekking tot de bij afdracht ter beschikking te stellen gegevens.De leden van de PvdA-fractie vragen in te gaan op de opmerkingen van VNO-NCW.
Dit is in het voorgaande reeds gebeurd, behoudens het volgende punt. VNO-NCW
gaat er wat betreft de loonbelastingtabel voor bijzondere beloningen van uit
dat in het jaar van verplaatsing geen nieuw jaarloon behoeft te worden vastgesteld
en dat voor het volgende jaar het gezamenlijke jaarloon van het voorafgaande
jaar kan worden genomen. Dit is juist.5.2 Codificatie EindheffingDe leden van de VVD-fractie vragen om een toelichting op de keuze voor
de tarieven die gelden bij de wettelijke mogelijkheid om eindheffing toe te
passen voor geschenken in natura aan anderen dan de eigen werknemers. Hierop
kunnen wij het volgende antwoorden. Voor verstrekkingen met een waarde in
het economische verkeer die lager is dan € 136, is dit percentage
vastgesteld op 45%. Dat percentage komt ongeveer overeen met het gemiddelde
enkelvoudige tarief van 42%. Hierbij wordt gelet op de geringe omvang
van de verstrekking vrijwel geen rekening gehouden met de omstandigheid dat
de verstrekker van het geschenk ook de verschuldigde inkomstenbelasting en
premie volksverzekeringen voor eigen rekening neemt. Deze component vormt
in theorie eveneens grondslag voor de heffing, waardoor zogenoemde brutering
zou moeten plaatsvinden. Voor verstrekkingen die een hogere waarde hebben,
dient wel brutering plaats te vinden. Het achterwege laten van de brutering
zou bij dergelijke hogere verstrekkingen teveel inbreuk maken op de normale
belastingheffing over netto voordelen en dat zou bovendien mogelijk een aanzienlijke
belastingderving betekenen. Voor verstrekkingen die een hogere waarde hebben
dient de verschuldigde belasting daarom vastgesteld te worden aan de hand
van het tarief van 75%. Dat correspondeert met de brutering van een
gemiddeld marginaal tarief van 42%. Zodoende wordt voorgesteld voor
verstrekkingen met een waarde van niet meer dan € 136 een tarief
van 42% te hanteren en voor geschenken met een hogere waarde dan € 136
uit te gaan van een tarief van 75%.Voorts vragen de leden van de VVD-fractie om bevestiging dat indien er
naar maatschappelijke opvattingen geen sprake is van inkomen, heffing bij
verstrekker en ontvanger achterwege blijft. Dit kan inderdaad bevestigd worden.
Met de invoeging van het nieuwe artikel 32ab wordt namelijk een wettelijke
mogelijkheid van belastingbetaling door middel van een eindheffing gecreëerd.
Indien de verstrekking niet belast is omdat er naar maatschappelijke opvatting
geen sprake is van inkomen, dan zal de verstrekker geen gebruik maken van
deze mogelijkheid. Zo geldt voor de toepassing van de eindheffing dat er schriftelijke
mededeling van toepassing van de eindheffing moet zijn gedaan aan de ontvanger
van het geschenk. Indien de verstrekking voor de ontvanger geen belastbaar
inkomen vormt dan is deze verstrekking bij hem onbelast. De verstrekker zal
er in dat geval niet voor kiezen om de eindheffing toe te passen, waardoor
ook belastingheffing bij hem achterwege blijft.De leden van de D66-fractie vragen in hoeverre de codificatie van de mogelijkheid
om eindheffing toe te passen voor geschenken in natura het geven van geschenken
in natura in plaats van loon of andere geldelijke tegemoetkomingen stimuleert.
Deze leden kunnen wij antwoorden dat eindheffing alleen kan worden toegepast
met betrekking tot bepaalde verstrekkingen aan anderen dan de eigen werknemers
en waarvoor nog geen inhoudingsplicht bestaat op grond van een andere bepaling
van de Wet op de loonbelasting 1964. Deze verstrekkingen kunnen dan ook niet
loon of andere geldelijke tegemoetkoming vervangen. Ingeval reeds inhoudingsplicht
bestaat, wordt de bestaande systematiek van inhouding van de loonbelasting
gevolgd.Voorts vragen de leden van de D66-fractie of er door de codificatie van
de mogelijkheid om eindheffing toe te passen voor geschenken in natura de
situatie ontstaat dat steekpenningen niet, maar het schenken van goederen
aan bijvoorbeeld opdrachtgevers wel fiscaal gefacilieerd wordt. In de praktijk
blijkt de behoefte om de eindheffing toe te passen te bestaan voor bijvoorbeeld
spaarpunten en goederen en diensten in de promotionele sfeer en geschenken
die gelijktijdig aan de eigen werknemers worden verstrekt, waarbij gedacht
kan worden aan kerstpakketten die zowel aan de eigen werknemers als aan uitzendkrachten
en andere zakelijke relaties verstrekt worden. De faciliteit
richt zich dan ook niet tot verstrekkingen die aangemerkt kunnen worden als
steekpenningen.5.3 Vrijstelling grondwaterbelasting voor beregening
en bevloeiingHet doet ons genoegen dat de leden van de fractie van het CDA verheugd
zijn over het voorstel een vrijstelling voor beregening en bevloeiing in te
voeren met het oog op vermindering van administratieve lasten. Deze leden
vragen voorts op welke termijn de uitkomsten te verwachten zijn van het onderzoek
naar de eventuele overheveling van de grondwaterbelasting naar een provinciale
bestemmingsheffing en waarom die overheveling overwogen wordt.Wij verwachten in de tweede helft van 2006 een rapportage te kunnen uitbrengen
over het onderzoek.De volgende overwegingen hebben een rol gespeeld bij het besluit een onderzoek
in te stellen. Ter zake van het onttrekken van grondwater bestaat thans zowel
een grondwaterbelasting op rijksniveau op grond van de Wet belastingen op
milieugrondslag (Wbm) als een provinciale heffing op grond van de Grondwaterwet.
Dit is dubbelop. Voor beide heffingen is een administratie vereist. Mogelijk
leidt de ineenschuiving van beide belastingen tot vermindering van administratieve
lasten en ook tot vermindering van overheidslasten. Bovendien is de grondwaterbelasting
op grond van de Wbm primair gericht op het generen van belastingopbrengsten
ten bate van de algemene middelen. Het milieu-aspect is van secundair belang.
De provinciale heffing is beperkt tot ten laste van provincies komende kosten
die direct verband houden met grondwateronttrekkingen. Door de overheveling
via een verruiming van de reeds bestaande provinciale heffing zou het milieuaspect
meer recht kunnen worden gedaan, waarbij de opbrengsten aangewend kunnen worden
voor milieumaatregelen. In dit kader kan als een bijkomend voordeel van overheveling
naar een provinciale heffing worden gezien dat de hoogte ervan per provincie
kan worden vastgesteld. De grondwaterproblematiek kan immers per provincie
verschillen. De grondwaterbelasting Wbm kent een dergelijke differentiatie
niet. Het onderzoek zal onder meer op deze aspecten gericht zijn.De leden van de VVD-fractie vragen of in het onderzoek ook het scenario
kan worden meegenomen: afschaffing van de belasting zonder overheveling naar
de provincies. Dit zeggen we gaarne toe. Deze leden vragen voorts naar de
opbrengsten van de grondwaterbelasting van de laatste vier jaar en de gebudgetteerde
opbrengsten van de komende vier jaar. In de tabel wordt een overzicht gegeven
van de opbrengsten in de periode 2002–2009.Tabel 2. Belastingopbrengst grondwaterbelasting 20022003200420052006200720082009Bedrag in mln €143169168167169172175179De vraag van de leden van de LPF-fractie of met de vervanging van de (rijks)grondwaterbelasting
door een provinciale bestemmingsheffing het effect van het vervallen van de
administratieplicht geheel of gedeeltelijk teniet wordt gedaan, valt nu nog
niet te beantwoorden. Dit zal een van de vragen zijn die in het onderzoek
naar een eventuele overheveling beantwoord zullen moeten worden.5.4 VrijwilligersDe leden van de CDA-fractie hebben gevraagd om een inhoudelijke en budgettaire
reactie op een aantal voorstellen ter bevordering van vrijwilligerswerk.In de eerste plaats pleiten deze leden ervoor de bestaande teruggaafregeling
van energiebelasting voor non-profitinstellingen ook van toepassing te laten
zijn op multifunctionele centra zoals dorpshuizen, die ruimtes ter beschikking
stellen aan non-profitinstellingen. Inderdaad kunnen de (veelal) stichtingen
die zich vooral bezig houden met de exploitatie van een dergelijk centrum
op grond van de huidige wettelijke regeling geen beroep doen op de teruggaafregeling
omdat ze zelf niet kwalificeren als algemeen nut beogende of sociaal belang
behartigende instelling. Ook de instellingen die gebruik maken van de ruimtes
in het centrum kunnen geen beroep doen op de teruggaafregeling als er geen
sprake is van een energierekening op hun naam. Dit is een gevolg van de gekozen
afbakening die gebaseerd is op de uitgangspunten van de teruggaafregeling.
Eén van die uitgangpunten is dat er sprake moet zijn van kenbare energiekosten
van non-profitinstellingen die het algemeen nut beogen of het sociaal belang
behartigen. Daarnaast moet de regeling zo uitvoerbaar en handhaafbaar mogelijk
zijn. Daarom voorziet de huidige wettelijke regeling niet in een mogelijkheid
om de multifunctionele centra, waar de leden van de CDA-fractie op doelen,
in aanmerking te laten komen voor de teruggaafregeling. Indien de huidige
regeling zou worden uitgebreid zou dat een budgettaire derving van naar schatting
minder dan € 1 mln met zich meebrengen. Daarnaast zouden door de
complexiteit van een dergelijke uitbreiding van de teruggaafregeling de uitvoeringskosten
fors toenemen.Het voorstel van de leden van de fractie van het CDA met betrekking tot
de Europese Goede Doelen Richtlijn is aan de orde gekomen in paragraaf 3.2.De leden van de PvdA-fractie en de VVD-fractie vragen naar de in de vrijwilligersregeling
opgenomen voorwaarde dat niet bij wijze van beroep arbeid wordt verricht.
Met deze voorwaarde, die ook geldt onder de huidige vrijwilligersregeling,
is geen inhoudelijke wijziging beoogd en de uitwerking zal dan ook gelijk
zijn aan die onder de huidige regeling. Met de verhoging van de voor de regeling
geldende bedragen neemt het belang van deze voorwaarde echter wel toe. De
voorwaarde dat het werk niet beroepshalve wordt verricht, is namelijk belangrijk
om onderscheid te maken tussen vrijwilligers en personen die voornamelijk
in het kader van inkomensverwerving werkzaamheden verrichten bij de vrijwilligersorganisaties.
Bij deze voorwaarde is van belang of de beloning enigszins in overeenstemming
is met het werk. Het gaat er daarbij om of de beloning in redelijke mate in
overeenstemming is met de (aard en omvang van de) verrichte werkzaamheden.
Bij een beloning die aangemerkt kan worden als een marktconforme beloning
is geen sprake van «vrijwilligerswerk». Een belangrijk kenmerk
van vrijwilligerswerk is immers dat een eventuele vergoeding in geen verhouding
staat tot het tijdsbeslag en de aard van de verrichte werkzaamheden, maar
meer het karakter heeft van een forfaitaire kostenvergoeding. Aangezien de
voorwaarde al vanaf het begin van de vrijwilligersregeling van toepassing
is, betekent dit geen toename van de administratieve lasten voor de organisaties.
Zoals hierboven opgemerkt, neemt het belang van deze voorwaarde toe, omdat
de vrijwilligersorganisaties in de voorgestelde regeling hogere vergoedingen
kunnen toekennen. Daarnaast is de weeknorm vervangen door een maandnorm. Het
oordeel over de verhouding tussen de genoten vergoeding en de verrichte werkzaamheden
zal dus betrekking hebben op hogere bedragen en op een langere periode. Het
voorstel om uit te gaan van een maandelijkse limiet in plaats
van een wekelijkse limiet is overigens voorgesteld met het oog op de administratieve
lasten van de vrijwilligersorganisaties. Hierdoor wordt het aantal toetsmomenten
voor de organisaties beperkt. De verruiming van de vrijwilligersregeling leidt
eveneens niet tot een mutatie in de uitvoeringskosten voor de Belastingdienst.De leden van de PvdA-fractie en de D66-fractie vragen naar het onderscheid
tussen vennootschapsbelastingplichtige sportorganisaties, waar de vrijwilligersregeling
wel kan worden toegepast, en andere vennootschapsbelastingplichtige organisaties,
waar de vrijwilligersregeling niet kan worden toegepast. Zij vragen zich af
of zich hier problemen kunnen voordoen in het kader van gelijke behandeling.
Vanwege het maatschappelijke belang van vrijwilligerswerk, in bijvoorbeeld
de zorg en hulpverlening, heeft de regering voorgesteld om de vrijwilligersregeling
te verruimen. Omdat het commerciële karakter van een vennootschapsbelastingplichtige
organisatie zich niet verhoudt met vrijwilligerswerk is de vrijwilligersregeling
niet van toepassing op vennootschapsbelastingplichtige organisaties, waardoor
in het algemeen commerciële organisaties de vrijwilligersregeling niet
kunnen toepassen. Hierop is een uitzondering gemaakt voor sportorganisaties.
Enerzijds omdat de regering sterk hecht aan vrijwilligerswerk dat voor sportorganisaties
wordt verricht, anderzijds omdat er bij vennootschapsbelastingplichtige sportorganisaties
doorgaans een sterke verwevenheid is – ook wat de inzet van vrijwilligers
betreft – met de bij de organisatie behorende niet vennootschapsbelastingplichtige
amateur-organisaties. Alle sportorganisaties, ongeacht of deze belastingplichtig
zijn voor de vennootschapsbelasting, kunnen dan ook volgens het voorstel gebruik
maken van de vrijwilligersregeling. Ter verduidelijking wordt in dit kader
opgemerkt dat de mogelijkheid om de vrijwilligersregeling toe te passen aldus
niet afhangt van de gekozen rechtsvorm. De regering deelt het standpunt van
de VVD-fractie dat de voorgestelde regeling bij voorkeur van toepassing moet
zijn op alle activiteiten van maatschappelijke, sociale, culturele, kerkelijke,
levensbeschouwelijke of algemeen nut beogende aard mits met die activiteiten
geen winst wordt beoogd en de activiteiten niet leiden tot een ernstige verstoring
van de concurrentieverhoudingen.De leden van de fracties van PvdA, VVD, SP en LPF hebben aandacht gevraagd
voor de doorwerking van de verhoging van de onbelaste vergoeding voor vrijwilligers
in de Wet werk en bijstand.De regering heeft besloten de verhoging niet onverkort door te laten werken
in de vrijlatingsregeling van de Wet werk en bijstand omdat dit de prikkel
om een betaalde baan te aanvaarden voor bijstandsgerechtigden negatief zou
beïnvloeden. Dit effect doet zich met name voor in het geval van bijstandsgerechtigden
omdat het verhoogde bedrag aanzienlijk is in vergelijking met de hoogte van
de uitkering (een vrijstelling van € 1500 komt overeen met ongeveer
twee maanduitkeringen op minimumniveau voor alleenstaanden).Onderstaande tabel geeft de maximale effecten van een vrijwilligersvergoeding
van € 1500 op de armoedeval die zich voordoet wanneer een bijstandsgerechtigde
een betaalde baan op WML niveau aanvaardt. Uit de tabel blijkt dat de prikkel
om een betaalde baan te aanvaarden duidelijk slechter is dan in de situatie
waarin geen vrijwilligersvergoeding wordt ontvangen (zie kolom begroting).
Bij een vergoeding van € 1500 zal een inkomensdaling optreden bij
aanvaarding van een betaalde baan op WML-niveau. Hierbij is verondersteld
dat de bijstandsgerechtigde de maximale vrijwilligersvergoeding van € 1500
ontvangt en dat deze persoon stopt met vrijwilligerswerk bij het aanvaarden
van de baan. De tabel geeft dus het maximale effect van de vrijwilligersvergoeding
op de werkloosheidsval.In de cijfers is geen rekening gehouden met de gemeentelijke WWB-premie.
Het is evident dat wanneer de bijstandsgerechtigde naast de vrijwilligersvergoeding
ook een gemeentelijke WWB-premie van € 1976 ontvangt, de werkloosheidsval
hierdoor zal toenemen.Tabel 3. Werkloosheidsval Begroting1Baan op WML niveau2Alleenstaande9¾– 3Alleenstaande ouder– 6– 12¼1 De cijfers uit de begroting tonen de procentuele mutatie
in het besteedbaar inkomen bij het aanvaarden van een baan op het niveau van
het minimumloon vanuit een uitkering op het niveau van het sociaal minimum.
De cijfers zijn berekend inclusief het effect van gemeentelijke regelingen
en huursubsidie.2 Dit betreft de procentuele mutatie in het besteedbaar inkomen
bij het aanvaarden van een baan op WML-niveau waarbij de bijstandsgerechtigde
een onbelaste vergoeding voor vrijwilligerswerk van € 1500 per jaar
ontvangt. Verondersteld is dat deze persoon stopt met vrijwilligerswerk bij
het aanvaarden van de baan.Om de werkloosheidsval te beperken, zal de Regeling WWB zal worden aangepast.
In de regeling WWB zal worden bepaald dat niet tot de middelen van de WWB
wordt gerekend, een kostenvergoeding voor het verrichten van vrijwilligerswerk
van ten hoogste € 91 per maand met een maximum van € 736
per jaar, tenzij de belanghebbende dit vrijwilligerswerk verricht als onderdeel
van een reïntegratietraject. In het laatste geval hebben gemeenten de
bevoegdheid niet tot de middelen van de WWB te rekenen de maximale kostenvergoeding
(€ 1500) zoals geldt in de vernieuwde Regeling onkostenvergoeding
vrijwilligerswerk. De bepalingen terzake betreffende de IOAW en de IOAZ zullen
op overeenkomstige wijze worden gewijzigd.De leden van de fractie van de PvdA vragen verder of de vrijlating van
een vrijwilligersvergoeding ook bestemd is voor mensen die vrijgesteld zijn
van de sollicitatieplicht en vrijwilligerswerk doen op grond van sociale activering.
Uit artikel 7, eerste lid, onderdeel a, en de memorie van toelichting van
de WWB volgt dat met reïntegratie wordt bedoeld het geheel van activiteiten
dat leidt tot arbeidsinschakeling. Ook sociale activering kan daar onderdeel
van uitmaken.De regering is met de SP-fractie van mening dat vrijwilligerswerk een
goede manier kan zijn voor bijstandsgerechtigden om nuttige ervaringen op
te doen die hen kunnen helpen een betaalde baan te vinden. Dat is waarom de
regering de gemeenten de mogelijkheid biedt om, in het geval het vrijwilligerswerk
onderdeel uitmaakt van een reïntegratietraject, aan te sluiten bij de
kostenvergoeding zoals geldt in de vernieuwde Regeling onkostenvergoeding
vrijwilligerswerk (€ 150 per maand met een maximum van € 1500
per jaar. Het belang van een reïntegratietraject rechtvaardigt aldus
voor de regering een ruimere uitzondering op de, op het complementariteitsbeginsel
van de Wet werk en bijstand (WWB) berustende, hoofdregel dat bij de bijstandsverlening
rekening wordt gehouden met alle inkomsten en het vermogen waarover de belanghebbende
beschikt. Voorts is het armoedevaleffect van de verruiming van de vrijwilligersregeling
voor de regering een reden om aan de toepassing van de verruiming in de WWB
de voorwaarde te verbinden dat de hoge vrijlating uitsluitend geldt indien
deze onderdeel uitmaakt van een re-integratie traject, gegeven het tijdelijke
karakter ervan. Genoemde redenen wegen voor de regering zwaarder dan de extra
administratieve lastenverlichting die zou kunnen worden bereikt bij onverkorte
doorwerking in de WWB.In reactie op de vraag van de leden van de D66-fractie in hoeverre de
maatregelen effect hebben op de inspanningen die in het verleden gedaan zijn,
om de overstap van uitkering naar betaald werk te stimuleren, merken wij op
dat de regering er naar streeft de overstap van uitkering naar betaald werk
te stimuleren. De verhoging van de arbeidskorting is één van
de instrumenten in dit verband. Juist vanwege de negatieve effecten op de
prikkel om een betaalde baan te aanvaarden heeft de regering besloten de verruiming
van de vrijwilligersregeling niet door te laten werken in de vrijlatingsregeling
van de Wet werk en bijstand.De leden van de SGP-fractie spreken hun waardering voor de voorgestelde
verruiming van de regeling voor vrijwilligers. De SGP-fractie informeert naar
de mogelijkheden om een soortgelijke regeling toe te passen op mantelzorgers
die bijvoorbeeld minimaal 8 uur per week aantoonbaar mantelzorg leveren. Zij
vragen daarbij een reactie op hun voorstel om een dergelijke regeling te koppelen
aan een uitdrukkelijke vermelding in de indicatiestelling. De vraag van de
SGP-fractie sluit aan op de motie die de heer Van der Vlies heeft ingediend
tijdens de Algemene Financiële Beschouwingen van vorig jaar (Kamerstukken
II 2004/05, 29 800, nr. 37).De regering heeft in de notitie Mantelzorg (Kamerstukken II 2004/05, 30 169,
nr. 1) de gedachte onderschreven van de motie van de heer Van der Vlies: waar
dat nodig is, moet aan mantelzorgers een adequaat vangnet geboden worden.
De regering is met de heer Van der Vlies van mening dat mantelzorgers een
zeer waardevolle bijdrage leveren aan het welzijn in onze samenleving. De
heer van der Vlies uitte in zijn motie zijn voorkeur voor een generieke fiscale
tegemoetkoming. De regering kiest in de notitie Mantelzorg echter onder meer
voor versterking van gerichte mantelzorgondersteuning op lokaal niveau en
niet voor het fiscale instrument. Dat doet niet af aan het feit dat ook de
regering de noodzaak erkent dat mantelzorgers soms gerichte ondersteuning
van de maatschappij, c.q. de overheid nodig hebben. De keuze van de regering
om geen nieuwe fiscale tegemoetkoming te ontwerpen dan wel bestaande mogelijkheden
uit te breiden is dan ook op de allereerste plaats ingegeven door het feit
dat een fiscale faciliteit, die per definitie een meer generieke werking heeft,
onvoldoende recht zou doen aan de in de praktijk gevoelde behoefte van gerichte
ondersteuning van mantelzorgers op lokaal niveau.De regering heeft dus, in de geest van de motie Van der Vlies, zeker oog
voor specifieke noden van mantelzorgers. Daarbij zij bijvoorbeeld nog verwezen
naar de Wet arbeid en zorg die 1 juni 2005 een recht op langdurend zorgverlof
regelt. Dit recht komt tegemoet aan tijdelijke problemen van werknemers die
werk combineren met de meer dan gewone zorg voor een levensbedreigend zieke
partner, kind of ouder. Ook kan worden gedacht aan de vrijstelling van de
sollicitatieplicht waarop bepaalde oudere mantelzorgers met een WW-uitkering
onder voorwaarden een beroep kunnen doen. Deze mantelzorger kan een vrijstelling
van de sollicitatieplicht krijgen wanneer deze een substantieel deel van zijn
tijd besteedt aan mantelzorg. Dit is vertaald in de eis dat gemiddeld 20 uren
per week mantelzorg moet worden verleend, om in aanmerking te kunnen komen
voor een vrijstelling. De mantelzorger in kwestie kan dit op verschillende
manieren aantonen. De omvang van de mantelzorg kan worden aangetoond door
middel van de indicatiestelling, zoals de SGP-fractie bepleit, maar ook een
verklaring van de huisarts kan voldoende zijn.De leden van de SGP-fractie suggereren voorts de mogelijkheid om mantelzorgers
die intensief zorg verlenen een korting te geven op het AWBZ-percentage van
bijvoorbeeld 0,5%. Zij vragen naar de hoogte van de premiederving in
geval 250 000 mantelzorgers van deze premiekortinggebruik
zouden kunnen maken. Als deze groep de premiekorting geheel zou kunnen effectueren
zou dat leiden tot een premiederving in 2006 van ten hoogste € 380
mln.5.5 Defiscalisering zorgtoeslagDe leden van de CDA-fractie vragen of de zorgtoeslag is gedefiscaliseerd
voor mensen die voor de Zorgverzekeringswet (ZVW) verzekerd zijn en een zorgtoeslag
ontvangen en die in België, Frankrijk, Duitsland, Spanje of Italië
wonen en daar belasting betalen.Afhankelijk van de feiten en omstandigheden zijn bepaalde in het buitenland
wonende uitkeringsgerechtigden en AOW-ers met ingang van 1 januari 2006
verzekerd op grond van de ZVW omdat de EEG Verordening 1408/71 de wetgeving
van Nederland aanwijst als toepasselijke wetgeving waaraan deze personen zijn
onderworpen. Afhankelijk van de feiten en omstandigheden komen deze personen
mogelijk in aanmerking voor een zorgtoeslag. Of het (nieuwe) woonland over
de zorgtoeslag mag en kan heffen is afhankelijk van het belastingverdrag dat
Nederland met het desbetreffende land heeft gesloten en van de nationale wetgeving
van dat land. Daarbij is de kwalificatie van de zorgtoeslag voor het verdrag
en de (buitenlandse) nationale wetgeving van groot belang. Mede vanwege de
grote diversiteit aan fiscale nationale stelsels kan het voorkomen dat er
verschillen zijn in de wijze waarop de diverse landen de zorgtoeslag fiscaal
zullen gaan behandelen. Nederland heeft momenteel met ongeveer 80 landen een
belastingverdrag ter voorkoming van dubbele belasting gesloten.De leden van de LPF-fractie vragen of de conclusie juist is dat, nu de
zorgtoeslag niet belastbaar is, deze toeslag niet vatbaar is voor beslag door
de ontvanger. In antwoord op deze vraag kan worden opgemerkt dat dit inderdaad
het geval is. Ter toelichting dient nog het volgende.In artikel 45, eerste lid, aanhef, van de Algemene wet inkomensafhankelijke
regelingen (AWIR) is neergelegd dat een tegemoetkoming in de zin van deze
wet – een financiële bijdrage van het Rijk op grond van een inkomensafhankelijke
regeling – niet vatbaar is voor beslag. Ter bescherming van de belanghebbende
en om te waarborgen dat de toegekende tegemoetkoming – zoals de zorgtoeslag –
daadwerkelijk kan worden aangewend voor het doel waarvoor deze is bestemd,
regelt genoemd artikellid dat een door een schuldeiser gelegd beslag niet
het daarmee beoogde rechtsgevolg heeft als het gaat om een tegemoetkoming
in de zin van de AWIR. Deze hoofdregel kent twee uitzonderingen die (eveneens)
in het eerste lid van artikel 45 AWIR zijn neergelegd.De eerste uitzondering geldt indien het beslag betreft wegens een vordering
tot nakoming van een betalingsverplichting in verband met een geleverde prestatie
waarbij de betalingsverplichting ter zake van die prestatie oorzaak is voor
die tegemoetkoming. Hierbij kan worden gedacht aan het verlenen van zorg voor
een kind door een gastouder. Als de belanghebbende niet aan zijn betalingsverplichtingen
jegens de schuldeiser – in dit voorbeeld de gastouder – voldoet,
is het billijk dat die schuldeiser verhaal kan zoeken op de zorgtoeslag. Immers,
de tegemoetkoming is bedoeld om de belanghebbende beter in staat stellen aan
diens betalingsverplichtingen te voldoen juist als het gaat om prestaties
zoals hiervoor beschreven. Voorts kan inbreuk op het hiervoor beschreven beslagverbod
worden gemaakt indien het betreft beslag wegens een door de belanghebbende
verschuldigd bedrag aan terugvordering – indien bijvoorbeeld een herziening
van een tegemoetkoming leidt tot een terug te geven bedrag – dat betrekking
heeft op dezelfde inkomensafhankelijke regeling.5.6 Aanpassing buitengewone uitgavenregelingDe leden van de fracties van CDA en PvdA informeren naar de reactie van
de regering op de motie Halsema/Verhagen (Kamerstukken II 2005/06, 30 300,
nr. 19). De Tweede Kamer zal nog voor de behandeling van het Belastingplan
2006 in de Tweede Kamer per brief geïnformeerd worden over de wijze waarop
de regering invulling zal geven aan de uitvoering van de motie Halsema/Verhagen.
Daarbij zullen eveneens de budgettaire gevolgen van de verschillende mogelijkheden
aan bod komen.De leden van de fractie van CDA verzoeken om een budgettair overzicht
van de verschillende elementen van de specifieke uitgaven. De aftrek van specifieke
uitgaven van de buitengewone uitgavenregeling bedraagt circa € 1,2
miljard (zie ook de brief Onderzoeken Buitengewone Uitgavenregeling, 19 september
2005). De grootste kostenposten zijn hulpmiddelen (€ 350 mln) en
uitgaven voor verzorging en verpleging (€ 241 mln). Zie de verdeling
van de specifieke kosten in de volgende tabel.Tabel 4. Categorieën kosten in de post «specifieke
uitgaven»Onderverdeling specifieke uitgaven Bedrag
(x € mln)<65
jaar>65 jaarTotaal Voorgeschreven medicijnen8044124Huisapotheek8523108 Uitgaven voor verzorging of verpleging76165241 Hulpmiddelen220131350Aanpassingen aan een woning251035 Andere aanpassingen6310 Uitgaven voor vervoer van een zieke of invalide522073 Dieet op doktersvoorschrift653196 Uitgaven voor extra gezinshulp216585 Extra uitgaven voor kleding en beddengoed362259 Totaal specifieke uitgaven6675141 182De leden van de CDA-fractie vragen wat de fundamentele functie van de
buitengewone uitgavenaftrek in de Wet inkomstenbelasting 2001 is. Bij de behandeling
van de Wet inkomstenbelasting 2001 in de Tweede Kamer is aangegeven dat het
doel van de buitengewone uitgavenaftrek is om een fiscale tegemoetkoming te
bieden aan belastingplichtigen wier draagkracht ernstig wordt aangetast als
gevolg van op de belastingplichtige drukkende buitengewone uitgaven wegens
ziekte en invaliditeit. Deze uitgaven kunnen alleen in aanmerking worden genomen
voor zover hierin niet op andere wijze wordt tegemoetgekomen. Hierbij kan
worden gedacht aan een sociale uitkering of een verzekeringsuitkering. De
regeling voor buitengewone uitgaven is bedoeld als een vangnetregeling. (NnavV,
Kamerstukken II 1999/2000, 26 727, nr. 7, blz. 528–529).Het doel en de functie van de buitengewone uitgavenregeling verandert
niet door de invoering van het nieuwe zorgstelsel. Het beoogt nog steeds een
vangnet te bieden voor belastingplichtigen wier draagkracht door buitengewone
uitgaven ernstig wordt aangetast. Ook de inkomensafhankelijke drempel speelt
in dit verband dezelfde rol als in de huidige situatie. Het beoogt te regelen
dat belastingplichtigen met een laag verzamelinkomen eerder buitengewone uitgaven
in aanmerking kunnen nemen dan belastingplichtigen met een hoog verzamelinkomen.
Op deze wijze wordt rekening gehouden met de positie van de lagere inkomensgroepen.Voorts kan worden opgemerkt dat teneinde de mogelijkheden van samenvoeging
van de buitengewone uitgavenregelingen met de zorgtoeslag te onderzoeken een
interdepartementale werkgroep in het leven is geroepen. Daarbij zullen diverse
mogelijkheden aan bod komen, variërend van het doen van
kleine aanpassingen binnen de bestaande buitengewone uitgavenregeling tot
het geheel schrappen van de buitengewone uitgavenregeling in de huidige vorm
en het opnieuw vormgeven daarvan binnen de zorgtoeslag. Tijdens de Algemene
Politieke Beschouwingen heeft de minister-president toegezegd dat de Tweede
Kamer de rapportage nog voor het zomerreces zal worden toegezonden opdat de
Kamer het rapport nog voor de zomer van 2006 zal kunnen bespreken.De leden van de D66 fractie vragen in hoeverre de voorgestelde aanpassing
bijdraagt aan een betere verdeling van de middelen tussen de doelgroepen die
er in het nieuwe regime op voor- c.q. achteruit zijn gegaan. De aanpassing
van de buitengewone uitgavenregeling in het Belastingplan 2006 is vooral bedoeld
om deze nog verder te richten op lage inkomens met hoge uitgaven die samenhangen
met een chronische ziekte of handicap (de zogenoemde specifieke uitgaven).
Verhoging van de zogenoemde vermenigvuldigingsfactor van 65% naar 90%
voor lage inkomens zorgt er onder meer voor dat de specifieke uitgaven hoger
uitvallen. De drempel wordt hierdoor eerder overschreden en het netto voordeel
van de aftrek van specifieke uitgaven neemt toe. Opheffing van het maximum
aan de inkomensafhankelijke drempel van € 6 020 (2005) zal
er toe bijdragen dat hoge inkomens minder snel in aanmerking komen voor de
buitengewone uitgavenregeling. Aldus vindt er een verschuiving plaats van
de hoge inkomens met buitengewone uitgaven naar lage inkomens met specifieke
uitgaven die samenhangen met een chronische ziekte of handicap.Het valt de leden van de fractie van D66 tevens op dat maar liefst 25%
van de huishoudens in Nederland buitengewone uitgaven opvoert, terwijl tegelijkertijd
maar 35% van de chronisch zieken van de regeling gebruik maakt. Niet
alle chronisch zieken en gehandicapten komen (voor al hun kosten) in aanmerking
voor de buitengewone uitgavenregeling. Indien de kosten vergoed worden door
een verzekeraar kan bijvoorbeeld geen sprake zijn van aftrek. Zo zijn bepaalde
zelfzorggeneesmiddelen met ingang van 2005 weer terug in het verzekerde pakket
gebracht. Met deze maatregel maakt een grote groep chronisch zieken (80%)
geen hoge kosten voor zelfzorg meer. Ook de toevoeging aan de bijzondere bijstand
heeft de gemeenten in staat gesteld chronisch zieken en gehandicapten meer
ondersteuning te bieden. Desondanks is er nog altijd voldoende aanleiding
om het niet-gebruik van de buitengewone uitgavenregeling, terwijl hier wel
recht op bestaat, terug te dringen. Uit simulatie blijkt namelijk dat 60%
van de chronisch zieken en gehandicapten die in 2004 in aanmerking komen voor
de buitengewone uitgavenregeling hiervan geen gebruik heeft gemaakt (zie brief
Onderzoeken Buitengewone Uitgavenregeling van 19 september 2005). Via
voorlichting en ondersteuning beoogt de regering het niet-gebruik van de buitengewone
uitgavenregeling terug te dringen.De leden van de LPF-fractie vragen om een reactie op de conclusie van
de redactie van het NTFR dat vanaf 1 januari 2006 het positieve
saldo van de nominale zorgpremie minus de zorgtoeslag niet aftrekbaar is als
buitengewone uitgaven voor de inkomstenbelasting, maar dat hier een verlaging
van de drempel voor de buitengewone uitgaven tegenover staat. De conclusie
van de redactie van het NTFR is juist.De leden van de LPF-fractie vragen voorts naar de behandeling van de procentuele
premies in de buitengewone uitgavenregeling, met name voor degenen die deze
premie niet vergoed krijgen van een werkgever. De inkomensafhankelijke bijdrage
is aftrekbaar in het kader van de buitengewone uitgavenregeling, los van de
vraag of de belastingplichtige een vergoeding van zijn werkgever ontvangt.5.7 Anti-misbruikbepaling onzakelijk lage BTW-prijsDe leden van de fractie van de LPF vragen naar de reden waarom de regering
wel een anti-misbruikbepaling in de BTW wil invoeren, maar niet het Besluit
Uitsluiting Aftrek Omzetbelasting 1968 aanpast naar aanleiding van het arrest
van het Hof van Justitie van 14 juli 2005, zaak C-434/03 (Charles en
Charles-Tijmens). Zij vragen naar de termijn waarbinnen de Kamer een voorstel
tegemoet kan zien voor een wijziging van de BTW-regelgeving met betrekking
tot deze materie.Het antwoord daarop is dat momenteel wordt bezien welke wijzigingen noodzakelijk
en gewenst zijn om de gevolgen van genoemd arrest op te vangen. Het streven
is er daarbij op gericht op de korte termijn met voorstellen voor nieuwe regelgeving
te komen.5.8 Bekorting krediettermijn accijnszegelsDe leden van de VVD-fractie hebben vragen gesteld over het bekorten van
de krediettermijn voor accijnszegels voor sigaretten en rooktabak. De leden
van de CDA-fractie hebben gevraagd in te gaan op het commentaar van VNO-NCW,
commentaar dat onder meer betrekking heeft op deze bekorting van de krediettermijn.
Hierna wordt met de beantwoording van de vragen van de leden van de VVD-fractie
tevens een reactie gegeven op vorengenoemd commentaar van VNO-NCW.De leden van de VVD-fractie vragen naar de rechtvaardiging van de bekorting
tot twee maanden, in het bijzonder naar wat er is gewijzigd ten opzichte van
de situatie in juli 2001 toen de toenmalige staatssecretaris in zijn brief
hierover aan de Tweede Kamer meedeelde1 geen
aanleiding te zien om de betalingstermijn van de accijnszegels te verkorten.
Voordat wij specifiek op deze vraag ingaan, merken wij op dat de procedures
met betrekking tot het bestellen van accijnszegels, zoals de lengte van de
krediettermijn en de mogelijkheden om niet gebruikte zegels terug te geven,
hebben geleid tot bepaalde tendensen in de aankoop en terugave van accijnszegels
die voor ons aanleiding zijn geweest om nog eens kritisch naar de regelgeving
inzake de accijnszegels te kijken, waaronder de lengte van de krediettermijn.
In dat kader is naar onze mening in 2001 in onvoldoende mate rekening gehouden
met de in de praktijk gegroeide bestelwijze van accijnszegels, die de totale
doorlooptijd bekort ten opzichte van die zoals die is geschetst in vorenbedoelde
brief. Zoals ook toen aangegeven is het streven er op gericht om het tijdstip
van daadwerkelijke betaling van het bedrag aan accijns dat de accijnszegels
vertegenwoordigen zoveel mogelijk te doen samenvallen met het tijdstip waarop
normaliter de accijns ten aanzien van de uitslag van de sigaretten waarop
de accijnszegels zijn aangebracht, zou moeten worden voldaan. De krediettermijn
dient in dat verband rekening te houden met alle logistieke processen die
verbonden zijn aan het bestellen en verwerken van de accijnszegels. Indien
blijkt dat één van die processen korter is (geworden) dan waar
in het verleden bij de vaststelling van de krediettermijn van is uitgegaan,
dient dat aanleiding te zijn om de lengte van de krediettermijn te heroverwegen.
In de eerder genoemde brief is voor de totale doorlooptijd van de accijnszegels
uitgegaan van een periode van acht weken. Deze totale doorlooptijd start op
het moment dat de accijnszegels formeel worden aangevraagd bij de inspecteur
en eindigt op het moment dat de tabaksproducten waarop de zegels zijn aangebracht
worden uitgeslagen uit de accijnsgoederenplaats. Bij de vaststelling van de
krediettermijn in het verleden is er van uitgegaan dat de zegels na de aanvraag
nog moeten worden besteld bij de drukker en dat er dus na de formele aanvraag
een levertijd bestaat. In de praktijk liggen de zegels echter al klaar bij
Geldnet Services B.V. (de verstrekker van de accijnszegels) op het moment
dat de zegels formeel worden aangevraagd bij de inspecteur. De oorspronkelijk
voorziene levertijd van de accijnszegels na de aanvraag is dan ook praktisch tot nihil teruggebracht. Met deze in de praktijk gegroeide bestelwijze
is in de brief van juli 2001 onvoldoende rekening gehouden. De combinatie
van het vrijwel ontbreken van een levertijd en de constatering in de eerder
genoemde brief van 4 juli 2001 dat de krediettermijn toen al twee weken
langer werd geacht dan strikt noodzakelijk (voor sigaretten en shag), is er
thans aanleiding om de krediettermijn voor sigaretten en shag met een maand
te bekorten. Deze leden vragen ook of bij het bepalen van de krediettermijn
rekening moet worden gehouden met de mogelijk langere doorlooptijd voor kleinere
fabrikanten en importeurs en of de bekorting van de krediettermijn niet een
rechtsongelijkheid in het leven roept en de bestaande concurrentieverhouding
van vooral nieuwe en kleine merken verstoort. De hiervoor geschetste bestelwijze
van accijnszegels wordt door vrijwel alle tabaksfabrikanten toegepast, ook
door fabrikanten van kleinere merken. In zoverre is er dus geen aanleiding
om – zo dit al mogelijk zou zijn – onderscheid te maken tussen
grotere en kleinere merken.Deze leden vragen tevens of bij de vaststelling van de krediettermijn
ook niet een rol zou moeten spelen dat het accijnszegelsysteem extra kosten
meebrengt voor de fabrikanten. Daaraan gekoppeld stellen zij de vraag of er
voor tabaksproducten nog andere omstandigheden zijn die niet voor andere accijnsgoederen
gelden en die het risico (inclusief accijns en BTW) bij wanbetaling of diefstal
door de afnemers volledig op de fabrikanten laat drukken en of deze extra
risico's niet bij de beoordeling van het banderollenkrediet moeten worden
meegewogen. Bij de vraag of krediettermijn van drie maanden moet worden bekort
spelen alleen de logistieke processen verbonden aan de behandeling van de
accijnszegels een rol. Zoals gezegd moet de krediettermijn ervoor zorgdragen
dat het tijdstip waarop het bedrag ten aanzien van de zegels moet worden betaald
ongeveer samenvalt met het tijdstip waarop de accijns zou moeten worden voldaan
over de tabaksproducten waarop de zegels zijn aangebracht. De krediettermijn
is geenszins bedoeld als compensatie voor de kosten die de fabrikant of importeur
maakt als gevolg van het gebruik van accijnszegels of andere kosten die verband
houden met de gevoeligheid van het product voor wanbetaling of diefstal.Het is juist dat in de raming voor de accijnsopbrengsten voor 2006 geen
rekening is gehouden met een wijziging van de meest gevraagde prijsklasse
voor sigaretten en de daaruit voortvloeiende verhoging van de accijns op sigaretten
en shag, dit naar aanleiding van een vraag van de leden van de VVD-fractie.
Deze wijziging kan formeel pas worden geconstateerd in januari 2006 en leidt
dan tot een accijnsverhoging die ingaat met ingang van 1 april 2006.
Mocht de wijziging inderdaad plaatsvinden dan zal de daaruit voortvloeiende
accijnsverhoging waarschijnlijk niet de door deze leden veronderstelde € 150
mln opbrengen. Ten eerste is die opbrengst onzeker omdat deze (mede) afhankelijk
is van de nieuw vast te stellen kleinhandelsprijs van de nieuwe meest gevraagde
prijsklasse en ten tweede zou de accijnsverhoging pas op 1 april 2006
in werking treden waardoor de opbrengst voor het jaar 2006 navenant minder
wordt.5.9 Heffings- en invorderingsrente bij conserverende
aanslagDe leden van D66-fractie vragen waarom bij de berekening van de invorderingsrente
bij conserverende aanslagen is gekozen voor de datum van 1 september
en niet voor de datum van 1 juli zoals die bij de berekening van de heffingsrente
geldt.Door uit te gaan van 1 september van enig jaar, wordt zoveel mogelijk
aangesloten bij het systeem voor reguliere aanslagen inkomstenbelasting. Ter
zake van deze laatste aanslagen wordt heffingsrente berekend vanaf 1 juli
(zie artikel 30f, derde lid, aanhef en onderdeel a, van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen). Als daarbij de termijn wordt opgeteld waarna invorderingsrente
verschuldigd wordt, te weten twee maanden, leidt dit tot de datum
van 1 september. Invorderingsrente is pas verschuldigd na ommekomst van
de voor een belastingaanslag geldende enige of laatste betalingstermijn (artikel
28, eerste lid, Invorderingswet 1990). Een belastingaanslag is pas na twee
maanden – na de dagtekening van het desbetreffende aanslagbiljet –
invorderbaar (artikel 9, eerste lid, Invorderingswet 1990).5.10 Aanpassing Wet op de internationale bijstandsverleningDe leden van de fractie van de LPF vragen welke maatregelen worden genomen
om ervoor te zorgen dat de Nederlandse belastingdienst informatie kan uitwisselen
met de belastingdiensten van Zwitserland en Luxemburg.In reactie op de vraag van deze leden willen wij aangeven, dat het uitwisselen
van informatie altijd gebaseerd moet zijn op een internationale afspraak.
Dit betekent dat de mate waarin informatie uitgewisseld kan worden met respectievelijk
Zwitserland en Luxemburg afhangt van hetgeen hierover met deze landen overeengekomen
is. Zowel Zwitserland als Luxemburg hechten aan het bankgeheim. Illustratief
in dit verband is het gegeven dat beide landen voor de toepassing van de zogenoemde
spaartegoedenrichtlijn (Richtlijn 2003/48/EG van de Raad van 3 juni 2003
betreffende belastingheffing op inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling,
Pb EG L 157) gekozen hebben voor de invoering van een bronheffing op rente
in plaats van voor het uitwisselen van inlichtingen over betaalde rente. Met
name met Zwitserland, waarop ook EU-regelgeving in beginsel niet van toepassing
is, blijft inlichtingenuitwisseling uiterst beperkt.Uiteraard staan wij er in lijn met het OESO-Modelverdrag voor open om
verdergaande afspraken te maken over informatie-uitwisseling. Door de toegenomen
aandacht voor terrorisme- en fraudebestrijding, wordt de internationale druk
op landen als Zwitserland en Luxemburg ook groter om meer aan informatie-uitwisseling
te gaan doen en minder strikt vast te houden aan het fiscale bankgeheim.5.11 Wijziging elektriciteitswet 1998Het verheugt ons dat de leden van de fractie van D66 instemmen met het
voorstel om de regeling Milieukwaliteit elektriciteitsproductie (MEP) voortaan
ook gedeeltelijk via een rijksbijdrage te kunnen financieren.5.12 Successie- en schenkingsrechtDe leden van de fractie van de VVD constateren dat de regering in haar
reactie, d.d. 5 juni 2001 (Kamerstukken II 2000/01, 27 789, nr.
1), heeft aangegeven voorstander te zijn dat kinderen van broers en zussen
overgebracht worden van tariefgroep III naar tariefgroep II en voorts dat
de tarieven in tariefgroep II verlaagd worden. De regering deelde het maatschappelijke
gevoelen dat de druk voor deze erfgenamen als te hoog wordt ervaren. Ondermeer
vanwege de budgettaire gevolgen is destijds besloten hieraan vooralsnog geen
opvolging te geven. Deze leden vernemen graag van de regering op welke termijn
zij voorstellen bij de Kamer zal indienen om de groep kinderen van broers
en zussen over te brengen naar tariefgroep II.Deze leden verwijzen voor de constatering dat de toenmalige regering achter
de gedachte stond kinderen van broers en zussen over te brengen van tariefgroep
III (derdentarief) naar tariefgroep II naar het kabinetsstandpunt over het
rapport van de werkgroep Moltmaker. Door het toenmalige kabinet, maar ook
door het huidige kabinet, is vaker aangegeven dat de hoofdlijnen uit het rapport
van de werkgroep Moltmaker worden ondersteund. Onverkort overnemen
van de voorstellen uit het rapport Moltmaker zou volgens berekeningen uit
2001 leiden tot een belastingderving van ca. € 450 mln Herhaaldelijk
is aangegeven dat hiervoor geen budgettaire middelen beschikbaar zijn. Daarnaast
is in het najaar van 2001 een onderzoek gehouden naar de maatschappelijke
beleving van de tarieven van het successie- en schenkingsrecht. Dit onderzoek
is u toegezonden als bijlage bij de nota naar aanleiding van het verslag bij
het Belastingplan 2002, deel IV (Kamerstukken II 2001/02, 28 015, nr.
6, blz. 2). In dit onderzoek is aan burgers en notarissen gevraagd voor een
aantal doelgroepen van verkrijgers aan te geven welke doelgroep ten opzichte
van andere doelgroepen zwaarder of lichter belast zou moeten worden voor het
successie- en schenkingsrecht. Uit dit onderzoek (pag. 2) is gebleken dat
kinderen van broers en zussen het zwaarst mogen worden belast; zwaarder dan
bedrijfsopvolgers, vrienden/vriendinnen en mantelzorgers. Derhalve kan de
conclusie worden getrokken dat er voor het overbrengen van kinderen van broers
en zussen van tariefgroep III naar tariefgroep II vrijwel geen steun bestaat
en tariefverlaging eerder aan nauwere bloedverwanten en mantelzorgers toe
zou moeten komen.Op grond van het vorenstaande zien wij geen aanleiding voorstellen te
doen kinderen van broers en zussen over te brengen van tariefgroep III naar
tariefgroep II.De leden van de fractie van de VVD vragen tot slot welke budgettaire consequenties
de voorgestelde aanpassing van tariefsgroep III naar II heeft.Op grond van de hiervoor reeds aangehaalde berekeningen kost het overbrengen
van kinderen van broers en zussen van tariefgroep III naar tariefgroep II
ca. € 185 mln5.13 Fiscale behandeling auto van de zaakDe leden van de CDA-fractie merken allereerst op dat zij hechten aan de
met deze maatregel te bereiken bestrijding van fraude. Zij geven voorts aan
dat hen van de zijde van werkgevers met name vragen bereiken met betrekking
tot de administratieve last van het overbrengen van deze maatregel van de
inkomstenbelasting naar de loonbelasting. Zij vragen om een reactie van de
staatssecretaris, mede in het licht van de door hem uitgevoerde pilot bij
een aantal werkgevers. Tevens vragen de leden van de CDA-fractie of de Staatssecretaris
bereid is een verklaring te overwegen, waarbij de werknemer die minder dan
500 kilometer per jaar rijdt, dit in een verklaring aangeeft waardoor de werkgever
deze personen in zijn administratie niet meer hoeft te volgen waarmee de administratieve
verplichting van de werkgever aanzienlijk wordt verlicht.De Belastingdienst heeft samen met enkele werkgevers, leden van VNO/NCW,
in een pilot gekeken naar de gevolgen voor werkgevers die samenhangen met
het in de loonbelasting onderbrengen van de autokostenfictie. De uitkomsten
van de pilot worden 28 oktober aanstaande in de Ministerraad besproken,
zodat wij u thans slechts kunnen toezeggen u hierover nader te informeren.De leden van de CDA-fractie vragen of de staatssecretaris kan bevestigen
dat voor het privé-gebruik auto geen voorlopige aanslagen in de inkomstenbelasting
worden opgelegd voor het jaar 2006 en of ze het goed zien dat de inhouding
voor de loonbelasting met ingang van 2006 in zoverre de voorlopige aanslag
vervangt.Dit is juist. Er zullen inderdaad voor het privé-gebruik auto in
2006 geen voorlopige aanslagen opgelegd worden door de Belastingdienst. De
Belastingdienst heeft de systemen voor de voorlopige aanslagen aangepast.
Tot nu toe kregen belastingplichtigen die een auto van de zaak hadden en geen
of onvoldoende aftrekposten een voorlopige aanslag gedurende
het desbetreffende jaar. Ze moesten de inkomstenbelasting over de auto van
de zaak dus al in het lopende jaar betalen. Als gevolg van de overheveling
van de belastingheffing over het privé-gebruik auto van de inkomstenbelasting
naar de loonbelasting zal deze categorie belastingplichtigen in 2006 geen
voorlopige aanslag meer ontvangen, omdat de belasting al door de inhoudingsplichtige
wordt ingehouden en afgedragen. Overigens merken wij op dat ook de systemen
en formulieren voor de voorlopige teruggaven (VT) voor het jaar 2006 al zijn
aangepast. De autokostenfictie is daar ook uit gehaald. Dat zorgt ervoor dat
de VT 2006 geen rekening meer houdt met deze bijtelling.De leden van het CDA-fractie vragen voorts of de regering nader kan toelichten
hoe wordt omgegaan met de eigen bijdrage van diegene die een auto van de zaak
privé gebruikt. Kan hierbij eveneens worden betrokken de eigen bijdrage
in de gebruikskosten, dan wel een bijdrage om een meer luxe type auto te rijden.Het voordeel in verband met het privé-gebruik auto wordt slechts
in aanmerking genomen voorzover het uitgaat boven de vergoeding die de werknemer
voor het privé-gebruik verschuldigd is. Dit betekent dat de in aanmerking
te nemen waarde bestaat uit de 22% van de catalogusprijs minus de eigen
bijdrage van de werknemer die samenhangt met het privé-gebruik. De
bijtelling kan overigens niet minder dan nihil bedragen.Administratieve lastenDe leden van de fractie van de PvdA merken op dat vorig jaar twee door
hen ingediende amendementen, die tot doel hadden om de belastingheffing over
de lease-auto in de inkomstenbelasting te houden en een amendement met een
voorstel rond de heffing met betrekking tot «het schildersbusje»,
zijn verworpen. Deze amendementen leiden volgens deze leden nog steeds tot
aanzienlijk minder administratieve lasten dan de met ingang van 1 januari
2006 geldende regelingen. De leden van de fractie van de PvdA vragen of wij
bereid zijn beide voorstellen alsnog een nota van wijziging aan de Kamer voor
te leggen.Het onder het bereik van de inkomstenbelasting terugbrengen van de auto
van de zaak zou zonder nadere maatregelen betekenen dat de fraudeopbrengst
van structureel € 100 mln niet zou worden gerealiseerd. Het heffen
van de belasting op de auto van de zaak via de inkomstenbelasting kent namelijk
nalevingsrisico's, waardoor de handhaving moeilijk te realiseren is.
Ook in het kader van de taakstelling waarmee de Belastingdienst is geconfronteerd
is dat onwenselijk.5.14 StamrechtvrijstellingVoor de beantwoorden van de in deze paragraaf gestelde vragen verwijzen
wij graag naar onze beantwoording in paragraaf 2.2.5.15 LoonbelastingDe leden van de VVD-fractie vragen waarom ervoor is gekozen premies werknemersverzekeringen
te heffen over de werkgeversbijdrage voor een aanvullende ziektekostenverzekering.
Hiervoor is gekozen in verband met de coördinatie van het SV-loon en
het fiscale loon en vanwege het voorkomen van ongunstige effecten op de verzekeringspositie
van de werknemer.Het SV-loon is, behoudens enkele uitzonderingen, rechtstreeks gekoppeld
aan het fiscale loon. Het SV-loon is het loon waarover premies werknemersverzekeringen
worden geheven en het loon op basis waarvan de uitkeringshoogte van een uitkering
ingevolge de werknemersverzekeringen wordt bepaald. Het streven is het SV-loon
en het fiscale loon zoveel mogelijk te coördineren. De premie
voor de aanvullende verzekering behoort tot het fiscale loon. Vanwege de rechtstreekse
koppeling van het SV-loon aan het fiscale loon, zijn hierover tevens premies
werknemersverzekeringen verschuldigd.Bovendien zou het creëren van een uitzondering voor de premie voor
de aanvullende verzekering onwenselijke gevolgen hebben voor de verzekeringspositie
van de werknemer voor de werknemersverzekeringen. Als de werkgever bijdragen
betaalt voor een aanvullende verzekering van zijn werknemer, zal de werknemer
deze bijdragen zelf moeten betalen als hij in een uitkeringssituatie terechtkomt.
Het UWV verstrekt alleen de wettelijk verplichte vergoeding. Daarom is het
van belang dat deze door de werkgever verstrekte bijdragen voor aanvullende
verzekeringen onderdeel uitmaken van het verzekerde loon van de werknemer,
zodat deze ook tot een hogere uitkering leiden.Voor de vergoeding van de inkomensafhankelijke bijdrage voor de Zorgverzekeringswet
geldt wel een uitzondering. Hiervoor gaat de bovenstaande redenering namelijk
niet op, aangezien het UWV de wettelijk verplichte vergoeding voor de inkomensafhankelijke
bijdrage wel dient te betalen. De uitkeringsgerechtigde zou derhalve een dubbele
vergoeding voor de inkomensafhankelijke bijdrage krijgen als de vergoeding
niet zou worden uitgezonderd van het SV-loon: eenmaal rechtstreeks en eenmaal
via een hogere uitkering.Het voorgaande is geregeld met de Wet administratieve lastenverlichting
en vereenvoudiging in sociale verzekeringswetten (Walvis) en met de Invoerings-
en Aanpassingswet Zorgverzekeringswet.6. BelastingdienstDe leden van de VVD-fractie merken op dat zij klachten ontvangen van ondernemers
die de continuïteit van hun bedrijfsvoering belemmerd zien door het handelen
van de Belastingdienst. Het gaat om ondernemers die een belastingschuld hebben
en proberen daarover een betalingsregeling overeen te komen. De klachtenprocedure
van de Belastingdienst wordt door deze ondernemers als onbevredigend ervaren.
De leden van de VVD-fractie verzoeken de regering daarom de klachtenprocedure
te evalueren.Sinds 1 januari 2005 wordt het uitstelbeleid stringenter toegepast.
Vanuit de Tweede Kamer is dit jaar via schriftelijke vragen driemaal aandacht
gevraagd voor dit beleid (Aanhangsel Handelingen II 2004/05, nrs. 902, 2057
en 2427). Een ondernemer kan uitstel krijgen als hij voldoet aan de volgende
voorwaarden:• de mogelijkheden binnen de bestaande kredietovereenkomst met zijn
bank zijn uitgeput;• hij stelt zekerheid tot het openstaande bedrag.De stringentere toepassing van het beleid leidt ertoe dat ondernemers
nu soms een afwijzende beslissing krijgen in gevallen die voorheen wel werden
toegewezen. De ongewenste uitkomst van de beslissing wil niet zeggen dat de
klachtenprocedure niet voldoet en aan een evaluatie toe is: de uitvoering
van het beleid is stringenter geworden en ondernemers merken dat blijkbaar.
Er is naar onze mening dan ook geen reden om de klachtenprocedure te evalueren.De leden van de VVD-fractie informeren naar het wetsvoorstel waarin de
termijn voor beslissingen op bezwaarschriften en voor beschikkingen op aanvraag
in belastingzaken wordt verkort. Ze zijn benieuwd of de regering een bekorting
van de termijn naar 6 of 12 weken haalbaar acht.Het wetsvoorstel Versterking fiscale rechtshandhaving is inmiddels ingediend
(Kamerstukken II 2005/06, nr. 30 322). Daarin wordt voorgesteld deze
beslistermijn terug te brengen naar dertien weken. Deze termijn wordt reëel
geacht. Hiermee wordt tevens aansluiting gezocht bij de beslistermijn van
dertien weken die meer in de sociale zekerheidswetgeving voorkomt. Voor een
nadere toelichting verwijzen wij naar het Nader rapport (Kamerstukken II 2005/06,
30 322, nr. 5).Ook vragen zij welke termijn momenteel geldt voor verzoeken om teruggaaf
van omzetbelasting en vragen ze of art. 5a AWR daarbij van toepassing is.In Bijlage II bij het Voorschrift Algemene wet bestuursrecht wordt de
Awb benaderd per belastingmiddel. Teruggaafbeschikkingen op basis van artikel
17 juncto artikel 33, eerste en zevende lid, van de Wet OB worden hierin gerubriceerd
als beschikkingen op aanvraag. Dit betekent dat artikel 5a van de AWR van
toepassing is.Verder vragen deze leden in dit verband concrete informatie over het aantal
gevallen waarin het niet lukt om binnen een jaar uitspraak op bezwaar te doen
en hoe vaak deze termijn met toestemming van de minister wordt verdaagd In
2004 heeft de Belastingdienst ruim 850 000 uitspraken op bezwaarschriften
gedaan. Voor ruim 90% van de bezwaarschriften is in 2004 binnen de
beslistermijnen van de Awb uitspraak gedaan. Niet bekend is in hoeveel gevallen
de termijn van een jaar is overschreden. Het ministerie houdt geen informatie
bij over het aantal gevallen waarin verzocht is de beslistermijn op bezwaar
te verlengen. Volgens schatting wordt de uitspraak enkele honderden malen
per jaar verdaagd met schriftelijke toestemming van de minister.In reactie op de vraag van de VVD-fractie over het fiscaal aantrekkelijk
investeren in talentvolle sporters, merken wij op dat de uitbreiding van de
durfkapitaalregeling – die overigens voor alle startende ondernemers
kan gelden – is opgenomen in een besluit van 26 augustus 2005.1. De versoepeling behelst dat een verstrekte lening door
ondernemers niet alleen kan worden aangewend ter financiering van bestanddelen
van het ondernemingsvermogen, maar ook van lopende kosten van de onderneming.
De versoepeling is van dusdanig recente datum dat geen inzicht bestaat in
de mate waarin van de versoepeling gebruik wordt gemaakt. Er bestaat overigens
wel de indruk dat er (nog) geen talenvolle sporters zijn die van de regeling
gebruik maken.7. Budgettaire aspectenDe leden van de fractie van D66 vragen naar een overzicht van alle fiscale
maatregelen en hun budgettaire effecten. Voor een overzicht van alle fiscale
maatregelen verwijzen wij kortheidshalve naar bladzijde 6 van de memorie van
toelichting. De bijbehorende budgettaire effecten zijn weergegeven in de tabel
op bladzijde 35. Hierbij zij opgemerkt dat fiscale maatregelen zonder of nagenoeg
geen budgettair effect en maatregelen waarvan het budgettaire effect reeds
in eerdere jaren is ingeboekt, niet zijn vermeld.De leden van de LPF-fractie vragen naar de wijze waarop het zogenoemde «sparen
via de belasting» kan worden voorkomen.In onze brief aan de Kamer van 4 oktober 2005 (Kamerstukken II 2005/06,
29 767, nr. 64) hebben wij aangegeven dat het door u genoemde sparen
via de belasting voorkomen zou kunnen worden door, anders dan nu het geval
is, gebruik te maken van marktconforme rentetarieven. Kortheidshalve verwijzen
wij u naar deze brief.8. Administratieve lastenDe leden van de CDA-fractie vragen naar een reactie op het pakket aan
mogelijkheden tot vermindering van regels dat tijdens de Algemene Politieke
beschouwingen is aangedragen. Zij vragen om in ieder geval in te gaan op twee
suggesties.Het door deze leden aangedragen pakket bestrijkt het terrein van het hele
regeringsbeleid en heeft samenhang met een aantal lopende acties en onderzoeken.
Een reactie die alle maatregelen van dit pakket omvat, vergt dan ook nog enige
tijd. Deels komen de voorgestelde maatregelen terug in de septemberbrief van
de regering over administratieve lasten (Kamerstukken II 2004/05, 29 515,
nr. 94). Voor het overige zullen de verantwoordelijke bewindspersonen tijdens
de behandeling van hun begrotingen aangeven op welke wijze de voorgestelde
maatregelen worden opgepakt.Wat betreft de twee genoemde suggesties merken wij het volgende op.Het definiëren van sportvereniging en jeugdvereniging als algemeen
nut beogende instelling past naar onze mening niet in de opzet van het schenkingsrecht
en de inkomstenbelasting. Hoewel met het beoefenen van sport door de bevolking
een maatschappelijk belang wordt gediend, overweegt bij individuele sportverenigingen
en jeugdverenigingen toch doorgaans het particuliere belang van de leden.
Daarom worden deze verenigingen niet als algemeen nut beogende instelling
aangemerkt en ligt het niet voor de hand de criteria zodanig te verruimen
dat sportverenigingen en jeugdverenigingen in hun algemeenheid wel als algemeen
nut beogende instellingen kunnen worden aangemerkt.Op dit moment is het zo dat, op basis van jurisprudentie van de Hoge Raad,
een instelling als algemeen nuttig kan worden aangemerkt indien de werkzaamheden
in ongeveer in gelijke mate een algemeen en een particulier belang, dienen.
Het streven is om in de toekomst weer in de wet op te nemen dat de werkzaamheden
van een instelling uitsluitend of nagenoeg uitsluitend het algemeen belang
moeten dienen. Het toelaten van verenigingen waarbij het particulier belang
voorop staat, staat hier haaks op.Het is overigens zo dat het Hof Den Bosch de voetbalclub NAC heeft aangemerkt
als een algemeen nut beogende instelling. Het Hof merkt in het arrest echter
ook op dat een vereniging in het betaalde voetbal in dit opzicht niet te vergelijken
is met een plaatselijke amateurvereniging. Aan het arrest van het Hof Den
Bosch kunnen dan ook geen argumenten worden ontleend om sportverenigingen
in het algemeen aan te merken als algemeen nut beogende instelling. Tegen
deze uitspraak loopt overigens beroep in cassatie bij de Hoge Raad.Met betrekking tot de vraag of wij mogelijkheden zien naast elkaar staande,
maar verschillende partnerbegrippen te vereenvoudigen antwoorden wij dat zowel
bij de totstandkoming van de Wet inkomstenbelasting 2001 als bij de Algemene
wet inkomensafhankelijke regelingen (Awir) sprake is geweest van opschoning
en vereenvoudiging van partnerbegrippen. Zoals tijdens de mondelinge behandeling
van de Awir (Handelingen II 2004/05, blz. 2656) door de eerste ondertekenaar
is aangegeven wordt de Tweede Kamer nog dit jaar geïnformeerd of een
verdere harmonisatie van de partner begrippen op termijn tot de mogelijkheden
behoort.Voor de beantwoording van de vragen van de leden van de fractie van de
PvdA over de fiscale behandeling van de auto van de zaak wordt verwezen naar
paragraaf 5.13.De leden van de fractie van D66 vragen wat de totale administratieve lasten
van het Belastingplan 2006 zijn. Wij merken op dat het Belastingplan
2006 geen nieuwe administratieve lasten meebrengt. De extra reductie is € 0,4
mln (afdrachtvermindering S&O en grondwaterbelasting). Overige voor de
administratieve lasten van belang zijnde maatregelen die nu worden geformaliseerd,
werden al eerder verantwoord (twee BTW-maatregelen en de Vpb-plicht woningbouwcorporaties).
De verzwaring met betrekking tot de woningcorporaties berust op het aantal
extra Vpb-plichtigen dat ontstaat. De hoogte van de belastingopbrengst die
daarmee is gemoeid, bedraagt € 25 mln9. CommentaarDe leden van de fracties van het CDA en de PvdA vragen in te gaan op de
commentaren van enkele belangenorganisaties voor zover opmerkingen en vragen
van gelijke strekking nog niet eerder aan de orde zijn gekomen. In het voorgaande
zijn de hoofdlijnen van de verschillende commentaren aan bod gekomen. Wij
zien nog aanleiding specifiek in te gaan op het commentaar van de Orde die
in overweging geeft de voorgestelde wijziging van artikel 10, Wet op belastingen
van rechtsverkeer (hierna: WBR) te vervangen door een bepaling dat (kabel)netten
worden geacht geen onroerende zaak te zijn voor toepassing van hoofdstuk II
WBR. Dit om te voorkomen dat een vennootschap waarvan de bezittingen hoofdzakelijk
bestaan uit een kabelnet wordt aangemerkt als een fictieve onroerende zaak,
of te wel onroerende-zaaklichaam (hierna: OZL).In de voorgestelde wijziging in het Belastingplan is bewust ervoor gekozen
om aan te sluiten bij het burgerlijk recht en geen verschil te maken tussen
netten en andere onroerende zaken. Om te kwalificeren als OZL dient een lichaam
te voldoen aan de zogenoemde «bezitseis» en de «doeleis».
De «bezitseis» houdt kort gezegd in dat de bezittingen van een
OZL voor ten minste 70% uit onroerende zaken dient te bestaan. De «doeleis»
houdt in dat die onroerende zaken geheel of gedeeltelijk (dus voor minstens
70%) dienstbaar zijn aan het verkrijgen, vervreemden of exploiteren
van Nederlandse onroerende zaken of rechten waaraan die zijn onderworpen.
Of een vennootschap waartoe onder meer een (kabel)net behoort kwalificeert
als een OZL hangt derhalve af van het antwoord op de vraag of aan de bezits-
en doeleis wordt voldaan. Het feit dat bij het bepalen van de heffingsgrondslag
vervolgens de waarde van de netten worden uitgesloten doet voor de kwalificatie
van een OZL dus niet ter zake. Wel zal, bij vervreemding van de aandelen van
een als OZL kwalificerende vennootschap, overdrachtsbelasting verschuldigd
zijn over de waarde van de overige onroerende zaken die door die aandelen
vertegenwoordigd worden.II. ARTIKELSGEWIJSArtikel 47a Algemene wet inzake rijksbelastingenDe leden van de VVD-fractie refereren aan het punt dat artikel 47a van
de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) in beginsel alleen geldt voor
situaties waarin de betrokken landen geen adequaat artikel betreffende inlichtingenuitwisseling
overeen zijn gekomen. Ook wijzen zij op het voornemen dat in 1989 bij de invoering
van artikel 47a AWR is geuit om de aanschrijving van 12 augustus 1985,
nr. 585–17771, qua werkingssfeer aan te passen in die zin dat toepassing
van de aanschrijving beperkt zou worden tot die situaties waarin geen adequaat
verdragsartikel betreffende inlichtingenuitwisseling overeengekomen is. Deze
aanschrijving ziet op de informatieverplichting van artikel 47 AWR. Aangegeven
is dat deze informatieverplichting zich met betrekking tot een hier te lande
gevestigde moedermaatschappij ook uitstrekt tot de informatie van in het buitenland
gevestigde dochtervennootschappen waarin de moeder een meerderheidsdeelneming
heeft.Terecht constateren de leden van de VVD-fractie dat aan het hiervoor vermelde voornemen geen gevolg is gegeven. Inmiddels achten wij het
aanpassen van deze aanschrijving niet meer opportuun. In de afgelopen jaren
is de internationale inlichtingenuitwisseling in een stroomversnelling geraakt.
Waren er vijftien jaar geleden jaarlijks enkele verzoeken aan het buitenland
om inlichtingen te verstrekken; inmiddels is dit zeer sterk toegenomen (van
37 verzoeken in 1990 tot 2473 in 2004). Hierdoor neemt het zogenoemde uitputtingsbeginsel
dat van toepassing is in situaties van internationale inlichtingenuitwisseling
op verzoek, aan belang toe. Het uitputtingsbeginsel vergt van de verzoekende
staat dat alle gebruikelijke eigen mogelijkheden om de betreffende inlichtingen
te verkrijgen zijn benut, alvorens een verzoek om inlichtingen te verstrekken
wordt gedaan aan een buitenlandse autoriteit. Vanuit deze optiek bezien verdient
het juist de voorkeur om de hiervoor genoemde aanschrijving niet aan te passen.
De inspecteur blijft hierdoor de mogelijkheid houden om bij de in Nederland
gevestigde moedermaatschappij gegevens en inlichtingen op te vragen die betrekking
hebben op buitenlandse dochtermaatschappijen (ongeacht of met het betrokken
land een adequaat artikel betreffende inlichtingenuitwisseling overeen is
gekomen). Kan de informatie op deze wijze worden verkregen, dan hoeft geen
verzoek om inlichtingenuitwisseling te worden gedaan aan een buitenlandse
bevoegde autoriteit.Artikel 15 Wet op belastingen van rechtsverkeerDe leden van de LPF-fractie vragen in het kader van de vrijstelling bij
het verkrijgen van de (kabel)netwerken, of het voorgestelde artikel 15, eerste
lid, onderdeel y, van de Wet op belastingen van rechtsverkeer ook geldt voor
de verkrijging van zogenoemde «ducts». Ook de NOB en VNO-NCW vragen
of een «duct», waaronder wordt verstaan een stelsel van dunne
flexibele kunststof buizen waarin (ook op latere tijdstippen) glasvezelkabels
worden aangebracht kunnen worden, onder de vrijstelling vallen. Deze vraag
kan bevestigend worden beantwoord. Voor het antwoord op de vraag van deze
leden waarom voor de vrijstelling voor de overdrachtsbelasting voor bedrijfsoverdrachten
in de familiesfeer niet is aangesloten bij de reikwijdte van artikel 3.63
Wet IB 2001 wordt verwezen naar hetgeen hierover is opgemerkt in paragraaf 3.4
van deze nota.Artikel 2 Wet op de vennootschapsbelasting 1969Voor de beantwoording van de vraag van de leden van de fractie van de
LPF over de belastingplicht voor woningcorporaties wordt verwezen naar paragraaf 3.8.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. WijnDe Minister van Financiën,G. ZalmXNoot1Rapport van de werkgroep stroomlijning uitvoering WBSO (bijlage bij brief
van 15 december 2004; Kamerstukken II 2004/05, 29 515, nr. 47).XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 28 607, nr. 66.XNoot1In de meer gebruikelijke betekenis zou met voorfinanciering de aanwending
van gelden voorafgaande aan – in dit geval – de filmproductie
bedoeld worden.XNoot1Kamerstukken II 2004/05, 30 031, nr. 6.XNoot1Biomassa of stoken, Centrum voor Energiestudies, 2003.XNoot1Brief van 4 juli 2001 (Kamerstukken II 2000/01, 26 472, nr.
28).XNoot1Besluit van de staatssecretaris van Financiën van 26 augustus
2005, nr. BCPP2005/2100M. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30306-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl