ECLI:NL:RVS:2026:1676, Raad van State, 25-03-2026, 202402414/1/R4
Raad van State — Uitspraak 
Datum: 2026-03-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Omgevingsrecht

Samenvatting: Bij besluit van 9 mei 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Maasdriel aan Woningstichting Maasdriel (WSM) een omgevingsvergunning verleend voor het in afwijking van het bestemmingsplan bouwen van 23 tijdelijke woningen aan de Bussenerweg in Kerkdriel. De omgevingsvergunning is aan WSM verleend voor het bouwen van 23 woningen aan de Bussenerweg in Kerkdriel voor de duur van vijftien jaar. Omdat dit niet past binnen de ter plaatse geldende agrarische bestemming van het bestemmingsplan "Kerkdriel en Hoenzadriel 2013", heeft het college met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 3°, van de Wabo van het bestemmingsplan afgeweken. De woningen zijn bedoeld als uitwijklocatie voor bewoners die tijdelijk hun huurwoning in Kerkdriel moeten verlaten, onder andere in verband met renovatie of herstructurering en voor personen met een directe woonvraag, zoals spoedzoekers en statushouders. [appellant] woont aan de [locatie] in Kerkdriel, op een afstand van ongeveer 300 m van de locatie voor de woningen. Hij vreest met name voor nadelige verkeerskundige gevolgen. Het verkeer van en naar de nieuwe woningen wordt afgewikkeld via de Paterstraat. [appellant] wil dat deze straat als 30 km/uur-weg wordt aangewezen en dat er een verbod voor vrachtverkeer komt.

202402414/1/R4.
    Datum uitspraak: 25 maart 2026
    AFDELING
    BESTUURSRECHTSPRAAK
    Uitspraak op het hoger beroep van:
    [appellant], wonend in Kerkdriel, gemeente Maasdriel,
    appellant,
    tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 18 maart 2024 in zaak nr. 23/4429 in het geding tussen:
    [appellant]
    en
    het college van burgemeester en wethouders van Maasdriel.
    Procesverloop
    Bij besluit van 9 mei 2023 heeft het college aan Woningstichting Maasdriel (WSM) een omgevingsvergunning verleend voor het in afwijking van het bestemmingsplan bouwen van 23 tijdelijke woningen aan de Bussenerweg in Kerkdriel.
    Bij uitspraak van 18 maart 2024 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.
    Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
    Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
    Bij besluit van 9 april 2025 heeft het college de verleende omgevingsvergunning gewijzigd.
    [appellant] heeft daartegen beroepsgronden ingediend.
    Het college heeft een reactie ingediend.
    [appellant] heeft een nadere reactie en nadere stukken ingediend.
    De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 9 maart 2026, waar het college, vertegenwoordigd door mr. T.W. Tuenter en ing. I.K. Oudmeijer, is verschenen. Verder is daar WSM, vertegenwoordigd door [gemachtigde], gehoord.
    Overwegingen
    Overgangsrecht inwerkingtreding Omgevingswet
    1.       Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, dan blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).
    De aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend op 9 juni 2022. Dat betekent dat in dit geval het recht, waaronder de Wabo en de Crisis- en herstelwet (Chw), zoals dat gold vóór 1 januari 2024 van toepassing blijft.
    Inleiding
    2.       De omgevingsvergunning is aan WSM verleend voor het bouwen van 23 woningen aan de Bussenerweg in Kerkdriel voor de duur van vijftien jaar. Omdat dit niet past binnen de ter plaatse geldende agrarische bestemming van het bestemmingsplan "Kerkdriel en Hoenzadriel 2013", heeft het college met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 3°, van de Wabo van het bestemmingsplan afgeweken. De woningen zijn bedoeld als uitwijklocatie voor bewoners die tijdelijk hun huurwoning in Kerkdriel moeten verlaten, onder andere in verband met renovatie of herstructurering en voor personen met een directe woonvraag, zoals spoedzoekers en statushouders. [appellant] woont aan de [locatie] in Kerkdriel, op een afstand van ongeveer 300 m van de locatie voor de woningen. Hij vreest met name voor nadelige verkeerskundige gevolgen. Het verkeer van en naar de nieuwe woningen wordt afgewikkeld via de Paterstraat. [appellant] wil dat deze straat als 30 km/uur-weg wordt aangewezen en dat er een verbod voor vrachtverkeer komt.
    Toetsingskader
    3.       Het college komt bij de beslissing om al dan niet toepassing te geven aan de hem toegekende bevoegdheid om in afwijking van het bestemmingsplan een omgevingsvergunning te verlenen, beleidsruimte toe en het moet de betrokken belangen afwegen. De bestuursrechter oordeelt niet zelf of verlening van de omgevingsvergunning in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening. De bestuursrechter beoordeelt aan de hand van de beroepsgronden of het besluit in overeenstemming is met het recht. Daarbij kan aan de orde komen of de nadelige gevolgen van het besluit onevenredig zijn in verhouding tot de met de verlening van de omgevingsvergunning te dienen doelen.
    Chw
    4.       Ingevolge artikel 1.6a van de Chw kunnen na afloop van de beroepstermijn geen nieuwe beroepsgronden meer worden aangevoerd. [appellant] heeft in zijn nadere stuk van 26 februari 2026 een beroepsgrond over de afstand van de woningbouwlocatie tot een geitenhouderij naar voren gebracht. Deze beroepsgrond blijft, gelet op artikel 1.6a van de Chw, buiten bespreking.
    De uitspraak over het besluit van 9 mei 2023
    5.       [appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de Paterstraat in 2022/2023 is gereconstrueerd zonder dat akoestisch onderzoek ingevolge de Wet geluidhinder heeft plaatsgevonden. Daarmee is de uitgevoerde herinrichting van die straat onrechtmatig. Verder is de rechtbank er volgens [appellant] ten onrechte aan voorbijgegaan dat het college niet heeft onderbouwd waarom de Paterstraat nog steeds 5.000 motorvoertuigen per etmaal kan verwerken. Ook is niet onderzocht of de straat de toename van het aantal verkeersbewegingen van de nieuwe woningen aan kan. De verkeerstelling uit 2018 is volgens [appellant] niet representatief. Vanaf 2018 is er door andere ontwikkelingen al sprake van extra verkeer op de Paterstraat.
    5.1.    Op wat [appellant] aanvoert over de aan een reconstructie van een weg te stellen eisen gaat de Afdeling niet in. Dat ligt in deze zaak niet voor.
    De Afdeling is van oordeel dat de rechtbank terecht heeft overwogen dat het college een aantal van 2.900 motorvoertuigen per etmaal op de Paterstraat, gebaseerd op tellingen van eind september/begin oktober 2018, als uitgangspunt heeft kunnen nemen. Op de door [appellant] genoemde andere ontwikkelingen is de rechtbank ingegaan. Dat die ontwikkelingen hebben geleid of zullen leiden tot een substantiële toename van verkeer op de Paterstraat sinds 2018 heeft [appellant] met de enkele verwijzing naar die ontwikkelingen niet aannemelijk gemaakt. Voor zover [appellant] verwijst naar tellingen uit 2025/2026 overweegt de Afdeling dat de resultaten daarvan blijkens een besluit van 4 september 2025 op een verzoek op grond van de Wet open overheid nog niet bekend zijn, daargelaten de vraag of ze tot het oordeel zouden kunnen leiden dat het college het besluit van 9 mei 2023 niet zorgvuldig heeft voorbereid.
    [appellant] heeft niet aannemelijk gemaakt dat de Paterstraat na de herinrichting niet langer 5.000 motorvoertuigen per etmaal kan verwerken. Zelfs als ervan zou moeten worden uitgegaan dat het aantal van 2.900 een onderschatting is van het daadwerkelijke aantal, is, gelet daarop, niet aannemelijk dat de Paterstraat de 143 extra motorvoertuigen als gevolg van de 23 woningen aan de Bussenerweg niet goed zal kunnen verwerken. Die extra voertuigen zullen bovendien deels in westelijke en deels in oostelijke richting de Paterstraat oprijden. De rechtbank heeft terecht overwogen dat het college zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat op de Paterstraat met de toevoeging van 23 woningen aan de Bussenerweg geen overbelaste verkeerssituatie ontstaat.
    Het betoog slaagt niet.
    6.       [appellant] betoogt dat de rechtbank in de uitspraak onder 7.4 een onjuiste uitleg heeft gegeven aan zijn verwijzing naar het verkeersbesluit voor de Kievitsham van 27 juni 2022. Die mogelijke omleidingsroute maakt juist de inrichting van de Paterstraat als 30 km/uur-weg en daarmee ook de 23 tijdelijke woningen mogelijk.
    6.1.    De rechtbank heeft overwogen dat de omleidingsroute over de Kievitsham nodig was voor de herinrichting van de Paterstraat. De Afdeling ziet niet in waarom deze overweging onjuist is. Wat [appellant] met dit betoog wil bereiken, is de Afdeling niet duidelijk. Het gaat in deze zaak om een vergunning voor 23 tijdelijke woningen. Deze woningen leiden tot 143 extra motorvoertuigen per etmaal op een werkdag op de Paterstraat (één auto per vijf minuten in de avondspits) waar een maximale snelheid van 50 km/uur geldt. De rechtbank heeft beoordeeld of het college dat gevolg ruimtelijk aanvaardbaar heeft kunnen achten. Uit die beoordeling en uit wat de Afdeling onder 5.1 heeft overwogen volgt dat de komst van de 23 woningen niet slechts aanvaardbaar is bij een maximale snelheid van 30 km/uur op de Paterstraat.
    Het betoog slaagt niet.
    7.       [appellant] stelt dat elke toename van verkeer leidt tot extra geluidsbelasting. De rechtbank heeft volgens hem niet onderkend dat niet is onderzocht hoe dit zijn woon- en leefklimaat aantast. De overlast is een schending van zijn privéleven en woongenot als bedoeld in artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).
    7.1.    Op grond van artikel 8, eerste lid, van het EVRM heeft een ieder recht op respect voor zijn privéleven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn correspondentie. Uit de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens volgt dat artikel 8 niet op elke vorm van lawaai van toepassing is (bijvoorbeeld Mileva en anderen tegen Bulgarije, arrest van 25 november 2010, ECLI:CE:ECHR:2010:1125JUD004344902, paragrafen 90-93). De gestelde geluidsoverlast moet voldoende ernstig zijn om een inbreuk te vormen op het in artikel 8 neergelegde recht.
    7.2.    De rechtbank heeft overwogen dat, gelet op de afstand van ongeveer 300 m van de woning van [appellant] tot het gebied waar de woningen komen en het beperkte aantal extra verkeersbewegingen, geen sprake zal zijn van een aantasting van het woon- en leefklimaat voor [appellant]. Ook heeft de rechtbank overwogen dat het extra verkeer door die afstand ter hoogte van de woning van [appellant] in het heersende verkeersbeeld zal zijn opgenomen. De Afdeling ziet geen aanleiding voor het oordeel dat de rechtbank dit ten onrechte heeft overwogen. [appellant] heeft ook geen concrete aanwijzingen voor het tegendeel gegeven. De Afdeling ziet al hierom geen aanleiding voor het oordeel dat met het besluit van 9 mei 2023 het privéleven en het woongenot van [appellant] uit hoofde van artikel 8 van het EVRM worden geschonden. Van ernstige negatieve effecten door het besluit van 9 mei 2023 is niet gebleken.
    Het betoog slaagt niet.
    8.       [appellant] last ten slotte in wat hij in zijn beroepschrift bij de rechtbank naar voren heeft gebracht.
    8.1.    Wat [appellant] hiermee in hoger beroep aanvoert, is daarmee een herhaling van wat hij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op de overige beroepsgronden ingegaan. [appellant] heeft met het enkele inlassen van zijn overige beroepsgronden geen redenen aangevoerd waarom de uitspraak van de rechtbank over die gronden onjuist of onvolledig zou zijn.
    Het betoog slaagt niet.
    Het besluit van 9 april 2025
    9.       Met het besluit van 9 april 2025 heeft het college het besluit van 9 mei 2023 gewijzigd. Dit besluit wordt, gelet op artikel 6:24 van de Algemene wet bestuursrecht, gelezen in samenhang met artikel 6:19, eerste lid, van die wet, van rechtswege geacht onderwerp te zijn van dit geding.
    10.     Het college heeft besloten tot wijziging van de vergunning omdat de vergunde prefab-woningen niet meer leverbaar zijn. Met het besluit van 9 april 2025 zijn woningen vergund met onder meer een iets andere maatvoering en inpandige wijzigingen van de installatieruimte, badkamer en keuken. Niet in geschil is dat dit wijzigingen van ondergeschikte aard zijn waarvoor geen nieuwe aanvraag hoefde te worden ingediend.
    11.     [appellant] is het niet met de vergunning van 9 april 2025 eens. [appellant] voert geen beroepsgronden aan die verband houden met de bouwkundig vergunde wijzigingen. Het aantal woningen blijft gelijk. [appellant] voert beroepsgronden aan die hij ook tegen de vergunning van 9 mei 2023 heeft ingebracht. De Afdeling is daar hiervoor al op ingegaan en heeft daarover geconcludeerd dat die betogen niet slagen.
    De betogen slagen daarom ook nu niet.
    Conclusie
    12.     Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. Het beroep van rechtswege tegen het besluit van 9 april 2025 is ongegrond.
    13.     Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
    Beslissing
    De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
    I.        bevestigt de aangevallen uitspraak;
    II.       verklaart het beroep tegen het besluit van het college van burgemeester en wethouders van Maasdriel van 9 april 2025, kenmerk ODR2503233, ongegrond.
    Aldus vastgesteld door mr. M.M. Kaajan, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. S. Bechinka, griffier.
    w.g. Kaajan
    lid van de enkelvoudige kamer
    w.g. Bechinka
    griffier
    Uitgesproken in het openbaar op 25 maart 2026
    371