ECLI:NL:CRVB:2026:230, Centrale Raad van Beroep, 18-02-2026, 22/2366 ZW
Centrale Raad van Beroep — Uitspraak 
Datum: 2026-02-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht

Samenvatting: Intrekking en terugvordering ZW en WW-uitkering met terugwerkende kracht over de periode van 22 december 2016 tot en met 31 maart 2019 terecht. Terecht geoordeeld dat appellante niet verzekerd was voor de ZW en de WW. Met de rechtbank wordt geoordeeld dat het Uwv voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat appellante in de periode van 1 februari 2016 tot haar ziekmelding niet voor werkgever heeft gewerkt en dat sprake is geweest van een zogeheten gefingeerde dienstbetrekking. Ook in hoger beroep is appellante er niet in geslaagd om door middel van objectieve en verifieerbare gegevens aannemelijk te maken dat zij voor werkgever heeft gewerkt. Geen aanleiding om op grond van een dringende reden geheel of gedeeltelijk van intrekking of terugvordering af te zien. Van vooringenomenheid van het Uwv bij het ingestelde fraudeonderzoek, is volgens de Raad geen sprake.

22/2366 ZW 
      Datum uitspraak: 18 februari 2026
      Centrale Raad van Beroep
      Meervoudige kamer
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
      Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 17 juni 2022, 21/2437 (aangevallen uitspraak)
    
    
    
    
    
    
    
      Partijen:
    
    
    
      
        [Appellante] te [woonplaats] (appellante)
    
    
    
      de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
    
    
    
    
      
        SAMENVATTING
      
    
    
    
      Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de ZW-uitkering en WW-uitkering van appellante met terugwerkende kracht heeft ingetrokken en teruggevorderd over de periode van 22 december 2016 tot en met 31 maart 2019, omdat zij niet als werknemer verzekerd was voor de ZW en WW. De Raad beantwoordt deze vraag bevestigend. Van vooringenomenheid van het Uwv bij het ingestelde fraudeonderzoek, is volgens de Raad geen sprake. 
    
    
    
  
  
    PROCESVERLOOP
    
    
      Namens appellante heeft mr. A. Kara, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
    
    
    
      De Raad heeft partijen in de gelegenheid gesteld naar aanleiding van de tussenuitspraak van de Raad van 18 april 2024 over het toetsingskader bij herzienings- en/of terugvorderingsbesluiten de Raad te informeren of de uitspraak volgens hen gevolgen heeft voor deze zaak. Het Uwv heeft van deze gelegenheid gebruik gemaakt.
    
    
    
      De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 20 november 2024. Voor appellante is verschenen mr. Kara. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door M.J.H. Maas.
    
    
    
      De Raad heeft het onderzoek na de zitting heropend en appellante in de gelegenheid gesteld nadere stukken te overleggen. Daarnaast is aan het Uwv nadere informatie opgevraagd over het vervolg van de strafrechtelijke procedure tegen appellante.
    
    
    
      Naar aanleiding van de door appellante overgelegde stukken heeft de Raad een nadere vraagstelling aan het Uwv gestuurd. Het Uwv heeft hierop gereageerd en in een gesloten enveloppe nadere stukken ingediend. Het Uwv heeft hierbij verzocht tot geheimhouding van deze nadere stukken op grond van artikel 8:29 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). 
    
    
    
      Met een beslissing van 9 april 2025 heeft de Raad met toepassing van artikel 8:29 van de Awb beslist dat de gevraagde beperkte kennisname van de stukken niet gerechtvaardigd is. De Raad heeft bepaald dat de stukken worden teruggezonden en heeft het Uwv verzocht om de stukken zonder doorhalingen opnieuw in te zenden. Desgevraagd heeft het Uwv bij brief van 17 april 2025 de stukken alsnog overgelegd. Appellante heeft op deze stukken gereageerd. 
    
    
    
      De Raad heeft partijen laten weten dat hij een (nadere) zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Partijen hebben daarna niet om een zitting gevraagd. Daarom heeft de Raad de zaak niet op een zitting behandeld en het onderzoek gesloten.
    
    
  
  
    OVERWEGINGEN
    
    
      
        Inleiding
      
    
    
    
      1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. 
    
    
    
      1.1.
      Op 20 juli 2016 is appellant in de polisadministratie per 1 februari 2016 aangemeld als uitzendkracht/kapster werkzaam voor [werkgever B.V.] Op 20 december 2016 heeft appellante zich ziekgemeld. Het Uwv heeft bij besluit van 19 januari 2017 aan appellante een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) per 22 december 2016 toegekend. Per 17 december 2018 is de ZW-uitkering beëindigd vanwege het bereiken van de maximale uitkeringsduur, waarna zij in aanmerking is gekomen voor een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) met ingang van 18 december 2018. Deze WW-uitkering is geëindigd per 17 maart 2019 vanwege het bereiken van de maximale uitkeringsduur. 
      
    
    
      1.2.
      Naar aanleiding van een tweetal interne fraudemeldingen over werknemers van [werkgever B.V.], waarbij het Uwv heeft vastgesteld dat sprake was van een gefingeerd dienstverband, heeft het Uwv onderzoek verricht naar een mogelijk gefingeerd dienstverband van appellante bij [werkgever B.V.] Deze resultaten zijn neergelegd in een onderzoeksrapport van 27 januari 2021. Het Uwv heeft onder meer Suwinet en de interne systemen geraadpleegd, internetonderzoek gedaan en bankafschriften van appellante en [werkgever B.V.] opgevraagd. Ook heeft het Uwv gegevens opgevraagd bij de Kamer van Koophandel en is er informatie ontvangen van de curator van [werkgever B.V.] en de Belastingdienst. Het Uwv heeft appellante op 16 december 2020 gehoord. 
      
    
    
      1.3.
      Bij besluit van 17 maart 2021 heeft het Uwv de ZW-uitkering van appellante met ingang van 22 december 2016 ingetrokken, omdat aannemelijk is dat appellante niet in dienstbetrekking heeft gestaan tot [werkgever B.V.] en daardoor niet als werknemer verzekerd was voor de ZW. Bij afzonderlijk besluit van 19 maart 2021 heeft het Uwv om dezelfde reden de WW-uitkering van appellante met ingang van 18 december 2018 ingetrokken. Bij besluiten van 14 april 2021 heeft het Uwv een bedrag van € 28.434,39 aan onverschuldigd betaalde ZW-uitkering en een bedrag van € 4.001,33 aan onverschuldigd betaalde WW-uitkering van appellante teruggevorderd over de periode van 22 december 2016 tot en met 31 maart 2019. 
      
    
    
      1.4.
      Bij besluit van 1 september 2021 (bestreden besluit) heeft het Uwv de bezwaren van appellante tegen de hiervoor genoemde besluiten ongegrond verklaard.
      
      
        
          Uitspraak van de rechtbank
        
      
      
      
        2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. 
      
      
    
    
      2.1.
      Naar het oordeel van de rechtbank heeft het Uwv voldoende aannemelijk gemaakt dat tussen appellante en [werkgever B.V.] geen sprake is geweest van een privaatrechtelijke dienstbetrekking. Het Uwv heeft volgens de rechtbank aannemelijk gemaakt dat appellante geen arbeid heeft verricht. De rechtbank heeft daarbij het volgende van belang geacht. Appellante heeft geen enkel noemenswaardig detail verklaard over de feitelijke werkzaamheden in de kapperszaak waar zij van 1 februari 2016 tot 23 december 2016 zou hebben gewerkt. Hoewel zij foto’s heeft overgelegd waarop zij te zien is met collega’s (in bedrijfskleding) van de kapperszaak, kan zij geen namen noemen van collega’s met wie zij heeft gewerkt. Dit terwijl het dienstverband van appellante bijna een jaar zou hebben geduurd, voor eerst 23 en later 39 uren per week. De rechtbank heeft verder gewezen op de onverklaarbare verschillen tussen de nettobedragen op de loonstroken van appellante en de bijschrijvingen op haar bankrekening. Ook heeft het Uwv er terecht op gewezen dat het opmerkelijk is dat appellante pas in de beroepsfase een arbeidsovereenkomst heeft overgelegd, terwijl daar voor het nemen van de intrekkings- en terugvorderingsbesluiten en ook tijdens de bezwaarprocedure meerdere keren door het Uwv naar is gevraagd en appellante toen aangaf daar niet over te beschikken. Verder is het de rechtbank opgevallen dat op die arbeidsovereenkomst geen naam staat van de (natuurlijke) persoon die de overeenkomst namens [werkgever B.V.] zou zijn aangegaan. Daarnaast heeft de rechtbank gewezen op de wisselende, tegenstrijdige en niet aannemelijke verklaringen van appellante over [naam X] die volgens de rechtbank afbreuk doen aan de geloofwaardigheid van appellante. Zo heeft appellante meerdere keren ontkend dat [naam X] – die door de Belastingdienst tijdens een in 2017 gehouden boekenonderzoek als leidinggevende bij [werkgever B.V.] werd aangemerkt – haar broer of überhaupt familie was, terwijl zij in de beroepsprocedure heeft erkend dat hij haar broer was. De stelling van appellante dat zij lijdt aan ernstige geheugenproblemen waardoor zij niet in staat was feiten en omstandigheden te reproduceren heeft zij volgens de rechtbank niet nader onderbouwd met (medische) informatie. Appellante is er volgens de rechtbank niet in geslaagd om de onjuistheid van de stelling van het Uwv dat appellante geen dienstbetrekking in de zin van de WW en ZW heeft vervuld, met op objectieve en controleerbare gegevens berustend tegenbewijs, aannemelijk te maken. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om vanwege dringende redenen geheel of gedeeltelijk af te zien van de intrekking en terugvordering. 
      
      
        
          Het standpunt van appellante 
        
      
      
    
    
      3.1.
      Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Zij stelt zich op het standpunt dat het onderzoek blijk geeft van institutionele vooringenomenheid, zoals in de kinderopvangtoeslag-affaire ook het geval was. Bij de beoordeling of een melding nader wordt onderzocht hebben volgens appellante de niet-Nederlandse herkomst van de bestuurders en werknemers/uitzendkrachten van [werkgever B.V.] een rol gespeeld. Appellante heeft daarbij gewezen op de lijst van risicokenmerken en fraude-indicatoren in de door het Uwv overgelegde werkinstructies. Daarnaast heeft appellante aangevoerd dat het Uwv haar recht op respect voor het privéleven, zoals bedoeld in artikel 8, eerste lid, van het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (EVRM), heeft geschonden. Verder kan volgens appellante de door haar afgelegde verklaring niet ten grondslag worden gelegd aan de besluitvorming, omdat zij niet is gewezen op haar zwijgrecht of de mogelijkheid van bijstand van een advocaat. Volgens appellante is sprake geweest van een dienstverband tussen haar en [werkgever B.V.] Ter nadere onderbouwing hiervan heeft zij getuigenverklaringen overgelegd. Ook heeft zij nadere stukken overgelegd waaruit zou blijken dat zij in de strafrechtelijke procedure is vrijgesproken. Ook heeft appellante aangevoerd dat sprake is van dringende redenen om van intrekking en terugvordering af te zien. Tot slot heeft het Uwv volgens appellante de hoogte en aanvangsdatum van de terugvordering niet (deugdelijk) gemotiveerd en is het teruggevorderde bedrag ten onrechte gebruteerd. 
      
      
        
          Het standpunt van het Uwv
        
      
      
    
    
      3.2.
      Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen, Het Uwv stelt zich op het standpunt dat geen sprake is van vooringenomenheid bij het onderzoek naar appellante. Daarnaast meent het Uwv dat geen sprake is van schending van artikel 8, eerste lid, van het EVRM. Het Uwv stelt zich op het standpunt dat sprake is geweest van een gefingeerd dienstverband tussen appellante en [werkgever B.V.] De getuigenverklaringen en de vrijspraak in de strafrechtelijke procedure maken dit volgens het Uwv niet anders.
      
    
  
  
    Het oordeel van de Raad
    
    
      4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit met betrekking tot de intrekking en terugvordering van de ZW-uitkering en WW-uitkering in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. 
    
    
    
      4.1.
      De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.
      
    
    
      4.2.
      Bij besluiten tot intrekking van socialezekerheidsuitkeringen, zoals hier aan de orde, gaat het om belastende besluiten, waarbij het aan het bestuursorgaan is om de nodige kennis omtrent de relevante feiten en omstandigheden te vergaren. Die last om informatie te vergaren brengt in dit geval mee dat het Uwv feiten moet aandragen aan de hand waarvan aannemelijk is dat er geen privaatrechtelijke dienstbetrekking is geweest tussen appellante en [werkgever B.V.] Indien op grond van de door het Uwv gepresenteerde feiten aannemelijk is dat appellante ten tijde hier van belang geen dienstbetrekking in de zin van de ZW en WW heeft vervuld, dan ligt het op de weg van appellante de onjuistheid daarvan met tegenbewijs, berustend op objectieve en verifieerbare gegevens, aannemelijk te maken.
      
      
        
          Vooringenomenheid onderzoek
        
      
      
      
        4.3.1.
        Het Uwv heeft op verzoek van de Raad de Werkinstructie Gefingeerde Dienstverbanden overgelegd. In deze werkinstructie wordt voor de themaonderzoeker en medewerker themaonderzoek (TO) binnen de afdeling Handhaving Themaonderzoek van het Uwv per processtap aangegeven hoe een onderzoek naar een vermoeden van een mogelijk gefingeerd dienstverband verloopt. Bij de processtap ‘intake en registratie’ is uiteengezet dat het kan gaan om een interne of externe melding. Interne meldingen zijn afkomstig van andere organisatieonderdelen binnen het UWV, maar kunnen ook ontstaan uit lopende gevallen. Signalen kunnen tevens voortkomen uit een query of bestandvergelijkingen, aangeleverd door Risicomanagement & Intelligence. In de processtap ‘beoordelen meldingen’ start het onderzoek welke melding in behandeling wordt genomen en welke niet. De medewerker neemt de melding door en beoordeelt of de melding in aanmerking komt voor onderzoek. Dit gebeurt door een korte check in alle beschikbare systemen en op basis van ervaring. Ook wordt naar andere werknemers gekeken binnen het te onderzoeken bedrijf. Afhankelijk van de melding wordt ook verder gekeken met betrekking tot adressen, bestuurders en eigenaren. Wanneer de medewerker vervolgens vaststelt dat sprake is van een vermoeden van een gefingeerd dienstverband, gaat de melding verder het proces in en worden de meldingen verdeeld over alle TO-kantoren. In de volgende processtap ‘uitvoeren werkopdracht’ start de themaonderzoeker een gedetailleerd onderzoek op. Voorafgaand aan dit gedetailleerde onderzoek wordt met behulp van een zogeheten QuickScan onderzocht of de aanvraag van de uitkering of de betaling van een lopende uitkering hangende het onderzoek geschorst moet worden. Voor deze Quikscan wordt in de werkinstructie verwezen naar (onder meer) de in de bijlage bij de werkinstructie genoemde risicokenmerken/fraude-indicatoren. 
        
      
      
        4.3.2.
        Uit het voorgaande volgt dat bij de vraag welke melding in behandeling wordt genomen, de in de bijlage bij de werkinstructie genoemde risicokenmerken/fraude-indicatoren in het werkproces binnen de afdeling Handhaving Themaonderzoek van het Uwv niet wordt gehanteerd. Dat dit in de melding, die heeft geleid tot het onderzoek naar appellante wél is gebeurd, is niet gebleken. Het Uwv heeft gemotiveerd toegelicht dat [werkgever B.V.] vanuit een casus van het Regionaal Informatie- en Expertise Centrum (RIEC) naar voren is gekomen als een geval van mogelijke faillissementsfraude. Het Uwv heeft naar aanleiding van deze melding een onderzoek ingesteld naar twee werknemers van [werkgever B.V.] Nadat vast was komen te staan dat bij deze personen sprake was van een gefingeerd dienstverband, heeft het Uwv onderzoek ingesteld naar de voor [werkgever B.V.] werkzame uitzendkrachten, waaronder appellante. Het betoog van appellante dat het Uwv bij het in behandeling nemen van de melding van het RIEC gebruik heeft gemaakt van voormelde risicokenmerken en fraude-indicatoren en daarom sprake is van vooringenomenheid bij het onderzoek naar een mogelijk gefingeerd dienstverband van appellante bij [werkgever B.V.] volgt de Raad daarom niet.
        
        
          
            Zorgvuldigheid onderzoek
          
        
        
      
    
    
      4.4.
      De stelling van appellante dat het Uwv met het onderzoek het recht op respect voor het privéleven, zoals bedoeld in artikel 8, eerste lid, van het EVRM, heeft geschonden, wordt niet gevolgd nu appellante deze stelling niet nader heeft onderbouwd 
      
    
    
      4.5.
      De stelling van appellante dat haar verklaringen buiten beschouwing dienen te worden gelaten, omdat zij voorafgaand aan het gehoor niet is gewezen op haar zwijgrecht of de mogelijkheid van bijstand van een advocaat, slaagt evenmin. De verklaring van appellante is afgelegd in het kader van een bestuursrechtelijk onderzoek, gericht op de nadere vaststelling van het recht op een ZW- en WW-uitkering. In dat geval is het Uwv niet gehouden appellante de bescherming en waarborgen te bieden als ware zij een verdachte in strafrechtelijke zin. Dit betekent dat het Uwv de verklaringen van appellante aan de intrekkingen en terugvorderingen ten grondslag heeft mogen leggen.
      
      
        
          Privaatrechtelijke dienstbetrekking
        
      
      
    
    
      4.6.
      De gronden die appellante in hoger beroep heeft aangevoerd over haar dienstbetrekking bij [werkgever B.V.] zijn in essentie een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. Met de rechtbank wordt geoordeeld dat het Uwv voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat appellante in de periode van 1 februari 2016 tot haar ziekmelding niet voor [werkgever B.V.] als kapster heeft gewerkt en dat sprake is geweest van een zogeheten gefingeerde dienstbetrekking. De overwegingen die aan het oordeel van de rechtbank ten grondslag liggen, worden geheel onderschreven. Daaraan wordt het volgende toegevoegd. Ook in hoger beroep is appellante er niet in geslaagd om door middel van objectieve en verifieerbare gegevens aannemelijk te maken dat zij als kapster voor [werkgever B.V.] heeft gewerkt. Aan de door appellante overgelegde getuigenverklaringen kan niet de waarde worden gehecht die appellante daaraan gehecht wil zien. Daargelaten dat wegens het ontbreken van (kopieën van) legitimatiebewijzen de authenticiteit van deze verklaringen niet is komen vast te staan, bevatten deze verklaringen, die bestaan uit volledig identieke formuleringen, slechts zeer summiere informatie. Dat de opstellers van de verklaringen in de periode van 1 februari 2016 tot en met 31 december 2018 altijd door appellante zouden zijn geholpen in de kapsalon en zij in die periode hun vaste kapster/epileerster was, is daarbij in tegenspraak met de verklaring van appellante dat zij in december 2016 ziek uit dienst is gegaan.
      
    
    
      4.7.
      Voor zover appellante met het overleggen van stukken van de strafrechtelijke procedure een beroep doet op de onschuldpresumptie wordt dit niet gevolgd. Volgens vaste rechtspraak kan de reikwijdte van artikel 6, tweede lid, van het EVRM zich in een voorkomend geval uitstrekken tot een bestuursrechtelijke procedure indien de geschilpunten in de bestuursrechtelijke procedure voortvloeien uit of samenhangen met de strafrechtelijke procedure, ook indien een strafrechtelijke procedure niet is voortgezet in verband met een sepot. Het Uwv heeft voldoende toegelicht dat in dit geval van belang is dat in de bestuursrechtelijke procedure minder strenge bewijsregels gelden dan in de strafrechtelijke procedure. Voor een besluit tot intrekking van de ZW-uitkering en WW-uitkering is slechts vereist dat aannemelijk is dat appellante niet werkzaam is geweest voor [werkgever B.V.], terwijl in de strafrechtelijke procedure wettig en overtuigend dient te worden bewezen dat appellante opzettelijk bij de aanvraag om de uitkeringen valsheid in geschrifte heeft gepleegd. Dit betekent in dit geval dat de vrijspraak van appellante in de strafrechtelijke procedure geen gevolgen heeft voor de bestuursrechtelijke procedure. 
      
      
        
          Brutering terugvordering
        
      
      
    
    
      4.8.
      De stelling van appellante dat het Uwv de teruggevorderde bedragen ten onrechte heeft gebruteerd, wordt niet gevolgd. Volgens vaste rechtspraak vindt terugvordering van bruto bedragen plaats indien de terugvordering betrekking heeft op een tijdvak dat inmiddels in fiscale zin is afgesloten. Vindt de terugbetaling plaats binnen hetzelfde belastingboekjaar als waarin de onverschuldigde betaling plaatsvond, dan kan worden volstaan met terugbetaling van het nettobedrag. In het geval van appellante zien de terugvorderingen op een tijdvak dat inmiddels in fiscale zin is afgesloten, zodat de terugvorderingen bruto plaatsvinden. Dit betekent dat het Uwv terecht de onverschuldigde betaalde bedragen aan ZW-uitkering en WW-uitkering bruto van appellante heeft teruggevorderd. 
      
      
        
          Dringende reden
        
      
      
    
    
      4.9.
      Uit het voorgaande volgt dat het Uwv in beginsel verplicht was om de onverschuldigd betaalde ZW-uitkering en WW-uitkering in te trekken en terug te vorderen. Dat is slechts anders indien sprake is van een dringende reden. 
      
    
    
      4.10.
      Bij zijn tussenuitspraak van 18 april 2024 heeft de Raad zijn uitleg van de dringende reden verruimd. De Raad ziet het begrip dringende reden (voortaan) als een open norm waarbinnen het Uwv, tegenover het uitgangspunt dat wat ten onrechte is ontvangen in beginsel moet worden terugbetaald, de relevante feiten en omstandigheden zodanig moet afwegen dat die afweging een toetsing aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur zal kunnen doorstaan. Daarbij moet niet alleen rekening worden gehouden met de gevolgen van de intrekking en terugvordering, maar ook met de oorzaak daarvan.
      
    
    
      4.11.
      De Raad is van oordeel dat het Uwv in dit geval zowel bij de oorzaak als bij de gevolgen van de intrekking en terugvordering alle feiten en omstandigheden die relevant zijn bij de beoordeling van de dringende reden voldoende heeft meegewogen. De oorzaak van de intrekking en terugvordering valt volledig aan appellante te wijten en het Uwv heeft adequaat en voortvarend gehandeld. Appellante heeft aangevoerd dat een dringende reden gelegen is in haar medische klachten en de financiële gevolgen die de intrekking en terugvordering van haar uitkeringen voor haar hebben gehad. Appellante heeft haar medische klachten en de financiële gevolgen echter in het geheel niet onderbouwd. Er wordt door het Uwv tot op heden niet ingevorderd wegens een gebrek aan betalingsruimte en bij een toekomstige invordering wordt rekening gehouden met de financiële omstandigheden van appellante. Het Uwv heeft daarom geen aanleiding hoeven zien op grond van een dringende reden geheel of gedeeltelijk van intrekking of terugvordering af te zien.
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    5. Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de intrekking en terugvordering van de ZW-uitkering en WW-uitkering in stand blijven.
    
    6. Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.
    
  
  
    BESLISSING
    
    
      De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door E.J.J.M. Weyers als voorzitter en D.S. de Vries en F.M. Rijnbeek als leden, in tegenwoordigheid van S.S. Blok als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 18 februari 2026.
    
    
    
    
    
      					(getekend) E.J.J.M. Weyers
    
    
    
    
    
      					De griffier is verhinderd te ondertekenen.
    
    
    
    
    
      Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de datum van verzending beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden (Postbus 20303, 2500 EH Den Haag) ter zake van schending of verkeerde toepassing van bepalingen over de begrippen werknemer, werkgever, dienstbetrekking en loon.
    
    
  
  
    Bijlage
    
    
      Artikel 3, eerste lid, van de ZW 
    
    1. Werknemer is de natuurlijke persoon die in privaatrechtelijke of in publiekrechtelijke dienstbetrekking staat. 
    
    
      Artikel 30a van de ZW 
    
    1. Onverminderd het elders in deze wet bepaalde terzake van herziening of intrekking van een besluit tot toekenning van ziekengeld en terzake van weigering van ziekengeld, herziet het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen een dergelijk besluit of trekt hij dat in: 
    a. indien het niet of niet behoorlijk nakomen van een verplichting op grond van artikel 30, 31, 38, 45 of 49 heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van ziekengeld; 
    b. indien anderszins het ziekengeld ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend; 
    c. indien het niet of niet behoorlijk nakomen van een verplichting op grond van artikel 28, 31, 45 of 49 ertoe leidt dat niet kan worden vastgesteld of nog recht op ziekengeld bestaat.
    
    2. Het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen kan geheel of gedeeltelijk van herziening of intrekking afzien indien daarvoor dringende redenen zijn.
    
    
      Artikel 33, eerste en zesde lid, van de ZW
    
    1. Het ziekengeld, dat als gevolg van een besluit als bedoeld in artikel 30, tweede lid, 30a of 45 onverschuldigd is betaald, alsmede hetgeen anderszins onverschuldigd is betaald, wordt door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen teruggevorderd.
    
    6. Indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn kan het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen besluiten geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.
    
    
      Artikel 3, eerste lid, van de WW 
    
    1. Werknemer is de natuurlijke persoon, jonger dan de pensioengerechtigde leeftijd, die in privaatrechtelijke of in publiekrechtelijke dienstbetrekking staat. 
    
    
      Artikel 22a van de WW 
    
    1. Onverminderd het elders in deze wet bepaalde terzake van herziening of intrekking van een besluit tot toekenning van uitkering en terzake van weigering van uitkering, herziet het UWV een dergelijk besluit of trekt het dat in: 
    a. indien het niet of niet behoorlijk nakomen van een verplichting op grond van artikel 24, 25 of 26 heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van uitkering; 
    b. indien anderszins de uitkering ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend; 
    c. indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting bedoeld in artikel 25 ertoe leidt dat niet kan worden vastgesteld of nog recht op uitkering bestaat. 
    
    2. Indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn kan het UWV besluiten geheel of gedeeltelijk van herziening of intrekking af te zien.
    
    
      Artikel 36, eerste en zesde lid, van de WW
    
    1. De uitkering die als gevolg van een besluit als bedoeld in artikel 22a of 27 onverschuldigd is betaald, alsmede hetgeen anderszins onverschuldigd is betaald, wordt door het UWV teruggevorderd. Indien de uitkering, bedoeld in artikel 18, eerste lid, van de werkgever wordt teruggevorderd, kan deze het teruggevorderde bedrag niet verhalen op de werknemer.
    
    6. Indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn kan het UWV besluiten geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.
    
    
    
    
  
  
     CRvB 18 april 2024, ECLI:NL:CRVB:2024:726.
  
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 17 mei 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:1479.
  
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 16 april 2019, ECLI:NL:CRVB:2019:1384.
  
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 14 november 2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BY3323.
  
  
     CRvB 18 april 2024, ECLI:NL:CRVB:2024:726.