ECLI:NL:RBDHA:2026:3090, Rechtbank Den Haag, 05-02-2026, NL25.15012 en NL25.15014
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2026-02-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Aanvraag voor afgifte verblijfsdocument EU/EER, beroep ongegrond. Chavez-Vilchez, artikel 8 EVRM.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummers: NL25.15012 en NL25.15014
    
      
      uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
    
  
  
    
      
      [eiser], V-nummer: [v-nummer], eiser/verzoeker (hierna: eiser)
    (gemachtigde: mr. H. Uzumcu),
    
    
      en
    
    
  
  
    de minister van Asiel en Migratie, verweerder
    (gemachtigde: mr. M.F. van der Gouw).
    
    
    
  
  
    Inleiding
    
    
      1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn aanvragen voor afgifte van een verblijfsdocument EU/EER en opheffing van het inreisverbod. De voorzieningenrechter beoordeelt eisers verzoek om een voorlopige voorziening.
    
    
    
      1.1.
      Verweerder heeft deze aanvragen met het besluit van 12 februari 2024 afgewezen. Met het bestreden besluit van 27 maart 2025 op het bezwaar van eiser is verweerder bij de afwijzing van de aanvragen gebleven. 
      
    
    
      1.2.
      Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
      
    
    
      1.3.
      De rechtbank heeft het beroep op 8 januari 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder. 
      
      
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank
    
    
      
        Waar gaat deze zaak over?
      
    
    
    
      2. Eiser is geboren op [geboortedatum] 1987 en heeft de Marokkaanse nationaliteit. Eiser heeft een aanvraag ingediend voor verblijf bij [referente] (referente). Referente is de minderjarige dochter van de gestelde partner van eiser. Referente heeft de Nederlandse nationaliteit.
    
    
    
      2.1.
      Verweerder heeft de aanvraag voor afgifte van een verblijfsdocument EU/EER afgewezen omdat eiser niet voldoet aan de voorwaarden voor een verblijfsrecht op grond van het arrest Chavez-Vilchez en daarom geen rechtmatig verblijf heeft als gemeenschapsonderdaan. Eiser heeft niet aangetoond dat hij zorg- en opvoedingstaken verricht voor referente en dat er een afhankelijkheidsverhouding bestaat tussen hem en referente. Het bestreden besluit is ook niet in strijd met artikel 8 van het EVRM.
      
    
    
      2.2.
      Verweerder heeft de aanvraag tot het opheffen van het inreisverbod afgewezen, omdat eiser niet voldoet de voorwaarden voor het opheffen van het inreisverbod. Ook is er in het geval van eiser geen sprake van bijzondere feiten en omstandigheden.
      
    
    
      2.3.
      Verweerder heeft twee andere aanvragen van eiser ook afgewezen. De rechtbank heeft de beroepen tegen de afwijzingen van die aanvragen op dezelfde zitting behandeld onder de zaaknummers NL25.23040 en NL25.32307.
      
      
        
          Wat vindt eiser in beroep?
        
      
      
      3. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit en voert – kort samengevat – twee gronden aan. Ten eerste voert eiser aan dat hij wel degelijk van zorg- en opvoedingstaken vervult voor referente. Ten tweede heeft verweerder ten onrechte geen belangenafweging gemaakt in het kader van artikel 8 van het EVRM.
      
      
        
          Wat is het oordeel van de rechtbank?
        
      
      
      4. De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Hieronder geeft de rechtbank aan hoe tot dit oordeel is gekomen.
      
      
        
          Chavez-Vilchez
        
      
      
      5. De rechtbank stelt voorop dat het in de eerste plaats aan eiser is om aannemelijk te maken dat het weigeren van verblijfsrecht aan hem in Nederland tot het gevolg heeft dat referente de Europese Unie moet verlaten. Voor het aannemen van een daadwerkelijke afhankelijkheidsrelatie tussen eiser en referente is vereist dat eiser meer dan marginale zorg- en opvoedtaken verricht. Als eiser alleen zorg- en opvoedtaken met een marginaal karakter verricht of alleen omgang heeft met referente, dan bestaat geen daadwerkelijke afhankelijkheidsverhouding en loopt referente door de weigering van verblijf aan eiser niet het risico feitelijk te worden gedwongen het grondgebied van de Europese Unie te verlaten.
      
    
    
      5.1.
      De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende heeft gemotiveerd dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij daadwerkelijk zorg- en opvoedtaken verricht voor referente. De rechtbank acht hierbij van belang dat eisers gestelde partner in e-mails van 21 april 2025 en 18 juni 2025 aan de IND heeft aangegeven dat zij geen relatie meer heeft met eiser en dat zij en referente niks met hem te maken willen hebben. De stelling van eiser tijdens de zitting dat de relatie inmiddels is hersteld, kan eiser niet baten omdat hij dit niet heeft onderbouwd. Bovendien heeft de gemachtigde van eiser tijdens de zitting aangegeven dat hij namens eiser een nieuwe aanvraag zal indienen en dan het herstel van de relatie zal onderbouwen.
      
      
        
          Artikel 8 van het EVRM
        
      
      
      
        6. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in dit geval deugdelijk gemotiveerd waarom het bestreden besluit niet in strijd is met artikel 8 van het EVRM. De rechtbank overweegt hiertoe dat verweerder heeft mogen betrekken dat het bestreden besluit niet tot gevolg heeft dat eiser wordt gescheiden van eventuele gezinsleden in Nederland, nu verweerder ten tijde van het bestreden besluit nog een besluit moest nemen op eisers aanvraag om een verblijfsvergunning met het verblijfsdoel ‘medische behandeling’. 
      
      
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
    
    8. Nu er uitspraak is gedaan in het beroep en er niet langer sprake is van connexiteit, wordt het verzoek om een voorlopige voorziening niet-ontvankelijk verklaard.
    
    
  
  
    Beslissing
    De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. 
    
    
      De voorzieningenrechter verklaart het verzoek om een voorlopige voorziening niet-ontvankelijk.
    
    
    
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J.P. Bosman, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. J.F. Elzenaar, griffier. 
    
    
    
    
    
    
      De beslissing is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
  
  
    Informatie over hoger beroep
    Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen hoger beroep of verzet open.
    
    
    
  
  
     Als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000
  
  
     Het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 10 mei 2017 in de zaak C-133/15, Chavez-Vilchez en anderen (ECLI:EU:C:2017:354).
  
  
     Zie artikel 8, aanhef en onder e, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw).
  
  
     Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
  
  
     Volgens artikel 6.5, derde lid, van het Vb en artikel 6.5b, tweede en derde lid, van het Vb.
  
  
     Zie bijvoorbeeld de uitspraken van de Afdeling bestuursrecht van de Raad van State van 16 april 2021 (ECLI:NL:RVS:2021:790), van 17 augustus 2021 (ECLI:NL:RVS:2021:1821) en van 14 februari 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:458).
  
  
     Op grond van artikel 8:81 en 8:83, derde lid, van de Awb.