Wijziging Wetboek van Strafrecht, Wetboek van Strafvordering en Gemeentewet (partiële wijziging zedelijkheidswetgeving); Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27745, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

27-08-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27745 nr. 5

21-08-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenInleidingKinderpornografieKlachtvereiste en hoorrechtUitbuiting van andere seksuele dienstverlening dan prostitutieVerminderde bewustzijnstoestandUitbreiding van de toepasselijkheid van de strafwetArtikelsgewijsArtikel IOnderdeel AOnderdelen D, E en F, onderdeel bOnderdeel F, onderdeel a, en onderdeel GArtikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27745Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 47 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 745Wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering
en de Gemeentewet (partiële wijziging zedelijkheidswetgeving)nr. 5VERSLAGVastgesteld 21 augustus 2001De vaste commissie voor Justitie1, belast
met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel, brengt als volgt verslag
uit van haar bevindingen. Onder het voorbehoud dat de regering de gestelde
vragen tijdig zal hebben beantwoord, acht de commissie de openbare behandeling
van dit wetsvoorstel voldoende voorbereid.AlgemeenInleidingDe leden van de fractie van de Partij van de Arbeid hebben met belangstelling
kennis genomen van het wetsvoorstel. Deze leden delen de stelling van de regering
dat de stand van de politieke discussie over de werking van de zedelijkheidswetgeving,
alsmede de ratificatie van enkele internationale verdragen, het wenselijk
maken de zedelijkheidswetgeving op onderdelen te wijzigen.Deze leden stellen vast dat de regering op dit moment geen reden ziet
tot algehele wijziging van de zedelijkheidswetgeving. Het Clara Wichmann Instituut
had daar om gevraagd, omdat het geen reden meer ziet om het verschil tussen
aanranding en verkrachting te handhaven. De uitspraak van de rechter dat ook
een afgedwongen tongzoen verkrachting is, heeft het verschil tussen aanranding
en verkrachting doen vervagen. Volgens het Clara Wichmann Instituut zou de
term «seksueel misbruik» volstaan, en moet de mate van dwang,
machtsmisbruik en geweld als verzwarende omstandigheid gaan gelden. De regering
vindt «de tijd niet rijp» voor deze discussie, en wil bovendien
snelheid maken met de invoering van de onderliggende voorstellen. De leden
van de PvdA-fractie hebben daar begrip voor. Toch vragen zij de regering of
er ook inhoudelijke bezwaren tegen de inbreng van het Clara Wichmann Instituut
bestaan, en zo ja, welke. Zou de regering de pro's en contra's van een dergelijke
algehele wijziging in beeld willen brengen?De leden van de PvdA-fractie stellen vast dat de regering in het debat
naar aanleiding van het Nationaal Plan van Aanpak Seksueel Kindermisbruik
wetsvoorstellen heeft toegezegd omtrent de monitoring van vrijgelaten zedendelinquenten.
Deze leden vragen wanneer deze voorstellen de Kamer zullen bereiken. Wordt
daarbij ook ingegaan op de wenselijkheid om zedendelinquenten
als regel een vorm van psychische dan wel therapeutische behandeling op te
leggen?De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
onderliggend wetsvoorstel. Zij hechten aan een strenge aanpak van seksueel
misbruik en juichen een bijdrage aan de vergroting van de effectiviteit van
strafrechtelijk optreden tegen seksueel misbruik en geweld alsmede aan het
verhogen van de bescherming van (potentiële) slachtoffers van zedendelicten
dan ook toe. Zij hebben nog wel een aantal vragen.Naar aanleiding van stelling dat «de tijd nu niet rijp is»
voor een algehele herziening van de zedelijkheidswetgeving, vragen deze leden
of de regering voornemens is om in de toekomst wel over te gaan tot algehele
vereenvoudiging van de zedelijkheidswetgeving.De leden van de VVD-fractie vragen de regering naar de stand van zaken
van de aangekondigde zedengerelateerde onderzoeken in 2001 (TK 2000–2001,
26 690, nr. 9, p. 7).Ook de leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van dit wetsvoorstel. Deze leden kunnen op zich met de hoofdlijnen van deze
wet instemmen.In zijn algemeenheid moet bij deze wet de vraag gesteld worden welke prioriteit
de handhaving zal krijgen in het totale opsporings- en vervolgingsbeleid.
Zal capaciteit worden ingezet voor de handhaving van deze aangescherpte wet?
Zo ja hoeveel?Deze leden hebben ook nog enkele vragen over de strafmaat. Wat is de strafmaat
voor vergelijkbare delicten als samengevoegd in artikel 240b Sr in het Verenigd
Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland en België?De leden van de CDA-fractie constateren dat de regering artikel 240a Sr
ongewijzigd heeft gelaten. Deze leden menen echter dat de recente discussie
rond de pornografische teksten in jongerenbladen aangeeft dat het vervallen
van het begrip «geschrift» in dat artikel, een aantal jaren geleden,
dient te worden heroverwogen. De leden van de CDA-fractie vragen de regering
hierop in te gaan.De leden van de fractie van D66 hebben met interesse het wetsvoorstel
bestudeerd, zijn het er in grote lijnen mee eens, maar hebben op onderdelen
vragen.De D66-fractie zou graag van de regering een overzicht ontvangen van de
wetenschappelijke studies, die de afgelopen tien jaar gemaakt zijn op de gebieden,
die het wetsvoorstel raken. Volgt uit die wetenschappelijke onderzoeken dat
verandering van wetgeving nodig en verantwoord is, zo vragen zij de regering.
Ook vragen deze leden in hoeverre de opvattingen in de samenleving over seksuele
vrijheid en bescherming tegen ongewilde seksuele gedragingen de laatste jaren
zijn veranderd. Kan de regering een visie geven op hoe zij de veranderende
opvattingen in de samenleving ziet en of die veranderde opvattingen van invloed
zijn geweest op de inhoud van het wetsvoorstel?De D66-fractieleden voelen mee met de opmerking van het Clara Wichmann
Instituut dat opgepast moet worden dat als gevolg van de waan van de dag de
ene wetswijziging de andere opvolgt zonder dat er een brede discussie heeft
plaats gevonden. Wil de regering hierop nog eens nader ingaan?De leden van de fractie van GroenLinks hebben met belangstelling het wetsvoorstel
gelezen, en stemmen in met het streven van de regering om een strafrechtelijk
sluitstuk te creëren voor een geheel van maatregelen ter voorkoming en
bestrijding van seksueel geweld en misbruik. Ook zij beschouwen een strafrechtelijke
aanpak als noodzakelijk, maar niet afdoende om het fenomeen werkelijk terug
te dringen. In dat licht vragen zij de regering of de strafrechtelijke maatregelen
die het laatste decennium op dit terrein zijn ingevoerd en die
in de memorie van toelichting opgesomd worden, inmiddels effect hebben gesorteerd.
Hoewel verschillend kan worden gedacht over de meest gewenste en efficiënte
wijze van aanpak, onderschrijven de leden het belang van de terugdringing
en uitbanning van alle vormen van seksueel misbruik en seksuele uitbuiting,
met als prioriteit de bestrijding van misbruik van minderjarigen. De schade
die hiermee kan worden toegebracht is bij deze groep het grootst vanwege hun
kwetsbare positie en het nog in ontwikkeling zijnde zelfbewustzijn. Het is
de kunst om de wetgeving zo aan te passen dat de strafbaarstellingen niet
zover worden uitgebreid dat ook niet-strafwaardige handelingen hierdoor worden
geraakt.De leden vinden het jammer dat de regering zo summier ingaat op de kritiek
en het voorstel van het Clara Wichmann Instituut. Hoe kijkt de regering tegen
het voorstel aan, los van de inschatting dat de tijd er niet rijp voor is?
En wat wordt met dit argument bedoeld? Wanneer zou de tijd wel rijp zijn voor
een meer fundamentele herziening zoals het Clara Wichmann Instituut voorstelt?
Zou de regering een studie willen verrichten naar de mogelijkheden van een
algehele herziening van de zedelijkheidswetgeving?De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling en goeddeels ook
met instemming van het wetsvoorstel kennis genomen. Zij constateren met voldoening
dat met één van de onderdelen van het wetsvoorstel uitvoering
is gegeven aan de (gewijzigde) motie Van der Staaij c.s. van 20 juni 2000
inzake virtuele kinderpornografie.Deze leden willen evenwel de regering nog enkele vragen voorleggen, die
het voorstel op enige punten bij genoemde fractie heeft opgeroepen.De leden van de SGP-fractie stellen vast dat een aantal van de voorgestelde
wetswijzigingen voortvloeien uit het ILO-verdrag betreffende het verbod en
de onmiddellijke actie voor de uitbanning van de ergste vormen van kinderarbeid.
De goedkeuringswetgeving ten aanzien van dit verdrag is door de Staten-Generaal
reeds aanvaard. Deze leden vragen de regering of met het onderhavige wetsvoorstel –
dat helaas eerst geruime tijd na de goedkeuringswet is ingediend – aan
alle legislatieve verplichtingen die voortvloeien uit dit verdrag is voldaan,
en derhalve de gewenste daadwerkelijke bekrachtiging nu spoedig kan ingaan.Op één onderdeel van het verdrag houden deze leden twijfel,
namelijk waar het betreft artikel 3, onderdeel c, betreffende het plegen van
strafbare feiten waarbij kinderen worden ingezet. Het is deze leden uit de
stukken naar aanleiding van de goedkeuring van het verdrag bekend dat de regering
meent dat bij de straftoemeting daarmee reeds afdoende rekening wordt gehouden,
en derhalve aanvullende regelgeving niet noodzakelijk is. Deze leden vragen
de regering, mede in het licht van eerdere opmerkingen van de Raad van State
hierover, evenwel uiteen te zetten welke bezwaren er zouden zijn tegen uitdrukkelijk
strafbaarstelling van het inzetten van kinderen voor het plegen van strafbare
feiten, dan wel tegen het opnemen van een desbetreffende strafverzwarende
omstandigheid.KinderpornografieDe leden van de PvdA-fractie nemen met instemming kennis van het voorstel
om de strafbaarheid van enkelvoudig bezit van kinderpornografie wettelijk
te verankeren. Ook het uitgangspunt dat virtuele kinderpornografie strafbaar
wordt gesteld, wordt door deze leden ondersteund. Deze leden hebben reeds
eerder het standpunt betrokken dat een producent van kinderpornografie waarbij
daadwerkelijk seksueel misbruik van een kind heeft plaats gehad, niet vrijuit
mag gaan omdat niet aannemelijk kan worden gemaakt dat het in casu niet om
virtuele kinderpornografie gaat. Wel vragen deze leden of de nu voorgestelde
strafbaarheid van virtuele kinderpornografie de enige manier was
waarop omkering van de bewijslast naar het Openbaar Ministerie in geval van
echte kinderpornografie te voorkomen was. En kan de regering nader uiteenzetten
wat zij bedoelt met «schade die kan optreden als gevolg van het in omloop
brengen van beeldmateriaal dat seksueel misbruik suggereert»? Wordt
met deze redenering niet het tot nu toe in wetgeving gebruikelijk gelegde
verband tussen kinderporno en daadwerkelijk misbruik losgelaten? Zo ja, wat
heeft hiertoe de aanleiding gevormd? Ziet de regering in een strafbaarstelling
van virtuele kinderpornografie reden om artistieke uitingen uit te zonderen
van strafbaarheid van kinderpornografie? Kan de regering in dat verband ingaan
op recente jurisprudentie?De verhoging van de leeftijdsgrens waarbij sprake is van kinderpornografie
naar 18 jaar is volgens de leden van de fractie van de PvdA een logische keuze,
gezien de internationaal verankerde norm, en de leeftijdsgrenzen die in het
wetsvoorstel Opheffing bordeelverbod zijn gehanteerd. Deze leden vragen naar
de materiële gevolgen van het verhogen van de leeftijdsgrens. Het gaat
om personen die «kennelijk» de leeftijd van 18 jaar nog niet hebben
bereikt. De regering houdt, in de ogen van de leden van de PvdA-fractie, terecht
vast aan de term «kennelijk». Maar, zo vragen deze leden, betekent
dit dat na van kracht worden van het wetsvoorstel, bij de beoordeling van
kinderpornografisch materiaal gesproken moet worden van «volwassen»?
Wil dat zeggen, dat op pornografische afbeeldingen altijd sprake moet zijn
van volwassen geslachtskenmerken, wil het niet strafbaar zijn? Zo neen, hoe
zal de kennelijke leeftijd dan worden vastgesteld? Zo ja, hoe zit het dan
met de bescherming van minderjarigen die al volgroeid zijn?De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid stellen vast dat de
regering in het wetsvoorstel niet ingaat op de uitzondering die in de wet
nu wordt gemaakt op de strafbaarheid van het bezitten van kinderporno: om
educatieve, wetenschappelijke of therapeutische doeleinden. Vindt de regering
deze uitzonderingen nog wel van deze tijd, zo vragen deze leden? Kan de regering
aangeven hoe deze uitzondering in de praktijk uitpakt? Is de regering bekend
waar en bij wie dit soort «legale» collecties bestaan? Zou het
niet beter zijn te werken met een vergunningensysteem, of te bevorderen dat
dergelijke collecties bij een wetenschappelijk instituut (bijvoorbeeld het
Nisso) worden ondergebracht, zo vragen deze leden?Met betrekking tot de strafbaarstelling van virtuele kinderpornografie
merken de leden van de VVD-fractie op dat de bewijsrechtelijke kant lastig
is. In de memorie van toelichting staat dat het niet langer noodzakelijk is
te bewijzen dat een kind daadwerkelijk betrokken is bij de vervaardiging van
kinderpornografische beelden. Het moet gaan om een afbeelding van een seksuele
gedraging waarbij een kind is betrokken, echt of niet echt. De leden van de
VVD-fractie vragen in dat kader of het in bezit hebben van een duidelijke
gemanipuleerde afbeelding (bijvoorbeeld voor artistieke doeleinden) waaruit
duidelijk valt op te maken dat het niet om een echt kind gaat altijd strafbaar
is? Volgens de leden van de VVD-fractie zou dit geen wenselijke ontwikkeling
zijn en zou men zich moeten beperken tot afbeeldingen waarbij echt en niet
echt, zeer moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Kan de regering aangeven
wat haar mening daarover is?Kan, zo vragen deze leden, de regering aangeven of de mate van aanstootgevendheid
ook bepalend is voor de strafbaarheid van een virtuele kinderpornografische
afbeelding?De leden van de CDA-fractie achten het van groot belang dat artikel 240b
Sr wordt gewijzigd, zodat de minderjarige beter tegen kinderpornografie wordt
beschermd. Zij hebben ten aanzien van dit artikel desalniettemin nog een aantal
vragen. De leden van de CDA-fractie begrijpen uit de memorie van toelichting
bij dit wetsvoorstel (p. 5 en 6) dat door het College van procureurs-generaal
een (nieuwe) Aanwijzing kinderpornografie zal worden opgesteld.
Deze Aanwijzing zal opsporingsprioriteiten ten aanzien van kinderporno aangeven.
Blijkens de memorie van toelichting zal rekening worden gehouden met verschillende
vormen van kinderporno. De regering geeft aan dat deze Aanwijzing onder meer
zal inhouden dat opsporing achterwege kan blijven wanneer de betrokken minderjarige
«op geen enkele wijze» in haar of zijn belangen is geschaad. Deze
nuancering van de wettekst lijkt op het eerste gezicht wellicht logisch, maar
roept toch vragen op. Wanneer is sprake van «op geen enkele wijze»
schaden van belangen? Wie bepaalt dat? Is het voldoende dat de betrokkenen
dit zelf verklaren? En wat staat het Openbaar Ministerie te wachten als een
betrokkene volhoudt dat zijn of haar belangen zijn geschaad, terwijl het Openbaar
Ministerie meent dat dit niet het geval is geweest? En geldt deze uitzondering
alleen voor afbeeldingen van 16- en 17-jarigen, of mag het Openbaar Ministerie
desgewenst ook kinderporno van jongere kinderen niet vervolgen omdat de belangen «op
geen enkele wijze» zijn geschaad?Tot slot vragen de leden van de CDA-fractie of de regering nog andere
bepalingen in dit wetsvoorstel kan aangeven, waarop de Aanwijzing een nuancering
zal aanbrengen voor wat betreft de vervolging? Hoe zal bijvoorbeeld in de
praktijk worden opgetreden tegen het bezit van kleine hoeveelheden kinderporno?
Zal het Openbaar Ministerie in beginsel tot vervolging over gaan?De leden van de CDA-fractie merken op dat blijkens de memorie van toelichting
met de wijziging van artikel 240b Sr onder meer is beoogd strafbaar te stellen
afbeeldingen die zodanig zijn gemanipuleerd, dat niet pornografische afbeeldingen
van volwassenen worden getransformeerd tot pornografische afbeeldingen van
kinderen. Deze leden juichen deze wijziging toe. De nieuwe tekst van artikel
240b Sr lijkt echter alleen te zien op tot pornografie gemanipuleerde afbeeldingen
van kinderen, en niet van volwassenen. Immers, de zinsnede is namelijk «is
betrokken» aangevuld met «of schijnbaar is betrokken», maar
niet is «kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt»
aangevuld met «of schijnbaar». Dus de afbeelding moet nog steeds
iemand betreffen die kennelijk de leeftijd van achttien jaar niet heeft bereikt.
Deze leden vragen de regering hierop in te gaan.De leden van de CDA-fractie merken op, dat door de aanvulling van artikel
240b Sr, eigenlijk een groot aantal delicten in één artikel
is samengevoegd. Immers, het bezit van een kleine hoeveelheid kinderporno,
is van een andere orde dan de grootschalige handel, laat staan van de vervaardiging
ervan. Deze leden vinden het niet juist dat de vervaardiging van kinderporno,
ongeacht de hoeveelheid, niet zwaarder wordt bestraft dan het bezit. Deze
leden vragen de regering daarom onderscheid aan te brengen, bijvoorbeeld in
die zin, dat op het bezit 4 jaar wordt gesteld, op verspreiding en vertoning
6 jaar en op handel en vervaardiging 8 jaar. In het derde lid dienen deze
strafbedreigingen dan ieder 2 jaar hoger te worden. De leden vragen de regering
hierop in te gaan.De leden van de CDA-fractie vragen de regering aan te geven waarom artikel
240b Sr, tweede lid, niet is aangepast. Het zogenaamd voor een wetenschappelijk,
educatief of therapeutisch doel verzamelen van kinderporno kan een gevaarlijke
dekmantel zijn voor het in bezit of in voorraad hebben, zoals dat is strafbaar
gesteld in het eerste lid. Deze leden menen dat het verzamelen van kinderporno
slechts hoogst zelden noodzakelijk zal zijn voor een wetenschappelijk, educatief
of therapeutisch doel. Deze leden zouden dan ook de voorkeur geven aan een
stelsel waarbij expliciet door de overheid wordt bepaald welke instellingen
bevoegd zijn over een verzameling voor wetenschappelijke, educatieve of therapeutische
doeleinden te beschikken. Een dergelijk systeem zal weinig werk met zich meebrengen,
omdat het aantal serieuze aanvragen zeer beperkt zal zijn. Daarentegen vereenvoudigt
het de opsporing, immers niet hoeft meer inhoudelijk te worden beoordeeld
wat de wetenschappelijke, educatieve of therapeutische waarde
is van een bepaalde collectie. Ook opent het de mogelijkheid voorwaarden aan
de collectie te verbinden, alsmede regelmatig te controleren op materiaal
dat eventueel voor de opsporing van belang is.De leden van de D66-fractie hebben er nota van genomen dat uit het onderzoek
van het Verweij Jonker Instituut blijkt dat het in 1996 gewijzigde art. 240b
Sr in het algemeen voorziet in effectief strafrechtelijk optreden tegen het
verschijnsel kinderpornografie.De D66-leden zijn het er mee eens dat de tekst van de wet wordt aangepast
aan de rechtspraak van de Hoge Raad op het punt van het in bezit hebben van
kinderpornografie. Wel veroorloven deze leden zich in dit verband de opmerking
dat zij het merkwaardig vinden dat de Hoge Raad in het arrest de nadruk legt
op de memorie van toelichting bij het indertijd door minister Hirsch Ballin
ingediende wetsvoorstel. Is hetgeen in de stukken nadien en hetgeen door minister
Sorgdrager in de Tweede Kamer naar voren is gebracht van minder belang dan
de oorspronkelijke toelichting, zo vragen zij. Zonder te willen treden in
het arrest van de Hoge Raad, zouden deze leden zich kunnen voorstellen dat
bij een interpretatie van een wetsartikel door de Hoge Raad, waar de wetsgeschiedenis
een belangrijke plaats inneemt, juist aan de meest recente discussies tussen
regering en parlement in het kader van het betreffende wetsvoorstel meer gewicht
dienen te worden toegekend. Hoe staat de regering daar tegenover?Hoe zal men in de opsporingspraktijk omgaan met mensen, die een zeer geringe
hoeveelheid kinderpornografie van oude datum in hun bezit hebben? Is er aanleiding
om te verwachten dat een actief opsporingsbeleid gericht gaat worden tegen
degenen, die in een ver verleden dit soort materiaal hebben aangeschaft in
plaats van dat het (noodzakelijke) actieve opsporings- en vervolgingsbeleid
zich richt tegen de producenten van kinderpornografie? De leden van de D66-fractie
zouden dat bezwaarlijk vinden. Wil de regering het opsporings- en vervolgingsbeleid
uiteenzetten?Welke overgangsbepaling geldt eigenlijk voor deze aanscherping van het
artikel? Is iemand, die ongeveer twintig jaar geleden een afbeelding met kinderpornografie
heeft aangeschaft en die dit materiaal nog steeds in zijn bezit heeft, door
de wetswijziging opeens strafbaar geworden? Zo ja, hoe verhoudt zich dat tot
art. 1 Wetboek van Strafrecht?De D66-leden kunnen zich vinden in hetgeen de regering schrijft over het
niet aanpassen van de wettekst met betrekking tot de termen «seksuele
gedraging» en «kennelijk».Het strafbaar stellen van virtuele kinderpornografie roept bij de leden
van de fractie van D66 enkele vragen op. Indertijd hebben zij de motie Van
der Staaij c.s. ondersteund, omdat deze motie de regering verzocht een onderzoek
in te stellen naar de mogelijkheden om virtuele kinderpornografie, waarin
de reële schijn wordt gewekt dat een echt kind seksueel is misbruikt,
strafbaar te stellen. Welk onderzoek heeft de regering ingesteld? Kan de regering
dat onderzoek aan de Kamer ter beschikking stellen en nader toelichten?De leden van de D66-fractie onderschrijven de doelstelling van het strafbaar
stellen van kinderpornografie: echte kinderen moeten tegen seksueel misbruik
beschermd worden. Bij virtuele kinderpornografie ligt dat wat anders. Daar
hoeft een kind van vlees en bloed helemaal niet ten grondslag te hebben gelegen
aan de gewraakte afbeelding. Weliswaar hebben deze leden er begrip voor dat
de politie en het Openbaar Ministerie niet in een onmogelijke bewijspositie
moeten worden gebracht bij het in beslag nemen van kinderpornografie, maar
de vraag is gewettigd of met het voorstel van de regering de reikwijdte van
het wetsvoorstel niet te groot is geworden. Kan de regering hier op ingaan?De leden van de D66-fractie zouden er bezwaar tegen hebben, indien realistische
kunstuitingen onder de reikwijdte van de voorgestelde strafbepaling zouden
gaan vallen.Zo is er een schilderij van de «neurorealist» Ophuis in beslag
genomen door de Officier van Justitie, toen het schilderij in Deventer op
een tentoonstelling hing. Op het schilderij stond een afbeelding van een kinderverkrachting.
Ophuis heeft een kort gedingprocedure moeten voeren om de inbeslagname ongedaan
te maken en het schilderij weer terug te laten hangen op de tentoonstelling.
In Frankrijk werden in 2001 foto's van de Nederlandse kunstschilderes Kiki
Lamers in beslag genomen op verdenking van kinderpornografie. Lamers had naaktfoto's
van haar kinderen en van kinderen van vrienden in haar bezit. Zij gebruikte
die als materiaal voor haar schilderijen. Het Stedelijk Museum in Amsterdam
heeft een van die naaktschilderijen in de collectie. Zouden kunstuitingen
als gevolg van het wetsvoorstel belemmerd kunnen worden, zo vragen de leden
van de D66-fractie de regering. Zij zouden daartegen bezwaar hebben, zoals
kamerlid Dittrich tijdens zijn openingstoespraak van de tentoonstelling «Nederlandse
Realisten na 1950» in de Rotterdamse Kunsthal naar voren heeft gebracht.
Wil de regering reageren op de stelling van de D66-fractie dat de liberale
traditie in Nederland met betrekking tot kunstuitingen gewaarborgd behoort
te blijven en dat het wetsvoorstel op dit punt die traditie in gevaar kan
brengen?Hoe reageert de regering in dit verband op de inbeslagname van een aantal
foto's op de tentoonstelling in het Amsterdamse Arti et Amitiae in het kader
van het Holland Festival 1999? Ook hier had de Officier van Justitie onder
veel publicitair vertoon foto's in beslaggenomen met de mededeling dat de
kunstfoto's kinderpornografie betroffen en moest de rechter er aan te pas
komen om de inbeslagname ongedaan te maken. De leden van de D66-fractie verzoeken
de regering uitgebreid op deze kwesties in te gaan. Hoe staat de regering
tegenover uitbreiding van art. 240b lid 2 Sr met een kunstexceptie?Kan de regering aangeven in welke landen virtuele kinderpornografie nog
niet strafbaar is gesteld en welke landen dat om principiële redenen
niet strafbaar willen stellen?Wat betekent het wetsvoorstel op dit punt voor de opsporing en de vervolging?
Kan de regering aangeven of zij een plan van aanpak heeft om virtuele kinderpornografie,
die verspreid wordt via het internet, aan te pakken? Leidt dat tot vervolgingen
in Nederland, nu de afzenders vaak vanuit het buitenland opereren?Hoe belemmert het vereiste van dubbele strafbaarstelling de intenties
van de regering op dit onderdeel van het wetsvoorstel?Hoe moet iemand, die virtuele kinderpornografie via het internet ter beschikking
heeft gekregen van een afzender, die hij niet kent of niet kan identificeren,
aantonen dat geen echt kind aan de afbeelding ten grondslag heeft gelegen?Wil de regering ingaan op de stelling van de D66-fractie dat strafbaarstelling
van virtuele kinderpornografie kan leiden tot virtuele rechtsbescherming?Ook hebben de leden van de D66-fractie enkele vragen over de verhoging
van de leeftijdsgrens van 16 naar 18 jaar bij het kinderpornoartikel. Gaat
door deze leeftijdsverhoging niet een ongerijmdheid ontstaan, nu iemand, die
ouder is dan 16 jaar in beginsel straffeloos seksueel contact kan hebben met
iemand van 16 jaar? Is het juridisch wel juist om zo op het opportuniteitsbeginsel
te vertrouwen, zoals de regering doet? Het evaluatierapport is niet ingegaan
op de leeftijdsverhoging. Welke meerwaarde met betrekking tot de bescherming
van de seksuele integriteit van minderjarigen verwacht de regering van dit
onderdeel van het wetsvoorstel? De leden van de GroenLinks-fractie vinden het strafbaar stellen van het
bezit van slechts één kinderpornografisch beeld problematisch
worden nu daaronder ook virtuele kinderporno wordt gebracht. Dit zou tot gevolg
kunnen hebben dat iemand kan worden veroordeeld omdat hij een kunstwerk bezit,
waar bij de vervaardiging geen sprake is geweest van enig misbruik. Acht de
regering deze kans eveneens aanwezig en zo ja, acht zij hierbij niet ook de
kans aanwezig dat zij hiermee de grondwet zou schenden? Op welke wijze heeft
de regering dit risico gewogen bij de opstelling van dit wetsvoorstel?Kan de regering duidelijker ingaan op de strafwaardigheid van het bezit
van een kinderpornografische afbeelding die louter via moderne technieken
tot stand is gekomen? Seksueel misbruik van een kind, dat steeds de basis
is geweest voor de strafbaarstelling in artikel 240b Sr, is hier immers niet
aan de orde. Het oplossen van een bewijsprobleem voor het Openbaar Ministerie
kan toch ook geen reden zijn voor een strafbaarstelling? Wat wordt bedoeld
met de zin dat de rechtvaardiging ook kan worden gevonden in het voorkomen
van schade als gevolg van het in omloop brengen van beeldmateriaal dat seksueel
misbruik suggereert? Welke schade veroorzaakt het in omloop brengen van beeldmateriaal
dat seksueel misbruik suggereert? En is deze schade bewezen? Ook bij «volwassenporno»
zijn de meningen toch nog zeer verdeeld over de vraag of porno seksueel geweld
bevordert? Als het schadelijk effect het argument is om iets strafbaar te
stellen, dan moet dit toch degelijk onderbouwd zijn? De regering rept hier
alleen over het schadelijk effect van in omloop brengen, maar beseft zij dat
zij met dit wetsvoorstel ook het bezit van één exemplaar virtuele
kinderporno strafbaar stelt? En wat geldt daarvoor als rechtvaardiging?Acht de regering een verdachte ook nog strafbaar als hij zelf heeft aangetoond
dat hij geen minderjarige heeft misbruikt voor de totstandkoming van de afbeelding?
Zo ja, met welke argumenten?De leden vragen of het argument van eenvoud van wetgeving zwaarwegend
genoeg is om geen differentiatie aan te brengen tussen commerciële en
niet-commerciële kinderpornografie, waar het gaat om de betrokkenheid
van jongeren tussen 16 en 18 jaar. Bij de commerciële kinderpornografie
gelden de internationale verplichtingen als argument, maar bij de niet-commerciële
is er lang niet altijd sprake van strafwaardigheid. Ook hier betwijfelen de
leden of het juist is om dit probleem met de opportuniteit op te lossen. De
strafbedreiging in de wet maakt geen onderscheid. Is een dergelijke constructie
niet strijdig met de rechtszekerheid? Bovendien is een vervolgingsbeleid sneller
en onzichtbaarder gewijzigd dan een wet. Maar daarnaast vragen de leden of
de leeftijdsverhoging bij niet-commerciële kinderporno wel strookt met
het overheidsbeleid om op steeds meer terreinen te erkennen dat een jongere
vanaf zestien jaar zelfbeschikkingsrecht toekomt, ook omdat hij in staat is
de gevolgen van zijn beslissing te overzien? Kan de regering aangeven op welke
terreinen zij een zestienjarige dit zelfbeschikkingsrecht wil toekennen en
op welke terreinen niet, en vanuit welke zienswijze op deze leeftijdscategorie?De leden van de SGP-fractie zijn, zoals zij reeds eerder bij verschillende
gelegenheden uiteen hebben gezet, voorstander van de expliciete strafbaarstelling
van het bezit van kinderporno alsmede van alle vormen van virtuele kinderpornografie.
De thans voorgestelde wijzigingen worden door hen daarom positief gewaardeerd.Deze leden vragen een verduidelijking van de reikwijdte van voorgestelde
strafbaarstelling van virtuele kinderpornografie. Is met de voorgestelde formulering
daadwerkelijk iedere afbeelding strafbaar gesteld waarmee de schijn wordt
gewekt dat er een kind misbruikt is? Impliceert de gekozen formulering dat
de reële dan wel schijnbare betrokkenheid van een daadwerkelijk bestaand
persoon bewezen moet worden? Kan dit in de praktijk geen problemen
opleveren in het geval door een afbeelding zonder meer de schijn van misbruik
van een kind wordt gewekt, maar evenwel niet duidelijk is of de afbeelding
te herleiden is tot een echt kind dan wel het een fantasieafbeelding betreft?Voor wat betreft de verhoging van de leeftijdsgrens van 16 naar 18 jaar
zal, aldus de memorie van toelichting, een evenwichtig en zorgvuldig gebruik
van het opportuniteitsbeginsel waarborgen dat deze bepaling in de praktijk
op juiste en verantwoorde wijze wordt toegepast. Deze leden stellen de vraag
welke specifieke invulling daaraan in de Aanwijzing Kinderpornografie van
het college van procureurs-generaal zal worden gegeven.Kan, zo vragen zij verder, aan de hand van casusposities worden toegelicht
aan welke gevallen wordt gedacht waarin wordt aangenomen dat de minderjarige
op geen enkele wijze in zijn of haar belangen wordt geschaad?Deze leden vragen naar aanleiding van de moeite die in de praktijk soms
blijkt om vast te stellen of een afbeelding een «seksuele gedraging»
bevat, of aan de wijze van strafbaarstelling van kinderpornografie in andere
landen en de ervaringen die daarmee zijn opgedaan suggesties kunnen worden
ontleend voor een eventuele andere begripsomschrijving.Klachtvereiste en hoorrechtDe leden van de PvdA-fractie delen de conclusie van de regering, naar
aanleiding van de evaluatie door het Verweij Jonker Instituut, dat het klachtvereiste
bij vervolging van ontucht met minderjarigen van 12 tot 16 jaar niet optimaal
werkt. Bedoeling van deze constructie is het bereiken van een evenwicht tussen
aan de ene kant beschermen van jongeren tegen seksueel misbruik, en aan de
andere kant minderjarigen ruimte geven voor hun eigen seksuele ontplooiing.Uit de evaluatie van het Verweij Jonker Instituut blijkt dat het klachtvereiste
soms de bescherming van kinderen juist hindert. Ook de ruimte voor ontplooiing
wordt door het klachtvereiste niet gewaarborgd. Onder betrokkenen wordt verstaan:
het kind zelf, zijn ouders/verzorgers of de Raad voor de Kinderbescherming.
Als ouders een klacht indienen, zonder dat het kind dat wil, kan toch voluit
tot opsporing worden overgegaan. Het Verweij Jonker Instituut stelde daarom
voor om het klachtvereiste te schrappen, en te vervangen door een hoorplicht
van de betrokken jongere door het Openbaar Ministerie.De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid vragen of de hoorplicht
in het onderliggende wetsvoorstel wel helder genoeg wordt geformuleerd. Er
staat nu dat het OM de betrokken minderjarige «zo mogelijk in de gelegenheid
stelt zijn mening over het gepleegde feit» kenbaar te maken. Deze leden
vragen of hier niet beter kan staan dat de betrokken jongere door het OM gehoord
«moet» worden? Deze leden stellen vast dat het Verweij Jonker
Instituut had geadviseerd om vast te leggen dat het OM niet-ontvankelijk zal
worden verklaard als het niet alles in het werk heeft gesteld om de betrokken
jongere te horen. Waarom heeft de regering deze suggestie niet gevolgd, zo
vragen de leden van de PvdA-fractie. Waarom bevat de voorgestelde wetstekst
geen recht voor de betrokken jongere om een uitspraak te doen over al dan
niet gewenste vervolging? En wat zijn de gevolgen als het Openbaar Ministerie
er voor kiest een helder geformuleerde wens van de betrokken jongere om niet
te vervolgen, negeert? Binnen welke termijn dient de betrokken minderjarige
gehoord te worden?Deze leden onderkennen dat er situaties kunnen ontstaan waarin een betrokken
jongere aangeeft geen vervolging van een dader te wensen, en dat het Openbaar
Ministerie daar op grond van het opportuniteitsbeginsel in het algemeen belang
van af wenst te wijken. Dit kan zich in de ogen van deze leden bijvoorbeeld
voordoen als een minderjarige die door politie en Officier van
Justitie is gehoord zich tegen vervolging verzet, terwijl vaststaat dat er
andere minderjarige slachtoffers zijn die onmogelijk gehoord kunnen worden.
Kan de regering aan de hand van jurisprudentie aangeven hoe deze discretionaire
bevoegdheid van politie en Openbaar Ministerie tot nu toe is ingevuld, en
welke criteria daarbij een rol spelen? De leden van de PvdA-fractie constateren
dat de regering in de memorie van toelichting sterk de nadruk legt op het
onderscheid tussen«ontucht» en «seksuele handelingen»
met 12- tot 16-jarigen. Kan de regering, aan de hand van jurisprudentie, nader
uitwerken waar dat verschil precies in zit? Wanneer gaan seksuele handelingen
over in ontucht? Welke rol speelt leeftijdsverschil tussen betrokkenen daarin?De leden van de fractie van de Partij van de Arbeid zijn van mening dat
een goed toegeruste zedenpolitie van essentiële betekenis is bij het
bestrijden van seksueel kindermisbruik, en het goed implementeren van een
eventuele hoorplicht voor 12- tot 16-jarigen. Zij vragen de regering om de
meest recente cijfers omtrent de ontwikkeling van een herkenbare positie van
zedenrecherche binnen de korpsen, de bemensing van de zedenpolitie in het
algemeen (is er sprake van personeelstekorten) en 24-uurs-beschikbaarheid
van zedenrechercheurs in het bijzonder, en de mate waarin Viclas door de korpsen
benut wordt.Daarnaast krijgen deze leden graag actuele informatie van de regering
over deskundigheid bij het Openbaar Ministerie over zedenzaken. Zij vragen
de regering te reageren op de vaststelling van het Verweij Jonker Instituut,
dat opsporing en vervolging van seksueel kindermisbruik onder meer vast loopt
op «desinteresse van het OM»?De leden van de PvdA-fractie vragen de regering welke betekenis de hoorplicht
van het OM zal hebben als de betrokken 12–16-jarige zwakbegaafd of geestelijk
gehandicapt is, in die zin dat hij of zij wel de biologische leeftijd van
12 jaar heeft bereikt, maar verstandelijk en emotioneel functioneert op het
niveau van een kind jonger dan 12 jaar. Ook vragen deze leden de regering
te reageren op de stelling dat een zwaardere straf zou moeten gelden voor
seksueel misbruik van een zwakbegaafde of geestelijk gehandicapte 12- tot
16-jarige, om de bescherming van deze specifieke groep te vergroten.De leden van de VVD-fractie staan positief tegenover het voorstel om het
klachtenvereiste te schrappen en in enkele gevallen een hoorrecht van de minderjarige
in te voeren. De leden van de VVD-fractie willen graag weten op welke wijze
de belangenafweging van het OM om over te gaan tot vervolgen plaatsvindt.
Kan met het vervallen van het klachtenvereiste de dader alsnog, ook tegen
de verklaring van het minderjarige slachtoffer in, worden vervolgd? Biedt
het voorstel in dat kader voldoende waarborgen aan de nieuwe positie van het
minderjarige slachtoffer? Biedt het voorstel anderzijds voldoende bescherming
voor bijvoorbeeld een 16-jarige die op vrijwillige basis met een 15-jarige
seks heeft, maar waartegen een wettelijk vertegenwoordiger bezwaar maakt?In de memorie van toelichting wordt aanbevolen om ook andere betrokkenen
dan het slachtoffer te horen. Een bezwaar van het klachtenvereiste is dat
strafrechtelijk wordt opgetreden naar aanleiding van een klacht van de wettelijke
vertegenwoordiger, terwijl de minderjarige ten aanzien van degene die het
feit pleegde geen vervolging wenst. Deze situatie zou zich alsnog kunnen voordoen
in de nieuwe situatie als de verklaring van het slachtoffer minder zwaar wordt
gewogen dan de verklaring van zijn wettelijk vertegenwoordiger. Kan de regering
aangeven hoe deze verklaring door anderen zich verhoudt tot de verklaring
van het slachtoffer zelf?De leden van de CDA-fractie steunen het doen vervallen van het klachtvereiste
in artikel 245 Sr. Deze leden vragen de regering echter aan te geven waarom
zij niet, als aanvulling op deze wijziging, buitenechtelijke ontuchtige handelingen
met 16- en 17-jarigen tot een klachtdelict maken. Is dat niet
een wezenlijke aanvulling op de bescherming die deze wet beoogt te geven aan
minderjarigen tegen seksueel misbruik?In grote lijnen kunnen de leden van de D66-fractie zich vinden in hetgeen
de regering voorstelt met betrekking tot het afschaffen van het klachtvereiste.
In de plaats daarvan komt een hoorrecht om de minderjarige de gelegenheid
te geven zijn visie op de seksuele gedragingen te geven. De regering schrijft
dat de nieuwe regeling een waarborg oplevert dat strafrechtelijk optreden
achterwege blijft, indien de belangen van het kind daartoe nopen. Maar is
die stelling wel hard te maken? De regering schrijft eveneens dat het OM zijn
beslissing om af te wijken van hetgeen de minderjarige wil, moet motiveren.
Ook uit de tekst van het voorgestelde art. 167a Sr volgt niet dat de minderjarige
zeggenschap over de beslissing tot vervolging heeft. Waarom zou het OM toch
overgaan tot vervolging, indien de minderjarige weloverwogen en expliciet
heeft aangegeven dat hij geen vervolging wenst? Is de regering bereid art.
167a Sr in die zin aan te passen? Volgens de leden van de D66-fractie moet
worden voorkomen dat het OM gaat vervolgen, wanneer een minderjarige dat op
goede gronden niet wil. De wettekst biedt geen waarborg, zoals de regering
suggereert.De leden van de fractie van GroenLinks zijn zeer terughoudend met betrekking
tot het voorstel om het klachtvereiste te laten vervallen. Dat dit bij kinderprostitutie
is gebeurd, achten zij te rechtvaardigen om dat daar het risico van uitbuiting
en misbruik evident is. Maar met het schrappen van alle bepalingen die handelen
over seks tussen meerderjarigen en minderjarigen, worden zeer veel verschillende
situaties onder de noemer zedendelict in het strafrecht getrokken. De leden
vragen of daarmee niet het evenwicht tussen bescherming van minderjarigen
tegen misbruik en bescherming tegen aantasting van zijn seksuele vrijheid
niet teveel verstoord raakt. Het horen door het OM van de minderjarige geeft
weliswaar meer informatie om de vervolgingsbeslissing af te wegen, maar de
minderjarige zelf heeft de beslissing niet in de hand. Bovendien is daarmee
al een relatie of een incident in het strafrecht getrokken, hetgeen behoorlijk
kan ingrijpen in het gevoelsleven van de minderjarigen. Heeft de regering
aanwijzingen dat met dit voorstel een specifieke groep pedoseksuelen zou kunnen
worden vervolgd, waar dat nu niet kan? Denkt de regering aan mogelijkheden
om, bij een vermoeden van een zedendelict, eerst op andere wijze te polsen
hoe de verhouding is en wat de zienswijze is van de minderjarige? Zullen er
meer mogelijkheden voor scholing aan het OM worden aangeboden, om dit soort
gesprekken met minderjarigen optimaal te kunnen voeren? Zal het verslag van
het gesprek in het dossier worden gevoegd, zodat ook de rechter de vervolgingsbeslissing
zo goed mogelijk kan toetsen? In welke gevallen denkt de regering dat het
OM zal vervolgen terwijl de minderjarige uitdrukkelijk verklaart dat hij vrijwillig
seks heeft gehad?Wordt er bij de invoering van de wetswijziging aandacht besteed aan de
nazorg en begeleiding maar ook de veiligheid die een minderjarige nodig kan
hebben indien hij angst heeft voor de verdachte bij het bekennen van misbruik?
Naast angst voor repercussie, moet er ook terdege rekening gehouden worden
met een trauma dat zich na een gehoor of vervolgingsbeslissing kan openbaren.
En hoe denkt de regering om te gaan met schuldgevoelens van een minderjarige
als een familielid of vriend naar aanleiding van het gehoor wordt vervolgd?
Heeft de minderjarige nog de gelegenheid om te reageren op de gemotiveerde
beslissing van het OM om ondanks zijn verklaring toch te vervolgen? Wordt
de minderjarige aangeboden te kunnen worden bijgestaan door iemand tijdens
het gehoor? De leden van de SGP-fractie vragen of ten aanzien van het vervallen van
het klachtvereiste voorbeelden kunnen worden gegeven van situaties waarin
de belangen van het kind niet nopen tot strafrechtelijk optreden tegen de
feiten die strafbaar zijn gesteld in de artikel 245, eerste lid, 247, eerste
lid, en 248a, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht?In de rapportage over het functioneren van het klachtvereiste in de zedelijkheidswetgeving
(november 1998) is de stelling betrokken dat na invoering van een hoorrecht
de situatie zo zou moeten zijn, dat indien de jeugdige aangeeft geen vervolging
te wensen het Openbaar Ministerie deze wens in beginsel moet accepteren. Deze
leden vernemen graag de visie van de regering hierover. Het komt deze leden
voor dat met genoemde stelling te weinig recht wordt gedaan aan de eigen verantwoordelijkheid
van het Openbaar Ministerie.Uitbuiting van andere seksuele dienstverlening dan prostitutieDe leden van de PvdA-fractie stellen vast dat de regering wil overgaan
tot strafbaarstelling van seksuele dienstverlening door kinderen anders dan
prostitutie. Het gaat hier met name om het optreden in erotische shows. Dit
geldt nu in Nederland niet als zedenmisdrijf, terwijl het wel om commerciële
seksuele exploitatie van minderjarigen gaat. Het voorstel van de regering
is om ook toeschouwers van shows waarbij kinderen betrokken zijn, strafbaar
te stellen. De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering ook overweegt
om ouders of voogden die toestaan dat een minderjarige (onder hun zorg) seksueel
misbruikt wordt met commerciële doeleinden strafbaar te stellen. Kan
de regering het antwoord toelichten?Ook het dwingen van volwassenen om deel te nemen aan een erotische show
is nu niet strafbaar, en wordt dat in het voorstel van de regering wel, concluderen
de leden van de PvdA-fractie. In de memorie van toelichting wordt niet ingegaan
op de positie van de klant. Deze leden vragen de regering waarom niet? Overweegt
de regering hier een vorm van strafbaarheid, en kan het antwoord worden toegelicht?De leden van de D66-fractie zijn het eens met wat de regering voorstelt
op dit punt. Kan de regering aangeven of het vaak voorkomt dat kinderen optreden
in een pornografische peep-show? Zijn hier gegevens van voorhanden?De regering wil dat ook de toeschouwer van een kind dat (met zichzelf)
ontuchtige handelingen pleegt, strafbaar wordt. Deze leden zijn het daarmee
eens, omdat anders de voorgestelde bepaling niet effectief zal blijken te
zijn. Maar is de formulering in het voorgestelde artikel 248c Sr wel goed
gekozen? Wat als een toeschouwer niet zelf lijfelijk aanwezig is bij de ontucht
van het kind, maar op een andere plek bijvoorbeeld via technische hulpmiddelen
(gesloten tv-circuit) toekijkt, is hij dan niet strafbaar? De leden van de
D66-fractie verzoeken de regering de woorden «opzettelijk aanwezig zijn»
nog eens kritisch tegen het licht te houden. Wil de regering hier op ingaan?Verminderde bewustzijnstoestandDe leden van de D66-fractie zijn het met de regering op dit onderdeel
eens. Wel vragen zij of de regering uiteen kan zetten, hoe iemand, die in
een verminderde bewustzijnstoestand verkeerde ten tijde van de onvrijwillige
seksuele handelingen, moet aantonen dat die handelingen onvrijwillig waren,
wanneer hij zichzelf in die toestand heeft gebracht. De leden van de fracties
van GroenLinks en de SGP sluiten zich bij deze vraag aan. De leden van de
fractie van D66 halen als voorbeeld aan een vrouw die een man meeneemt uit
het café, thuis met hem doorzakt, flink veel alcohol op heeft en vervolgens
onvrijwillige seks ondergaat. Kan de regering een uiteenzetting
geven over de bewijsposities van zowel het slachtoffer als de verdachte?De leden van de fractie van GroenLinks willen tevens graag van de regering
vernemen op welke wijze de vermindering van het bewustzijn nader wordt gedefinieerd.Uitbreiding van de toepasselijkheid van de strafwetDe uitbreiding van de toepasbaarheid van het strafrecht voor zedendelicten
gepleegd in het buitenland door vreemdelingen die in Nederland een vaste woon-
of verblijfplaats hebben, vloeit voort uit het gemeenschappelijk optreden
van EU-lidstaten ter bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van
kinderen. De regering is in dit kader niet overgegaan tot opheffing van het
vereiste van dubbele strafbaarheid (vervolging voor een in het buitenland
gepleegd delict kan alleen als het betreffende delict ook strafbaar is in
het land waarin het gepleegd is). De regering acht het pas nodig om dit vereiste
los te laten, als er internationale overeenstemming bestaat over de strafrechtelijke
aanpak van seksueel kindermisbruik. De leden van de PvdA-fractie vragen de
regering waar deze internationale consensus uit zou moeten blijken? Wat vindt
de regering van de stelling dat juist landen die sociaal-economisch gezien
de beste uitgangspositie hebben om kinderen tegen seksueel misbruik te beschermen,
daar op mondiaal niveau het voortouw in zouden moeten nemen? Kan opheffing
van het beginsel van dubbele strafbaarheid als het gaat om seksueel kindermisbruik
geen meerwaarde opleveren tegen praktijken via internet, en internationaal
opererende netwerken als (recent opgerold) Wonderland en Blue Orchid?De leden van de VVD-fractie vragen de regering of, en zo ja hoe, zij zich
op dit moment inzet voor het in internationaal verband strafbaar stellen van
het plegen van seksuele handelingen met jeugdigen in landen waar zulks niet
het geval is en voor verbetering van de voorwaarden voor het doen van aangifte
door of ten behoeve van het slachtoffer?De leden van de D66-fractie zijn nog niet overtuigd dat het vereiste van
de dubbele strafbaarstelling in tact gelaten moet worden. Waarom hier wachten
op internationale consensus c.q. overeenstemming? Juist bij internationale
delicten als mensenhandel, kinderhandel en seksueel misbruik van kinderen
in internationaal verband is er aanleiding om het vereiste van dubbele strafbaarstelling
los te laten ter bescherming van de seksuele integriteit van kinderen in ontwikkelingslanden.
In de ogen van de D66-fractie zou een twee sporenbeleid gevoerd moeten worden.
Enerzijds moeten de landen, waar de gedragingen nog niet strafbaar zijn gesteld
gestimuleerd worden hun strafwetgeving aan te passen, anderzijds moet een
signaal naar potentiële verdachten, die vanuit Nederland opereren, uitgaan,
dat dit soort praktijken strafwaardig zijn.Kan de regering alsnog ingaan op deze opmerkingen van de D66-fractie?Wil de regering een overzicht geven van welke Europese landen het vereiste
van dubbele strafbaarstelling wel hebben laten vallen ter bescherming van
kinderen in ontwikkelingslanden? Welke landen hebben seksueel misbruik van
kinderen nog niet strafbaar gesteld? Welke acties onderneemt de regering,
al dan niet in internationaal verband, om kinderen in ontwikkelingslanden
te beschermen?De leden van de GroenLinks-fractie vragen op welke wijze in internationaal
verband wordt gestreefd naar strafbaarstelling van het plegen van seksuele
handelingen met jeugdigen in landen waar het nu niet het geval is? Zet de
Nederlandse regering zich daarbij ook in om het verschil tussen vrijwillige
en onvrijwillige seksuele handelingen, in elk geval vanaf zestien jaar,
in de regelgeving tot uitdrukking te laten komen? Ook de leden van de GroenLinks-fractie
willen weten wat Nederland doet om de voorwaarden voor het doen van aangifte
door of ten behoeve van het slachtoffer in deze landen te verbeteren. Hier
spelen veel andere facetten een rol, zoals structurele armoede en corruptie.
Is de regering het met deze leden eens dat een effectieve bestrijding pas
mogelijk is als (potentiële) slachtoffers duurzaam een ander perspectief
wordt geboden, waardoor ze uit hun afhankelijke en uitbuitende situatie kunnen
stappen?ArtikelsgewijsArtikel IOnderdeel AIn artikel 5a wordt de strafbaarheid uitgebreid tot de «vreemdeling
die in Nederland een vaste woon- of verblijfplaats heeft». De leden
van de CDA-fractie vragen de regering de keuze voor deze omschrijving nader
te motiveren. Hieronder valt namelijk niet de vreemdeling die in Nederland
wel over een verblijfstitel beschikt, maar die geen vaste woon- of verblijfplaats
heeft. Anderzijds vallen personen die niet over een geldige verblijfstitel
beschikken, maar wel een vaste woon of verblijfplaats in Nederland hebben,
wel onder deze bepaling. Zien deze leden het goed dat het begrip «vaste
woon- of verblijfplaats» aan het gemeenschappelijk optreden van de Europese
Unie is ontleend? Daar wordt overigens het begrip «vaste ingezetene»
gebruikt. Is het begrip «zonder vaste woonof verblijfplaats» zoals
in dat verband gebruikt, wel hetzelfde begrip zoals wij dat in de Nederland
kennen? Naar het de leden van de CDA-fractie voorkomt kan het niet zo bedoeld
zijn, dat de vreemdeling die legaal in Nederland verblijft vrijuit gaat, enkel
omdat hij niet over een vaste woon- of verblijfplaats beschikt? Ware het niet
beter geweest hier te spreken van de vreemdeling die in Nederland «hoofdverblijf»
heeft?Onderdelen D, E en F, onderdeel bDe leden van de PvdA-fractie vragen de regering in te gaan op de suggestie
dit artikel zo te formuleren dat het uitgangspunt van een hoorplicht, over
de feiten en de vraag of tot vervolging dient te worden overgegaan, door het
OM van een minderjarige wordt vastgelegd, en een eventuele uitzondering daarop
in een apart lid wordt geformuleerd. Deelt de regering de mening van de leden
van de PvdA-fractie dat het betreffende artikel daardoor aan duidelijkheid
wint?Ook vragen deze leden naar het overgangsrecht bij de afschaffing van het
klachtvereiste. Geldt de hoorplicht voor het OM ten aanzien van een minderjarige
die tijdens een voor de inwerkingtreding van deze wet gepleegd delict jonger
is dan 12 jaar, als hij of zij aangifte doet na inwerkingtreding van de wet
en inmiddels 12 jaar geworden is?Onderdeel F, onderdeel a, en onderdeel GDe leden van de PvdA-fractie vragen waarom toeschouwers van een kinderpornofilm
in een daarvoor bestemde gelegenheid uitdrukkelijk buiten deze bepaling vallen?
Wat is het wezenlijk verschil met een toeschouwer van een erotische show van
en met minderjarigen, of het bekijken van kinderpornografie via Internet,
zo vragen deze leden? Kan de regering aangeven wat wordt bedoeld met «een
daarvoor bestemde gelegenheid»? Gaan de leden van de fractie van de
Partij van de Arbeid er ten onrechte van uit dat zulke gelegenheden niet bestaan,
en als ze bestaan, dat ze van overheidswege worden gesloten? De leden van de SGP-fractie vragen om een motivering van het standpunt
van de regering dat het bijwonen van een kinderpornofilm in een voor het afdraaien
daarvan bestemde gelegenheid niet onder de desbetreffende strafbepaling zou
vallen.Artikel IIKan de regering, zo vragen de leden van de VVD-fractie, aangeven wat precies
bedoeld wordt met de woorden «zo mogelijk» in het voorgestelde
art. 167a? Hebben zij dezelfde strekking als de laatste zinsnede van art.
165a Wetboek van Strafvordering?Artikel IIIDe leden van de CDA-fractie ondersteunen het doel van deze wijziging.
Zij vragen de regering echter aan te geven waarom deze wijziging nodig is.
Bleken in de praktijk knelpunten te ontstaan met de bestaande tekst? Zij wijzen
erop dat in de modelverordening van de VNG seksbioscopen, seksautomatenhallen,
en sekstheaters onder de werkingssfeer van de verordening gebracht. Ontbeert
die bepaling op dit moment een wettelijke grondslag?Kan met de uitbreiding van artikel 151a ook de doorgifte, bijvoorbeeld
via film of televisie onder de werking van een gemeentelijke verordening worden
gebracht? Kan bijvoorbeeld een kabelbedrijf dat pornofilms doorgeeft door
een gemeente aan een vergunning worden gebonden?De voorzitter van de commissie,Swildens-RozendaalDe griffier voor dit verslag,StahlieXNoot1Samenstelling Leden: Swildens-Rozendaal (PvdA), Van de Camp (CDA), Biesheuvel
(CDA), Scheltema-de Nie (D66), Zijlstra (PvdA), Apostolou (PvdA), Middel (PvdA),
Van Heemst (PvdA), Dittrich (D66), Rabbae (GroenLinks), Van Oven (PvdA), Kamp
(VVD), Rouvoet (ChristenUnie), O.P.G. Vos (VVD), Passtoors (VVD), Van Wijmen
(CDA), De Wit (SP), Ross-van Dorp (CDA), Niederer (VVD), Nicolaï (VVD),
Halsema (GroenLinks), Weekers (VVD), Van der Staaij (SGP), Wijn (CDA) en Vacature
(PvdA).Plv. leden: voorzitter Wagenaar (PvdA), Balkenende (CDA), C Cörüz
(CDA), Van Vliet (D66), Duijkers (PvdA), Kuijper (PvdA), Albayrak (PvdA),
Barth (PvdA), Hoekema (D66), Karimi (GroenLinks), Santi (PvdA), ondervoorzitter
Luchtenveld (VVD), Slob (ChristenUnie), Van den Doel (VVD), Rijpstra (VVD),
Rietkerk (CDA), Marijnissen (SP), Buijs (CDA), Van Baalen (VVD), Van Blerck-Woerdman
(VVD), Vacature (GroenLinks), De Vries (VVD), Van Walsem (D66), De Pater-van
der Meer (CDA) en Arib (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27745-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl