ECLI:NL:RBNHO:2026:1193, Rechtbank Noord-Holland, 15-01-2026, 11653218
Rechtbank Noord-Holland — Uitspraak 
Datum: 2026-01-15 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Verbintenissenrecht

Samenvatting: -

RECHTBANK NOORD-HOLLAND
    
    
      Civiel recht
      Kantonrechter 
    
    
    
      Zittingsplaats Zaanstad
    
    
    
      Zaaknummer: 11653218 \ CV EXPL  25-1143
    
    
    
      
        Vonnis van 15 januari 2026
      
    
    
    
      in de zaak van
    
    
  
  
    
      1 [eiser 1] , 2. [eiser 2] , 
    
      beiden wonende in [plaats] ,
      eisers in conventie, verweerders in (voorwaardelijke) reconventie,
      hierna samen te noemen: [eisers] ,
      procederend in persoon,
    
    
    
      tegen
    
    
  
  
    
      1 [gedaagde 1] , 2. [gedaagde 2] , 
    
      beiden wonende in [plaats] ,
      gedaagden in conventie, eisers in (voorwaardelijke) reconventie,
      hierna samen te noemen: [gedaagden] ,
      gemachtigde: mr. G.J.M. Immens.
    
    
    
      
        De zaak in het kort
      
    
    
    
      Partijen zijn achterburen van elkaar. [gedaagden] hebben in 2022 de coniferen op de erfgrens vervangen door een schutting, maar die schutting staat deels in de tuin van [eisers] . De vordering van [eisers] tot verwijdering van de schutting wordt toegewezen, omdat niet is gebleken dat [eisers] hebben ingestemd met de plaats van de schutting en omdat de afwijking van de erfgrens niet zo klein is dat [eisers] met hun vordering misbruik van bevoegdheid maken. 
      In reconventie worden [eisers] veroordeeld om mee te werken aan het plaatsen van een schutting op de erfgrens. Ook moeten zij een camera met lamp, die zij vlakbij de erfgrens hebben geplaatst en die inbreuk maakt op de privacy van [gedaagden] , verwijderen. 
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
    
      1.1.
      Het verloop van de procedure blijkt uit:
      
        
          de dagvaarding met producties 1 tot en met 19;
        
        
          de conclusie van antwoord, tevens eis in (voorwaardelijke) reconventie met producties 1 tot en met 8;
        
        
          het tussenvonnis van 26 juni 2025 waarin een mondelinge behandeling is bepaald;
        
        
          de door [gedaagden] in het geding gebrachte aanvullende productie [nummer 1] ;
        
        
          de mondelinge behandeling van 18 december 2025, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
        
      
      
    
    
      1.2.
      Ten slotte is een datum voor vonnis bepaald.
      
    
  
  
    
      2De feiten
    
    
      2.1.
      
        [eisers] zijn de eigenaren van de woning gelegen aan [adres 1] in [plaats] . De achtertuin van de woning van [eisers] grenst aan de achtertuin van de woning van [gedaagden] , gelegen aan [adres 2] in [plaats] . 
      
    
    
      2.2.
      Tussen de tuinen van [eisers] en [gedaagden] stond voorheen een coniferenhaag. In het voorjaar van 2022 hebben [gedaagden] voorgesteld die haag te vervangen door een schutting. [eisers] hebben daarmee ingestemd. 
      
    
    
      2.3.
      In het najaar van 2022 hebben [gedaagden] de coniferen op de grens met de tuin van [eisers] verwijderd. Ook hebben zij de palen voor de schutting geplaatst. [eisers] hebben toen aan [gedaagden] gemeld dat zij vermoedden dat de palen van de schutting niet in een rechte lijn stonden, maar schuin richting hun tuin waren geplaatst. Enkele dagen later hebben [gedaagden] de palen van de schutting aan hun zijde voorzien van planken. 
      
    
    
      2.4.
      Op enig moment zijn ook een aantal coniferen verwijderd op de grens tussen de tuin van [eisers] en de tuin van hun buren op [adres 3] . 
      
    
    
      2.5.
      In februari 2023 hebben [eisers] een erfgrensmeting laten uitvoeren door PB Maatvoering. Op 6 oktober 2023 heeft, ook in opdracht van [eisers] , een erfgrensmeting door het Kadaster plaatsgevonden. In het relaas van bevindingen is het volgende vermeld:
      
      
        
          
        
      
      
    
    
      2.6.
      
        [eisers] hebben [gedaagden] meermaals verzocht de schutting te verplaatsen naar hun eigen tuin. [gedaagden] hebben aan dat verzoek niet voldaan. 
      
    
    
      2.7.
      In het najaar van 2024 hebben [eisers] op de achterkant van een schuur in hun achtertuin, op circa één meter afstand van de schutting, een camera geplaatst. De camera is voorzien van een lamp. [gedaagden] hebben de volgende foto overlegd, die is genomen vanuit de tuin van [gedaagden] :
      
      
        
          
        
      
      
    
    
      2.8.
      
        [gedaagden] hebben [eisers] verzocht de camera te verwijderen of te verplaatsen. Aan dit verzoek hebben [eisers] niet voldaan. Wel hebben zij aan de bovenzijde van de schutting een afscherming bevestigd, gemaakt van plastic klimop. 
      
    
  
  
    
      3Het geschil
    
    
      
        in conventie
      
    
    
    
      3.1.
      
        [eisers] vorderen - samengevat - dat de kantonrechter bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:
      
        
          
            [gedaagden] veroordeelt tot het verplaatsen van de door hen geplaatste schutting op de erfgrens tussen de percelen [adres 2] en [adres 1] te [plaats] , zodanig dat deze geheel op het perceel van [gedaagden] wordt geplaatst;
        
        
          
            [gedaagden] hoofdelijk veroordeelt tot betaling van € 1.320,-, bestaande uit de kosten van de landmetingen en vervanging van onrechtmatig verwijderde coniferen;
        
      
      met hoofdelijke veroordeling van [gedaagden] in de kosten van het geding. 
      
    
    
      3.2.
      
        [eisers] leggen aan hun vorderingen, samengevat, het volgende ten grondslag. [gedaagden] hebben de schutting bewust in de tuin van [eisers] geplaatst. Daarom is de schutting onrechtmatig en maakt de schutting inbreuk op het eigendomsrecht van [eisers] . [gedaagden] hebben daarnaast onrechtmatig gehandeld door op de grens tussen de tuin van [eisers] en de tuin van [adres 3] zonder toestemming van [eisers] vier coniferen te verwijderen. 
      
    
    
      3.3.
      De conclusie van [gedaagden] strekt tot afwijzing van de vorderingen. [gedaagden] voeren als verweer aan dat de plaats van de schutting in overleg met [eisers] is bepaald en dat voor zover de schutting niet op de juiste plek staat, de afwijking gering is. Gelet op de hoge kosten van het verwijderen van de schutting, maken [eisers] daarom misbruik van bevoegdheid door verwijdering van de schutting te vorderen. Die vordering is ook niet redelijk en billijk, aldus [gedaagden] . 
      
    
    
      3.4.
      Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
      
      
        
          in (voorwaardelijke) reconventie
        
      
      
    
    
      3.5.
      
        [gedaagden] vorderen dat de kantonrechter, bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:
      
        
          
            [eisers] hoofdelijk veroordeelt binnen 14 dagen na betekening van dit vonnis hun camera met lamp van de schuur te verwijderen en verwijderd te houden, op straffe van verbeurte van een dwangsom;
        
        
          voorwaardelijk, indien de vordering in conventie tot verwijdering van de schutting wordt toegewezen, [eisers] hoofdelijk veroordeelt tot medewerking aan de plaatsing van een nieuwe schutting op de kadastrale erfgrens, zoals voorgeschreven in artikel 5:49 Burgerlijk Wetboek (BW) op gelijke kosten.
        
      
      
    
    
      3.6.
      
        [gedaagden] leggen hieraan het volgende ten grondslag. De camera op de schuur van [eisers] is deels gericht op de tuin van [gedaagden] en maakt daarom inbreuk op de privacy van [gedaagden] . De felle, verblindende lamp schijnt daarnaast in de tuin en woning van [gedaagden] , waardoor zij onrechtmatige hinder ervaren. De afscherming van plastic klimop is vermoedelijk tijdelijk en zakt bovendien steeds naar beneden, aldus [gedaagden] . Daarnaast stellen [gedaagden] dat als de huidige schutting verwijderd moet worden, [eisers] op grond van de wet verplicht zijn om mee te werken aan het plaatsen van een nieuwe schutting op de erfgrens. 
      
    
    
      3.7.
      
        [eisers] hebben ter zitting mondeling verweer gevoerd. Zij betogen dat door de camera alleen beelden worden geregistreerd van hun eigen tuin. Ook de lamp is niet gericht op de tuin van [gedaagden] . Met het plaatsen van de afscherming is het probleem permanent opgelost, aldus [eisers] . De vordering tot het plaatsen van een nieuwe schutting op erfgrens is volgens [eisers] niet in overeenstemming met de afspraken die [eisers] en [gedaagden] in 2022 hebben gemaakt over de schutting. 
      
    
  
  
    
      4De beoordeling
    
    
      
        In conventie
      
    
    
    
      
        De schutting staat deels in de tuin van [eisers] 
      
    
    
    
      4.1.
       hebben met het overleggen van het relaas van bevindingen van het Kadaster voldoende onderbouwd dat de schutting deels in de tuin van [gedaagden] is geplaatst: de eerste paal staat precies op de erfgrens, maar daarna loopt de schutting ten opzichte van de erfgrens schuin, richting de tuin van [eisers] . Ook als de schuttingpaal die is geplaatst in de tuin van [adres 3] buiten beschouwing wordt gelaten, staan er tenminste drie schuttingpalen volledig in de tuin van [eisers] en niet (deels) op de erfgrens. Op een door [eisers] overgelegde foto in productie 8 bij de dagvaarding is zichtbaar dat de afstand vanaf de ijzeren buis van het Kadaster (op het hoekpunt tussen de tuinen van de [straat] [nummer 1] , [nummer 2] en [nummer 3] ) tot het hart van het witte paaltje, dat door het Kadaster is geplaatst ter hoogte van de schuttingpalen, circa tien centimeter is. 
      
    
    
      4.2.
      De kantonrechter volgt [gedaagden] niet in hun betoog dat de schutting op de erfgrens is geplaatst omdat de planken van de schutting zich boven de ijzeren buis van het Kadaster zouden bevinden. Zelfs als dat zo is, neemt dat namelijk niet weg dat de schuttingpalen in de tuin van [eisers] staan. Daarmee staat de inbreuk op het eigendomsrecht van [eisers] in principe vast. 
      
      
        
          
            [eisers] hebben niet ingestemd met de plek van de schutting; de schutting is onrechtmatig
        
      
      
    
    
      4.3.
      Als [eisers] toestemming hebben gegeven aan [gedaagden] om de schutting in hun tuin te plaatsen, kunnen zij geen verwijdering van de schutting vorderen. [gedaagden] hebben echter onvoldoende onderbouwd dat [eisers] die toestemming hebben gegeven. Die stelling van [gedaagden] is namelijk in strijd met het feit dat [eisers] voorafgaand aan het plaatsen van de schutting een draad hebben gespannen om de rechte lijn aan te geven die de schutting moest volgen, terwijl vast staat dat de schutting die rechte lijn niet volgt. Ook is die stelling van [gedaagden] in strijd met het gegeven dat [eisers] direct na het plaatsen van de schuttingpalen bij [gedaagden] bezwaar hebben gemaakt tegen de plek van de palen. [gedaagden] hebben op deze standpunten van [eisers] onvoldoende concreet gereageerd. Dit verweer van [gedaagden] slaagt dus niet. 
      
    
    
      4.4.
      Het voorgaande leidt tot de tussenconclusie dat [gedaagden] onrechtmatig hebben gehandeld door de schutting in de tuin van [eisers] te plaatsen. [eisers] worden daardoor immers belemmerd in het gebruik van hun tuin. Anders dan [gedaagden] hebben aangevoerd is hiervoor niet doorslaggevend of [gedaagden] bewust de schutting in de tuin van [eisers] hebben geplaatst. Of [gedaagden] dat bewust hebben gedaan, kan dus in het midden blijven.
      
      
        
          
            [eisers] maken geen misbruik van bevoegdheid en de vordering is niet onaanvaardbaar
        
      
      
    
    
      4.5.
      In principe kunnen [eisers] verwijdering van de onrechtmatige schutting vorderen, tenzij zij die bevoegdheid misbruiken. Van misbruik kan sprake zijn als er een zodanige onevenredigheid bestaat tussen enerzijds het belang van [eisers] bij het verwijderen van de schutting, en anderzijds het belang van [gedaagden] bij behouden van de schutting, dat [eisers] naar redelijkheid geen verwijdering van de schutting had mogen vorderen.
      
    
    
      4.6.
      
        [gedaagden] hebben onvoldoende onderbouwd dat [eisers] misbruik van bevoegdheid maken. Het argument dat [gedaagden] daarvoor aandragen is dat de afstand tussen de schutting en de erfgrens zeer gering is. [gedaagden] berekenen die afstand op gemiddeld 2 centimeter, maar die berekening volgt de kantonrechter niet. Die berekening is gebaseerd op gemiddelde paal- en plankdiktes en niet op de feitelijke situatie. Uit de al genoemde foto in productie 8 bij de dagvaarding volgt voldoende duidelijk dat de werkelijke afwijking (circa) tien centimeter bedraagt. Daarmee is de afwijking niet dermate klein dat [eisers] geen enkel belang hebben bij het verwijderen van de schutting uit hun tuin.
      
    
    
      4.7.
      Bovendien hebben [eisers] ter zitting aangevoerd dat zij de strook grond achter de schutting gebruiken om onderhoud aan hun schuur te kunnen plegen en voor opslag van bijvoorbeeld een ladder en verschillende andere voorwerpen/materialen. Die ruimte is door de schuin geplaatste schutting kleiner geworden. Het aanbod van [gedaagden] om na het einde van de levensduur van de huidige schutting een nieuwe schutting op de erfgrens te plaatsen (waarbij [gedaagden] geen beroep op verjaring zullen doen) komt onvoldoende tegemoet aan dit belang van [eisers] . Dat zou namelijk betekenen dat [eisers] de komende (mogelijk tientallen) jaren belemmerd blijven in het gebruik van hun tuin.
      
    
    
      4.8.
      
        [gedaagden] hebben zich beroepen op de hoge kosten van het verwijderen van de schutting, maar zij hebben die kosten niet geconcretiseerd of onderbouwd. Ter zitting hebben [gedaagden] wel toegelicht dat de kosten van het verwijderen, en vervolgens opnieuw plaatsen van de schutting, inclusief het aanschaffen van deels nieuwe materialen, circa € 1.000,- tot € 1.500,- zullen bedragen. Gelet hierop is niet is gebleken dat de kosten van het verwijderen van de schutting zodanig hoog zijn dat sprake is van een duidelijke wanverhouding tussen enerzijds die kosten, en anderzijds de belangen van [eisers] die met het verwijderen van de schutting worden gediend. De conclusie is daarom dat [eisers] geen misbruik maken van hun bevoegdheid om verwijdering van de onrechtmatige schutting te vorderen. 
      
    
    
      4.9.
      Aan hun beroep op de redelijkheid en billijkheid hebben [gedaagden] geen andere feiten en omstandigheden ten grondslag gelegd dan die in het voorgaande zijn besproken. Daarom is ook niet gebleken dat de vordering van [eisers] naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. 
      
      
        
          De vordering tot verwijdering van de schutting wordt toegewezen
        
      
      
    
    
      4.10.
      Het voorgaande betekent dat [eisers] kunnen vorderen dat de schutting uit hun tuin wordt verwijderd. [eisers] vorderen echter dat [gedaagden] worden verplicht de schutting te verplaatsen naar hun eigen tuin. Voor die vordering bestaat geen grondslag. [gedaagden] zijn niet verplicht om een schutting op hun eigen perceel te plaatsen. Daarom leest de kantonrechter de vordering zo, dat [eisers] verwijdering vorderen van de schutting uit hun tuin. Die vordering zal worden toegewezen. 
      
      
        
          
            [gedaagden] moeten de kosten van de meting van het Kadaster betalen
        
      
      
    
    
      4.11.
      Omdat het plaatsen van de schutting in de tuin van [eisers] onrechtmatig was, moeten [gedaagden] de kosten betalen die [eisers] hebben gemaakt voor het vaststellen van de aansprakelijkheid. [gedaagden] hoeven de kosten alleen te vergoeden als het redelijk is dat de kosten zijn gemaakt en ook de hoogte van de kosten redelijk is. 
      
    
    
      4.12.
      De kosten van de meting door het Kadaster moeten [gedaagden] vergoeden. [eisers] hebben die meting laten verrichten omdat [gedaagden] zich (ten onrechte) op het standpunt stelden dat de schutting op de erfgrens stond. Daarom zijn dit kosten die [eisers] redelijkerwijs moesten maken. Over de hoogte van de kosten hebben [gedaagden] ter zitting aangevoerd dat het Kadaster voor een meting normaal gesproken € 460,- in rekening brengt. [eisers] voeren aan dat de kosten € 690,- waren, maar zij hebben niet de factuur overgelegd waaruit dat blijkt. Daarom zal dit deel van de vordering worden toegewezen tot het bedrag dat [gedaagden] niet hebben betwist, dus € 460,-.
      
    
    
      4.13.
      De kosten van [naam] hoeven [gedaagden] niet te vergoeden. Het is onduidelijk welke werkzaamheden [naam] heeft verricht. [gedaagden] zijn daar ook niet bij aanwezig geweest. Er is geen rapport of factuur overgelegd van de landmeting. Daarom is niet gebleken dat de kosten redelijk zijn en wordt dit deel van de vordering afgewezen.   
      
      
        
          
            [gedaagden] hoeven de kosten van vervanging van de coniferen niet te vergoeden
        
      
      
    
    
      4.14.
      Partijen zijn het er over eens dat [eisers] toestemming hebben gegeven voor het verwijderen van de coniferen tussen de tuinen van [straat] [nummer 2] en [nummer 1] , maar niet voor het verwijderen van de coniferen tussen de tuinen van [straat] [nummer 2] en [nummer 3] . Ook staat vast dat er wel enkele coniferen tussen de tuinen van [straat] [nummer 2] en [nummer 3] zijn afgezaagd. [eisers] stellen dat [gedaagden] die coniferen hebben verwijderd.
      
    
    
      4.15.
      
        [gedaagden] hebben betwist dat zij die coniferen hebben verwijderd. Zij hebben die betwisting ook onderbouwd, door toe te lichten dat de coniferen (‘op een dag’) al waren afgezaagd. [gedaagden] hebben de andere coniferen pas later verwijderd. Bovendien hebben zij die andere coniferen niet afgezaagd, maar juist met wortel en al in één keer verwijderd.  
      
    
    
      4.16.
      De stelplicht rust op grond van de hoofdregel van artikel 150 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) op [eisers] . Zij hebben onvoldoende gereageerd op de betwisting van [gedaagden] en slechts aangevoerd dat er voor hen geen reden was om de coniferen zelf te verwijderen, omdat zij houden van groen en biodiversiteit in de tuin. Hieruit kan echter niet worden afgeleid dat dus [gedaagden] de coniferen hebben afgezaagd. Bovendien was er ook vanuit de tuin van [adres 3] toegang tot de betreffende coniferen. Er bestaat dus onduidelijkheid over wie de coniferen heeft afgezaagd. Bij die stand van zaken kan [gedaagden] niet worden veroordeeld om de schade te vergoeden. Dit deel van de vordering van [eisers] zal daarom worden afgewezen. 
      
      
        
          In (voorwaardelijke) reconventie
        
      
      
      
        
          
            [eisers] moeten meewerken aan het plaatsen van een schutting op de erfgrens
        
      
      
    
    
      4.17.
      Omdat [gedaagden] in conventie zullen worden veroordeeld de schutting te verwijderen, is de voorwaarde waaronder de voorwaardelijke reconventionele vordering is ingesteld, vervuld. 
      
    
    
      4.18.
      Op de erfgrens tussen de tuinen van [eisers] en [gedaagden] staat geen scheidsmuur. Op grond van artikel 5:49 BW kunnen [gedaagden] daarom vorderen dat [eisers] eraan meewerken dat die scheidsmuur wordt geplaatst. [eisers] hebben geen argumenten aangevoerd die tot een andere uitkomst leiden, zodat deze vordering zal worden toegewezen. Daarbij geldt als wettelijk uitgangspunt dat de schutting op de erfgrens wordt geplaatst op gelijke kosten. [gedaagden] hebben daarbij aangegeven dat een deel van de materialen van de huidige schutting hergebruikt kan worden. De kosten van die materialen zijn reeds betaald door [gedaagden] , op grond van de afspraken die partijen daarover in 2022 hebben gemaakt. De kosten die resteren na hergebruik van die materialen (die [gedaagden] hebben begroot circa € 1.000,- tot € 1.500,-), zullen partijen op basis van het wettelijke uitgangspunt ieder voor de helft moeten betalen. [gedaagden] hebben niet gevorderd dat [eisers] worden veroordeeld om die kosten te betalen, zodat zo’n veroordeling ook niet zal worden uitgesproken. 
      
      
        
          
            [eisers] moeten de camera en de lamp van de huidige plek verwijderen
        
      
      
    
    
      4.19.
      Bij de beantwoording van de vraag of de camera van [eisers] onrechtmatig is, geldt als uitgangspunt dat een inbreuk op het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer (de privacy) in beginsel een onrechtmatige daad oplevert. De aanwezigheid van een rechtvaardigingsgrond kan het onrechtmatige karakter wegnemen. Daarbij moeten tegen elkaar worden afgewogen de ernst van die inbreuk en de belangen die met de inbreuk makende handelingen redelijkerwijs kunnen worden gediend. Ook moet worden bezien of het gebruik van de camera voldoet aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.
      
    
    
      4.20.
      De camera maakt naar het oordeel van de kantonrechter inbreuk op de privacy van [gedaagden] . Ter zitting hebben [eisers] weliswaar toegelicht dat de camera door de geplaatste afscherming van plastic klimop en het toepassen van een privacy balk, op dat moment geen opname maakte van de tuin van [gedaagden] , maar de camera maakt wel geluidsopnamen. De camera is dusdanig dicht op de erfgrens geplaatst (op circa één meter afstand) dat het aannemelijk is dat de camera ook geluiden en gesprekken opneemt die afkomstig zijn uit de tuin van [gedaagden] . De geplaatste afscherming (van plastic klimop) en de privacy balk biedt daartegen geen bescherming. 
      
    
    
      4.21.
      De camera is bovendien voorzien van een lamp. [gedaagden] hebben met het overleggen van de foto (zoals weergegeven in overweging 2.7 van dit vonnis) voldoende toegelicht dat die lamp in de tuin en de woning van [gedaagden] schijnt en dat zij daardoor aanzienlijke hinder ondervinden. Op de door [gedaagden] overgelegde foto is ook te zien dat andere aanwezige tuinverlichting veel minder fel is dan de lamp van de camera. Het argument van [eisers] dat de foto vanwege de camera-instellingen een vertekend beeld geeft, volgt de kantonrechter daarom niet. De door [eisers] geplaatste plastic klimop biedt tegen de hinder die [gedaagden] ondervinden door de lamp enige bescherming, maar met de door [gedaagden] overgelegde foto’s vast staat dat die afscherming niet altijd aanwezig is. 
      
    
    
      4.22.
      Van belang is verder dat [eisers] geen goede reden hebben gegeven voor de aanwezigheid van de camera met lamp op de huidige plek. Als het [eisers] er werkelijk om gaat het strookje grond te filmen tussen de schuur en de schutting, is er geen reden waarom de camera is geplaatst op deze plek (dicht bij de erfgrens en net boven de schutting) en waarom de camera geluid opneemt. Het ligt dan ook voor de hand dat zij de camera naar een andere plek verplaatsen. Er is dus geen rechtvaardigingsgrond aanwezig voor het plaatsen van de camera met de lamp.
      
    
    
      4.23.
      Het voorgaande betekent dat [eisers] met het plaatsen van de camera onrechtmatig hebben gehandeld tegenover [gedaagden] . Daarom zullen [eisers] worden veroordeeld de camera te verwijderen. De gevorderde dwangsom zal worden gematigd en gemaximeerd op de wijze zoals hieronder vermeld. 
      
      
        
          In conventie en in reconventie
        
      
      
    
    
      4.24.
      In de omstandigheid dat partijen in conventie en in reconventie over en weer in het ongelijk zijn gesteld, ziet de kantonrechter aanleiding om de proceskosten tussen partijen te compenseren, in die zin dat iedere partij zijn eigen proceskosten moet betalen. Dat betekent dat [eisers] ook de dagvaardingskosten (van de deurwaarder) zelf moet dragen. 
      
    
  
  
    
      5De beslissing
    
    
      De kantonrechter
    
    
    
      
        In conventie
      
    
    
    
      5.1.
      veroordeelt [gedaagden] om de door hen geplaatste schutting op het perceel [straat] [nummer 2] in [plaats] , te verwijderen;
      
    
    
      5.2.
      veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk tot betaling aan [eisers] van € 460,-;
      
      
        
          In reconventie
        
      
      
    
    
      5.3.
      veroordeelt [eisers] hoofdelijk binnen 14 dagen na betekening van dit vonnis hun camera met lamp van de schuur te verwijderen en verwijderd te houden, op straffe van verbeurte van een dwangsom van € 25,- per dag dat [eisers] niet aan deze veroordeling voldoen, met een maximum van € 1.000,-;
      
    
    
      5.4.
      veroordeelt [eisers] hoofdelijk tot medewerking aan de plaatsing van een nieuwe schutting op de kadastrale erfgrens, zoals voorgeschreven in artikel 5:49 BW, op gelijke kosten;
      
      
        
          In conventie en in reconventie
        
      
      
    
    
      5.5.
      verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
      
    
    
      5.6.
      wijst af het anders of meer gevorderde;
      
    
    
      5.7.
      compenseert de proceskosten tussen partijen aldus, dat iedere partij de eigen kosten draagt.
      
      
        Dit vonnis is gewezen door mr. H. Bruin en in het openbaar uitgesproken op 15 januari 2026.
      
      
      
      
      
        1538
      
    
  
  
     Artikel 5:2 BW en artikel 6:162 BW. 
  
  
     Artikel 3:13 lid 2 BW.
  
  
     Artikel 6:2 lid 2 BW. 
  
  
     Artikel 6:162 BW en artikel 6:96 lid 2 sub b BW.