ECLI:NL:RBROT:2026:3035, Rechtbank Rotterdam, 18-02-2026, FT RK 25/1442
Rechtbank Rotterdam — Uitspraak 
Datum: 2026-02-18 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Civiel recht; Insolventierecht

Samenvatting: Dwangakkoord afgewezen. Het is onvoldoende aannemelijk is dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moet worden geacht.

Rechtbank Rotterdam 
    
    
      Team insolventie 
    
    
    
      rekestnummer: [nummer]
      uitspraakdatum: 18 februari 2026 
    
    
    
      
        afwijzen gedwongen schuldregeling 
      
    
    
    
      in de zaak van:
    
    
    
      
        
          [verzoeker]
        ,
      wonende te [adres]
      
        [postcode]  [plaatsnaam],
      verzoeker.
    
    
  
  
    
      1De procedure
    
    
      Verzoeker heeft op 12 augustus 2025, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a lid 1 Faillissementswet ingediend om een schuldeiser, te weten: 
    
    - [schuldeiser], in behandeling bij De Ruijter & Willemsen Gerechtsdeurwaarders, hierna te noemen: [schuldeiser];
    die weigert mee te werken aan een door verzoeker aangeboden schuldregeling, te bevelen in te stemmen met deze schuldregeling.
    
    
      Verzoeker is op 28 oktober 2025 opgeroepen om op 3 december 2025 ter zitting te verschijnen. Verzoeker is toen, zonder opgaaf van reden, niet ter zitting verschenen. [schuldeiser] is, hoewel daartoe behoorlijk opgeroepen, tevens niet verschenen. Mevrouw A. Changur, schuldhulpverlener, is toen wel verschenen. 
    
    
    
      Verzoeker is vervolgens op 8 december 2025 opgeroepen om op 27 januari 2026 ter zitting te verschijnen. Ter zitting van 27 januari 2026 zijn verschenen en gehoord:
    
    
      
         verzoeker;
      
      
        mevrouw C. Borsten, werkzaam bij Geldplein (hierna te noemen: schuldhulpverlening), 
      
    
    
    
      
        [schuldeiser] is, hoewel daartoe behoorlijk opgeroepen, wederom niet verschenen. 
    
    
    
      De rechtbank heeft verzoeker in de gelegenheid gesteld om aanvullende stukken aan te leveren. De rechtbank heeft partijen daarvoor op 28 januari 2026 een brief gestuurd.
    
    
    
      Namens verzoeker zijn op 9 februari 2026 aan de rechtbank aanvullende stukken overgelegd.
    
    
    
      De uitspraak is bepaald op heden.
    
    
    
    
    
    
  
  
    
      2Het verzoek
    
    
      Verzoeker heeft volgens het ingediende verzoekschrift veertien schuldeisers, waarvan één  preferente schuldeiser met één vordering en dertien concurrente schuldeisers met veertien vorderingen. Deze schuldeisers hebben in totaal een bedrag van € 18.654,86 van verzoeker te vorderen. Verzoeker heeft bij brief van 11 december 2024 een schuldregeling aangeboden aan zijn schuldeisers, inhoudende een betaling van 5,38 % aan de preferente schuldeisers en 2,69 % aan de concurrente schuldeisers tegen finale kwijting. 
    
    
    
      Het aangeboden akkoord heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. De afloscapaciteit van verzoeker is gebaseerd op ongewijzigde voortzetting van zijn PW-uitkering. Volgens de aangeboden schuldregeling wordt het aangeboden percentage – door middel van een door schuldhulpverlening ter beschikking gesteld saneringskrediet – in één keer aan de schuldeisers uitgekeerd.
    
    
    
      Verzoeker heeft zich op het standpunt gesteld dat hij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan zijn schuldeisers aan te bieden. Verzoeker heeft sinds de aanmelding bij schuldhulpverlening geen nieuwe schulden of achterstanden meer laten ontstaan en zijn vaste lasten worden inmiddels door zijn budgetbeheerder voldaan. 
    
    
    
      In reactie op hetgeen [schuldeiser] aan haar weigering ten grondslag heeft gelegd, heeft verzoeker ter zitting verklaard geen beautysalon te exploiteren. Een vriend van verzoeker heeft die salon. Verzoeker heeft de salon slechts gepromoot. Hij heeft daarvoor geen vergoeding ontvangen. Verder bestaat de vordering van [schuldeiser] uit een opstapeling van bedragen. [schuldeiser] heeft in hun relatie namelijk een en ander voor verzoeker betaald. Later bleek dat dit een lening was.
    
    
    
      Dertien schuldeisers stemmen met de aangeboden schuldregeling in. [schuldeiser] stemt hier niet mee in. Zij heeft een vordering van € 2.891,76 op verzoeker.
    
    
  
  
    
      3Het verweer
    
    
      In de contacten met schuldhulpverlening heeft [schuldeiser] te kennen gegeven niet akkoord te gaan met het gedane aanbod. Zij heeft daartoe – kort gezegd – het volgende aangevoerd. Verzoeker heeft een privélening afgesloten met de toezegging dat hij deze zou terugbetalen. Kennelijk was verzoeker zich bewust van zijn bestaande schulden. Hij heeft evenwel geld geleend. Vervolgens is hij zijn verplichting om het geld terug te betalen niet nagekomen. Bovendien exploiteert verzoeker mogelijk een beautysalon. Voor zover daardoor financiële middelen ontstaan, is een betalingsregeling redelijker. Hoewel behoorlijk opgeroepen heeft [schuldeiser] geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid haar standpunten ter zitting toe te lichten. 
    
    
  
  
    
      4De beoordeling
    
    
      Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van [schuldeiser] bij haar weigering vast.
    
    
    
      De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of [schuldeiser] in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling heeft kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat zij heeft bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoeker of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad. 
    
    
    
      De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend en overweegt daartoe als volgt.
    
    
    
      De rechtbank is van oordeel dat onvoldoende aannemelijk is dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moet worden geacht. De rechtbank kan namelijk niet vaststellen dat de afloscapaciteit van verzoeker sinds de aanvang van het minnelijk traject blijvend is geweest. Bovendien is niet aangetoond dat verzoeker zich, sinds de aanbodbrief van 
      11 december 2024 dan wel het besluit toekennen dienstverlening van 20 september 2024, tot het uiterste heeft ingespannen om het maximaal haalbare voor zijn schuldeisers te bewerkstelligen. Het aanbod betreft immers een saneringskrediet gebaseerd op de huidige inkomsten uit hoofde van een PW-uitkering. Uit het verzoekschrift en het verhandelde ter zitting is echter onvoldoende duidelijk geworden dat verzoeker gedurende het minnelijk traject niet in staat zou zijn (geweest) om (minimaal) 36 uur per week te werken. Verzoeker heeft weliswaar na de zitting een ontheffing van de sollicitatieplicht overgelegd, maar dit betreft een tijdelijke ontheffing over de periode 5 februari 2026 tot en met 5 mei 2026. Het is evenwel onduidelijk of verzoeker in de periode daarvoor in staat was om fulltime te werken. Verzoeker heeft geen (medische) stukken overgelegd, waaruit blijkt dat hij in de voorgaande periode onverminderd arbeidsongeschikt is geweest, dan wel een ontheffing heeft gehad voor de sollicitatieplicht. Verzoeker heeft ook niet (aantoonbaar) gesolliciteerd naar dienstbetrekkingen. 
      Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de belangen van [schuldeiser] als weigerende schuldeiser zwaarder wegen dan die van verzoeker of de overige schuldeisers. Het verzoek om [schuldeiser] te bevelen in te stemmen met de door verzoeker aangeboden schuldregeling wordt daarom afgewezen.
    
    
    
      De rechtbank zal bij afzonderlijke beslissing op het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling beslissen.
    
    
  
  
    
      5De beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    
    
      - wijst af het verzoek om een gedwongen schuldregeling te bevelen.
    
    
    
      Dit vonnis is gewezen door mr. W.J. Roos-van Toor, rechter, en in aanwezigheid van 
      mr. T.M.M. de Laat, griffier, in het openbaar uitgesproken op 18 februari 2026.