Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen 2005); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29758, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

29-09-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29758 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgaveI ALGEMEEN1. InleidingDirecte belastingenVerbruiksbelastingenOverig2. Wijziging werknemersbegrip3. Codificatie agioresolutie4. Stakingsaftrek ten aanzien van de oudedagsreserve bij
geruisloze doorschuiving5. Richtsnoer zeevervoer in tonnageheffing en afdrachtvermindering
zeevaart6. Codificatie besluit zeeslepers7. Weekenduitgaven gehandicapte kinderen8. Aanpassing inkomensgrens tijdelijke verhoging algemene
heffingskorting9. Technische aanpassing Wet OB in verband met elektronische
aangifte10. Afvalstoffenbelasting en grond11. Afvalstoffenbelasting en baggerspecie12. Introductie wettelijke vrijstelling brandstoffenbelasting
(duaal gebruik)13. Exclusieve economische zone14. Dwangsommen15. Aanpassing fiscale wetgeving aan uitspraak Hughes
de Lasteyrie du SaillantInleidingVoorwaarden voor uitstel van betalingAanmerkelijkbelangregimePensioen- en lijfrentesfeerSamenvatting voorgestelde maatregelen16. Aanpassing van de WIB in verband met spaarrenterichtlijn17. Gelijkstelling bestuurlijke eenheid met Mogendheid18. Samenloop Wet Kinderopvang en Wet op de loonbelasting19. EU-aspecten20. Budgettaire aspectenTabel 1 Budgettaire effecten maatregelen OFM 2005 in mln.
euro21. Uitvoeringsaspecten Belastingdienst22. Administratieve lastenII ARTIKELSGEWIJSArtikel I (Wet inkomstenbelasting 2001)Artikel I, onderdeel A (artikel 3.22 Wet Inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel B (artikel 3.22 Wet Inkomstenbelasting
2001)Vijfde lidZesde en achtste lidZevende lidNegende lidTiende lidTwaalfde lidArtikel I, Onderdeel C (artikel 3.79 Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel D (artikel 6.1 Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel E (artikel 6.13 Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel F, G en H (afdeling 6.6 Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel I (artikel 7.2 Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel J (artikel 7.6 Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II (Invoeringswet Wet inkomstenbelasting 2001)Artikel III (Wet op de loonbelasting 1964)Artikel III, onderdeel A (artikel 2 Wet op de loonbelasting
1964)Artikel III, onderdeel B (artikel 16c Wet op de loonbelasting
1964)Artikel IV (Wet vermindering afdracht loonbelasting en
premie voor de volksverzekeringen)Artikel IV, onderdeel A (artikel 1 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)Artikel IV, onderdeel B (artikel 1 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)BaggerschepenVissersschepenBegrip zeevarendeBegrippen zee en binnenwaterenArtikel IV, onderdeel C (artikel 18 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)Artikel IV, onderdeel D (artikel 18 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)Artikel IV, onderdeel E (artikel 26 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)Artikel V (Wet op de vennootschapsbelasting 1969)Artikel VI (Wet op de dividendbelasting 1965)Artikel VI, onderdeel A (Art 3 Wet op de dividendbelasting
1965)Artikel VI, onderdeel B (Art 4d Wet op de dividendbelasting
1965)Artikel VII (Wet op de omzetbelasting 1968)Artikel VIII (Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel VIII, onderdeel A (artikel 12 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel VIII, onderdeel B (artikel 17 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel VIII, onderdeel C (artikel 17 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel VIII, onderdeel D (artikel 18 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel VIII, onderdeel E (artikel 20 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel VIII, onderdeel F (artikel 26 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel VIII , onderdeel G (artikel 27 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel VIII, onderdeel H (artikel 36c Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel IX (Algemene wet inzake rijksbelastingen)Artikel IX, onderdeel A (artikel 2 Algemene wet inzake
rijksbelastingen)Artikel 2, tweede lidArtikel 2, derde lidArtikel IX, onderdeel B en C (artikel 37 Algemene wet
inzake rijksbelastingen)Artikel IX, onderdeel D, E en F (hoofdstuk VIIIA en artikelen
67r, 67s en 67t van de Algemene wet inzake rijksbelastingen)Invoering van de last onder dwangsomLast onder dwangsom (dwangsombeschikking)Beslissing omtrent de invordering van een verbeurde dwangsom
(invorderingsbeschikking)RechtsbeschermingArtikel X (Invorderingswet 1990)Artikel X, onderdeel A, B en H (artikelen 2, 3, 63b, 63c,
63d en 63e Invorderingswet 1990)Artikel X, onderdeel C (artikel 25 Invorderingswet 1990)Artikel X, onderdeel D (artikel 26 Invorderingswet 1990
en artikel 7.6 Wet inkomstenbelasting 2001)VoorbeeldArtikel X, onderdeel E (artikel 26 Invorderingswet 1990)Artikel X, onderdeel F (artikel 44a Invorderingswet 1990)Artikel X, onderdeel G (artikel 44b Invorderingswet 1990)Artikel XI (Gemeentewet)Artikel XI, onderdelen A, B en C (artikelen 236, 246a
en 249 Gemeentewet)Artikel XII (Provinciewet)Artikel XII, onderdeel A, B en C (artikelen 228, 230 en
232 Provinciewet)Artikel XIII (Waterschapswet)Artikel XIII, onderdeel A, B en C (artikel 126, 126a en
138 Waterschapswet)Artikel XIV (Wet waardering onroerende zaken)Artikel XV (Wet op de internationale bijstandsverlening
bij de heffing van belastingen)Artikel XV, onderdeel A (artikel 4a Wet op de internationale
bijstandverlening bij de heffing van belastingen)Artikel XV, onderdeel B (artikel 11 Wet op de internationale
bijstandverlening bij de heffing van belastingen)Artikel XV, onderdeel C (artikel 13 Wet op de internationale
bijstandsverlening bij de heffing van belastingen)Artikel XVI (Wet van 18 december 2003 tot wijziging
van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen 2004) (Stb. 527))Artikel XVI, onderdelen A en B (Artikel I Overige fiscale
maatregelen 2004)Artikel XVII (Wet van 9 juli 2004, houdende Regeling
met betrekking tot tegemoetkomingen in de kosten van kinderopvang en waarborging
van de kwaliteit van kinderopvang (Wet kinderopvang) (Stb. 455))Artikel XVIII (overgangsrecht)Artikel XVIII onderdeel A (overgangsrecht Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel XVIII, onderdeel B (overgangsrecht Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XIX (Buitenwerkingstellingsbepaling)Artikel XX (Inwerkingtredingsbepaling)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29758Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 125 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 758Wijziging van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen
2005)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGInhoudsopgaveIAlgemeen2 1.Inleiding22.Wijziging werknemersbegrip3 3.Codificatie agioresolutie3 4.Stakingsaftrek ten aanzien van de
oudedagsreserve bij geruisloze doorschuiving4 5.Richtsnoer zeevervoer in tonnageheffing
en afdrachtvermindering zeevaart46.Codificatie besluit zeeslepers5 7.Weekenduitgaven gehandicapte kinderen5 8.Aanpassing inkomensgrens tijdelijke
verhoging algemene heffingskorting6 9.Technische aanpassing Wet OB in
verband met elektronische aangifte610.Afvalstoffenbelasting en grond611.Afvalstoffenbelasting en baggerspecie712.Introductie wettelijke vrijstelling
brandstoffenbelasting (duaal gebruik)7 13.Exclusieve economische zone814.Dwangsommen8 15.Aanpassing fiscale wetgeving aan
uitspraak Hughes de Lasteyrie du Saillant10 16.Aanpassing van de WIB in verband
met spaarrenterichtlijn1617.Gelijkstelling bestuurlijke eenheid
met Mogendheid1618.Samenloop Wet Kinderopvang en Wet
op de loonbelasting1619.EU-aspecten16 20.Budgettaire aspecten1721.Uitvoeringsaspecten Belastingdienst1722.Administratieve lasten18 IIArtikelsgewijs18I ALGEMEEN1. InleidingDe fiscale wetgeving is continu in beweging en vraagt doorlopend onderhoud.
Evenals voorgaande jaren zijn er daarom, naast de fiscale voorstellen die
verband houden met de begroting, ook voorstellen die op zichzelf genomen geen
afzonderlijk wetsvoorstel rechtvaardigen maar toch noodzakelijk zijn. Het
wetsvoorstel Overige Fiscale Maatregelen 2005 bevat fiscale maatregelen die
zien op noodzakelijk onderhoud aan de fiscale wetgeving waarvan het wenselijk
is dat deze per 1 januari 2005 inwerking treden en waarvan uitstel tot
de Fiscale Onderhoudswet 2005 niet wenselijk is. Het betreft bijvoorbeeld
voorstellen ter uitwerking van gedane toezeggingen en voorstellen als gevolg
van uitspraken gedaan door het Europese Hof van Justitie. De beoogde inwerkingtredingsdatum
van dit wetsvoorstel is dan ook, evenals die van het Belastingplan 2005, 1 januari
2005.Voorzover maatregelen in dit wetsvoorstel leiden tot een budgettaire derving
worden de budgettaire gevolgen gecompenseerd door andere maatregelen in dit
wetsvoorstel. Het wetsvoorstel bevat per saldo een budgettaire opbrengst van € 4
mln.Ten behoeve van het overzicht zijn de voorstellen net als vorig jaar gerangschikt
in 3 clusters: directe belastingen, verbruiksbelastingen en overige maatregelen.
Per cluster zijn de volgende maatregelen opgenomen:Directe belastingenInkomstenbelasting, Vennootschapsbelasting, Dividendbelasting, Loonbelasting
en Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen.Wijziging werknemersbegripCodificatie agioresolutieBij geruisloze doorschuiving stakingsaftrek toepassen op oudedagsreserveRichtsnoer zeevervoer in tonnageheffing en afdrachtvermindering zeevaartCodificatie besluit zeeslepersWeekenduitgaven gehandicapte kinderenAanpassing inkomensgrens tijdelijke verhoging algemene heffingskortingVerbruiksbelastingenOmzetbelasting, Wet belastingen op milieugrondslagTechnische aanpassing wet OB in verband met elektronische aangifteAfvalstoffenbelasting: grondAfvalstoffenbelasting: baggerIntroductie wettelijke vrijstelling duaal gebruik in de brandstoffenbelastingOverigAlgemene wet inzake rijksbelastingen, Invorderingswet 1990, Wet op de
internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen (WIB)Exclusieve economische zoneDwangsommenAanpassing fiscale wetgeving aan uitspraak HvJ EG, Hughes de Lasteyrie
du SaillantAanpassing WIB in verband met spaarrenterichtlijnGelijkstelling bestuurlijke eenheid met MogendheidSamenloop Wet kinderopvang en Wet op de loonbelasting 1964.2. Wijziging werknemersbegripSinds 1 januari 2001 is het werknemersbegrip van de Wet op de loonbelasting
1964 zodanig gewijzigd dat ook in het buitenland woonachtig personeel dat
werkzaam is aan boord van schepen of luchtvaartuigen in het internationale
verkeer van een onderneming waarvan de leiding in Nederland is gevestigd voor
de loonbelasting als werknemer wordt aangemerkt. Dit is ook het geval indien
zij hun werkzaamheden geheel of nagenoeg geheel niet in Nederland verrichten.
De reden voor deze wijziging was het voorkomen van dubbele vrijstelling. Gebleken
is dat de aanpassing van het werknemersbegrip van de Wet op de loonbelasting
1964 sinds 1 januari 2001 voor in Nederland gevestigde rederijen en luchtvaartmaatschappijen
heeft geleid tot omvangrijkere administratieve lasten dan was voorzien. Bij
deze lasten kan bijvoorbeeld gedacht worden aan het verkrijgen van sofinummers
voor en het opnemen in de loonbelastingadministratie van deze werknemers,
terwijl dit personeel zelden of nooit in Nederland aanwezig is. Om deze niet
in verhouding met de opbrengst staande administratieve lasten voor de toekomst
te voorkomen, wordt voorgesteld om het werknemersbegrip van de Wet op de loonbelasting
1964 zo te wijzigen dat personeel dat woonachtig is in het buitenland en dat
zijn werkzaamheden nagenoeg geheel buiten Nederland verricht, niet meer als
werknemer wordt aangemerkt, tenzij dit leidt tot een situatie waarin noch
Nederland noch het woonland de werknemer in de belastingheffing zou (kunnen)
betrekken. Voorgesteld wordt de Wet inkomstenbelasting 2001 zo aan te passen
dat deze op dit punt blijft aansluiten op de Wet op de loonbelasting 1964.Meer specifiek voor personeel in de internationale lucht- en scheepvaart
betekent dit het volgende. Voor in Nederland gevestigde scheepvaartondernemingen
die actief zijn in het internationale verkeer, verrichten in het buitenland
woonachtige werknemers doorgaans nooit of slechts incidenteel activiteiten
in Nederland. In vrijwel alle gevallen wordt dus voldaan aan de voorwaarde
dat de werkzaamheden geheel of nagenoeg geheel buiten Nederland worden verricht.
Voor internationale luchtvaartondernemingen geldt dat vrijwel alle intercontinentale
vluchten aan deze voorwaarde zullen voldoen. Om het internationale lucht-
en scheepvaartpersoneel niet als werknemer aan te merken, moet ook indien
de werkzaamheden geheel buiten Nederland verricht worden, aan de voorwaarde
worden voldaan dat het loon van de werknemer in zijn woonland aan een belasting
naar het inkomen is onderworpen. Deze onderworpenheidseis, die voorkomt dat
er dubbele vrijstellingen kunnen ontstaan, is vergelijkbaar met die welke
voor het Besluit voorkoming dubbele belasting 2001 geldt.3. Codificatie agioresolutieVoorgesteld wordt om in de sfeer van de dividendbelasting enkele wetswijzigingen
aan te brengen die mede verband houden met het voor die belasting gemaakte
onderscheid tussen wel en niet aan de beurs genoteerde beleggingsinstellingen.
Dit onderscheid speelt een rol in de zogenoemde agioresolutie, besluit van
17 februari 1988, MvF nr. 287–6181, (onder meer gepubliceerd in
Infobulletin 1988/147). Op grond van dit besluit worden door een aan de beurs
genoteerde beleggingsinstelling gedane inkopen van eigen aandelen gedurende
enige tijd aangemerkt als inkoop ter tijdelijke belegging. Deze regeling geldt
niet voor beleggingsinstellingen die niet aan de beurs genoteerd zijn, hoewel
laatstbedoelde beleggingsinstellingen naar hun aard vergelijkbaar zijn met
aan de beurs genoteerde beleggingsinstellingen.Omdat bij de regeling voor fiscale beleggingsinstellingen de bedoeling
heeft voorgestaan om particulieren die beleggen via een beleggingsinstelling
op gelijke wijze te behandelen als beleggers die dat zelfstandig doen,
is sprake van een ongelijke behandeling van beleggingsinstellingen die aan
de beurs zijn genoteerd en die dat niet zijn. Om deze ongelijke behandeling
weg te nemen wordt thans voorgesteld om de regeling te laten gelden voor alle
beleggingsinstellingen, door voor de reikwijdte van het voorstel te verwijzen
naar de Wet toezicht beleggingsinstellingen.4. Stakingsaftrek ten aanzien van de oudedagsreserve bij
geruisloze doorschuivingIn het Besluit van 10 augustus 2004, nr. CPP2004/1012M, is uiteengezet
dat er onduidelijkheid bestaat over de vraag of bij een afname van de oudedagsreserve
in geval van een geruisloze doorschuiving van de gehele onderneming de stakingsaftrek
geldt voor de winst vanwege de opheffing van de oudedagsreserve. Vooruitlopend
op het onderhavige voorstel is goedgekeurd dat in deze situatie de winst tengevolge
van de afneming van de fiscale oudedagsreserve in aanmerking komt voor de
stakingsaftrek. Het onderhavige voorstel houdt in lijn hiermee in dat de stakingsaftrek
ook van toepassing is op de winst die is ontstaan door de afneming van de
oudedagsreserve na een geruisloze doorschuiving of omzetting van een onderneming
indien, ingeval de regeling van de geruisloze doorschuiving of omzetting niet
zou zijn toegepast, sprake zou zijn van het staken van de gehele onderneming.5. Richtsnoer zeevervoer in tonnageheffing en afdrachtvermindering
zeevaartDe Europese Commissie heeft op 17 januari 2004, Publicatieblad van
de Europese Unie nummer C 13/3, de mededeling C(2004) 43 Communautaire richtsnoeren
betreffende staatssteun voor het zeevervoer gepubliceerd. Deze richtsnoeren
zijn van toepassing op «zeevervoer»-activiteiten als omschreven
in Verordening (EEG) nr. 4055/86 (1) en Verordening (EEG) nr. 3577/92 (2),
dat wil zeggen «vervoer van goederen en personen over zee».Ten opzichte van eerdere richtsnoeren bevatten de onderhavige richtsnoeren
een aantal afwijkende bepalingen die van betekenis zijn voor fiscale maatregelen
en die ten doel hebben het concurrentievermogen te verbeteren. Het betreft
de volgende fiscale maatregelen: de tonnageregeling, de willekeurige afschrijving
zeeschepen en de afdrachtvermindering zeevaart. De voorstellen tot implementatie
van de nieuwe richtsnoeren in de tonnageregeling en de afdrachtvermindering
zeevaart zijn opgenomen in dit wetsvoorstel. De aanpassing van de willekeurige
afschrijving zeeschepen zal worden opgenomen in de Uitvoeringsregeling willekeurige
afschrijving 2001.De belangrijkste wijziging voor de tonnageregeling is dat het schip voortaan
in beginsel de vlag moet voeren van een van de Lidstaten van de Europese Gemeenschap,
hoewel daarop een drietal uitzonderingen is geformuleerd. Deze uitzonderingen
zijn relevant voor schepen onder «derde» vlag die aan een bestaande
vloot worden toegevoegd. In hoeverre de uitzonderingen van toepassing kunnen
zijn, is afhankelijk van de ontwikkeling van het aandeel van de schepen die
de vlag voeren van een van de lidstaten van de Europese Gemeenschap op het
niveau van de individuele belastingplichtige of op landelijk niveau.Als gevolg van het invoeren van het hierboven genoemde «vlagvereiste»
is de voorwaarde in de huidige tonnageregeling betreffende de bestaande maximale
verhouding tussen schepen van een ander en schepen in eigendom in de tonnageregeling
(3: 1) minder relevant geworden. Voorgesteld wordt deze te laten vervallen.
Uitgangspunt blijft echter wel dat het beheer door de belastingplichtige van
schepen in (mede)eigendom en/of in rompbevrachting de basis moet vormen en
dat andere vormen van beheer daar aanvullend op zijn.In de willekeurige afschrijving zeeschepen zal eveneens het hierboven
genoemde «vlagvereiste» worden ingevoerd. De belangrijkste wijzigingen
voor de afdrachtvermindering zeevaart behelzen een wijziging in de voorwaarden
waaraan baggerschepen moeten voldoen om als zeeschip aangemerkt te worden
en zodoende te kunnen kwalificeren voor de afdrachtvermindering zeevaart.
Voorts is de definitie van zeevarende zodanig aangepast dat de afdrachtvermindering
voor werknemers, aan boord van passagiersdiensten tussen havens van de gemeenschap,
alleen kan worden toegepast als deze werknemers burgers van de Europese Gemeenschap
of de Europese Economische Ruimte zijn.De Commissie heeft benadrukt dat een grotere transparantie van staatssteun
noodzakelijk is. Deze richtsnoeren zijn bedoeld om hieraan bij te dragen en
om duidelijkheid te scheppen over de vraag welke staatssteunmaatregelen mogen
worden ingevoerd om het communautaire maritieme belang te behartigen, teneinde
onder meer de omvlagging of heromvlagging naar registers van lidstaten te
bevorderen en bij te dragen tot consolidatie van de in de lidstaten gevestigde
maritieme sector.Voorts is gebleken dat de begrippen «zee» en «binnenwateren»
verduidelijking behoeven.6. Codificatie besluit zeeslepersDe Europese Commissie heeft op 19 juni 2002 (C (2002) 2158 def.)
een beschikking afgegeven inhoudende dat de toepassing van de zogenaamde «fiscale
faciliteit» (afdrachtvermindering zeevaart) en het regime «tonnagebelasting»
door Nederland ten gunste van Nederlandse sleepbootactiviteiten die hoofdzakelijk
in en rond havens van de Gemeenschap en op binnenwateren van de Gemeenschap
(en niet hoofdzakelijk op zee) worden uitgevoerd, onverenigbaar is met de
Gemeenschappelijke markt en dat Nederland de desbetreffende elementen van
de vermelde regelingen dient in te trekken. Gezien het feit, dat een beschikking
van de Europese Commissie verbindend is in al haar onderdelen voor degenen
tot wie zij uitdrukkelijk is gericht en directe werking heeft, moet de toepassing
van deze regelingen terzake van genoemde activiteiten zo snel mogelijk worden
beëindigd. Bij besluit van 19 december 2002, nr. DGB2002/7237M,
Stcrt. nr. 247, is daaraan al invulling gegeven en is een wettelijke aanpassing
in het vooruitzicht gesteld. In dit wetsvoorstel wordt de aangekondigde codificatie
van dit besluit, waarover ook de branche geïnformeerd is, met terugwerkende
kracht tot en met 1 januari 2003 tot stand gebracht.7. Weekenduitgaven gehandicapte kinderenTot de persoonsgebonden aftrek voor de inkomstenbelasting behoren ook
weekenduitgaven van gehandicapte kinderen van 30 jaar of ouder. Voorgesteld
wordt om op twee punten een versoepeling aan te brengen. In de eerste plaats
door een verlaging van de leeftijdgrens van 30 jaar naar 27 jaar. Voorts door
de groep waarvoor de weekenduitgaven regeling geldt, uit te breiden. Het voorstel
is om naast de ouders ook de broers en zussen van de gehandicapte de mogelijkheid
te bieden van deze aftrekmogelijkheid gebruik te laten maken. In de praktijk
is gebleken dat ook de broers en zussen de taken ten aanzien van het gehandicapte
kind vervullen. Ook voor die groep is het redelijk dat zij in aanmerking kunnen
komen voor deze aftrekmogelijkheid. De heer van der Vlies van het SGP heeft
voor beide voorstellen in het AO fiscale compensatie chronisch zieken en gehandicapten
van 16 juni 2004 (Kamerstuk 26 727, 132, blz. 8) aandacht gevraagd.8. Aanpassing inkomensgrens tijdelijke verhoging algemene
heffingskortingIn het onderhavige wetsvoorstel wordt de inkomensgrens voor de tijdelijke
verhoging van de algemene heffingskorting aangepast aan de definitieve ontwikkeling
van de uurloonvergoeding voor alfahulpen in 2004 en de verwachte ontwikkeling
voor 2005. De inkomensgrens wordt hierdoor € 5921 in 2004 en € 6199
in 2005. De budgettaire kosten van deze aanpassing zijn reeds, meerjarig,
verwerkt in de wet Wijziging van belastingwetten c.a. (Vervolgwijzigingen
in samenhang met de Belastingherziening 2001; kamerstukken 28 487).9. Technische aanpassing Wet OB in verband met elektronische
aangifteMet ingang van 1 januari 2005 zijn ondernemers verplicht hun aangifte
voor de omzetbelasting langs elektronische weg te doen. Dezelfde verplichting
dient te worden opgenomen voor de lijst die zij moeten indienen waarop de
afnemers in andere lidstaten zijn vermeld aan wie zij goederen hebben geleverd
met toepassing van het nultarief. De Wet op de omzetbelasting 1968 bevat nu
nog bepalingen die inhouden dat de inspecteur toestaat dat elektronische middelen
worden gebruikt om die lijst in te dienen. Deze bepalingen dienen gelet op
de verplichte elektronische aangifte te vervallen. Dit wetsvoorstel voorziet
daar in. 10. Afvalstoffenbelasting en grondBij de invoering van de Wet belastingen op milieugrondslag (hierna: Wbm)
werd de vrijstelling van afvalstoffenbelasting voor niet-reinigbare verontreinigde
grond gebaseerd op de overweging dat dergelijke verontreinigingen veelal gedurende
een lange tijd in het verleden tot stand zijn gekomen en dat de grondeigenaar
die verontreinigingen niet meer met zogenoemde brongerichte maatregelen kan
voorkomen (kamerstukken II 1992–1993, 22 849, nr. 3). Gedachte
hierachter was dat belastingheffing (sturing van de afvalverwerking) in een
dergelijk geval geen redelijk doel dient. Inmiddels zijn deze overwegingen
bijgesteld. In de brief van 17 oktober 2003 over de herijking van de
VROM-regelgeving (kamerstukken II 2003–2004, 29 200 XI, nr. 7)
is vermeld dat door in het regime van de afvalstoffenbelasting voor het storten
van grond geen onderscheid meer te maken tussen reinigbare en niet-reinigbare
grond, de prikkel om tot reiniging of bewerking over te gaan wordt versterkt.
Daarom wordt voorgesteld om de vrijstelling van afvalstoffenbelasting bij
het storten van niet-reinigbare verontreinigde grond te beëindigen. Hiermee
wordt de uitvoeringspraktijk aanzienlijk vereenvoudigd. Er zijn immers geen
verklaringen van niet-reinigbaarheid meer nodig, hetgeen de administratieve
lasten, de benodigde controleactiviteiten alsmede complexe discussies en daaruit
voortvloeiende beroepsprocedures vermindert. Voor verklaringen van niet-reinigbaarheid
die zijn afgegeven vóór 1 januari 2005 en voor verklaringen
die na die datum worden afgegeven ter zake van partijen grond die vóór
1 januari 2005 zijn ontgraven en in depot geplaatst en waarvoor de aanvraag
om een verklaring van niet-reinigbaarheid voor 1 januari 2005 is ingediend,
zal worden voorzien in een overgangstermijn van zes maanden. Dit betekent
dat voor de betrokken partijen grond tot 1 juli 2005 de vrijstelling
voor niet-reinigbare grond van toepassing blijft.In aanvulling hierop wordt het volgende opgemerkt. In de eerdergenoemde
brief aan de Tweede Kamer over de herijking van de VROM-regelgeving is aangekondigd
dat de vrijstelling voor niet-reinigbare grond wordt vervangen door een vrijstelling
voor het residu van de reiniging van grond en andere minerale afvalstromen.
Bij nadere beschouwing blijken aan een vrijstelling voor het residu
van de reiniging van deze minerale afvalstromen zodanige nadelen verbonden
dat alsnog is afgezien van het invoeren van deze vrijstelling. Er zou voor
deze afvalstroom een systeem van verklaringen moeten worden opgezet, met de
daarbij behorende administratieve lasten en uitvoeringslasten, waaronder controleactiviteiten.
Ook zou een vrijstelling voor deze afvalstroom weer kunnen leiden tot complexe
discussies en beroepsprocedures. Invoering van een vrijstelling voor deze
afvalstroom zou daarmee de voordelen van het afschaffen van de vrijstelling
voor niet-reinigbare grond op het punt van vereenvoudiging van de regelgeving
teniet doen.11. Afvalstoffenbelasting en baggerspecieAfvalstoffenbelasting wordt geheven ter zake van de afgifte ter verwijdering
van afvalstoffen aan een inrichting. Dit geldt eveneens voor het storten van
baggerspecie met uitzondering van baggerspecie waarvoor een verklaring van
niet-reinigbaarheid is afgegeven. Tot 1 januari 2002 is alle baggerspecie
als niet-reinigbaar beschouwd. Vanaf die datum wordt baggerspecie met een
zandgehalte van 60% of meer als reinigbaar aangemerkt en kan de belastingheffing
over het storten van reinigbare baggerspecie geëffectueerd worden. De
ervaringen die sinds die datum zijn opgedaan met de belastingheffing hebben
een aantal knelpunten naar voren gebracht. Deze hebben betrekking op de uitvoerbaarheid
en handhaafbaarheid van de regeling alsmede de onevenredig zware administratieve
lasten die gemoeid zijn met de verklaringen van niet-reinigbaarheid die op
grond van de Wbm-systematiek verplicht zijn. In de brief van 12 november
2003 zijn deze knelpunten door de staatssecretaris van VROM uitvoerig geschetst
(kamerstukken II 2003–2004, 29 200 XI, nr. 60). Geconcludeerd werd
dat het gewenst was om te zoeken naar een alternatief instrument waarmee de
verwerking van baggerspecie kan worden gestimuleerd en waarmee aan bovengenoemde
knelpunten wordt tegemoetgekomen.Inmiddels is een vervangend instrument gevonden in de vorm van de «minimum-verwerkingsstandaard»,
een in het afvalstoffenbeleid gehanteerd sturingsinstrument (brief van 5 april
2004 van de staatssecretaris van VROM, kamerstukken II 2003–2004, 29 200
XI, nr. 90). Daarom wordt in het onderhavige wetsvoorstel de bestaande vrijstelling
voor niet-reinigbare verontreinigde baggerspecie vervangen door een vrijstelling
voor alle baggerspecie. Omdat dit mogelijk als een steunmaatregel in de zin
van artikel 87 van het EG-verdrag zou kunnen worden aangemerkt, treden de
betrokken wetswijzigingen in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip.12. Introductie wettelijke vrijstelling brandstoffenbelasting
(duaal gebruik)De richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering
van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit
(hierna richtlijn Energiebelastingen) is bij Wet van 18 december 2003
(implementatie richtlijn Energiebelastingen) geïmplementeerd. In de richtlijn
Energiebelastingen wordt expliciet vermeld dat deze onder andere niet ziet
op duaal gebruik van energieproducten. Dat betekent dat lidstaten de vrijheid
hebben om zelf te bepalen welk fiscaal beleid zij op dit terrein willen voeren.
In de energiebelasting is expliciet een vrijstelling opgenomen voor elektriciteit
die wordt ingezet bij chemische reductie en elektrolytische en metallurgische
procédés. In de brandstoffenbelasting is een dergelijke vrijstelling
met betrekking tot duaal gebruik van kolen nog niet opgenomen, hoewel in de
praktijk de vrijstelling wel wordt toegepast. Daarom wordt voorgesteld de
definitie van duaal gebruik expliciet in de Wbm op te nemen en
daarmee een vrijstelling in de brandstoffenbelasting op te nemen in lijn met
de richtlijn. De uitvoeringspraktijk wordt, waar nodig, hiermee in overeenstemming
gebracht.13. Exclusieve economische zoneDe inkomstenbelasting, de loonbelasting, de vennootschapsbelasting en
de assurantiebelasting zijn op dit moment ook van toepassing op het Nederlands
Continentaal Plat. Dat geldt echter alleen voor de exploratie en exploitatie
van de natuurlijke rijkdommen van de zeebodem en de ondergrond daarvan, voornamelijk
olie en gas. De reikwijdte van deze belastingen wordt met dit wetsvoorstel
uitgebreid tot alle activiteiten in dit gebied, zodat bijvoorbeeld de exploitatie
van een offshore windturbinepark door een buitenlandse onderneming ook onder
de vennootschapsbelasting valt. De in Nederland gevestigde ondernemingen zijn
reeds onderworpen aan de vennootschapsbelasting voor hun wereldwinst, zodat
deze wijziging voor hen geen gevolgen heeft.14. DwangsommenRegelmatig ondervindt de Belastingdienst problemen bij de naleving van
de fiscale verplichtingen, terwijl voor een juiste belastingheffing het verkrijgen
van informatie of de medewerking bij controlehandelingen onontbeerlijk is.
Onlangs was dit aan de orde bij het verkrijgen van informatie van bouwbedrijven
in het kader van bouwfraude. Daarbij is het belang van de fiscus inzicht te
krijgen in de omvang en de methode van onderlinge verrekeningen. Witte vlekken
in de feitenkennis van de inspecteur of ontvanger staan in de weg aan een
juiste heffing en inning van belasting. Als het risico bestaat dat bij de
belastingheffing van onjuiste of onvolledige informatie wordt uitgegaan, bijvoorbeeld
bij een gebrekkige boekhouding, kan de inspecteur (contra)gegevens aangaande
belastbare feiten nader onderzoeken. Ook de ontvanger kan in het kader van
zijn taakuitoefening onderzoek doen waarbij de informatieverplichting een
rol speelt. In de regel zullen (nadere) vragen gericht zijn tot de belastingplichtige
of de -schuldige zelf. Echter, in voorkomende gevallen leidt dit niet of in
onvoldoende mate tot volledig inzicht in de relevante feiten. De inspecteur
of de ontvanger kan dan bij een ander dan de belastingplichtige of -schuldige
terecht om de leemte in kennis van de feiten op te vullen. Administratieplichtigen
zijn op grond van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR) en
de Invorderingswet 1990 (hierna: IW 1990) gehouden tot medewerking aan een
dergelijk derdeonderzoek. Deze gehoudenheid wil helaas niet zeggen dat in
de praktijk daaraan altijd zonder meer uitvoering wordt gegeven. Ingeval een
administratieplichtige weigert gegevens of inlichtingen te verstrekken aangaande
de belastingplichtige of -schuldige in kwestie, beschikt de inspecteur of
de ontvanger op dit moment eigenlijk alleen over het sanctiemiddel van voordracht
tot strafrechtelijke vervolging als stok achter de deur. Dit sanctiemiddel
is echter niet gericht op herstel. Zodoende kan het zijn dat door het onwenselijke
gedrag van een administratieplichtige een witte vlek blijft bestaan in de
kennis van de inspecteur c.q. de ontvanger.Bij het ontbreken van een geëigend sanctiemiddel, zoals in het geval
van de bouwbedrijven, heeft de Belastingdienst zijn toevlucht moeten nemen
in een procedure bij de civiele rechter ter vaststelling van de onrechtmatigheid
van het gedrag. In een aan de bouwfraude gerelateerde zaak bleek de burgerlijke
rechter in kort geding bereid te zijn een last onder dwangsom op te leggen
(een bedrag per overtreding, vermeerderd met een bedrag voor iedere dag dat
de overtreding voortduurt);1 dit om te bereiken
dat de betrokkene alsnog haar volledige en onvoorwaardelijke medewerking zou
verlenen aan het onderzoek op grond van artikel 47 en 53 van de
AWR. Hoewel de civiele last onder dwangsom een oplossing bood voor het desbetreffende
geval, is deze oplossing voor de dagelijkse praktijk van de Belastingdienst
om verschillende redenen minder geschikt. Het kan omslachtig genoemd worden
als ter verkrijging van een titel steeds de tussenkomst van een rechter nodig
is. Daarbij is met name van belang dat het hier de civiele rechter betreft
in plaats van de fiscale rechter. De Belastingdienst dient bovendien kosten
te maken, zoals voor een advocaat, terwijl het hier de nakoming van een wettelijke
verplichting betreft. Weliswaar geeft het kort geding de mogelijkheid een
oordeel van de rechter te krijgen, maar dit is niet een definitief oordeel
betreffende het gebruik van de last onder dwangsom. In feite is de civiele
last onder dwangsom dus onvoldoende afgestemd op de fiscale praktijk van heffing
en invordering. Als het spoedeisend karakter van het kort geding de civiele
rechter niet meteen duidelijk is, dient een langdurige en kostbare bodemprocedure
te worden gevoerd. Om deze redenen wordt voorgesteld een bestuurlijke procedure
te introduceren voor het hanteren van de bevoegdheid van de last onder dwangsom
(dwangsombeschikking). In dat geval wordt het verzoek aan administratieplichtigen
tot het verstrekken van inlichtingen door middel van een door de inspecteur
of de ontvanger te nemen beschikking kracht bijgezet. Dit is reeds aangekondigd
bij gelegenheid van het algemeen overleg op 23 juni 2004 met de Vaste
Commissie van financiën van de Tweede Kamer inzake de bouwfraude. De
Tweede Kamer heeft toen aangedrongen op spoedige indiening van een wetsvoorstel
dienaangaande (zie onder meer Handelingen II 2003/04, blz. 89–5721).
De fiscus verkrijgt op die manier dezelfde mogelijkheid tot het opleggen van
een bestuurlijke last onder dwangsom als andere overheden reeds hebben op
grond van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb).Voorgesteld wordt voor een aantal situaties de fiscale dwangsom te introduceren.
In die gevallen wordt eerst een zogenaamde dwangsombeschikking genomen, waarop –
zonodig – een invorderingsbeschikking met betrekking tot deze dwangsom
kan volgen (die net als de dwangsombeschikking voor bezwaar en beroep vatbaar
is). De bevoegdheid tot het opleggen van een dwangsombeschikking betreft om
te beginnen de situatie waarin door een administratieplichtige niet, onjuist
of onvolledig gevolg is gegeven aan een verzoek tot verstrekking van gegevens
of inlichtingen ten behoeve van de belastingheffing of -invordering van derden
(artikel 53, eerste lid, onderdeel a, van de AWR alsmede artikel 62 van de
IW 1990) alsmede ter zake van de daarmee verband houdende verplichting gegevens
te renseigneren (artikel 53, tweede en derde lid, van de AWR). Door geen uitvoering
te geven aan de betreffende last onder dwangsom, door dus bijvoorbeeld niet
alsnog de gevraagde inlichtingen of gegevens binnen de gestelde termijn te
verstrekken, wordt de dwangsom verbeurd. Alvorens tot dwanginvordering wordt
overgegaan, zal met betrekking tot deze dwangsom een invorderingsbeschikking
worden genomen.Naast de dwangsom in het kader van de plicht tot verstrekking van gegevens
en inlichtingen door een derde, wordt voorgesteld een dwangsombeschikking
te introduceren met het oog op de problematiek die verband houdt met het niet
nakomen van de plicht tot het voeren van een administratie en tot het bewaren
ervan (artikel 52 van de AWR). De last onder dwangsom kan bestaande problemen
het hoofd bieden doordat het een prikkel kan zijn gebreken in de administratie
niet meer te laten ontstaan.De introductie van de dwangsom is ook om een andere reden van belang.
Dit houdt verband met het feit dat internationale verplichtingen – ingevolge
verdragen of bijvoorbeeld de Richtlijn 77/799/EEG – om tussen staten
gegevens of inlichtingen ter zake van belastingen uit te wisselen alleen kan
worden nagekomen als de desbetreffende informatie daadwerkelijk voorhanden
is of verkregen kan worden. Daartoe dient degene die gegevens
of inlichtingen feitelijk moet verstrekken, voorafgaand aan de inlichtingenverstrekking
zijn verplichtingen na te komen. Door een verwijzing in de Wet op de internationale
bijstandsverlening bij de heffing van belastingen (WIB) naar de desbetreffende
bepalingen van de AWR kan de fiscale last onder dwangsom ook hierbij een bruikbaar
instrument zijn. Gelet op de wederkerigheid die uitgangspunt is bij deze uitwisseling
van gegevens ter zake belastingen, is hiermee indirect ook het belang van
de belastingheffing in Nederland gediend.15. Aanpassing fiscale wetgeving aan uitspraak Hughes
de Lasteyrie du SaillantIn dit wetsvoorstel zijn de wijzigingen vervat die worden voorgesteld
naar aanleiding van de uitspraak van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen (hierna: Hof) in de zaak Hughes de Lasteyrie du Saillant (zaaknummer
C-9/02). Na een korte beschrijving van de zaak en de overeenkomsten met de
Nederlandse conserverende aanslag bij grensoverschrijding, wordt ingegaan
op de gevolgen van de uitspraak voor de voorwaarden waaronder de ontvanger
uitstel van betaling kan verlenen ter zake van bedoelde conserverende aanslagen.
Vervolgens wordt ingegaan op de gevolgen die de uitspraak heeft voor het aanmerkelijkbelangregime
en in de pensioen- en lijfrentesfeer. Dit onderdeel wordt afgesloten met een
korte samenvatting van de maatregelen die in dit kader worden voorgesteld.InleidingHet Hof heeft op 11 maart jl. uitspraak gedaan in de zaak Hughes
de Lasteyrie du Saillant. In deze zaak stond een aandeelhouder centraal die
vanuit Frankrijk naar België emigreerde. De aandeelhouder werd op het
moment van emigratie in de heffing van de Franse inkomstenbelasting betrokken
voor de in de aandelen begrepen meerwaarde (ten opzichte van de aankoopwaarde).
Het Hof oordeelde dat deze heffing een ongerechtvaardigde belemmering inhield
van het in het EG-verdrag gewaarborgde recht van vrije vestiging en concludeerde
tot strijdigheid met het gemeenschapsrecht. Het feit dat de belastingschuldige
onder voorwaarden uitstel van betaling zou kunnen verkrijgen (en na 5 jaar
eventueel kwijtschelding) deed aan deze conclusie niets af.De Franse regeling vertoont grote overeenkomsten met de Nederlandse systematiek
betreffende de conserverende aanslagen bij grensoverschrijding. In Nederland
wordt immers op het moment van grensoverschrijding het dan geconstateerde
(fictieve) voordeel in de heffing betrokken. Hierbij wordt wel opgemerkt dat
onder het begrip grensoverschrijding niet alleen emigraties van belastingplichtigen
moeten worden begrepen, maar ook «emigraties» van kapitaal. Een
voordeel bij grensoverschrijding wordt onderkend in het aanmerkelijkbelangregime,
de pensioen- en lijfrentesfeer en in de sfeer van de kapitaalverzekering eigen
woning. Dergelijke voordelen worden aangemerkt als te conserveren inkomen.
Het verschuldigde bedrag aan te betalen inkomstenbelasting ter zake van de
grensoverschrijding wordt door middel van een zogenoemde conserverende aanslag
geformaliseerd. De belastingschuldige kan, onder voorwaarden, uitstel van
betaling verkrijgen.Gelet op het belang dat ik hecht aan de in het EG-verdrag gewaarborgde
vrijheden verbind ik aan de uitspraak van het Hof in deze zaak gevolgen voor
de conserverende aanslag die wordt opgelegd bij alle hiervoor beschreven vormen
van grensoverschrijding. Tegelijkertijd mogen deze communautaire verworvenheden
niet tot gevolg hebben dat een lidstaat door de grensoverschrijding de claim
over de op zijn grondgebied voorgedane meerwaarde zonder meer
verliest. Die claim vormt immers mede een vertaling van een evenwichtig geheel
van rechten en verplichtingen tussen de desbetreffende lidstaat en haar burgers.
In het antwoord op de vragen van het lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Dezentjé Hamming1 heb ik dan ook uiteengezet
dat de conserverende aanslag bij grensoverschrijding in zijn huidige vormgeving
europeesrechtelijk niet meer volledig houdbaar lijkt. In het antwoord heb
ik ook aangekondigd flankerende maatregelen te treffen. De in dit wetsvoorstel
opgenomen maatregelen hebben tot doel het stelsel van Nederlandse wettelijke
bepalingen in overeenstemming te brengen met het gemeenschapsrecht.Voorwaarden voor uitstel van betalingHet eerste punt waarop de Nederlandse systematiek aanpassing behoeft,
zijn de voorwaarden waaronder uitstel van betaling kan worden verkregen voor
de in een conserverende aanslag begrepen belasting. De ontvanger kan een belastingschuldige
op verzoek, na het stellen van voldoende zekerheid, uitstel van betaling verlenen
van de belasting die is verschuldigd over het op het moment van grensoverschrijding
geconstateerde voordeel. Deze voorwaarden kunnen door belastingschuldigen
als belemmerend worden ervaren. Het Hof lijkt deze stelling te onderschrijven.
Het overweegt ten aanzien van de voorwaarden voor uitstel van betaling in
de, op de Nederlandse regeling gelijkende, Franse regeling dat: «hoewel
het mogelijk is uitstel van betaling te genieten, is dit uitstel immers niet
automatisch en (...) aan strikte voorwaarden verbonden, (..), waaronder het
verstrekken van een waarborg».2 Ik heb
in de beantwoording op de eerdergenoemde Kamervragen aangegeven dat de met
de Franse regeling vergelijkbare vereisten – vooruitlopend op wettelijke
maatregelen – onder voorwaarden vanaf 11 maart 2004 kunnen
vervallen.De toezegging is nu overgenomen in dit voorstel en heeft geleid tot enkele
wijzigingen in de voorwaarden waaronder uitstel van betaling wordt verleend.
Deze wijzigingen wijken op twee punten af van hetgeen ik heb toegezegd in
de beantwoording op de Kamervragen. In de eerste plaats wordt, niet alleen
in geval van emigratie van belastingschuldige maar bij iedere vorm van grensoverschrijding,
met ingang van 11 maart 2004 automatisch en onvoorwaardelijk uitstel
van betaling verleend ter zake van de hem opgelegde conserverende aanslag
bij grensoverschrijding.In de tweede plaats wordt enkel automatisch en onvoorwaardelijk uitstel
van betaling verleend in geval van grensoverschrijding vanuit Nederland naar
een andere lidstaat van de Europese Unie (hierna: EU), en niet bij grensoverschrijding
naar een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische
Ruimte (hierna: EER-lidstaten). Bij nadere beschouwing is gebleken dat de
werkingssfeer van de richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976
betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen
die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen, alsmede uit
andere maatregelen,3 zich niet uitstrekt tot
de EER. Hoewel de Overeenkomst betreffende de EER dus wèl bepalingen
inzake vrijheid van vestiging en vrij verkeer van kapitaal bevat, ontbreekt
een rechtsinstrument inzake wederzijdse bijstand dat onderdeel uitmaakt van
de communautaire rechtsorde en waarvan de naleving bij het Hof kan worden
afgedwongen. In dat licht blijft het vereiste van zekerheidstelling in dergelijke
gevallen een proportionele maatregel ter verzekering van de heffing en invordering
van belastingen. Ten aanzien van een grensoverschrijding vanuit Nederland
naar EER-lidstaten alsook naar andere derdelanden blijft de voor 11 maart
2004 bestaande systematiek dan ook gehandhaafd.De voorgestelde maatregelen in de invorderingssfeer hebben tot gevolg
dat de constatering van het Hof aangaande de Franse regeling dat «de
belastingplichtige die zijn woonplaats (...) naar het buitenland wenst over
te brengen (...) minder gunstig (wordt) behandeld dan een persoon die zijn
woonplaats (...) behoudt»1 wat betreft
het opleggen van de conserverende aanslag vanuit Nederlands nationaalrechtelijk
perspectief geen opgeld meer doet. Het bij de grensoverschrijding vanuit Nederland
naar een lidstaat van de EU geconstateerde voordeel wordt zonder tussentijdse
kosten pas bij realisatie in de heffing betrokken. Afgezien van de verplichting
tot het doen van een juiste aangifte op het moment van grensoverschrijding
wordt een situatie bereikt waarin deze belastingschuldigen materieel gezien
in een gelijke positie zijn gebracht als de binnenlandse belastingplichtigen.
Daarenboven worden nog enkele aanvullende maatregelen benodigd in het aanmerkelijkbelangregime
en in de pensioen- en lijfrentesfeer. Naar mijn oordeel heeft het samenstel
van de in dit wetsvoorstel vervatte maatregelen tot gevolg dat het Nederlandse
systeem betreffende de conserverende aanslag bij grensoverschrijding in overeenstemming
wordt gebracht met het gemeenschapsrecht.AanmerkelijkbelangregimeDe conserverende aanslag bij grensoverschrijding in het aanmerkelijkbelangregime
is gericht op het behoud van de gedurende het verblijf in Nederland opgebouwde
claim over de in het aandelenpakket begrepen meerwaarde. Hoewel in de uitspraak
van het Hof niet wordt ingegaan op de Nederlandse systematiek – het
betrof immers een Franse zaak met een antimisbruikdoelstelling – lijkt
toch de hierboven beschreven Nederlandse doelstelling te moeten worden genuanceerd.
Het Hof overweegt immers in zijn uitspraak dat slechts het daadwerkelijk gerealiseerde
deel van het bij de grensoverschrijding geconstateerde voordeel tot heffing
mag leiden. Deze opvatting van het Hof is in het Nederlandse systeem betreffende
de conserverende aanslag bij grensoverschrijding in het aanmerkelijkbelangregime
en in de pensioen- en lijfrentesfeer niet (geheel) doorgevoerd. Voorwaarde
blijft hierbij uiteraard dat de grensoverschrijding geen nadeligere fiscale
behandeling tot gevolg mag hebben.De conserverende aanslag bij grensoverschrijding in het aanmerkelijkbelangregime
is dusdanig vormgegeven dat het kan voorkomen dat bij uiteindelijke vervreemding
een ongerealiseerd deel van het op het moment van grensoverschrijding geconstateerde
voordeel wordt ingevorderd. Het voorgaande doet zich voor als het aanmerkelijkbelangpakket
na grensoverschrijding in waarde is gedaald. Op het moment van vervreemding
van het aandelenpakket wordt immers de bij grensoverschrijding opgelegde conserverende
aanslag geheel ingevorderd, met de na de grensoverschrijding optredende waardedaling
wordt in de invorderingssfeer thans geen rekening gehouden. Hetzelfde geldt
voor de heffingssfeer, tenzij sprake is van buitenlandse belastingplicht en
Nederland daarnaast nog heffingsbevoegd is over de voordelen uit aanmerkelijk
belang op basis van het van toepassing zijnde bilaterale belastingverdrag.
Nederland stelt zich in alle andere gevallen op het standpunt dat het land
van ontvangst deze waardedaling in aanmerking moet nemen. De waardedaling
heeft zich immers gedurende het verblijf in die andere jurisdictie voorgedaan.
Het Hof deelt deze zienswijze echter niet, als gevolg waarvan de Nederlandse
systematiek aanpassing behoeft. Ik stel dan ook voor de kwijtscheldingsregeling
in de Invorderingswet 1990 zodanig aan te passen dat het aan de autonome waardevermindering
toe te rekenen bedrag aan verschuldigde belasting – door middel van
kwijtschelding – niet wordt ingevorderd. Daarmee wordt bereikt dat een
belastingplichtige aan wie een conserverende aanslag is opgelegd naar een
hogere waarde dan de bij verkoop uiteindelijk gerealiseerde waarde op dezelfde
wijze wordt behandeld als iemand die in overigens identieke omstandigheden
verkeert, maar niet is geëmigreerd. Tegelijkertijd is een maatregel in
de heffingssfeer benodigd om te voorkomen dat het verlies niet alleen in de
invorderingssfeer kan worden vergolden maar ook – onder de voorwaarde
dat sprake is van buitenlandse belastingplicht en heffingsbevoegdheid op basis
van het verdrag – als een verlies uit aanmerkelijk belang in de heffingssfeer.Daarnaast wordt een aanvullende wijziging in het huidige artikel 26 IW
1990 voorgesteld. In het huidige onderdeel b van het derde lid wordt geregeld
dat Nederland – kort gezegd – niet overgaat tot invordering van
(een deel van) de conserverende aanslag die is opgelegd op het moment van
grensoverschrijding voorzover het land van ontvangst heft over de in de conserverende
aanslag begrepen waardevermeerdering. Hiermee wordt eenzijdig dubbele heffing
voorkomen. In de zaak Hughes de Lasteyrie du Saillant is het Hof ingegaan1 op een Franse bepaling die evenals artikel 26, derde
lid, onderdeel b, IW 1990 voorzag in een eenzijdige voorkoming van dubbele
heffing. Het Hof oordeelt dat deze Franse bepaling in de lijn ligt van de
door de Franse regering aangevoerde antimisbruikbenadering en het streven
naar claimbehoud ontkracht. Deze vaststelling van het Hof betekent naar mijn
mening dat artikel 26, derde lid, onderdeel b, IW 1990 in beginsel zou moeten
vervallen. Echter voor de bilaterale belastingverdragen ter voorkoming van
dubbele belasting die voorzien in een aanmerkelijkbelangvoorbehoud conform
het oude verdragsbeleid is de bepaling essentieel. Nederland verliest immers
in dergelijke gevallen na 5 jaar de heffingsbevoegdheid maar kan nog tot en
met het 10e jaar de conserverende aanslag invorderen, hetgeen tot
dubbele heffing kan leiden. Het geheel laten vervallen van artikel 26, derde
lid, onderdeel b, IW 1990 zou tot gevolg kunnen hebben dat Nederland door
de mogelijk optredende dubbele heffing in strijd handelt met het internationale
verdragenrecht. Ik stel dan ook voor dit risico te vermijden en, niettegenstaande
de vaststelling van het Hof, de bepaling te handhaven voorzover sprake is
van een grensoverschrijding naar een staat waarmee een bilateraal belastingverdrag
ter voorkoming van dubbele belasting is afgesloten dat voorziet in een aanmerkelijkbelangvoorbehoud
conform het oude verdragsbeleid.Het voorgaande betekent niet dat in geval van een grensoverschrijding
naar een staat waarmee een bilateraal belastingverdrag ter voorkoming van
dubbele belasting is afgesloten dat voorziet in een aanmerkelijkbelangvoorbehoud
conform het nieuwe verdragsbeleid, waarvoor artikel 26, derde lid, onderdeel
b, IW niet meer geldt, dat Nederland risico loopt in strijd te handelen met
het internationale verdragenrecht. Immers, na de herziening in het aanmerkelijkbelangregime
per 1 januari 1997 en de gelijktijdige invoering van de conserverende
aanslag in de aanmerkelijkbelangsfeer is het verdragsbeleid zodanig aangepast
dat Nederland zich in plaats van 5 jaar nog 10 jaar na emigratie de heffing
over de vervreemdingsvoordelen van de aanmerkelijkbelangaandelen voorbehoudt
(een periode die in tijd overeenkomt met de volgperiode van de conserverende
aanslag). Voornoemde staten treden gedurende de periode dat de Nederlandse
conserverende aanslag wordt bewaakt terug op basis van het bilaterale belastingverdrag
ter voorkoming van dubbele belasting, waardoor dubbele heffing wordt voorkomen.Pensioen- en lijfrentesfeerIn de pensioen- en lijfrentesfeer worden tevens enkele aanvullende maatregelen
voorgesteld, die evenals de voornoemde maatregelen in het aanmerkelijkbelangregime
de versterking van de europeesrechtelijke houdbaarheid van de conserverende
aanslagen bij grensoverschrijding tot doel hebben. Naast het
onvoorwaardelijk en automatisch verlenen van uitstel van betaling ten aanzien
van de conserverende aanslag bij grensoverschrijding, richten de maatregelen
zich op drie mogelijk belemmerende elementen in de systematiek.Het eerste element dat naar aanleiding van de uitspraak in de zaak Hughes
de Lasteyrie du Saillant in een ander europeesrechtelijk daglicht is komen
te staan, betreft één van de voorwaarden waaronder een niet
in Nederland gevestigde verzekeraar kan worden aangemerkt als een toegelaten
aanbieder respectievelijk verzekeraar. In het bijzonder het vereiste dat deze
niet in Nederland gevestigde aanbieders en verzekeraars een in Nederland uitwinbare
zekerheid dient te stellen, lijkt na de uitspraak niet meer houdbaar. Als
onderdeel van dit pakket wordt dan ook voorgesteld dit vereiste in zoverre
te laten vervallen dat niet langer een «in Nederland uitwinbare»
zekerheid behoeft te worden gesteld ingeval de buitenlandse aanbieder of verzekeraar
in een andere lidstaat van de EU is gevestigd. Er zijn immers minder belemmerende
alternatieven beschikbaar. In dit kader wordt voorgesteld een civiele overeenkomst
tussen de Belastingdienst enerzijds en de niet in Nederland gevestigde verzekeraar
anderzijds af te sluiten waarin wordt bepaald dat laatstgenoemde partij –
net als de in Nederland gevestigde aanbieders – bij een niet reguliere
afwikkeling aansprakelijk is voor de belasting die is begrepen in de conserverende
aanslag bij grensoverschrijding. Een dergelijke aanvaarding van aansprakelijkheid
door middel van een civiele overeenkomst kan worden aangemerkt als het stellen
van zekerheid. De effectuering van de uit deze civiele overeenkomst voortvloeiende
rechten voor de Nederlandse staat is verzekerd door een EG-verordening.1 Ook hier geldt weer dat nu de werkingsfeer van deze
verordening zich niet uitstrekt tot de EER, aanbieders uit Noorwegen, IJsland
en Liechtenstein nog steeds om een in Nederland uitwinbare zekerheid zal worden
gevraagd. Het ontbreken van een communautair rechtsinstrument waarvan de naleving
bij het Hof kan worden afgedwongen, betekent dat een in Nederland uitwinbare
zekerheidstelling een proportionele maatregel ter verzekering van de invordering
van schulden blijft.Het tweede element speelt zich eveneens af in de aansprakelijkheidssfeer.
In het geval het pensioenkapitaal in het kader van de aanvaarding van een
dienstbetrekking buiten Nederland wordt ondergebracht bij een niet toegelaten
verzekeraar in het buitenland, wordt de waarde van de aanspraak van de pensioenverplichting
onder voorwaarden voor de toepassing van de loonbelasting niet als loon uit
een vroegere dienstbetrekking aangemerkt. Voor de toepassing van de inkomstenbelasting
wordt de waarde van de aanspraak echter wel tot het loon gerekend. Dit loon
wordt vervolgens als te conserveren inkomen aangemerkt. Voor de terzake opgelegde
conserverende aanslag kan onder voorwaarden uitstel van betaling worden verleend.
In de lijfrentesfeer geldt een vergelijkbare systematiek. In een dergelijke
situatie blijft de overdragende, Nederlandse, verzekeraar op grond van de
huidige tekst van artikel 44a respectievelijk artikel 44b IW 1990 aansprakelijk
voor de belasting die is begrepen in de conserverende aanslag die is opgelegd
ter zake van de overdracht naar het buitenland. In de besluiten van de staatssecretaris
van Financiën van 16 juli 2002 (CPP2002/192M)2 en 22 januari 2004 (CPP2003/200M)3
zijn – in de pensioensfeer – voorwaarden gegeven waaronder de
oude verzekeraar een vrijwaring van de bedoelde aansprakelijkheid kan krijgen.
De oude verzekeraar blijft formeel gezien echter nog steeds aansprakelijk.
Op grond van het voorgaande wordt dan ook voorgesteld de aansprakelijkheidsbepaling
zodanig aan te passen dat de oude, overdragende, verzekeraar formeel gezien
zijn aansprakelijkheid ten aanzien van de conserverende aanslag verliest,
mits de nieuwe, overnemende in een andere lidstaat van de EU gevestigde, verzekeraar
de bedoelde aansprakelijkheid heeft aanvaard. Deze aanvaarding
zou kunnen geschieden met behulp van een civiele overeenkomst met de Belastingdienst,
hetgeen te zijner tijd – wat betreft de pensioensfeer– nader wordt
uitgewerkt in een aanpassing van de twee hiervoor genoemde besluiten. Wat
betreft de lijfrentesfeer zal deze voorwaarde worden gesteld op basis van
de delegatiebevoegdheid in artikel 25, vijfde lid, IW 1990.Het derde en laatste element is ook in het onderdeel aanmerkelijkbelangregime
gesignaleerd. Evenals in het aanmerkelijkbelangregime is het in de pensioen-
en lijfrentesfeer denkbaar dat de waarde van de aanspraak op het moment van
niet reguliere afwikkeling ten opzichte van de aanspraak op het moment van
grensoverschrijding is gedaald. De huidige systematiek voorziet ook in die
situatie in het invorderen van de gehele conserverende aanslag. Hoewel de
bepalingen in de pensioen- en lijfrentesfeer met betrekking tot situaties
van afkoop en dergelijke deels een ander oogmerk hebben dan de bepalingen
in het aanmerkelijkbelangregime en de overwegingen van het Hof op dit punt
niet rechtstreeks van toepassing zijn op deze situaties, wordt voorgesteld
de kwijtscheldingsbepaling in de Invorderingswet 1990 zodanig aan te passen
dat de door het Hof aangebrachte nuancering tevens haar weerslag vindt in
de pensioen- en lijfrentesfeer.Samenvatting voorgestelde maatregelenDe uitspraak van het Hof in de Franse zaak Hughes de Lasteyrie du Saillant
heeft gevolgen voor de Nederlandse systematiek van de conserverende aanslag
bij grensoverschrijding. De in dit wetsvoorstel opgenomen maatregelen hebben
dan ook tot doel het stelsel van Nederlandse wettelijke bepalingen in overeenstemming
te brengen met het gemeenschapsrecht. De voorgestelde wijzigingen in de Invorderingswet
1990 hebben tot gevolg dat in het geval van een grensoverschrijding vanuit
Nederland naar een andere lidstaat van de EU in het aanmerkelijkbelangregime,
de pensioen- en lijfrentesfeer en in de sfeer van de kapitaalverzekering eigen
woning vanaf 11 maart 2004 geen zekerheid, bijvoorbeeld in de vorm
van een bankgarantie, meer hoeft te worden gesteld. De ontvanger zal in dergelijke
gevallen vanaf die datum onvoorwaardelijk en automatisch uitstel van betaling
verlenen. Naast deze maatregelen worden ter zake van de conserverende aanslag
in het aanmerkelijkbelangregime en in de pensioen- en lijfrentesfeer enkele
aanvullende specifieke maatregelen voorgesteld.De systematiek aangaande de conserverende aanslag bij grensoverschrijding
in het aanmerkelijkbelangregime wordt op twee punten gewijzigd. Allereerst
wordt voorgesteld de mogelijkheid te creëren de in de conserverende aanslag
begrepen belasting kwijt te schelden voorzover er sprake is van een na de
grensoverschrijding voorgedane waardedaling. De kwijtschelding wordt verleend
op het moment van werkelijke vervreemding en is gelijk aan 25% van de waardedaling.
Hiermee worden emigranten en niet-emigranten vanuit Nederlands nationaalrechtelijk
perspectief in een gelijke positie gebracht. In samenhang met deze maatregel
wordt de Wet IB 2001 (en het UBIB 2001) aangepast zodat de waardedaling tevens
in de heffingssfeer kan worden vergolden. Ten tweede wordt voorgesteld de
Invorderingswet 1990 te wijzigen zodat de eenzijdige voorkoming van dubbele
belasting alleen nog maar van toepassing is in gevallen waarin sprake is van
een grensoverschrijding naar een staat waarmee Nederland een verdrag heeft
afgesloten dat voorziet in een aanmerkelijkbelangvoorbehoud conform het oude
verdragsbeleid. Wat betreft de verdragen die voorzien in een aanmerkelijkbelangvoorbehoud
conform het nieuwe verdragsbeleid wordt deze voorkoming van dubbele heffing
op bilateraal niveau bereikt.De voorgestelde maatregelen in de pensioen- en lijfrentesfeer bevinden
zich in de eerste plaats op het terrein van de voorwaarden die worden gesteld
aan buitenlandse aanbieders of verzekeraars alvorens zij als toegelaten verzekeraar
worden beschouwd. Eén van de voorwaarden is dat zij een in Nederland
uitwinbare zekerheid ten gunste van de ontvanger dienen te stellen. Deze voorwaarde
vervalt voorzover het een niet in Nederland maar wel in een andere lidstaat
gevestigde aanbieder of verzekeraar betreft. Het UBIB 2001 en UBLB 1965 worden
hierop aangepast. In de tweede plaats wordt een maatregel voorgesteld die
tot gevolg heeft een overdragende verzekeraar na overdracht van het pensioen-
of lijfrentekapitaal – onder de voorwaarde dat de in de andere lidstaat
gevestigde aanbieder of verzekeraar de aansprakelijkheid aanvaardt –
niet meer aansprakelijkheid zal worden gesteld voor de belastingschulden die
zijn begrepen in de conserverende aanslag die is opgelegd ter zake van de
eerder bedoelde overdracht. In de derde plaats wordt in de pensioen- en lijfrentesfeer
een mogelijkheid tot kwijtschelding voorgesteld. Kwijtschelding kan worden
verleend voorzover het pensioen- en lijfrentekapitaal op het moment van niet-reguliere
afwikkeling ten opzichte van het moment van grensoverschrijding in waarde
is gedaald.16. Aanpassing van de WIB in verband met spaarrenterichtlijnIn de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen
(hierna: WIB) wordt een wijziging voorgesteld. Deze wijziging beoogt een delegatiebevoegdheid
in artikel 4a van de WIB te creëren die het mogelijk maakt de werkingssfeer
van de in de WIB geïmplementeerde spaarrenterichtlijn uit te breiden
naar in de richtlijn genoemde derdelanden (waaronder Zwitserland) en geassocieerde
en afhankelijke gebieden (waaronder de Nederlandse Antillen en Aruba).17. Gelijkstelling bestuurlijke eenheid met MogendheidOp grond van de Algemene wet inzake rijksbelastingen kunnen regelen worden
overeengekomen ter voorkoming van dubbele belasting met bestuurlijke eenheden,
niet zijnde een Mogendheid. In diverse belastingwetten zijn bepalingen opgenomen
waarbij voorwaarde is dat een regeling ter voorkoming van dubbele belasting
is overeengekomen met een Mogendheid. Voorgesteld wordt om die bepalingen
ook van toepassing te laten zijn wanneer met een bestuurlijke eenheid regelen
ter voorkoming van dubbele belasting zijn overeengekomen.18. Samenloop Wet Kinderopvang en Wet op de loonbelastingDoor samenloop van de Wet kinderopvang en het Belastingplan 2004 is een
fout in de Wet op de loonbelasting 1964 geslopen. Deze wet zou zonder aanpassing
met ingang van 2005 geen definitie van «kinderopvang» meer bevatten.
In het onderhavige wetsvoorstel wordt dit hersteld.19. EU-aspectenHet voorstel bevat aanpassingen van de wetgeving in verband met jurisprudentie
van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, wijzigingen in steunmaatregelen,
bepalingen ter verdere implementatie van de spaarrenterichtlijn en bepalingen
om de brandstoffenbelasting geheel in overeenstemming te brengen met de richtlijn
Energiebelasting.Het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van
11 maart 2004 in de zaak C-9/02, Hughes de Lasteyrie du Saillant tegen
Ministère de l'économie, des finances et de l'industrie heeft
aanleiding gegeven tot aanpassingen in de vormgeving van de conserverende aanslag bij aanmerkelijk belang, pensioenen en lijfrenten. Bovendien
is mede in het licht van dit arrest gezocht naar meer proportionele maatregelen
om de inning van belastingen te verzekeren in die situaties waarin pensioen-
en lijfrenteproducten worden aangeboden door buitenlandse verzekeraars. Gezien
nauwe verwevenheid tussen de europeesrechtelijke aspecten en de inhoud van
de wijzigingsvoorstellen zijn deze gezamenlijk toegelicht in een afzonderlijk
deel van de toelichting.Bij de steunmaatregelen gaat het om de wijziging in de fiscale behandeling
van baggerspecie, aanpassingen van fiscale faciliteiten voor de zeescheepvaart
naar aanleiding van wijzingen van het Europese steunbeleid en de codificatie
van het besluit zeeslepers. De wijziging in de fiscale behandeling van baggerspecie
vindt zijn aanleiding in het feit dat een vervangend instrument ter stimulering
van de verwerking van baggerspecie is ontwikkeld; omdat deze wijziging mogelijk
als steunmaatregel kan worden aangemerkt zal deze bij de Commissie worden
aangemeld, en pas in werking treden na goedkeuring door de Commissie. De wijzigingen
in de faciliteiten voor de zeescheepvaart zijn noodzakelijk geworden door
een wijziging in het steunbeleid van de Europese Commissie, dat is neergelegd
in richtsnoeren. De wijzigingen in de faciliteiten dienen eveneens goedgekeurd
te worden door de Europese Commissie en zullen dan ook pas na goedkeuring
in werking treden. Bij de codificatie van het besluit zeeslepers is niet sprake
van een inhoudelijke wijziging maar van het omzetten van een besluit in wetgeving.
Dit besluit werd genomen naar aanleiding van een beschikking van de Commissie
die dwong tot aanpassing van de afdrachtvermindering en de tonnagebelasting
bij zeeslepers; de inwerkingtreding van deze codificatie is dan ook niet afhankelijk
van goedkeuring door de Commissie.De spaarrenterichtlijn voorziet in de automatische uitwisseling van gegevens
betreffende rentebetalingen binnen de Europese Unie. De richtlijn gaat uit
van het tot stand komen van met de richtlijn gelijkwaardige respectievelijk
gelijke maatregelen met bepaalde derde landen respectievelijk geassocieerde
en afhankelijke gebieden. In dit voorstel is dan ook de mogelijkheid opgenomen
om bij ministeriële regeling de gegevensuitwisseling uit te breiden naar
deze staten en gebieden.20. Budgettaire aspectenDe maatregelen in dit wetsvoorstel hebben per saldo een budgettaire opbrengst
van € 4 mln., in Tabel 1 weergegeven. De budgettaire gevolgen van
de overige maatregelen uit het wetsvoorstel zijn nihil en zijn hier daarom
niet opgenomen.Tabel 1 Budgettaire effecten maatregelen OFM 2005 in mln.
euroMaatregel2005structureel Afvalstoffenbelasting: grond88Weekenduitgaven gehandicapte kinderen– 2– 2Wijziging werknemersbegrip– 2– 2Totaal4421. Uitvoeringsaspecten BelastingdienstVan de maatregelen die in dit wetsvoorstel zijn opgenomen leiden enkele
maatregelen tot een toename van de werkzaamheden van de Belastingdienst. Zo
zal de aanpassing met betrekking tot het opleggen van conserverende aanslagen
noodzaken tot een verandering van de werkwijze van de Belastingdienst. Dit
leidt tot een toename van de uitvoeringskosten met € 0,5
mln. vanaf 2005. De beoogde aanpassing van de WIB zal leiden tot een
uitbreiding van de internationale gegevensuitwisseling en vergt daartoe een
aanpassing van de automatiseringssystemen van de Belastingdienst. De hiermee
gemoeide kosten bedragen € 0,25 mln. in 2005 en € 0,5
mln. vanaf 2006. De introductie van de mogelijkheid tot het opleggen
van dwangsommen indien niet voldaan wordt aan de informatieverplichting ten
aanzien van derden zal tevens leiden tot een intensivering van de werkzaamheden.
Dit geldt ook voor de verwerking van de richtsnoeren zeevervoer in de tonnageheffing
en herziening van de fiscale jurisdictie op het continentaal plat. Daarnaast
bevat dit wetsvoorstel enkele maatregelen die de uitvoeringspraktijk vergemakkelijken.
Per saldo leidt het wetsvoorstel tot een toename van de uitvoeringskosten
met € 1,25 mln. in 2005 en structureel € 1,5 mln. vanaf 2006.
De hiermee gemoeide personele capaciteit bedraagt 10 fte.22. Administratieve lastenAan de verschillende maatregelen van dit wetsvoorstel zijn in het algemeen
geen verzwaringen of verlichtingen van administratieve lasten voor het bedrijfsleven
verbonden. Een uitzondering daarop is de voorgestelde wijziging van het werknemersbegrip
voor in het buitenland wonende werknemers. Hiermee is een administratievelastenreductie
gemoeid van ca. € 1 mln.II ARTIKELSGEWIJSArtikel I (Wet inkomstenbelasting 2001)Artikel I, onderdeel A (artikel 3.22 Wet Inkomstenbelasting
2001)De Europese Commissie heeft op 19 juni 2002 (C (2002) 2158 def.)
een beschikking afgegeven inhoudende dat de toepassing van de zogenaamde «fiscale
faciliteit» (afdrachtvermindering zeevaart) en het regime «tonnagebelasting»
door Nederland ten gunste van Nederlandse sleepbootactiviteiten die hoofdzakelijk
in en rond havens van de Gemeenschap en op binnenwateren van de Gemeenschap
worden uitgevoerd (en niet hoofdzakelijk op zee worden uitgevoerd), onverenigbaar
is met de Gemeenschappelijke markt en dat Nederland de desbetreffende elementen
van de vermelde regelingen dient in te trekken. Gezien het feit, dat een beschikking
van de Europese Commissie verbindend is in al haar onderdelen voor degenen
tot wie zij uitdrukkelijk is gericht en directe werking heeft, is bij besluit
van 19 december 2002, nr. DGB 2002/7237M, Stcrt. 2002, nr. 247, van de
toenmalige Staatssecretaris van Financiën een mededeling uitgegaan inzake
beëindiging van deze regelingen terzake van genoemde activiteiten met
ingang van 1 januari 2003. De thans voorgestelde wijzigingen van artikel
3.22 van de Wet inkomstenbelasting 2001 strekken ertoe het besluit van 19 december
2002 te codificeren.Omwille van de duidelijkheid wordt artikel 3.22, vierde lid, onderdeel
a, opgesplitst in de onderdelen a en b, en wordt de inhoud van het huidige
onderdeel b opgenomen in een onderdeel c.In het nieuwe onderdeel b is de zinsnede «niet zijnde een schip
waarvan het geheel van werkzaamheden en activiteiten grotendeels bestaat uit
het in en rond havens en op binnenwateren van de Europese Gemeenschap assisteren
bij het meren, ontmeren en verhalen van zeeschepen die gebruik maken van eigen
voortstuwing en die inkomen van of uitgaan naar zee» toegevoegd. Als
een schip grotendeels (dit is meer dan 50%) wordt gebruikt voor havensleepdiensten,
kan het derhalve niet in aanmerking komen voor het tonnageregime.Opgemerkt zij dat onder het begrip «het geheel van werkzaamheden
en activiteiten» ook de rust- en wachttijden vallen aangezien
deze een onlosmakelijk onderdeel zijn van de exploitatie van een sleepboot.Voorgesteld wordt deze wijzigingen van de tekst van artikel 3.22 terug
te laten werken tot en met 1 januari 2003, zijnde de datum die in het
hiervoor genoemde besluit reeds is uitgedragen.Artikel I, onderdeel B (artikel 3.22 Wet Inkomstenbelasting
2001)Vijfde lidDe Europese Commissie heeft op 17 januari 2004, Publicatieblad van
de Europese Unie nummer C 13/3, de mededeling C(2004) 43 Communautaire richtsnoeren
betreffende staatssteun voor het zeevervoer gepubliceerd. Op basis van de
nieuwe richtsnoeren dient er bij belastingverlichtende regelingen voortaan
in beginsel een binding met een communautaire vlag te zijn. Met de gewijzigde
formulering van de aanhef van het vijfde lid wordt aan deze eis invulling
gegeven. Dit houdt in dat alleen een schip onder de vlag van een van de lidstaten
van de Europese Gemeenschap kwalificeert voor de tonnageregeling, indien ook
voldaan wordt aan de overige voorwaarden.Op grond van een overgangsbepaling (Artikel XVIII, onderdeel A) geldt
dit vlagvereiste niet voor de bestaande vloot die reeds onder de tonnageregeling
valt.Met betrekking tot de wijzigingen in de onderdelen b en c van het vijfde
lid kan worden opgemerkt dat de eis inzake de eigendomsverhouding tussen de
«eigen» tonnage en de tonnage in respectievelijk commercieel beheer
dan wel in tijd- of reischarter is komen te vervallen.Zesde en achtste lidHet nieuwe zesde lid behelst de invulling van de uitzonderingen die de
richtsnoeren toestaan op de voorwaarde dat het schip de vlag voert van een
van de Lidstaten van de Europese Gemeenschap. De richtsnoeren formuleren daartoe
een drietal situaties waarbij de tonnageregeling kan worden toegepast op een
schip onder een vlag van een land dat geen deel uitmaakt van de Europese Gemeenschap
(hierna ook aangeduid met: «derde» vlag).In de eerste twee situaties (zesde lid, onderdeel a en onderdeel b), worden
voorwaarden gesteld aan de samenstelling van de bestaande vloot van de belastingplichtige
die een additioneel schip onder de tonnageregeling wenst te brengen. In deze
situaties wordt onder de totale netto-tonnage verstaan het totaal van de netto-tonnage
van de schepen in beheer van een reder.In de derde situatie (zesde lid, onderdeel c) wordt niet gekeken naar
de samenstelling van de bestaande vloot van de belastingplichtige, doch naar
ontwikkelingen op landelijk niveau.Onderdeel a van het nieuwe zesde lid is van belang voor zowel belastingplichtigen
die vóór 17 januari 2004, de datum van het van kracht worden
van de nieuwe richtsnoeren, reeds het tonnage-regime toepasten als voor belastingplichtigen
die na genoemde datum opteren voor het tonnage-regime. Laatstgenoemden zijn
belastingplichtigen waarvan de onderneming na genoemde datum is opgericht
en/of belastingplichtigen die na genoemde datum voor de eerste keer de winst
uit zeescheepvaart bepalen op basis van de tonnageregeling. Belastingplichtigen
kunnen een verzoek om toepassing van de tonnageregeling doen in het eerste
jaar waarin de belastingplichtige uit de desbetreffende onderneming winst
uit zeescheepvaart geniet, dan wel in het tiende jaar of een veelvoud daarvan.Met betrekking tot een belastingplichtige waarvan de winst uit zeescheepvaart
al vóór de datum van 17 januari 2004 op basis van de tonnageregeling
wordt bepaald, wordt op grond van onderdeel a de volgende voorwaarde gesteld.
Indien deze belastingplichtige een schip dat een «derde»
vlag voert onder de tonnageregeling wenst te brengen, mag de netto-tonnage
van de kwalificerende schepen (voor de betekenis van «kwalificerende
schepen» wordt verwezen naar het nieuwe achtste lid) die hij exploiteert
onder de vlag van een lidstaat, uitgedrukt als percentage van alle door hem
geëxploiteerde kwalificerende schepen, niet zijn afgenomen ten opzichte
van het overeenkomstig berekende percentage op 17 januari 2004. Deze
datum, zijnde de datum van inwerkintreding van de mededeling, is uitdrukkelijk
vermeld in de onderhavige richtsnoer van de Europese Commissie. Hierbij geldt
de voorwaarde dat ten minste één van de door de belastingplichtige
geëxploiteerde kwalificerende schepen reeds de vlag voert van een van
de Lidstaten van de Europese Gemeenschap. Indien er sprake is van een afname
van het zojuist vermelde percentage ten opzichte van het percentage op 17 januari
2004, kwalificeert het schip onder een«derde» vlag niet op grond
van dit onderdeel voor het tonnageregime. In het voorgestelde achtste lid
is aangegeven dat voor de toepassing van artikel 3.22, zesde en negende lid,
onder kwalificerende schepen wordt verstaan: schepen waarvan de winst wordt
bepaald overeenkomstig het eerste lid van dit artikel, derhalve op basis van
de tonnageregeling.Op grond van onderdeel b kan de belastingplichtige een schip onder «derde»
vlag ook onder de tonnageregeling brengen indien bij hem direct voorafgaand
aan het moment van in gebruik nemen van dat additionele schip, de netto-tonnage
van de kwalificerende schepen die de vlag voeren van een van de Lidstaten
van de Europese Gemeenschap in zijn eigendom, mede-eigendom of door hem in
rompbevrachting worden gehouden, ten minste 60% bedraagt van de netto-tonnage
van alle door hem geëxploiteerde schepen onder het tonnage-regime.Indien een schip onder «derde» vlag op basis van de onderdelen
a en b niet kwalificeert voor de tonnageregeling, kan een dergelijk schip
mogelijk nog op basis van onderdeel c kwalificeren. Dit is alleen mogelijk
indien met betrekking tot het kalenderjaar van in gebruikneming van het schip
door de belastingplichtige, bij ministeriële regeling is bepaald dat
voor dat jaar de voorwaarde van het voeren van een vlag van een van de Lidstaten
van de Europese Gemeenschap niet geldt. Met betrekking tot een kalenderjaar
wordt bij ministeriële regeling deze voorwaarde namelijk uitgeschakeld
indien op landelijk niveau het aandeel van kwalificerende schepen die de vlag
voeren van een van de Lidstaten van de Europese Gemeenschap over een bepaalde
periode niet is afgenomen. Dit is het geval indien het netto-tonnage van de
landelijke vloot onder de vlag van een van de lidstaten van de Gemeenschap
als percentage van het netto-tonnage van het totaal van de landelijke vloot
voorzover op deze schepen de tonnageregeling van toepassing, niet is afgenomen.
In het tiende lid is bepaald welke periodes met elkaar worden vergeleken.Indien de uitzonderingen van het zesde lid niet van toepassing zijn, kan
de tonnageregeling voor het in gebruik te nemen schip alleen toepassing vinden
indien het schip alsnog de vlag gaat voeren van een van de Lidstaten van de
Europese Gemeenschap en eveneens voldoet aan de overige in het vijfde lid
genoemde voorwaarden.Met betrekking tot een belastingplichtige waarvan de winst uit zeescheepvaart
voor het eerst na 17 januari 2004 wordt bepaald aan de hand van de tonnageregeling,
wordt nog het volgende opgemerkt. Uit de verwoording van het zesde lid, onderdelen
a, b en c, volgt dat het eerste schip van deze belastingplichtige alleen een
schip onder «derde» vlag kan zijn als onderdeel c toepassing heeft
gevonden. Dus bij ministeriële regeling is verklaard dat het vlagvereiste
niet geldt. Als er niet een dergelijke ministeriële regeling is, en de
belastingplichtige toch voor de winst uit zeescheepvaart gebruik wenst te
maken van de tonnageregeling, zal hij het schip onder communautaire vlag moeten
brengen.Zevende lidHet zevende lid bepaalt dat ten aanzien van sleepboten geen afwijking
van het vlagvereiste mogelijk is. Deze moeten, wil de tonnage-regeling van
toepassing zijn, altijd de vlag voeren van een van de Lidstaten van de Europese
Gemeenschap.Negende lidVoor de berekening van het in het zesde lid, onderdeel a, bedoelde percentage
worden ook in aanmerking genomen de schepen die worden geëxploiteerd
door vennootschappen die deel uitmaken van hetzelfde concern als de belastingplichtige.
Het percentage wordt derhalve op concern-niveau berekend. De corncern-benadering
is hierbij ontleend aan de Zevende Richtlijn 83/349/EEG van de Raad.Tiende lidIn het tiende lid is aangegeven welke tijdvakken met elkaar worden vergeleken
om te bepalen of het percentage van de netto-tonnage van kwalificerende schepen
op landelijk niveau is afgenomen.Voor het kalenderjaar 2005 worden met elkaar vergeleken periode 2001–2003
met periode 2000–2002. Voor het kalenderjaar 2006 worden met elkaar
vergeleken periode 2002–2004 met periode 2001–2003.Twaalfde lidDe tonnageregeling geldt voor de winst behaald met de exploitatie van
een schip voor het vervoer van zaken of personen over «zee». Bij
de afbakening van het begrip «zee» is het van belang dat er een
eenduidige interpretatie van dit begrip wordt gehanteerd, aangezien verschillende
interpretaties door EU-Lidstaten kunnen leiden tot verstoring van het «level
playing field» tussen de Europese aanbieders van maritieme activiteiten.
Dit kan voorkomen worden door aansluiting te zoeken bij communautaire definities
van dit begrip. Met het oog hierop is in het twaalfde lid aangegeven dat voor
de toepassing van dit artikel onder het begrip zee wordt verstaan alle wateren
die zich buitengaats bevinden van elk van de lidstaten van de Europese Gemeenschap
alsmede de wateren die voorkomen op de lijst van waterwegen van maritieme
aard, bijlage I van de Verordening (EG) nr. 13/2004. Voor Nederland zijn daarin
opgenomen:– Noordzeekanaal– Rotterdamse Waterweg en Nieuwe Maas– Westerschelde– Kanaal Gent-Terneuzen.Artikel I, Onderdeel C (artikel 3.79 Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging van artikel 3.79, eerste lid, van de Wet inkomstenbelasting
2001 ziet op de toepassing van de stakingsaftrek bij de afneming van de oudedagsreserve
ingeval gebruik wordt gemaakt van een geruisloze doorschuiving op de voet
van artikel 3.59, artikel 3.62, artikel 3.63, danwel van een geruisloze omzetting
als bedoeld in artikel 3.65 van de Wet IB 2001. In het Besluit van 10 augustus
2004, nr. CPP2004/1012M, is uiteengezet dat er thans onduidelijkheid bestaat
over de vraag of bij een afname van de oudedagsreserve in geval van een geruisloze
doorschuiving van de gehele onderneming de stakingsaftrek geldt voor de winst
vanwege de opheffing van de oudedagsreserve. Vooruitlopend op wetgeving is
goedgekeurd dat in deze situatie de winst tengevolge van de afneming van de
oudedagsreserve in aanmerking komt voor de stakingsaftrek. Het onderhavige
voorstel beoogt de onduidelijkheid weg te nemen. Het voorstel is in het eerste
lid van artikel 3.79 te bepalen dat de stakingsaftrek ook van toepassing is
op de winst die is ontstaan door de afneming van de oudedagsreserve na een
geruisloze doorschuiving of omzetting van een onderneming indien ingeval de
regeling van de geruisloze doorschuiving of omzetting niet zou
zijn toegepast, sprake zou zijn van het staken van de gehele onderneming.
Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat ter zake van de winst op vermogensbestanddelen
die bij een geruisloze doorschuiving of omzetting achterblijven en overgaan
naar privé of worden verkocht, geen recht op stakingsaftrek bestaat,
net zoals er onder de Wet op de inkomstenbelasting 1964 geen recht op stakingsvrijstelling
bestond.De aanpassing in het derde lid strekt ertoe de goedkeuring van vraag D3
in het Besluit van 24 mei 2004, nr. CPP2004/1225M, te codificeren.Artikel I, onderdeel D (artikel 6.1 Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging in artikel 6.1 hangt samen met de voorgestelde wijzigingen
in afdeling 6.6. «Weekenduitgaven voor gehandicapte kinderen».Artikel I, onderdeel E (artikel 6.13 Wet inkomstenbelasting
2001)Om te voorkomen dat tweemaal aftrek wordt genoten voor dezelfde weekenduitgaven
worden in artikel 6.13 (uitgaven voor levensonderhoud van kinderen) deze uitgesloten
als uitgaven voor levensonderhoud. Dit laat overigens onverlet dat de ouders
die aan de overige voorwaarden van deze persoonsgebonden aftrek voldoen in
aanmerking komen voor deze aftrek. Het zal in die situatie gaan om een kind
jonger dan 30 die door hun in belangrijke mate wordt onderhouden (ten minste € 386
per kwartaal) en waarvoor zij geen recht hebben op kinderbijslag. Verder mag
het kind zelf geen recht op studiefinanciering hebben.Artikel I, onderdeel F, G en H (afdeling 6.6 Wet inkomstenbelasting
2001)De Wet inkomstenbelasting 2001 (hierna: wet IB 2001) kent drie faciliteiten
waarop de ouders van gehandicapte kinderen kunnen terugvallen. Dit betreffen
de persoonsgebonden aftrek voor uitgaven van levensonderhoud voor kinderen,
de persoonsgebonden aftrek buitengewone uitgaven en een regeling specifiek
voor weekenduitgaven voor niet-inwonende ernstig gehandicapte kinderen. Ieder
van de drie regelingen kent voor de toepassing zijn eigen voorwaarden.De aftrekpost weekenduitgaven voor een gehandicapt kind is een aftrekpost
voor de zeer specifieke doelgroep ouders van een ernstig gehandicapt kind
van 30 jaar of ouder. Ouders van dergelijke kinderen worden geconfronteerd
met extra uitgaven. Dit zal met name het geval zijn als het kind normaal gesproken
in een inrichting verblijft maar in het weekend en tijdens vakanties door
de ouders wordt verzorgd. De aftrekpost weekenduitgaven voor een gehandicapt
kind beoogt een fiscaal vangnet te bieden voor ouders met dergelijke extra
uitgaven.De leeftijdgrens van 30 jaar was tot de Veegwet Wet inkomstenbelasting
2001 27 jaar. In samenhang met de verhoging van de leeftijdgrens voor de aftrek
van de uitgaven voor levensonderhoud op grond van artikel 6.13 e.v. tot 30
jaar, is ook de leeftijdsgrens van de weekenduitgaven verhoogd van 27 naar
30 jaar. Door de leeftijdsgrens voor weekenduitgaven voor gehandicapte kinderen
te stellen op 30 jaar of ouder wordt voorkomen dat tweemaal aftrek wordt genoten
voor dezelfde kosten.De verhoging van de leeftijd van 27 naar 30 jaar heeft er in bepaalde
gevallen toe geleid dat de ouders van gehandicapte kinderen tussen de 27 en
30 jaar oud geen fiscale tegemoetkoming ontvangen. De heer van der Vlies van
het SGP heeft hiervoor in het AO fiscale compensatie chronisch zieken en gehandicapten
van 16 juni 2004 (Kamerstuk 26 727, 132, blz. 8) aandacht gevraagd.Deze ouders kunnen de gemaakte kosten (bijvoorbeeld de vervoerskosten
of de uitgaven in verband met de ziekte van het kind) ook niet meer opvoeren
onder de buitengewone uitgavenregeling waar een leeftijdgrens van 27 jaar
voor niet-inwonende kinderen geldt. Daarnaast is de kans aanwezig
dat ze niet voldoen aan de vereisten van uitgaven voor levensonderhoud van
kinderen op grond van artikel 6.13 e.v. Ouders kunnen pas een bedrag aan levensonderhoud
opvoeren indien zij in een kwartaal meer dan € 386 aan uitgaven
hebben voor hun kind. Omdat deze kinderen in een inrichting verblijven, is
het niet altijd goed mogelijk om deze drempel te halen.Voorgesteld wordt om in overeenstemming met het verzoek van de heer van
der Vlies de leeftijdgrens voor de weekenduitgaven terug te brengen naar 27
jaar. Om te voorkomen dat tweemaal aftrek wordt genoten voor deze kosten (vervoer
en verzorging) worden in artikel 6.13 (uitgaven voor levensonderhoud van kinderen)
de weekenduitgaven uitgesloten als uitgaven voor levensonderhoud.Naast het voorstel om de leeftijdgrens terug te brengen, wordt ook de
groep waarvoor de weekenduitgaven regeling geldt, uitgebreid. Het voorstel
is om naast de ouders ook de broers en zussen van de gehandicapte de mogelijkheid
te bieden van deze aftrekmogelijkheid gebruik maken. In de praktijk is gebleken
dat ook broers en zussen deze taken ten aanzien van het gehandicapte kind
vervullen. Ook voor die groep is het redelijk dat zij in aanmerking kunnen
komen voor deze aftrekmogelijkheid. De heer van der Vlies had hier eveneens
om gevraagd Artikel I, onderdeel I (artikel 7.2 Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging van het zesde lid houdt verband met de uitbreiding van de
toepassing van de inkomstenbelasting bij buitenlandse belastingplichtigen
tot alle activiteiten op het Nederlandse Continentaal Plat. Tot nu toe was
deze alleen van toepassing met betrekking tot de exploratie en exploitatie
van de natuurlijke rijkdommen van de zeebodem en de ondergrond daarvan, voornamelijk
olie en gas. Omdat niet vaststaat dat onder de exploratie en exploitatie van
natuurlijke rijkdommen ook de opwekking van energie uit water en wind moet
worden begrepen, is dit expliciet in de wettekst tot uitdrukking gebracht.
Hierdoor wordt voor de laatstgenoemde activiteiten het Nederlandse heffingsrecht
ook zeker gesteld ten aanzien van buitenlandse vergunninghouders. De in de
wettekst gebezigde terminologie «de opwekking van energie uit het water,
de stromen en de winden» is ontleend aan het Verdrag van de Verenigde
Naties inzake het recht van de zee, deel V, artikel 56.De wijzigingen van het zevende lid hangen samen met de wijziging van artikel
2 van de Wet op de loonbelasting 1964, zoals is voorgesteld in artikel III,
onderdeel A. Door de hier voorgestelde wijziging blijft de tekst ter zake
van de gedeeltelijk buiten Nederland vervulde dienstbetrekking aansluiten
bij het in de loonbelasting voorgestelde werknemersbegrip. De nieuwe derde
volzin leidt ertoe dat een dienstbetrekking die nagenoeg geheel buiten Nederland
wordt vervuld, niet geacht wordt in Nederland te zijn vervuld indien het loon
is onderworpen aan een belasting naar het inkomen in een ander land en Nederland
niet op grond van een verdrag in feite exclusief het heffingsrecht heeft.Met een andere in dit onderdeel voorgestelde wijziging vervalt voorts
de fictie dat een dienstbetrekking die wordt verricht aan boord van schepen
en luchtvaartuigen in het internationale verkeer van een onderneming waarvan
de leiding in Nederland is gevestigd, in Nederland geacht wordt te zijn vervuld.Artikel I, onderdeel J (artikel 7.6 Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging van artikel 7.6, derde lid, Wet IB 2001 houdt verband met
de wijzigingen van artikel 26 Invorderingswet 1990 en wordt aldaar toegelicht.Artikel II (Invoeringswet Wet inkomstenbelasting 2001)In dit artikel wordt de inkomensgrens van de tijdelijke verhoging van
de algemene heffingskorting aangepast aan de loonontwikkeling in de (huidige)
CAO-thuiszorg, waaraan het loon van alfahulpen is gekoppeld. Het voorstel
is de wettekst aan te passen met terugwerkende kracht tot 1 januari 2004.
Deze terugwerkende kracht is van belang voor de inkomensgrens die geldt in
2004 bij de verhoging van de algemene heffingskorting.Artikel III (Wet op de loonbelasting 1964)Artikel III, onderdeel A (artikel 2 Wet op de loonbelasting
1964)De uitzondering van het derde lid, die ook doorwerkt naar het vierde lid,
dat personeelsleden die werkzaamheden verrichten aan boord van schepen of
luchtvaartuigen in het internationale verkeer van een onderneming waarvan
de leiding in Nederland is gevestigd ook als werknemer worden aangemerkt indien
zij hun werkzaamheden geheel buiten Nederland verrichten, komt met deze wijziging
te vervallen. Door de toegevoegde volzin worden dergelijke personeelsleden
indien zij in het buitenland wonen en hun werkzaamheden geheel buiten Nederland
verrichten, niet meer als werknemer aangemerkt indien zij voldoen aan de in
het nieuwe vierde lid gestelde vereisten.Personeel wordt op grond van het nieuwe vierde lid niet als werknemer
in de zin van de loonbelasting aangemerkt indien het personeelslid, niet behorende
tot de in het derde lid, eerste volzin, genoemde uitzonderingen inzake bestuurders,
commissarissen, werknemers van de Staat der Nederlanden of uitgezondenen op
basis van een verdrag waarbij de Staat partij is, niet in Nederland woont
en het zijn werkzaamheden nagenoeg geheel buiten Nederland verricht. Om dubbele
vrijstelling te voorkomen, worden hierbij wel twee vereisten gesteld. Ten
eerste dient het loon onderworpen te zijn aan een belasting naar het inkomen
in een ander land. Ten tweede dient Nederland niet op grond van een verdrag
in feite exclusief het heffingsrecht te hebben. In verdragssituaties mag het
niet uitoefenen van het Nederlandse nationale heffingsrecht er niet toe leiden
dat het woonland in feite het loon ook niet in de belastingheffing kan betrekken.
Met de zinsnede «in feite slechts in Nederland aan een belasting naar
het inkomen is onderworpen» wordt tot uitdrukking gebracht dat het Nederlandse
nationale heffingsrecht ter zake niet alleen geldt in de situatie dat het
desbetreffende belastingverdrag het heffingsrecht bij uitsluiting aan Nederland
toewijst (in de terminologie van de belastingverdragen: slechts in Nederland
belastbaar) maar ook in de situaties dat zowel Nederland (als werkstaat/bronstaat)
als een ander land (woonland) een heffingsrecht heeft (in de terminologie
van de belastingverdragen: mogen – in casu – in Nederland worden
belast) en het andere (woon-)land het loon ter voorkoming van dubbele belasting
vrijstelt van belastingheffing.Door de wijziging van het tot vijfde lid vernummerde vierde lid blijft
dit lid aansluiten op het voorgestelde vierde lid. Deze aansluiting wordt
bereikt door «gedeeltelijk» te beperken tot «gedeeltelijk,
maar niet nagenoeg geheel». Om de Wet inkomstenbelasting 2001 aansluiting
te laten houden op de Wet op de loonbelasting 1964 wordt in artikel I, onderdeel
I, voorgesteld artikel 7.2 van de Wet inkomstenbelasting 2001 aan te passen.Artikel III, onderdeel B (artikel 16c Wet op de loonbelasting
1964)Bij de formulering van deze wijziging is er van uitgegaan dat de Wet kinderopvang
in werking is getreden. Bij artikel 111, onderdeel B, van die wet is artikel
16c van de Wet op de loonbelasting 1964 geheel vervangen door een nieuwe tekst.
In die nieuwe tekst is nog geen definitie van «kinderopvang»
opgenomen. De Wet kinderopvang beoogde die definitie op te nemen in artikel
16 van de Wet op de loonbelasting 1964. Omdat artikel 16 met ingang van 1 januari
2004 is komen te vervallen waarbij de definitie van «kinderopvang»
is verplaatst naar artikel 16c is thans het voorstel die definitie ook weer
op te nemen in de nieuwe tekst van artikel 16c.Dit voorstel houdt verband met het voorstel opgenomen onder artikel XVII.Artikel IV (Wet vermindering afdracht loonbelasting en
premie voor de volksverzekeringen)Artikel IV, onderdeel A (artikel 1 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)De Europese Commissie heeft op 19 juni 2002 (C (2002) 2158 def.)
een beschikking afgegeven inhoudende dat de toepassing van de zogenaamde «fiscale
faciliteit» (afdrachtvermindering zeevaart) en het regime «tonnagebelasting»
door Nederland ten gunste van Nederlandse sleepbootactiviteiten die hoofdzakelijk
in en rond havens van de Gemeenschap en op binnenwateren van de Gemeenschap
worden uitgevoerd (en niet hoofdzakelijk op zee worden uitgevoerd), onverenigbaar
is met de Gemeenschappelijke markt en dat Nederland de desbetreffende elementen
van de vermelde regelingen dient in te trekken. Gezien het feit, dat een beschikking
van de Europese Commissie verbindend is in al haar onderdelen voor degenen
tot wie zij uitdrukkelijk is gericht en directe werking heeft, is bij besluit
van 19 december 2002, nr. DGB 2002/7237M, Stcrt. 2002, nr. 247, van de
toenmalige Staatssecretaris van Financiën een mededeling uitgegaan inzake
beëindiging van deze regelingen terzake van genoemde activiteiten met
ingang van 1 januari 2003. De thans voorgestelde wijzigingen van artikel
1 van de Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen
strekken ertoe het besluit van 19 december 2002 te codificeren.In verband hiermee is de aanhef van artikel 1, eerste lid, onderdeel h,
gestroomlijnd door het laten vervallen van de zinsnede «dan wel is bestemd
voor sleep- en hulpverleningswerkzaamheden op zee en wordt gebezigd voor het
verrichten van deze werkzaamheden aan zeeschepen». De term «voornamelijk»
is vervangen door de fiscale gebruikelijke term «grotendeels»
(meer dan 50%), zonder dat daarmee een inhoudelijke wijziging is beoogd. Daarnaast
is in onderdeel h, onder 3°, bepaald dat een schip in havensleepdienst
niet als zeeschip wordt aangemerkt. De nieuwe onderdelen ha en hb bevatten
definitiebepalingen van havensleepdienst en sleepboot. Opgemerkt zij dat mede
vanwege samenloop met andere wetsvoorstellen geen verlettering is toegepast.Volledigheidshalve zij opgemerkt dat in lijn met het bovengenoemde besluit
voor de toepassing van dit artikel onder het begrip «het geheel van
werkzaamheden en activiteiten» ook de rust- en wachttijden vallen aangezien
deze een onlosmakelijk onderdeel zijn van de exploitatie van een sleepboot.Artikel IV, onderdeel B (artikel 1 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)BaggerschepenDe Europese Commissie heeft op 17 januari 2004, Publicatieblad van
de Europese Unie nummer C 13/3, zijn mededeling C(2004) 43 Communautaire richtsnoeren
betreffende staatssteun voor het zeevervoer gepubliceerd. Specifieke delen
van deze richtsnoeren zijn ook van toepassing op slepen en baggeren en op
de regelmatige passagiersdiensten tussen Europese havens. Hoewel de activiteiten
slepen en baggeren onder een gelijke noemer worden geplaatst
in de richtsnoeren, zijn de specifieke bepalingen zodanig van elkaar afwijkend
dat zij gescheiden in de Nederlandse wetgeving moeten worden geregeld.De richtsnoeren bevatten een expliciete passage over werkgelegenheidssteun
aan zeevarenden aan boord van baggerschepen. Deze passage is, gelet op de
marktsituatie van de Nederlandse zeegaande waterbouwsector en de noodzaak
tot het behoud van de concurrentiekracht alsmede de uitvoerbaarheid en effectiviteit
van de afdrachtvermindering zeevaart, op de volgende wijze omgezet in het
nieuwe subonderdeel 4°, van onderdeel h, van artikel 1 van de Wet vermindering
afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen.Uitgangspunt bij de omzetting betreft het behoud van de internationale
concurrentiepositie van de Nederlandse bedrijven die actief zijn in deze branche.
Door toenemende concurrentie van ondernemingen vanuit onder andere het Verre
Oosten staat de concurrentiepositie onder druk, wat zich in Nederland recent
heeft geuit in een forse sanering. Het behoud van de werkgelegenheidssteun
in de vorm van de afdrachtvermindering zeevaart is dan ook essentieel voor
het behoud van de Nederlandse werkgelegenheid en de kennis en kunde in Europa
op dit terrein.Voor het verkrijgen van orders, ook op de Europese markt, is het voor
de waterbouwbedrijven essentieel dat zij van te voren weten in welke mate
de afdrachtvermindering kan worden toegepast. Zonder die zekerheid wordt een
te groot risico gelopen bij het biedingsproces en zal de concurrentiestrijd
vaker verloren gaan. Juist op de markt waar zeegaand waterbouwmaterieel dat
over eigen voortstuwing en eigen laadruimte beschikt wordt ingezet (de zogenoemde
«sleephopperzuigers») doet deze felle internationale concurrentiestrijd
zich voor. Het betreft hier zowel activiteiten die zich op zee afspelen, in
binnenwateren en een mix van beide. Typisch voor deze activiteiten is dat
het baggeren vaak in binnenwateren zoals riviermondingen plaatsvindt en het
opgebaggerde materiaal vervoerd wordt naar zee en vervolgens gelost wordt.
Ook andersom komt voor, waarbij op zee opgebaggerd materiaal, zoals zand en
grind, naar «binnen» wordt gebracht en daar gelost. Deze drie
te onderscheiden activiteiten, laden, vervoeren en lossen, zijn onlosmakelijk
met elkaar verbonden en kunnen dan ook niet los van elkaar worden gezien.Voor de zojuist geschetste internationale concurrentiestrijd op deze markt
en voor de activiteiten van deze sleephopperzuigers is het van cruciaal belang
dat het geheel van de werkzaamheden kwalificeert. Het uitsluiten van bepaalde
werkzaamheden, nog afgezien van de administratieve rompslomp die dat met zich
mee zou brengen, zou de Nederlandse waterbouwbedrijven in een achterstandspositie
ten opzichte van hun niet-Europese concurrenten brengen.Voor het biedingsproces is het cruciaal dat van te voren reeds vaststaat
wat de omvang van de afdrachtvermindering zeevaart is. Het pas na afloop van
de uitgevoerde werkzaamheden kunnen vaststellen of aan het 50% criterium van
het hiervoor genoemde onderdeel h zal zijn voldaan, betekent een forse vermindering
zo niet het volledig reduceren van de effectiviteit van de afdrachtvermindering
zeevaart voor deze categorie baggerschepen. Behalve dat er een rentenadeel
ontstaat, kan de situatie zich namelijk voordoen dat een reder een aantal
loontijdvakken per jaar wel aan het 50% criterium voldoet, terwijl hij over
het hele jaar bezien niet aan het criterium voldoet. Mocht deze situatie zich
voordoen, dan is het niet denkbeeldig dat de waterbouwondernemingen gedwongen
zullen zijn om op andere wijze hun concurrentiepositie te behouden.Het voorstel is de Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor
de volksverzekeringen zodanig aan te passen dat onder de volgende voorwaarden
baggerschepen worden aangemerkt als zeeschip in de zin van deze wet:– het schip dient over eigen voortstuwing te beschikken en– het schip dient tevens over eigen laadruimte te beschikken.In de voorgestelde wettekst van artikel 1, onderdeel h, onder 4°,
is dit negatief geformuleerd, in die zin dat niet als zeeschip wordt aangemerkt:
een schip dat wordt gebruikt voor baggerwerkzaamheden dat niet over eigen
voortstuwing beschikt of dat niet is ingericht voor het vervoer van lading
over zee.Om te voldoen aan het in onderdeel h opgenomen criterium van «grotendeels
op zee», dienen de activiteiten van het laden en lossen alsmede het
vervoeren over zee van opgebaggerd materiaal, meer dan 50% te bedragen van
de bedrijfstijd van het betreffende schip in een bepaalde kalendermaand (het
loontijdvak). Als het schip voldoet aan de hiervoor genoemde criteria zal
het gehele loon van de zeevarende aan boord van dit betreffende schip over
het loontijdvak in aanmerking komen voor de afdrachtvermindering zeevaart.Op deze wijze is de toepassing van de werkgelegenheidssteun in de vorm
van de afdrachtvermindering toegespitst op die baggerwerkzaamheden die blootstaan
aan internationale concurrentie. De voorgestelde invulling is voorts noodzakelijk
om de concurrentiepositie van de betrokken Nederlandse bedrijven in stand
te houden.VissersschepenHet nieuwe onderdeel 5° van artikel 1, onderdeel h, vloeit niet voort
uit de nieuwe richtsnoeren. Hetgeen hierin is verwoord, is een voortzetting
van de huidige praktijk. Dit onderdeel vindt zijn oorzaak in het feit dat
ook vissersschepen onder de Zeevaartbemanningswet vallen en aan bepaalde vissersschepen
op een daartoe strekkend verzoek een zeebrief kan worden uitgereikt. Ter voorkoming
van misverstand zijn daarom vissersschepen explicitiet uitgezonderd van het
begrip «zeeschip» zoals dat geldt voor de Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen.Begrip zeevarendeIn artikel 1, eerste lid, onderdeel i, is de definitie van zeevarende
aangepast. Dit houdt verband met de omstandigheid dat door de Europese Commissie
ten behoeve van zeevarenden die werken aan boord van schepen die geregelde
passagiersdiensten tussen havens van de Gemeenschap verzorgen uitsluitend
arbeidskostenmaatregelen worden toegestaan indien het burgers betreft van
de Europese Gemeenschap respectievelijk van de Europese Economische Ruimte.
Burgers uit andere landen die als zeevarende werkzaam zijn aan boord van dergelijke
passagiersschepen komen niet voor de afdrachtvermindering zeevaart in aanmerking,
ongeacht de vraag of op hun loon ook loonheffing wordt ingehouden.Begrippen zee en binnenwaterenIn artikel 1, eerste lid, onderdeel h, van de Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen komen de termen «zee»
en «binnenwateren» voor. Gebleken is dat het wenselijk is deze
begrippen nader te definiëren nu hetgeen hieronder voor de afdrachtvermindering
wordt verstaan afwijkt van het spraakgebruik. Deze nadere definiëring
is opgenomen in de nieuwe onderdelen ia en ib van artikel 1, eerste lid.Bij de definiëring van het begrip zee is het van belang dat er een
eenduidige interpretatie wordt gehanteerd, aangezien tussen EU-Lidstaten verschillende
interpretaties kunnen leiden tot verstoring van het «level playing field»
tussen de Europese aanbieders van maritieme activiteiten. Dit kan voorkomen
worden door aansluiting te zoeken bij communautaire definities van het begrip
zee en binnenwateren. Het begrip «zee» kan daarbij ingevuld worden
met alle wateren die zich buitengaats van elk van de Lidstaten van de Europese
Gemeenschap bevinden. Het begrip «binnenwateren» roept meer vragen
op aangezien er wateren zijn die bijvoorbeeld in Nederlandse
civielrechtelijke zin als binnenwater worden aangemerkt maar die zich door
fysieke kenmerken, zoals stroming, getijde werking, golfslag en golfhoogte,
en het intensieve gebruik door zeegaande schepen duidelijk onderscheiden van
«echte» binnenwateren als meren, plassen en rivieren. Ditzelfde
doet zich voor in vrijwel alle andere Lidstaten. Dergelijke wateren zijn opgenomen
in de Verordening (EEG) nr. 1108/70 van de Raad van 4 januari juni 1970
tot vaststelling van de lijst van waterwegen van maritieme aard, zoals gewijzigd
bij Verordening (EG) nr. 13/2004 van de Commissie van 8 december 2003
en zijn aangeduid met de term «wateren van maritieme aard».Onder het begrip «zee» kan daarom ook worden verstaat de wateren
die voorkomen op de lijst van waterwegen van maritieme aard, bijlage 1 van
de Verordening (EG) nr. 13/2004. Voor Nederland zijn daarin opgenomen:– Noordzeekanaal– Rotterdamse Waterweg en Nieuwe Maas– Westerschelde– Kanaal Gent-Terneuzen.Artikel IV, onderdeel C (artikel 18 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)Deze wijziging is van technische aard en houdt verband met de stroomlijning
van de aanhef van artikel 1, eerste lid, onderdeel h.Artikel IV, onderdeel D (artikel 18 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)Zoals hiervoor bij artikel IV, onderdeel B, is opgemerkt, gelden volgens
Communautaire richtsnoeren betreffende staatssteun voor sleepboten speciale
bepalingen. Deze nieuwe richtsnoeren staan het niet toe dat steun wordt verleend
voor sleepboten die niet of nauwelijks op zee actief zijn.De regeling van de afdrachtvermindering zeevaart is met betrekking tot
sleepboten dan ook alleen van toepassing indien in een gegeven kalendermaand
meer dan 50% van de door de sleepboot daadwerkelijk verrichte sleepactiviteit
als «zeevervoer» kan worden aangemerkt. Ingevolge het nieuwe vierde
lid van artikel 18 mag daarbij een evenredig deel van de wachttijd gerekend
worden tot dat deel van de daadwerkelijk door een sleepboot verrichte werkzaamheden
dat «zeevervoer» is. Sleepwerkzaamheden die in havens gelegen
op het grondgebied van de Europese Gemeenschap worden uitgevoerd of waarbij
schepen met een eigen voortstuwing worden geholpen om een dergelijke haven
te bereiken, vallen voor de toepassing van deze mededeling niet onder het
begrip «zeevervoer».In feite houden de richtsnoeren in dat de bedrijfstijd van sleepboten
gemoeid met het assisteren van zeeschepen met eigen voortstuwing om een haven
gelegen op het grondgebied van de Europese Gemeenschap te bereiken dan wel
te verlaten, niet kwalificeert als zeevervoer, ongeacht of deze bedrijfstijd
al dan niet op zee wordt behaald.Als het schip voldoet aan het criterium van grotendeels op zee zal het
gehele loon van de zeevarende aan boord van dit betreffende schip over het
loontijdvak in aanmerking komen voor de regeling van de afdrachtvermindering.Artikel IV, onderdeel E (artikel 26 Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen)De wijziging in de Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor
de volksverzekeringen voorziet erin dat de voorgestelde artikelen 67r tot
en met 67t van de AWR van overeenkomstige toepassing zijn als in plaats
van de inspecteur een door de minister van Economische Zaken aangewezen ambtenaar
handelt in het kader van de S&O-afdrachtvermindering.Artikel V (Wet op de vennootschapsbelasting 1969)De wijziging houdt verband met uitbreiding van de toepassing van de vennootschapsbelasting
bij buitenlandse belastingplichtigen tot alle activiteiten op het Nederlandse
Continentaal Plat. Tot nu toe was deze alleen van toepassing met betrekking
tot de exploratie en exploitatie van de natuurlijke rijkdommen van de zeebodem
en de ondergrond daarvan, voornamelijk olie en gas. Omdat niet vaststaat dat
onder de exploratie en exploitatie van natuurlijke rijkdommen ook de opwekking
van energie uit water en wind moet worden begrepen, is dit expliciet in de
wettekst tot uitdrukking gebracht. Hierdoor wordt voor de laatstgenoemde activiteiten
het Nederlandse heffingsrecht ook zeker gesteld ten aanzien van buitenlandse
vergunninghouders. De in de wettekst gebezigde terminologie «de opwekking
van energie uit het water, de stromen en de winden» is ontleend aan
het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, deel V, artikel
56.Artikel VI (Wet op de dividendbelasting 1965)Artikel VI, onderdeel A (Art 3 Wet op de dividendbelasting
1965)Kenmerkend voor een groot aantal beleggingsinstellingen is dat de koers
van de aandelen of bewijzen van deelgerechtigdheid in de instelling door inkoop
en verkoop ervan wordt gestabiliseerd rond de intrinsieke waarde. Daarnaast
zijn bepaalde vormen van beleggingsinstellingen verplicht om aangeboden stukken
in te kopen. Gevolg van inkoop is echter dat, hoewel het niet de bedoeling
is om winstreserves uit te keren, ter zake van de inkoop inhouding van dividendbelasting
in beeld komt. In 1988 is een tegemoetkomende regeling getroffen met het besluit
van 17 februari 1988, nr. 287–6181 (onder meer gepubliceerd in
Infobulletin 1988/147 en V-N 1988, blz. 858), de zogenoemde agioresolutie.
Voorgesteld wordt de goedkeuring uit deze agioresolutie thans in de wet zelf
te regelen. Daartoe wordt een vierde lid toegevoegd aan artikel 3 en ingevoegd
een artikel 4d.De agioresolutie heeft geen betrekking op alle beleggingsinstellingen,
doch alleen op aan de beurs genoteerde instellingen met een veranderlijk kapitaal
of met een open-einde-karakter. Omdat ook niet aan de beurs genoteerde beleggingsinstellingen
verplicht kunnen zijn tot het inkopen van eigen aandelen of bewijzen van deelgerechtigdheid
ter stabilisering van hun koers, is er geen goede reden de thans voorgestelde
regeling te beperken tot beurs genoteerde instellingen. Juister is om voor
het toepassingsbereik van een dergelijke regeling aan te knopen bij de achtergrond
van de regeling voor fiscale beleggingsinstellingen. Het gelijk behandelen
van degene die rechtstreeks belegt met degene die dat doet door tussenkomst
van een beleggingsinstelling. Door nu aan te sluiten bij de Wet toezicht beleggingsinstellingen
wordt hieraan recht gedaan. Dit is tot uitdrukking gebracht in de eerste volzin
van het voorgestelde artikel 3, vierde lid.In de eerste volzin (in verbinding met de tweede volzin) van het nieuwe
vierde lid is tevens tot uitdrukking gebracht dat de hiervoor aangeduide inkoop
van eigen aandelen of bewijzen van deelgerechtigdheid in de loop van een kalenderjaar
tot het einde van het kalenderjaar of een eerdere verkoop als een tijdelijke
belegging wordt aangemerkt. Om te voorkomen dat bijvoorbeeld ook een inkoop
in het kader van een regulier inkoopprogramma imperatief wordt behandeld als
een inkoop ter tijdelijke belegging, kan de beleggingsinstelling verzoeken
om dergelijke inkopen niet als tijdelijke belegging aan te merken; de keuze
blijkt daaruit dat de beleggingsinstelling meteen dividendbelasting
inhoudt bij de uitbetaling van de inkoopsom.De tweede volzin regelt dat aan het einde van het kalenderjaar moet worden
bezien of in het jaar meer aandelen zijn ingekocht dan in dat jaar weer in
het economische verkeer zijn gebracht. Bij dit laatste moet aan alle vormen
van plaatsing van aandelen worden gedacht, zoals geplaatste aandelen in het
kader van een emissie, uitgereikte aandelen, verkochte aandelen en herplaatste
aandelen. Is in een kalenderjaar meer ingekocht, dan wordt aangenomen dat
in zoverre geen sprake is van een tijdelijke belegging, maar van een belaste
inkoop van aandelen. Hierover is in beginsel dividendbelasting verschuldigd.
Deze dividendbelastingschuld ontstaat bij de voorgestelde opzet aan het einde
van het jaar. De aard van de regeling brengt mee dat indien sprake is van
verschillende soorten aandelen, een en ander per soort aandelen wordt bezien.Tenslotte wordt in de derde volzin van het voorgestelde vierde lid vastgesteld
dat de regeling niet geldt voor aandelen die zijn ingekocht met het oog op
de nakoming van een optieverplichting jegens werknemers, omdat hiervoor reeds
een bijzondere regeling bestaat in artikel 3, derde lid. Ook plaatsingen van
aandelen in het kader van optieverplichtingen jegens werknemers blijven buiten
beschouwing voor de toepassing van de thans voorgestelde regeling. Voor fiscale
beleggingsinstellingen in de zin van artikel 28, tweede lid, onderdeel b,
van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 geldt een wettelijke uitdelingsverplichting
voor een bepaald deel van de winst. De instellingen kunnen daaraan, naast
een uitdeling in contanten, voldoen door uitreiking van winstbonusaandelen.
Omdat dit deel van de winst is beclaimd met dividendbelasting is het logisch
dat het voorgestelde vierde lid ook in dat geval niet van toepassing is.Volledigheidshalve merk ik op dat met het opnemen van de goedkeuring uit
de agioresolutie in de Wet op de dividendbelasting 1965 zelf, geen wijziging
is beoogd wat betreft de toepassing van de kapitaalsbelasting. Het arrest
van de Hoge Raad van 12 maart 1997, nr. 29 479, BNB 1997/200, blijft
derhalve onverkort zijn belang behouden.Artikel VI, onderdeel B (Art 4d Wet op de dividendbelasting
1965)De invoeging van dit nieuwe artikel 4d houdt verband met de hiervoor toegelichte
aanvulling van artikel 3. Dit artikel heeft namelijk ook betrekking op de
codificatie van de hiervoor bij artikel 3 aangeduide agioresolutie.Indien aan het einde van het jaar vaststaat dat door de beleggingsinstelling
meer aandelen zijn ingekocht dan in dat jaar in het economische verkeer zijn
gebracht, geldt ingevolge het voorgestelde artikel 3, vierde lid, voor de
meer ingekocht aandelen niet langer de fictie van tijdelijke belegging. Hierdoor
is dividendbelasting verschuldigd op grond van artikel 3, eerste lid, onderdeel
a; er is met andere woorden een belaste inkoop. De goedkeuring uit de agioresolutie
voorkomt heffing van dividendbelasting ingeval de instelling een agioreserve
heeft en hierop in mindering brengt de grondslag van de belaste inkoop. Dit
onderdeel uit de agioresolutie is thans verwoord in het voorgestelde artikel
4d. Omdat bij fiscale beleggingsinstellingen in de zin van artikel 28 van
de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 naast de agioreserve ook de herbeleggingsreserve
onbeclaimd is, wordt tevens voorgesteld om in voorkomende gevallen ook het
in mindering brengen van vorenbedoeld saldo op de herbeleggingsreserve toe
te staan.Artikel VII (Wet op de omzetbelasting 1968)Bij de Wet van 18 december 2003, houdende wijziging van enkele belastingwetten
c.a. (Belastingplan 2004) (Stb. 526) is in artikel XX een wijziging van artikel
8 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen opgenomen waarbij het mogelijk
is gemaakt bij ministeriële regeling belastingen aan te wijzen waarvoor
het doen van aangifte uitsluitend langs elektronische weg kan geschieden.
Bij ministeriële regeling van 11 augustus 2004 (Stcrt. 154) is in
de Uitvoeringsregeling Algemene wet inzake rijksbelastingen 1994 onder andere
bepaald dat de aangifte voor de omzetbelasting elektronisch moet worden gedaan.
De wijziging van artikel 37a van de Wet op de omzetbelasting 1968 strekt ertoe
dat de ondernemers de lijst die zij per kwartaal moeten indienen ter zake
van hun zogenoemde intracommunautaire leveringen van goederen voortaan ook
elektronisch moeten indienen. Deze leveringen zijn onderworpen aan het nultarief,
maar in een andere lidstaat zijn de intracommunautaire verwervingen van dezelfde
goederen belast. Daarnaast moeten ondernemers op de lijst de leveringen vermelden
die zij in een andere lidstaat hebben verricht in het kader van een zogenoemde
a-b-c-transactie. De lijst is vooral een middel om enerzijds te controleren
of het nultarief terecht is toegepast, en anderzijds de andere lidstaten te
informeren over de intracommunautaire verwervingen die daar moeten worden
aangegeven. De lijst bevat onder meer de naam en het BTW-identificatienummer
van elke afnemer in andere lidstaten, en per afnemer het bedrag waarvoor per
kwartaal goederen zijn geleverd.In plaats van het bestaande derde lid, dat kan vervallen nu de lijst voortaan
verplicht elektronisch dient te worden ingediend, wordt in een nieuw derde
lid bepaald dat in de gevallen waarin de ondernemer ontheven is van de verplichting
de aangifte voor de omzetbelasting elektronisch te doen, deze ontheffing ook
geldt ten aanzien van de verplichting de lijst elektronisch in te dienen.
Het vierde lid is redactioneel aangepast aan de nieuwe situatie.Artikel VIII (Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel VIII, onderdeel A (artikel 12 Wet belastingen
op milieugrondslag)De wijzigingen in artikel 12 van de Wbm hangen samen met het niet meer
van toepassing zijn van die wet op het storten van baggerspecie alsmede met
het vervallen van de vrijstelling van afvalstoffenbelasting ter zake van niet-reinigbare
grond. Voor baggerspecie brengt dit mee dat het in het eerste lid, onderdeel
d, opgenomen begrip niet-reinigbare verontreinigde baggerspecie wordt vervangen
door een definitie van het begrip baggerspecie. In het kader van de beoordeling
van de reinigbaarheid van baggerspecie wordt op dit moment door de N.V. Service
Centrum Grond een definitie gehanteerd van het begrip baggerspecie. Deze definitie
wordt thans ook in artikel 12 van de Wbm opgenomen. Onder baggerspecie wordt
verstaan grond die uit de bodem is vrijgekomen via het oppervlaktewater of
de voor dat water bestemde ruimte (de in het krachtens de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren geldende beheersgebied gelegen gronden), daaronder begrepen
sediment (het ongeconsolideerde materiaal dat zich (recent) op de waterbodem
heeft afgezet) en het residu van de reiniging van baggerspecie. Voorts vervalt
de definitie van niet-reinigbare verontreinigde grond zoals opgenomen in het
voormalige onderdeel e van het eerste lid. Ten slotte vervalt het derde lid
van artikel 12. Daarin was een delegatiebepaling opgenomen ten behoeve van
de bij de aanvraag van de verklaring dat sprake is van niet-reinigbare baggerspecie
dan wel niet-reinigbare grond te verstrekken gegevens (zie ook de toelichting
op onderdeel C).Artikel VIII, onderdeel B (artikel 17 Wet belastingen
op milieugrondslag)De in dit onderdeel opgenomen wijziging houdt verband met het vervallen
van de vrijstelling van afvalstoffenbelasting ter zake van niet-reinigbare
verontreinigde grond (zie ook de toelichting op artikel XX).Artikel VIII, onderdeel C (artikel 17 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel 17 is aangepast aan de vervanging van de vrijstelling voor niet-reinigbare
verontreinigde baggerspecie door een vrijstelling voor alle baggerspecie,
alsmede aan het vervallen van de vrijstelling ter zake van niet-reinigbare
verontreinigde grond. In geval van afgifte van baggerspecie aan een inrichting
waar op grond van de vergunning die in het kader van de Wet milieubeheer (Wm)
is afgegeven, ook andere afvalstoffen dan baggerspecie mogen worden gestort,
is een verklaring van de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer vereist waaruit blijkt dat sprake is van baggerspecie. Dit
is geregeld in het nieuwe tweede en derde lid van artikel 17. De genoemde
verklaringen werden voorheen afgegeven door het Service Centrum Grond. De
taken van het Service Centrum Grond zullen met ingang van 1 januari 2005
worden ondergebracht bij een agentschap dat deze taak in opdracht van de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer gaat uitvoeren.
Daarom is in de tekst opgenomen dat het gaat om een verklaring van de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer. Als het gaat om
een inrichting waar krachtens de Wm-vergunning uitsluitend baggerspecie mag
worden afgegeven (de baggerspeciestortplaatsen) is geen verklaring vereist.Artikel VIII, onderdeel D (artikel 18 Wet belastingen
op milieugrondslag)Door het vervallen van de heffing van afvalstoffenbelasting ter zake van
baggerspecie, kan het lage storttarief voor baggerspecie zoals dat was opgenomen
in het voormalige onderdeel d van artikel 18, tweede lid, komen te vervallen.
Dit is geregeld in het onderhavige onderdeel.Artikel VIII, onderdeel E (artikel 20 Wet belastingen
op milieugrondslag)In artikel 20 wordt in een nieuw onderdeel de definitie van duaal gebruik
opgenomen, waarbij wordt aangesloten bij de definitie uit de richtlijn Energiebelastingen.
Met duaal gebruik wordt bedoeld die aanwending van kolen, waarin de kolen
naast de functie als brandstof ook één of meer andere functies
hebben. Het gebruik van kolen voor chemische reductie en metallurgische procédés
wordt als duaal gebruik beschouwd. Als duaal gebruik wordt niet aangemerkt
situaties waarbij uitsluitend een verbrandingsproduct van kolen (bijvoorbeeld
CO2) nuttig wordt toegepast en de kolen zelf alleen als brandstof
worden gebruikt.Artikel VIII, onderdeel F (artikel 26 Wet belastingen
op milieugrondslag)In het nieuwe derde lid van artikel 26 wordt een vrijstelling van brandstoffenbelasting
toegevoegd voor duaal gebruik van kolen. De delegatiebepalingen, die ook van
toepassing zijn op deze vrijstelling, zijn hiermee in overeenstemming gebracht.Artikel VIII , onderdeel G (artikel 27 Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel 27 bevat een teruggaafregeling voor de situatie waarin een vrijstelling
van toepassing is maar desalniettemin belasting in rekening is gebracht door
de leverancier. Deze teruggaafregeling geldt ook voor duaal gebruik van kolen.
Het eerste lid is met het oog hierop aangepast.Artikel VIII, onderdeel H (artikel 36c Wet belastingen
op milieugrondslag)Op grond van de wijziging van artikel 36c, zevende lid, Wet belastingen
op milieugrondslag kunnen er bij algemene maatregel van bestuur niet alleen
voor de toepassing van het zesde lid van dat artikel voorwaarden en beperkingen
worden gesteld, maar ook voor de toepassing van het vijfde lid. De voorwaarde
die in het uitvoeringsbesluit is opgenomen, betreft een administratieplicht
voor biomassa-installaties, zodat onder meer kan worden nagegaan hoeveel elektriciteit
er is geproduceerd in een biomassa-installatie en hoeveel en welke brandstoffen
daarvoor zijn verbruikt.Artikel IX (Algemene wet inzake rijksbelastingen)Artikel IX, onderdeel A (artikel 2 Algemene wet inzake
rijksbelastingen)Artikel 2, tweede lidBij artikel VI van de Wet van 16 december 1999, houdende wijziging
van enkele belastingwetten (technische aanpassingen) (Stb. 556) zijn de artikelen
37 en 38 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) aangepast. Met
deze wijziging was beoogd wettelijk vast te leggen dat met bestuurlijke eenheden
regelen kunnen worden overeengekomen ter voorkoming van dubbele belasting.
In diverse belastingwetten zijn verschillende bepalingen opgenomen waarbij
voorwaarde is dat een regeling ter voorkoming van dubbele belasting is overeengekomen.
Hierbij kan bijvoorbeeld worden gewezen op de artikelen 2.2 Wet inkomstenbelasting
2001, 35b Wet op de loonbelasting, 14c Wet op de vennootschapsbelasting 1969,
4 Wet op de dividendbelasting en 31a Invorderingswet 1990. De behoefte bestaat
om in dergelijke situaties die bepalingen ook van toepassing te doen zijn
wanneer met een bestuurlijke eenheid regelen ter voorkoming van dubbele belasting
zijn vastgesteld. In enkele definitiebepalingen in artikel 2 van de AWR wordt
dit geregeld. Daarbij is onder andere bepaald dat onder Mogendheid mede wordt
begrepen een daarmee gelijk te stellen bestuurlijke eenheid zoals bijvoorbeeld
Hong Kong. Of bedoelde gelijkschakeling in het kader van een bepaald wetsartikel
in concerto toepassing vindt, wordt mede bepaald door de context van de desbetreffende
regeling ter voorkoming van dubbele belasting. Het opnemen van deze gelijkschakeling
in artikel 2 houdt in dat de eerdere wijzigingen van de artikelen 37 en 38
hiermee overbodig zijn geworden en dus dat het daarbij geïntroduceerde
begrip bestuurlijke eenheid kan vervallen. Dit geschiedt bij de onderdelen
B en C. In de praktijk wordt waar nodig, en waar dit gunstig is voor betrokkene(n),
deze gelijkschakeling reeds toegepast.Artikel 2, derde lidDoor deze wijziging zijn de inkomstenbelasting, de loonbelasting, de vennootschapsbelasting
en de assurantiebelasting van toepassing ten aanzien van alle economische
activiteiten in de exclusieve economische zone. Dat is het gebied buiten en
grenzend aan de territoriale zee dat zich niet verder uitstrekt dan tweehonderd
zeemijlen vanaf de kust, qua oppervlakte overeenkomend met het Continentaal
Plat. De genoemde belastingen zijn reeds van toepassing op het Nederlands
Continentaal Plat, echter alleen voor de exploratie en exploitatie van de
natuurlijke rijkdommen van de zeebodem en de ondergrond daarvan. Met deze
wijziging wordt bereikt dat de genoemde belastingen ook van toepassing zijn
bij andere economische activiteiten buiten de territoriale zee. Zonder deze
aanpassing zou bijvoorbeeld de exploitatie van een offshore windturbinepark door een buitenlandse onderneming niet onder de vennootschapsbelasting
vallen.Artikel IX, onderdeel B en C (artikel 37 Algemene wet
inzake rijksbelastingen)De wijzing in de artikelen 37 en 38 hangen samen met de wijzing in artikel
2 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. Deze wijziging is aldaar toegelicht.Artikel IX, onderdeel D, E en F (hoofdstuk VIIIA en artikelen
67r, 67s en 67t van de Algemene wet inzake rijksbelastingen)Invoering van de last onder dwangsomDe voorgenomen wijzigingen van de Algemene wet inzake rijksbelastingen
(hierna: AWR) in IX, onderdelen D, E en F en de Invorderingswet (hierna: IW
1990) in X, onderdelen A, B en H strekken ertoe de inspecteur en de ontvanger
de bevoegdheid te geven nakoming van een fiscale verplichting tot inlichtingenverstrekking
af te dwingen door middel van een bestuurlijke last onder dwangsom (dwangsombeschikking).
Deze voor bezwaar vatbare beschikking kan worden vastgesteld op een bedrag
ineens, een bedrag per tijdseenheid waarin de last niet is uitgevoerd, dan
wel op een bedrag per overtreding van de last.De bestuurlijke last onder dwangsom heeft in de eerste plaats betrekking
op de verstrekking van informatie ten behoeve van de belastingheffing van
derden, als bedoeld in artikel 53, eerste lid, onderdeel a, van de AWR. De
dwangsombevoegdheid zal ook gelden ten aanzien van de verplichtingen opgenomen
in het tweede en derde lid van artikel 53, aangezien het hier om vergelijkbare
informatieverplichtingen gaat.Artikel 52 van de AWR bevat een aantal verplichtingen met betrekking tot
de door administratieplichtigen bij te houden administratie. Hier komt het
voor dat deze verplichtingen in het geheel niet of gedeeltelijk niet worden
nagekomen dan wel dat de inspecteur aanleiding ziet de betrokken administratieplichtige
specifieke aanwijzingen te geven over de inrichting van zijn administratie.
In geval van een gebrekkige administratie kan de inspecteur op dit moment
alleen de oplossing zoeken in de mogelijkheid om met verzwaring van de bewijslast
het belastbare bedrag zelf te schatten. Maar dit middel heft de gebreken in
de administratie niet op. Verzwaring van de bewijslast is geen middel dat
een gebrekkige administratie in de toekomst kan voorkomen. Ook dan is weer
behoefte aan informatie. Het gebruik van de bestuurlijke last onder dwangsom
kan onder dit soort omstandigheden een meer geschikt middel zijn om de nakoming
af te dwingen van de fiscale administratieplicht en de bewaarplicht.Last onder dwangsom (dwangsombeschikking)Voorgesteld wordt na artikel 67q van de AWR de fiscale dwangsombevoegdheid
op te nemen in een nieuwe titel 2 van hoofdstuk VIIIA onder de naam last onder
dwangsom. De bestaande afdelingen 1 en 2 van dit hoofdstuk worden ondergebracht
in een nieuwe titel 1, genaamd bestuurlijke boeten. De naam van hoofdstuk
VIIIA wordt veranderd van bestuurlijke boeten in bestuurlijke sancties. Titel
2 (last onder dwangsom) gaat 3 artikelen bevatten, te weten de artikelen 67r,
67s en 67t.Artikel 67r, eerste lid, van de AWR bevat de regeling inzake de bij voor
bezwaar vatbare beschikking op te leggen last onder dwangsom. Op grond daarvan
is de inspecteur bevoegd tot het opleggen van een zogenoemde dwangsombeschikking.
Deze bevoegdheid is beperkt tot gevallen waarin sprake is van een overtreding.
De overtreding betreft het niet, onjuist of onvolledig voldoen aan de verplichtingen,
bedoeld in artikel 52 (administratie- en bewaarplicht), artikel
53, eerste lid, aanhef en onderdeel a (inlichtingenplicht), en de niet-nakoming
van de verplichting ingevolge artikel 53, tweede en derde lid (renseigneerplicht),
van de AWR. Bij het niet, onjuist of onvolledig nakomen van een van de verplichtingen
waarvoor de dwangsom gaat gelden, kan de inspecteur een dwangsombeschikking
opleggen waarin duidelijk wordt aangegeven van welke verplichting hij alsnog
nakoming verlangt, en op welke wijze. De inspecteur zal een termijn dienen
te bepalen waarin aan de last uitvoering dient te worden gegeven. Ook zal
in de dwangsombeschikking de hoogte van de dwangsom dienen te zijn vastgelegd.
De dwangsombeschikking volgt niet dan nadat vanwege de wijze van naleving
van de wettelijke verplichting een overtreding is geconstateerd. Een afschrift
van deze beschikking wordt ter hand gesteld aan de ontvanger voor het geval
dat de last niet, onjuist of onvolledig wordt nagekomen.Aangezien de fiscus niet beschikt over de bevoegdheid bestuursdwang toe
te passen, zijn de bepalingen van afdeling 5.4 van de Awb niet automatisch
van toepassing bij het gebruik van de fiscale dwangsombevoegdheid. Artikel
67r, tweede lid, van de AWR bepaalt zodoende dat enkele bepalingen uit de
Awb over de last onder dwangsom van toepassing zijn. Bijvoorbeeld wat betreft
de hoogte van de te verbeuren dwangsom, wordt aangesloten bij hetgeen daar
thans reeds ten aanzien van andere bestuursorganen is voorgeschreven. Dit
betekent onder andere dat het in de last opgenomen bedrag in redelijke verhouding
dient te staan tot de zwaarte van het geschonden belang en de beoogde werking
van de dwangsomoplegging. Tevens kan de inspecteur, op verzoek van de overtreder,
de last opheffen, de looptijd ervan opschorten voor een bepaalde termijn of
de dwangsom verminderen in geval van blijvende of tijdelijke gehele of gedeeltelijke
onmogelijkheid voor de overtreder om aan zijn verplichtingen te voldoen.Beslissing omtrent de invordering van een verbeurde dwangsom
(invorderingsbeschikking)Indien niet, onjuist of onvolledig uitvoering is gegeven aan de last in
de dwangsombeschikking, wordt de dwangsom van rechtswege verbeurd. De voorgestelde
fiscale regeling voorziet erin dat, alvorens het bestuursorgaan overgaat tot
dwanginvordering van de aldus ontstane schuld, opnieuw een beschikking wordt
genomen, genaamd invorderingsbeschikking. De invorderingsbeschikking beoogt
enerzijds vast te stellen dat door de wijze waarop de last onder dwangsom
(niet) is nageleefd, binnen de gestelde termijn geen einde is gemaakt aan
de onrechtmatige situatie die aanleiding was voor het nemen van de dwangsombeschikking.
Anderzijds is de invorderingsbeschikking een voorwaarde voor de dwanginvordering
van een verbeurde dwangsom, doordat pas na het nemen van deze beschikking
door de ontvanger een aanmaning kan worden verstuurd (vgl. het voorgestelde
artikel 63e, tweede lid, van de IW 1990).Het middel van de dwangsom geeft de Belastingdienst een nieuw dwangmiddel
in het kader van een juiste belastingheffing en -invordering en zal gezien
het karakter van de dwangsom slechts in daartoe geëigende gevallen worden
gehanteerd. Bij toepassing van de bevoegdheid tot oplegging ervan dient de
inspecteur uiteraard zorgvuldig af te wegen of dit middel onder de gegeven
omstandigheden gerechtvaardigd is. Dit geldt ten aanzien van de toepassing
van het middel van de last onder dwangsom en ten aanzien van de hoogte van
de op te leggen dwangsom. Hetzelfde geldt uiteraard wanneer de inspecteur
besluit over te gaan tot een invorderingsbeschikking.RechtsbeschermingHoewel de dwangsombeschikking en de invorderingsbeschikking ieder hun
eigen inhoud hebben, en er aanleiding kan zijn dat ofwel alleen de ene
ofwel alleen de andere beschikking wordt betwist, zal het ook voorkomen dat,
gezien de nauwe samenhang tussen beide beschikkingen, betwisting van een van
beide beschikkingen tegelijkertijd betwisting van de andere beschikking met
zich brengt. Uit oogpunt van rechtsbescherming is van belang dat de belanghebbende
niet de dupe wordt van onduidelijkheden in de samenhang tussen beide beschikkingen.
Artikel 67t van de AWR regelt de eventuele samenloop tussen de dwangsombeschikking
en de invorderingsbeschikking. Daarmee wordt bereikt dat in voorkomende gevallen
een bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de dwangsombeschikking tegelijkertijd
is gericht tegen de invorderingbeschikking, en omgekeerd. Ook voorkomt de
regeling dat betrokkene door de samenhang tussen beide beschikkingen ten onrechte
termijnen laat verlopen. Indien degene ten name van wie de dwangsombeschikking
is opgelegd, daartegen in bezwaar, beroep of hoger beroep komt, geldt dit
bezwaar, beroep of hoger beroep ingevolge het eerste lid mede ten aanzien
van de invorderingsbeschikking. In de uitspraak op bezwaar betreffende de
dwangsombeschikking worden zodoende de bezwaren meegenomen betreffende een
invorderingsbeschikking die voorafgaand aan het bezwaar tegen de dwangsombeschikking
is opgelegd. Evenzo volgt uit het eerste lid van artikel 67t van de AWR dat,
ingeval de invorderingsbeschikking wordt genomen tijdens de bezwaarprocedure
of tijdens de procedure bij de rechter, deze beschikking onderdeel uitmaakt
van het bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de dwangsombeschikking. De inspecteur
zal het bezwaar tegen de invorderingsbeschikking in dat geval doorsturen naar
de rechter waarbij de procedure aanhangig is ter zake van de dwangsombeschikking.
Aldus wordt een afzonderlijke procedure tegen de invorderingsbeschikking voorkomen.
De in het eerste lid bedoelde rechter bij wie de procedure tegen de dwangsombeschikking
aanhangig is, kan ingevolge het tweede lid de lagere rechter dan wel de inspecteur
de gelegenheid geven eerst een uitspraak te doen aangaande de twistpunten
die door de betrokkene in diens bezwaar tegen de invorderingsbeschikking zijn
ingebracht. Bij dit wetsvoorstel is er vanuit gegaan dat het wetsvoorstel
Belastingrechtspraak in twee feitelijke instanties op 1 januari 2005
tot wet is verheven en in werking is getreden. In een procedure betreffende
een invorderingsbeschikking kan de last tot medewerking en de status van de
daarop betrekking hebbende dwangsom geen onderwerp van geschil zijn wanneer
de dwangsombeschikking formele rechtskracht heeft verkregen.Indien bezwaar wordt gemaakt tegen de dwangsombeschikking, staat bij afwijzing
daarvan beroep op de rechter open. Overeenkomstig de systematiek van de Awb
schorst het maken van bezwaar of het instellen van beroep of hoger beroep
tegen een dwangsombeschikking de daaruit voortvloeiende verplichtingen niet.
Ingeval degene ten name van wie een dwangsombeschikking is opgelegd, zo snel
mogelijk een oordeel van de rechter wil vernemen, kan – indien aan de
voorwaarden daarvoor is voldaan – een voorlopige voorziening worden
gevraagd. Ook is het denkbaar dat door een der partijen wordt verzocht om
een versnelde procedure. Het belang van betrokkene bij een versnelde procedure
kan met name zijn ingegeven door het feit dat zijn handelen of nalaten –
bij afwezigheid van schorsende werking en wellicht ten onrechte – leidt
tot het verbeuren van een dwangsom. Het belang van de inspecteur (of de ontvanger)
bij een versnelde behandeling houdt verband met zijn streven snel duidelijkheid
te hebben aangaande de verplichtingen van betrokkene ingevolge de dwangsombeschikking.Artikel X (Invorderingswet 1990)Artikel X, onderdeel A, B en H (artikelen 2, 3, 63b, 63c,
63d en 63e Invorderingswet 1990)Artikel X, H bevat de noodzakelijke aanpassingen van de IW 1990 aan de
invoering van de dwangsom in de fiscaliteit. De wijzigingen zijn drieledig
van aard. Om te beginnen dient de IW 1990 erin te voorzien dat ook de ontvanger
een last onder dwangsom kan opleggen. Voorts dient erin te worden voorzien
dat een verbeurde dwangsom kan worden betaald aan de ontvanger en dat, wanneer
de inspecteur of de ontvanger een invorderingsbeschikking heeft genomen, de
ontvanger maatregelen kan nemen met het oog op de (dwang)invordering van de
verbeurde dwangsom.Het is aldus de bedoeling dat ook de ontvanger een last onder dwangsom
kan opleggen. De ontvanger heeft deze bevoegdheid wanneer het gaat om de naleving
van de informatieverplichtingen bedoeld in artikel 62, eerste lid, van de
IW 1990. Hiertoe wordt een nieuw hoofdstuk VIIA voorgesteld met de artikelen
63b, 63c en 63d. Deze artikelen komen overeen met de artikelen 67r, 67s en
67t van de AWR.Ingevolge artikel 63b, vierde lid, van de IW 1990 is op het bezwaar, beroep,
hoger beroep of beroep in cassatie tegen een dwangsombeschikking van de ontvanger
hoofdstuk V van de Algemene wet inzake rijksbelastingen van overeenkomstige
toepassing. Zodoende geldt ook in het kader van de door de ontvanger op te
leggen bestuurlijke last onder dwangsom de fiscale procedure.Ingevolge artikel 63e, eerste lid, van de IW 1990 dient de dwangsom te
worden betaald binnen zes weken na de dag waarop de dwangsom is verbeurd.
Deze termijn is afgestemd op de in de in de vierde tranche Awb voorziene betalingstermijn
voor de dwangsom (vgl. artikel 5:33 Awb).Bij het verbeuren van de dwangsom ontstaat van rechtswege een dienovereenkomstige
schuld. De gehoudenheid tot betaling van de dwangsom ontstaat dan ook onmiddellijk
bij het verbeuren. Ingevolge het voorgestelde artikel 63e, eerste lid, van
de IW 1990 is de verbeurde dwangsom echter pas invorderbaar zes weken nadat
de dwangsom is verbeurd. Dit betekent dat, hoewel de overtreder bij het verbeuren
van de dwangsom onmiddellijk gehouden is tot betaling ervan, de ontvanger
pas maatregelen ter invordering kan nemen nadat zes weken zijn verstreken
na het verbeuren. Daarbij zijn de in het voorgestelde artikel 63e, tweede
lid, opgenomen bepalingen van de IW 1990 van overeenkomstige toepassing. Zo
wordt bijvoorbeeld voorgesteld artikel 9, tiende lid, van de IW 1990 van overeenkomstige
toepassing te verklaren. Hierdoor is de Algemene termijnenwet niet van toepassing
op de termijn van zes weken, bedoeld in het voorgestelde artikel 63e, eerste
lid. Zoals gebruikelijk in de fiscaliteit zal zodoende ook de verbeurde dwangsom
bij het verlopen van de zes-weken-termijn in het weekend op de vrijdag voorafgaand
aan dat weekend betaald dienen te zijn. Omwille van de duidelijkheid is in
artikel 63e, tweede lid, onderdeel d, van de IW 1990 tevens geregeld dat de
ontvanger pas kan aanmanen nadat hij of de inspecteur een invorderingsbeschikking
heeft gegeven. In afwijking van de in artikel 27, eerste lid, van de IW 1990
verjaart het recht tot dwanginvordering met betrekking tot een dwangsom op
grond van het voorgestelde artikel 63e, derde lid, van de IW 1990 één
jaar na de dag waarop deze dwangsom is verbeurd (vgl. artikel 5:35 van de
(vierde tranche) Awb).Artikel X, onderdeel C (artikel 25 Invorderingswet 1990)De wijzigingen van artikel 25 IW 1990 houden verband met de uitspraak
van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 11 maart
2004 in de zaak Hughes de Lasteyrie du Saillant (zaak C-9/02). Op de voet
van artikel 25, vijfde, zesde en achtste lid, IW 1990 kan de ontvanger uitstel van betaling verlenen voor de in een conserverende belastingaanslag
begrepen inkomstenbelasting, mits voldoende zekerheid is gesteld. Ingevolge
de voorgestelde wijziging van het vijfde, zesde en achtste lid van artikel
25 IW 1990 wordt aan het verkrijgen van uitstel van betaling niet langer de
voorwaarde verbonden dat in alle gevallen voldoende zekerheid moet worden
gesteld.Zoals in het algemeen deel van de toelichting is vermeld, zal zekerheidstelling
echter niet achterwege kunnen blijven indien sprake is van een grensoverschrijding
naar een niet EU-lidstaat. Bij ministeriële regeling zal worden geregeld
in welke gevallen de ontvanger bij het verlenen van uitstel van betaling voor
conserverende aanslagen, zal verlangen dat voldoende zekerheid is gesteld.
Om duidelijk te maken dat de bij ministeriële regeling te stellen regels
mede betrekking kunnen hebben op het stellen van voldoende zekerheid, wordt
dit expliciet tot uitdrukking gebracht.Artikel X, onderdeel D (artikel 26 Invorderingswet 1990
en artikel 7.6 Wet inkomstenbelasting 2001)De wijzigingen van artikel 26 IW 1990 houden verband met de uitspraak
van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 11 maart
2004 in de zaak Hughes de Lasteyrie du Saillant (zaak C-9/02).In artikel 26, tweede lid, IW 1990 is een verwijzing opgenomen naar artikel
25, achtste lid, IW 1990. Als gevolg hiervan kan het huidige artikel 26, derde
lid, onderdeel c, IW 1990 vervallen. Voorts wordt verduidelijkt dat artikel
26, tweede lid, IW 1990 toepassing vindt op het moment waarop het op de voet
van artikel 25, vijfde of achtste lid, IW 1990 verleende uitstel van betaling
eindigt door verloop van tien jaren.Het nieuwe derde lid van artikel 26 IW 1990 strekt ertoe dat de ontvanger
in een situatie waarin zich een omstandigheid als bedoeld in de tweede volzin
van artikel 25, vijfde lid, IW 1990 voordoet de in te vorderen belasting kan
kwijtschelden voorzover de waarde van de aanspraak uit een overeenkomst van
levensverzekering of een aanspraak op grond van een pensioenovereenkomst die
aan het uitstel ten grondslag heeft gelegen, is gedaald nadat het belastbare
feit ter zake waarvan de conserverende aanslag is opgelegd, heeft plaatsgevonden.
Kwijtschelding kan worden verleend voorzover de waarde in het economische
verkeer van die aanspraak is gedaald in vergelijking tot die waarde ten tijde
van genoemd belastbaar feit.Het nieuwe vijfde lid ziet op de situatie dat de ontvanger het op de voet
van artikel 25, achtste lid, IW 1990 verleende uitstel van betaling beëindigt
omdat zich (tijdens het uitstel) de in onderdeel a van artikel 25, achtste
lid, IW 1990 genoemde omstandigheid voordoet dat de (geëmigreerde) aanmerkelijkbelanghouder
de aandelen of winstbewijzen die aan het uitstel ten grondslag hebben gelegen,
vervreemdt. Op grond van het nieuwe vijfde lid kan de ontvanger nadat hij
het verleende uitstel heeft beëindigd – en alvorens hij tot invordering
van de in de conserverende aanslag begrepen belasting overgaat – kwijtschelding
verlenen indien de waarde van die aandelen of winstbewijzen is gedaald nadat
het belastbare feit terzake waarvan de conserverende aanslag is opgelegd zich
heeft voorgedaan.Met een dergelijke waardedaling zal alleen rekening worden gehouden indien
de waarde in het economische verkeer van de aandelen of winstbewijzen die
aan het uitstel ten grondslag hebben gelegen, is gedaald anders dan door uitkering
van winstreserves of teruggaaf van wat is gestort of ingelegd. De omvang van
de waardedaling wordt bepaald door de waarde in het economische verkeer van
de aandelen of winstbewijzen ten tijde van de handeling of gedraging die tot
het beëindigen van het uitstel heeft geleid te vergelijken met die waarde
ten tijde van het belastbare feit ter zake waarvan de conserverende aanslag
is vastgesteld. Op de voet van het vijfde lid van artikel 26
IW 1990 kan kwijtschelding worden verleend tot een bedrag gelijk aan 25 percent
(vergelijk artikel 2.12 Wet inkomstenbelasting 2001) van de omvang van die
waardedaling.Het volgende voorbeeld moge het een en ander verduidelijken. De aanmerkelijkbelanghouder
A verwerft in jaar t een aanmerkelijk belang in BV A ter waarde van 20. In
jaar t+1 emigreert A. De waarde van het aandelenpakket van A ten tijde van
de emigratie is 120. Aan A wordt een conserverende aanslag opgelegd over een
fictief vervreemdingsvoordeel van 100. Met betrekking tot de in deze belastingaanslag
begrepen belasting verleent de ontvanger op de voet van artikel 25, achtste
lid, IW 1990 uitstel van betaling voor een periode van tien jaren. In jaar
t+4 vervreemdt A de aandelen in BV A voor 80. De ontvanger kan A op de voet
van artikel 26, vijfde lid, IW 1990 voor 10 (25% van 120 -/- 80) kwijtschelding
verlenen.Met de aanpassing van het tot zesde lid vernummerde vierde lid, die samenhangt
met de in dit artikel doorgevoerde vernummering, is geen inhoudelijke wijziging
beoogd.De voorgestelde wijzigingen van artikel 26 IW 1990 geven op hun beurt
aanleiding tot wijziging van artikel 7.6, derde lid, Wet IB 2001 en het daarop
gebaseerde artikel 21 Uitvoeringsbesluit inkomstenbelasting 2001 (hierna:
UBIB 2001).De wijziging van artikel 7.6, derde lid, Wet IB 2001 betreft een uitbreiding
van de bevoegdheid om bij algemene maatregel van bestuur regels te stellen.
Op de voet van de huidige delegatiebepaling kunnen regels worden gesteld met
betrekking tot de verkrijgingsprijs bij toepassing van artikel 26, derde lid,
IW 1990. In artikel 21 UBIB 2001 is thans voorzien in een vermindering van
de verkrijgingsprijs bij toepassing van artikel 26, derde lid, onderdelen
a en c, IW 1990.Ingevolge de voorgestelde wijziging vervalt de beperking in de delegatiebepaling
tot de toepassing van het derde lid van artikel 26 IW 1990. Deze wijziging
heeft slechts inhoudelijke betekenis waar het de regels betreft die zullen
worden gesteld bij toepassing van het nieuwe artikel 26, vijfde lid, onderdeel
a, IW 1990. In artikel 21 UBIB 2001 zal een bepaling worden opgenomen die
strekt tot voorkoming van het ontstaan van een verlies uit aanmerkelijk belang
in de heffingssfeer, terwijl hetzelfde bedrag ingevolge het nieuwe artikel
26, vijfde lid, onderdeel a, IW 1990 wordt kwijtgescholden.De behoefte aan een dergelijke vermindering van de verkrijgingsprijs wordt
aan de hand van een voorbeeld geïllustreerd, waarbij gemakshalve wordt
geabstraheerd van belastingverdragen.VoorbeeldEen belastingplichtige houdt alle aandelen in een in Nederland gevestigde
besloten vennootschap. In jaar t emigreert hij. Op de voet van artikel 4.16,
eerste lid, onderdeel h, Wet IB 2001 is emigratie een fictieve vervreemding.
Het vervreemdingsvoordeel wordt gesteld op de waarde die ten tijde van de
emigratie in het economische verkeer aan de aandelen kan worden toegekend
(120) verminderd met de verkrijgingsprijs (20). De belasting die is verschuldigd
over het vervreemdingsvoordeel wordt door middel van een conserverende aanslag
geheven. Voor de conserverende aanslag wordt uitstel van betaling verleend.
Als verkrijgingprijs in het kader van de ontstane buitenlandse belastingplicht
geldt de waarde in het economische verkeer ten tijde van de emigratie (artikel
7.6, eerste lid, Wet IB 2001).In jaar t+2 vervreemdt de belastingplichtige zijn aandelen voor 100. De
conserverende aanslag wordt ingevorderd. Door toepassing van het nieuwe artikel
26, vijfde lid, onderdeel a, IW 1990 wordt een bedrag van 5 (25% van 120 -/-
100) kwijtgescholden. Tegelijkertijd wordt X als buitenlandse belastingplichtige
in de heffing betrokken ter zake van de vervreemding. Zonder nadere maatregelen
zou hij een negatief vervreemdingsvoordeel van 20 behalen, terwijl met het
verlies reeds rekening is gehouden bij de invordering van de
conserverende aanslag. Derhalve wordt de verkrijgingsprijs voor de berekening
van het vervreemdingsvoordeel verminderd met de waardedaling van 20. De belastingplichtige
betaalt uiteindelijk dus alleen belasting over het bij emigratie geconstateerde
voordeel voorzover het ook daadwerkelijk wordt gerealiseerd.Artikel X, onderdeel E (artikel 26 Invorderingswet 1990)Het in artikel X, onderdeel D, vierde lid, van dit wetsvoorstel begrepen
nieuwe vijfde lid van artikel 26 IW 1990 wordt met ingang van 1 januari
2005 opgenomen in onderdeel a van het vijfde lid van artikel 26 IW 1990. Vanaf
diezelfde datum wordt het huidige artikel 26, derde lid, onderdeel b, zij
het in gewijzigde vorm, geïncorporeerd in het nieuwe artikel 26, vijfde
lid, onderdeel b.Zoals in het algemeen deel van deze memorie is toegelicht, wordt de toepassing
van het vijfde lid, onderdeel b, beperkt tot de gevallen waarin sprake is
van een grensoverschrijding naar een staat waarmee Nederland een verdrag heeft
afgesloten dat voorziet in een aanmerkelijkbelangvoorbehoud conform het oude
verdragsbeleid. Kwijtschelding komt eerst aan de orde indien het uitstel van
betaling wordt beëindigd omdat de belastingschuldige aandelen of winstbewijzen
vervreemdt in de zin artikel 25, achtste lid, IW 1990. De inwerkingtreding
van de in dit onderdeel opgenomen maatregel is gezien het niet tegemoetkomende
karakter van de aanpassing van het huidige artikel 26, derde lid, onderdeel
b, niet 11 maart 2004, zoals dit geldt voor de overige maatregelen die
verband houden met de uitspraak van het Hof in de zaak Hughes de Lasteyrie
du Saillant, maar 1 januari 2005.Artikel X, onderdeel F (artikel 44a Invorderingswet 1990)Zodra zich één van de in artikel 25, vijfde lid, IW 1990
genoemde omstandigheden voordoet, zal de verzekeraar die medewerking heeft
verleend aan het onderbrengen van de lijfrenteverplichting bij een ander pensioenfonds
of lichaam dat het verzekeringsbedrijf uitoefent, het risico niet kunnen uitsluiten
dat hij op grond van artikel 44a IW 1990 voor de verschuldigde belasting –
in de vorm van de aansprakelijkheidschuld – aansprakelijk zal worden
gesteld. Om te voorkomen dat hij de aansprakelijkheidschuld uit eigen vermogen
zal moeten voldoen, zal de verzekeraar de nodige maatregelen treffen. In de
ene situatie zal die maatregel er op neerkomen dat hij een deel van de uit
te keren som achterhoudt. In een andere situatie zal de verzekeraar kunnen
weigeren om medewerking te verlenen aan de overdracht van de lijfrenteverplichting.
Om te verhinderen dat artikel 44a IW 1990 aan de overdracht van genoemde verplichtingen
in de weg staat, wordt voorgesteld in het vijfde lid van dit artikel een delegatiebepaling
op te nemen. Op grond hiervan kan bij ministeriële regeling worden bepaald
dat de verzekeraar die op grond van artikel 44a, eerste lid, IW 1990 aansprakelijk
is, niet aansprakelijk is indien de lijfrenteverplichting in de in artikel
3 133, eerste lid, onderdeel h, Wet IB 2001 bedoelde situatie overgaat,
of beoordeeld aan het einde van het kalenderjaar in enig voorafgaand kalenderjaar
is overgegaan, op een niet in Nederland gevestigd pensioenfonds of lichaam
dat het verzekeringsbedrijf uitoefent en dit pensioenfonds of lichaam de aansprakelijkheid
aanvaardt voor de belasting en de revisierente die de verzekeringnemer of
gerechtigde is verschuldigd. Dit is van overeenkomstige toepassing indien
de belastingschuldige voldoende zekerheid heeft gesteld. Op die wijze kan
de ontvanger de (overdragende) verzekeraar als het ware «ontslaan»
van diens uit artikel 44a, eerste lid, voortvloeiende aansprakelijkheid indien
een andere verzekeraar – degene waarbij de lijfrenteaanspraak wordt
ondergebracht – deze aansprakelijkheid langs civielrechtelijke weg heeft
aanvaard. Die aanvaarding van aansprakelijkheid houdt kort samengevat in dat de andere (voorzettende) verzekeraar zich ertoe verplicht om
de gehele aansprakelijkheidschuld te voldoen. De in dat kader vereiste overeenkomst
tussen de ontvanger en de voortzettende verzekeraar dient onder meer een forum-
en rechtskeuze te bevatten, inhoudende dat bij een geschil over die overeenkomst
een Nederlandse rechter bevoegd is dit geschil te beslechten en dat op die
overeenkomst het Nederlandse recht van toepassing is. Indien de overeenkomst
tot stand gekomen is, meldt de ontvanger de overdragende verzekeraar dat deze
niet langer aansprakelijk is voor de betreffende aansprakelijkheidsschuld.Artikel X, onderdeel G (artikel 44b Invorderingswet 1990)Hetgeen in de toelichting op de in artikel X, onderdeel F, opgenomen wijziging
van artikel 44a IW 1990 is opgemerkt, is van overeenkomstige toepassing op
de in dit onderdeel opgenomen wijziging van artikel 44b IW 1990. Artikel 44b,
vijfde lid, IW 1990 ziet echter – anders dan artikel 44a IW 1990 –
op de verplichting ingevolge een pensioenregeling die in de in artikel 19b,
vierde lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 bedoelde situatie overgaat
op een niet in Nederland gevestigd pensioenfonds of lichaam dat bevoegd is
het verzekeringsbedrijf uit te oefenen.Artikel XI (Gemeentewet)Artikel XI, onderdelen A, B en C (artikelen 236, 246a
en 249 Gemeentewet)In de Gemeentewet, Provinciewet en Waterschapswet is geregeld dat de AWR
en de IW 1990 in beginsel van toepassing zijn op de heffing en invordering
van lokale belastingen. In voornoemde wetten is echter ook bepaald dat enkele
artikelen van de AWR en IW 1990 buiten toepassing blijven, zij het dat bij
algemene maatregel van bestuur regels kunnen worden gesteld waarbij hetzij
sommige artikelen alsnog geheel of gedeeltelijk van toepassing worden verklaard,
hetzij binnen het kader van die artikelen passende zelfstandige voorschriften
kunnen worden opgenomen. Voorgesteld wordt de dwangsombepalingen op gelijke
wijze van toepassing te laten zijn als is voorzien voor de bepalingen waarvoor
zij relevant zijn: de artikelen waarbij in geval van niet-naleving de dwangsom
als herstelsanctie kan worden toegepast (de artikelen 52 en 53 van de AWR
en 62 van de IW 1990). Dit betekent dat de dwangsombepalingen in beginsel
buiten toepassing worden verklaard, maar dat bij algemene maatregel van bestuur
regels kunnen worden gesteld waarbij zij alsnog geheel of gedeeltelijk van
toepassing worden verklaard, dan wel binnen het kader van die artikelen passende
zelfstandige voorschriften kunnen worden opgenomen.Volledigheidshalve merk ik op dat ook andere, hiervoor niet genoemde,
wetten door dit wetsvoorstel beïnvloed zullen worden. Een aanpassing
van de wettekst blijkt daarbij echter niet noodzakelijk, omdat bijvoorbeeld
de gehele AWR of IW 1990 van toepassing wordt verklaard, waardoor impliciet
ook de nieuw voorgestelde artikelen van toepassing zijn. Een voorbeeld is
artikel 229 van de Landinrichtingswet. Ook in artikel 77a, tweede lid, Luchtvaartwet
wordt de Algemene wet inzake rijksbelastingen van overeenkomstige toepassing
verklaard. Echter, met dien verstande dat de artikelen 52 en 53 van die wet
onder andere buiten toepassing blijven. Doordat deze artikelen buiten toepassing
zijn verklaard, is een expliciete uitsluiting van de artikelen 67r tot en
met 67t van de AWR niet nodig. Deze artikelen zien immers slechts op de wettelijke
verplichtingen, genoemd in de artikelen 52 en 53, eerste lid, aanhef en onderdeel
a, tweede of derde lid, van de AWR. Hetzelfde geldt mutatis mutandis waar
artikel 62 IW 1990 buiten toepassing blijft. In dat geval kunnen de artikelen
63b tot en met 63e IW 1990 automatisch ook geen toepassing vinden.Artikel XII (Provinciewet)Artikel XII, onderdeel A, B en C (artikelen 228, 230 en
232 Provinciewet)Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting op de wijziging
van de Gemeentewet.Artikel XIII (Waterschapswet)Artikel XIII, onderdeel A, B en C (artikel 126, 126a en
138 Waterschapswet)Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting op de wijziging
van de Gemeentewet en enige andere wetten.Artikel XIV (Wet waardering onroerende zaken)In artikel 30 van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) worden
enkele bepalingen van de AWR opgesomd die van overeenkomstige toepassing zijn
verklaard voor de waardebepaling en waardevaststelling in het kader van de
Wet WOZ. In artikel XIV wordt niet voorgesteld de artikelen 67r tot en met
67t van de AWR aan die opsomming toe te voegen. De reden hiervoor is dat deze
artikelen slechts toepassing kunnen vinden indien artikel 52 of artikel 53,
eerste lid, aanhef en onderdeel a, tweede of derde lid, van de AWR van toepassing
is. Aangezien laatstgenoemde artikelen niet in de hier bedoelde opsomming
voorkomen, is een expliciete van overeenkomstige toepassingsverklaring van
de artikelen 67r tot en met 67t van de AWR niet aan de orde. Daarnaast is
in artikel 31 van de Wet WOZ geregeld dat bij algemene maatregel van bestuur
regels kunnen worden gesteld waarbij hetzij sommige artikelen van de AWR alsnog
geheel of gedeeltelijk van toepassing worden verklaard, hetzij binnen het
kader van die artikelen passende zelfstandige voorschriften kunnen worden
opgenomen. Net als hiervoor inzake onder andere de Gemeentewet werd vermeld,
dienen hierbij wel de artikelen 67r tot en met 67t van de AWR te worden opgenomen.
De achterliggende gedachte hierbij is dezelfde als hiervoor is beschreven.Artikel XV (Wet op de internationale bijstandsverlening
bij de heffing van belastingen)Artikel XV, onderdeel A (artikel 4a Wet op de internationale
bijstandverlening bij de heffing van belastingen)De spaarrenterichtlijn voorziet – als hoofdregel – in de automatische
uitwisseling van gegevens betreffende rentebetalingen binnen de Europese Unie.
De Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen
(hierna: WIB) voorziet in de Nederlandse implementatie van het uitgangspunt
dat de lidstaten automatisch inlichtingen verstrekken voorzover een rentebetaling
wordt verricht door een op hun grondgebied gevestigde uitbetalende instantie
of marktdeelnemer aan een in een andere lidstaat van de Europese Unie woonachtige
uiteindelijke gerechtigde. In de spaarrenterichtlijn is echter ook bepaald
dat Zwitserland, San Marino, Liechtenstein, Andorra en Monaco (hierna: derdelanden)
met de richtlijn gelijkwaardige maatregelen moeten invoeren. Daarnaast voorziet
de richtlijn in met de richtlijn gelijke maatregelen die Jersey, Guernsey,
Isle of Man, Cayman Islands, Anguilla, British Virgin Islands, Montserrat,
Turks and Caicos Islands, Aruba en de Nederlandse Antillen (hierna: geassocieerde
en afhankelijke gebieden) dienen in te voeren. Het voorgaande betekent dat
de materiële werkingssfeer van de spaarrenterichtlijn vanuit Nederlands
perspectief wordt uitgebreid naar deze derdelanden en afhankelijke en geassocieerde
gebieden. Hierdoor zal een Nederlandse uitbetalende instantie
die een rentebetaling verricht aan een uiteindelijke gerechtigde die woonachtig
is in één van de (met lidstaten gelijkgestelde) derdelanden
of afhankelijke of geassocieerde gebieden, ook worden verplicht gegevens te
renseigneren aan de bevoegde autoriteit. Het nieuw voorgestelde derde lid
van artikel 4a van de WIB beoogt dit te bereiken.Artikel XV, onderdeel B (artikel 11 Wet op de internationale
bijstandverlening bij de heffing van belastingen)Zoals in het algemene deel van de memorie van toelichting al is aangegeven,
is het noodzakelijk de dwangsombeschikking ook te kunnen nemen in gevallen
waarin informatie wordt gevraagd ten behoeve van de verstrekking van gegevens
aan een andere staat in het kader van de Wet op de internationale bijstandsverlening
bij de heffing van belastingen (WIB). Dit wordt bereikt door de desbetreffende
bepalingen over de dwangsombeschikking in de Algemene wet inzake rijksbelastingen
van overeenkomstige toepassing te verklaren. Het specifieke karakter van artikel
9 van de WIB, namelijk de aanwezigheid van een buitenlandse ambtenaar bij
een in te stellen onderzoek, brengt met zich dat de dwangsombeschikking zich
ook tot de duldverplichting van artikel 10 dient uit te strekken.Artikel XV, onderdeel C (artikel 13 Wet op de internationale
bijstandsverlening bij de heffing van belastingen)Artikel 13, tweede lid, ziet op situaties waarin Nederland geen inlichtingen
verstrekt aan een andere Mogendheid. Hieraan is toegevoegd een bestuurlijke
eenheid.Artikel XVI (Wet van 18 december 2003 tot wijziging
van enkele belastingwetten c.a. (Overige fiscale maatregelen 2004) (Stb. 527))Artikel XVI, onderdelen A en B (Artikel I Overige fiscale
maatregelen 2004)Artikel I, onderdeel D, en artikel XXII, tweede lid, van het inmiddels
tot wet verheven wetsvoorstel Overige fiscale maatregelen 2004 (Stb. 527),
bevatten een bij koninklijk besluit in werking te treden versoepeling voor
Nederlandse belastingplichtigen om gecharterde schepen onder de tonnageregeling
te brengen. De bestaande maximale verhouding tussen schepen van een ander
en schepen in eigendom in de tonnageregeling (3: 1) zou in plaats van over
een periode van één jaar beoordeeld worden over een periode
van twee jaar. Deze wijziging zal in verband met de nieuwe communautaire richtsnoeren
betreffende staatssteun voor het zeevervoer niet inwerkingtreden en kan derhalve
verwijderd worden uit Overige fiscale maatregelen 2004. De bestaande maximale
verhouding tussen schepen van een ander en schepen in eigendom in de tonnageregeling
(3: 1) en de hierin aan te brengen versoepeling, wordt vervangen door de in
dit wetsvoorstel (Artikel I, onderdeel B) opgenomen voorwaarde dat er in beginsel
een binding moet zijn met een communautaire vlag, om te kwalificeren voor
de tonnageregeling.Artikel XVII (Wet van 9 juli 2004, houdende Regeling
met betrekking tot tegemoetkomingen in de kosten van kinderopvang en waarborging
van de kwaliteit van kinderopvang (Wet kinderopvang) (Stb. 455))Artikel 111, onderdeel A, van de Wet kinderopvang, beoogt een wijziging
aan te brengen in de definitie van «kinderopvang» in artikel 16,
eerste lid, onderdeel d, van de Wet op de loonbelasting 1964. Genoemd artikel
16 is echter met ingang van 1 januari 2004 komen te vervallen.
De inhoud van genoemd onderdeel d wordt in artikel III, onderdeel B van het
onderhavige wetsvoorstel opgenomen in artikel 16c van de Wet op de loonbelasting
1964.Artikel XVIII (overgangsrecht)Artikel XVIII onderdeel A (overgangsrecht Wet inkomstenbelasting
2001)In dit artikel is overgangsrecht opgenomen in verband met de invoering
van het vlagvereiste in de tonnage-regeling (artikel I, onderdeel B).Ingevolge deze overgangsbepaling is de voorgestelde nieuwe voorwaarde
van het voeren van de vlag van een van de Lidstaten van de Europese Gemeenschap
niet van toepassing op de door de belastingplichtige reeds geëxploiteerde
schepen, waarvan de winst uit zeescheepvaart wordt bepaald aan de hand van
de tonnage. Dit heeft tot gevolg dat de belastingplichtige een schip onder
«derde vlag» dat door hem reeds wordt geëxploiteerd onder
het tonnage-regime, niet behoeft om te vlaggen om het tonnage-regime te kunnen
continueren.Artikel XVIII, onderdeel B (overgangsrecht Wet belastingen
op milieugrondslag)Het onderhavige artikel ziet op het vervallen van de vrijstelling van
afvalstoffenbelasting ter zake van niet-reinigbare verontreinigde grond. Zonder
nadere overgangsregeling zou verontreinigde grond waarvoor vóór
1 januari 2005 een verklaring van niet-reinigbaarheid als bedoeld in
het vervallen onderdeel e van artikel 12, eerste lid, van de Wbm, is afgegeven,
na die datum niet meer kunnen worden gestort zonder heffing van afvalstoffenbelasting.
Hetzelfde geldt voor partijen grond die vóór 1 januari
2005 zijn ontgraven en in depot geplaatst en waarvoor de aanvraag om een verklaring
van niet-reinigbaarheid vóór 1 januari 2005 is ingediend
maar pas na die datum wordt afgegeven. In beide gevallen bestaat er vanuit
het oogpunt van rechtszekerheid aanleiding om in eerbiedigende werking te
voorzien. Het eerste en tweede lid van het onderhavige artikel bepalen daarom
dat voor verontreinigde grond waarvoor vóór 1 januari 2005
een niet-reinigbaarheidsverklaring is afgegeven, respectievelijk vóór
1 januari 2005 een niet-reinigbaarheidsverklaring is aangevraagd, de
vrijstelling voor niet-reinigbare verontreinigde grond van toepassing blijft.
Het vijfde lid stelt de eindtermijn van deze overgangsbepaling op 1 juli
2005. Dit betekent dat na die datum de vrijstelling voor niet-reinigbare verontreinigde
grond vervalt.De verklaringen van niet-reinigbaarheid werden tot 1 januari 2005
afgegeven door het Service Centrum Grond. De taken van het Service Centrum
Grond zullen met ingang van 1 januari 2005 worden ondergebracht bij een
agentschap dat deze taak in opdracht van de Minister van VROM gaat uitvoeren.Artikel XIX (Buitenwerkingstellingsbepaling)Bij ministeriële regeling kan de willekeurige afschrijving buiten
toepassing worden gesteld of per kalenderjaar worden beperkt. Op grond van
artikel 3.52, tweede lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001 dient zo'n ministeriële
regeling achteraf bij wet te worden goedgekeurd.In het algemeen deel van deze memorie van toelichting is aangegeven dat
naar aanleiding van nieuwe Communautaire richtsnoeren betreffende staatssteun
voor het zeevervoer, de willekeurige afschrijving op zeeschepen zoals opgenomen
in de Uitvoeringsregeling willekeurige afschrijving, aanpassing behoeft. Voorgesteld
wordt af te zien van een wettelijke goedkeuring achteraf van deze aanpassing.Artikel XX (Inwerkingtredingsbepaling)De in artikel I, onderdeel A, en artikel IV, onderdelen A en C, opgenomen
wijzigingen werken terug tot en met 1 januari 2003, zijnde de datum die
in het besluit van 19 december 2002, nr. DGB 2002/7237M, Stcrt. 2002,
nr. 247, is uitgedragen.De in artikel VIII, onderdelen A, eerste lid, C en D opgenomen wijzigingen
met betrekking tot het vervallen van de heffing van afvalstoffenbelasting
ter zake van baggerspecie betreffen mogelijk een steunmaatregel in de zin
van artikel 87 van het EG-verdrag. Uit dien hoofde dient deze regeling dan
ook te worden aangemeld bij de Europese Commissie. Inwerkingtreding van deze
onderdelen kan pas plaats vinden nadat goedkeuring van de Europese Commissie
is verkregen. Om die reden treden deze onderdelen in werking op een bij koninklijk
besluit te bepalen tijdstip waarbij tevens wordt bepaald dat de desbetreffende
onderdelen terugwerken tot en met 1 januari 2005 indien het besluit na
1 januari 2005 wordt vastgesteld. Het tweede lid, onderdeel a, regelt
de volgorde van inwerkingtreding van de wijzigingen in de Wbm met betrekking
tot baggerspecie en de wijzigingen die samenhangen met het vervallen van de
vrijstelling van afvalstoffenheffing voor niet-reinigbare verontreinigde grond.
In artikel VIII is een afzonderlijk onderdeel opgenomen voor de wijzigingen
met betrekking tot grond (onderdeel B). Dit onderdeel treedt net als de rest
van het wetsvoorstel in werking met ingang van 1 januari 2005. Onderdeel
C bevat zowel de vervanging van de vrijstelling voor niet-reinigbare verontreinigde
baggerspecie door een vrijstelling voor alle baggerspecie als het vervallen
van de vrijstelling voor niet-reinigbare verontreinigde grond. Als het Staatsblad
waarin het koninklijk besluit inzake de inwerkingtreding van de wijzigingen
voor de baggerspecie is opgenomen voor 1 januari 2005 wordt uitgegeven,
kunnen ook deze wijzigingen in werking treden met ingang van 1 januari
2005. Alsdan komt onderdeel B te vervallen.De in artikel I, onderdeel B, artikel IV, onderdelen B en D, artikel XVI
en artikel XVIII, onderdeel A opgenomen wijzigingen naar aanleiding van de
communautaire richtsnoeren betreffende staatssteun voor het zeevervoer zullen
eerst in werking kunnen treden na goedkeuring door de Europese Commissie.
Daarom zullen deze wijzigingen in werking treden op een bij koninklijk besluit
te bepalen tijdstip.De maatregelen naar aanleiding van de uitspraak in de zaak Hughes de Lasteyrie
du Saillant treden per 1 januari 2005 in werking en werken terug tot
en met 11 maart 2004. Op deze datum deed het Hof uitspraak in deze zaak.
De bepaling in het voorgestelde onderdeel b, van het vijfde lid van artikel
26 IW 1990 is echter niet begunstigend voor belastingschuldigen, derhalve
wordt voorgesteld deze bepaling niet terug te laten werken tot 11 maart
2004.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. WijnXNoot1Rechtbank Leeuwarden 8 juli 2004, nr. 64711/KG ZA 04-172.XNoot1Aanhangsel Handelingen II 2003/04, nr. 1317.XNoot2Rechtsoverweging 47.XNoot3Pb L 73 van 19 maart 1976, blz 18, zoals gewijzigd bij richtlijn
2001/44/EG van de Raad van 15 juni 2001, PB L 175 van 28 juni 2001,
blz. 17.XNoot1Rechtsoverweging 46.XNoot1Rechtsoverweging 65 tot en met 67.XNoot1Verordening nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende
de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen
in burgerlijke en handelszaken Pb L 12 van 16 januari 2001, blz. 1.XNoot2V-N 2002/35.24.XNoot3V-N 2004/10.16. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29758-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl