ECLI:NL:RBDHA:2026:6649, Rechtbank Den Haag, 25-03-2026, NL24.11039
Rechtbank Den Haag — Uitspraak 
Datum: 2026-03-25 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht

Samenvatting: Derdelander Oekraïne zaak. De rechtbank verklaart het beroep van eiser ongegrond. Het terugkeerbesluit is terecht opgelegd door de minister. Er zijn geen nieuwe gronden aangevoerd tegen het terugkeerbesluit.

RECHTBANK DEN HAAG
  
  
    Zittingsplaats Utrecht
  
  
    Bestuursrecht
  
  
    zaaknummer: NL24.11039
  
  
    uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
  
    
      
      [eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
    (gemachtigde: mr. T. Esen),
    
    
      en
    
    
  
  
    de minister van Asiel en Migratie, de minister
    (gemachtigde: M. Tamliani).
    
    
  
  
    Samenvatting
    
    
      1. Deze uitspraak gaat over het terugkeerbesluit dat door de minister aan eiser op 21 juli 2025 is opgelegd. Eiser is het hier niet mee eens. 
    
    
    
      1.1.
      De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister het terugkeerbesluit terecht heeft opgelegd. Het beroep is dus ongegrond. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. 
      
    
  
  
    Inleiding
    
    
      2. Eiser is geboren op [geboortedatum] 1997 en heeft de Turkse nationaliteit. In Oekraïne had hij een tijdelijke verblijfsvergunning op het moment dat de Russische strijdkrachten op 24 februari 2022 begonnen met de grootschalige invasie van Oekraïne. Eiser is als gevolg van deze invasie vanuit Oekraïne naar Nederland gekomen en heeft hier rechtmatig verblijf gehad op grond van de Richtlijn Tijdelijke Bescherming (RTB) en het daarop gebaseerde Uitvoeringsbesluit.
    
    
    
      2.1.
      Op 21 februari 2024 heeft de minister eiser een terugkeerbesluit opgelegd en aan hem medegedeeld dat zijn verblijfsrecht op grond van de RTB eindigt per 4 maart 2024. Eiser heeft tegen dit besluit beroep ingesteld. 
      
    
    
      2.2.
      Op 21 juli 2025 heeft de minister aan eiser een vervangend terugkeerbesluit opgelegd en daarbij – middels het op 4 juni 2025 uitgebrachte voornemen – aan eiser medegedeeld dat zijn verblijfsrecht op grond van de RTB per 4 maart 2024 is geëindigd. In het terugkeerbesluit staat ook dat op 4 september 2025 de tijdelijke bevriezingsmaatregel stopt. Het eerdere terugkeerbesluit van 21 februari 2024 was volgens de minister prematuur genomen, omdat eiser op dat moment nog rechtmatig verblijf in Nederland had. De minister heeft het terugkeerbesluit van 21 februari 2024 ingetrokken.
      
    
    
      2.3.
      Partijen zijn per brief van 26 februari 2026 gevraagd of zij nog mondeling op een zitting willen worden gehoord. Bij het uitblijven van een reactie van beide partijen heeft de rechtbank afgezien van een zitting en het onderzoek gesloten.
    
  
  
    Beoordeling door de rechtbank 
    
    
      
        Ontvankelijkheid
      
      3. De rechtbank beschouwt het terugkeerbesluit van 21 juli 2025 als vervangend
      besluit van het terugkeerbesluit van 21 februari 2024 in de zin van artikel 6:19, eerste lid, van de Awb. De rechtbank zal het terugkeerbesluit van 21 juli 2025 daarom inhoudelijk
      beoordelen.
    
    
    
      3.1.
      
        Nu de minister het besluit van 21 februari 2024 heeft ingetrokken, heeft eiser geen
        belang meer bij een inhoudelijke behandeling van dit besluit. De rechtbank zal het beroep
        voor zover dat gericht is tegen dit besluit niet-ontvankelijk verklaren. Eiser heeft wel recht
        op vergoeding van zijn proceskosten, omdat het besluit prematuur is genomen. De
        rechtbank verwijst hiervoor naar rechtsoverweging 5.1.
      
      
      
        
          Het beroep tegen het terugkeerbesluit van 21 juli 2025
        
        4. Op 29 juli 2025 heeft de rechtbank eiser schriftelijk verzocht om een nieuwe reactie op het terugkeerbesluit van 21 juli 2025. Eiser heeft hierop niet gereageerd en heeft daarmee geen aanvullende gronden tegen dit terugkeerbesluit ingediend.
      
      
    
    
      4.1.
      De rechtbank overweegt verder het volgende. Het Hof heeft in het arrest Kaduna en Abkez geoordeeld dat het Unierecht een lidstaat toestaat om verleende facultatieve tijdelijke bescherming eerder in te trekken dan het moment waarop de verplichte tijdelijke bescherming eindigt, zolang dit geen afbreuk doet aan de doelstellingen en het nuttig effect van de RTB, en de algemene beginselen van het Unierecht, waaronder het vertrouwensbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel, in acht worden genomen. Ook heeft het Hof geoordeeld dat het lidstaten niet is toegestaan een terugkeerbesluit te nemen voordat de tijdelijke bescherming is beëindigd. De Afdeling heeft in haar uitspraken van 23 april 2025 uitgelegd hoe dit arrest van het Hof moet worden toegepast en bevestigd dat de tijdelijke bescherming voor derdelanders op 4 maart 2024 is geëindigd. Het terugkeerbesluit van 21 juli 2025 is genomen ná 4 maart 2024 en is daarmee rechtmatig. Eiser heeft niet toegelicht waarom dit terugkeerbesluit volgens hem niet rechtmatig is. Daarnaast hij heeft ook niet toegelicht of de gronden die hij tegen het terugkeerbesluit van 21 februari 2024 heeft aangevoerd ook van toepassing zouden moeten zijn op het besluit van 21 juli 2025. Daarom verklaart de rechtbank het beroep, voor zover het ziet op het terugkeerbesluit van 21 juli 2025, ongegrond. 
      
    
  
  
    Conclusie en gevolgen
    
    
      5. Het beroep, voor zover dat is gericht tegen het ingetrokken besluit van 21 februari 2024, is niet-ontvankelijk. Het beroep gericht tegen het besluit van 21 juli 2025 is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en dat het terugkeerbesluit in stand blijft. Eiser moet daarom binnen de in het terugkeerbesluit gestelde termijn terugkeren naar Turkije. 
    
    
    
      5.1.
      Omdat de niet-ontvankelijkverklaring van het beroep gericht tegen het besluit van 21 februari 2024 het gevolg is van de intrekking van dat besluit, ziet de rechtbank redenen om de minister te veroordelen in de proceskosten die eiser heeft moeten maken. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 934,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1). 
      
    
    
      5.2.
      Voor zover er een voorlopige voorziening is getroffen in deze zaak vervalt deze voorziening op grond van artikel 8:85, tweede lid, van de Awb. 
      
      
    
  
  
    Beslissing
    
    
      De rechtbank:
    
    - verklaart het beroep tegen het besluit van 21 februari 2024 niet-ontvankelijk; 
    - verklaart het beroep tegen het besluit van 21 juli 2025 ongegrond; en 
    - veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 934,00.
    
    
      Deze uitspraak is gedaan door mr. N.M. Spelt, rechter, in aanwezigheid van mr. M.M. Tank, griffier.
    
    
    
      De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
      
      
      25 maart 2026
    
    
      
      
        Rechtsmiddel
      
      Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de
      Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze
      partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend
      binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de
      behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de
      indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
      State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
    
  
  
     Richtlijn 2001/55/EG van de Raad van 20 juli 2001 betreffende minimumnormen voor het verlenen
    van tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom van ontheemden en maatregelen ter
    bevordering van een evenwicht tussen de inspanning van de lidstaten voor de opvang en het dragen
    van de consequenties van de opvang van deze personen.
  
  
     Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/3822.
  
  
     Naar aanleiding van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 19
    december 2024, ECLI:EU:C:2024:1038 (Kaduna en Abkez) en de uitspraken van de Afdeling
    bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 23 april 2025,
    ECLI:NL:RVS:2025:1827, ECLI:NL:RVS:2025:1829 en ECLI:NL:RVS:2025:1836. Dit heeft de minister gedaan onder verwijzing naar artikel 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
  
  
     Op grond van artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). 
  
  
     Dit volgt uit het in voetnoot 3 genoemde Kaduna en Abkez arrest. 
  
  
     Zie voetnoot 3.
  
  
     Zie voetnoot 3.