Wijziging Wetboek van Strafrecht en Wetboek van Strafvordering (toezeggingen aan getuigen in strafzaken); Brief minister met antwoord op resterende vragen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20042005-26294, nr. E

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

24-03-2005

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

26294 nr. E

18-03-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleiding1. Wettelijke regeling met betrekking tot strafvermindering2. Overige toelaatbare toezeggingen3. Niet toelaatbare toezeggingen4. Mogelijke verruiming5. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26294Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 28017Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 294Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
met betrekking tot verklaringen van getuigen die in ruil voor een toezegging
van het openbaar ministerie zijn afgelegd (toezeggingen aan getuigen in strafzaken)28 017Wijziging van het Wetboek van Strafrecht in verband met het niet afleggen
van een getuigenverklaring na een daartoe strekkende toezeggingEBRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 18 maart 2005InleidingMet verwijzing naar mijn toezegging bij gelegenheid van de mondelinge
behandeling van de hierboven genoemde wetsvoorstellen op 8 maart 2005
bericht ik u het volgende. Ik ben u erkentelijk voor de door u geboden mogelijkheid
om enkele hoofdlijnen te verduidelijken en resterende vragen te beantwoorden.Graag neem ik de gelegenheid te baat om thans samen te vatten op welk
punt wij nu na de lange behandelingsperiode van de onderhavige voorstellen
zijn beland mede in het licht van de ontwikkelingen die zich in het bijzonder
vorig jaar hebben voorgedaan. Het belangrijkste punt is daarbij de verhouding
tussen de toezeggingen die worden genoemd in de wettelijke regeling die onderwerp
is van bespreking in uw Kamer, en het bereik van de aanwijzing van het College
van procureurs-generaal.Vertrekpunt moet naar mijn mening zijn dat het wetsvoorstel is ingediend
op grond van de unanieme vaststelling van parlement en kabinet dat de bestaande
regeling op het niveau van een richtlijn van het College van procureurs-generaal
onvoldoende was. De Tijdelijke aanwijzing van het College van procureurs-generaal
is – in afwachting van de totstandkoming van deze wetgeving –
voor een belangrijk deel gebaseerd op het wetsvoorstel 26 294. Zij bevat
de inhoudelijke normering over de toezeggingen tot strafvermindering, een
opsomming van niet toelaatbare toezeggingen en een aanduiding van de ruimte
binnen welke overige toezeggingen kunnen worden gedaan.Overeenstemming met uw Kamer bestond over de vaststelling dat in de Tijdelijke
aanwijzing de wenselijke geachte toetsing door de rechter-commissaris van
afspraken over strafvermindering in ruil voor een getuigenverklaring
niet is opgenomen, omdat dat binnen het huidig wettelijk kader niet mogelijk
is. Een wettelijke regeling dienaangaande werd door alle woordvoerders noodzakelijk
geoordeeld. Datzelfde gold in grote meerderheid ook voor de noodzaak van regeling
in de wet van een afspraak over aan een maximum gebonden strafvermindering.De leden van de fracties van het CDA en de VVD veronderstelden dat het
OM voor de toepassing van zijn bestaande bevoegdheden in alle gevallen een
uitdrukkelijke basis in de wet moet hebben om deze in te zetten in het kader
van afspraken met getuigen. Die bevoegdheden zijn weliswaar toegekend met
het oog op een bepaald doel, maar aard noch bevoegdheidsregeling verzetten
zich ertegen indien zij mede dienstbaar worden gemaakt aan een afspraak om
een getuigenverklaring af te leggen. Alsdan is voldoende dat daarvan melding
wordt gemaakt in een proces-verbaal. Dan kunnen de verdediging en de rechter
daarvan kennis nemen. Er zal gelet op deze transparantie naar mijn verwachting
dan ook geen gevaar bestaan voor het verwijt van «détournement
de pouvoir» zoals geopperd door de CDA- en VVD-fractie. In de gevallen
dat gebruik wordt gemaakt van bevoegdheden met een ruimer doel dan waarvoor
zij primair zijn gegeven, behoeft dit er niet per definitie toe te leiden
dat dat gebruik om die reden onrechtmatig wordt geoordeeld. Zo is bij de bevoegdheid
van de officier van justitie op grond van artikel 511c Sv een schriftelijke
schikking aan te gaan met de verdachte of de veroordeelde niet bepaald welke
overwegingen daarbij een rol kunnen spelen. De getuige die akkoord gaat met
de schikking, wordt door toepassing van de bevoegdheid begunstigd; jegens
hem zal van onrechtmatigheid geen sprake zijn. Zo lang volledige openheid
wordt betracht bij de toezegging tot vermindering van het wederrechtelijk
verkregen voordeel is niet zonder meer in te zien dat de verdachte in wiens
zaak de met behulp van die toezegging verkregen verklaring wordt aangevoerd
zich met succes kan beroepen op de omstandigheid dat deze onrechtmatig, dat
wil zeggen met ruime toepassing van de bevoegdheid, zou zijn verkregen. De
rechter die vervolgens met de belastende verklaring wordt geconfronteerd zal
in de eerste plaats moeten bezien of deze verklaring betrouwbaar is en als
bewijsmiddel bruikbaar is. In de tweede plaats zal hij na een daartoe strekkend
verweer moeten nagaan of het jegens de verdachte te wiens nadeel wordt verklaard
onrechtmatig zou zijn die verklaring te gebruiken. Als de officier van justitie
dan binnen de kring van zijn ruim omschreven bevoegdheid is gebleven, is er
geen reden om deze verklaring als onrechtmatig verkregen te bestempelen. Ik
zeg deze leden niettemin toe dat, indien zulks onverhoopt mocht blijken, aanvullende
wetgeving zal worden bevorderd.Van de zijde van de PvdA is gesteld dat zou kunnen worden volstaan met
regeling door middel van de aanwijzing. Alleen de sanctie op het later intrekken
van de verklaring door de getuige zou dan wettelijke regeling behoeven. Dat
standpunt spoort niet met de even bedoelde conclusie dat wettelijke regeling
wenselijk is tegen de achtergrond van de verhouding tussen de positie van
het openbaar ministerie en de rechter, zoals deze in het wetboek is vastgelegd.
Daarom is de regeling van artikel 44a nodig alsook de procedure van de toetsing
door de rechter-commissaris.In zijn algemeenheid kan worden gesproken van een driedeling: de toezeggingen
waarvoor een wettelijke regeling nodig is, de toezeggingen waarvoor een wettelijke
regeling niet nodig is en die zijn toegelaten, en de niet toelaatbare toezeggingen.
Dat is precies wat de voorgestelde regeling beoogt.Het gaat hier om een combinatie van wettelijke regeling en daarop aansluitende
beleidsregels in een aanwijzing, hetgeen een vaker voorkomende figuur is.
Zo krijgen de in het Wetboek van Strafrecht genoemde strafmaxima
pas relief door de strafvorderingsrichtlijnen van het openbaar ministerie
en de toepassing in de concrete strafzaak.Ik hoop dat wij op grond van de hiervoor genoemde gemeenschappelijke uitgangspunten
en de nadere gedachtewisseling overeenstemming kunnen bereiken ter finale
afronding van deze wetsvoorstellen.1. Wettelijke regeling met betrekking tot strafverminderingIn de wettelijke regeling die nu voorligt is geregeld wat in het bestaande
systeem van strafvordering wettelijke regeling behoeft: namelijk de toezeggingen
tot strafvermindering omdat deze van invloed kunnen zijn op de beslissing
van de rechter over de punten die de wet hem in de artikelen 348 en 350 Sv.
exclusief opdraagt, waaronder de straftoemeting. Het maken van een afspraak
die preludeert op de uiteindelijke straftoemeting en het OM bindt aan een
eis die niet zonder meer is gerelateerd aan de ernst van het feit, behoeft
wettelijke regeling. Het OM maakt dan immers afspraken met consequenties voor
de beslissingsruimte die aan de rechter is voorbehouden. Geregeld wordt voorts
hoe hoog de maximale strafvermindering is die door de officier van justitie
in het vooruitzicht mag worden gesteld.Deze toezeggingen door het openbaar ministerie worden vanwege hun gewicht
(de mate van strafvermindering en de bruikbaarheid als bewijsmiddel) voorafgaand
aan de totstandkoming door de rechter-commissaris getoetst. Deze beoordeelt
de proportionaliteit, de subsidiariteit en de rechtmatigheid.2. Overige toelaatbare toezeggingenVanaf het begin van het wetsvoorstel is onderkend dat in de gevallen waar
het niet gaat om strafvermindering, getuigen ook wensen hebben, waaraan het
OM tegemoet kan komen door het gebruik van bestaande bevoegdheden. Vaak wordt
dit gepresenteerd als een voorwaarde om te gaan verklaren. Het betreft bevoegdheden
die het OM reeds heeft. Het gaat dan bv om teruggave van inbeslaggenomen voorwerpen
als een auto of een computer, die ook door huisgenoten van de verdachte kunnen
worden gebruikt of plaatsing in een nabij gelegen huis van bewaring opdat
familiebezoek wordt vergemakkelijkt. Van deze en andere toezeggingen (niet
betreffende strafvermindering) is in het voorgestelde artikel 226g, vierde
lid, gestipuleerd dat zij alle in een proces-verbaal moeten worden vastgelegd
opdat de verdediging en de rechter daarvan kennis kunnen nemen. Aan de hand
van deze mededeling kunnen zij de betrouwbaarheid en geloofwaardigheid van
de getuige ten overstaan van de zittingsrechter aan de orde stellen. Deze
afspraken behoeven niet aan de rechter-commissaris te worden voorgelegd. Zij
zijn – in tegenstelling tot de strafvermindering – niet direct
van invloed op de omvang van de beslissingen die de rechter ingevolge de artikelen
348 en 350 Sv. heeft te nemen.Toepassing van de bevoegdheden van het OM in het kader van de hier bedoelde
toezeggingen behoeft evenmin voorafgaande toetsing door de rechter-commissaris.
De toetsing van de rechter-commissaris strekt zich niet uit tot de toepassing
van bevoegdheden die reeds aan het openbaar ministerie zijn toegekend en niet
aan voorafgaande machtiging voor de uitoefening van die bevoegdheid zijn gebonden.
Het ligt niet in de rede om die machtiging wel te verbinden aan de toepassing
van OM-bevoegdheden in het kader van een afspraak met een getuige, met dien
verstande dat de inhoud van die afspraak in een proces-verbaal is gerelateerd
en in het dossier is gevoegd. 3. Niet toelaatbare toezeggingenDan is er toepassing van bevoegdheden waarover het OM al van oudsher beschikt,
zoals de sepotbevoegdheid, maar waarvan reeds van het begin af aan is gezegd
dat toepassing daarvan in dit kader absoluut onwenselijk is. Ik doel op het
toezeggen van immuniteit; dat is het sepotverbod. Dat kan niet in het kader
van de wet worden verboden, dus dat is gebeurd in de aanwijzing. De aanwijzing
is het instrument voor het aangeven van bepaald beleid, waarin het OM kenbaar
maakt hoe het van een bevoegdheid gebruik gaat maken. Daarin is opgenomen
dat het OM zich zelf beleidsmatig deze beperking oplegt. Dat geldt voor de
gehele lijst van ontoelaatbare toezeggingen, die is opgenomen in de Tijdelijke
aanwijzing. Het gaat daarbij om toezeggingen die contra legem zijn (zoals
bij voorbeeld Hoge Raad 1 juni 1999, NJ 1999, 567: het OM mag niet toezeggen
dat een door de rechter op te leggen vrijheidsstraf niet zal worden geëxecuteerd)
of uit beleidsmatig oogpunt onwenselijk (bij voorbeeld verbod van plea-bargaining,
het betalen van tipgeld of gunsten die de getuige voor derden wil bedingen).
Deze toezeggingen mogen niet worden gedaan.De discussie over de mogelijkheid van een wettelijk verbod van bepaalde
toezeggingen heeft zich eerder in de Tweede Kamer uitvoerig ontsponnen. De
nadruk lag daarbij op het sepotverbod. Ook daar bleek grote behoefte te bestaan
aan een wettelijke inperking van de beleidsvrijheid van het openbaar ministerie.
Toch was daar de conclusie dat dat – hoe men het ook wendt of keert –
alleen bij beleidsregel in een aanwijzing kan geschieden. De afgelopen periode
heeft laten zien dat een normering op dit niveau in de praktijk daadwerkelijk
heeft gefunctioneerd en heeft geleid tot de gewenste restrictieve inzet.Aan het eind van het debat is mij gevraagd om een inventaris te maken
van mogelijke bevoegdheden waarover afspraken met getuigen kunnen worden gemaakt.
Ten aanzien van de door het OM gewenste bevoegdheden is die inventaris al
opgemaakt. Hiervoor verwijs ik naar het rapport van het openbaar ministerie
dat als bijlage bij mijn brief van 1 juli 2004, kamerstukken 2003/04,
28 017, nr. 6, en elektronisch beschikbaar via OPMAAT, is toegezonden.
Desgevraagd heeft het OM nagegaan welke knelpunten bij de toepassing van de
Tijdelijke aanwijzing in de praktijk zijn gebleken en op welke punten het
OM verruiming wenselijk achtte: het gaat daarbij voornamelijk om bevoegdheden
die het OM reeds heeft, maar die vanwege de bestaande beleidsmatige beperkingen
niet in dit kader worden benut.De heer Wagemakers vroeg hoe de opmerking in de brief van het College
van procureurs-generaal van 15 juni 2004 dat een aanvullende bevoegdheid
nodig is om de aangegeven afspraken te kunnen maken moet worden verstaan.
Het college relateert dat aan de vaststelling dat niet alle – wenselijk
geachte – toezeggingen in de sleutel van de sepotbevoegdheid van het
openbaar ministerie kunnen worden gezet. Dat is juist omdat de OM-werkgroep
onder meer ruimte bepleit voor het toezeggen van financiële beloningen
en het aanbieden van het overnemen van de executie van een in het buitenland
opgelegde gevangenisstraf.De opmerking moet bovendien worden gezien tegen de achtergrond van het
voorstel van de OM-werkgroep dat er in het geheel geen aanleiding meer voor
een wettelijke regeling zou bestaan. Als wij akkoord zouden gaan met alle
door het OM gewenste verruiming, waarvan ik geen voorstander ben, dan zou
aan de orde kunnen komen of moet worden gekeken naar een wettelijke basis
voor toezeggingen als de hiervoor genoemde: het door het OM verschaffen van
een financiële beloning of de overname van executie van een buitenlandse
gevangenisstraf door het OM. Dit is evenwel niet aan de orde. Voor de door
mij met begrip tegemoet getreden verruimingen op het terrein van
de mogelijke schikking op grond van artikel 511c Sv (het wederrechtelijk verkregen
voordeel) en het onder voorwaarden intrekken van een uitleveringsverzoek,
is geen aanvullende wettelijke grondslag nodig.Van de zijde van het CDA en de VVD is gesuggereerd dat wellicht een breder
wetsvoorstel waarin alle toezeggingen worden geregeld soelaas zou kunnen brengen,
maar ik zie daar gelet op het voorgaande geen aanleiding. Geenszins zeker
is dat er in de toekomst niet van andere wensen van getuigen kan blijken;
ik verwijs naar de opmerking in het rapport dat getuigen meer wensen dan het
openbaar ministerie kan geven (p. 2). Thans kan niet worden voorzien om welke
bevoegdheden van het openbaar ministerie een getuige in het kader van een
afspraak toepassing kan vragen. Het opnemen van een wettelijke regeling daarvan
lijkt mij mitsdien niet mogelijk.4. Mogelijke verruimingDe strekking van mijn hiervoor genoemde brief aan de Tweede Kamer van
1 juli 2004 was dat uit het geheel van knelpunten dat het OM mij heeft
voorgelegd, ik slechts op drie punten begrip kon opbrengen voor de wens tot
verruiming. Dat is op het punt van het onderhandelen over de hoogte van wederrechtelijk
verkregen voordeel. Dat sluit aan bij een reeds bestaande bevoegdheid tot
schikking van het OM, die losgekoppeld van de hoofdzaak kan worden uitgeoefend
(artikel 511c Sv.). Ten tweede ging het om het onder nader te bepalen omstandigheden
intrekken van een Nederlands uitleveringsverzoek, omdat het recht tot strafvordering
dan niet definitiet verloren hoeft te gaan. Het verlenen van voorspraak bij
derden, viel naar mijn mening eigenlijk al onder het hiervoor bedoelde klein
gunstbetoon. Voor de rest zie ik geen aanleiding tot verruiming. Tot verruiming
van de aanwijzing is, anders dan in het debat op 8 maart jl. wellicht
werd aangenomen, nog niet besloten en ook de specifieke voorwaarden waaronder
dit zou kunnen worden overwogen, moeten nog nader worden bepaald. Dat zal
pas gebeuren bij de aanpassing van de aanwijzing die het College van procureurs-generaal
nog moet voorleggen. Uiteraard zal ik een opvatting van de zijde van uw Kamer
over de reikwijdte van eventuele verruiming bij de herziening van de aanwijzing
laten meewegen. Ook met de Tweede Kamer zal ik terzake op korte termijn nog
nader overleggen naar aanleiding van mijn toezegging terug te komen op het
advies van het OM.5. ConclusieHet gaat hier om een instrument dat in een beperkt aantal gevallen als
ultimum remedium kan worden ingezet. Het gaat daarbij om gevallen waarin anders
geen succesvolle vervolging kan worden ingesteld. Het leent zich niet voor
toepassing op grote schaal, maar kan een onmisbare hulp zijn. Daarbij past
zo veel mogelijk zorgvuldigheid en behoedzaamheid bij de toepassing.Ik hoop u met het voorgaande voldoende te hebben ingelicht.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20042005-26294-E.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl