Wet overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25282, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

21-07-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25282 nr. 6

14-07-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1.2.2. Aanleiding voor het voorstel1.2.3. Normalisering van de sociale zekerheid van het
overheidspersoneel1.2.4.5. Betrokkenheid van de kamers der Staten-Generaal
bij lagere regelgeving op basis van dit wetsvoorstel1.3.2. Eerste spoor: normalisering van de sociale zekerheid
van het overheidspersoneel1.4. Voorgeschiedenis van het voorstel3. Inhoud van het voorstel 3.1.1. Inleiding3.1.3. Normalisering op het terrein van arbeidsongeschiktheid3.2. Rechten en verplichtingen ingeval van ziekte, arbeidsongeschiktheid
en werkloosheid3.3. Invoering van de WW voor de overheidssector3.4. Invoering van de ZW voor de overheidssector3.5. Organisatie van de uitvoering van de WAO en WW voor
de overheidssector 3.5.3. Sectorraden voor overheid en onderwijs3.5.4. USZO als uitvoeringsinstelling in de zin van de
Osv 19973.6. Invoeringsscenario OOW5. Overgangsrecht5.2. Karakter van het overgangsrecht5.3. Inhoud en strekking van het overgangsrecht 5.3.1. Algemeen5.3.3. Toepassing van de werknemersverzekeringen ten aanzien
van de oude rechten5.3.4. Omgang met sollicitatieverplichtingen ten aanzien
van de garantiewachtgelden6. Ziektekostenverzekering van het overheidspersoneel7. Controlebevoegdheden van de Algemene RekenkamerII. ARTIKELEN Artikel 20Artikel 31Artikel 41Artikel 43Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25282Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 132 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 282Het onder de werkingssfeer van de wettelijke werknemersverzekeringen
brengen van het overheidspersoneel (Wet overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 14 juli 1997 I. ALGEMEENHet kabinet stelt met genoegen vast dat het kabinetsbeleid inzake de normalisering
van de arbeidsvoorwaarden en arbeidsverhoudingen van het overheidspersoneel
inclusief het onder de werknemersverzekeringen brengen van het overheidspersoneel,
op steun kan rekenen bij de fracties die een inbreng hebben geleverd aan het
verslag. Het kabinet is het eens met de aan het woord zijnde fracties dat
het onder de werknemersverzekeringen brengen van het overheidspersoneel een
logisch onderdeel is van het vorenbedoelde normaliseringsbeleid van het kabinet.Het kabinet constateert verder dat de aan het woord zijnde fracties niet
zonder meer hun steun aan dit wetsvoorstel verlenen.De leden van de PvdA-fractie verbinden hun steun aan dit wetsvoorstel
aan waarborgen voor een zorgvuldige uitvoering. De leden van de fractie van
het CDA stellen dat aan een aantal voorwaarden moet zijn voldaan. Die voorwaarden
hebben te maken met de uitvoering, het invoeringstraject, de risicoverevening
en de overgangsregeling voor bestaande gevallen. De leden van de fractie van
de VVD stellen in dit verband dat de voorgestelde fasering van het brengen
van het overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen op zijn minst
teleurstellend is te noemen. De leden van de fractie van D66 zijn het eens
met de opvatting van de regering dat de invoering van de werknemersverzekeringen
pas aan de orde is op het moment dat voor de overheid en de marktsector dezelfde
rechten en verplichtingen, dezelfde wijze van financiering, en dezelfde wijze
van organisatie van de uitvoering kunnen worden ingevoerd. Zij constateren
voorts dat de invoering van de werknemersverzekeringen ondanks de bij de behandeling
van het voorstel van Wet privatisering ABP ingediende motie van de leden Van
Hoof, Zijlstra en Bakker (Kamerstukken II 1995/96, 24 205, nr. 14) gefaseerd
zal plaatsvinden. De leden van de fractie van het GPV tenslotte constateren
dat met dit wetsvoorstel met name omtrent de invoering van de WW en de ZW
nog veel onzekerheden blijven bestaan. Het kabinet hoopt met de navolgende beantwoording van de in het verslag
gestelde vragen bij te dragen aan een spoedige verdere behandeling van het
voorliggende wetsvoorstel.Alvorens het kabinet op de vorenbedoelde opmerkingen van de verschillende
fracties reageert, wil het eerst ingaan op de totstandkoming van de in dit
wetsvoorstel gepresenteerde fasering. In genoemde motie heeft de Tweede Kamer
uitgesproken dat de implementatie van de OOW per 1 januari 1998 dient plaats
te vinden. Voorts spreken de leden van de CDA-fractie in het verslag hun voorkeur
uit voor een gelijktijdige invoering van alle werknemersverzekeringen. Dit
maakt volgens deze leden het wetsvoorstel helderder voor de uitvoering, mede
in verband met de noodzakelijke voorbereidingen. De leden van de fractie van
de VVD zijn teleurgesteld met betrekking tot de voorgestelde fasering van
realisering van het onder de werknemersverzekeringen brengen van het overheidspersoneel.
Het kabinet kan zich de voorkeur van de leden van de CDA-fractie, die zij
zou willen kenschetsen als «alles in één keer»,
zeer goed voorstellen, evenals de teleurstelling bij de leden van de VVD-fractie.
De «alles in één keer»-benadering is de optie waarmee
het kabinet, mede naar aanleiding van genoemde motie, in 1996 van start is
gegaan. Laat daarover geen misverstand bestaan: een invoering op één
moment zou tot minder ingewikkelde wet- en regelgeving leiden. In de loop
van 1996 en 1997 heeft het kabinet echter de optie van «alles in één
keer» moeten loslaten, dit mede op grond van nieuwe feiten en deels
op verzoek van de USZO op organisatorische en uitvoeringstechnische gronden.
Van de wijzigingen in het invoeringsscenario is de Tweede Kamer op de hoogte
gesteld bij de brieven van 31 oktober 1996 (Kamerstukken II 1996/97, 24 706,
nr. 6) en van 21 maart 1997 (Kamerstukken II 1996/97, 24 706, nr. 10).
De inhoud van deze brieven is aan de orde geweest tijdens de periodieke overleggen
op 13 november 1996 en op 21 mei 1997 die ik met de vaste commissie van Binnenlandse
Zaken heb gevoerd over de USZO. In deze brieven zijn de wijzigingen ten aanzien
van de optie «alles in één keer» toegelicht.In de bovenvermelde brief van 31 oktober 1996 is aan de Tweede Kamer medegedeeld
dat het kabinet tot een gewijzigd scenario voor de invoering van de OOW moest
komen. Fasering van de invoering van de WW bleek om redenen van uitvoeringstechnische
aard noodzakelijk ten einde de uitvoering van de OOW te kunnen realiseren.
Het zogenaamde oktoberscenario hield kortweg in:– invoering van de WAO voor overheidspersoneel ingaande 1 januari
1998;– invoering van de WW en de ZW voor overheidspersoneel voor nieuwe
gevallen ingaande 1 januari 1998 en voor lopende gevallen ingaande 1 januari
1999 (gefaseerde invoering).In februari 1997 besloot het kabinet dat het oktoberscenario wat de invoering
van de WW betreft, moest worden bijgesteld. De overwegingen die tot dit besluit
hebben geleid, zijn vermeld in de bovenvermelde brief van 21 maart 1997 en
zijn samengevat de volgende.Volgens het kabinet was er onvoldoende zicht op een succesvolle invoering
van de WW volgens het oktoberscenario. De USZO kon het kabinet niet voldoende
zekerheid bieden dat het WW-deel van het oktoberscenario op een verantwoorde
wijze op de geplande datum kon worden uitgevoerd. Voorts was door de Sector
Gemeenten twijfel geuit over de operationele haalbaarheid van het WW-deel
van het oktoberscenario. Verder heeft de Minister van Onderwijs, Cultuur en
Wetenschappen aangedrongen op verbetering van het primaire proces van de uitvoering
van de werkloosheidsregelingen bij USZO Groningen. Van evenveel gewicht is
tevens geweest dat de uitvoering van de WAO als vervanger van
de WAO-conforme regeling, ingaande 1 januari 1998, zeker gesteld diende te
worden.Een zelfstandige factor die in de afweging van het kabinet mede een rol
heeft gespeeld, is de financiering van de WW voor het overheidspersoneel.
Aan de hand van het resultaat van het onderzoek in het kader van de nota «Werken
aan zekerheid» (Kamerstukken II 1996/97, 25 010, nr. 2; afgekort
WAZ-nota) zal het kabinet in 1998 een besluit nemen ten aanzien van de WW
voor overheidspersoneel. Er zal, met inachtneming van de in de WAZ-nota geformuleerde
doelstelling ten aanzien van de premiedifferentiatie in de WW, parallel onderzoek
gedaan worden naar de merites van de varianten ten aanzien van de financiering
van de WW. Er zal niet alleen worden gekeken naar de marktsector, maar tevens
naar de overheidssector. Zo zal onder meer worden bezien op welke wijze het
financieringsregime bij werkloosheid thans functioneert binnen de overheidssector
(eigen-risicodragerschap) en welke effecten, voor- en nadelen dat regime heeft.
Daarbij is onder meer de vraag aan de orde naar de volume-effecten van prikkels
in de richting van de werkgevers. Het kabinet is daarnaast van mening dat
voor de overheidssector in het kader van OOW een stabiel financieringsregime
WW moet worden ingevoerd. Het kabinet wil niet de kans lopen dat het financieringsregime
binnen enkele jaren na de invoering daarvan op belangrijke onderdelen gewijzigd
zal moeten worden. Deze noodzakelijke stabiliteit wordt bereikt bij de besluitvorming
naar aanleiding van het vorenvermelde onderzoek. De planning is er op gericht
dat onderzoek uiterlijk begin 1998 af te ronden.Daarnaast kan ik nog het volgende opmerken. Met betrekking tot de invoering
van (onderdelen van) de WW is het kabinet er op basis van de volgende argumenten
van uitgegaan dat bij de invoering van de WW voor overheidspersoneel, de aanspraken
op de WW, de organisatie van de uitvoering ervan en de financiering ervan
niet gescheiden moeten worden. De verbondenheid tussen de elementen rechten
en verplichtingen, uitvoering en financiering is een uitvloeisel van de verzekeringsgedachte.
Bovendien is het financieringssysteem van de WW zo'n bepalend onderdeel van
de WW-systematiek dat er bij een invoering van de WW die beperkt zou blijven
tot de rechten en verplichtingen van de WW, geen sprake zou zijn van normalisering
zoals het kabinet dat voor ogen staat.Een andere overweging betreft de Sector Onderwijs. Die sector heeft een
WW-conforme werkloosheidsregeling, het Besluit werkloosheid onderwijs- en
onderzoekpersoneel (BWOO). Voor het BWOO is een scheiding van aanspraken en
financiering niet veel meer dan een splitsing van de aanspraken in een wettelijk
en een bovenwettelijk deel. De voordelen van een dergelijke splitsing wegen
voor de Sector Onderwijs niet op tegen de problemen die een dergelijke splitsing
oplevert voor de uitvoeringspraktijk van USZO Groningen.Verder zullen bij een scheiding van aanspraken en financiering de verantwoordelijkheden
verspreid zijn over verschillende instellingen: het Landelijk instituut sociale
verzekeringen (Lisv) is verantwoordelijk voor de uitvoering van de WW, terwijl
de overheidswerkgever verantwoordelijk is voor de financiering ervan. Het
Lisv wordt ingevolge de Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 (Osv 1997)
de contractpartner van de uitvoeringsinstelling ter zake van de WW, terwijl
in de overheidssector niet het Lisv het beheer heeft over de financiering,
maar de overheidswerkgever. De overheidswerkgever zou aldus wat betreft het
WW-deel van de aanspraken niet kunnen bepalen, maar wel moeten betalen. Bovendien
blijft de overheidswerkgever verantwoording verschuldigd tegenover vertegenwoordigende
organen met betrekking tot de uitvoering en kosten van zijn werkloosheidsregeling.
Ook een tijdelijk afwijkend financieringsregime voor de overheid zou niet
tegemoetkomen aan deze bezwaren. Het kabinet stelt vast dat de
leden van de fractie van D66 het met het kabinet eens zijn dat invoering van
een werknemersverzekering pas aan de orde is op het moment dat voor de overheid
en de marktsector dezelfde rechten en verplichtingen, dezelfde wijze van financiering,
en dezelfde wijze van organisatie van de uitvoering kunnen worden ingevoerd.Het kabinet heeft, al deze overwegingen overziend, gemeend dat de invoering
van de WW niet moet plaatsvinden per 1 januari 1998 en dat derhalve moet worden
afgeweken van het oktoberscenario. De keuze om de (beslissing over de) invoering
van de ZW en de WW te verschuiven, behoeft echter in de opvatting van het
kabinet geen gevolgen te hebben voor de beoogde invoering van de WAO. Alleen
door middel van de invoering van de WAO per 1 januari 1998 kan de integrale
toepassing van de Wet premiedifferentiatie en marktwerking bij arbeidsongeschiktheidsregelingen
(Wet Pemba) op de overheid worden gerealiseerd. Een gefaseerde invoering,
zoals opgenomen in het wetsvoorstel, is aldus de enig mogelijke en uitvoerbare.Het in het voorliggende wetsvoorstel opgenomen invoeringsscenario ziet
er als volgt uit:– invoering van de WAO (inclusief Pemba) op 1 januari 1998;– invoering van de ZW (in twee fasen) met ingang van 1 januari 1999;– invoering van de WW (in twee fasen) op zijn vroegst met ingang
van 1  januari 1999, waarbij het kabinet het voornemen heeft om in het
eerste kwartaal van 1998 een besluit te nemen over de invoering van de WW.Voor een nadere beschrijving van het voorgestelde invoeringsscenario verwijs
ik naar paragraaf 3.6. van het algemeen deel van de memorie van toelichting
bij dit wetsvoorstel (Kamerstukken II 1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 29–31).Voorts wil de regering ingaan op de opmerkingen van de diverse fracties
over de uitvoering. Met de leden van de fracties van de PvdA en het CDA is
het kabinet van mening dat de uitvoerbaarheid van het wetsvoorstel één
van de belangrijkste toetsstenen moet zijn voor de implementatie van dit wetsvoorstel.
Het kabinet heeft in het kader van de rapportages over OOW/USZO steeds het
standpunt verdedigd dat deze regeling eerst kan worden ingevoerd zodra de
uitvoeringsorganisatie daartoe in staat is. De in het voorliggende voorstel
opgenomen gefaseerde invoering van regelingen is dan ook mede gebaseerd op
overwegingen van uitvoerbaarheid.De leden van de PvdA-fractie verbinden hun steun aan dit wetsvoorstel
aan waarborgen voor een zorgvuldige uitvoering. De aan het woord zijnde leden
stellen dat de foutenmarge met betrekking tot de uitvoering moet worden teruggebracht
tot een gebruikelijk niveau. Ook vinden deze leden dat er garanties dienen
te komen ten aanzien van de toerusting van de uitvoeringsorganisatie.De leden van de CDA-fractie menen dat de uitvoeringsrisico's van het wetsvoorstel
niet in kaart zijn gebracht. Deze leden vragen of er een uitvoeringstoets
of, beter gezegd, een uitvoerbaarheidstoets heeft plaatsgevonden en, zo ja,
wat daarvan dan het resultaat is. Indien er geen uitvoeringstoets heeft plaatsgevonden,
dan is hun vraag of de regering alsnog van plan is een uitvoeringstoets te
laten plaatsvinden. Ik merk hierover het volgende op.Bij zijn oordeel over de uitvoerbaarheid van het wetsvoorstel zijn voor
het kabinet de volgende elementen van bepalend belang.– Per 1 januari 1998 moet de USZO worden erkend als uitvoeringsinstelling
in de zin van de Osv 1997. Dit met het oog op de uitvoering van de werknemersverzekeringen
voor het overheidspersoneel. Vanwege de voorgestelde gefaseerde invoering
zal de USZO per 1 januari 1998 voorlopig alleen de uitvoering van de WAO ter
hand nemen. Over de stand van zaken met betrekking tot de aanvraag om erkenning van
de USZO als uitvoeringsinstelling in de zin van de Osv 1997 wordt de Kamer
door mij op de hoogte gehouden door middel van de rapportages inzake OOW/USZO.
In onderdeel 3.5.4. van deze nota zal ik in reactie op vragen van de verschillende
fracties ingaan op de kwestie van de erkenning van de USZO als uitvoeringsinstelling
in de zin van de Osv 1997.– Een ander belangrijk element is het bestand van bestaande arbeidsongeschiktheidsuitkeringen
bij de overheid (zowel WAO-conforme uitkeringen als arbeidsongeschiktheidsuitkeringen
van Defensie). De ter zake overdragende partijen (het Fonds arbeidsongeschiktheidsverzekering
overheidspersoneel (FAOP) wat het WAO-conforme bestand betreft en de Minister
van Defensie wat het militaire bestand betreft), de ter zake ontvangende partij
(het Lisv) en de toezichthouder (het College van toezicht sociale verzekeringen
(Ctsv)) maken wat men zou kunnen noemen de «boedelbeschrijving»;
een beschrijving van de toestand van het over te dragen bestand. De bedoeling
van het maken van een boedelbeschrijving is dat de ontvangende partij precies
weet waarvoor zij met ingang van 1 januari 1998 verantwoordelijk wordt en
wat zij overneemt van de overdragende partijen. De boedelbeschrijving zal
naar verwachting een oordeel geven over de rechtmatigheidsnorm. De boedelbeschrijving
moet duidelijk maken op welke punten en in welke orde van grootte er fouten
in het over te dragen bestand zitten. De ontvangende partij zal vanaf 1 januari
1998 verantwoordelijk worden voor de uitvoering en daarmee onder meer voor
het bereiken van een foutenmarge van maximaal 1 procent. Dit is de norm die
het Ctsv als maximum hanteert in het kader van het toezicht op de rechtmatigheid.
Uiteraard zal het tempo waarin die norm kan worden bereikt ten aanzien van
het onderhavige bestand, mede worden bepaald door de situatie op 31 december
1997. Een factor in dit verband is de verbetering van het primaire proces
bij de USZO. Het verschuiven van de invoering van de ZW en (de beslissing
over de invoering van) de WW is mede gebaseerd op het scheppen van ruimte
voor de USZO voor verbeteringen in het primaire proces. Wat de laatste stand
van zaken bij het primaire proces van de WAO-conforme regeling betreft, merk
ik op dat de Kamer daarover separaat zal worden geïnformeerd bij de rapportage
inzake OOW/USZO betreffende het eerste halfjaar van 1997.Het kabinet is van opvatting dat, afgezien van het aspect van de foutenmarge,
het kwaliteitsniveau van de uitvoering van de arbeidsongeschiktheidsregeling
in januari 1998 ten minste het niveau van december 1997 moet hebben. De overgang
van de WAO-conforme regeling naar de WAO zal, met name door de toepassing
van wetten die wijzigingen aanbrengen in de WAO, zoals de Wet Pemba en de
voorgenomen Wet op de reïntegratie arbeidsgehandicapten, de nodige inspanning
vergen van de uitvoeringsinstelling. Die inspanning komt bovenop de eveneens
bestaande inspanning van verbetering van het primaire proces. De door de leden
van de PvdA-fractie bepleite garanties over de toerusting van de uitvoeringsorganisatie
moeten tegen deze achtergrond worden bezien. Ter zake kan ik opmerken dat
de USZO de nodige capaciteit inzet voor de voorbereiding van de uitvoering
van de WAO per 1 januari 1998.De bij de vorenbedoelde bestandsoverdracht betrokken, hiervoor genoemde
partijen zullen ieder voor zich, vanuit de voor elke partij geldende specifieke
verantwoordelijkheid, tot een oordeel moeten komen of het verantwoord is om
het betreffende bestand van bestaande uitkeringen per 1 januari 1998 om te
zetten naar de WAO. Over de wijze waarop tot dit oordeel wordt gekomen vindt
periodiek overleg plaats tussen de betrokken partijen. Aan dit overleg wordt
eveneens van de kant van de ministeries van Binnenlandse Zaken en van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid deelgenomen. Op basis van deze informatie
zal het kabinet, naar verwachting in november 1997, de beslissing nemen of
per 1 januari 1998 de WAO zal gaan gelden voor de overheid.– De USZO moet aangeven op welk moment zij de betreffende werknemersverzekering
kan uitvoeren, alsmede een oordeel geven over de uitvoerbaarheid van het overgangsrecht
van OOW. In dit verband plaats ik de vorengenoemde vragen van de CDA-fractie
met betrekking tot de uitvoeringstoets. Hierbij kan ik melden dat in het reguliere
overleg dat ik met de directie van USZO voer over de OOW-operatie, aspecten
en elementen van uitvoering en uitvoerbaarheid uitvoerig aan de orde komen.
Voorts vindt op ambtelijk niveau regelmatig technisch overleg plaats. Bij
deze overleggen blijkt dat USZO het wetsvoorstel op kritische wijze toetst.
Voorts komt USZO, vanuit de invalshoek van de uitvoering, met suggesties voor
aanpassing van het wetsvoorstel. Tot nu toe is het resultaat van de analyses
van de USZO niet verschenen in de vorm van een uitvoeringstoets. Materieel
komen die analyses wel neer op een uitvoeringstoets. Aangezien sprake is van
regelgeving die op onderdelen in beweging is (getuige onder meer de voorgenomen
Wet op de reïntegratie arbeidsgehandicapten), heeft een min of meer doorlopende
analyse van de voorstellen de voordelen van actualiteit en flexibiliteit.
Ik ben het dan ook niet eens met de leden van de CDA-fractie dat de uitvoeringsrisico's
van het wetsvoorstel niet in kaart zijn gebracht. Er wordt zowel door mij
als door de USZO voortdurend aandacht besteed aan het in kaart brengen van
de uitvoeringsrisico's en het vinden van passende oplossingen.De leden van de CDA-fractie verwijzen voorts naar het recentelijk verschenen
rapport van de Algemene Rekenkamer inzake de klantgerichtheid van overheidsinstanties.
Zij merken op dat uit dat rapport is gebleken dat met name de ingewikkeldheid
en de onhelderheid van wet- en regelgeving leidt tot grote ontevredenheid
zowel bij de uitvoeringsinstanties als bij de betrokken burgers. Deze leden
vragen wat is, dan wel wordt gedaan om deze problemen te voorkomen bij de
invoering van dit wetsvoorstel. Ik kan hierover het volgende opmerken.Met dit wetsvoorstel wordt bestaande wetgeving op het terrein van de sociale
zekerheid, die tot stand komt onder verantwoordelijkheid van de Minister van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid van toepassing op de overheid. Dit wetsvoorstel
maakt die regelgeving niet meer of minder ingewikkeld. Overigens erkent het
kabinet dat het bij de sociale zekerheid veelal gaat om ingewikkelde en niet
eenvoudig toegankelijke regelgeving. Dit geldt met name voor het overgangsrecht.
Hiervoor is reeds melding gemaakt van de contacten tussen mijn ministerie
en USZO over de uitvoerbaarheid van het wetsvoorstel. Door die contacten bestaat
bij de USZO een volledig beeld van de inhoud en strekking van het wetsvoorstel.
Via overleg wordt getracht bij de uitvoerder eventuele onhelderheid van de
regelgeving weg te nemen. Betrokken uitkeringsgerechtigden en werkgevers zullen
door middel van adequate voorlichting, zo nodig toegesneden op specifieke
categorieën, worden voorbereid op de invoering van de WAO per 1 januari
1998. USZO zal in overleg met mijn ministerie en het Verbond Sectorwerkgevers
Overheid (VSO) zorg dragen voor die voorlichting. Een belangrijk onderwerp
daarvoor is de gefaseerde invoering, alsmede de vanwege de datum van 1 januari
1998 van belang zijnde gevolgen van de invoering van de WAO. Samengevat tracht
het kabinet door middel van overleg en voorlichting te voorkomen dat het door
de Algemene Rekenkamer gesignaleerde probleem zich voordoet bij de invoering
van dit wetsvoorstel. Naar aanleiding van de inbreng van de fracties van de PvdA en het CDA
op het punt van de uitvoerbaarheid van dit wetsvoorstel in onderdeel I van
het verslag, merk ik het volgende op.Het voorstel houdt in dat de invoeringsdatum voor de WAO voor het overheidspersoneel
niet in dit wetsvoorstel zelf is opgenomen, maar wordt vastgesteld bij koninklijk
besluit op grond van het voorgestelde artikel 81. Ik ben voornemens het bedoelde
besluit aan het kabinet voor te leggen in november 1997. Het oordeel over
de uitvoerbaarheid van de WAO voor het overheidspersoneel wordt dus uiteindelijk
door het kabinet genomen. Het kabinet zal bij zijn besluitvorming rekening
houden met het oordeel van de overdragende partijen, de ontvangende partij
en de toezichthouder ter zake.De vragen van de leden van de fractie van de PvdA met betrekking het kabinetsbeleid
inzake de normalisering van de arbeidsvoorwaarden en arbeidsverhoudingen van
het overheidspersoneel (te weten de vraag naar de rechtvaardiging van een
aparte regeling van aanstelling en ontslag voor het overheidspersoneel en
de vraag wanneer sprake is van een bijzondere positie van de overheidswerkgever
die noodzaakt tot afwijkingen van het normaliseringsbeleid) worden hierna
beantwoord bij onderdeel 1.2.3. van deze nota.Op de opmerkingen van de zijde van de fractie van het CDA aangaande het
invoeringstraject, de risicoverevening en de overgangsregeling voor bestaande
gevallen wordt ingegaan in het vervolg van deze nota (te weten in de onderdelen
3.3., 3.4., 3.6., 5., 5.2. en 5.3.3. van deze nota).De leden van de fractie van de PvdA hebben een aantal vragen gesteld ten
aanzien van de financiële aspecten van het wetsvoorstel. Uit gemaakte
berekeningen is gebleken dat het in beginsel mogelijk moet zijn de OOW-operatie
financieel neutraal te laten verlopen, dat wil zeggen inkomensneutraal, loonkostenneutraal
en neutraal voor het financieringstekort. De aan het woord zijnde leden vragen
wat de gevolgen kunnen zijn indien deze veronderstelling achteraf niet juist
blijkt te zijn en welke problemen zich dan zouden kunnen voordoen. Voorts
vragen deze leden hoe dit zich verhoudt tot de uitgavenbeperkingen van de
rijksbegroting, zoals genoemd in het regeerakkoord. In het regeerakkoord is
voor 1998 een beperking afgesproken van de arbeidsvoorwaarden collectieve
sector ter grootte van 1,5 miljard gulden, waarbij effecten werden verwacht
van de veranderingen in de arbeidsongeschiktheidsregelingen, met name nadat
ook ambtenaren onder de werknemersverzekeringen zouden zijn gebracht. Deze
leden vragen hoeveel besparingen mogen worden verwacht van het onder de werknemersverzekeringen
brengen van het overheidspersoneel. De leden van de fractie van de PvdA zouden
graag een overzicht zien van de financiële consequenties van het wetsvoorstel
voor de rijksbegroting. De leden van de fracties van het CDA en het GPV willen eveneens nader
geïnformeerd worden over de financiële consequenties van het voorliggende
voorstel. De leden van de CDA-fractie verwijzen naar Aanwijzing 215 van de
Aanwijzingen voor de regelgeving. Deze leden vragen verder naar de financiële
onderbouwing van het wetsvoorstel. Zij merken op dat de uitspraak «in
beginsel budgettair neutraal» niet wordt onderbouwd in het wetsvoorstel.
Deze leden vragen naar de financiële aspecten op macroniveau en op sectorniveau
en willen weten hoe de financiële risico's worden verevend. Tevens willen
de aan het woord zijnde leden nader worden geïnformeerd over de uitvoeringskosten
en over de eventuele budgettaire en inkomenseffecten van het onder de WAO
brengen van het overheidspersoneel. De leden van de GPV-fractie vragen een
overzicht van de financiële gevolgen van de invoering van de WAO, de
ZW en de WW voor zowel de werknemers als de werkgevers. Deze leden vragen
tevens wat de redenen zijn om in tegenstelling tot het besluit
in 1993, toch te kiezen voor een vorm van risicoverevening tussen overheid
en marktsector.Op de vragen van deze drie fracties kan ik als volgt antwoorden.Onderscheid moet gemaakt worden tussen de financiële effecten op
het moment dat het overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen wordt
gebracht en de financiële effecten die op een later moment zouden kunnen
ontstaan. Op het moment van overgang naar de werknemersverzekeringen is sprake
van opheffing van de financiële scheiding tussen de marktsector en de
overheidssector, waarbij het totaal aan aanspraken van het personeel van de
markt- en de overheidssector niet wijzigt. Met betrekking tot het moment van
invoering geldt dat zodanige financieringsverschuivingen tot stand gebracht
kunnen worden dat deze overgang in beginsel inkomensneutraal, loonkostenneutraal
en neutraal voor het financieringstekort kan verlopen.Financiële effecten op een later moment zijn een gevolg van ontwikkelingen
in de premiegrondslag en de omvang van het beroep op de werknemersverzekeringen.
Afhankelijk van de daarvoor geldende premiesystematiek slaan deze effecten
neer bij de individuele werkgever en werknemer, in bedrijfstakpremies dan
wel in landelijk verevende premies. De overheidswerkgevers ontvangen geen
afzonderlijke vergoeding voor deze effecten. De bijdrage vanuit de algemene
middelen aan de overheidswerkgevers kan worden bepaald aan de hand van een
nieuw referentiebegrip voor de overheidssector. In de kabinetsnotitie inzake
de arbeidsvoorwaarden in de collectieve sector die de Minister van Binnenlandse
Zaken op 12 juni 1997 naar de Tweede Kamer heeft gestuurd (Kamerstukken II
1996/97, 24 253, nr. 6) wordt het nieuwe referentiebegripaan de orde
gesteld. Daarbij wordt de gemiddelde ontwikkelingen van de werkgeverspremies
in de marktsector via het referentiebegrip doorvertaald naar de kabinetsbijdrage
aan de arbeidskostenontwikkeling in de collectieve sector. Het onderhavige
wetsvoorstel kent daarmee voor de rijksoverheid geen afzonderlijke financiële
consequenties die buiten de referentiesystematiek om gaan. De in het regeerakkoord uitgesproken verwachting aangaande de effecten
van de veranderingen in de arbeidsongeschiktheidsregelingen hebben betrekking
op de invoering van prikkelwerking in de financiering van de WAO en de doorvertaling
daarvan in financiële zin via het referentiebegrip naar de rijksoverheid.Het voorliggende wetsvoorstel voorziet in de invoering van de WAO voor
het overheidspersoneel per 1 januari 1998. De daarmee gepaard gaande financiële
effecten voor de overheidswerkgevers zijn betrokken in de Invoeringswet nieuwe
en gewijzigde arbeidsongeschiktheidsregelingen, waarbij één
financieringssysteem voor overheid en marktsector met betrekking tot de arbeidsongeschiktheid
wordt ingevoerd. Voor deze effecten verwijs ik naar paragraaf 4.3 van de memorie
van toelichting bij het voorstel van wet dat tot de Invoeringswet nieuwe en
gewijzigde arbeidsongeschiktheidsregelingen heeft geleid (Kamerstukken II
1995/96, 24 776, nr. 3). Met betrekking tot de inkomenseffecten van het
onder de WAO brengen van het overheidspersoneel merk ik op dat deze gelijk
zijn aan de inkomenseffecten voor werknemers in de marktsector, aangezien
de met Pemba samenhangende mutaties in (pseudo-)premies WAO/WW en overhevelingstoeslag
voor het overheidspersoneel en voor de werknemers in de marktsector dezelfde
zijn.De vraag van de leden van de CDA-fractie naar de omvang van de invoeringskosten
van de WAO voor de USZO kan als volgt beantwoord worden.De USZO heeft voor de invoering van de WAO per 1 januari 1998 een project
opgezet. Dit project omvat onder meer de volgende activiteiten: – het inrichten van de geautomatiseerde systemen;– de opleiding van de medewerkers;– het opstellen van handleidingen voor de medewerkers;– de voorlichting aan de werkgevers, de werknemers en de uitkeringsgerechtigden– de voorbereiding van de conversie van de WAO-conforme regeling
en de regeling van het arbeidsongeschiktheidspensioen voor militairen naar
de WAODe kosten van het bedoelde project worden door de USZO geraamd op circa
7 miljoen gulden. Hiervan is ongeveer 5,3 miljoen gulden begroot voor de kosten
van automatisering. De genoemde 7 miljoen gulden betreffen de «zuivere»
invoeringskosten voor de WAO.Ook heeft de USZO ter voorbereiding van de uitvoering van de werknemersverzekeringen
een aantal activiteiten ondernomen dat tevens van belang is voor het adequaat
kunnen invoeren van de WAO. Met deze activiteiten wordt voorts voldaan aan
een aantal in of op grond van de Osv 1997 gestelde eisen. Als belangrijkste
zaken noem ik hier:– het tot stand brengen van een Verzekerdenadministratie (VZA) die
voldoet aan de eisen ingevolge de Osv 1997;– het realiseren van een gemeenschappelijk financieel traject (GFT)
voor de USZO;– het kunnen voldoen aan interne en externe (onder meer door het
Lisv en het Ctsv) gestelde eisen ten aanzien van informatievoorziening;Met de genoemde drie zaken is volgens de USZO een bedrag gemoeid van circa
14,5 miljoen gulden.Ook de overgang naar de WW kan in alle opzichten neutraal verlopen. In
dat geval zijn financieringsverschuivingen nodig die bestaan uit een mix van
mutaties in de rijksbijdrage Ziekenfondswet, de overhevelingstoeslag, het
belastingtarief eerste schijf en het werkgeversdeel in de WW-premie. Hoe deze
mix er precies uit zal moeten zien, hangt af van het financieringsregime WW
en daarmee van de te verevenen last op landelijk (dat wil zeggen niet-wachtgeldfonds
WW-) niveau. In het onderhavige wetsvoorstel is geen datum voor de invoering
van de WW voor het overheidspersoneel opgenomen. Dit onder meer omdat het
kabinet onderzoek laat verrichten naar mogelijkheden tot introductie van premiedifferentiatie
in de WW. Om die reden kan het kabinet geen inzicht bieden in de financiële
consequenties die aan de invoering van de WW voor het overheidspersoneel zijn
verbonden. Die financiële consequenties zijn namelijk afhankelijk van
de wijze van financiering van de WW. Gewezen kan wel worden op het volgende.
Aangezien bij een zodanige operatie wel de financieringsgrondslag zou veranderen,
maar het totaal aan WW-aanspraken niet, zou een dergelijke operatie bij de
huidige financieringswijze van de WW leiden tot financieringsverschuivingen
tussen overheids- en marktsector. Die verschuivingen houden in het kort in
dat lastenverlichting optreedt voor de werkgevers in de marktsector en voor
de werknemers in de overheids- en marktsector, waartegenover een lastenverzwaring
staat voor de overheidswerkgevers van min of meer gelijke omvang. Het is in
beginsel mogelijk tegenover de lastenverlichting voor de marktsector en voor
de werknemers die zou resulteren uit invoering van de WW voor het overheidspersoneel,
een zodanige lastenverzwaring bij die groepen te plaatsen dat daarmee geldmiddelen
vrijkomen op de rijksbegroting om de lastenverzwaring voor de overheidswerkgevers
te compenseren, zodat het geheel voor de rijksbegroting budgettair neutraal
verloopt.De vraag van de leden van de GPV-fractie naar de redenen om thans, in
tegenstelling tot het besluit in 1993, te kiezen voor een vorm van risicoverevening
tussen overheid en marktsector, kan ik als volgt beantwoorden.
Het besluit uit 1993 waarnaar de aan het woord zijnde leden verwijzen, kwam
er in het kort op neer dat de werknemersverzekeringen zouden worden ingevoerd
met een voor de overheid vooralsnog afwijkend financieringsregime. Het kabinet
is thans echter van oordeel dat het ongewenst is om de werknemersverzekeringen
in te voeren met een voor de overheid afwijkend financieringsregime. Daarnaast
is het kabinet tot het inzicht gekomen dat het in beginsel mogelijk moet zijn
een uniform financieringsregime in te voeren zonder dat een en ander gevolgen
behoeft te hebben in de sfeer van het financieringstekort, de loonkosten en
de inkomens. De operatie Pemba heeft de mogelijkheid daarvan in de sfeer van
de arbeidsongeschiktheidsregelingen aangetoond. In de Wet Pemba is dan ook
de keuze gemaakt om de lasten van de bestaande arbeidsongeschiktheidsuitkeringen
(inclusief die van de overheid) te verevenen via het fonds van de WAO (het
Aof). Er zijn in beginsel geen redenen waarom met die operatie vergelijkbare
financieringsverschuivingen niet zouden kunnen worden toegepast in de sfeer
van de werkloosheidsregelingen. Het lijkt technisch mogelijk om een uniform
financieringsregime voor de werknemersverzekeringen in te voeren. Ten aanzien
van de WW heeft het kabinet, zoals vermeld in paragraaf 3.3.3. van het algemeen
deel van de toelichting bij het wetsvoorstel (Kamerstukken II 1996/97, 25 282,
nr. 3, blz. 25–26), nog geen beslissing over de invoering daarvan voor
het overheidspersoneel genomen. Op dit moment is dan ook nog geen sprake van
een keuze van het kabinet om de WW in te voeren voor het overheidspersoneel
en dus is er geen sprake van risicoverevening tussen overheid en marktsector
voor werkloosheid.In antwoord op de vraag van de leden van de GPV-fractie of er met betrekking
tot de invoering van de ZW en de WW een indicatie te geven is van het aantal
bestaande ziektegevallen en wachtgelders dat zal worden geconfronteerd met
de werknemersverzekeringen, kan ik het volgende berichten.Als indicatie van het aantal bestaande ziektegevallen zou naar het oordeel
van het kabinet, uitgaande van de meest recente cijfers, het volgende kunnen
gelden. Het meest recent vastgestelde ziekteverzuimpercentage van het overheidspersoneel
is dat van 31 december 1995 en dat bedraagt ongeveer 6,6 procent (bron: Ziekteverzuim
binnen de overheid, 1995, Centraal Bureau voor de Statistiek). 6,6 procent
van het arbeidsvolume van de overheid (678 720 fte's op de peildatum
31 december 1995) is 44 628 fte's. Bij deze cijfers moet de volgende
kanttekening worden geplaatst. Het betreft een totaalcijfer van alle ziekteverzuimgevallen
op de genoemde peildatum. Naar verwachting zal een aanzienlijk deel van deze
gevallen, zou de ZW op dit moment op hen van toepassing zijn, recht hebben
op loondoorbetaling voor rekening van hun werkgever in plaats van een ZW-uitkering.
Hoeveel van deze gevallen in aanmerking zouden komen voor een uitkering op
grond van de ZW, is niet te zeggen, omdat daarover geen gegevens beschikbaar
zijn.De vraag naar het aantal bestaande wachtgelders dat overheidsbreed zal
worden geconfronteerd met de werknemersverzekeringen, wil ik als volgt beantwoorden.
De invoeringsdatum van de WW is op zijn vroegst 1 januari 2000 voor bestaande
wachtgelders. Het is niet mogelijk om nu een nauwkeurige raming te maken van
het aantal bestaande wachtgelders per 1 januari 2000. Wel is het mogelijk
een overzicht te verschaffen van het aantal wachtgelders bij de overheid eind
1996. De informatie hiervoor is reeds voor een deel vergaard. De USZO beschikt
namelijk over de relevante gegevens van de sectoren Onderwijs, Rijk en Defensie.
Voorts heeft de USZO gegevens betreffende een aantal kleinere opdrachtgevers
waarvoor zij de werkloosheidsregelingen uitvoert. De gegevens van de overige
sectoren zijn nog niet volledig. Het is de bedoeling om het integrale
overzicht van het aantal wachtgelders bij de overheid op te nemen in de Trendnota
Arbeidszaken Overheid 1998. Deze Trendnota zal worden uitgebracht als bijwerk
bij de begroting van het ministerie van Binnenlandse Zaken betreffende het
jaar 1998. Het heeft mijn voorkeur om in september 1997 een integraal overzicht
te presenteren in plaats van op dit moment een onvolledig overzicht op basis
van de cijfers van de USZO.De leden van het GPV vragen zich af of invoering van de WW overheidswerkgevers
voldoende blijft stimuleren om personeelsinkrimping tegen te gaan.Het kabinet erkent dat een systeem van volledig eigen risico bij werkloosheid,
zoals dat bij onderdelen van de overheid thans bestaat, een maximale financiële
prikkel kan geven aan de werkgever om werkloosheidslasten te voorkomen of
te beperken. Hierbij spelen echter ook nog andere factoren een rol, zoals
de vraag waar de bevoegdheid tot ontslag feitelijk binnen de organisatie van
de werkgever wordt gelegd in relatie tot het niveau waarop binnen die organisatie
feitelijk de «rekening» van de werkloosheidslasten wordt betaald.
Voorts houdt een systeem van volledig eigen risico mogelijke nadelen in voor
een optimale bedrijfsvoering. Om die redenen laat het kabinet thans onderzoek
verrichten naar de wijze waarop de huidige financieringssystemen bij werkloosheid
functioneren binnen de overheidssector. Daarbij worden de voordelen en de
nadelen van die regimes betrokken.Wat de vraag betreft van de leden van de PvdA-fractie of de regering zich
inmiddels een volledig beeld heeft kunnen vormen van alle consequenties van
toepassing van de ZFW op het overheidspersoneel, merkt het kabinet op dat
het deze vraag behandelt bij de beantwoording van de vragen over de ziektekostenverzekering
van het overheidspersoneel in onderdeel 6 van deze nota. Kortheidshalve wordt
hier naar dat onderdeel verwezen. 1.2.2. Aanleiding voor het voorstelDe leden van de VVD-fractie kunnen zich vinden in de door het kabinet
genoemde twee aanleidingen voor het voorstel, namelijk het normaliseringsbeleid
(eerste spoor) en het overbodig maken van doorvertaling van wettelijke maatregelen
voor de marktsector naar de overheid (tweede spoor). De aan het woord zijnde
leden tekenen daarbij aan dat het tweede spoor, mogelijk onnodig, wordt verengd
door de voorgestelde fasering, waardoor er toch nog gedurende lange tijd op
onderdelen van een dergelijke doorvertaling sprake zal zijn.Het kabinet erkent dat de voorgestelde fasering mede tot gevolg heeft
dat het tweede spoor van de normalisering niet reeds per 1 januari 1998 kan
worden afgerond. Zolang immers de WW en de ZW nog niet gelden voor het overheidspersoneel,
werken wettelijke maatregelen in de sfeer van die wetten niet automatisch
door naar het overheidspersoneel. In onderdeel I van deze nota heb ik uiteengezet
om welke redenen het kabinet de thans voorgestelde fasering van OOW nodig
vindt. 1.2.3. Normalisering van de sociale zekerheid van het
overheidspersoneelDe leden van de fractie van D66 zijn het eens met de opvatting van de
regering dat invoering van de werknemersverzekeringen pas aan de orde is op
het moment dat voor de overheid en de marktsector dezelfde rechten en verplichtingen,
dezelfde wijze van financiering en dezelfde wijze van organisatie van de uitvoeringvan
toepassing kunnen worden. De leden van de fractie van de VVD delen daarentegen
vooralsnog niet de opvatting dat de samenhang tussen de genoemde drie hoofdelementen van de sociale zekerheid zo groot is, dat invoering van (een onderdeel
van) de sociale zekerheid pas kan wanneer dat alle drie de elementen betreft.Het kabinet blijft bij zijn opvatting dat de invoering van de werknemersverzekeringen,
per wet bezien, pas aan de orde kan zijn als alle drie hoofdelementen van
de betreffende wet op hetzelfde moment gelijk gemaakt kunnen worden. Zoals
in subparagraaf 3.1.2. van het algemeen deel van de memorie van toelichting
bij dit wetsvoorstel (Kamerstukken II 1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 22–23)
is verwoord, stelt het kabinet vast dat de genoemde drie hoofdelementen van
de sociale zekerheid per wettelijke werknemersverzekering bezien nauw met
elkaar verweven zijn. Ter verduidelijking van die verwevenheid is in de memorie
van toelichting een voorbeeld op het terrein van de werkloosheidsregeling
opgenomen. Zoals dat voorbeeld duidelijk maakt, leidt een afwijkend financieringsregime
bij werkloosheid sinds de invoering van de Osv 1997 tot de vraag naar de zeggenschap
over de uitvoering van de betreffende regeling. In de Osv 1997 is gekozen
voor het op centraal niveau leggen van de uitvoeringsverantwoordelijkheid,
te weten bij het Lisv. Het kabinet is geen voorstander van een gedeelde verantwoordelijkheid:
het Lisv is het enige orgaan dat verantwoordelijk zal kunnen zijn voor de
uitvoering van de WW. Het kan in de opvatting van het kabinet niet zo zijn
dat naast het Lisv ook andere instanties, zoals overheidswerkgevers, verantwoordelijk
zijn voor de uitvoering van de WW. De eenheid in de uitvoering van de WW zou
dan niet gewaarborgd zijn. Indien de WW echter zou worden ingevoerd met alleen
een afwijkend financieringsregime voor de overheid, is het vanuit de positie
van de overheidswerkgevers bezien niet aanvaardbaar dat zij financieel aansprakelijk
zouden zijn voor de uitvoering van de WW, onder meer tegenover vertegenwoordigende
organen, zonder dat zij rechtstreeks zeggenschap zouden hebben over die uitvoering. 1.2.4.5. Betrokkenheid van de kamers der Staten-Generaal
bij lagere regelgeving op basis van dit wetsvoorstelDe leden van de GPV-fractie hebben moeite met de in het wetsvoorstel opgenomen
keuze om bij algemene maatregel van bestuur afwijkende regels te stellen met
betrekking tot de beoogde invoering van de ZW en de WW. Zij constateren dat
met name de wijze van invoering van de WW is omgeven door talloze onzekerheden
en onder andere afhankelijk is van het onderzoek naar het huidige functioneren
van de WW en de besluitvorming over het toekomstige financieringsregime. Omdat
nu nog geheel onduidelijk is hoe ingrijpend en verstrekkend mogelijke wijzigingen
van de WW zijn, is er naar de mening van de aan het woord zijnde leden veel
voor te zeggen dat in ieder geval de invoering van de WW volgens een apart
wetgevingstraject tot stand komt. De voorgestelde procedure om de bedoelde
algemene maatregel van bestuur tot stand te brengen levert een onzekere tijdwinst
op, voor zover tijdwinst al een argument mag zijn. Deze leden vragen waarom
er niet voor is gekozen het voorliggende wetsvoorstel te beperken tot de invoering
van de WAO voor het overheidspersoneel.Deze vragen kan ik als volgt beantwoorden. Het is juist dat de invoering
van de WW met onzekerheden is omgeven vanwege het besluit dat het kabinet
dient te nemen over het financieringsregime WW en vanwege de uitvoeringscapaciteit
van de USZO. Het kabinet meent evenwel dat deze onzekerheden geen reden zijn
om het voorliggende wetsvoorstel te beperken tot de invoering van de WAO.
Het kabinet heeft daarvoor de volgende argumenten.– Op de eerste plaats wil het kabinet een volledig beeld geven van
(de techniek van) de overgang van het overheidspersoneel naar de werknemersverzekeringen.
Hoe het kabinet zich deze overgang voorstelt, wordt voor alle werknemersverzekeringen
en in onderlinge samenhang gepresenteerd.– Een tweede overweging is dat door het huidige wetsvoorstel de
regels betreffende de toekenning van een WW-uitkering aan wachtgelders en
een ZW-uitkering aan lopende ziektegevallen bij de USZO tijdig bekend zijn.
Dit betekent dat de USZO zich reeds een beeld kan vormen van de werkzaamheden
die verricht moeten worden bij de uitvoering van die werknemersverzekeringen
voor het overheidspersoneel.– In de derde plaats wordt op deze manier voorkomen dat de voortgang
van het wetgevingsproces een risico kan opleveren om op zijn vroegst per 1
januari 1999 met de invoering van de WW voor overheidspersoneel te beginnen.
Indien namelijk gekozen zou worden voor een afzonderlijk wetsvoorstel voor
de WW, ligt het volgende scenario voor de hand. Uiterlijk begin 1998 worden
de resultaten van het onderzoek naar de varianten ter financiering van de
WW bekend. Besluitvorming van het kabinet in dit verband is dan op zijn vroegst
in het eerste kwartaal van 1998 te verwachten. De beslissing op basis van
het onderzoek kan zijn dat de huidige WW dient te gaan gelden voor overheidspersoneel.
Indien vanaf dat moment de gehele wetgevingsprocedure, inclusief de advisering,
nog zou moeten worden doorlopen, ontstaat er een zeker risico met betrekking
tot de tijdige afronding voor 1 januari 1999 van het wetgevingsproces. Het
in het voorliggende wetsvoorstel opnemen van de techniek inzake de toepassing
van de huidige WW ten aanzien van het overheidspersoneel, heeft het voordeel
van tijdwinst, zodat de invoering van de WW per 1 januari 1999 mogelijk is.– Op de vierde plaats is het voorstelbaar dat het kabinet in de
loop van 1998 beslist dat de financiering van de WW moet worden gewijzigd
en dat dit besluit leidt tot wijziging van de WW. In dat geval dient daarna
een volledig wetgevingstraject, inclusief advisering, te worden gevolgd. In
dit scenario ligt het niet voor de hand dat deze gewijzigde WW per 1 januari
1999 ingevoerd zal kunnen worden. De vroegst mogelijke datum van het begin
van uitvoering van de WW voor overheidspersoneel komt dan te liggen op 1 januari
2000.Het kabinet heeft tot slot kennis genomen van de instemming van de leden
van de VVD-fractie met de voornemens ten aanzien van de integrale invoering
van de WAO voor het overheidspersoneel. 1.3.2. Eerste spoor: normalisering van de sociale zekerheid
van het overheidspersoneelDe leden van de fracties van de PvdA en D66 hebben vragen gesteld met
betrekking tot het kabinetsbeleid inzake de normalisering van het arbeidsvoorwaardenbeleid
ten aanzien van het overheidspersoneel. De leden van de fractie van de PvdA
stellen vast dat na de invoering van OOW overheidswerknemers zich nauwelijks
nog onderscheiden van andere werknemers met uitzondering van de aanstelling
en ontslag. De aan het woord zijnde leden vragen naar de rechtvaardiging voor
een dergelijke uitzondering na de invoering van OOW. Deze leden vragen tevens
om een nadere uiteenzetting van het kabinet wanneer sprake is van een bijzondere
positie van de overheidswerkgever die noodzaakt tot afwijkingen van wat voor
de marktsector geldt. Kan hierbij ook een eventuele bijzondere positie van
een overheidswerknemer een rol spelen, zo vragen deze leden.De gestelde vragen zijn beantwoord in de kabinetsnotitie inzake de arbeidsvoorwaarden
in de collectieve sector die de Minister van Binnenlandse Zaken op 12 juni
1997 naar de Tweede Kamer heeft gestuurd (Kamerstukken II 1996/97, 24 253,
nr. 6). In die notitie is ingegaan op onder meer de toekomst
van de ambtelijke status (waaronder ook begrepen de aanstelling en het ontslag)
in het kader van het normaliseringsbeleid. Kortheidshalve verwijs ik hier
naar die notitie.Op de vraag van de leden van de fractie van D66 om aan de hand van een
of meer voorbeelden duidelijk te maken hoe overheidswerkgevers op het terrein
van de primaire arbeidsvoorwaarden hun werkgeversrol in het kader van de normalisering
meer gewicht zullen gaan geven en zich daarbij nadrukkelijk rekenschap geven
van standpunten en beslissingen van werkgevers in de marktsector en afwegingen
ook meer op dezelfde wijze gaan maken als werkgevers in de marktsector, wordt
het volgende opgemerkt.De sectorwerkgevers bij de overheid verkeren in een bijzondere positie
doordat de meeste van hen naast werkgever ook lid van het kabinet zijn. Dit
gegeven vormt als het ware een natuurlijke begrenzing van de mogelijkheden
van normalisatie, waarbij normalisatie wordt opgevat als het streven naar
zoveel mogelijk marktconforme arbeidsverhoudingen. Uiteindelijk blijft de
overheidswerkgever geconfronteerd met een dilemma dat de marktwerkgever niet
kent. Het kabinet kan namelijk zijn algemene beleidswensen bij de overheidssectoren
direct op de onderhandelingstafel leggen, terwijl voor de marktsector een
indirecte route moet worden gevolgd, bijvoorbeeld via overleg tussen het kabinet
en de sociale partners in de Stichting van de Arbeid. Het zal altijd wel verleidelijk
blijven om de arbeidsvoorwaarden van het «eigen» overheidspersoneel
te gebruiken om een voorbeeld te stellen voor de marktsector, of het nu gaat
om een beperking van de VUT of om loonmatiging.Een beleid waarin normatieve opvattingen van de overheid als wetgever
een dominante rol spelen bij de arbeidsvoorwaardenvorming kent echter zijn
beperkingen. Op de arbeidsmarkt is de positie van werkgevers en werknemers
bij de overheid namelijk niet zo bijzonder; zij opereren op dezelfde markt
als het bedrijfsleven. Teveel achterblijven bij de marktsector, kan tot een
verslechtering van de relatieve arbeidsmarktpositie leiden en op den duur
tot problemen bij het aantrekken van voldoende (goede) mensen. Dit heeft dan
weer gevolgen voor de kwaliteit van de overheidsdienstverlening.Vanuit het belang van de kwaliteit van de dienstverlening zal de overheidswerkgever
de ruimte moeten hebben zich vooral te laten leiden door de noodzakelijke
positie in het voor hem relevante segment van de arbeidsmarkt. Dit kan spanningen
opleveren met door het kabinet gewenste doelstellingen. Het kabinet zal alsdan
een keuze moeten maken uit de verschillende aan de orde zijnde belangen en
prioriteiten. 1.4. Voorgeschiedenis van het voorstelDe opmerking van de leden van de CDA-fractie dat het wetsvoorstel concreet
en op korte termijn alleen gaat om het onder de WAO brengen van het overheidspersoneel,
is in zoverre juist dat alleen de WAO met ingang van 1 januari 1998 wordt
uitgevoerd voor het overheidspersoneel. Daarbij tekent het kabinet aan dat
het wetsvoorstel ook inhoudt dat het overheidspersoneel met ingang van 1 januari
1999 onder de ZW wordt gebracht. In onderdeel I van deze nota heeft het kabinet
de redenen voor de voorgestelde fasering van OOW uiteengezet.De leden van de fractie van D66 maken melding van de lange geschiedenis
van het wetsvoorstel. Die lange geschiedenis lijken deze leden mede te wijten
aan de problemen bij de uitvoeringsinstelling USZO. De aan het woord zijnde
leden menen dat de regering met de opvatting over de «stijgende lijn»
in de prestatie van de USZO wel aan de optimistische kant van alle berichten
over de USZO gaat staan. Ter zake merkt het kabinet op dat de gegevens waar het kabinet de beschikking
over heeft en die via de kwartaalrapportages inzake OOW/USZO ook ter beschikking
staan van de Kamer, de opvatting waarnaar de leden van de D66-fractie verwijzen,
ondersteunen. Aan de andere kant bestaat bij het kabinet het besef dat de
USZO nog een lange en moeilijke weg te gaan heeft, zoals ook steeds in de
rapportages aan de Kamer wordt aangegeven..De vraag van de leden van de fractie van D66 hoe groot de kans is dat
deze operatie vanwege de prioriteit die de USZO zal geven aan het primaire
proces, en het volumebeleid opnieuw geheel of gedeeltelijk moet worden uitgesteld,
en de vraag van de leden van de CDA-fractie hoe hard nu de invoeringsdatum
van de OOW is in verband met de ontwikkelingen bij de USZO, wil het kabinet
als volgt beantwoorden. De constatering is terecht dat de USZO zich in 1997
vooral dient te richten op de verbetering van het primair proces. Dit is de
USZO ook door mij medegedeeld bij brief van 15 mei 1997. Ik ga er vooralsnog
vanuit dat de voorgestelde fasering de USZO voldoende ruimte biedt om zowel
het primair proces te verbeteren als zich voor te bereiden op de toepassing
van de ZW en de WW per 1 januari 1999. 3. Inhoud van het voorstel 3.1.1. InleidingDe leden van de D66-fractie vragen de regering of zij problemen voorziet
met betrekking tot de individuele gevalsbehandeling indien de ZW, de WAO en
de WW niet op hetzelfde moment worden ingevoerd. Zij verzoeken de regering
aan de hand van een voorbeeld aan te geven hoe het in de praktijk zal gaan
als een betrokkene in een dergelijke gefaseerde situatie met alle drie de
wetten wordt geconfronteerd.Als algemene inleiding op het gevraagde voorbeeld wil het kabinet gaarne
het volgende opmerken.De werknemersverzekeringen zijn zodanig vormgegeven dat de betreffende
wetten zelfstandig en los van elkaar kunnen worden toegepast. De betreffende
wetten hoeven niet op hetzelfde moment te worden ingevoerd. Voor de uitvoering
van de WAO maakt het niet uit of naast die wet recht bestaat op een WW-uitkering
of ZW-uitkering dan wel op een wachtgeld of bezoldiging ingeval van ziekte
uit hoofde van een betrekking als overheidswerknemer.Het kabinet kan het volgende voorbeeld aandragen om duidelijk te maken
op welke wijze de behandeling van een betrokkene zal geschieden ingeval van
samenloop van de drie aan de orde zijnde regelingsgebieden (ziekte, arbeidsongeschiktheid
en werkloosheid). Hierbij wordt uitgegaan van het in het wetsvoorstel opgenomen
invoeringsscenario.Uitgegaan wordt van een betrokkene die per 13 december 1996 een WAO-conforme
uitkering ontvangt en die per 13 december 1997 is ontslagen uit zijn dienstbetrekking
A als overheidswerknemer, die een omvang heeft van 25 uur, waarbij sprake
is van een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid. Betrokkene in het voorbeeld
heeft uit dien hoofde sinds 13 december 1997 naast de WAO-conforme uitkering
ook recht op een zogenaamde suppletie. De suppletie is een met het wachtgeld
vergelijkbare, op de WAO-conforme uitkering aanvullende werkloosheidsaanspraak
waarop recht bestaat ingeval van ontslag uit een dienstbetrekking als overheidswerknemer
op grond van ongeschiktheid tot werken wegens ziekte; kortheidshalve wordt
hier voorbij gegaan aan de overige voorwaarden voor het recht op suppletie.
Zolang de betrokkene recht heeft op suppletie, gaat het recht op wachtgeld
ter zake van hetzelfde ontslag in maar komt dat niet tot uitbetaling.
De suppletie heeft in het voorbeeld een duur tot 13 juli 2004. Aansluitend
heeft de betrokkene in dit voorbeeld nog een wachtgeld tot 13 juli 2005. Daarnaast
heeft hij in de marktsector sinds 1 april 1997 een tijdelijke dienstbetrekking
B van 15 uur tot 1 april 1999. Per 25 februari 1999 wordt de betrokkene ziek
in dienstbetrekking B en blijft ziek tot 16 januari 2000.De situatie zal dan in dit concrete voorbeeld als volgt zijn.Per 1 januari 1998 vervalt op grond van de voorgestelde Wet OOW het recht
van betrokkene op WAO-conforme uitkering en krijgt hij een WAO-uitkering toegekend
op basis van dezelfde mate van arbeidsongeschiktheid als gold voor de WAO-conforme
uitkering. De suppletie en het wachtgeld blijven vooralsnog onveranderd.Doordat de betrokkene ziek is uit een tijdelijke dienstbetrekking B die
per 1 april 1999 is beëindigd, behoort hij vanaf dat moment tot de zogenaamde
«vangnet-gevallen» waarvoor nog een beroep kan worden gedaan op
de ZW (vergelijk artikel 29, eerste lid, onderdeel c, van die wet). De betrokkene
heeft dus in 1999 recht op een suppletie (en een niet tot uitbetaling komend
wachtgeld), een WAO-uitkering en (per 1 april 1999) een ZW-uitkering. Aangezien
de ZW-uitkering wordt genoten uit een dienstbetrekking die is aangegaan vóór
het ontslag uit de overheidsdienstbetrekking A, vindt geen anticumulatie van
de ZW-uitkering met de suppletie of het wachtgeld plaats. De afstemming tussen
de WAO-uitkering en de ZW-uitkering is geregeld in artikel 32 van de ZW en
houdt kortweg het volgende in. Indien de WAO-uitkering wordt herzien in verband
met de ziekte in dienstbetrekking B, wordt de ZW-uitkering slechts uitbetaald
voor zover die ZW-uitkering meer bedraagt dan het bedrag waarmee de WAO-uitkering
wegens die herziening is verhoogd (artikel 32, tweede lid, van de ZW).Op zijn vroegst per 1 januari 2000 wordt op grond van de voorgestelde
Wet OOW aan de betrokkene een WW-uitkering toegekend ter zake van zijn dienstbetrekking
A. Betrokkene is immers een «lopend geval» in de zin van OOW.
De WW-duur bedraagt de periode 13 december 1997 tot 13 juli 2000. Het meerdere
aan hoogte en duur (in dit voorbeeld 13 juli 2000 tot 13 juli 2005) waarop
betrokkene op basis van zijn oorspronkelijke suppletie annex wachtgeld recht
heeft, ontvangt de betrokkene eerst nog op grond van de suppletieregeling
en aansluitend, voor het meerdere deel, op grond van een bovenwettelijke regeling
die in de plaats is gekomen van de oorspronkelijke wachtgeldregeling. De WAO-uitkering
blijft ongewijzigd, evenals de ZW-uitkering. Weliswaar is het bestaan van
een ZW-uitkering in principe een uitsluitingsgrond voor de WW, maar op grond
van artikel 19, vierde lid, van de WW bestaat hierop een uitzondering indien
de ZW-uitkering wordt genoten uit een andere betrekking dan die waaruit hij
werkloos is geworden. Per 16 januari 2000 eindigt voor de dienstbetrekking
B de tot dan toe geldende uitsluitingsgrond voor de WW op grond van ziekte
en heeft hij recht op een WW-uitkering uit hoofde van die dienstbetrekking
B. 3.1.3. Normalisering op het terrein van arbeidsongeschiktheidDe leden van de fractie van de PvdA informeren naar de haalbaarheid van
de datum 1 januari 1998 als datum waarop het overheidspersoneel onder de werking
van de WAO zal worden gebracht en naar de situatie die kan ontstaan indien
die datum niet kan worden gehaald, zulks in het licht van de Wet Pemba.Het kabinet gaat er momenteel van uit dat de WAO per 1 januari 1998 zal
worden ingevoerd voor het overheidspersoneel. Indien die datum echter niet
zou kunnen worden gehaald, zijn twee situaties denkbaar. Het kabinet kan tot
de conclusie komen dat de WAO in het geheel niet per 1 januari 1998 kan worden
uitgevoerd, dan wel dat de WAO nog niet in alle gevallen kan
worden uitgevoerd per die datum. In het geval de WAO per 1 januari 1998
in het geheel niet kan worden uitgevoerd, blijft de WAO-conforme regeling
onverkort van kracht. In voorkomend geval is het Lisv op basis van artikel
41 van de voorgestelde Wet OOW belast met de uitvoering van de WAO-conforme
regeling, waarvan de financiering op de in de Wet Pemba geregelde wijze plaatsvindt.
In de Wet Pemba zijn bepalingen opgenomen die de toepassing van die wet op
de overheid mogelijk maken, ook ingeval de huidige arbeidsongeschiktheidsregelingen
van de overheid niet per 1 januari 1998 worden vervangen door de WAO. Concreet
is dan in de Wet Pemba geregeld dat de voorgenomen risicoverevening van oude
gevallen van overheid en marktsector zal kunnen plaatsvinden. De premiedifferentiatie
en het eigen risico dragen voor nieuwe gevallen van arbeidsongeschiktheid
zijn voor de overheid echter niet in de Wet Pemba opgenomen. Zolang de WAO
niet wordt ingevoerd, zal de overheid geen premiedifferentiatie kennen en
zal het eigen risico dragen beperkt blijven tot Defensie. Het eventuele uitstel
van de WAO voor overheidspersoneel leidt derhalve tot een toepassing van de
Wet Pemba die beperkt blijft tot de risicoverevening voor oude gevallen.De tweede denkbare situatie – de omzetting van WAO-conforme aanspraken
naar WAO-aanspraken zal niet exact op 1 januari 1998 voor alle gevallen zijn
gerealiseerd – is een in omvang van de gevolgen beperkte situatie. Het
betreft dan met name de conversie van bestaande gevallen waarin sprake is
van samenloop van zowel WAO-conforme als WAO-uitkeringen naar één
WAO-uitkering. Het gaat hierbij volgens een schatting van de USZO om ten hoogste
5 000 samenloopgevallen. De omzetting van deze gevallen naar de WAO zal
in de loop van 1998 plaatsvinden. Dit met terugwerkende kracht tot en met
1 januari 1998 zonder dat de betrokkene daarvan nadelige effecten ondervindt.
In deze tweede situatie kan de Wet Pemba geheel geïmplementeerd worden
en zullen alle maatregelen van die wet voor de overheid gelden, dus niet alleen
risicoverevening voor oude gevallen, maar ook premiedifferentiatie en eigen
risico dragen.De leden van de fractie van het CDA geven er de voorkeur aan om de invoeringsdatum
van de WAO voor overheidspersoneel in de wet vast te stellen. Volgens de aan
het woord zijnde leden geeft dat de nodige duidelijkheid voor de USZO. Zij
vragen hierop een reactie van de regering.Op grond van de volgende overwegingen heeft het kabinet gekozen voor het
bij koninklijk besluit kunnen bepalen van de datum van invoering van de WAO
voor overheidspersoneel. De overgang van WAO-conform en arbeidsongeschiktheidspensioen
op grond van de Amp-wet naar WAO is een complex proces waarbij de volgende
belangrijke actoren zijn betrokken: het FAOP, het Lisv, de USZO, de salarisadministraties
en van de kant van de regering de Ministers van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
Binnenlandse Zaken en Defensie. De beoogde invoeringsdatum voor de WAO voor
overheidspersoneel is bij deze partijen bekend. De voorbereidingen om deze
overgang soepel te kunnen laten verlopen, zijn gaande. Dit proces verloopt
volgens planning. Er moet echter nog het nodige werk verzet worden voordat
de regering met voldoende zekerheid voor de belangen van de uitkeringsgerechtigden
tot het oordeel kan komen dat de overgang per 1 januari 1998 kan plaatsvinden.
Het kabinet wil dan ook in de loop van november op basis van de stand van
zaken van dat moment het besluit kunnen nemen dat het verantwoord is om de
overgang van WAO-conform en Amp-wet naar WAO per 1 januari 1998 te doen plaatsvinden.
Deze planning is bekend bij de USZO.In antwoord op de vragen van de leden van de fractie van het CDA met betrekking
tot de bestemming van het vermogen van het FAOP in het kader van de opheffing
van dat fonds wordt het volgende opgemerkt. In het kader van
de liquidatie van het FAOP wordt ingevolge artikel 43 van de voorgestelde
Wet OOW een deel van het vermogen overgedragen aan het Aof. Het betreft hier
een deel van het vermogen dat overeenkomt met de wettelijke reserve die het
FAOP ingevolge de Wet financiële voorzieningen privatisering ABP dient
aan te houden. Het is voorzienbaar dat er vervolgens nog een positief saldo
zal resteren. In de regeling die op basis van artikel 43, vijfde lid, van
de voorgestelde Wet OOW zal worden getroffen, zal de procedure met betrekking
tot de teruggave van dit positieve saldo nader worden uitgewerkt. In het kort
komt de procedure er op neer, dat het hiervoor bedoelde saldo zal worden overgedragen
aan het Lisv. Het Lisv zal vervolgens dit bedrag terug laten vloeien naar
de overheidswerkgevers.Het kabinet realiseert zich overigens dat de toelichting op artikel 43,
vijfde lid, van het wetsvoorstel niet volledig duidelijk maakt wat er geregeld
moet worden en feitelijk moet worden gedaan in het kader van de liquidatie
van het FAOP. Het kabinet wil deze nota gebruiken om de toelichting op dat
artikel aan te vullen. In het voorgestelde artikel 43, vijfde lid, is de grondslag
opgenomen voor regels met betrekking tot de liquidatie van het FAOP. Een aspect
van de liquidatie van het FAOP is de vaststelling van het deel van het vermogen
van het FAOP dat resteert nadat vanuit het FAOP het in verband met de toetreding
van het overheidspersoneel tot de WAO vereiste normvermogen is overgedragen
aan het Aof. De vaststelling is een handeling van uitvoeringsaard en voor
die handeling dient in de bedoelde regels een organisatie te worden aangewezen.
Daarnaast moet het aldus vastgestelde restvermogen een nieuwe bestemming krijgen.
Die bestemming wordt neergelegd in de regels op basis van artikel 43, vijfde
lid, van het wetsvoorstel; ingeval die bestemming de overheidswerkgevers is,
dient tevens een verdeelsleutel te worden vastgesteld in de regels op basis
van dat artikel ten einde te kunnen vaststellen wie recht heeft op welk deel
van het restvermogen. In de regels op basis van artikel 43, vijfde lid, dient
ook te worden opgenomen via welke constructie en route het restvermogen naar
zijn aangegeven bestemming dient te worden gebracht. De details van die constructie
zullen in de regels op basis van artikel 43, vijfde lid, moeten worden uitgewerkt.De liquidatie van het FAOP heeft daarnaast ook een organisatorisch aspect.
Dat betreft dan de afwikkeling in de loop van 1998 van de lopende organisatorische
en financieel-economische zaken van het FAOP, alsmede wat men zou kunnen noemen
het «sluiten van de boeken». In de regels op basis van het voorgestelde
artikel 43, vijfde lid, moet ook daarvoor een organisatie worden aangewezen.
Tot de taken van die aan te wijzen organisatie zullen in ieder geval behoren
het (doen) opstellen van de jaarrekening en het jaarverslag betreffende het
jaar 1997, zoals bedoeld in artikel 49 van de Wet financiële voorzieningen
privatisering ABP, het nemen van eventueel nog niet afgeronde dan wel nagekomen
beslissingen over organisatorische en financieel-economische kwesties betreffende
1997 of eerdere jaren van het FAOP (zoals het afwikkelen van vorderingen en
betalingen in naam van het opgeheven FAOP) en het opstellen van een staat
van vermogens en lasten van het FAOP op 31 december 1997 (zoals bedoeld in
artikel 43, tweede lid, van het wetsvoorstel).Voor de duidelijkheid merk ik hierbij op dat het voorgestelde artikel
43, vijfde lid, geen betrekking heeft op de afwikkeling van de uitvoering
van de WAO-conforme regeling. Daarvoor is in artikel 41 van het wetsvoorstel
reeds een regeling opgenomen, inhoudende dat het Lisv wordt aangewezen als
de organisatie die voor die afwikkeling zal moeten zorgen.Artikel 43, vijfde lid, van het wetsvoorstel ziet dus op het aanwijzen
van de organisatie die de opheffing van het FAOP zal moeten afwikkelen. Het
Lisv ligt voor de hand. Die instantie wordt in het wetsvoorstel reeds verantwoordelijk gemaakt voor de afwikkeling van de WAO-conforme regeling.
Het ligt dan ook in de rede om het Lisv tevens verantwoordelijk te maken voor
de afwikkeling van de overige zaken van het FAOP, inclusief de bestemming
van het restvermogen van het FAOP. In de praktijk zal het Lisv deze taak niet
zelf behoeven te verrichten. Deze taak valt onder de werkzaamheden op basis
van hoofdstuk 1 van de voorgestelde Wet OOW waarvan in artikel 77, eerste
lid, van het wetsvoorstel is bepaald dat het Lisv ter zake een uitvoeringsovereenkomst
dient te sluiten met een uitvoeringsinstelling. De daarvoor meest in aanmerking
komende uitvoeringsinstelling is de USZO. De USZO is nu al de uitvoeringsinstelling
van het FAOP voor de WAO-conforme regeling. Materieel kan de USZO zorg dragen
voor de afwikkeling van de liquidatie van het FAOP, zodat de onderhavige taak
voor het Lisv geen aanzienlijke verzwaring behoeft in te houden. 3.2. Rechten en verplichtingen ingeval van ziekte, arbeidsongeschiktheid
en werkloosheidDe leden van de D66-fractie gaan ervan uit dat de opmerking dat er niet
altijd sprake zal kunnen zijn van neutraliteit op individueel niveau in vergelijking
met de pre-OOW-situatie, op de toekomstige gevallen slaat. Zij wijzen daarbij
op artikel 36, derde lid, van het wetsvoorstel waarvan de strekking naar hun
mening is dat ten aanzien van lopende gevallen in het kader van de vaststelling
van het nieuwe recht geen sanctie zal worden opgelegd wegens een feit of gedraging
of omstandigheid uit het verleden ingeval het feit, die gedraging of die omstandigheid
onder de oude regeling niet tot een sanctie heeft geleid. In antwoord op deze vraag merkt het kabinet het volgende op.In paragraaf 3.2. van de het algemeen deel van de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel (Kamerstukken II 1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 24–25)
is de waarneming opgenomen dat er als gevolg van de stelselwijziging die OOW
nu eenmaal inhoudt, niet altijd sprake kan zijn van neutraliteit op individueel
niveau. Dit zal met name spelen bij de werkloosheidsregelingen. Er bestaat
namelijk een groot verschil in systematiek tussen de ambtelijke regelingen
en de werknemersverzekeringen op dat terrein. De regelingen ter zake van arbeidsongeschiktheid
en ziekte zijn reeds grotendeels vergelijkbaar.Genoemde waarneming ziet op de toekomstige gevallen indien er een vergelijking
wordt gemaakt tussen de fictieve situatie dat de ambtelijke regelingen nog
op deze toekomstige gevallen van toepassing zouden zijn en de feitelijke situatie
dat de werknemersverzekeringen gelden.Genoemde waarneming ziet echter ook op de lopende gevallen na de systeemwijziging
van OOW. In vorengenoemde paragraaf 3.2. van de memorie van toelichting bij
het wetsvoorstel is aangegeven dat de lopende gevallen, doordat de voorgestelde
Wet OOW een systeemwijziging inhoudt, vanaf het moment van inwerkingtreding
van OOW onder de werkingssfeer van de werknemersverzekeringen zullen vallen.
Na genoemd moment is er wat de systematiek betreft derhalve geen verschil
tussen lopende en toekomstige gevallen. Artikel 36, derde lid, van het wetsvoorstel
waarnaar de leden van de D66-fractie verwijzen, heeft tegen die achtergrond
alleen betekenis voor feiten, omstandigheden en gedragingen vanuit het verleden.
De strekking van die bepaling is dat het uitkeringsrecht op grond van de werknemersverzekeringen
niet mag worden geweigerd op grond van de bedoelde feiten, omstandigheden
en gedragingen. Daarmee is echter niet gezegd dat het vastgestelde nieuwe
wettelijke recht onaantastbaar is geworden. Naar de toekomst toe zullen nieuwe
feiten, omstandigheden en gedragingen namelijk niet meer worden getoetst aan
de normen van de oude ambtelijke regeling, maar aan de normen
van de betreffende werknemersverzekering. De WW kent, in tegenstelling tot
de ambtelijke ontslaguitkeringsregelingen, een voortdurende toets of de betrokkene
nog wel voldoet aan de voorwaarden voor het recht op een WW-uitkering. Bij
die toetsing mag dan overigens, gelet op artikel 36, derde lid, van de voorgestelde
Wet OOW geen rekening worden gehouden met feiten, omstandigheden en gedragingen
uit de pre-OOW-periode. 3.3. Invoering van de WW voor de overheidssectorDe leden van de fractie van de PvdA merken terecht op dat in afwachting
van het resultaat van het onderzoek naar de merites van de varianten ten aanzien
van de financiering van de WW, de WW voor overheidspersoneel voorlopig niet
wordt ingevoerd. Zij vragen zich af waarom er voor gekozen is om nu al de
invoering van de WW voor het overheidspersoneel in de vorm van een wetsvoorstel
aan te bieden.Zoals ook al hierboven in deze nota is vermeld in antwoord op een soortgelijke
vraag van de leden van de GPV-fractie (zie onderdeel 1.2.4.5.), heeft het
kabinet verschillende redenen om in dit wetsvoorstel ook de WW voor overheidspersoneel
op te nemen. Kortheidshalve wordt voor die redenen verwezen naar onderdeel
1.2.4.5. van deze nota.De leden van de PvdA-fractie stellen dat de voorgestelde fasering geen
verder uitstel toelaat, daar het de bedoeling is dat er per 1 januari 2000
concurrentie tussen de uitvoeringsinstellingen gaat ontstaan. De aan het woord
zijnde leden vragen verder wat er gebeurt met de uitvoering van de werkloosheidsuitkeringen
indien zou worden besloten tot premiedifferentiatie in de WW en de invoeringsdatum
1 januari 2000 niet haalbaar zou blijken. Bij deze leden komt de vraag op
of de USZO die uitvoering dan zonder meer ter hand neemt of dat het mogelijk
is dat andere organisaties die taak op zich nemen.In antwoord op deze vragen merkt het kabinet het volgende op. Met het
oog op de belangen van de uitkeringsgerechtigden, is de capaciteit van de
uitvoeringsinstelling steeds in hoge mate bepalend geweest voor het beleid
van het kabinet inzake het tempo van invoering van de OOW-operatie. De inzet
van de capaciteit van de USZO is bepaald door de taken en hun rangorde die
aan de USZO door de verschillende opdrachtgevers zijn opgelegd. Naast de voorbereiding
van de invoering van de OOW is de USZO immers steeds belast geweest met de
uitvoering van de bestaande regelingen inzake arbeidsongeschiktheid en werkloosheid.
Gezien de beperkte capaciteit van de USZO, heeft doorlopend een afweging moeten
plaatsvinden tussen het geven van prioriteit aan verbetering van het primair
proces inzake de bestaande regelingen dan wel aan de voorbereiding van de
OOW-operatie. Van de uitkomsten van deze afwegingen is de Kamer door middel
van de kwartaalrapportages inzake OOW/USZO en tussentijdse berichten op de
hoogte gehouden.Op basis van de Osv 1997 dient er per 1 januari 2000 concurrentie tussen
uitvoeringsinstellingen te gaan plaatsvinden. Het Lisv heeft tot taak de concurrentie
te bevorderen en vorm te geven. Deze instantie sluit namelijk contracten met
de uitvoeringsinstellingen voor de uitvoering van de werknemersverzekeringen
voor de verschillende (onderdelen van de) bedrijfstakken of beroepsgroepen.
Zodra de USZO onder het regime van de Osv 1997 valt, geldt de concurrentie
uiteraard ook voor de USZO. Het voorliggende wetsvoorstel houdt geen uitstel
van concurrentie ten aanzien van de USZO in als gevolg van de gefaseerde invoering
van de OOW-operatie. In onderdeel 3.5.4. van deze nota wordt nader ingegaan
op de contractering inzake de uitvoering van de werknemersverzekeringen voor
het overheidspersoneel. De conclusie van de leden van de PvdA-fractie dat indien in de loop van
1998 besloten zou worden tot premiedifferentiatie in de WW, dit er toe zal
leiden dat de WW niet per 1 januari 2000 voor het gehele overheidspersoneel
zal gelden, kan ik onderschrijven. Over de uitvoering van de wachtgeldregelingen
in die situatie merk ik op dat deze uitvoering momenteel geregeld is in contracten
tussen de verschillende opdrachtgevers en de USZO. Voorts zijn er nu nog vele
overheidswerkgevers, zoals de decentrale overheden, die de uitvoering van
hun wachtgeldregeling zelf verzorgen. De contracten met de USZO hebben over
het algemeen een vastgestelde einddatum, waarna het voor beide partijen, met
inachtneming van een contractueel vastgelegde termijn mogelijk is, het betreffende
contract op te zeggen. Indien opdrachtgevers vanaf 2000 hun wachtgeldregeling(en)
willen onderbrengen bij een andere uitvoeringsinstelling, dienen daarbij de
desbetreffende contractueel of wettelijk bepaalde voorschriften met betrekking
tot opzegging en beëindiging van het contract in acht te worden genomen.De vragen van de leden van de PvdA-fractie (in onderdeel 3.3. van het
verslag) en van de CDA-fractie (in onderdeel 3.6. van het verslag) of een
uitstel van de invoering van de WW voor het overheidspersoneel vanwege premiedifferentiatie
WW ook tot gevolg kan hebben dat het onder de ZW brengen van het overheidspersoneel
dient te worden uitgesteld, kan ik als volgt beantwoorden.Het wetsvoorstel is zodanig ingericht en vorm gegeven dat de ZW los van
de WW kan worden ingevoerd. De ZW kan in beginsel per 1 januari 1999 worden
ingevoerd. Het wetsvoorstel houdt in dat de invoeringsdatum van de ZW bij
koninklijk besluit wordt bepaald. Het betreffende besluit zal naar verwachting
in de eerste helft van 1998 tot stand gebracht worden. Hierdoor krijgt de
uitvoeringsinstelling een ruime termijn voor de voorbereiding. Indien op dat
moment duidelijk zou zijn dat een of enkele jaren na 1 januari 1999 een financieringsregime
WW met premiedifferentiatie zal gaan gelden voor de overheid en de marktsector,
is het echter de vraag of daaraan voorafgaande de ZW voor de overheid zou
moeten worden ingevoerd en, zo ja, welk financieringsregime ZW dan zou moeten
gelden voor de overheid. Het financieringsregime ZW hangt immers nauw samen
met het financieringsregime WW. Op dat moment zal de afweging moeten worden
gemaakt of het zinvol is om de ZW met het daaraan verbonden financieringsregime
voor de overheid reeds per 1 januari 1999 in te voeren. Vanuit deze invalshoek
moet nog bezien worden welke inspanning het zal vergen om de ZW eerder dan
en los van de WW te gaan uitvoeren. Uitstel van invoering van de ZW ligt voor
de hand als daardoor kan worden vermeden dat de overheidswerkgevers kort na
elkaar met twee wijzigingen in de financiering van de regeling inzake ziekte
worden geconfronteerd. Het kabinet houdt dan ook rekening met de mogelijkheid
dat de invoering van de WW met premiedifferentiatie voor overheidspersoneel
tevens dient te leiden tot een uitstel van de invoering van de ZW.De leden van de PvdA-fractie merken op dat de regering in 1987 op hoofdzakelijk
financiële gronden (de budgettaire gevolgen van het onder de WW-financiering
brengen van de overheid) heeft besloten de WW vooralsnog niet open te stellen
voor het overheidspersoneel. Deze leden vragen of die bezwaren nu niet meer
gelden en, zo nee, waarom niet.Ik kan hierop als volgt antwoorden. In paragraaf 3.3.4. van het algemeen
deel van de memorie van toelichting (Kamerstukken II 1996/97, 25 282,
nr. 3, blz. 26) is opgemerkt dat uit berekeningen bij de voorbereiding van
het wetsvoorstel is gebleken dat het in beginsel mogelijk moet zijn de OOW-operatie
neutraal te laten verlopen. Dit in die zin dat slechts sprake is van financieringsverschuivingen
tussen de overheid en de marktsector waarbij het mogelijk is
een en ander inkomensneutraal, loonkostenneutraal en neutraal voor het financieringstekort
te laten verlopen. Een neutrale operatie in deze zin houdt in dat er inderdaad
geen budgettaire bezwaren zijn tegen invoering van een uniform financieringsregime
voor werkloosheid voor overheid en marktsector. Voor een beschrijving van
de financieringsverschuivingen waaraan dan kan worden gedacht, verwijs ik
naar het bovenstaande antwoord op de vragen van de leden van de fracties van
het CDA en het GPV over die financieringsverschuivingen (zie onderdeel I.
Algemeen van deze nota).In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie welke financiële
gronden de regering weerhouden van invoering van de WW op dit moment, kan
het volgende dienen. Zoals mag blijken uit mijn antwoord op bovenstaande vraag
van de leden van de PvdA-fractie inzake de eventuele budgettaire bezwaren
van de invoering van de WW, zijn er geen budgettaire bezwaren om de WW in
te voeren. Het kabinet wil de beslissing over de invoering van de WW voor
het overheidspersoneel nemen op basis van een tweetal onderzoeken naar de
wijze van functioneren van de financiering van de WW en van de ambtelijke
werkloosheidsregelingen. Het onderzoek naar de ambtelijke regelingen, waarvoor
ik de opdrachtgever ben, moet antwoord geven op de vraag of en, zo ja, in
welke mate de wijze van financiering van de werkloosheidslasten bij de overheid
van invloed is op de omvang van die werkloosheidslasten. Het is dan mogelijk
om uitspraken te doen over de wenselijkheid en mogelijkheid van een ander
financieringsregime. Het zijn dus geen budgettaire overwegingen, maar vraagstukken
betreffende de relatie tussen het financieringsregime en de omvang van de
werkloosheidslasten, die het kabinet ervan weerhouden om nu een besluit te
nemen over de invoering van de WW.De leden van de PvdA-fractie vragen of er nog nooit onderzoek is gedaan
naar het functioneren van het huidige financieringsregime bij werkloosheid
bij de overheid en, zo nee, wat daarvan de reden is.Ter zake kan ik het volgende opmerken.Er is in het verleden in diverse sectoren onderzoek verricht naar verschillende
onderdelen van de wachtgeldregelingen. Daarbij is aandacht besteedt aan de
(mogelijkheden voor beperking van de) kosten van de regelingen, de beperking
van de instroom in de regelingen en de bevordering van de uitstroom uit de
regelingen. Het financieringsregime was hierbij niet de centrale invalshoek.
De aandacht voor de effecten van het financieringsregime op het volume van
de regeling en dan in het bijzonder de effecten van financiële prikkels
bij werkgevers en werknemers is pas de laatste tijd in opkomst. Er kan bijvoorbeeld
gewezen worden op recent onderzoek in de sector Onderwijs, verricht in het
kader van het rapport «De jaren tellen» (Kamerstukken II 1996/97,
25 000 VIII, nr. 8). Dit onderzoek heeft de nodige informatie opgeleverd
over de verschillende financieringsregimes binnen de sector Onderwijs. De
opzet van het in het kader van de besluitvorming over de invoering van de
WW voor het overheidspersoneel in te stellen onderzoek is om te trachten helder
te krijgen in welke mate een financieringsregime bepalend is voor de mate
van uitstoot van arbeidskrachten. Dit in relatie tot andere factoren.De leden van de CDA-fractie merken over de premiedifferentiatie binnen
de WW op dat de twijfels over de gevolgen van die premiedifferentiatie toenemen.
Deze leden vragen of er nog geen sprake is van vermeerderd inzicht bij de
bewindslieden. Deze leden stellen zich verder op het standpunt dat het niet
nodig of wenselijk is om de WW te wijzigen aangezien die wet al fors is aangescherpt
(weken- en jareneis). Mijn reactie hierop is de volgende. Ik ben van oordeel dat een discussie over de wenselijkheid en de mogelijkheid
van premiedifferentiatie WW beter kan worden gevoerd nadat het onderzoek naar
de premiedifferentiatie WW, dat in opdracht van de Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid wordt uitgevoerd, is afgerond en het kabinet zijn standpunt
ter zake naar de Tweede Kamer heeft gestuurd.Het standpunt van de leden van de CDA-fractie dat de WW al «fors
is aangescherpt», wordt door mij in die zin gedeeld dat de entree-eisen
voor het recht op WW-uitkering met ingang van 1 maart 1995 zijn aangescherpt.
Het betreft daar echter een wijziging van een geheel andere orde dan een wijziging
die eventueel naar aanleiding van het onderzoek naar premiedifferentiatie
WW zal worden voorgesteld. Indien namelijk zou worden besloten premiedifferentiatie
te introduceren in de financiering van de WW, zal dat op zichzelf niet tot
wijziging in het recht op WW-uitkering, noch in de hoogte en duur van de WW-aanspraken
leiden. Ik merk overigens op dat de introductie van premiedifferentiatie in
de WAO ook geen gevolgen heeft voor het uitkeringsrecht of de aanspraken op
grond van de WAO.De leden van de CDA-fractie vragen waarom gekozen wordt voor een gefaseerde
invoering van de WW, eerst voor actief personeel en een jaar later voor wachtgelders.
Voorts vragen zij waarom wachtgelders niet in de oude regeling (wachtgeldregeling)
blijven, waardoor alleen nieuwe gevallen onder de nieuwe regeling (WW) vallen.
De leden van de VVD-fractie vragen eveneens naar de redenen voor het onderscheid
tussen nieuwe en bestaande gevallen bij de invoering van de WW, alsmede wat
de voor- en nadelen van een dergelijke fasering zijn. De leden van de VVD-fractie
stellen dezelfde vraag ook ten aanzien van de invoering van de ZW.De redenen voor het kabinet om een gefaseerde invoering van het voorliggende
wetsvoorstel voor te stellen, heb ik aan het begin van deze nota uiteengezet.
Kort samengevat liggen die redenen in de sfeer van het beperken van de uitvoeringstechnische
risico's. Het op één moment onder de WW brengen van zowel het
actieve personeel als de bestaande gevallen levert volgens het kabinet onbeheersbare
uitvoeringstechnische risico's op. De USZO krijgt door de fasering een jaar
de tijd om ervaring met de nieuwe regeling op te doen uit hoofde van de uitvoering
ten aanzien van de nieuwe gevallen. Er is dan ook een extra jaar om de overgang
van het bestaande bestand naar de WW voor te bereiden. De Tweede Kamer is
door mij geïnformeerd over de voorgenomen fasering en de redenen daarvoor.
Ik verwijs in dat verband naar mijn meermalen genoemde brieven van 31 oktober
1996 (Kamerstukken II 1996/97, 24 706, nr. 6) en 21 maart 1997 (Kamerstukken
II 1996/97, 24 706, nr. 10).De vraag van de leden van de VVD-fractie naar de voor- en nadelen van
de fasering tussen nieuwe en bestaande gevallen in de WW, kan ik als volgt
beantwoorden. Het voordeel van die fasering is de bedoelde risicoreductie.
Een nadeel is dat de normalisering van de sociale zekerheid van het overheidspersoneel
niet in een keer zal zijn afgerond, zodat nog één jaar sprake
zal zijn van twee naast elkaar bestaande stelsels (de WW voor nieuwe gevallen
en de wachtgeldregelingen voor bestaande). Een ander, zij het minder zwaarwegend,
nadeel van de bedoelde fasering is dat de overgang naar de WW meer wet- en
regelgeving zal vergen. De WW wordt dan in twee stappen opengesteld terwijl
het financieringsregime WW op één moment zal worden ingevoerd.
Er zullen alsdan regels gesteld moeten worden ten einde te bereiken dat het
financieringssysteem van de WW ook voor de bestaande wachtgelden geldt. Er
zijn ook regels nodig om het actieve personeel wel, maar de bestaande wachtgelden vooralsnog niet onder te brengen in de kring van verzekerden
op grond van de WW. De nadelen van de fasering tussen nieuwe en bestaande
gevallen in de WW wegen voor het kabinet niet op tegen het voordeel van de
risicoreductie.In antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie met betrekking
tot de fasering bij de invoering van de ZW, kan ik opmerken dat voor de fasering
van de ZW dezelfde redenen gelden als voor die van de WW en dat verder de
ten aanzien van de WW genoemde voor- en nadelen ook gelden ten aanzien van
de ZW. Er is in dit opzicht geen verschil tussen de WW en de ZW.Op de vraag van de leden van de CDA-fractie naar de reden om de wachtgelders
niet in de oude regeling te laten blijven, kan ik het volgende opmerken. Het
kabinet heeft niet de keuze gemaakt om vanaf een bepaald tijdstip alleen voor
de nieuwe gevallen de WW te gaan toepassen. Dit op de volgende gronden. In
de eerste plaats is er de principiële overweging dat, aangezien hier
sprake is van een stelselwijziging, de WW zich tevens dient uit te strekken
tot de lopende gevallen («alles en allen in één keer»).
Een tweede belangrijke overweging was voorts dat op deze manier vermeden wordt
dat gedurende zeer lange tijd verschillende werkloosheidsregelingen voor overheidspersoneel
uitgevoerd moeten blijven worden naast de WW. Hierdoor kunnen dubbele uitvoeringslasten
worden vermeden. De optie «de WW alleen voor nieuwe gevallen»
levert (als derde overweging) verder problemen op bij verschillende aspecten
van de financiering. Ik denk hierbij aan de vraag welk deel van de wachtgeldkosten
van de overheid eventueel ten laste van het financieringsregime WW moet worden
gebracht en de vraag welke premie voor de overheid moet gelden als de overheid
pas op termijn volledig onder de WW gaat vallen.De leden van de fractie van het CDA verwijzen in hun vraagstelling nog
naar hun algemene opmerkingen ten aanzien van het overgangsrecht. Hierop zal
vanaf onderdeel 5 van deze nota worden ingegaan. Wel kan ik hier alvast opmerken
dat het voorliggende wetsvoorstel geen verandering zal veroorzaken in het
totale niveau van de rechten en verplichtingen van bestaande wachtgelders
op het moment dat voor hen de WW wordt ingevoerd. Dit omdat de openstelling
van de WW uit zichzelf niet zal leiden tot een beëindiging van de wachtgeldregelingen.Voor de leden van de VVD-fractie is het de vraag waarom op de onderdelen
«aanspraken en uitvoering» niet kan worden aangesloten bij de
WW, waarbij voor het onderdeel «financiering» een tijdelijke afwijkende
regeling zou gelden. Hierbij doen de aan het woord zijnde leden het voorstel
dat de overheidswerkgevers net als nu voor die financiering zorg dragen in
de richting van het Lisv en vragen zij of dit op concrete, praktische, wetstechnische
of juridische bezwaren zou stuiten. Bij een dergelijke tijdelijk afwijkend
financieringsregime zou ook niet gewacht hoeven te worden op de in de WAZ-nota
aangekondigde studie omtrent de financiering van de WW, zo stellen deze leden.
Bovendien is niet zeker dat er iets zal veranderen, zodat het voorstel van
de leden van de VVD-fractie in hun opvatting onnodige vertraging zou voorkomen.
Deze leden vragen zich verder af wat de bezwaren zouden zijn tegen het overgaan
naar het huidige WW-financieringsregime, hetgeen dan later mogelijkerwijs
op basis van de uitkomsten van de WAZ-studie zou moeten worden aangepast.
De dan noodzakelijke wijzigingen zijn dan toch niet anders dan in de marktsector?
Deze leden zijn nog niet overtuigd van de argumenten van de regering om niet
de WW ook op korte termijn in te voeren. Deze leden tekenen daarbij aan dat
er kennelijk geen financiële argumenten zijn voor uitstel van invoering
van de WW. Een ander voordeel van een eerdere invoering van de
WW zou naar de mening van de leden van de VVD-fractie zijn dat daardoor de
bestaande wachtgeldregelingen niet behoeven te worden gehandhaafd. Deze regelingen
worden naar hun mening in steeds groter mate een (financieel) probleem.Ik kan hierop als volgt reageren.Wat de vraag van de leden van de VVD-fractie betreft waarom op de onderdelen
«aanspraken» en «uitvoering» niet kan worden aangesloten
bij de WW met een tijdelijk afwijkende regeling voor de overheid wat de «financiering»
betreft, en op de daarmee samenhangende vraag van deze leden naar de concrete,
praktische, wetstechnische en juridische bezwaren daarvan, merk ik het volgende
op. In het begin van deze nota heb ik een uiteenzetting gegeven van de redenen
voor het kabinet om een gefaseerde invoering van OOW voor te stellen. In dat
verband is ook ingegaan op de argumenten die het kabinet heeft om ervan uit
te gaan dat bij invoering van de WW voor overheidspersoneel de aanspraken
op de WW en de financiering daarvan niet gescheiden zouden moeten worden.
Kortheidshalve verwijs ik naar de bovenbedoelde passages in onderdeel I van
deze nota. Met betrekking tot de aantekening van de leden van de VVD-fractie
dat er kennelijk geen financiële argumenten zijn voor uitstel van de
invoering van de WW, verwijs ik naar hetgeen ik ter zake hierboven in onderdeel
3.3. van deze nota heb opgemerkt in antwoord op vragen van de fracties van
de PvdA en het CDA naar de financiële overwegingen aangaande de invoering
van de WW.Een nadeel van de door deze leden voorgestane optie om de beslissing tot
overgang naar het WW-financieringsregime niet uit te stellen, is dat, wanneer
als uitvloeisel van de studie tot een modaliteit van financiële prikkels
zou worden besloten, daarmee wat betreft de financiering van de ambtelijke
werkloosheid de mogelijkheid bestaat dat in meer of minder vergaande mate
weer moet worden teruggekeerd in de richting van de huidige situatie (een
geheel of gedeeltelijk «jojo-effect»). Dit zou vanuit de consistentie
van het beleid niet wenselijk zijn en zou tevens tot extra uitvoeringslasten
leiden. Bovendien wijst het kabinet op de uitdrukkelijke wens van de sociale
partners bij de overheid, vertegenwoordigd in de Raad voor het overheidspersoneelsbeleid
(ROP), dat er een stabiel financieringsregime moet worden ingevoerd. Die wens
is neergelegd in het advies van de ROP inzake het voorliggende wetsvoorstel
en wordt door het kabinet gedeeld. Vergelijk de reactie van het kabinet op
het betreffende onderdeel van het advies van de ROP, die is opgenomen in paragraaf
2.2.2. van het algemeen deel van de memorie van toelichting (Kamerstukken
II 1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 16).Indien de beslissing tot overgang naar het WW-financieringsregime wordt
genomen op het moment dat de uitkomsten van de studie inzake de WW ter tafel
liggen, is een voordeel dat bij een besluit over een uniform financieringsregime
voor overheid en marktsector de merites van het dan geldende financieringsregime
in de markt kunnen worden meegewogen. Op zich is de waarneming van de leden
van de VVD-fractie juist dat, bij het niet uitstellen van de beslissing tot
overgang naar het WW-financieringsregime, de als gevolg van de WAZ-studie
eventueel later noodzakelijke wijzigingen niet anders zullen zijn dan in de
marktsector. Echter, het kabinet wil een stabiel financieringsregime en wil
dus niet het risico lopen dat de overheidswerkgevers twee keer binnen wellicht
korte tijd geconfronteerd worden met ingrijpende wijzigingen.Ten aanzien van het voordeel dat de leden van de VVD-fractie van een eerdere
invoering van de WW verwachten (te weten dat daardoor de bestaande wachtgeldregelingen
niet behoeven te worden gehandhaafd), wijst het kabinet erop dat de onderhavige
OOW-operatie geen bezuinigingsoogmerk heeft. Het niveau van rechten en verplichtingen
op grond van de bestaande wachtgeldregelingen blijft op het moment
van de overgang van het overheidspersoneel naar de WW in totaliteit gehandhaafd
door middel van nieuwe, op de WW aansluitende bovenwettelijke regelingen.
De inhoud van die nieuwe bovenwettelijke regelingen is in dit wetsvoorstel
niet aan de orde. De sociale partners in de verschillende sectoren van de
overheidbepalen de inhoud van deze regelingen. In onderdeel 5.2. van deze
nota wordt een reactie gegeven op de vragen van de leden van de VVD-fractie
over het onderscheid tussen de wettelijke en de bovenwettelijke regelingen.
Kortheidshalve wordt op deze plaats naar die reactie verwezen.In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie waarom geen gebruik
wordt gemaakt van de bestaande mogelijkheid het overheidspersoneel bij algemene
maatregel van bestuur onder de WW te brengen, merk ik het volgende op.Het is juist dat artikel 7 van de WW op dit moment de mogelijkheid biedt
om bij algemene maatregel van bestuur het tijdstip te bepalen voor de invoering
van de WW voor het overheidspersoneel. Bij die algemene maatregel van bestuur
kunnen nadere en, zo nodig, van de WW afwijkende regels worden gesteld. Het
kabinet heeft echter besloten geen gebruik te maken van die mogelijkheid.
In tegenstelling tot in 1987 (bij de totstandkoming van het huidige artikel
7 van de WW) is er nu sprake van een openstelling die niet alleen de WW maar
ook de ZW en de WAO betreft. Voor de openstelling van de ZW en de WAO is wetswijziging
vereist. Indien het kabinet zou hebben gekozen voor het bij algemene maatregel
van bestuur regelen van de invoering van de WW en het bij dit wetsvoorstel
regelen van de invoering van de ZW en de WAO, dan zou het resultaat daarvan
zijn geweest dat de Kamer geen integraal beeld zou kunnen verkrijgen van de
plannen van het kabinet inzake OOW. Het kabinet heeft er dan ook de voorkeur
aangegeven de mogelijkheid van openstelling van de WW tegelijk met die van
de ZW en de WAO te regelen en heeft daarom gekozen voor het in dit wetsvoorstel
opnemen van de bepalingen die nodig zijn voor de invoering van de WW. Daartoe
wordt voorgesteld het huidige artikel 7 van de WW te laten vervallen. 3.4. Invoering van de ZW voor de overheidssectorDe vraag van de leden van de fractie van het CDA of het de bedoeling is
dat de overheid eigen risicodrager voor de ZW blijft, kan ik bevestigend beantwoorden.
De overheidswerkgevers zullen eigen risicodrager blijven voor de lasten van
ziekte, behoudens voor zover het de lasten betreft waarvoor de ZW (nadat die
voor de overheid is ingevoerd) een dekking biedt. In tegenstelling tot de
marktsector, valt het overheidspersoneel met een ambtelijke aanstelling niet
onder de werking van de bepalingen in het Burgerlijk Wetboek inzake loondoorbetaling
bij ziekte. Voor de overheidswerkgevers geldt de verplichting tot loondoorbetaling
bij ziekte op grond van de ambtelijke rechtspositieregelingen. Volledigheidshalve
verwijst het kabinet voor een uiteenzetting over de voorgestelde wijze van
dekking van de ZW-lasten voor de overheid naar hetgeen ter zake is opgemerkt
in paragraaf 3.4. van het algemeen deel van de memorie van toelichting bij
het wetsvoorstel (Kamerstukken II 1996/97, 25 282, nr. blz. 27–28)
en de toelichting op artikel 47, onderdeel A, in de artikelsgewijze toelichting
(hetzelfde stuk, blz. 73–74). Daar is uiteengezet dat de financiering
van de ZW-lasten van de overheid tot het moment waarop voor het overheidspersoneel
de WW zal gelden, materieel op dezelfde wijze zal geschieden als in de marktsector
maar op een gescheiden wijze via een ZW-fonds overheid dan wel ZW-fondsen
van verschillende overheidssectoren. Aangezien de beslissing over de invoering
van de ZW is losgekoppeld van de beslissing over de invoering van de WW, is
gekozen voor een eigen (overheids) ZW-financiering. Zolang voor het overheidspersoneel
de WW nog niet is ingevoerd – en de overheid dus niet deelneemt
in het Awf, zal de financiering van de ZW van de overheid gescheiden blijven
van de financiering van de ZW voor de markt. Vanaf het moment dat de WW wordt
ingevoerd, worden de ZW-lasten van de overheid via de WW-fondsen gefinancierd
op precies dezelfde manier als in de marktsector.De leden van de fracties van het CDA en D66 zijn voorstander van een gelijktijdige
invoering van de ZW en de WW voor het overheidspersoneel. De leden van de
CDA-fractie zijn van mening dat de niet-gelijktijdige invoering van de WW
en de ZW voor het overheidspersoneel het hele uitvoeringsproces nodeloos ingewikkeld
maakt. Voor het overige verwijzen zij naar de vragen, zoals die door hen zijn
gesteld ten aanzien van het overgangsrecht betreffende de WW. De leden van
de D66-fractie wijzen op de afzonderlijke bepalingen die nodig zijn om een
marktconforme ZW-financiering te realiseren indien de ZW wordt ingevoerd op
een moment dat de WW nog niet is ingevoerd voor het overheidspersoneel. Dit,
terwijl een van de aanleidingen van het voorliggende wetsvoorstel is dat voor
de doorvertaling van wijzigingen in de sociale zekerheid naar de overheid
geen afzonderlijke maatregelen meer nodig zouden zijn.De leden van de VVD-fractie kunnen instemmen met de voorgestelde loskoppeling
tussen de ZW en de WW voor het overheidspersoneel, alsmede met de in relatie
daarmee voorgestelde financieringswijze voor de ZW voor het overheidspersoneel.Over de relatie tussen de ZW en de WW in het wetsvoorstel kan ik in het
algemeen het volgende opmerken. In onderdeel 3.3. van deze nota heb ik opgemerkt
in antwoord op de vragen van de fracties van de PvdA en het CDA dat een eventueel
uitstel van invoering van de WW voor het overheidspersoneel vanwege premiedifferentiatie,
ook tot gevolg kan hebben dat de ZW dient te worden uitgesteld. Dit ten einde
te voorkomen dat de overheidswerkgevers en de uitvoeringsinstelling voor de
overheid binnen korte tijd twee keer zouden worden geconfronteerd met een
wijziging in (de financiering van) de ziekengeldregeling.In de andere gevallen ziet het kabinet echter geen reden om de invoering
van de ZW en de WW aan elkaar te koppelen. Het kabinet heeft daarvoor de volgende
overwegingen.a. Het kabinet is van mening dat de normalisering van de positie van het
overheidspersoneel moet inhouden dat het overheidspersoneel onder de bescherming
van de ZW komt te vallen. De ZW beoogt immers een bescherming te bieden aan
traditioneel zwakke groepen op de arbeidsmarkt, waaronder bij voorbeeld vrouwen
(in verband met zwangerschaps- en bevallingsverlof) en herintredende arbeidsongeschikte
(ex-)werknemers. De drempel voor werkgevers om de betreffende (ex-)werknemers
aan te nemen in verband met het ziekterisico wordt door de ZW verlaagd. Het
kabinet wil de invoering van de ZW zo spoedig mogelijk laten plaatsvinden.
In het kader van de in dit wetsvoorstel opgenomen fasering is die datum op
1 januari 1999 gesteld. Voor een uiteenzetting van de argumenten voor de voorgestelde
gefaseerde invoering van OOW verwijs ik naar paragraaf 3.6. van het algemeen
deel van de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel (Kamerstukken II
1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 29–31), alsook naar het begin van
deze nota.b. Vanuit de materie van de betrokken regelingen bezien is het niet noodzakelijk
om de ZW en de WW tegelijkertijd in te voeren. Inhoudelijk bestaat er geen
overlap tussen de ZW en de WW. De WW blijft zelfs buiten toepassing ingeval
de betrokkene recht heeft op ZW-uitkering. c. Het verdient de voorkeur om, waar mogelijk, in een zo vroeg mogelijk
stadium invoeringstijdstippen voor OOW bekend te maken. Dat schept duidelijkheid
voor de USZO in verband met haar planning van de werkzaamheden in het kader
van de voorbereiding van de invoering van OOW. Wat de ZW betreft, heeft het
kabinet al besloten om de invoering van die wet voor te stellen en heeft het
kabinet ook al een beoogde invoeringsdatum voor die wet bekend gemaakt. Een
keuze om de invoering van de ZW aan die van de WW te koppelen betekent –
vanwege de besluitvorming die nog ter zake van de WW moet plaatsvinden –
dat de invoeringsdatum voor de ZW onzeker wordt, waardoor de duidelijkheid
voor de USZO wat de ZW betreft sterk vermindert.d. Tenslotte zou een eventuele koppeling van de invoering van de ZW aan
de invoering van de WW kunnen betekenen, dat een eventuele beslissing van
het kabinet om af te zien van de invoering van de WW voor het overheidspersoneel
zou kunnen leiden tot de noodzaak van wijziging van de voorgestelde Wet OOW,
ten einde de invoering van de ZW alsnog zelfstandig te kunnen regelen.Ter zake van de bovengenoemde opmerkingen van de leden van de fractie
van het CDA en D66 kan ik verder nog het volgende opmerken.Voor de financiering van de ZW-lasten van de overheid kan een alternatief
worden gevonden voor de bijdrage vanuit de fondsen van de WW. Dat alternatief
houdt in dat voor de dekking van die lasten een premie voor de overheid wordt
geïntroduceerd die in de plaats komt van de in de marktsector geldende
opslag op de WW-premie. Het voorgestelde artikel 60a van de ZW (vergelijk
artikel 47, onderdeel A, van dit wetsvoorstel) biedt de grondslag voor de
uitwerking van die premie in de regelgeving. Hierbij kan gedacht worden aan
een opslag voor overheidswerkgevers op de basispremie WAO in plaats van op
de WW-premie. Alsdan zou gebruik kunnen worden gemaakt van een bestaande premiestroom,
namelijk die van de WAO.Het geheel overziende is het kabinet van mening dat de ZW in ieder geval
gekoppeld zou moeten worden aan de WW, indien tevens een besluit zou worden
genomen om de WW voor het overheidspersoneel in te voeren. De vaststelling
van de invoeringsdatum voor de ZW en de beslissing over de invoering van de
WW zullen door het kabinet in 1998 worden genomen.De leden van de CDA-fractie vragen eveneens waarom de ziektekostenverzekering
dan wel het ziekenfonds voor het overheidspersoneel niet wordt meegenomen
in het voorliggende wetsvoorstel, gelet op het principe dat het hier toch
gaat om alle werknemersverzekeringen. Het kabinet merkt hierover op dat deze
vraag, evenals de daarmee overeenkomende vraag van de leden van de VVD-fractie,
zal worden beantwoord in onderdeel 6 van deze nota. 3.5. Organisatie van de uitvoering van de WAO en WW voor
de overheidssector 3.5.3. Sectorraden voor overheid en onderwijsOp de vraag van de leden van de D66-fractie of de regering bij benadering
kan aangeven wanneer bekend zal worden welke indeling in sectoren (aantal
en omvang) zal gelden per 1 januari 1998, kan ik als volgt antwoorden.Naar verwachting zal de overheid worden ingedeeld in minimaal vijf sectoren
in de zin van de beschikking indeling naar bedrijfs- en beroepsleven.
Deze sectoren zullen dan zijn: decentrale overheden, onderwijs, defensie,
energie- en nutsbedrijven en overigen. Per sector zal een sectorraad in de
zin van de Osv 1997 worden opgericht. Deze indeling heeft per de genoemde
datum voorlopig alleen betekenis voor de uitvoering van de WAO. Dit vanwege
de in dit wetsvoorstel opgenomen fasering van de invoering van OOW. Zolang
geen beslissing is genomen over de invoering van de WW voor het overheidspersoneel,
ligt het voor de hand dat de sectorraden van de vorengenoemde sectoren hun
taken ten aanzien van de WAO gezamenlijk zullen verrichten. De vormgeving
en invulling van die samenwerking, zoals die de sociale partners binnen de
overheid voor ogen staan, is op dit moment nog niet bekend. 3.5.4. USZO als uitvoeringsinstelling in de zin van de
Osv 1997Verschillende fracties hebben vragen gesteld aan het kabinet met betrekking
tot de USZO als uitvoeringsinstelling in de zin van de Osv 1997. Deze vragen
hebben betrekking op een drietal onderwerpen: de erkenning van de USZO als
uitvoeringsinstelling in de zin van de Osv 1997; de regeling ingeval van beëindiging
van het contract met de USZO; en de contractering ter zake van de uitvoering
van de WW en de ZW voor het overheidspersoneel.De leden van de fracties van de PvdA en D66 vragen wat er zal gebeuren
als de beoogde erkenning van de USZO als uitvoeringsinstelling in de zin van
de Osv 1997 niet zal kunnen plaatsvinden. De leden van de PvdA-fractie vragen
of er voor dat geval een soort noodscenario aanwezig is en welke maatregelen
in dat geval getroffen moeten worden. De leden van de D66-fractie vragen of
er in het bedoelde geval een uitvoeringsovereenkomst zal worden gesloten met
een andere uitvoeringsinstelling danwel of de uitvoering van de werknemersverzekeringen
voor het overheidspersoneel dan zal worden uitgesteld. De leden van de D66-fractie
zijn niet geheel overtuigd dat de USZO zal kunnen voldoen aan de voorwaarden
voor erkenning als uitvoeringsinstelling in de zin van de Osv 1997. De aan
het woord zijnde leden merken op dat een rechtspersoon die als uitvoeringsinstelling
erkend wil worden, moet kunnen aantonen dat de eigen organisatie zo is ingericht,
dat er een gerechtvaardigd vertrouwen mag bestaan dat uitkeringen op een rechtmatige
en doelmatige wijze zullen worden verstrekt. Er moet, zo stellen deze leden
vast naar aanleiding van de quick-scan van de Taskforce (bestaande uit vertegenwoordigers
van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen en de USZO), nog
bijzonder veel werk gebeuren, wil de USZO naar tevredenheid van de klanten
en volgens de wettelijke normen ter zake kunnen functioneren. De aan het woord
zijnde leden vragen of de USZO al een aanvraag om erkenning in de bovenbedoelde
zin heeft ingediend.Ter zake kan ik het volgende opmerken.De voorwaarden voor erkenning zijn vastgelegd in een algemene maatregel
van bestuur op grond van artikel 60 van de Osv 1997. De erkenningscriteria
houden met name eisen in aan de organisatorische, juridische en bestuurlijke
vormgeving van de uitvoeringsinstellingen. In de eerste plaats moet hierbij
worden gedacht aan de strikte scheiding tussen de uitvoeringsinstellingen
(het publieke deel) en het private deel van de holding. In de erkenningscriteria
is bepaald dat de aandelen van de uitvoeringsinstelling door een aparte stichting
moeten worden gehouden. Daarnaast wordt geëist dat de aandeelhouders
van de uitvoeringsinstelling een overeenkomst met de Staat der Nederlanden
sluiten waarin wordt verklaard dat, indien de Staat der Nederlanden de aandelen
van de uitvoeringsinstelling wil hebben, deze door de aandeelhouder worden
overgedragen aan een door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
aangewezen rechtspersoon. Er zijn verder regels gesteld in de bedoelde algemene
maatregel van bestuur met betrekking tot de liquidatie en de ontbinding van
de uitvoeringsinstelling.Verder worden eisen gesteld aan de aandeelhouders, de raad van bestuur
en de raad van commissarissen van de uitvoeringsinstelling. Onder meer is
geregeld dat sociale partners geen directe zeggenschap kunnen hebben ten aanzien
van de uitvoeringsinstelling.In de erkenningscriteria is ook geregeld welke bedrijven onderdeel uit
mogen maken van een holding waar de uitvoeringsinstelling onderdeel van is,
namelijk bedrijven die activiteiten verrichten die verwant zijn aan de uitvoering
van (sociale) verzekeringen.De erkenning geschiedt door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
die, alvorens een besluit te nemen, het advies van het Ctsv inwint.De stelling van de leden van de D66-fractie dat een rechtspersoon die
als uitvoeringsinstelling erkend wil worden, moet kunnen aantonen dat de eigen
organisatie zo is ingericht, dat er een gerechtvaardigd vertrouwen mag bestaan
dat uitkeringen op een rechtmatige en doelmatige wijze zullen worden verstrekt,
is ontleend aan de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel dat tot de
Osv 1997 heeft geleid (Kamerstukken II 1995/96, 24 877, nr. 3). In die
memorie van toelichting zijn echter ook nog andere opmerkingen betreffende
de erkenning van uitvoeringsinstellingen opgenomen. Door uitsluitend de betreffende
zin te citeren, wordt die zin buiten zijn context geplaatst.Het kabinet geeft hierna de volledige passage uit de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel Osv 1997 weer. Met «wetsvoorstel» in het
citaat wordt gedoeld op het wetsvoorstel dat tot de Osv 1997 heeft geleid.«Bij het toetsen of een rechtspersoon in aanmerking komt voor een
erkenning, worden thans nog geen eisen gesteld aan de wijze waarop deze rechtspersoon
de publieke taken zal gaan verrichten. Met ingang van het moment waarop de
huidige meerjarige contracten met de uitvoeringsinstellingen aflopen en er
contracten kunnen worden afgesloten met andere aanbieders, moeten naar de
mening van het kabinet alle aanbieders kunnen aantonen dat zij de publieke
taken op een adequate wijze kunnen uitvoeren, voordat zij voor erkenning in
aanmerking kunnen komen. Een en ander zal dan ook gelden voor de huidige erkende
rechtspersonen.Een rechtspersoon die erkend wil worden, moet aan kunnen tonen dat de
eigen organisatie zo is ingericht dat er een gerechtvaardigd vertrouwen mag
bestaan dat uitkeringen op een rechtmatige en doelmatige wijze zullen worden
verstrekt. Dat betekent naar de mening van het kabinet, dat in ieder geval
vanaf het jaar 2000 iedere erkende uitvoeringsinstelling en rechtspersoon,
die erkend wil worden, aantoonbaar over een goed functionerend kwaliteitszorgsysteem
dient te beschikken, waarop de uitvoering van de sociale verzekeringswetten
en de verantwoording over de uitvoering is gebaseerd. De wettelijke mogelijkheden
om inhoudelijke eisen te stellen aan de te erkennen rechtspersoon zijn in
dit wetsvoorstel opgenomen. In het wetsvoorstel is de mogelijkheid opgenomen
dat een rechtspersoon die erkend wil worden, verplicht wordt om met een certificaat
aan te tonen dat de rechtspersoon voldoet aan bij of krachtens amvb gestelde
eisen. Door het bezitten van een certificaat onderdeel van de erkenning te
laten zijn, kan het adequaat functioneren van de uitvoeringsinstellingen bevorderd
worden. Naar de mening van het kabinet zouden uitvoeringsinstellingen vanaf
het jaar 2000 dan ook over zo'n certificaat moeten beschikken. De voorkeur
van het kabinet gaat er daarbij naar uit dat betrokkenen in gezamenlijk overleg
komen tot de opzet van een certificatie, die vervolgens op basis van vrijwilligheid
wordt toegepast. De wet voorziet echter in de mogelijkheid om
het bezit van een certificaat als voorwaarde voor erkenning te stellen.Op de inhoud van de te stellen inhoudelijke eisen, alsmede op de manier
waarop getoetst zal worden of de te erkennen rechtspersoon aan de eisen voldoet
en blijft voldoen, beraadt het kabinet zich nog. De inhoud van de te stellen
eisen zal echter uiterlijk in de loop van 1998 beschikbaar moeten zijn. Aan
het ontwikkelen van de eisen kunnen de uitvoeringsinstellingen, alsmede het
Lisv als het Ctsv een inhoudelijke bijdrage leveren. Omdat de inhoudelijke
eisen pas in het jaar 2000 in werking zullen treden, is er voldoende ruimte
om deze eisen op te stellen en de implementatie ervan tijdig te realiseren.«
(Zie: Kamerstukken II 1995/96, 24 877, nr. 3, blz. 17.)De toetsing per genoemde datum betreft dus nog uitsluitend de vorenbedoelde
juridische en organisatorische eisen. Eerst met ingang van 1 januari 2000
zullen de uitvoeringsinstellingen, inclusief de USZO, moeten voldoen aan inhoudelijke
eisen. De USZO zou op dit moment overigens ook niet aan inhoudelijke eisen
kunnen worden getoetst. De inhoudelijke eisen zullen immers eerst in de loop
van 1998 worden bepaald.Er zijn geen aanwijzingen dat de USZO niet zal voldoen aan de juridische
en organisatorische vereisten die aan de erkenning als uitvoeringsinstelling
worden gesteld. De USZO is ter voorbereiding van een formele aanvraag voor
erkenning in overleg met het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
De aanvraag om erkenning is op dit moment nog niet ingediend bij dat ministerie.Ik merk op dat er bij de Pemba-wetgeving steeds vanuit is gegaan dat het
overheidspersoneel per 1 januari 1998 onder de WAO zal vallen. Ook in het
een dezer dagen te publiceren Besluit inzake premiedifferentiatie WAO wordt
daarvan uitgegaan. Er is niet voorzien in een terugvaloptie of noodscenario
indien de USZO niet erkend zou worden. De erkenning zelf is immers een voorwaarde
voor de bevoegdheid om als uitvoeringsinstelling de WAO uit te voeren. Wordt
de USZO niet erkend, dan kan zij de WAO niet uitvoeren. Alsdan zal de WAO
niet kunnen worden ingevoerd voor het overheidspersoneel en zullen de bestaande
arbeidsongeschiktheidsregelingen voor dat personeel (de WAO-conforme regeling
en de Algemene militaire pensioenwet) in 1998 van kracht blijven. De USZO
zal alsdan ten behoeve van het FAOP voorbereidingen moeten treffen voor de
begroting en de premie voor 1998 ter zake van de WAO-conforme regeling. De
Wet Pemba zal in dat geval niet volledig kunnen worden toegepast ten aanzien
van de overheid, zoals van meet af aan wel de bedoeling is geweest. Er zal
dan wel sprake zijn van het via het Aof (WAO) verevenen van de lasten van
de oude arbeidsongeschiktheidsuitkeringen van de overheidssector en de marktsector
(zoals is opgenomen in artikel II van de Wet Pemba), maar de premiedifferentiatie
voor nieuwe gevallen van arbeidsongeschiktheid zal vooralsnog niet gelden
voor de overheid. Het Lisv zal dan een landelijk gemiddelde rekenpremie voor
de gedifferentieerde WAO-premie moeten vaststellen zonder de overheid daarin
te laten meewegen. Gelet op het gunstige arbeidsongeschiktheidsrisico dat
de overheid vormt, zal de landelijk gemiddelde rekenpremie in dat geval iets
hoger moeten worden vastgesteld dan in het geval de overheid meedoet aan de
premiedifferentiatie WAO. Daarnaast zal de in de WAO opgenomen mogelijkheid
van eigen risico dragen door werkgevers evenmin gelden voor de overheid zolang
de WAO niet is ingevoerd voor het overheidspersoneel.De leden van de CDA-fractie vragen voor hoeveel jaar een contract zal
worden aangegaan ingeval de WW en de ZW per 1 januari 1999 worden ingevoerd
voor het overheidspersoneel. De leden van de VVD-fractie vragen of zij het
goed begrepen hebben dat er geen verplichting is tot contractering met de
USZO. De leden van de D66-fractie constateren dat er als gevolg van de voorgestelde
fasering sprake zal zijn van drie momenten waarop met de USZO kan worden gecontracteerd.
Een van die momenten is 1 januari 2000 (wat de toepassing van de ZW en de
WW ten aanzien van de oude gevallen betreft). De aan het woord zijnde leden
vragen waarom nu al is vastgesteld dat de USZO zal worden gecontracteerd voor
de ZW en de WW per 1 januari 2000. Deze leden vragen waarom de uitvoering
van de ZW en de WW niet onder de open markt na 2000 kan vallen. De leden van
de GPV-fractie wijzen op de datum voor de concurrentie in de uitvoering van
de sociale zekerheid, 1 januari 2000 en vragen dan of het vanzelfsprekend
is dat de USZO vanaf 2000 de uitvoering van de werknemersverzekeringen blijft
verzorgen en, zo nee, welke consequenties dat kan hebben voor de gefaseerde
invoering van de WW en de ZW.Op deze vragen kan ik als volgt antwoorden.Voor zover in dit verband van belang, houdt de verantwoordelijkheidsverdeling
op basis van de Osv 1997 in dat de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
beslist over de erkenning van rechtspersonen als uitvoeringsinstellingen in
de zin van die wet. Het Lisv beslist met welke erkende uitvoeringsinstelling
voor de uitvoering van de werknemersverzekeringen voor een sector of sectoronderdeel
een uitvoeringsovereenkomst zal worden gesloten. Het Lisv kan ter zake worden
geadviseerd door de betreffende sectorraad. Met ingang van 1 januari 2000
zal er sprake zijn van marktwerking. De lopende uitvoeringsovereenkomsten
zullen per die datum aflopen. De uitvoeringsinstellingen zullen dan met elkaar
moeten gaan concurreren teneinde uitvoeringsovereenkomsten te kunnen sluiten.
De OOW-operatie houdt onder meer in dat de uitvoering van de werknemersverzekeringen
voor het overheidspersoneel onder de Osv 1997 komt te vallen. De marktwerking
moet uit een oogpunt van normalisering ook gelden voor de overheid. Vanaf
het begin van de totstandkoming van de USZO is duidelijk geweest dat de USZO
te maken zou gaan krijgen met de concurrentie met andere uitvoeringsinstellingen.
Het kabinet is van opvatting dat de USZO in dezelfde positie dient te komen
te verkeren als de andere uitvoeringsinstellingen, dat wil zeggen niet in
een betere positie maar ook niet in een slechtere. Dat betekent dat voor de
USZO, net als voor de andere uitvoeringsinstellingen, onderscheid gemaakt
moet worden tussen de periode vóór 1 januari 2000 en de periode
daarna.In de periode tot 1 januari 2000 is, in verband met de tot die datum lopende
contracten, geen sprake van marktwerking. In deze periode zijn de volgende
overeenkomsten wat het overheidspersoneel betreft aan de orde: een uitvoeringsovereenkomst
voor de WAO (te sluiten per 1 januari 1998) en een voor de ZW en wellicht
de WW, beide wat de nieuwe gevallen betreft (te sluiten per 1 januari 1999).
Het Lisv beslist op basis van de Osv 1997 of het ter zake wil contracteren
met de USZO dan wel met een andere uitvoeringsinstelling. Naar het oordeel
van het kabinet ligt het voor de hand dat het Lisv voor die uitvoering een
contract sluit met de USZO. De USZO is namelijk de enige uitvoeringsinstelling
die deskundigheid heeft ten aanzien van de ambtelijke arbeidsongeschiktheidsregelingen
(de WAO-conforme regeling en de Algemene militaire pensioenwet). De overgang
van die ambtelijke regelingen naar de WAO, inclusief het toekennen van WAO-rechten
aan bestaande gevallen, vormt het begin van de uitvoering van de WAO voor
het overheidspersoneel. Met betrekking tot de ZW en de WW gelden vergelijkbare
argumenten (betreffende de toepassing van het overgangsrecht) om te kiezen
voor de USZO als uitvoeringsinstelling. De looptijd van deze
contracten wordt bepaald door het Lisv.Vanaf 1 januari 2000 is sprake van marktwerking en concurrentie. Dit niet
alleen wat de voordien gesloten contracten met de USZO betreft, maar ook wat
de nog te sluiten contracten inzake de ZW en WW voor oude gevallen betreft.
In tegenstelling tot de opvatting van de leden van de D66-fractie, is er geen
sprake van dat nu al zou zijn vastgesteld dat de USZO zal worden gecontracteerd
voor de uitvoering van de ZW en de WW voor het overheidspersoneel per 1 januari
2000.De contracten die met ingang van 1 januari 2000 zullen worden gesloten,
zullen eveneens een looptijd hebben die door het Lisv zal worden bepaald.Het is mogelijk dat het Lisv met ingang van 1 januari 2000 voor het overheidspersoneel
of delen daarvan een andere uitvoeringsinstelling dan de USZO contracteert.
De consequentie daarvan is dat het in de voorgestelde Wet OOW opgenomen overgangsrecht
dan door die andere uitvoeringsinstelling zal moeten worden toegepast. Het
kabinet gaat er vanuit dat het Lisv uitsluitend zal contracteren met een uitvoeringsinstelling
die in staat is om per 1 januari 2000 niet alleen de werknemersverzekeringen
sec toe te passen maar tevens het in de Wet OOW opgenomen overgangsrecht.
Omdat de WAO dan al zal zijn ingevoerd, geldt deze overweging met name ten
aanzien van de WW en de ZW.De leden van de CDA-fractie constateren dat in de voorgestelde Wet OOW
een voorziening conform de uitvoeringsinstellingen in de marktsector wordt
getroffen voor het geval dat de USZO door het beëindigen van het contract
voor de uitvoering van de WAO op 1 januari 2000 failliet zou gaan of moet
afslanken. De kosten daarvan komen ingevolge die voorziening voor rekening
van de WAO-fondsen. Zij constateren ook dat een dergelijke voorziening niet
geldt in relatie tot de WW en de ZW voor het overheidspersoneel. Deze leden
vragen zich af, ervan uitgaande dat de nieuwe gevallen per 1 januari 1999
onder de WW/ZW komen, of in het eerste uitvoeringscontract ter zake afspraken
worden gemaakt over het beëindigingsrisico. De vraag van deze leden naar
de looptijd van het contract is hierboven reeds aan de orde geweest.In tegenstelling tot hetgeen de leden van de CDA-fractie menen, kan de
voorziening bij beëindiging van het contract van de WAO ingevolge artikel
79, tweede lid, van de voorgestelde Wet OOW, ook gelden in relatie tot de
uitvoering van de WW en de ZW voor overheidspersoneel. Dit voor zover de WW
en de ZW van toepassing worden op het overheidspersoneel en het contract betreffende
de uitvoering van die wetten wordt opgezegd voordat de einddatum van de garantieperiode
voor de WAO is verstreken. Vergelijk artikel 79, derde lid, van het wetsvoorstel.
De einddatum van de garantieperiode is nu nog niet vastgelegd. Het kabinet
beseft dat de leden van de CDA-fractie wat die datum betreft wellicht door
een zin in paragraaf 3.5.4. van het algemeen deel van de toelichting bij het
wetsvoorstel (Kamerstukken II 1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 29) op het
verkeerde been zijn gezet. In die passage wordt namelijk gesproken over de
beëindiging van het contract ter zake van de WAO per 1 januari 2000.
In de toelichting op artikel 79, tweede lid, van het wetsvoorstel is het correct
verwoord, namelijk dat het kabinet nog een keuze moet maken betreffende de
einddatum van de garantieperiode. Een dergelijke keuze kan volgens het kabinet
worden genomen bij ministeriële regeling.Voor het overige verwijst het kabinet naar zijn reactie op bovenstaande
vragen betreffende de contractering met de USZO. Of het Lisv in zijn eventuele
contracten met de USZO afspraken zal maken over het beëindigingsrisico,
behoort tot diens bevoegdheid. 3.6. Invoeringsscenario OOWWat de vraag van de leden van de CDA-fractie betreft naar de achtergrond
van de in het wetsvoorstel opgenomen fasering, alsmede met betrekking tot
de opmerking van deze leden dat zij een voorkeur hebben voor de gelijktijdige
invoering van alle werknemersverzekeringen, verwijs ik kortheidshalve naar
hetgeen ik aan het begin van deze nota heb opgemerkt over de redenen voor
de fasering.De vraag van de leden van de CDA-fractie waarom de datum van invoering
van de voorgestelde Wet OOW nu niet wordt vastgelegd in de wet in plaats van
een regeling bij koninklijk besluit, kan ik als volgt beantwoorden. De overgang
van WAO-conform naar WAO is een complex proces waarbij de volgende belangrijke
actoren zijn betrokken: het FAOP, het Lisv, USZO, de salarisadministraties
en van de kant van de regering de ministers van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
en Binnenlandse Zaken. De voorbereidingen om deze overgang soepel te kunnen
laten verlopen, zijn gaande. Dit proces verloopt volgens planning. Er moet
echter nog het nodige werk verzet worden voordat het kabinet met voldoende
zekerheid voor de belangen van de uitkeringsgerechtigden tot het oordeel kan
komen dat de overgang per 1 januari 1998 kan plaatsvinden. Het kabinet wil
dan ook in november 1997 op basis van de stand van zaken van dat moment het
besluit kunnen nemen dat het verantwoord is om de overgang van WAO-conform
naar WAO per 1 januari 1998 te doen plaatsvinden.Soortgelijke overwegingen gelden ten aanzien van de invoering van de ZW.
Het kabinet moet nog een besluit nemen over de invoering van de WW. Een invoeringsdatum
voor de WW is op dit moment niet te bepalen.Verder kan ik verwijzen naar de opmerkingen in paragraaf 3.6.1.5. van
het algemeen deel van de toelichting bij het wetsvoorstel (Kamerstukken II
1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 31) betreffende de mogelijkheid van verdergaande
fasering dan de door het kabinet gepresenteerde invoering van OOW in drie
fasen. In die passage van de toelichting is opgemerkt dat het niet op voorhand
uit te sluiten is dat de ZW of de WW voor verschillende groepen overheidswerknemers
of gewezen overheidswerknemers op verschillende tijdstippen moeten worden
ingevoerd. Dit met het oog op een optimale afstemming van het invoeringstraject
op de uitvoeringstechnische mogelijkheden voor de betreffende uitvoeringsinstelling
alsmede ter vermijding van onnodige risico's bij de implementatie van OOW.De opvatting van de leden van de CDA-fractie dat het niet in de wet maar
bij koninklijk besluit bepalen van de invoeringsdatum van dit wetsvoorstel,
het wetsvoorstel niet helderder maakt voor de uitvoering, kan ik niet onderschrijven
wat de WAO en de ZW betreft. Ten aanzien van die wetten is immers sprake van
een heldere datum voor de USZO, zij het dat die datum niet in de wet zelf
is vastgelegd. Die datum is wel in de toelichting opgenomen en zal, buiten
het geval van onverwachte ontwikkelingen, ook worden opgenomen in het inwerkingtredingsbesluit.
Ter zake van de WW is die heldere datum er niet omdat het kabinet nu eenmaal
nog geen besluit heeft genomen over de invoering van de WW. Met het oog op
de eventuele mogelijkheid dat het kabinet zou besluiten de huidige WW voor
het overheidspersoneel in te voeren, heb ik de USZO wel opdracht gegeven de
uitvoering van die WW per 1 januari 1999 voor te bereiden. In dat opzicht
heeft de USZO een concrete datum ten aanzien van de WW voor het overheidspersoneel
waarop zij zich kan richten. Een ander besluit van het kabinet met betrekking
tot de WW kan tot een andere opdracht aan de USZO leiden. Ik geef toe dat
dit voor de USZO een onzekere situatie ten aanzien van de WW oplevert. Die
onzekerheid is onvermijdelijk met het oog op de eventuele invoering
van de WW per 1 januari 1999.Voor een antwoord op de vraag van de CDA-fractie hoe reëel het is
dat de USZO de status van erkende uitvoeringsinstelling verkrijgt, verwijs
ik naar hetgeen ik daarover heb opgemerkt naar aanleiding van soortgelijke
vragen van de leden van de fracties van D66 en het GPV (zie onderdeel 3.5.4.
van deze nota).In reactie op de opmerkingen van de leden van de CDA-fractie aangaande
het contract tussen de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen en
de USZO, merk ik het volgende op. De Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen
heeft de Kamer toegezegd de Kamer in juli 1997 ter zake schriftelijk te informeren.
Deze informatie zal vooral betreffen hetgeen is afgesproken tussen de Minister
van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen en de USZO over de verbetering van
het primair proces bij USZO Groningen.Het kabinet verstaat de leden van de CDA-fractie aldus dat zij in onderdeel
3.6. van het verslag een relatie leggen tussen de datum waarop de oude gevallen
onder de ZW en de WW gebracht kunnen worden en de datum waarop de concurrentie
tussen de uitvoeringsinstellingen in gaat. Zij stellen dat de laatstbedoelde
datum een verdere fasering van het wetsvoorstel niet toelaat. Ik kan hierop
als volgt reageren.In de opvatting van het kabinet is er geen relatie tussen de datum waarop
de concurrentie en marktwerking in de uitvoering van de werknemersverzekeringen
wordt ingevoerd en het invoeringstempo van OOW. Het tijdstip waarop de ZW
en de WW voor het overheidspersoneel worden opengesteld, hangt af van de uitvoeringstechnische
mogelijkheden bij de USZO, alsmede, wat de WW betreft, van het nog door het
kabinet te nemen besluit ten aanzien van de WW voor het overheidspersoneel.
In de besluitvorming van het kabinet over de WW voor het overheidspersoneel
speelt geen rol op welke datum de marktwerking in de uitvoering zal ingaan.
Ongeacht de datum van invoering van de WW (of de ZW), geldt voor de uitvoering
van de WW voor het overheidspersoneel de in de Osv 1997 opgenomen marktwerking.
Met betrekking tot de marktwerking in de uitvoering in relatie tot de contractering
met de USZO verwijs ik verder naar de opmerkingen die ik daarover heb gemaakt
in onderdeel 3.5.4. van deze nota in antwoord op vragen over dat onderwerp
van de fracties van D66 en het GPV.Met betrekking tot de vraag van de leden van de CDA-fractie in dit onderdeel
over de gevolgen van uitstel van de invoering van de WW in verband met een
eventueel besluit tot premiedifferentiatie in de WW voor de uitvoering van
de werkloosheidsuitkeringen van het overheidspersoneel, verwijs ik naar de
antwoorden op de vragen van de leden van de fracties van de VVD, D66 en GPV
over de contractering met de USZO (zie onderdeel 3.5.4. van deze nota). In
aanvulling op dat antwoord kan ik het volgende opmerken. Het daar gegeven
antwoord heeft betrekking op de uitvoering van de wettelijke werknemersverzekeringen
door de USZO. De Osv 1997 is niet van toepassing op de uitvoering van de ambtelijke
werkloosheidsregelingen. De vraag of de uitvoering van de ambtelijke werkloosheidsregelingen
door de USZO kan blijven geschieden, hangt van het volgende af. Ervan uitgaande
dat de USZO op dat moment een erkende uitvoeringsinstelling is in de zin van
de Osv 1997, heeft de USZO te maken met de bepalingen in die wet over het
kunnen uitvoeren van andere, niet-wettelijke taken. Voor de USZO vormt de
uitvoering van die regelingen alsdan immers een andere, niet-wettelijke taak
in de zin van artikel 59, eerste lid, onderdeel a, van de Osv 1997. Voor de
uitoefening van die andere taak dient de USZO de toestemming
te verkrijgen van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.De vraag van de leden van de CDA-fractie naar de betekenis van uitstel
van de invoering van de WW in verband met premiedifferentiatie in de WW voor
de invoering van de ZW voor het overheidspersoneel, heb ik tegelijkertijd
met een vergelijkbare vraag van de leden van de PvdA-fractie in onderdeel
3.3. van het verslag reeds beantwoord in onderdeel 3.3. van deze nota.In het onderdeel 3.6. betreffende de invoering van OOW stellen de leden
van de CDA-fractie een aantal vragen over het overgangsrecht, dat, gelet op
het onderwerp, beter kan worden behandeld in combinatie met de overige vragen
van deze leden over het overgangsrecht. Deze gecombineerde beantwoording is
in deze nota opgenomen in onderdeel 5.2..De leden van de VVD-fractie vatten in onderdeel 3.6. van het verslag de
door het kabinet aangevoerde en in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel
opgenomen redenen voor de fasering van de OOW op een geheel eigen wijze samen.
Het kabinet wil graag vast houden aan de formuleringen zoals deze zijn gekozen
in de brief van 21 maart 1997 (Kamerstukken II 1996/97, 24 706, nr. 10).
Ik verwijs verder naar hetgeen ter zake van de fasering van OOW aan het begin
van deze nota is opgemerkt.De leden van de VVD-fractie vragen voorts of het kabinet zich nog eens
wil beraden op de thans voorgestelde fasering. Voorts vragen zij zich af of
een eerdere invoering is uitgesloten en of een definitief invoeringsschema
kan worden gegeven.In antwoord op deze vragen van de VVD-fractie merkt het kabinet op dat
een eerdere invoering van de onderdelen van OOW inderdaad niet mogelijk moet
worden geacht. Invoering van de WAO per 1 januari 1998 en een begin van invoering
van de ZW en de WW op zijn vroegst per 1 januari 1999, hetgeen leidt tot een
volledige invoering van de OOW op zijn vroegst per 1 januari 2000, moet worden
beschouwd als het vlotste scenario dat mogelijk is. Of hier sprake is van
een definitief invoeringsschema, is niet te zeggen. De haalbaarheid van dit
schema hangt mede af van besluitvorming van het kabinet over het financieringsstelsel
van de WW en de verdere ontwikkelingen bij de USZO.Het kabinet is het eens met de leden van de VVD-fractie dat het vanuit
de uitvoering gezien wenselijk is de periode waarin de USZO verschillende
werkloosheidsregelingen tegelijkertijd moet uitvoeren zo beperkt mogelijk
te houden. De periode van één jaar waarin daarvan sprake is,
is volgens het kabinet acceptabel.Voor een antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie naar de
financiële aspecten betreffende de invoering van de WW in relatie tot
de WW-studie, verwijs ik naar de beantwoording van soortgelijke vragen van
verschillende andere fracties in onderdeel 3.3. van deze nota.De leden van de GPV-fractie constateren dat bij een wijziging van het
financieringsregime van de WW de mogelijkheid bestaat dat de WW en ZW niet
op hetzelfde tijdstip worden ingevoerd. Deze leden vragen zich af of dit verband
houdt met het feit dat indien het financieringsregime van de WW wordt veranderd,
de bestaande relatie tussen beide wetten op het gebied van techniek en financiering
losser wordt en daardoor de meerwaarde van een gezamenlijke invoering geringer
wordt.Het kabinet merkt naar aanleiding hiervan op dat op dit moment niet voorzienbaar
is wat de relatie tussen de ZW en de WW zal worden, indien zou worden besloten
tot wijziging van het financieringssysteem van de WW. Immers,
er bestaat nog geen enkel zicht op de aard van een eventuele wijziging. De
reden voor het kabinet om een afzonderlijke invoering van de ZW en de WW mogelijk
te maken, betreft de overweging dat hierdoor mogelijk is eerder een stap te
zetten in het totale OOW-proces.De leden van de GPV-fractie stellen voorts de vraag waarom er niet voor
is gekozen om het tijdpad van de invoering van de ZW te koppelen aan de invoering
van de WAO.In antwoord op deze vraag kan het kabinet het volgende opmerken. Invoering
van de ZW voor het overheidspersoneel per 1 januari 1998 is uitvoeringstechnisch
onhaalbaar. Het tegelijkertijd invoeren van de WAO en de ZW gaat de verandercapaciteit
van de USZO te boven. De USZO voert op dit moment reeds de WAO-conforme regeling
uit, waardoor zij ervaring heeft kunnen opdoen met de materiële toepassing
van de WAO op het overheidspersoneel. De USZO heeft echter nog geen expertise
kunnen opbouwen ten aanzien van de uitvoering van de ZW. De ambtelijke regelingen
ter zake van ziekte zijn tot nu toe namelijk regelingen die door de betreffende
overheidswerkgevers zelf worden uitgevoerd en niet door de USZO. De USZO heeft
dan ook de tijd tot 1 januari 1999 nodig voor de voorbereiding van de uitvoering
van de ZW voor het overheidspersoneel. Wat betreft de achterliggende redenen
voor de fasering van de OOW-operatie verwijs ik kortheidshalve naar hetgeen
daaromtrent is opgemerkt in paragraaf 3.6. van het algemeen deel van de memorie
van toelichting (Kamerstukken II 1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 29–31)
en aan het begin van deze nota.De vraag van de leden van de GPV-fractie of bij de invoering van de WW
en de ZW voor verschillende overheidssectoren een verschillende datum van
invoering kan worden vastgesteld, beantwoordt het kabinet bevestigend. Voor
deze mogelijkheid van fasering geldt inderdaad de reden die door de leden
van de GPV-fractie wordt verondersteld. Het betreft hier een mogelijkheid
van invoering die het kabinet niet op voorhand heeft willen uitsluiten. Overigens
is het kabinet voornemens om van deze mogelijkheid eerst in laatste instantie
gebruik te maken. 5. OvergangsrechtDe leden van de CDA-fractie merken op dat op blz. 33 en volgende van de
toelichting bij het wetsvoorstel is opgenomen dat het uitgangspunt van het
wetsvoorstel is om zoveel mogelijk aan te sluiten bij de wijze waarop het
overgangsrecht is geregeld inzake het onder de werknemers brengen van het
NS-personeel in het kader van de privatisering van het Spoorwegpensioenfonds
(SPF) en bij het overgangsrecht zoals dat in de WPA is opgenomen ten aanzien
van de arbeidsongeschiktheidsregeling voor het burgerlijk overheidspersoneel.
Op die plaats is ook aangegeven dat in navolging van die eerdere trajecten
in het voorliggende voorstel gekozen is voor het in beginsel toekennen van
uitkeringsrechten op grond van de ZW en de WW aan personen die reeds een uitkeringsrecht
hebben op grond van een ambtelijke regeling. Vervolgens constateren de aan
het woord zijnde leden dat er ten aanzien van artikel 4 van het wetsvoorstel
bewust voor een andere lijn wordt gekozen dan in het kader van de privatisering
van het SPF. Zij concluderen dat de voorliggende regeling afwijkt in plaats
van zoveel mogelijk aansluit bij de regeling voor het NS-personeel en ook
niet in navolging van de laatstbedoelde regeling is. Deze leden vragen om
een nadere uitleg van dit interpretatieverschil.Ik kan daarop als volgt antwoorden.De reden waarom aansluiting is gezocht bij de Wet privatisering SPF en
de WPA is dat in deze beide gevallen sprake is geweest van een overgang van ambtelijke regelingen naar (regelingen conform) werknemersverzekeringen.
Bij de concipiëring van onderhavig wetsvoorstel is gebruik gemaakt van
in deze trajecten gekozen methoden en opgedane ervaringen om zulk een overgang
te bewerkstelligen ten aanzien van de OOW-operatie. Dit is echter niet op
een rigide wijze gedaan. In sommige gevallen vereisten een verschil in uitgangspunten,
situaties of doelen een andere oplossingsrichting dan in (een van) de andere
trajecten. Artikel 4 van de voorgestelde Wet OOW is zo'n geval. In de Wet privatisering SPF werden de NS-werknemers die voor de inwerkingtreding
van genoemde wet een uitkering ontvingen in verband met ziekte, niet verzekerd
op grond van de ZW, maar bleven zij hun uitkering genieten op basis van het
(oude) Reglement Dienstvoorwaarden. Daarbij is de afweging geweest dat de
beleidskosten voor deze kleine groep kortlopende uitkeringen (maximaal 52
weken) anders te hoog zouden worden. Hierbij is dus om redenen van kosten
en efficiency afgeweken van het uitgangspunt een systeemwijziging te bewerkstelligen.Aangezien OOW een systeemwijziging beoogt voor het gehele overheidspersoneel,
kan niet worden gesproken van een kleine groep betrokkenen. In deze situatie
versterken argumenten op het gebied van kosten en efficiency juist het uitgangspunt
van het kabinet dat uitsterfconstructies in principe moeten worden voorkomen,
en dat de ZW op het gehele overheidspersoneel van toepassing dient te worden,
inclusief de inactieven. Het kabinet is van mening dat met deze aanpak zoveel
mogelijk is aangesloten bij de ten aanzien van het NS-personeel gehanteerde
aanpak. Er is geen sprake van een interpretatieverschil, zoals de leden van
de CDA-fractie veronderstellen. 5.2. Karakter van het overgangsrechtDe leden van de CDA-fractie hebben vele vragen gesteld ten aanzien van
het in het wetsvoorstel opgenomen overgangsrecht betreffende de op het moment
van invoering van OOW reeds bestaande ambtelijke uitkeringen. Deze vragen
zijn, zoals in de onderstaande beantwoording wordt aangegeven, in het verslag
op verschillende vindplaatsen opgenomen: in onderdeel 3.6., in onderdeel 5.2.
en in onderdeel 5.3.1. van het verslag. De vragen in onderdeel 3.6. en in
onderdeel 5.3.1. stemmen met elkaar overeen. In onderdeel 5.2. van het verslag
hebben de leden van de VVD-fractie vergelijkbare vragen gesteld over het overgangsrecht.
Het kabinet zal de vragen van de leden van de fracties van het CDA en de VVD,
voor zover zij dezelfde inhoud en strekking hebben, hier zoveel mogelijk in
combinatie behandelen.De leden van de CDA-fractie stellen (in onderdeel 5.3.1. van het verslag)
de vraag waarom in het wetsvoorstel geen apart hoofdstuk is gewijd aan het
overgangsrecht. Deze leden constateren (in onderdeel 3.6. van het verslag)
dat er bij de scheiding van de ambtelijke regelingen in een wettelijk en een
bovenwettelijk deel van overheidswege geen garantie van behoud van uitkeringsrechten
qua hoogte en duur wordt gegeven, ook niet voor de lopende gevallen. Zij vragen
(in zowel onderdeel 3.6. als onderdeel 5.3.1. van het verslag) naar de achterliggende
motivering daarvan. De leden van de CDA-fractie betwijfelen zelfs of er wel
gesproken zou kunnen worden over een redelijke overgangsregeling. Naar hun
oordeel zou redelijk zijn dat degenen die nu reeds een uitkering hebben op
basis van de huidige ambtelijke regelingen, deze houden en dat de overige
ambtenaren onder de werknemersverzekeringen worden gebracht. In de visie van
het CDA zorgt een betrouwbare overheid voor goede overgangsregelingen en wel
zodanig dat mensen zich op de nieuwe situatie kunnen voorbereiden. Naar de
mening van de leden van de CDA-fractie kunnen de huidige ambtelijke uitkeringsgerechtigden
dat nu niet. Zij vragen van de regering een onderbouwde mening
of zij zich een betrouwbare overheid toont met de voorgestelde overgangsregelingen.
Tevens vragen deze leden of de overheid garant staat voor de regeling van
het bovenwettelijk deel voor lopende gevallen.Verder vragen deze leden (in onderdeel 5.2. van het verslag) om een klip
en klaar antwoord op de vraag of nieuwe rechten naast het ambtelijk recht
gaan gelden of dat ze in plaats van het ambtelijk recht komen. Doordat deze
leden de conclusie trekken dat het overgangsrecht onduidelijk is geregeld
en ontbreekt voor de lopende gevallen, is voor hen niet voldaan aan een van
de voorwaarden die het CDA hanteert bij de beoordeling van dit wetsvoorstel.
Deze leden verzoeken de regering dan ook de herinvoering van het in het oorspronkelijke
wetsvoorstel opgenomen artikel 26 te overwegen teneinde hoogte en duur van
de uitkeringen van lopende gevallen te garanderen.De leden van de CDA-fractie vragen de regering tenslotte in onderdeel
5.3.3. van het verslag waarom de WAO-conforme regeling wel beëindigd
wordt, terwijl bestaande ambtelijke regelingen inzake ziekte en werkloosheid
niet beëindigd worden voordat sociale partners een nieuwe (bovenwettelijke)
regeling hebben.De leden van de VVD-fractie menen dat het niet zo kan zijn dat de onderhavige
wet niet wordt ingevoerd of uitgevoerd als de sociale partners de rechtspositieregelingen
niet zouden aanpassen. In dit kader vragen zij zich ook af wat de betekenis
is van de tekst in de memorie van toelichting dat «het wetsvoorstel
toekenning van nieuwe uitkeringsrechten aan personen die al een uitkeringsrecht
hebben, regelt. Bestaande rechten worden daarmee niet automatisch beëindigd,
omdat die tot het terrein van de arbeidsvoorwaarden behoren». De leden
van de VVD-fractie stellen de vraag of het niet zo is dat door middel van
deze wetgeving de wettelijke regelgeving wordt aangepast en dat deze wettelijke
regelgeving rechtspositionele afspraken tussen werkgever en werknemer overschrijdt?
De gedachte dat bestaande regelingen zonder nadere afspraak niet worden beëindigd,
wordt door deze leden niet zonder meer overgenomen.De leden van de VVD-fractie kunnen zich verder vinden in het feit dat
artikel 26 thans niet is opgenomen. Niet vanwege de verwijzing naar de bevoegdheden
van de sociale partners, maar veeleer uit de gedachte dat bestaande bovenwettelijke
hoogte en duur in negatieve zin zouden moeten worden bijgesteld.Tot slot stel ik vast dat de leden van de D66-fractie met tevredenheid
vaststellen dat dit wetsvoorstel in het algemeen geen invloed heeft op de
bij de invoering van de OOW reeds lopende rechten ingevolge ambtelijke sociale
zekerheidsregelingen.Op de bovenstaande vragen van de leden van de CDA-fractie en de leden
van de VVD-fractie kan het kabinet als volgt reageren.Het kabinet deelt niet de mening van de leden van de CDA-fractie dat er
in het wetsvoorstel geen overgangsrecht zou zijn opgenomen voor de lopende
gevallen. Hoofdstuk 1 van het wetsvoorstel bestaat namelijk grotendeels uit
overgangsrecht met betrekking tot de toepassing van de werknemersverzekeringen
ten aanzien van de lopende gevallen. Voor vele onderscheiden categorieën
lopende gevallen wordt bepaald welk nieuw recht zij met ingang van de inwerkingtreding
van OOW verkrijgen in het systeem van de werknemersverzekeringen. Dit betreft
onderwerpen als toegang tot het recht alsmede hoogte en duur van het recht,
maar ook regels ten aanzien van gevallen van samenloop van verschillende regelingen.
Deze onderwerpen moeten worden vertaald van het ene systeem naar een ander,
totaal daarvan afwijkend systeem. De wijze waarop de overgang in het wetsvoorstel
is ingevuld, staat er in de visie van het kabinet garant voor
dat er op het moment van die overgang sprake zal zijn van een in totaliteit
gelijkwaardig niveau van rechten en verplichtingen voor het overheidspersoneel.
Er is geen apart hoofdstuk «Overgangsrecht» opgenomen omdat de
toekenning van rechten (ook die van de lopende gevallen) in het systeem van
de werknemersverzekeringen nauw samenhangt met het aangemerkt worden als verzekerde
in de zin van die verzekeringen. Tevens speelt in dit kader dat de voorgestelde
Wet OOW uitsluitend ziet op de introductie van de wettelijke werknemersverzekeringen
voor het overheidspersoneel. In het onderhavige wetsvoorstel zijn (behalve
ten aanzien van de Amp-wet) geen bepalingen opgenomen met betrekking tot de
aanpassingen die als gevolg van OOW nodig zijn in de bovenwettelijke regelingen.
Zoals hierna uiteengezet wordt in antwoord op de vragen van de leden van de
CDA-fractie inzake een garantie ten aanzien van hoogte en duur, wil het kabinet
niet treden in de bevoegdheid van de sociale partners in dezen.Wellicht dat de leden van de CDA-fractie in hun vragen met het begrip
«overgangsrecht» doelen op «uitsterfconstructies»
voor de oude gevallen, terwijl het systeem van de werknemersverzekeringen
voor de nieuwe gevallen geldt. Uitsterfconstructies (oude regelingen laten
bestaan, maar instroom onmogelijk maken) staan echter haaks op het principe
dat het kabinet ten grondslag heeft gelegd aan OOW, en derhalve aan dit wetsvoorstel.
Dat uitgangspunt is dat er na de inwerkingtreding van de OOW sprake zal zijn
van één systeem van sociale zekerheid voor overheid en markt.
Zoals, naar het kabinet meent, ook door het CDA wordt ondersteund, is dat
ene systeem wenselijk vanuit het oogpunt van het streven naar normalisering.
Daarnaast is dat ene systeem wenselijk omdat dan toekomstige wettelijke maatregelen
niet hoeven te worden doorvertaald naar het overheidspersoneel. Met uitsterfconstructies
voor alle lopende gevallen blijven grote groepen overheidspersoneel buiten
de normalisering en zullen wettelijke maatregelen mogelijk nog steeds moeten
worden doorvertaald naar die groepen.Het toestaan van uitsterfconstructies is bovendien in het algemeen niet
aanbevelenswaardig vanwege het feit dat dan meerdere, totaal verschillende
systemen langdurig naast elkaar operationeel gehouden moeten worden. Dit leidt
tot hogere kosten en tot een extra belasting van de uitvoeringsinstelling(en).Het wetsvoorstel OOW is een uitvloeisel van het streven naar normalisering.
In het kader van de normalisering is het de bedoeling dat die integrale regelingen
worden vervangen door enerzijds een wettelijk deel en anderzijds een bovenwettelijk
deel. Het wettelijk deel is de betreffende werknemersverzekering welke voor
iedere werknemer in Nederland geldt. Het bovenwettelijke deel is het deel
dat door sociale partners in aanvulling op het wettelijk deel is dan wel wordt
overeengekomen. Het bovenwettelijke deel is dus arbeidsvoorwaardelijk en kan
per bedrijfstak of per werkgever verschillen. Dit onderscheid tussen wettelijk/bovenwettelijk
is een belangrijk onderdeel van de met OOW beoogde systeemwijziging.Er is in casu sprake van een voorstel tot een systeemwijziging die voor
het gehele overheidspersoneel geldt. De invoering van die systeemwijziging
moet zodanig plaatsvinden dat het totale niveau van rechten en verplichtingen
van het overheidspersoneel in verband met werkloosheid, ziekte en arbeidsongeschiktheid,
zoals dat geldt op de dag voorafgaande aan de invoering van de werknemersverzekeringen,
op het moment van de overgang naar de werknemersverzekeringen niet zal verslechteren.
De regelgeving die daarvoor nodig is, ligt slechts ten dele in dit wetsvoorstel
besloten. Voor het totale niveau van de rechten en verplichtingen is uiteindelijk
de inhoud van de bovenwettelijke, aanvullende regelingen bepalend. Het onderhavige
wetsvoorstel heeft geen betrekking op die bovenwettelijke regelingen.
Over de aanpassing van de bestaande ambtelijke regelingen aan en over de invoering
van nieuwe bovenwettelijke regelingen in aanvulling op de wettelijke werknemersverzekeringen
dient in het reguliere arbeidsvoorwaardenoverleg, dus tussen de overheidswerkgever(s)
en de centrales van overheidspersoneel, overeenstemming te worden bereikt.
Daarbij kan overgangsrecht in de zin van gewenningsperiodes aan de orde worden
gesteld. Voorts benadruk ik dat de sociale partners in het arbeidsvoorwaardenoverleg
overeenstemming moeten bereiken over de wijziging of de intrekking van de
bestaande wachtgeldregelingen en over de inhoud van de nieuwe bovenwettelijke
regelingen. Het oordeel of sprake is van een in totaliteit gelijkwaardig niveau
van rechten en verplichtingen, behoort in de opvatting van het kabinet toe
aan de betreffende sociale partners. Voor zover de bedoelde overeenstemming
niet wordt bereikt, blijven de bestaande wachtgeldregelingen in stand en wordt
daarnaast de WW ingevoerd.De bovenbedoelde verantwoordelijkheidsverdeling tussen wetgever enerzijds
en sociale partners anderzijds is marktconform en volgt uit het kabinetsbeleid
inzake de normalisering van de arbeidsvoorwaarden en de arbeidsverhoudingen
van het overheidspersoneel.In de kwartaalrapportages inzake OOW/USZO heb ik de voortgang van de sectorale
onderhandelingen over de bovenwettelijke regelingen gemeld. De bovenwettelijke
arbeidsongeschiktheidsregeling behoeft wat het burgerpersoneel betreft geen
materiële aanpassing. De huidige in het Pensioenreglement van de Stichting
Pensioenfonds ABP opgenomen aanspraken (invaliditeitspensioen en herplaatsingstoelage)
kunnen gehandhaafd blijven onder de WAO. In artikel 71 van dit wetsvoorstel
zijn verder de wijzigingen van de Amp-wet opgenomen die tot doel hebben de
op de WAO aanvullende aanspraken van het militair personeel in de Amp-wet
op te nemen. Wat de op de WW aanvullende bovenwettelijke werkloosheidsregelingen
betreft, kan ik voorts melden dat de sociale partners in de sectoren Rijk,
Gemeenten, Provincies, Onderwijs, Politie, Defensie en Waterschappen overeenstemming
hebben bereikt over dergelijke regelingen voor het personeel van de betreffende
sectoren. Bij andere overheidswerkgevers bestaat uitzicht op een akkoord over
dergelijke regelingen. Aldus constateer ik dat de sociale partners hun verantwoordelijkheid
hebben genomen en dat aldus voldaan wordt aan de garantie van neutraliteit
in rechten en verplichtingen van het overheidspersoneel ter zake van ziekte,
arbeidsongeschiktheid en werkloosheid.Met de door de leden van de VVD aangehaalde passage uit de memorie van
toelichting is beoogd aan te geven dat aan de lopende gevallen met ingang
van OOW op basis van deze voorgestelde wet een recht op de corresponderende
werknemersverzekering wordt toegekend. Die toekenning geschiedt onafhankelijk
van het bovenwettelijke traject.De bedoelde passage ziet met name op de ambtelijke regelingen ter zake
van ziekte en werkloosheid. Bij de regeling ter zake van arbeidsongeschiktheid
is er namelijk sprake van een op één moment samenvallend einde
en toekenning van respectievelijk oude en nieuwe rechten. Dit hangt samen
met het feit dat er met de WAO-conforme regeling sinds 1 januari 1996 reeds
een wettelijke onderbouw in de arbeidsongeschiktheidsregeling van het overheidspersoneel
(uitgezonderd militairen) bestaat. Doordat de WAO-conforme regeling dus een
wettelijke basis heeft, moet bij de introductie van de nieuwe wettelijke basis
(de WAO) de oude, aan de WAO gelijkwaardige, wettelijke basis komen te vervallen.
De ene wettelijke onderbouw (WAO-conform) wordt alsdan vervangen door een
wat rechten verplichtingen betreft gelijkwaardige andere (WAO).
Een dergelijke wettelijke onderbouw bestaat voor het overheidspersoneel thans
niet wat betreft de ambtelijke regelingen ter zake van ziekte en werkloosheid.
Door te wijzen op dit verschil tussen de betreffende regelingen (het al dan
niet aanwezig zijn van een wettelijke onderbouw), is volgens het kabinet tevens
de vraag van de leden van de CDA-fractie beantwoord waarom de WAO-conforme
regeling moet worden beëindigd in verband met de invoering van de WAO,
terwijl de ambtelijke rechtspositieregelingen inzake ziekte en werkloosheid
niet worden beëindigd in verband met de ZW en de WW. In tegenstelling
tot wat de leden van VVD-fractie kennelijk menen, «overschrijdt»
de voorgestelde Wet OOW «de rechtspositionele afspraken tussen werkgever
en werknemer» niet. De voorgestelde Wet OOW beëindigt niet de integrale
ambtelijke uitkeringsregelingen. Het is aan de sociale partners, vanuit hun
verantwoordelijkheid voor de arbeidsvoorwaarden van het overheidspersoneel,
of de bestaande regelingen inzake ziekte en werkloosheid al dan niet worden
beëindigd. Anderzijds is het dus ook niet zo dat de wet niet wordt ingevoerd
of uitgevoerd als sociale partners de rechtspositieregelingen niet zouden
aanpassen. Voor de lopende gevallen uit hoofde van die regelingen geldt dat
aan hen op grond van de voorgestelde Wet OOW een WW of een ZW-uitkering toegekend
wordt. Indien de sociale partners dus niets regelen in die rechtspositionele
regelingen, heeft betrokkene per de datum waarop de WW of de ZW op hem van
toepassing wordt, recht op zowel de betreffende wettelijke uitkering als de
integrale ambtelijke uitkering. De in artikel 42, tweede lid, van het voorliggende
wetsvoorstel opgenomen anticumulatieregeling voorkomt alsdan dat een dubbele
aanspraak in verband met werkloosheid (dus zowel wachtgeld als WW) zou kunnen
bestaan. Aangezien, zoals bovenvermeld, de sociale partners hun verantwoordelijkheid
hebben genomen, zal deze bepaling niet of nauwelijks toegepast behoeven te
worden.In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie over het overleg
over dit wetsvoorstel met de sociale partners kan ik het volgende antwoorden.
Over de met OOW beoogde systeemwijziging is meerdere malen tijdens de voorbereiding
van het voorliggende wetsvoorstel overleg gevoerd met de sociale partners.
Daarnaast zijn zij ook formeel in de procedure betrokken. Het Centraal Georganiseerd
Overleg in Ambtenarenzaken (CGOA), bestaande uit de centrales van overheidspersoneel
en de sectorwerkgevers, verenigd in het Verbond Sectorwerkgevers Overheid
(VSO), heeft op 19 oktober 1994 ingestemd met deze systeemwijziging. Weliswaar
betrof het een eerdere versie van onderhavig wetsvoorstel, maar de thans voorgestelde
scheiding tussen wettelijk en bovenwettelijk was destijds ook al onderdeel
van OOW. Het voorliggende wetsvoorstel is in 1996 eveneens voor advies voorgelegd
aan de sociale partners. Het CGOA machtigde op 18 september 1996 de ROP, waarin
eveneens de sociale partners zitting hebben, om te adviseren over het voorliggende
wetsvoorstel. De ROP heeft op 17 oktober 1996 in zijn advies over dit wetsvoorstel
de systeemwijziging alsmede het daarin opgenomen overgangsrecht inzake de
lopende gevallen onderschreven.Uit de vraag van de leden van de CDA-fractie of de sociale partners voldoende
tijd hebben om het bovenwettelijke deel te regelen voor de inwerkingtreding
van fase 1 van de wet, leidt het kabinet af dat deze uitsluitend ziet op de
bovenwettelijke regeling met betrekking tot arbeidsongeschiktheid. Immers,
op grond van het wetsvoorstel wordt alleen de WAO ingevoerd met ingang van
het tijdstip van aanvang van fase 1 van de voorgestelde Wet OOW. Dienaangaande
merkt het kabinet het volgende op.De bovenwettelijke regeling met betrekking tot arbeidsongeschiktheid,
het zogenaamde bovenwettelijk invaliditeitspensioen, is een onderwerp dat door de sociale partners op centraal niveau wordt behandeld. De
betreffende sociale partners zijn door het kabinet op de hoogte gehouden over
de voortgang van het wetsvoorstel OOW. Zij hebben dan ook voldoende tijd gekregen
om zich genoegzaam voor te bereiden op de invoering van de WAO voor overheidspersoneel
en op de wijzigingen die nodig zijn in de bovenwettelijke regelingen in verband
met de invoering van de WAO.Wat betreft de opmerking van de leden van de VVD-fractie dat zij zich
konden vinden in het vervallen van artikel 26, vanuit de gedachte dat bestaande
bovenwettelijke hoogte en duur in negatieve zin zouden moeten worden bijgesteld,
merkt het kabinet op dat de voorgestelde Wet OOW op zich niet zal leiden tot
een beperking van aanspraken.Het schrappen van het voormalige artikel 26 heeft de volgende achtergrond.Op basis van de voorgestelde Wet OOW wordt het gehele overheidspersoneel,
(actief en inactief) vanaf de dag waarop de betreffende werknemersverzekering
op het overheidspersoneel van toepassing wordt, verzekerd ingevolge die werknemersverzekering.
Tevens wordt door dit wetsvoorstel aan de overheidswerknemer die op de dag
voorafgaande aan het moment waarop de betreffende werknemersverzekering op
het overheidspersoneel van toepassing wordt, een uitkering of voorziening
ter zake van werkloosheid, ziekte of arbeidsongeschiktheid geniet waarvan
de duur niet is verstreken voor dat moment, een nieuw recht op uitkering of
voorziening op grond van de betreffende werknemersverzekering toegekend.Voor de regelingen inzake werkloosheid en ziekte is een garantie wat hoogte
en duur betreft niet nodig, omdat de toekenning van het betreffende nieuwe
recht, zoals hiervoor beargumenteerd, niet rechtstreeks leidt tot beëindiging
van het bestaande recht.Wat de lopende gevallen met een WAO-conforme uitkering betreft, is een
dergelijke garantie evenmin nodig, omdat de WAO-conforme regeling op die punten
reeds gelijk is aan de WAO. Het in aanvulling op de WAO-conforme regeling
tot stand gebrachte bovenwettelijke aansprakenpakket (in de sfeer van het
bovenwettelijk invaliditeitspensioen en andere uitkeringen) is zodanig opgezet
en vorm gegeven dat het gehandhaafd kan blijven onder de WAO.Het militair personeel is in dezen overigens een specifiek geval. Dat
personeel kent namelijk geen WAO-conforme regeling. Zijn aanspraken inzake
arbeidsongeschiktheid zijn opgenomen in de Algemene militaire pensioenwet
(Amp-wet). De WAO wordt per 1 januari 1998 ook van toepassing op het militair
personeel. Omdat de Amp-wet in stand blijft, zijn de bovenwettelijke aanspraken
inzake arbeidsongeschiktheid van het militair personeel eveneens opgenomen
in de Amp-wet. De daartoe benodigde wijzigingen zijn gemakshalve meegenomen
in het voorliggende wetsvoorstel. In het voorgestelde artikel 72 van dit wetsvoorstel
zijn de hoogte en de duur van de lopende gevallen van arbeidsongeschiktheid
onder het militair personeel gegarandeerd.Wat de lopende gevallen van wachtgeld betreft, geldt dat aan hen, met
ingang van de voor hen geldende dag van inwerkingtreding van de Wet OOW, op
basis van de voorgestelde Wet OOW een recht op een WW-uitkering wordt toegekend.
Hierbij is uitsluitend van belang of zij een wachtgeld genoten waarvan de
duur niet afloopt vóór de datum van invoering van de WW voor
die wachtgelders. Een garantie wat hoogte en duur betreft, is voor deze gevallen
dus niet nodig. Naar de mening van het kabinet is het bedoelde artikel 26 op juiste gronden
niet gehandhaafd. De centrales van overheidspersoneel hebben overigens ook
ingestemd met deze visie. Het kabinet acht hiermee tevens de vraag van de
leden van de CDA-fractie aangaande het bedoelde artikel 26 beantwoord.Gelet op het bovenstaande is het kabinet van oordeel dat er een overgangsregeling
voorligt die spoort met de gedachte achter OOW. Het kabinet is dan ook van
mening dat er met dit wetsvoorstel geen inbreuk wordt gedaan op de betrouwbaarheid
van de overheid. 5.3. Inhoud en strekking van het overgangsrecht 5.3.1. AlgemeenDe vragen van de leden van de CDA-fractie over het overgangsrecht zijn
in onderdeel 5.2. van deze nota in samenhang met vergelijkbare vragen van
die leden beantwoord. Kortheidshalve wordt hiervoor naar het betreffende onderdeel
van deze nota verwezen.De leden van de D66-fractie merken op dat er na de invoering van de OOW
een lange tijd twee soorten regelingen blijven bestaan als gevolg van de omzetting
van alle oude, integrale, ambtelijke rechten in zowel nieuwe wettelijke als
nieuwe bovenwettelijke rechten. Deze leden vragen de regering of het een probleem
is voor de uitvoering indien rekening gehouden moet worden met de bovenwettelijke
rechten voor personen met een bestaand recht op uitkering op grond van een
ambtelijke regeling, naast de nieuwe gevallen.Ik merk in dit verband het volgende op.De splitsing in een wettelijk en een bovenwettelijk deel van de regeling
vanaf de datum waarop de betreffende fase van toepassing wordt op het overheidspersoneel,
vindt zowel voor de nieuwe als voor de oude gevallen plaats. Het is de bedoeling
van het kabinet dat op de betreffende data elke oude, integrale ambtelijke
regeling wordt vervangen door enerzijds een regeling die geldt voor alle werknemers
(het wettelijke deel, te weten de betreffende werknemersverzekering) en anderzijds
een regeling die geldt voor de specifieke categorie overheidswerknemers (het
bovenwettelijke deel). Een dergelijke splitsing is marktconform. Ook in de
marktsector kunnen in het voorkomend geval de bovenwettelijke regelingen naast
de wettelijke worden uitgevoerd. De uitvoeringsinstelling voor de werknemersverzekeringen
kan toestemming van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid vragen
voor het eveneens uitvoeren van de bovenwettelijke regeling. Het toetsingskader
van die minister in dat verband is vastgelegd in het Besluit toetsingskader
andere taken (Stb. 1997, 98). De bedoelde toestemming kan worden verleend
indien is voldaan aan de in artikel 2 van dat besluit opgenomen voorwaarden.
Indien de bedoelde toestemming niet wordt verleend, kan de bovenwettelijke
regeling door de werkgever zelf worden uitgevoerd of door een andere organisatie
die niet aan de toestemmingsvoorschriften voor het verrichten van andere taken
in de zin van artikel 50 van de Osv 1997 is gehouden. De invoering van OOW
betekent dat de uitvoering van het wettelijke deel van de aanspraken en de
uitvoering van het bovenwettelijke deel getoetst zullen worden aan de normen
van de Osv 1997, inclusief het bedoelde toestemmingskader ten aanzien van
de uitvoering van andere taken (in dit geval: de bovenwettelijke regelingen)
door de uitvoeringsinstelling.Naar het oordeel van het kabinet leidt bovenbedoelde splitsing dan ook
niet tot een nieuw of OOW-specifiek uitvoeringsprobleem. Overigens komt het mij voor dat de leden van de D66-fractie met de opmerking
dat er na de invoering van de OOW een lange tijd twee soorten regelingen blijven
bestaan als gevolg van de splitsing, wellicht menen dat het bovenwettelijke
deel uitsluitend voor de lopende gevallen zou gelden en dat er uit dien hoofde
sprake zou zijn van een soort uitsterfconstructie. Voor zover deze leden een
dergelijke opvatting inderdaad zouden huldigen, is sprake van een misverstand.
De bovenwettelijke regelingen voor het overheidspersoneel zullen gelden voor
zowel de nieuwe als de bestaande gevallen. De inhoud van die bovenwettelijke
regelingen is een zaak voor de sociale partners in de verschillende sectoren
van de overheid. 5.3.3. Toepassing van de werknemersverzekeringen ten aanzien
van de oude rechtenIn antwoord op de vragen van de leden van de fractie van het CDA inzake
de overgang van de WAO-conforme aanspraken naar WAO-aanspraken en de gevolgen
van die overgang voor bovenwettelijke aanspraken, wordt het volgende opgemerkt.De verwachting van het kabinet dat het bovenwettelijk deel van aanspraken
ingeval van arbeidsongeschiktheid in beginsel ongewijzigd kan worden voortgezet,
is gebaseerd op het gegeven dat de bovenwettelijke rechtspositieregelingen
van het overheidspersoneel bij de introductie van de WAO-conforme regeling
reeds zo zijn vormgegeven dat zij aansluiten op een met de WAO overeenkomende
regeling. Vergelijk onderdeel 5.2. van deze nota. Het vervangen van de WAO-conforme
regeling door de WAO heeft voor die bovenwettelijke regelingen nauwelijks
betekenis. De hoogte van de bovenwettelijke aanspraken zal er niet door veranderen.Doordat de WAO-conforme aanspraken wat hoogte en duur betreft gelijk zijn
aan WAO-aanspraken en de lopende aanspraken per 1 januari 1998 worden omgezet
in nieuwe WAO-aanspraken, is het kabinet van mening dat het niet nodig is
een garantie op te nemen in de Wet OOW ten aanzien van duur en hoogte van
die nieuwe aanspraken. De betrokkene zal in zijn arbeidsongeschiktheidsrechten
geen nadelig verschil ondervinden. Een garantie ten aanzien van hoogte en
duur zal overigens wel nodig zijn ingeval van samenloop van WAO-conforme aanspraken
met bestaande WAO-aanspraken voorafgaande aan de invoering van de WAO voor
het overheidspersoneel. Het gaat hierbij om een in omvang beperkte groep belanghebbenden
(volgens huidige inzichten van de USZO maximaal circa 5000 gevallen). De WAO-conforme
aanspraak en de bestaande WAO-aanspraak moeten per 1 januari 1998 worden samengevoegd
tot één nieuwe WAO-aanspraak. De bij die samenvoeging te hanteren
regels op basis van artikel 40 van de voorgestelde Wet OOW hebben tot doel
te bereiken dat de betrokkene een ten minste evenredige aanspraak verkrijgt.
In de regels op basis van het voorgestelde artikel 40 zal aan de betrokkene
de garantie worden gegeven dat hij wat hoogte en duur betreft tenminste het
niveau van zijn gecombineerde aanspraak op 31 december 1997 behoudt.De WAO-conforme regeling geldt momenteel niet voor de beroepsmilitairen
in de zin van de Amp-wet. Voor hen geldt op grond van de Amp-wet een eigen
regeling van arbeidsongeschiktheidspensioen en invaliditeitsaanspraken. De
militaire arbeidsongeschiktheidsregeling is niet conform de WAO. Dat betekent
dat de invoering van de WAO voor de beroepsmilitairen een ander overgangsrecht
vereist dan voor het overige overheidspersoneel. De beroepsmilitairen ondergaan
in feite een dubbele verandering. De niet in een wettelijk deel en een bovenwettelijk
deel onderverdeelde, integrale arbeidsongeschiktheidsaanspraak op basis van de Amp-wet wordt, net als destijds in het kader van de privatisering
van het ABP gebeurde voor het overige overheidspersoneel, gesplitst in een
wettelijk deel en een bovenwettelijk (aanvullend) deel. Het bovenwettelijke
deel wordt ingevolge artikel 71 van het voorliggende wetsvoorstel opgenomen
in de Amp-wet (vergelijk paragraaf 4.2. van het algemeen deel van de toelichting
bij dit wetsvoorstel (Kamerstukken II 1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 33),
alsmede de toelichting op bedoeld artikel 71). Vervolgens wordt het wettelijk
deel van de aanspraken van de beroepsmilitairen via dit wetsvoorstel onder
de werking van de WAO gebracht. Ten einde te voorkomen dat door de toepassing
van de WAO verslechteringen optreden in hoogte en duur van de aanspraken,
is in artikel 72 van dit wetsvoorstel een garantie voor beroepsmilitairen
ten aanzien van die hoogte en duur opgenomen. Ten aanzien van de splitsing
van de aanspraken in een wettelijk en een bovenwettelijk deel is destijds
in het kader van de privatisering van het ABP voor het burgerlijk overheidspersoneel
eenzelfde garantie inzake hoogte en duur gegeven als die welke thans voor
de beroepsmilitairen gaat gelden. Voor de onderscheiden groepen is sprake
van een verschil in fasering bij de splitsing in een wettelijk en een bovenwettelijk
deel en het onder de WAO brengen van het wettelijk deel, de ABP-populatie
in twee stappen en het militair personeel ineens. Per saldo wordt er evenwel,
materieel geen onderscheid gemaakt tussen de gegarandeerde aanspraken van
de beroepsmilitairen enerzijds en het overige overheidspersoneel anderzijds.
Dit in tegenstelling tot hetgeen de leden van de CDA-fractie in dit kader
veronderstellen.De leden van de VVD-fractie nemen kennis van de waarneming dat er niet
altijd sprake kan zijn van neutraliteit op individueel niveau, bij voorbeeld
ten aanzien van de entree-eisen, gelet op de verschillen tussen de werknemersverzekeringen
en de huidige overheidsregelingen, onder andere op het terrein van aanspraken,
hoogte, duur en systematiek. Deze leden gaan ervan uit dat in dergelijke gevallen
de regelgeving van de werknemersverzekering zal worden gevolgd. Zij achten
het desalniettemin voorstelbaar dat in individuele situaties onbedoelde onrechtvaardige
situaties kunnen ontstaan. Deze leden vragen de regering of zij het met die
gedachte eens is en of er in deze situaties oplossingen mogelijk zijn, bij
voorbeeld op basis van een hardheidsclausule.Voor het antwoord op deze vraag verwijst het kabinet kortheidshalve naar
het in onderdeel 3.2. van deze nota opgenomen antwoord op een gelijksoortige
vraag over hetzelfde onderwerp van de zijde van de D66-fractie. 5.3.4. Omgang met sollicitatieverplichtingen ten aanzien
van de garantiewachtgeldenDe leden van de VVD-fractie merken op dat de garantiewachtgelder ingevolge
OOW vrijgesteld blijft van de plicht om te solliciteren zolang hij recht heeft
op het gefixeerde wachtgeld. Deze leden vragen of kan worden aangegeven om
hoeveel mensen het gaat, wat hun achtergronden zijn, leeftijd, opleiding,
afstand arbeidsmarkt, duur wachtgeldperiode, etcetera. Tevens stellen zij
de vraag of dit geen goede gelegenheid zou zijn om te toetsen in hoeverre
het uitzonderen van de sollicitatieplicht wat kenmerken betreft overeenkomt
met dezelfde groepen in de WW in de marktsector en, voor zover daarvan geen
sprake is, die vrijstelling op te heffen.De leden van de D66-fractie vragen de regering waarom er voor deze bepaalde
overheidswerknemers wel een uitsterfconstructie wordt geïntroduceerd
en of er nu nog wel kan worden gesproken van een volledige systeemwijziging. In antwoord op de vragen van de VVD-fractie merkt het kabinet het volgende
op.De totale populatie rechthebbenden op een garantiewachtgeld (de garantiewachtgelders)
binnen de rijkssectoren (Rijk, Politie, Onderwijs, Defensie en Rechterlijke
Macht) betreft circa 6000 gevallen. Ik merk op dat wat die sectoren betreft,
alleen de sector Defensie op dit moment nog de mogelijkheid van instroom in
een garantiewachtgeld kent. In het genoemde aantal van circa 6000 gevallen
is geen onderscheid gemaakt naar leeftijdscategorieën. Ook de garantiewachtgeldregelingen
maken een dergelijk onderscheid niet. De betreffende regelingen zijn echter
met name interessant voor personen van 55 jaar en ouder (55-plussers). Voor
die personen geldt namelijk dat de combinatie van leeftijd en diensttijd over
het algemeen recht geeft op een wachtgeld tot de pensioengerechtigde leeftijd.
Bovendien geldt voor deze personen vanaf de 55-jarige leeftijd de sollicitatievrijstelling.
Die sollicitatievrijstelling geldt overigens ook voor personen vanaf die leeftijd
met een regulier wachtgeld, alsook vanaf de leeftijd van 57,5 jaar voor degenen
met een WW-uitkering. Opgemerkt wordt dat het verschil tussen de garantiewachtgeldregelingen
enerzijds en de reguliere wachtgeldregelingen en de WW anderzijds is gelegen
in het volgende. Aan de garantiewachtgelders is door de betreffende overheidswerkgever
die hen heeft ontslagen, de toezegging gedaan dat op hen de wachtgeldregeling
van toepassing blijft zoals die wachtgeldregeling gold op een bepaalde datum,
gelegen vóór het ontslag. Ingevolge die gefixeerde wachtgeldregeling
behoeven deze 55-plussers niet te solliciteren of ingeschreven te zijn als
werkzoekende bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie.Een vergelijking met wat kenmerken betreft overeenkomende groepen in de
WW, zoals gevraagd door de leden van de VVD-fractie, is niet mogelijk, aangezien
niet al deze gegevens zijn geregistreerd. Een dergelijke vergelijking voegt
in dit verband naar de mening van het kabinet ook niet veel toe, aangezien
er voor de bedoelde garantiewachtgelders geen sprake kan zijn van opheffing
van hun vrijstelling.Door de bedoelde toezegging over de toepasselijke wachtgeldregeling ontstaat,
ingeval van de toekenning van een WW-uitkering op grond van de voorgestelde
Wet OOW aan deze categorie overheidswerknemers, een ongewenste situatie voor
zowel de garantiewachtgelders als de uitvoeringsinstelling. Indien er namelijk
niets naders geregeld zou zijn, zou de garantiewachtgelder in een dergelijk
geval voor zijn WW wel moeten solliciteren, terwijl hij dat voor zijn bovenwettelijke
deel (het garantiewachtgeld) niet zou hoeven doen. Dan zou de garantiewachtgelder
ingevolge de WW door het uitvoeringsorgaan moeten worden gesanctioneerd, terwijl
die sancties vervolgens uit hoofde van bovenbedoelde bovenwettelijke rechtspositieregeling
financieel worden gecompenseerd door de werkgever.Deze uitvoeringstechnisch ongewenste en ook, in relatie tot de betrokken
uitkeringsgerechtigden, conflictopwekkende situatie wordt voorkomen door voor
deze categorie in artikel 42, derde lid, van de voorgestelde Wet OOW te bepalen
dat die categorie ook niet voor de WW aan die verplichtingen behoeft te voldoen.In tegenstelling tot de indruk die de leden van de D66-fractie kennelijk
hebben, is er in dezen geen sprake van een uitsterfconstructie. De garantiewachtgelders
worden bij de OOW-operatie, net als de reguliere wachtgelders, onder de werkingssfeer
van de werknemersverzekeringen, waaronder de WW, gebracht. Het enige verschil
is onderhavige vrijstelling van twee specifieke verplichtingen. Die vrijstelling
past binnen de kaders en het systeem van de WW. Naar het oordeel van het kabinet
is er dan ook sprake van een volledige systeemwijziging. 6. Ziektekostenverzekering van het overheidspersoneelDe leden van de fractie van de PvdA vragen (in onderdeel I. Algemeen van
het verslag) of de regering zich inmiddels een beeld heeft kunnen vormen van
de consequenties van een eventuele toepassing van de Ziekenfondswet ten aanzien
van het overheidspersoneel.De leden van de VVD-fractie en van de CDA-fractie merken op dat in het
kader van de normalisering de vraag voor de hand ligt wat de plannen van de
regering aangaande de ziektekostenverzekering van het overheidspersoneel zijn.Tenslotte vragen de leden van de fractie van D66 of de regering bij benadering
kan aangeven of en, zo ja, wanneer er veranderingen worden aangebracht in
de situatie op het terrein van de ziektekostenverzekering van het overheidspersoneel.Ter zake kan ik het volgende opmerken. Zoals vermeld in de memorie van
toelichting heeft het kabinet zich bij de opstelling van het wetsvoorstel
nog geen beeld kunnen vormen van alle consequenties van toepassing van de
Ziekenfondswet ten aanzien van het overheidspersoneel (Kamerstukken II 1996/97,
25 282, nr. 3, blz. 38). Werkgevers en werknemers in de rijkssectoren
(Rijk, Defensie, Onderwijs, Politie en Rechterlijke macht) overleggen sedert
begin dit jaar over een mogelijke herinrichting van de ziektekostenverzekeringsstelsels
in die sectoren. Als sectorwerkgever voor twee sectoren (Rijk en Politie)
neem ook ik deel aan dat overleg. Daarbij wordt heel uitdrukkelijk ook over
openstelling van de Ziekenfondswet voor overheidspersoneel gesproken als een
van de aan de orde zijnde opties. Het overleg heeft nog niet tot conclusies
geleid en duurt voort. In het genoemde overleg is geconstateerd dat de invoering
van de Ziekenfondswet voor het overheidspersoneel aanzienlijke inkomens- en
budgettaire effecten zal hebben. Het overleg heeft tevens duidelijk gemaakt
dat de oplossing voor die inkomens- en budgettaire effecten niet eenvoudig
zal zijn vanwege de wens van de centrales van overheidspersoneel om de inkomenseffecten
te beperken tot +/- 1% en vanwege de voor werkgevers noodzakelijke budgettaire
neutraliteit. 7. Controlebevoegdheden van de Algemene RekenkamerDe leden van de CDA-fractie merken op dat de controlebevoegdheid van de
Algemene Rekenkamer geen betrekking heeft op de werkloosheidsregelingen van
onder meer de lagere publiekrechtelijke lichamen. Zij wilden graag een nadere
toelichting op de financiële controle op de uitvoering en financiering
van die onderdelen die na de invoering van de voorgestelde Wet OOW niet meer
tot de competentie van de Rekenkamer behoren.Zoals ook is aangegeven in paragraaf 7 van de memorie van toelichting
bij dit wetsvoorstel (Kamerstukken II 1996/97, 25 282, nr. 3, blz. 39–40)
houdt het onderhavige wetsvoorstel materieel geen wijziging in van de controlebevoegdheden
van de Rekenkamer. Er is in dezen dan ook geen sprake van onderdelen die na
de inwerkingtreding van de Wet OOW niet meer tot de competentie van de Rekenkamer
zouden behoren. Artikel 59, zestiende lid, van de Comptabiliteitswet bepaalt
dat de controlebevoegdheid van de Rekenkamer niet de werkloosheidsregelingen
van onder meer de lagere publiekrechtelijke lichamen betreft. Ook na de inwerkingtreding
van de Wet OOW zal de controlebevoegdheid van de Rekenkamer zich niet over
die regelingen uitstrekken. II. ARTIKELEN Artikel 20In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van D66 of het juist
is dat de overheidswerkgever ook verplicht is zoveel mogelijk mensen aan het
werk te houden en desnoods gedwongen kan worden tot aanpassing van de functie
ingeval van gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid van overheidspersoneel, merkt
het kabinet het volgende op.In het kader van de normalisering gelden voor overheidswerkgevers in het
algemeen dezelfde rechten en verplichtingen als die welke vanuit de werknemersverzekeringen
voor werkgevers in de markt gelden. Het is overigens niet zo dat een (overheids-)werkgever
gedwongen kan worden tot een aanpassing van een functie. Wel rust op alle
werkgevers op grond van diverse regelingen een inspanningsverplichting. Voor
de overheidswerkgevers is dat overigens geen novum. Ook nu reeds geldt op
basis van het Pensioenreglement van de Stichting Pensioenfonds ABP (te weten
de artikelen 15.3 tot en met 15.5 van dat reglement) een inspanningsverplichting
voor de bij dat fonds aangesloten overheidswerkgevers tot herplaatsing dan
wel vermindering van de arbeidsongeschiktheid van een overheidswerknemer.
Op basis van die inspanningsverplichting kan de Stichting Pensioenfonds ABP
de kosten van (ten onrechte) verleende invaliditeitspensioenen of herplaatsingstoelagen
op basis van het Pensioenreglement ten laste van nalatige overheidswerkgevers
brengen.Het antwoord op de vraag van de leden van de fractie van D66 of de voorgenomen
Wet op de reïntegratie arbeidsgehandicapten ook voor de overheid zal
gelden, luidt bevestigend. Voor zover er in die voorgenomen wet sprake is
van maatregelen in de sfeer van de WW of de ZW, zullen die maatregelen gaan
gelden voor het overheidspersoneel op het moment waarop de betreffende wetten
op dat personeel van toepassing worden. Dat betekent dat de voorgenomen Wet
op de reïntegratie arbeidsgehandicapten volledig van toepassing zal zijn
op het overheidspersoneel op het tijdstip waarop dat personeel volledig onder
de OOW is gebracht. Artikel 31Het kabinet heeft de indruk dat de leden van de D66-fractie bij hun interpretatie
van artikel 31, vierde lid, van het voorliggende wetsvoorstel uitgegaan zijn
van de veronderstelling dat de betrokkene waarop de genoemde bepaling van
toepassing is, vóór de invoering van de voorgestelde Wet OOW
wel een loongerelateerde uitkering zou ontvangen. Die veronderstelling is
echter onjuist. Artikel 31, vierde lid, van de voorgestelde Wet OOW betreft
juist die overheidswerknemers die op basis van de huidige WW-conforme werkloosheidsregelingen
geen recht hebben op een loongerelateerde uitkering maar op een kortdurende
uitkering conform de WW. Deze bepaling strekt er toe dat aan de bedoelde overheidswerknemers
een kortdurende uitkering ingevolge de WW wordt toegekend. Aldus worden die
overheidswerknemers bevoordeeld noch benadeeld door dit wetsvoorstel. Artikel 41De leden van de D66-fractie noemen als nadeel van de door de regering
gekozen optie inzake de uitvoering van de WAO-conforme regeling, dat de mogelijkheid
bestaat dat deze moet worden uitgevoerd door uitvoeringsinstellingen die geen
kennis hebben ter zake van die regeling. Deze leden vragen de regering of
er een noodzaak is dat deze uitvoeringsinstellingen kennis inkopen hieromtrent. In reactie hierop kan het volgende worden opgemerkt. Zoals in de toelichting
op artikel 41 van het voorliggende wetsvoorstel is opgemerkt, is het voorstel
van het kabinet om het Lisv in de plaats te laten treden van het FAOP als
verantwoordelijke instantie voor de uitvoering van de WAO-conforme regeling
na de datum van inwerkingtreding van de WAO. Aangezien de uitvoering van de
WAO-conforme regeling door het FAOP sinds 1 januari 1996 is opgedragen aan
de USZO, ligt het naar de mening van het kabinet voor de hand dat het Lisv
voor de «nawerking» van de WAO-conforme regeling eveneens gebruik
maakt van de diensten van de USZO. Het voornaamste argument om voor de USZO
te kiezen is de deskundigheid en de kennis die bij die instelling is opgebouwd
met betrekking tot de WAO-conforme regeling. Verder is een overweging dat
het bij «nawerking» zal gaan om lopende zaken. Het aan de USZO
opdragen van de afwikkeling daarvan betekent dat sprake zal zijn van continuïteit
in de uitvoering. Gelet op de systematiek van de Osv 1997 is het echter de
verantwoordelijkheid van het Lisv om het betreffende uitvoeringscontract te
sluiten met een uitvoeringsinstelling. Zoals al eerder gezegd in deze nota,
wil het kabinet in die verantwoordelijkheid niet treden door bij voorbeeld
wettelijk voor te schrijven dat de USZO de bedoelde «nawerking»
van de WAO-conforme regeling zou moeten uitvoeren. Indien het Lisv niet kiest
voor de USZO, zal het zich er van moeten vergewissen of een andere uitvoeringsinstelling
de WAO en de nawerking van de WAO-conforme regeling voor het overheidspersoneel
kan uitvoeren. Het Lisv wordt alsdan inderdaad geconfronteerd met de door
de leden van de D66-fractie gestelde vraag of de uitvoeringsinstelling die
dan met die taak wordt belast, hieromtrent kennis moet inkopen. Artikel 43Voor een antwoord op de vraag van de leden van de D66-fractie ten aanzien
van de bestemming van het resterende vermogen van het FAOP verwijs ik kortheidshalve
naar het antwoord op een soortgelijke vraag van de CDA-fractie dat opgenomen
is in onderdeel 3.1.3. van deze nota.De Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25282-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl