Goedkeuring wijziging Alg. Verdrag (en Adm. Akkoord) met Marokko en herziening Verdrag met Tunesie inzake sociale zekerheid; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29005, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

25-08-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

29005 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamA IOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 21 maart 2003, no.
W12.02 0571/IV, met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging
geeft.A II
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29005Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 005Goedkeuring van het op 24 juni 2002 te Rabat tot stand gekomen Verdrag
tot wijziging van het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende Algemeen Verdrag
inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk
Marokko, zoals gewijzigd en ondertekend op 30 september 1996, en Administratief
Akkoord houdende wijziging van het Administratief Akkoord van 3 november 1972,
zoals herzien en ondertekend op 30 september 1996 en 22 juni 2000, met
betrekking tot de wijze van toepassing van het op 14 februari 1972 te Rabat
ondertekende Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en het Koninkrijk Marokko (Trb. 2002, 132) en goedkeuring
van het op 19 november 2002 te Tunis tot stand gekomen Verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Tunesië houdende herziening
van het op 22 september 1978 te Tunis ondertekende Verdrag tussen het
Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Tunesië inzake sociale zekerheid,
zoals herzien en ondertekend op 23 oktober 1992 (Trb. 2002, 229)AADVIEZEN RAAD VAN STATE EN NADERE RAPPORTENHieronder zijn opgenomen de adviezen van de Raad van State d.d. 21 maart
2003 en de nadere rapporten d.d. 14 augustus 2003, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Buitenlandse Zaken, mede namens de staatssecretaris van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Det adviezen van de Raad van State is cursief
afgedrukt.1A IBij Kabinetsmissive van 18 december 2002, no.02.005814, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Buitenlandse Zaken, mede namens de Staatssecretaris
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, drs. M. Rutte, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het Verdrag tot wijziging van het op 14 februari
1972 te Rabat ondertekende Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk Marokko, zoals gewijzigd
en ondertekend op 30 september 1996, en Administratief Akkoord houdende wijziging
van het Administratief Akkoord van 3 november 1972, zoals herzien en
ondertekend op 30 september 1996 en 22 juni 2000, met betrekking
tot de wijze van toepassing van het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende
Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en het Koninkrijk Marokko; Rabat, 24 juni 2002 (Trb.2002, 132), met toelichtende
nota.Het verdrag betreft een wijziging van het in 1972 totstandgekomen Algemeen
Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en
het Koninkrijk Marokko en het Administratief Akkoord betreffende de wijze
van toepassing van het Algemeen Verdrag.Begin 2002 kwam de regering met het voornemen tot opzegging van het in
1972 totstandgekomen Verdrag en Administratief Akkoord. De regering was van
mening dat de controle op de uitkeringsvoorwaarden en verdere handhavingsaspecten
niet afdoende waren geregeld.De Raad van State adviseerde hierover negatief. Hij was onder meer van
mening dat ten gevolge van de rechtstreekse werking van artikel 65, vierde
lid, van de Associatieovereenkomst EEG-Marokko de verplichting blijft bestaan
tot export van bepaalde uitkeringen naar Marokko. In de Eerste Kamer der Staten-Generaal
ontstond discussie over het verdrag, mede naar aanleiding van een notitie
van de Permanente commissie van deskundigen in internationaal vreemdelingen-,
vluchtelingen- en strafrecht, met eenzelfde strekking als het advies van de
Raad.1De regering toonde zich bereid om haar beslissing te heroverwegen indien
met Marokko een verdrag kon worden gesloten dat voorziet in handhavingsafspraken
op het terrein van zowel de sociale verzekeringen als de sociale bijstand.
Dit was het geval op 24 juni 2002. Inmiddels heeft Marokko het onderhavige
verdrag geratificeerd. De huidige Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
heeft laten weten dat gelet op deze ratificatie de grondslag van het verdrag
tot opzegging van het verdrag van 1972 is komen te vervallen.2Het bilaterale verdrag met bijbehorend administratief akkoord voorziet
in handhavingsfspraken met betrekking tot het verdrag en administratief akkoord
uit 1972. Het verdrag voorziet tevens in afspraken over de controle en verificatie
van aspecten die samenhangen met het recht op een bijstandsuitkering.De Raad maakt een opmerking met betrekking tot de schorsingsbepaling in
het verdrag. Hij is van oordeel dat het verdrag niet kan worden goedgekeurd.Nader rapport inzake het Verdrag tot wijziging van het op 14 februari
1972 te Rabat ondertekende Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk Marokko, zoals gewijzigd
en ondertekend op 30 september 1996, en Administratief Akkoord houdende wijziging
van het Administratief Akkoord van 3 november 1972, zoals herzien en ondertekend
op 30 september 1996 en 22 juni 2000, met betrekking tot de wijze van toepassing
van het op 14 februari 1972 te Rabat ondertekende Algemeen Verdrag inzake
sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk
Marokko; Rabat, 24 juni 2002 (Trb.2002, 132), met toelichtende nota.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 18 december
2002, nr. 02 005814, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde verdrag rechtstreeks aan de Minister van Buitenlandse
Zaken te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 21 maart 2003, nr. W12.02 0571/IV,
bied ik U hierbij aan.1. Op grond van artikel 29a, onder a en b, van het ontwerp-verdrag is
het bevoegde Nederlandse uitkeringsorgaan gerechtigd om de invaliditeits-,
ouderdoms- of nabestaandenuitkering te schorsen, te weigeren of in te trekken,
indien het sociale zekerheidsorgaan of een andere betrokken autoriteit van
de desbetreffende verdragspartij niet binnen een termijn van drie maanden
de gevraagde inlichtingen heeft verstrekt. Uit deze bepaling vloeit de mogelijkheid
voort dat een uitkering wordt geschorst, geweigerd of ingetrokken op grond
van omstandigheden die buiten de gerechtigde om tot stand zijn gekomen. Een
soortgelijke bepaling is in de interne Nederlandse wetgeving op het gebied
van de desbetreffende uitkeringen niet voor handen. De Raad heeft
wel begrip voor de achtergrond voor het creëren van deze mogelijkheid
maar wijst erop dat in artikel 65, eerste lid, van de Associatieovereenkomst
EEG-Marokko iedere discriminatie op het gebied van de sociale zekerheid tussen
werknemers van Marokkaanse nationaliteit en de eigen onderdanen van de lidstaat
waarin zij werkzaam zijn, verboden wordt. Deze bepaling heeft rechtstreekse
werking, aangezien zij, zoals de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie
vereist, een duidelijke en nauwkeurig omschreven verplichting behelst die
geen nadere uitvoeringshandeling vereist. In dit verband verwijst de Raad
naar het arrest van 31 januari 1991, Jurisprudentie 1991, I-199 (Kziber).
Dat arrest betrof weliswaar de uitleg van een andere bepaling, te weten artikel
42, eerste lid, van de Samenwerkingsovereenkomst EEG-Marokko uit 1976, maar
het is nog steeds relevant omdat artikel 65, eerste lid, van de Associatie-overeenkomst
EEG-Marokko met die bepaling in de Samenwerkingsovereenkomst overeenkomt.
De Raad concludeert op grond van een en ander dat zich op dit punt een vorm
van discriminatie voordoet die in strijd met de Associatieovereenkomst EEG-Marokko
komt. In artikel 300, zevende lid, van het EG-Verdrag is bepaald dat door
de Europese Gemeenschap gesloten overeenkomsten bindend zijn voor de Gemeenschap
en de lidstaten. Hiermee verdraagt zich niet dat Nederland een bilateraal
verdrag sluit dat van de Associatie-overeenkomst EEG-Marokko afwijkt. Aan
het vorenstaande voegt de Raad nog toe dat Nederland op grond van artikel
10 van het EG-Verdrag gehouden is zich te onthouden van alle maatregelen die
de verwezenlijking van de doelstellingen van dit verdrag in gevaar kunnen
brengen.1. De Raad van State geeft u in overweging het verdrag niet over te leggen
aan de beide kamers der Staten-Generaal. De Raad vindt onder meer dat artikel
29a van het goed te keuren verdrag (hierna: de sanctiebepaling) in strijd
is met het rechtstreeks werkende discriminatieverbod naar nationaliteit van
de Associatieovereenkomst EEG-Marokko.Het kabinet bestrijdt niet dat het discriminatieverbod van deze Associatieovereenkomst
rechtstreekse werking heeft. Los van de vraag of er sprake is van een al dan
niet rechtstreeks werkende bepaling inzake het discriminatieverbod, wordt
met toepassing van de sanctiebepaling naar het oordeel van het kabinet geen
verschil in behandeling gemaakt tussen Marokkaanse werknemers en werknemers
met de Nederlandse nationaliteit dan wel uitkeringsgerechtigden van Marokkaanse
afkomst, dat als discriminatoir kan worden beschouwd. Het kabinet merkt hierover
op dat de sanctiebepaling formeel geen onderscheid maakt naar nationaliteit.
Voorzover het door de Raad gewraakte onderscheid erin bestaat dat de sanctiebepaling
feitelijk meer werknemers of uitkeringsgerechtigden zal treffen van de Marokkaanse
nationaliteit dan die van de Nederlandse, merkt het kabinet op dat een dergelijk
onderscheid pas verboden is als dit niet berust op een objectieve rechtvaardigingsgrond.
Ter ondersteuning van deze visie wijst het kabinet op een recente uitspraak
van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) (11 april 2003, LJN-nummer AF8703,
Zaaknr: 99/3846 AAW) waarin wordt bevestigd dat het onderscheid waar het discriminatieverbod
van de Associatieovereenkomst op doelt, kan worden gerechtvaardigd door een
objectieve en redelijke rechtvaardigingsgrond, waarbij weer van belang is
of een legitieme doelstelling wordt nagestreefd en of het gekozen middel geschikt
en proportioneel is. De CRvB staat op het standpunt dat een indirect onderscheid
naar nationaliteit op zich zelf niet verboden is op grond van de Associatieovereenkomst
EEG-Marokko.Het kabinet kwalificeert de aan de sanctiebepaling ten grondslag liggende
argumenten als een objectieve en redelijke grond voor het maken van een indirect
onderscheid naar nationaliteit. Het regeringsbeleid inzake de handhaafbaarheid
van uitkeringen met een (al dan niet bijkomend) grensoverschrijdend karakter
(waaronder het beleid in het kader van de Wet beperking export uitkeringen)
is het legitieme doel. Voor de controle op het verstrekken van uitkeringen
buiten Nederland is de uitvoering afhankelijk van informatie van buitenlandse
instanties. Anders dan Nederlandse instanties kunnen die niet verplicht worden
hun medewerking te verlenen. Omdat deze Nederlandse zeggenschap ontbreekt
dienen samenwerkingsafspraken te worden gemaakt in verdragen. Immers, onder
deze vlag worden op dit moment reeds uitkeringen beëindigd indien met
het desbetreffende verdragsland niet tot overeenstemming gekomen kan worden
over de inhoud van een handhavingsverdrag. Ook in dat geval worden –
als ultimum remedium – uitkeringen beëindigd op grond van het niet
willen meewerken aan afspraken die met derden – de desbetreffende regering –
gemaakt moeten worden in de vorm van een verdrag. De proportionaliteit ten
aanzien van het opschorten van de uitkering ligt daarin dat hiermee voorkomen
kan worden dat een socialezekerheidsverdrag met een verdragsland opzegging
behoeft.Het kabinet kan het met de Raad dan ook niet eens zijn dat het met de
goedkeuring van dit verdrag in strijd handelt met de gemeenschapstrouw bedoeld
in artikel 10 van het EG-verdrag.De Raad constateert dat een sanctiebepaling als in het verdrag opgenomen,
in de interne Nederlandse wetgeving niet voorhanden is. Tijdens de evaluatie
van de Wet beperking export uitkeringen heeft de toenmalige Staatssecretaris
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid reeds een toezegging gedaan de mogelijkheid
van het opnemen van een dergelijke bepaling in de nationale wetgeving te onderzoeken.
Dit onderzoek heeft, in samenhang met het hier besproken advies van de Raad,
het kabinet doen besluiten om met voorstellen hieromtrent te komen, waarbij
dan tevens het wettelijke kader in welke gevallen van een dergelijke bevoegdheid
gebruik kan worden gemaakt wordt vastgelegd. Dit wettelijke kader zal de voorwaarden
stellen die minimaal vervuld dienen te zijn voordat het uitvoeringsorgaan
bevoegd is tot schorsing van de uitbetaling van de uitkering. Deze voorwaarden
hebben onder andere betrekking op de termijn gedurende welke een instantie
nalatig dient te zijn geweest, de omvang van de onderzoeksinspanning die het
uitvoeringsorgaan heeft, de reden van het uitblijven van de gevraagde inlichtingen,
en de wijze waarop de uitkeringsgerechtigde bij de schorsingsprocedure moet
worden betrokken.Het kabinet hecht aan een spoedige afronding van de goedkeuringsprocedure
van dit verdrag met Marokko. Het nu treffen van deze aangekondigde wettelijke
voorziening is niet nodig om tot goedkeuring van het onderhavige verdrag over
te gaan. De Marokkaanse autoriteiten bieden thans voldoende medewerking, overeenkomstig
de in het verdrag neergelegde afspraken, die tevens reeds voorlopig worden
toegepast. Van Marokkaanse zijde heeft inmiddels ratificatie van het verdrag
plaatsgevonden.Gezien de inhoud van het advies van de Raad van State heeft het kabinet
besloten de stilzwijgende goedkeuringsprocedure van dit verdrag om te zetten
in een uitdrukkelijke goedkeuringsprocedure.2. Voor een redactionele kanttekening verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.2. De redactionele kanttekening is verwerkt in de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel.3. Het wetsvoorstel tot goedkeuring wordt gecombineerd met de goedkeuring
van het socialezekerheidsverdrag met Tunesië aangezien zowel het advies
van de Raad hieromtrent als de inhoud van dat verdrag vergelijkbaar is. Het
algemene deel van de toelichtende nota is aangepast.De Raad van State heeft mitsdien bezwaar tegen de inhoud van het Verdrag
en geeft U in overweging dit niet over te leggen aan de beide Kamers der Staten-Generaal.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens de Minister van Buitenlandse Zaken, verzoeken het
hierbij gevoegde voorstel van wet en de gewijzigde toelichting aan de Tweede
Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,M. Rutte Bijlage bij het advies van de Raad van State van 21 maart 2003, no.
W12.02 0571/IV, met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging
geeft.– In de toelichting onder Artikel VI, «weigering, beëindiging
en schorsing» vervangen door: Schorsing, weigering, intrekking, vermindering.A IIBij Kabinetsmissive van 17 januari 2003, no.03 000188,
heeft Uwe Majesteit, op voordracht van de Minister van Buitenlandse Zaken,
mede namens de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, drs.
M. Rutte, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het Verdrag
tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Tunesië houdende
herziening van het op 22 september 1978 te Tunis ondertekende Verdrag tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Tunesië inzake sociale
zekerheid, zoals herzien en ondertekend op 23 oktober 1992, Tunis, 19 november
2002 (Trb. 2002, 229), met toelichtende nota.Het voorstel betreft een wijziging van het in 1972
totstandgekomen Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en het Koninkrijk Tunesië en het Administratief Akkoord
betreffende de wijze van toepassing van het Algemeen Verdrag.Op grond van de Wet beperking export uitkeringen (Wet
BEU) kunnen uitkeringen alleen worden geëxporteerd naar landen waarmee
bij verdrag afspraken over handhaving bestaan. Het onderhavige verdrag bestaat
uit een protocol dat voorziet in dergelijke handhavingsafspraken ten behoeve
van het Verdrag tussen Nederland en Tunesië inzake sociale zekerheid.De Raad van State maakt een opmerking met betrekking
tot de schorsingsbepaling in het verdrag. Hij is van oordeel dat het verdrag
niet kan worden goedgekeurd.Nader rapport inzake het Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en de Republiek Tunesië houdende herziening van het op 22 september 1978
te Tunis ondertekende Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de
Republiek Tunesië, inzake sociale zekerheid en zoals herzien en ondertekend
op 23 oktober 1992 (Trb. 2002, 229), met toelichtende nota.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 17 januari
2003, nr. 03 000188, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde verdrag rechtstreeks aan de Minister van Buitenlandse
Zaken te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 21 maart 2003, nr. W12.03 0018/IV,
bied ik U hierbij aan.1. Op grond van artikel 5 van het ontwerp-verdrag is
het bevoegde Nederlandse uitkeringsorgaan gerechtigd om de invaliditeits-,
ouderdoms- of nabestaandenuitkering te weigeren, op te schorten of in te trekken
indien het bevoegde orgaan van de desbetreffende verdragspartij niet binnen
een termijn van drie maanden de gevraagde inlichtingen heeft verstrekt. Uit
deze bepaling vloeit de mogelijkheid voort dat een uitkering wordt geweigerd,
opgeschort of ingetrokken op grond van omstandigheden die buiten de gerechtigde
om tot stand zijn gekomen. Een soortgelijke bepaling is in de interne Nederlandse
wetgeving op het gebied van de desbetreffende uitkeringen niet voor handen.
De Raad wijst erop dat in artikel 65, eerste lid, van de Associatieovereenkomst
EEG-Tunesië iedere discriminatie op het gebied van de sociale zekerheid
tussen werknemers van Tunesische nationaliteit en de eigen onderdanen van
de lidstaat waarin zij werkzaam zijn, verboden wordt. Deze bepaling heeft
rechtstreekse werking, aangezien zij, zoals de jurisprudentie van het Europese
Hof van Justitie vereist, een duidelijke en nauwkeurig omschreven verplichting
behelst die geen nadere uitvoeringshandeling vereist. In dit verband verwijst
de Raad naar het arrest van 31 januari 1991, Jurispr. 1991, I-199 (Kziber).
Dat arrest betrof weliswaar de uitleg van een andere bepaling, te weten artikel
42, eerste lid, van de Samenwerkingsovereenkomst EEG-Marokko uit 1976, maar
het is nog steeds relevant omdat artikel 65, eerste lid, van de Associatie-overeenkomst
EEG-Marokko met die bepaling in de Samenwerkingsovereenkomst overeenkomt.
De Raad concludeert op grond van een en ander dat zich op dit punt een vorm
van discriminatie voordoet die in strijd met de Associatieovereenkomst EEG-Tunesië
komt. In artikel 300, zevende lid, van het EG-verdrag is bepaald dat door
de Europese Gemeenschap gesloten overeenkomsten bindend zijn voor de Gemeenschap
en de lidstaten. Hiermee verdraagt zich niet dat Nederland een bilateraal
verdrag sluit dat van de Associatie-overeenkomst EEG-Marokko afwijkt.
Aan het vorenstaande voegt de Raad nog toe dat Nederland op grond van artikel
10 van het EG-Verdrag gehouden is zich te onthouden van alle maatregelen die
de verwezenlijking van de doelstellingen van dit verdrag in gevaar kunnen
brengen.1. De Raad van State geeft u in overweging het verdrag niet over te leggen
aan de beide kamers der Staten-Generaal. De Raad vindt onder meer dat artikel
29a van het goed te keuren verdrag (hierna: de sanctiebepaling) in strijd
is met het rechtstreeks werkende discriminatieverbod naar nationaliteit van
de Associatieovereenkomst EEG-Tunesië.Het kabinet bestrijdt niet dat het discriminatieverbod van deze Associatieovereenkomst
rechtstreekse werking heeft. Los van de vraag of er sprake is van een al dan
niet rechtstreeks werkende bepaling inzake het discriminatieverbod, wordt
met toepassing van de sanctiebepaling naar het oordeel van het kabinet geen
verschil in behandeling gemaakt tussen Tunesische werknemers en werknemers
met de Nederlandse nationaliteit dan wel uitkeringsgerechtigden van Tunesische
afkomst, dat als discriminatoir kan worden beschouwd. Het kabinet merkt hierover
op dat de sanctiebepaling formeel geen onderscheid maakt naar nationaliteit.
Voorzover het door de Raad gewraakte onderscheid erin bestaat dat de sanctiebepaling
feitelijk meer werknemers of uitkeringsgerechtigden zal treffen van de Tunesische
nationaliteit dan die van de Nederlandse, merkt het kabinet op dat een dergelijk
onderscheid pas verboden is als dit niet berust op een objectieve rechtvaardigingsgrond.
Ter ondersteuning van deze visie wijst het kabinet op een recente uitspraak
van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) (11 april 2003, LJN-nummer AF8703,
Zaaknr: 99/3846 AAW) waarin wordt bevestigd dat het onderscheid waar het soortgelijke
discriminatieverbod van de Associatieovereenkomst met Marokko op doelt, kan
worden gerechtvaardigd door een objectieve en redelijke rechtvaardigingsgrond,
waarbij weer van belang is of een legitieme doelstelling wordt nagestreefd
en of het gekozen middel geschikt en proportioneel is. De CRvB staat op het
standpunt dat een indirect onderscheid naar nationaliteit op zich zelf niet
verboden is op grond van de Associatieovereenkomst EEG-Tunesië.Het kabinet kwalificeert de aan de sanctiebepaling ten grondslag liggende
argumenten als een objectieve en redelijke grond voor het maken van een indirect
onderscheid naar nationaliteit. Het regeringsbeleid inzake de handhaafbaarheid
van uitkeringen met een (al dan niet bijkomend) grensoverschrijdend karakter
(waaronder het beleid in het kader van de Wet beperking export uitkeringen)
is het legitieme doel. Voor de controle op het verstrekken van uitkeringen
buiten Nederland is de uitvoering afhankelijk van informatie van buitenlandse
instanties. Anders dan Nederlandse instanties kunnen die niet verplicht worden
hun medewerking te verlenen. Omdat deze Nederlandse zeggenschap ontbreekt
dienen samenwerkingsafspraken te worden gemaakt in verdragen. Immers, onder
deze vlag worden op dit moment reeds uitkeringen beëindigd indien met
het desbetreffende verdragsland niet tot overeenstemming gekomen kan worden
over de inhoud van een handhavingsverdrag. Ook in dat geval worden –
als ultimum remedium – uitkeringen beëindigd op grond van het niet
willen meewerken aan afspraken die met derden – de desbetreffende regering –
gemaakt moeten worden in de vorm van een verdrag. De proportionaliteit ten
aanzien van het opschorten van de uitkering ligt daarin dat hiermee voorkomen
kan worden dat een socialezekerheidsverdrag met een verdragsland opzegging
behoeft.Het kabinet kan het met de Raad dan ook niet eens zijn dat het met de
goedkeuring van dit verdrag in strijd handelt met de gemeenschapstrouw bedoeld
in artikel 10 van het EG-verdrag.De Raad constateert dat een sanctiebepaling als in het verdrag opgenomen,
in de interne Nederlandse wetgeving niet voorhanden is. Tijdens de evaluatie
van de Wet beperking export uitkeringen heeft de toenmalige Staatssecretaris
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid reeds een toezegging gedaan de mogelijkheid
van het opnemen van een dergelijke bepaling in de nationale wetgeving te onderzoeken.
Dit onderzoek heeft, in samenhang met het hier besproken advies van de Raad,
het kabinet doen besluiten om met voorstellen hieromtrent te komen, waarbij
dan tevens het wettelijke kader in welke gevallen van een dergelijke bevoegdheid
gebruik kan worden gemaakt wordt vastgelegd. Dit wettelijke kader zal de voorwaarden
stellen die minimaal vervuld dienen te zijn voordat het uitvoeringsorgaan
bevoegd is tot schorsing van de uitbetaling van de uitkering. Deze voorwaarden
hebben onder andere betrekking op de termijn gedurende welke een instantie
nalatig dient te zijn geweest, de reden van het uitblijven van de gevraagde
inlichtingen, en de wijze waarop de uitkeringsgerechtigde bij de schorsingsprocedure
moet worden betrokken.Gezien de inhoud van het advies van de Raad van State heeft het kabinet
besloten de stilzwijgende goedkeuringsprocedure van dit verdrag om te zetten
in een uitdrukkelijke goedkeuringsprocedure. Het algemene deel van de toelichtende
nota is aangepast.2. Het wetsvoorstel tot goedkeuring wordt gecombineerd met de goedkeuring
van het socialezekerheidsverdrag met Marokko aangezien zowel het advies van
de Raad hieromtrent als de inhoud van dat verdrag vergelijkbaar is.De Raad van State heeft mitsdien bezwaar tegen de inhoud
van het Verdrag en geeft U in overweging dit niet over te leggen aan de beide
Kamers der Staten-GeneraalDe Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens de Minister van Buitenlandse Zaken, verzoeken het
hierbij gevoegde voorstel van wet en de gewijzigde toelichting aan de Tweede
Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,M. RutteXNoot1De toelichtende nota's zoals die oorspronkelijk zijn aangeboden aan H.M.
de Koningin zijn ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede
Kamer.XNoot1Permanente commissie van deskundigen in internationaal vreemdelingen-,
vluchtelingen- en strafrecht, Notitie over de betekenis van het Associatieverdrag
EG-Marokko voor de gevolgen van de eventuele opzegging van het Sociale zekerheidsverdrag
Nederland-Marokko, CMO02–05, 13 mei 2002.XNoot2Brief van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid A.J. de Geus,
6 februari 2003. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29005-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl