Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden; Brief staatssecretaris over landelijke stankwet
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27835, nr. 21

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

08-04-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

27835 nr. 21

02-04-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Voorgeschiedenis2. Schets huidige stankregelgeving3. Knelpunten4. Voorbeelden5. Stankregelgeving in andere landen6. Voorstel voor een landelijke stankwet7. Principiële argumenten8. Uitgangspunten Handreiking9. Rechtszekerheid, duidelijkheid en flexibiliteit10. Schets Handreiking11. Verdere procedureOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27835Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 835Regels inzake stankemissie in ontwikkelingsgebieden (Wet stankemissie
veehouderijen in landbouwontwikkelingsgebieden)nr. 21BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING
EN MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 2 april 2004In de «herijkingsbrief» van 17 oktober 2003 (kamerstuk
29 200 XI, nr. 7) heeft het kabinet het voornemen bekendgemaakt
geen «landelijke stankwet» te zullen uitbrengen. Bij motie van
25 november 2003 (kamerstuk 29 200 XIV, nr. 55) heeft de Tweede
Kamer echter de regering verzocht om een landelijke stankwet, met als inhoud
het beoordelingskader van de Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings-
en verwevingsgebieden. Tijdens het nota-overleg van 2 februari 2004 (kamerstuk
29 383, nr. 9) heb ik de Tweede Kamer een kabinetsreactie op de motie
toegezegd, ten behoeve van een inhoudelijk debat over het kabinetsvoornemen
geen landelijke stankwet in procedure te brengen.Deze brief voorziet in de reactie.In deze brief zal ik aangeven welke overwegingen tot het voornemen hebben
geleid om geen landelijke stankwet uit te brengen. Daarna worden mogelijke
uitgangspunten en een aanzet voor een alternatief voor die wet gepresenteerd.Tenslotte wordt ingegaan op de procedure die moet leiden tot een aangepaste
stankregelgeving.1. VoorgeschiedenisOp 1 mei 2003 is de Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings-
en verwevingsgebieden (verder: de Wet stankemissie veehouderijen) in werking
getreden. De wet stelt regels voor veehouderijen die zijn gelegen in reconstructiegebieden
waarvoor een reconstructieplan is bekendgemaakt; de wet is niet van toepassing
in extensiveringsgebieden met het primaat wonen. In het kader van de milieuvergunningverlening
moet het aspect stankhinder vanuit stallen en mestverwerkinginstallaties worden
beoordeeld op de wijze die door de Wet stankemissie veehouderijen wordt voorgeschreven.Tijdens de parlementaire behandeling van dat wetsvoorstel heeft de Tweede Kamer de regering verzocht het beoordelingskader voor geheel
Nederland in een wet te verankeren en het beoordelingskader voor «de
rest van Nederland» te laten aansluiten bij de huidige uitvoeringspraktijk
(motie-Meijer1 ). Tijdens de behandeling in de
Eerste Kamer op 29 januari 2002 heeft de minister van VROM een dergelijk
wetsvoorstel toegezegd, waarin tevens de zogenoemde «cumulatiebeoordeling»
buiten beschouwing zou worden gelaten.Op 14 november 2003 heb ik toegezegd ook de extensiveringsgebieden
met het primaat wonen onder de Wet stankemissie veehouderijen te brengen2. Bij motie van 25 november 2003 heeft de Tweede
Kamer de regering verzocht de Wet stankemissie veehouderijen tevens te laten
gelden voor de niet-reconstructiegebieden (motie-Koopmans3 ). De motie betekent in feite een verzoek om een stankwet die zal
gelden voor alle veehouderijen in Nederland, met als inhoud het beoordelingskader
uit de Wet stankemissie veehouderijen.Tijdens het debat over de herijkingsbrief4
op 2 februari 2004 heb ik u een kabinetsreactie op de motie toegezegd,
ten behoeve van een inhoudelijk debat over het kabinetsvoornemen geen landelijke
stankwet in procedure te brengen.2. Schets huidige stankregelgevingDe huidige stankregelgeving is grotendeels vastgelegd in de Richtlijn
veehouderij en stankhinder 1996. Voorzover in jurisprudentie onderdelen van
die Richtlijn onvoldoende onderbouwd zijn bevonden, greep de uitvoeringspraktijk
terug op de Brochure veehouderij en hinderwet uit 1985. Behalve deze twee
documenten is nog een derde document van belang: de Regeling stankemissie
veehouderijen in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden van 1 mei
2003 bevat de nieuwste «omrekenfactoren». In dit verband moet
ik wel opmerken dat de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
op 24 maart jl. heeft uitgesproken dat deze factoren niet de meest recente
milieutechnische inzichten vertegenwoordigen. Dat betekent dat deze factoren
voor ieder gebied waarvoor geen reconstructieplan is bekendgemaakt, vooralsnog
niet kunnen worden toegepast.In grote lijnen komt de stankregelgeving op het volgende neer.Stankhinder wordt voorkomen dan wel zoveel mogelijk beperkt door het aanbrengen
van een ruimtelijke scheiding tussen de veehouderij en het voor stank gevoelig
object. Voor een aantal diercategorieën zoals melkrundvee en paarden,
is een vaste minimumafstand voorgeschreven, ongeacht de omvang van de veebezetting.
Voor andere diercategorieën zoals varkens en kippen, is de minimumafstand
(de «stankcirkel») het resultaat van een berekening.In feite bepaalt de omvang van de stankcirkel de uitbreidingsmogelijkheden
van de veehouderij: uitbreiding is voor het aspect stank toegestaan mits binnen
de stankcirkel geen stankgevoelige objecten zijn gelegen.In de berekening komen vier variabelen voor. Die variabelen zijn: de omvang
van de geuremissie vanuit de veehouderij, de verspreiding van de geur in de
omgeving buiten de veehouderij en, ten derde de gevoeligheid van het te beschermen
object. De omvang van de geuremissie wordt vastgesteld door het aantal gehouden
dieren te delen door de bijbehorende «omrekenfactoren». De relatie
tussen de omvang van de emissie en de afstand wordt grafisch weergegeven in
een «afstandsgrafiek». En de gevoeligheid van de verschillende
stankgevoelige objecten (bestaande uit typen bebouwing, bestemd voor menselijk
verblijf) heeft geleid tot een indeling van objecten in vier categorieën,
de «categorie-indeling». In de berekening wordt, als vierde variabele, rekening gehouden met de
geuremissie van andere veehouderijen in de omgeving van het stankgevoelig
object (de «cumulatiebeoordeling»).3. KnelpuntenHet systeem van de stankregelgeving dateert uit de jaren zeventig. De
richtlijnen werden toen gepresenteerd als «hulpmiddel» ter oplossing
van lokale stankhinder door intensieve veehouderijen. De regelgeving was oorspronkelijk
bedoeld ter beoordeling van stankhinder door intensieve veehouderijen (de
Brochure uit 1976 beperkte zich bijvoorbeeld tot de diercategorieën varkens
en kippen), maar is in de loop der jaren zonder ingrijpende aanpassingen uitgebreid
tot alle veehouderijen. In die jaren is de stankregelgeving tevens geëvolueerd
van hulpmiddel tot bindend beoordelingskader.Belangrijke onderdelen van de Brochure veehouderij en hinderwet 1976,
namelijk de afstandsgrafiek en de categorie-indeling, worden sindsdien in
de uitvoeringspraktijk ongewijzigd gehanteerd. Beide onderdelen bevatten onnauwkeurigheden.De afstandsgrafiek is een modelmatige benadering van de geurverspreiding,
gebaseerd op deskundigeninzichten. Sinds 1976 zijn echter andere verspreidingsmodellen
ontwikkeld, ten behoeve van stankregelgeving voor industriële sectoren.
Die modellen geven de geurverspreiding beter weer en zijn meer wetenschappelijk
onderbouwd.De categorie-indeling is slechts gedeeltelijk een adequate weergave van
de hinderbeleving door stankgevoelige objecten, gelet op resultaten uit praktijkonderzoek
(het rapport «Geurhinderonderzoek stallen intensieve veehouderij»
van maart 2001).Als gevolg van deze onnauwkeurigheden is het enerzijds mogelijk dat buiten
de stankcirkel structureel een onacceptabel hinderniveau wordt ondervonden,
anderzijds kan het voorkomen dat binnen een stankcirkel slechts beperkte hinder
optreedt.Deze knelpunten spelen temeer nu de stankregelgeving een ruimtelijke component
kent (de «omgekeerde werking» van een stankcirkel). Het bevoegd
gezag moet in zijn beoordeling van de bouwvergunningaanvraag nagaan of binnen
de stankcirkel «met redelijke mate van zekerheid een goed leefklimaat»
is gegarandeerd. Een onnodig ruime stankcirkel bemoeilijkt die beoordeling
en kan daarmee de mogelijkheden van woningbouw beperken.4. VoorbeeldenTwee voorbeelden kunnen deze knelpunten toelichten.In Zuid-Limburg (Mergelland) zijn van oudsher melkrundveehouderijen nabij
woonbebouwing gevestigd. De bedrijven vervullen in de praktijk een rol in
beheer en ontwikkeling van het platteland. De provincie Limburg streeft daarom
naar beheerafspraken ten behoeve van onder meer een aantrekkelijk landschap
(koeien in de wei), onderhoud van kleine landschapselementen en het tegengaan
van erosie (grasland in plaats van akkerbouw).Volgens opgave van de provincie Limburg wordt echter 75% van de «perspectiefvolle»
bedrijven in hun mogelijkheden «beperkt» door de stankregelgeving.
Schaalvergroting zou nodig zijn om het voortbestaan te garanderen, maar de
stankregelgeving staat aan uitbreiding in de weg. De afstand tussen veehouderij
en omliggende woonbebouwing voldoet niet aan de voorgeschreven minimum afstand
uit de Richtlijn veehouderij en stankhinder 1996. De provincie concludeert
uit enig onderzoek (zogenoemde snuffelploegen en klachtendossiers)
dat een acceptabel hinderniveau meestal niet wordt overschreden.Een ziekenhuis moet renoveren en daarom in oppervlakte uitbreiden. Het
ziekenhuis ligt echter gedeeltelijk binnen de stankcirkel van één
varkenshouderij. Na uitbreiding neemt het aantal mensen binnen de stankcirkel
licht toe. Gezien de voorgenomen aanleg van een intern luchtcirculatiesysteem
en de aanwezigheid van een ononderbroken gebouwenblok – hoogte circa
25 meter – tussen veehouderij en uitbreiding, rijst echter de vraag
in hoeverre bij patiënten en verplegend personeel feitelijk stankhinder
is te duchten. Deze vraag speelt temeer nu de varkenshouderij door de renovatie
niet in zijn mogelijkheden wordt beperkt (de varkenshouderij is al «op
slot») en met de eventuele verplaatsing van het bedrijf meerdere miljoenen
euro's zijn gemoeid.Op dit moment bestaat gezien de huidige stankregelgeving en de jurisprudentie
over de «omgekeerde werking» enige ruimte om de uitbreiding te
vergunnen.5. Stankregelgeving in andere landenOok in andere landen wordt onderkend dat flexibiliteit noodzakelijk is
en dat het beoordelingskader niet (uitsluitend) wettelijk moet worden vastgelegd.
Met lokale omstandigheden kan rekening worden gehouden. De regelgeving heeft
betrekking op stankhinder vanuit de gehele veehouderij en beperkt zich niet
tot stankhinder vanuit stallen.België (gewest Vlaanderen) hanteert wettelijke minimumafstanden en
stelt daarnaast geurreducerende voorschriften aan stallen en andere onderdelen
van de veehouderij. Individuele afwijkingen van de minimumafstanden zijn binnen
bepaalde grenzen mogelijk. De minimumafstanden zijn gerelateerd aan de feitelijke
ruimtelijke inrichting van een gebied, en worden bepaald door rekening te
houden met een aanzienlijk aantal variabelen. In Duitsland dienen de deelstaten
de TA Luft 2002 te hanteren, die nader uitgewerkt is in VDI-richtlijnen (Verein
Deutscher Ingenieure). De TA Luft 2002 gaat uit van minimumafstanden en van
bouwkundige voorschriften en managementsmaatregelen voor de gehele veehouderij.
Ook hier wordt bij afstandsbepaling rekening gehouden met een groot aantal
variabelen. Afwijking van de afstand is mogelijk mits brongerichte maatregelen
of luchtreinigingsinstallaties (luchtwassers) worden toegepast. Het beschermingsniveau
van stankgevoelige objecten is gerelateerd aan de ruimtelijke inrichting (bestemmingen)
van een gebied. Groot-Brittannië heeft ter beoordeling van stankhinder
een richtlijn opgesteld, op basis waarvan met inachtneming van een groot aantal
variabelen een minimumafstand kan worden afgeleid. Daarnaast worden geurreducerende
voorschriften voor de gehele veehouderij opgesteld. Groot-Brittannië
gaat evenals Nederland uit van woningen.6. Voorstel voor een landelijke stankwetInmiddels is een voorstel voor een landelijke stankwet opgesteld, gebaseerd
op de moties en toezeggingen tijdens de parlementaire behandeling van de Wet
stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden
(verder: het wetsontwerp).De systematiek van het wetsontwerp is gelijk aan die uit de bestaande
stankregelgeving. Het wetsvoorstel kent twee beoordelingskaders. Voor de reconstructiegebieden
wordt de Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden
integraal overgenomen. Voor «de rest van Nederland» wordt de bestaande
uitvoeringspraktijk gecodificeerd. De beoordelingskaders verschillen op de
volgende punten:– «Meerdere niet-agrarische bebouwing, geconcentreerd in lintbebouwing» heeft binnen reconstructiegebieden een lager beschermingsniveau
dan in de rest van Nederland (categorie III ⇒ categorie II). Datzelfde
geldt voor de «Bedrijfswoning van intensieve veehouderij» (categorie
IV/V ⇒ categorie IV) en voor de voormalige agrarische bedrijfswoning
(categorie IV/V ⇒ categorie III) die binnen de reconstructiegebieden
het beschermingsniveau van bedrijfswoning behoudt, maar daar buiten onder
de omschrijving «enkele niet-agrarische bebouwing in het buitengebied»
valt.– De veehouder in een «overbelaste situatie» die een
stankemissiereducerende maatregel uitvoert, kan binnen reconstructiegebieden
een uitbreidingsvergunning krijgen voor het aantal dieren dat overeenkomt
met helft van emissiereductie. Elders wordt eerst de overbelaste situatie
ongedaan gemaakt, daarna is uitbreiding dieren toegestaan.Het wetsvoorstel laat de cumulatiebeoordeling buiten beschouwing.Hoewel het wetsontwerp vergeleken met de huidige uitvoeringspraktijk forse
versoepelingen kent, moet worden geconcludeerd dat zich reële knelpunten
voor veehouderijen zullen blijven voordoen. Uitvoering van de motie Koopmans
(verzoek om één beoordelingskader in de landelijke stankwet,
overgenomen uit de Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings-
en verwevingsgebieden) zou aan deze conclusie niet afdoen. Anderzijds moet
worden geconstateerd dat omwonenden van veehouderijen in een aantal gevallen
aan een aanzienlijke mate van stankhinder kunnen worden blootgesteld, zonder
dat rekeningkan worden gehouden met een bepaalde
gewenste leefomgevingskwaliteit of met plaatselijke feiten en omstandigheden.
Vanuit een streven naar een vitaal platteland waarin niet alleen agrarische
maar ook andere functies – zoals wonen – moeten worden ontwikkeld,
is dat ongewenst.Toetsing van de beide voorbeelden aan het wetsontwerp laat zien dat die
wet de beschreven knelpunten niet of slechts zeer ten dele opheft. Het wetsvoorstel
biedt geen mogelijkheden om het streven naar een «vitaal platteland»
in de afwegingen te betrekken. Het voorstel biedt evenmin mogelijkheden om
de plaatselijke omstandigheden bij het ziekenhuis mee te wegen. De wet schrijft
immers dwingend voor dat een bepaalde afstand moet worden aangehouden tussen
de veehouderij en het ziekenhuis. Omdat niet aan dat afstandscriterium wordt
voldaan, zou niet alleen een eventuele uitbreiding van de varkenshouderij
moeten worden afgewezen maar moet ook de bouwvergunning worden geweigerd.
In tegenstelling tot de huidige stankregelgeving bestaat geen ruimte om de
renovatie van het ziekenhuis te vergunnen.7. Principiële argumentenNaast deze praktische overwegingen spelen meer principiële argumenten
een rol in de keuze van het instrument waarmee het stankbeleid wordt vormgegeven.Het Hoofdlijnenakkoord geeft namelijk aan dat het kabinetsbeleid gericht
moet zijn op een leefbaar platteland en een vitale, duurzame agrarische sector.
Voorkomen moet worden dat rijksregels provincies en gemeenten nodeloos belemmeren.
In beginsel regelt het Rijk uitsluitend wat vanuit nationaal belang noodzakelijk
is, ofwel wat vanuit de aard van de regeling het meest doelmatig is.In het algemeen schetst het Rijk het gewenst niveau van bescherming. De
afweging en toetsing in concrete gevallen geschiedt door provincies en gemeenten.Geconstateerd moet worden dat een landelijke stankwet, een wet die zich
uitstrekt tot buiten de reconstructiegebieden, niet voldoet aan dit uitgangspunt.
De stankproblematiek buiten de reconstructiegebieden rechtvaardigt
geen afwijking van dit uitgangspunt (par. 4.6 van de herijkingsbrief). Uit
onderzoek is gebleken dat de beperkingen voor veehouderijen en voor de mogelijkheden
voor woningbouw aanzienlijk minder zijn dan binnen de reconstructiegebieden.Waar knelpunten bestaan, biedt een Handreiking betere mogelijkheden dan
een generieke, landelijke stankwet.De praktische overwegingen en principiële argumenten in aanmerking
genomen verdient een Handreiking sterk de voorkeur boven een wet.In dit verband merk ik nog op dat de Handreiking zich zou moeten beperken
tot een beoordelingskader voor veehouderijen die buiten de reconstructiegebieden
zijn of worden gevestigd. Voor de reconstructiegebieden zal de Wet stankemissie
veehouderijen van toepassing zijn. In verband met de specifieke problematiek
binnen reconstructiegebieden wordt vervanging van die wet door een handreiking
niet overwogen.8. Uitgangspunten HandreikingIn de paragrafen 8, 9 en 10 zullen mogelijke uitgangspunten en een mogelijk
alternatief voor de landelijke stankwet worden uitgewerkt.Algemeen uitgangspunt is dat de gemeente uiteindelijk het beschermingsniveau
tegen stankhinder bepaalt. Stankhinder is immers een lokaal probleem dat vraagt
om lokale oplossingen. De Handreiking is een hulpmiddel, bedoeld ter ondersteuning
van het bevoegd gezag.In het kader van de ruimtelijke inrichting van een gebied kent de gemeente
op basis van (toekomstige) functies en feitelijke gevoeligheid voor stank,
aan objecten een beschermingsniveau toe. De Handreiking, die in samenspraak
met de maatschappelijke actoren wordt opgesteld, geeft daartoe een overzicht
van onderzoeksresultaten en enkele beleidskeuzen als hulpmiddel voor de gemeente,
op basis waarvan zij aan (categorieën) stankgevoelige objecten een beschermingsniveau
kan toedelen.Deze aanpak wijkt af van die uit het wetsontwerp, waarin de gemeente middels
een soort beslisboom wordt geleid naar een conclusie omtrent de aanvaardbaarheid
van uitbreiding of nieuwvestiging van een veehouderij en waarin de categorie-indeling
van te beschermen objecten dwingend is voorgeschreven.De Handreiking beperkt zich anders dan de Wet stankemissie veehouderijen
in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden niet tot een beoordelingskader
voor geur vanuit stallen en mestverwerkinginstallaties. De Handreiking moet
zich uitstrekken tot veehouderijactiviteiten, tot onderwerpen die eveneens
invloed hebben op de totale stankemissie vanuit veehouderijen, zoals diermanagement,
veevoermaatregelen en de toepassing van geuremissiereducerende technieken.9. Rechtszekerheid, duidelijkheid en flexibiliteitDe Handreiking dient gemeente en veehouderij een duidelijk beoordelingskader
te bieden, dat de rechterlijke toets doorstaat. De Handreiking moet voldoende
flexibiliteit bieden om lokale problemen te kunnen oplossen.Rechtszekerheid wordt geboden door alleen díe elementen op te nemen
die een adequate wetenschappelijke onderbouwing kennen en/of de rechterlijke
toets hebben doorstaan. Duidelijkheid wordt verkregen door niet alleen het
resultaat van een afweging te presenteren, maar meer dan voorheen inzicht
te verschaffen in die afwegingen en in het beoogde doel, een en ander met
inachtneming van praktijkervaringen en de ruime hoeveelheid jurisprudentie
terzake. De beoordeling vindt plaats op basis van een verordening of beleidsregel
die vooraf wordt opgesteld. De in de uitvoeringspraktijk noodzakelijke
flexibiliteit ontstaat door de besluitvorming op te dragen aan de gemeente,
die na afweging van de feiten en omstandigheden in het concrete geval, besluit
over het beschermingsniveau.Het streven naar een wet is indertijd gemotiveerd vanuit de wens om veehouderijen
en gemeenten duidelijkheid en juridische zekerheid te bieden omtrent het geldende
beoordelingskader. De rechter is immers wel bevoegd om een richtlijn of Handreiking
maar niet bevoegd om een wet marginaal te toetsen, voorzover die wet niet
in strijd is met Europese regelgeving. In de wet wordt duidelijkheid verkregen
door in het beoordelingskader een aantal relevante factoren ofwel buiten beschouwing
te laten ofwel een vereenvoudigde benadering toe te passen. Met behulp van
een redelijk eenvoudige berekening kan daardoor worden bepaald of uitbreiding
of nieuwvestiging van een veehouderij is toegestaan. Het wetsontwerp biedt
geen flexibiliteit, maar schrijft de beoordelingsmethode dwingend voor. Afwijking
is niet toegestaan, ook niet als daar zwaarwegende argumenten voor bestaan.Erkend wordt dat een wet meer rechtszekerheid en duidelijkheid biedt dan
de Handreiking. Daarentegen biedt de Handreiking het bevoegd gezag een instrument
om, onder afweging van de betrokken belangen, een maatschappelijk probleem
werkelijk op te lossen.10. Schets HandreikingHet ligt in de rede dat de Handreiking in samenspraak met de verschillende
maatschappelijke actoren wordt vastgesteld, zoals ook gebeurt met het stankbeleid
voor andere sectoren. Onderstaande schets van de Handreiking is dan ook geen
definitief dictaat maar een aanzet die in overleg kan worden aangevuld en
verbeterd.De Handreiking kan uit de volgende drie «stappen» bestaan.1. Vaststelling van de mate van blootstelling aan geur.Doel is het verkrijgen van inzicht in de geurbelasting op een voor stank
gevoelig object. Daartoe moet de gemeente de geuruitstoot vanuit de stallen
relateren aan het feitelijke aantal geureenheden ter plaatse van het stankgevoelig
object. Het betreft een technische analyse waarin de waardering van die geur
door omwonenden geen rol speelt.Het aantal te houden dieren vermenigvuldigd met het aantal geureenheden,
levert – rekening houdend met het toegepaste stalsysteem – de
geuremissie vanuit de stallen op. In verband met de (aanzienlijke) kosten
die zijn gemoeid met het bepalen van de hoeveelheid geureenheden, is gekozen
voor een modelmatige benadering, namelijk voor een berekening met variabelen
die beschikken over een adequate wetenschappelijke onderbouwing.De Handreiking geeft daartoe een overzicht van het aantal geureenheden
per dier. Hiervoor wordt het onderzoek benut dat ten grondslag heeft gelegen
aan de omrekenfactoren van de Regeling stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings-
en verwevingsgebieden.Met behulp van een berekeningsformule die de relatie tussen de omvang
van de emissie en de afstand weergeeft, wordt vervolgens de geurbelasting
op een stankgevoelig object bepaald. Omdat de aanwezigheid van meerdere veehouderijen –
feitelijk – leidt tot een toename van die geurbelasting, wordt in de
berekening de geuremissie van die andere veehouderijen meegewogen. De berekeningsformule
wordt eveneens in de Handreiking opgenomen; zij is in feite een geactualiseerde
versie van de afstandsgrafiek uit de Richtlijn veehouderij en
stankhinder 1996. Die afstandsgrafiek zal worden herberekend met gebruikmaking
van de verspreidingsmodellen die in het industrieel stankbeleid worden toegepast.2. Van geurbelasting naar hinderpercentageDoel van deze stap is na te gaan hoeveel hinder bij een bepaalde geurbelasting
wordt ondervonden. De relatie tussen geurbelasting en hinderpercentage wordt
door praktijkonderzoek verkregen, door middel van een «Hinderbelevingsonderzoek»
of een «Telefonisch Leefsituatie Onderzoek».In de Handreiking zullen de thans beschikbare (landelijke) onderzoeksresultaten
worden gepresenteerd, met name het rapport «Geurhinderonderzoek stallen
intensieve veehouderij» van maart 2001. In een tabel worden de relaties
tussen geurbelasting en hinderpercentage weergegeven. De provincie wordt gestimuleerd
om de relaties op regionaal niveau te onderzoeken ten behoeve van het gemeentelijk
beleid; maar het staat een gemeente vrij zelf die relaties te (laten) onderzoeken.3. Bepalen acceptabel hinderniveauDoel van deze stap is het verbinden van conclusies aan de berekende stankhinder.
De gemeente kent de hinderpercentages en stelt met inachtneming van die hinderpercentages
het beschermingsniveau van de verschillende (categorieën) stankgevoelige
objecten vast. Zij waardeert in feite de geur en bepaalt daarmee de hinder
die de objecten moeten accepteren. De gemeente dient daarbij expliciet een
relatie te leggen tussen de gewenste ruimtelijke inrichting van een gebied
en de mogelijkheden en beperkingen die stankhinder aan die ruimtelijke inrichting
stelt.In de afweging wordt dan ook niet alleen rekening gehouden met de feitelijke
gevoeligheid van objecten voor stank, maar ook met de gemeentelijke visie
op de gewenste (toekomstige) ruimtelijke inrichting van het gebied. In die
visie worden aspecten als de ontwikkeling van niet-agrarische functies en
de mogelijkheden voor veehouderij in onderlinge samenhang besproken.Daartoe zal de Handreiking informatie verschaffen over de manier waarop
in een gebied functies en bestemmingen worden toegedeeld en de invloed die
stankhinder op die toedeling zou moeten uitoefenen. Daarnaast kan informatie
worden verstrekt over de waarderingsmethoden voor geur en over de feitelijke
stankgevoeligheid van objecten.Ruimte zal worden geboden om binnen de gemeente het beschermingsniveau
van de stankgevoelige objecten te differentiëren, bijvoorbeeld naar type
bebouwing (ziekenhuis – bedrijfswoning) of gewenste functie van het
gebied. Zo mogelijk kan een onderscheid worden aangebracht naar diercategorie,
zodat de geur van bijvoorbeeld vleeskalveren anders wordt gewaardeerd dan
die van vleesvarkens.De beschermingsniveaus worden vastgelegd in een gemeentelijke verordening
of beleidsregel, een soort geurbeleidsplan.Het ligt in de rede om in de Handreiking een algemeen geldend minimum
beschermingsniveau voor stankgevoelige objecten op te nemen, dat in samenspraak
met de verschillende betrokkenen is bepaald. Een dergelijk minimum wordt ook
in stankbeleid voor andere sectoren, zoals opgenomen in de Nederlandse Emissie
Richtlijn lucht, vastgesteld.Behalve de drie voorgaande punten dient een aantal technische aspecten
aan de orde te komen, zoals de definitie van het emissiepunt van een stal.
Omdat de huidige uitvoeringspraktijk op die punten niet altijd goed toegankelijk
is, zal de Handreiking voor die aspecten een overzicht schetsen van de huidige
stand van zaken. Tevens wordt ten behoeve van vergunningverlening
ingegaan op de stand der techniek om de geuremissie te reduceren van andere
bedrijfsonderdelen dan stallen. Het gaat dan bijvoorbeeld om de geuremissie
van de kuilvoeropslag, die onafhankelijk van de geuremissie vanuit stallen
wordt beoordeeld.Toetsing van de beide voorbeelden aan de Handreiking laat zien dat ten
minste een aantal gevallen op voor alle betrokken partijen bevredigende wijze
kan worden opgelost. Steeds zal de gemeente beslissen, op basis van haar verordening
of geurbeleidsplan dat na inspraak en op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen.11. Verdere procedureZoals hierboven aangegeven zal ik de Wet stankemissie veehouderijen aanpassen,
in die zin dat de werkingssfeer wordt uitgebreid met de extensiveringsgebieden
met het primaat wonen. Streven kan zijn dat de Handreiking op hetzelfde moment
wordt bekendgemaakt als de wetswijziging in werking treedt. Mijn inspanningen
zullen gericht zijn op inwerkingtreding in het eerste kwartaal van 2005.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieu,P. L. B. A. van GeelXNoot1Motie van 22 november 2001, Kamerstukken II 2001/02, 27 835,
nr. 19.XNoot2Brief van 14 november 2003, Kamerstukken II 2003/04, 24 445,
nr. 67.XNoot3Motie van 25 november 2003, Kamerstukken II 2003/04, 29 200
XIV, nr. 55.XNoot4Brief van 17 oktober 2003, Kamerstukken II 2003/04, 29 200 XI,
nr. 7. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27835-21.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl