Decentralisatie; Brief minister en staatssecretaris over visie op en realisatie van decentralisatie bij VROM
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22236, nr. 36

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

01-05-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

22236 nr. 36

25-04-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVisie op decentralisatieRealisatieDe rol van de VROM-inspectiesSamenvattingOndertekeningBIJLAGEBesluit Beheer Sociale Huursector (BBSH)HuisvestingswetBesluit Woninggebonden Subsidies (BWS)Besluit Locatiegebonden Subsidies (BLS)Stimuleringsregeling duurzaam bouwen (DUBO)Wet Voorzieningen GehandicaptenSanering industrielawaaiOverheveling milieubijdragen naar het ProvinciefondsII. Overzicht van lopende decentralisatieprojecten Knelpuntenbudget ouderenhuisvestingMDW-project Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheerBesluit geluidbelasting grote respectievelijk kleine luchtvaartterreinenStad & milieuUitbreiding artikel 18a Wet op de Ruimtelijke OrdeningVerklaring van geen bezwaar bij artikel 19-vrijstellingWijziging Wet voorkeursrecht gemeentenIII. Overzicht van voorgenomen decentralisatieprojecten Beleidsvernieuwing bodemsaneringModernisering instrumentarium geluidhinderSanering geluidhinder verkeerslawaaiWijziging Luchtvaartwet
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22236Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 236Decentralisatienr. 36BRIEF VAN DE MINISTER EN STAATSSECRETARIS VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE
ORDENING EN MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 25 april 1996Op 24 januari ontvingen wij een schrijven van de griffier van de vaste
commissie voor Binnenlandse Zaken met het verzoek de vaste commissies voor
Binnenlandse Zaken en voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
te informeren over:– onze visie omtrent decentralisatie op het terrein van het ministerie;– decentralisatieprojecten bij het ministerie die in de afgelopen
drie jaren zijn afgerond;– de stand van zaken omtrent lopende decentralisatieprojecten op
het ministerie; en– een overzicht van voorgenomen decentralisatieprojecten op het
ministerie.Met dit verzoek wordt uitvoering gegeven aan de aanbeveling van de bijzondere
commissie vraagpunten decentralisatie (Commissie-Franssen) om ministeries
periodiek te onderwerpen aan een parlementaire decentralisatietoets.Aan dat verzoek willen wij bij deze graag voldoen door in deze brief onze
visie op decentralisatie uiteen te zetten en u te informeren over de wijze
waarop deze binnen ons departement wordt gerealiseerd. Gelet op de bijzondere
aandacht van de Commissie-Franssen voor de rol van de inspecties in het kader
van de decentralisatie hebben wij daarover een afzonderlijke beschouwing in
deze brief opgenomen.In de bijlage bij deze brief wordt gerapporteerd over een aantal grotere
regelgevingsprojecten, waarbij decentralisatie van beleid is geëffectueerd
dan wel op het punt staat te worden gerealiseerd. Visie op decentralisatieDecentralisatie en deregulering van beleid zijn voor het departement van
VROM vertrouwde begrippen. Sinds de jaren tachtig wordt er periodiek uitvoerig
aandacht aan besteed in de vorm van verschillende acties. Wij noemen in dit
verband de Heroverweging gedecentraliseerde rijksdiensten (1986),
het Heroverwegingsonderzoek naar het ruimtelijk beleid (februari 1989), het
Onderzoek naar inspecties door de Algemene Rekenkamer (maart 1990) en de Decentralisatie
Impuls (1992). Daarnaast is er – al dan niet in het kader van bestuursakkoorden –
regelmatig overleg met het Interprovinciaal Overleg en de Vereniging van Nederlandse
Gemeenten over mogelijkheden onderdelen van het beleid te decentraliseren.Dit voortdurende streven naar decentralisatie staat steeds in het licht
van en wordt getoetst aan de missie van VROM te weten de zorg voor de duurzame
kwaliteit van de leefomgeving, welke tot uitdrukking komt in de kernfuncties
van het departement:– de zorg voor een duurzaam milieu;– een goede ruimtelijke ordening; en– de beschikbaarheid van voldoende, kwalitatief goede en betaalbare
woningen.Deze zorg voor de duurzame kwaliteit van de leefomgeving is niet een exclusieve
opdracht aan VROM als wel aan de overheid in haar geheel en aan de samenleving.
Veel verantwoordelijkheden liggen bij andere ministeries, andere overheden,
particuliere organisaties, bedrijven en burgers. De opdracht aan VROM is het
zorgdragen voor en bewaken van de voortgang van het beleid en het «meedenken»
met anderen. VROM moet toezien op de samenhang in de plannen, zonodig initiatieven
nemen om doelstellingen te herijken of nieuwe instrumenten in te zetten. De
uitvoering van het beleid is meestal een taak van anderen.De kernvraag voor VROM in het kader van de decentralisatie is hoe wij
bestuurlijk en politiek tot een duurzaam ingerichte samenleving komen.Voor ons staat vast dat mensen – dus ook bestuurders – zich
verantwoordelijk zullen gedragen als zij ook werkelijk verantwoordelijk zijn.
Dat is de basis van onze democratie en dat is ook de basis van het doelgroepenbeleid
van VROM. Zo'n benadering vereist dat de rijksoverheid, binnen nationale doelen
normstellingen, afstand bewaart. Dat betekent soms het accepteren van keuzen
die minder gelukkig zijn, maar de ervaring leert dat de verantwoordelijke
overheden zich in het algemeen zeer goed bewust zijn van hun sturende taak.Individuen en bedrijven zijn steeds beter geïnformeerd, vormen een
eigen mening en ontwikkelen een eigen houding over belangrijke maatschappelijke
onderwerpen. Het appelleren aan de eigen verantwoordelijkheid blijkt veelal
effectiever dan sturing door regelgeving.Burgers en bedrijven veranderen verrassend snel hun gedrag, als zij ervan
overtuigd zijn dat dat nodig is. Dan kan er veel, zelfs als de mogelijkheden
beperkt zijn.Deze benadering stelt ook eisen aan de totstandkoming en de legitimatie
van beleid. Het is niet goed mogelijk om in de samenleving via communicatie
een draagvlak voor beleid te creëren als dat beleid niet in goede samenspraak
met de samenleving wordt ontwikkeld. Met andere woorden: beleid moet een produkt
zijn van communicatie, niet andersom. Maatschappelijk gedragen beleid is effectiever
dan technisch optimaal beleid. RealisatieOp basis van deze visie wordt door VROM gestalte gegeven aan de ontwikkeling
van het beleid. In die context moet ook het streven naar de decentralisatie
van dat beleid worden beschouwd. Het gaat dan niet – zoals in de vraagstelling
van de vaste commissies lijkt te zijn besloten – om concrete projecten
die uitsluitend decentralisatie tot doel hebben, maar veeleer om een departementsbrede
attitude het beleid zodanig vorm te geven dat de verantwoordelijkheid voor
de uitvoering van het beleid gelegd wordt bij de bestuurslaag
die het best daarvoor is toegerust. Uiteraard bestaan voor die keuze geen
objectieve en voortdurend geldende maatstaven. Een dergelijke veronderstelling
zou immers voorbij gaan aan de maatschappelijke dynamiek en de beleidslevenscyclus
van beleid. Er kunnen zich vraagstukken voordoen die in aanzet eerst op centraal
niveau moeten worden aangepakt. Dit betekent dat rond decentralisatievraagstukken
zich veelal een «wetmatige» spanning voordoet. VROM wordt regelmatig
aangesproken op haar verantwoordelijkheid ten aanzien van haar kerntaken,
ontwikkelt daarvoor beleid en reserveert dan geld voor de uitvoering daarvan
op haar begroting. Naarmate het beleid verder wordt geïnternaliseerd
door provincies en gemeenten nadert vervolgens het moment dat mogelijkheden
tot decentralisatie worden verkend en de desbetreffende middelen – aanvankelijk
veelal geoormerkt – aan provinciale of gemeentelijk overheden ter beschikking
worden gesteld. Tenslotte kan de beleidsuitvoering en de financiering daarvan
vaak geheel aan deze overheden worden overgelaten. Daarbij moet wel worden
opgemerkt dat ook provincies en gemeenten de mate waarin beleid gedecentraliseerd
kan worden vanuit hun eigen positie vaak verschillend taxeren. In ons periodiek
overleg met het IPO en de VNG is dit vraagstuk voor de verschillende beleidsonderdelen
dan ook een permanent onderwerp van gesprek. De vraag tot welk niveau decentralisatie
van concrete overheidstaken kan gaan, zal mede kunnen worden beantwoord aan
de hand van de resultaten van de gesprekken die binnenkort zullen worden gevoerd
over de VNG-nota «Toekomstige positie van de gemeenten; de taken»
en de toegezegde IPO-nota over provinciale taken.Een alom bekend voorbeeld van dit proces is het inmiddels in hoge mate
gedecentraliseerd beleidsterrein van de stads- en dorpsvernieuwing; een beleidsterrein
dat in de jaren zeventig nog grotendeels gezien werd als een rijksverantwoordelijkheid.
Sinds 1985 is het Stadsvernieuwingsfonds operationeel, tot tevredenheid van
zowel rijk als gemeenten. Decentralisatie is vanaf de introductie uitgangspunt
geweest. Normen en prestatie-eisen zijn zeer ruim waardoor op lokaal niveau
door een gemeente maatwerk geleverd kan worden. Hiertegenover staat een rapportageplicht.
De inhoudelijke sancties zijn in verhouding gering, het eigen belang van de
gemeente bij een adequate stadsvernieuwing groot.Een soortgelijke aanpak is ook gekozen bij de vormgeving van de Vinex,
waar door middel van afzonderlijke convenanten met de stedelijke gebieden
en de provincies de uitvoeringsgaranties voor de realisering van het ruimtelijk
beleid tot het jaar 2005 zijn vastgelegd.Voortbouwend op deze aanpak hebben wij besloten in het kader van de actualisering
van de Vinex ruimschoots te investeren in de voorbereiding van deel 1 van
de pkb en in het draagvlak daarvoor bij provincies en gemeenten. Wij streven
er naar dat dit beleidsvoornemen van het kabinet de uitkomst zal zijn van
gemeenschappelijk overleg. Daarom is gekozen voor een open planproces, waarin
door middel van regelmatig bestuurlijk overleg gezamenlijk wordt gezocht naar
oplossingen voor ruimtelijke vraagstukken en de uitvoeringsaspecten die daarmee
samenhangen. Trefwoorden voor de actualisering zijn globaal en uitvoeringsgericht.
De globaliteit doet recht aan de eigen afwegingsruimte die provincies en (samenwerkende)
gemeenten toekomt. Met de uitvoeringsgerichtheid wordt beoogd de betrokken
overheden en investeerders zekerheid te bieden voor een evenwichtige realisering
van het ruimtelijk beleid. Gezien de samenhang met en de relaties van het
ruimtelijk beleid met beleid van andere departementen vergt deze benadering
wel een bredere aanpak dan alleen het eigen departement. Over de samenwerking bij de aansturing van het milieubeleid van de verschillende
overheden werden eind 1994 belangrijke afspraken gemaakt tijdens een conferentie
in Nunspeet waaraan werd deelgenomen door bestuurlijke delegaties van VROM,
de Unie van Waterschappen, het Interprovinciaal Overleg en de Vereniging van
Nederlandse gemeenten. De belangrijkste conclusies waren:– essentieel voor de uitvoering van het milieubeleid is dat aan
de uitvoerders voldoende ruimte wordt gegeven om prioriteiten te stellen;
er moet een omslag plaatsvinden van «opdragen van de uitvoering»
naar «overlaten van beleid» binnen door het rijk vastgestelde
kaders;– afwijking van normen kan acceptabel zijn wanneer wordt aangetoond
dat in samenhang daarmee ook (evenredige) milieuwinst wordt geboekt; dit geldt
vooral voor die effecten die lokaal kunnen worden afgewogen; dergelijke afwijkingen
moeten openbaar worden verantwoord;– er moet een verschuiving plaatsvinden van beleidsvorming naar
facilitering; en– er moet één samenhangend systeem van monitoring
en verslaglegging komen; naarmate dit beter lukt, is tweedelijnstoezicht minder
noodzakelijk.Deze conclusies worden in onderling overleg uitgewerkt. Op een aantal
terreinen heeft dit al tot resultaten geleid. Voorbeelden zijn de rapportage
Stad & Milieu en afspraken over een coördinatiestructuur voor milieubeleidsmonitoring. De rol van de VROM-inspectiesDoor de Commissie-Franssen is afzonderlijke aandacht gegeven aan de rol
van de rijksinspecties in het kader van de decentralisatie. Daarom willen
wij in deze rapportage daar ook in het bijzonder op in gaan. Zoals vermeld
is dit onderwerp uitvoerig aan de orde geweest bij de Decentralisatie Impuls
(1992).In de afgelopen jaren hebben zich een aantal wijzigingen bij de VROM-inspecties
voltrokken die passen binnen de aanbevelingen van de Commissie-Franssen.Door de VROM-inspecties provinciegrensoverschrijdend te organiseren en
samen te huisvesten in 8 regionale kantoren is de onderlinge afstemming van
de beleidsterreinen aanzienlijk verbeterd en concentreren de inspecties zich
op doorwerking van de hoofdlijnen van rijksbeleid. De bemoeienis met het eigen
beleid van provincies is hierdoor ook verminderd.In het kader van de verdergaande decentralisatie zijn bovendien de uitvoerende
taken van de regionale directies volkshuisvesting overgebracht naar de provincies.
Deze directies hebben nu uitsluitend een inspectietaak, hetgeen ook in de
naamgeving tot uitdrukking is gebracht. Op het terrein van de milieu-inspectie
is in het verleden een belangrijk deel van de controle op de naleving van
de Wet chemische afvalstoffen overgebracht naar de provincies.Voor wat betreft de taakvervulling van de VROM-inspecties wordt er door
ons scherp op toegezien dat deze worden uitgeoefend in het kader van de ministeriële
verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid is ook het uitgangspunt in
het periodiek overleg dat wij voeren met het Interprovinciaal Overleg over
het functioneren van de VROM-inspecties. In het kader van deze brief willen
wij die positie van de inspecties nog eens markeren.Voor wat betreft de handhaving van het beleid is het uitgangspunt dat
de primaire verantwoordelijkheid berust bij het gezag dat voor de uitvoering
bevoegd is.Dit zijn in de meeste gevallen de provincie of de gemeente. De uitvoerende
organen van deze overheden zijn belast met het eerstelijnstoezicht
en worden daarin democratisch gecontroleerd door respectievelijk provinciale
staten en de gemeenteraad. De minister van VROM is echter uiteindelijk politiek
verantwoordelijk voor en aanspreekbaar op de uitvoering van anderen.Uitoefening van tweedelijnstoezicht ten behoeve van deze ministeriële
verantwoordelijkheid is hiermee onlosmakelijk verbonden. Door de Algemene
Rekenkamer is hier ook op gewezen (Onderzoek naar inspecties door de Algemene
Rekenkamer; 1990). De VROM-inspecties hebben deze taak als een permanent buiten
het eerstelijns bestuur staand objectief orgaan. Dit betekent dat voor wat
betreft de handhaving van het beleid de inspecties zich in het algemeen beperken
tot het tweedelijnstoezicht op het provinciaal handhavingsbeleid. Voor wat
betreft de toegelaten instellingen ligt er tevens een uitdrukkelijke taak
in het tweedelijnstoezicht op gemeenten. Uitzondering op deze algemene regel vormen slechts gevallen waarin het
rijk primair verantwoordelijk is voor de uitvoering van het beleid, zoals
bijvoorbeeld de Europese Verordening Overbrenging Afvalstoffen, toezicht op
de naleving van de milieuregelgeving op geclassificeerde defensie-inrichtingen,
de Wet milieugevaarlijke stoffen, de Waterleidingwet en de Kernenergiewet,
of waar het rijk directe grote financiële belangen heeft. Bij dit laatste
kunnen als voorbeelden het landelijk huurbeleid en de woonruimteverdeling
worden genoemd.In het kader van het toezicht is door de Commissie-Franssen ook nog gewezen
op de rol van het rijk op het bewaken van het stelsel van de wet en het functioneren
van het eerste lijns toezicht. De commissie noemt dit een vorm van meta-toezicht.
Bij VROM wordt deze taak opgevat als één van de «oog-
en oorfuncties» van de inspecties. In dat verband zijn de inspecties
een essentieel onderdeel van de communicatie tussen het departement en de
provincies en gemeenten. Van de inspecties wordt verwacht dat zij vanuit de
praktijk adviseren over de uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid van voorgenomen
beleid en regelgeving en dat zij bijdragen aan de evaluatie van de praktische
werking daarvan. Mede omdat beleid betrekking kan hebben op de rol van provincies
en gemeenten en omdat de minister zich op dit punt een objectief oordeel moet
kunnen vormen, is deze advisering onontbeerlijk bij het waarmaken van de ministeriële
verantwoordelijkheid. SamenvattingIn onze optiek is decentralisatie een van de middelen om de kernfuncties
van VROM te kunnen waarmaken. Het appelleren aan de eigen verantwoordelijkheid
van besturen en burgers blijkt veelal effectiever dan sturing van bovenaf.Beleid moet een produkt zijn van communicatie, niet andersom. Dat betekent
niet dat de missie van VROM, te weten de zorg voor de duurzame kwaliteit van
de leefomgeving, verloochend zou mogen worden.Het voortdurende streven naar decentralisatie moet steeds aan die missie
en de daarbij behorende ministeriële verantwoordelijkheid worden getoetst.
Voor VROM is decentralisatie dus geen doel op zich zelf, maar een middel om
het beleid op een effectieve wijze te implementeren. Daarom wordt bij de vormgeving
van het beleid en de regelgeving steeds bezien op welke wijze de verantwoordelijkheid
voor de uitvoering op een zo decentraal mogelijk niveau kan worden
neergelegd. In de bijlage bij deze brief is aangegeven op welke wijze dit
concreet wordt ingevuld.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,M. de BoerDe Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,D. K. J. Tommel BIJLAGEI. Overzicht van afgeronde decentralisatieprojectenBesluit Beheer Sociale Huursector (BBSH)Dit besluit (d.d. 1 januari 1993) regelt de toelating en de taken van,
alsmede het toezicht op toegelaten instellingen. De basis hiervan werd gelegd
in de nota Volkshuisvesting in de jaren negentig. Decentralisatie was een
centraal uitgangspuntpunt in deze nota. Gelet op het feit dat de prestaties
van toegelaten instelling het best kunnen worden beoordeeld tegen het licht
van de lokale omstandigheden is er in het BBSH toe over gegaan de beoordeling
van de prestaties van de corporaties in eerste instantie door de gemeenten
te laten plaatsvinden. HuisvestingswetPer 1 januari 1993 is de uitvoering van de Huisvestingswet volledig naar
de provincies gedecentraliseerd. In de praktijk betreft dit voornamelijk de
woonruimteverdeling en het toezicht. Hiermee is de decentralisatie die reeds
in de Woonruimtewet was opgenomen verder uitgebouwd. Besluit Woninggebonden Subsidies (BWS)Het BWS 95 vindt zijn beleidsmatige grondslag in twee documenten, de nota
Volkshuisvesting in de jaren negentig en de reactie op het Trendrapport 1992
oftewel de Trendbrief. Het BWS 95 geeft uitvoering aan het decentralisatiebeleid
zoals dat in de nota Volkshuisvesting in de jaren negentig is uitgezet. Er
is gekozen voor een verregaande verschuiving in verantwoordelijkheden van
het Rijk naar provincies (samenwerkende) gemeenten, verhuurders, woonconsumenten
en andere partijen. In de evaluatie van het BWS blijkt dat de gemeenten deze
regeling overwegend als positief ervaren. Besluit Locatiegebonden Subsidies (BLS)Als opvolger voor het grondkosteninstrumentarium is per 1995 het BLS van
kracht. Op basis van een zekere mate van deregulering (het BLS werkt voor
de subsidieberekening met normbedragen) wordt aan BON-regio's, bij BLS II
aan provincies, een bijdrage in de grondkosten verstrekt. Door de ontvanger
dient een prestatieverklaring te worden afgegeven. Het oormerken van bedragen
en de controle van grondexploitatie kan daarmee achterwege blijven. Voor het
toekomstige BLS wordt gedacht aan een nog grotere bestedingsvrijheid. Zo wordt
voor de periode van de actualisering Vinex (2005–2010) gedacht aan een
verdere integratie van geldstromen voor de lokatieontwikkeling. Stimuleringsregeling duurzaam bouwen (DUBO)Zeer recent (1996) is de stimuleringsregeling DUBO geïntroduceerd.
Het betreft hier een tijdelijke subsidieregeling voor DUBO-voorzieningen in
de bestaande voorraad. De BWS-regio's zijn de budgethouders van de regeling.
Binnen veel regio's wordt het budget en de uitvoering van de regeling doorgedecentraliseerd
naar de gemeenten. Binnen de door VROM opgestelde kaders hebben zij vrijheid
van toekenning. Op deze wijze kan maatwerk naar de burger toe geleverd worden. Wet Voorzieningen GehandicaptenPer 1 januari 1994 is de Wet Voorzieningen Gehandicapten ingevoerd. Woningverbetering
voor gehandicapten is daarbij overgeheveld naar de gemeenten, de budgetten
zijn in het gemeentefonds gestort. Sanering industrielawaaiIn 1994 is een bestuursovereenkomst afgesloten tussen VROM en het IPO.
Bij die overeenkomst is vastgelegd, dat de provincies de saneringsprogramma's
industrielawaai opstellen. VROM toetst die programma's slechts marginaal en
geeft vervolgens de formele beschikkingen af (wettelijke taak van de Minister
van VROM). De provincies dragen aansluitend zorg voor de feitelijke sanering.Voor deze activiteiten van de provincies is door VROM geld beschikbaar
gesteld: f 1 mln voor de financiering van het IPO-projectbureau, f 33
mln voor het opstellen van de saneringsprogramma's en f 71 mln voor een
bijdrage aan het realiseren van de sanering zelf.De saneringsprogramma's moeten uiterlijk 31 december 1997 bij VROM zijn
ingediend. Deze streefdatum maakt een herziening van de wet – teneinde
de ministeriële bevoegdheid te kunnen decentraliseren – niet meer
zinvol, gezien de tijdsduur van de procedure om een wetswijziging door te
voeren. In 2002 moeten de saneringsmaatregelen zijn uitgevoerd. Overheveling milieubijdragen naar het ProvinciefondsIn het kader van de Decentralisatie-impuls werd per 1 januari 1994 een
aantal bijdrageregelingen overgeheveld van de VROM-begroting naar de begroting
van het Provinciefonds. Voor wat het milieubeleid betreft ging het om het
volgende:– een structureel budget van f 28,9 miljoen, dat bestemd was
voor inrichtinggebonden taken, waaronder de uitvoering van de tussen het rijk
en de provincies afgesloten bestuursovereenkomst over het op adequaat niveau
brengen van vergunningverlening en handhaving;– een structureel budget van f 3,2 miljoen voor apparaatskosten,
verbonden aan procedures voor milieu-effectrapportage (daarnaast werd een
kleiner bedrag overgeheveld naar het Gemeentefonds);– een structureel budget van f 2,4 miljoen voor natuuren milieueducatie
(waarvan f 1,0 miljoen afkomstig was van de begroting van het ministerie
van LNV). II. Overzicht van lopende decentralisatieprojecten Knelpuntenbudget ouderenhuisvestingIn het kader van de decentralisatie-impuls is in 1992 besloten de middelen
van het VROM-budget «Knelpunten ouderenhuisvesting» waaruit de
tijdelijke liftenregeling is betaald, met ingang van 1 januari 1996 te decentraliseren.
Op die datum heeft overheveling naar de begroting van het ministerie van Binnenlandse
Zaken plaatsgevonden ten behoeve van een storting in het Fonds Sociale Vernieuwing.
Dit fonds gaat per 1 januari 1997 op in het Gemeentefonds.In het Algemeen Overleg over ouderenhuisvesting van 15 februari 1996 met
de vaste commissies van VROM en VWS is door de Tweede Kamer de wens uitgesproken
de desbetreffende middelen blijvend te oormerken. Conform de toezegging aan
de Kamer hierover, zal in overleg met de VNG en het ministerie van Binnenlandse
Zaken worden bezien op welke wijze aan deze wens tegemoet kan worden gekomen. MDW-project Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheerIn het kader van het project Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit
(MDW) verscheen in juni 1995 een rapport van de werkgroep Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer. Daarin werd onder andere aanbevolen een
deel van de bedrijven waarvoor de gemeenten bevoegd gezag zijn en die nu nog
vergunningplichtig zijn, onder de werking van algemene regels
te brengen, waardoor de vergunningplicht komt te vervallen en alleen een meldingsplicht
resteert. Het aandeel van de vergunningplichtige bedrijven zal daarbij dalen
van 45% tot 25%. Een andere aanbeveling was om de algemene regels te flexibiliseren
om de gemeenten meer ruimte te geven voor een op de lokale omstandigheden
toegesneden aanpak.De minister van VROM heeft de Tweede Kamer bij brief van 10 juli 1995
(Tweede Kamer, 1994–1995, 24 036, nr. 6) meegedeeld dat het kabinet
de aanbevelingen van de werkgroep overneemt. De vaste commissie voor VROM
heeft op 8 november 1995 hiermee ingestemd. Inmiddels is begonnen met de implementatie
van de genomen besluiten. Daarbij worden bestaande a.m.v.b.'s grondig herzien
en nieuwe a.m.v.b.'s opgesteld. De gemeenten worden regelmatig over de voortgang
geïnformeerd. Besluit geluidbelasting grote respectievelijk kleine luchtvaartterreinenMomenteel is een wijziging van het Besluit geluidsbelasting grote luchtvaartterreinen
in voorbereiding. Voorgesteld wordt bepaalde bevoegdheden van de minister
van VROM te decentraliseren naar de provincies. Daarbij gaat het om de vaststelling
van de hogere waarden die nodig zijn om onder bepaalde omstandigheden nog
nieuwbouw van woningen binnen de 35 Ke–45 Ke-geluidscontour rondom de
grotere luchtvaartterreinen en de militaire luchtvaarttereinen toe te laten.
De provincie kan als toezichthouder op het planologisch beleid van de gemeente
beter beoordelen in welke gevallen een gemeentelijk verzoek in deze redelijkerwijze
kan worden gehonoreerd.Het Besluit geluidsbelasting kleine luchtvaart zal op vergelijkbare wijze
worden gewijzigd, zodat de provincie het bevoegd gezag wordt voor de vaststelling
van hogere waarden voor nieuwbouw binnen de geluidszones van alle luchtvaartterreinen.Vooruitlopend hierop zijn bij besluit van 6 maart 1995, Stb. 132, het
Besluit zonering buitenlandse luchtvaartterreinen Noord- en Midden-Limburg
en het Besluit buitenlands luchtvaartterrein Zuid-Limburg gewijzigd in die
zin dat gedeputeerde staten de bevoegdheid hebben hogere waarden vast te stellen
voor de maximaal toelaatbare geluidbelasting. Stad & milieuDe Tweede Kamercommissie voor VROM heeft op 14 februari 1996 ingestemd
met het voorstel van de minister van VROM over de Stad & Milieu-benadering,
die een antwoord wil geven op de «paradox van de compacte stad»:
compacte verstedelijking heeft op macroniveau milieuvoordelen zoals ruimtebesparing
en mobiliteitsbeperking, maar kan op microniveau op gespannen voet staan met
de kwaliteit van het woon- en leefmilieu.De Stad & Milieu-benadering legt in belangrijke mate de verantwoordelijkheid
bij de gemeenten voor het in een zo vroeg mogelijk stadium integreren van
de milieu-aspecten in het planproces en voor het maximaal benutten van de
beleidsruimte die de bestaande milieuregels reeds bieden. Indien desondanks
een optimale stedelijke kwaliteit door milieuregels wordt belemmerd, kan afwijking
van die regels onder bepaalde omstandigheden en voorwaarden acceptabel zijn.
Thans wordt gewerkt aan de uitwerking en uitvoering van het plan van aanpak
dat in het rapport Stad & Milieu was opgenomen, en aan de voorbereiding
van een aantal experimenten met de Stad & Milieu-benadering die aan de
definitieve juridische verankering vooraf zullen gaan. Uitbreiding artikel 18a Wet op de Ruimtelijke OrdeningIn de praktijk komt het regelmatig voor dat aanvragen voor een vrijstelling
van het geldende bestemmingsplan op grond van artikel 19 van de Wet op de
Ruimtelijke Ordening (WRO) het lokale niveau niet of nauwelijks overschrijden,
maar wel de reikwijdte van artikel 18a van de WRO te boven gaan. In deze situaties
is het volgen van de artikel 19-procedure, met ondermeer het horen van de
inspecteur van de ruimtelijke ordening en de vereiste verklaring van geen
bezwaar van gedeputeerde staten, relatief zwaar.Om deze reden is in het wetsvoorstel tot wijziging van de WRO het toepassingsbereik
van artikel 18a verruimd. Voorheen was de vrijstelling op grond van artikel
18a van de WRO gekoppeld aan de omvang van de gewenste activiteit, te weten
«gedeeltelijke veranderingen of vernieuwingen van bouwwerken»
of de «oprichting van bouwwerken van beperkte betekenis». Met
de nu voorgestelde wijziging wordt het criterium: voorgenomen afwijkingen
van het bestemmingsplan van geringe planologische betekenis. Het gaat dus
om vrijstellingen die het lokale ruimtelijk beleid niet te boven gaan. Met
deze regeling zal de beleidsvrijheid van gemeenten aanzienlijk kunnen worden
verruimd. Verklaring van geen bezwaar bij artikel 19-vrijstellingIn de wijziging van de vrijstellingsprocedure van artikel 19 van de WRO
wordt voorgesteld dat gedeputeerde staten in bij algemene maatregel van bestuur
aangegeven gevallen burgemeester en wethouders in kennis kunnen stellen dat
een verklaring van geen bezwaar niet vereist is.Met deze wijziging krijgen gemeenten binnen tevoren aangegeven grenzen
een ruimere beleidsvrijheid en wordt het toezicht op het lokale ruimtelijke
beleid ingeperkt. Wijziging Wet voorkeursrecht gemeentenDe in februari 1996 door de Tweede Kamer aangenomen wijziging van de Wet
voorkeursrecht gemeenten bevat een tweetal bepalingen waarin het toezicht
op het gemeentelijk handelen is geschrapt. Dit betreft ten eerste het laten
vervallen van het goedkeuringsvereiste van gedeputeerde staten in geval een
gemeente een tijdelijk voorkeursrecht op basis van een structuurplan met een
jaar wil verlengen. Ten tweede is vestiging van een tijdelijk voorkeursrecht
door de Kroon op verzoek van de gemeenteraad niet meer aan de orde. De gemeenteraad
zal in de toekomst zelfstandig een tijdelijk voorkeursrecht kunnen vestigen.Door een amendement van de Tweede Kamer is op dit oorspronkelijke voorstel
van de regering evenwel een beperking aangebracht. Slechts gemeenten die zelfstandig
of samen met andere gemeenten blijkens nationaal of provinciaal ruimtelijk
beleid uitbreidingscapaciteit is toegedacht of gegeven, mogen het voorkeursrecht
toepassen. In gevallen waarin een zodanige capaciteit (nog) niet is toegedacht
of toegekend, kan geen voorkeursrecht worden gevestigd dan nadat van gedeputeerde
staten vooraf een verklaring van geen bezwaar is verkregen. III. Overzicht van voorgenomen decentralisatieprojecten Beleidsvernieuwing bodemsaneringIn 1994 werd de Interimwet bodemsanering geïntegreerd in de Wet bodembescherming.
De nieuwe regeling voorzag reeds in een aantal vereenvoudigingen voor de provincies
en de gemeenten ten opzichte van de voorheen geldende bodemsaneringsregelingen.Geconcludeerd is dat de uitvoeringspraktijk vraagt om nog verder gaande aanpassingen en vereenvoudigingen, zonder dat overigens de
inzet van een kwalitatief goede en schone bodem ter discussie staat. Hiertoe
is eind 1995 in nauw overleg tussen het ministerie van VROM, het IPO, de VNG
en de UvW het project Beleidsvernieuwing bodemsanering (BEVER) gestart. Het
plan van aanpak van het project is inmiddels vastgesteld. Het is de bedoeling
het project medio 1997 af te ronden.Medio 1996 zal de Tweede Kamer worden geïnformeerd over de eerste
resultaten, waaronder de knelpunten die op korte termijn kunnen worden opgelost.Als eerste fase van het project BEVER is per 1 januari 1996 al een wijziging
van de Bijdrageregeling Wbb tot stand gekomen. Hierin zijn procedurele vereenvoudigingen
opgenomen met betrekking tot de toetsing vooraf van omvangrijke gevallen en
tot de bevoorschotting en de verantwoording van projecten. Modernisering instrumentarium geluidhinderIn twee elkaar aanvullende projecten wordt met alle betrokken partijen
gewerkt aan een modernisering van het instrumentarium voor het geluidbeleid.
Het project MDW, dat is geïnitieerd door het kabinet, zal medio 1996
onder meer een advies opleveren over herziening van de geluidregelgeving.
Tegelijkertijd is door VROM het project Modernisering Instrumentarium Geluidbeleid
gestart, waarin dit advies nader wordt uitgewerkt en aangevuld.In deze projecten wordt het gehele scala van geluidregelingen grondig
tegen het licht gehouden. Uitgangspunt is te bezien of, en op welke wijze,
de doelstellingen van het geluidbeleid op een meer doeltreffende wijze kunnen
worden verwezenlijkt.De gewenste bevoegdhedenverdeling tussen de overheidslagen is in beide
projecten nadrukkelijk aan de orde. In de nieuw te ontwikkelen systematiek
worden de verantwoordelijkheden en bevoegdheden voor de geluidhinderpreventie
en -bestrijding, op grond van het subsidiariteitbeginsel, zoveel mogelijk
gedecentraliseerd. In veel gevallen (woningbouw, bedrijfsvestiging en -uitbreiding,
aanleg van gemeentelijke infrastructuur, vergunningverlening e.d.) zal dit
het gemeentelijke niveau betreffen. Hiermee wordt recht gedaan aan het uitgangspunt
om verantwoordelijkheden en bevoegdheden neer te leggen op het bestuurlijke
niveau dat het dichtst bij de op te lossen problemen staat (in dit geval de
geluidhinderproblematiek in relatie tot verbetering van het lokale woon- en
leefklimaat). Andere vraagstukken zijn:– kan de administratieve lastendruk voor gemeenten en bedrijven
verminderd worden met behoud of verbetering van milieurendement en vergroting
van flexibiliteit?;– hoe kan marktwerking en zelfregulering binnen het geluidbeleid
versterkt worden?;– kan het tamelijk ingewikkelde normstellingsbouwwerk in de Wet
geluidhinder eenvoudiger worden gemaakt? Kan worden gedifferentieerd in de
normstelling om een gebiedsgerichte aanpak mogelijk te maken?;– is het mogelijk om te komen tot één universele geluiddosismaat
voor de diverse bronnen van geluid?Binnen een termijn van anderhalf à twee jaar moeten de voorstellen
voor een nieuw geluidinstrumentarium zijn vastgelegd in een nota aan de Tweede
Kamer. Daarna volgt nog het wetgevingstraject. Nieuw instrumentarium zal naar
verwachting rond het jaar 2000 van kracht kunnen zijn. Sanering geluidhinder verkeerslawaaiBij de sanering van verkeerslawaai gaat het om maatregelen aan de bron,
in de overdracht of om maatregelen aan de gevel van de woningen, en wel in
die volgorde. Voor gevelisolatie bestaat op dit moment een budgetregeling, die de gemeente
reeds een grote mate van beleidsvrijheid geeft, doch waarbij de formele beschikkingsbevoegdheid
en de financiering (controle over de jaarbudgetten achteraf) geheel bij het
Rijk ligt.Beoogd wordt deze betrokkenheid van het Rijk af te bouwen. Inmiddels is
een inventarisatie gemaakt van de nog te saneren woningen via gevelisolatie,
De door de gemeenten ingezonden gegevens worden op dit moment bewerkt. Hiermee
ontstaat een compleet beeld van de resterende saneringstaakstelling bij gevelisolatiemaatregelen.Met die gegevens kan dan vervolgens het bestuurlijk overleg met de gemeenten
worden ingegaan. Beoogd wordt te komen tot een situatie waarin de gemeenten
zelf alle beleids- en beschikkingsbevoegden en de daarmee samenhangende financiële
verantwoordelijkheid krijgen overgedragen. Voor de financiering van deze gemeentelijke
taak door het Rijk is de keuze nog niet gemaakt. Gedacht kan worden aan een
budgetafspraak lump-sum of storting in een fonds (bijv. in het gemeentefonds).
VROM streeft ernaar een en ander zo snel mogelijk te realiseren.Bij bronmaatregelen en overdrachtsmaatregelen geldt evenzeer dat het Rijk
nu bepaalt en betaalt. Echter het gaat om duidelijk geringere budgetten, terwijl
de kosten per project groot zijn. Decentralisatie zal leiden tot een onaanvaardbare
versnippering van het budget en stilstand in de saneringsoperatie. Daarom
wordt bij deze maatregelkeuzes gezocht naar een oplossing die de administratieve
procedures sterk kan vereenvoudigen. Uitgangspunt daarbij is, dat VROM niet
meer noodzakelijk deel wil uitmaken van de procedure. De oplossingsrichting
staat evenwel nog niet vast. Wijziging LuchtvaartwetIn studie is een algehele herziening van de Luchtvaartwet. Ten aanzien
van het onderdeel aanwijzing luchtvaartterreinen wordt bezien of de bevoegdheid
tot aanwijzing van de kleine luchtvaartterreinen kan worden toegekend aan
de provincies in plaats van aan de ministers van Verkeer en Waterstaat en
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu.Met name bij de kleine luchtvaart pleegt het (bestuurlijk) oordeel van
de regio zwaar te tellen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22236-36.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl