Internationale kinderontvoering; Brief minister ter aanbieding van het WODC rapport 'Internationale kinderontvoering'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30072, nr. 10

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

03-04-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30072 nr. 10

23-03-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamRapport WODC over internationale kinderontvoeringBelangrijkste resultaten en conclusiesAanbevelingenReactie op de aanbevelingen in het rapportAanbevelingen 1, 4 en 5Aanbeveling 2Aanbeveling 3MotiesCentrum IKOSchadefondsOmgangshuizenStatistische gegevens betreffende kinderontvoeringen 2005Aantal zakenAfgeronde zakenStaken van verdere behandeling van de zaakVerdragslanden/niet-verdragslandenOndertekeningLichaamOmgang 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30072, nr. 10 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30072Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 166 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 072Internationale kinderontvoeringnr. 10BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 23 maart 2006Bijgaand treft u aan het rapport «Internationale kinderontvoering:
Onderzoek naar de uitvoering van het Haags Kinderontvoeringsverdrag vanuit
Nederlands perspectief», opgesteld door het Wetenschappelijk Onderzoek-
en Documentatiecentrum (WODC, 2006)1.Tijdens het Voortgezet Algemeen Overleg op 30 juni 2005 (Handelingen
der Kamer II, vergaderjaar 2004–2005, nr. 98, blz. 5970–5973)
zijn drie moties over internationale kinderontvoering door uw Kamer aangenomen.
Op deze moties ga ik hieronder in. Daarmee kom ik tegemoet aan de wens van
de vaste commissie van Justitie in haar brief van 9 februari 2006 (kenmerk
06-Just-B-9) om geïnformeerd te worden over de voortgang van deze moties.Tijdens het Algemeen Overleg op 22 juni 2005 (kamerstuk 30 072,
nr. 9) heb ik toegezegd uw Kamer jaarlijks een overzicht te geven van de beschikbare
statistische gegevens met betrekking tot internationale kinderontvoering.
De gegevens over het jaar 2005 treft u eveneens hierbij aan.Rapport WODC over internationale kinderontvoeringIn het onderzoek van het WODC is met name ingegaan op de oorzaken en motieven
voor internationale kinderontvoering, preventie, de gang van zaken in de praktijk
bij inkomende en uitgaande zaken (schikking en bemiddeling, contact van het
kind met de andere ouder, snelheid van afhandelen), het welzijn van het kind
na teruggeleiding, en de informatievoorziening.Belangrijkste resultaten en conclusiesHieronder volgen de belangrijkste resultaten en conclusies van het WODC.– Het belangrijkste motief voor internationale kinderontvoering
in algemene zin kan worden teruggebracht tot relatie- en/of echtscheidingsproblemen.– Voorlichting over de juridische gevolgen van internationale kinderontvoering acht men belangrijk om de kans op kinderontvoering te verminderen.– Er is een belangrijke rol voor bemiddeling weggelegd in de procedure
rond het verzoek tot teruggeleiding. Op dit moment lijken veel organisaties
bereid te zijn zo nodig een bemiddelende rol op zich te nemen.– Voor een zorgvuldige teruggeleiding is het van belang dat het
kind goed wordt voorbereid en het contact met de beide ouders wordt gewaarborgd.– Veel waarde wordt gehecht aan een goede nazorg. De ideeën
over de wijze waarop nazorg geregeld moet worden, lopen uiteen.– Verschillende deskundigen zijn van mening dat de uitvoering van
het kinderontvoeringsverdrag door de Centrale autoriteit (hierna: CA), snel
en deskundig verloopt. Ook zijn er kritische kanttekeningen. De CA zou zich
actiever moeten opstellen, ook ten aanzien van een zorgvuldige teruggeleiding
en het bieden van nazorg aan het kind. Ten aanzien van dit laatste aspect
kan de vraag worden gesteld of dit een taak is van de CA, aldus het WODC.– Volgens een aantal deskundigen kampt de CA met een «imagoprobleem»:
de CA wordt gezien als te weinig humaan en strikt zakelijk. Daarnaast is er
onvrede over bepaalde aspecten met betrekking tot het optreden van de CA,
vooral op het gebied van communicatie en informatievoorziening.– De informatievoorziening wordt – zeker in de ogen van de
betrokken ouders – als onvoldoende ervaren.– Vooral door de bij het onderzoek betrokken deskundigen is aandacht
gevraagd voor de mogelijkheid van een expertisecentrum op het gebied van internationale
kinderontvoering, waar de kennis en hulpverlening ten aanzien van internationale
kinderontvoering gebundeld kunnen worden. Een dergelijk expertisecentrum lijkt
in een behoefte te voorzien.AanbevelingenHet WODC doet vijf aanbevelingen.1 Bemiddeling bij internationale kinderontvoeringszaken naar of uit Nederland
professionaliseren en verbinden aan een duidelijk omschreven tijdsspanne;2 Indien sprake is van teruggeleiding naar Nederland: het kind en het
gezin na de teruggeleiding volgen en structureel en actief nazorg aanbieden;3 De CA dient duidelijker aan te geven wat haar werkwijze is, welke rol
ze vervult en wat de ouders en betrokken instanties kunnen verwachten, zowel
qua werkwijze als op het vlak van communicatie en informatie;4 (Verbetering van) de informatievoorziening aan ouders;5 Rekening houden met de behoefte die wordt uitgesproken door respondenten
met betrekking tot de oprichting van een expertisecentrum internationale kinderontvoering.Reactie op de aanbevelingen in het rapportAanbevelingen 1, 4 en 5Deze aanbevelingen betreffen met name de informatievoorziening aan ouders
en de professionalisering van bemiddeling. Recentelijk heb ik besloten om
het subsidieverzoek ter zake van het op te richten Centrum Internationale
Kinderontvoering (hierna: Centrum IKO) te honoreren. De komende drie jaar
wordt een subsidie gegeven van € 350 000,- per jaar. Het Centrum
IKO, dat op 1 juni 2006 zijn deuren opent, zal informatie en kennis verstrekken
aan betrokkenen en professionals die in aanraking komen met kinderontvoering.
Verder wordt door het Centrum IKO verwezen naar professionals met kennis en
ervaring op dit gebied. Het Centrum IKO kan daarnaast bij de bemiddeling
(door een onpartijdige derde) een rol spelen. Dat kan door te verwijzen naar
een bemiddelaar. In het geval de zaak al is aangemeld bij de CA, zal dat gebeuren
in overleg met deze. Over het algemeen wordt het in het belang van het kind
geacht dat het kind zo snel mogelijk terug gaat naar het land van herkomst.
Het Haags Kinderontvoeringsverdrag en de Uitvoeringswet daarbij leggen terecht
de nadruk op het met spoed behandelen van de zaak. Het bereiken van een minnelijke
oplossing van het probleem is echter evenzeer in het belang van het kind,
misschien nog wel meer. Op grond van het verdrag dient de CA een vrijwillige
terugkeer van het kind of het (anderszins) bereiken van en schikking in der
minne trachten te bewerkstelligen. Binnen welke termijn een minnelijke oplossing
kan worden bereikt, kan per zaak verschillen. Het verbinden van de bemiddeling
aan een duidelijke tijdspanne acht ik daarom minder wenselijk. Vanzelfsprekend
waakt de CA wel over de voortgang van de zaak.Aanbeveling 2Het WODC bepleit bij teruggeleiding van een kind naar Nederland na ontvoerd
te zijn geweest naar het buitenland, dat het kind en het gezin na de teruggeleiding
worden gevolgd, en dat aan het kind en het gezin structureel en actief nazorg
wordt aangeboden. Ik kan me goed voorstellen dat kinderen en ouders na terugkeer
in Nederland behoefte hebben aan begeleiding. Ook het «volgen»
van kinderen is al eens aan de orde geweest tijdens overleggen met de Kamer.
Mijn ambtsvoorganger heeft bij die gelegenheid opgemerkt dat het Haags Kinderontvoeringsverdrag
de CA niet verplicht om na teruggeleiding van een kind diens situatie te blijven
volgen (TK 1999–2000, Aanhangsel, nr 952). Ik acht het ook niet diens
taak. Het kan gemakkelijk worden gezien als een inbreuk op de privacy en het
gezinsleven (family life), zonder gerechtvaardigde reden. Wel is het belangrijk
dat mensen zich realiseren dat hulp kan worden gezocht bij organisaties als
het Algemeen Maatschappelijk Werk of, indien aanwezig, een Centrum Jeugd en
Gezin of een ander steunpunt in de eigen woonplaats. Indien sprake is van
ernstige problemen kan gebruik worden gemaakt van de jeugdzorg. In de brochure
over kinderontvoering zal daar op worden gewezen. Eventueel kan de Raad voor
de Kinderbescherming onderzoek doen als daartoe aanleiding wordt gezien. Het
anderszins aanbieden van (na)zorg door de overheid ligt mijns inziens niet
in de rede.Aanbeveling 3De aanbeveling dat de CA duidelijker dient aan te geven wat haar werkwijze
is, welke rol ze vervult en wat de ouders en betrokken instanties kunnen verwachten,
zowel qua werkwijze als op het vlak van communicatie en informatie, vloeit
voort uit de constatering van het WODC dat de CA kampt met een «imago-probleem».
Zij zou weinig humaan zijn en strikt zakelijk; voor Nederlandse ouders die
hun kind vanuit het buitenland ontvoeren, is het veelal onbegrijpelijk dat «hun
land» de achtergebleven (buitenlandse) ouder bijstaat. In het rapport
wordt deze onvrede over het optreden van de CA gerelativeerd. Opgemerkt wordt
dat de meningen van ouders vaak door hun grote betrokkenheid bij de zaak en
hun emoties zijn gekleurd. Er wordt op gewezen dat is gebleken dat de CA informatie
die zij ontvangt, meestal per ommegaande terugkoppelt naar de achtergebleven
ouder, maar dat het ouders nooit snel genoeg gaat. Ondanks deze relativering
neem ik deze aanbeveling ter harte. De CA realiseert zich terdege dat het
om schrijnende situaties gaat, waarbij goede communicatie van wezenlijk belang
is. Dat is bij de CA een punt van aanhoudende aandacht, zowel bij de ontwikkeling
van de medewerkers als bij het geven van voorlichting aan ketenpartners. Het
onderzoek wijst uit dat de CA (meer dan thans het geval is) duidelijk moet
maken wat haar rol is. Dit kan naar de ouders toe, maar ook naar het veld
(belangenorganisaties). Ik zal de brochure respectievelijk de
informatievoorziening via internet, daartoe wijzigen. Ook het Centrum IKO
kan daarbij een rol spelen.MotiesZoals gezegd is tijdens het Voortgezet Algemeen Overleg van 30 juni
2005 een drietal moties door uw Kamer aangenomen (Kamerstukken II, 30 072,
nrs. 2, 3 (vervangen door nr. 8 en 4). Deze moties betroffen – kort
gezegd – het expertisecentrum (lees: Centrum IKO), een fonds voor ouders
van ontvoerde kinderen en de omgangshuizen.Centrum IKOIn de motie aangaande het expertisecentrum (Kamerstukken II, 2004–2005,
30 072, nr. 2) wordt de regering verzocht om onverwijld zorg te dragen
voor het opzetten van een expertisecentrum. In het voorgaande heb ik reeds
aangegeven dat ik subsidie verstrek aan het Centrum IKO dat op 1 juni
a.s. zijn deuren opent.SchadefondsIn de motie aangaande een schadefonds (Kamerstukken II, 2004–2005,
nr. 3 (vervangen door nr. 8) verzoekt uw Kamer de regering een voorstel uit
te werken voor een schadefonds. In het dictum van motie nr. 3 wordt nog aansluiting
gezocht bij het schadefonds geweldsmisdrijven. Uw Kamer verzoekt in motie
nr. 8 de mogelijkheid voor schadevergoeding nu ruimer te bezien. Ik heb, zoals
eerder aangegeven, bezwaren tegen de mogelijkheid van een uitkering van overheidswege
aan ouders van kinderen die ontvoerd worden. Op dit moment komen alleen personen
die ten gevolge van een in Nederland opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf
een ernstig lichamelijk of geestelijk letsel hebben of nabestaanden van een
slachtoffer van een dodelijk geweldsmisdrijf, in aanmerking voor een uitkering
van de overheid. Deze criteria zijn vastgelegd in de Wet schadefonds geweldsmisdrijven.
De ouder van een ontvoerd kind heeft op grond van deze criteria dus in beginsel
geen recht op een uitkering uit het schadefonds. Kinderontvoeringszaken kunnen
ingrijpende financiële consequenties hebben voor de achtergebleven ouder.
Er komen echter velerlei andere schrijnende situaties voor met financieel
ingrijpende gevolgen. Bovendien kan men zich afvragen welke schade in aanmerking
zou moeten worden genomen, hoe deze zou moeten worden vastgesteld en in hoeverre
de schade niet op de andere ouder kan worden verhaald. Er moet worden gewaakt
voor een ongebreidelde uitbreiding van de verplichtingen van de overheid voor
het doen van uitkeringen aan slachtoffers. Ik handhaaf derhalve mijn standpunt
dat ik er niet voor voel om te komen tot openstelling van het schadefonds
geweldsmisdrijven of een speciaal daartoe op te richten fonds voor ouders
van ontvoerde kinderen. Bovendien wordt aan ouders van ontvoerde kinderen
reeds kostenloze ondersteuning van de overheid geboden. Ik denk dan vooral
aan de ondersteuning door de CA en de Nederlandse ambassades in het buitenland.OmgangshuizenDe Staatssecretaris van VWS heeft, zoals bekend, over omgangsbegeleiding
in maart 2005 een brief aan uw Kamer geschreven (Kamerstukken II, 2004–2005,
29 520, nr. 9), inhoudende dat omgangsbegeleiding, waaronder het gebruik
van een omgangshuis onderdeel kan zijn van jeugdzorg in het kader van het
op gang brengen van de opvoedinsgrelatie met de niet-verzorgende ouder om
de opvoed- en opgroeiproblemen bij een kind te verminderen. In mijn brief
van 28 juni 2005 (Kamerstukken II, 2004–2005, 30 072, nr.
7) heb ik aangegeven dat deze omgangsbegeleiding onder deze omstandigheden
ook kan plaatsvinden bij ernstige omgangsproblematiek als gevolg van een dreigende
kinderontvoering. Statistische gegevens betreffende kinderontvoeringen 2005Ter uitvoering van de toezegging die ik u tijdens het Voortgezet Algemeen
Overleg op 30 juni 2005 heb gedaan, treft u als bijlage aan de statistische
gegevens 2005 aangaande internationale kinderontvoeringszaken. Ter toelichting
op genoemde cijfers merk ik het volgende op.Aantal zakenIn 2005 heeft de CA totaal 138 verzoeken in behandeling genomen. Daarvan
hadden 25 zaken betrekking op internationale omgangsregelingen en 113 zaken
op internationale kinderontvoering. Genoemde 113 zaken waren verdeeld in 38
inkomende zaken (ontvoering naar Nederland), waarbij 67 kinderen naar Nederland
waren ontvoerd, en 75 uitgaande zaken (ontvoering vanuit Nederland naar het
buitenland), waarbij 105 kinderen naar het buitenland zijn ontvoerd. De door
de CA behandelde kinderontvoeringszaken hadden dus betrekking op in totaal
172 kinderen.Vergelijking met de gegevens over 2003 en 2004 die ik u op 5 april
2005 heb doen toekomen, laat voor het aantal uitgaande zaken een lichte stijging
zien: van 71 zaken in 2003 naar 75 zaken in 2005. Een duidelijk stijging is
te zien van het aantal inkomende zaken, waarbij kinderen naar Nederland werden
ontvoerd. Bedroeg het aantal inkomende teruggeleidingszaken in 2003 nog 26,
in 2005 was dit toegenomen tot 38.Anders dan wel wordt gedacht, blijkt uit de gegevens van de CA over 2005
dat de ontvoerende ouder veel vaker de moeder is dan de vader. Bij inkomende
zaken in 2005 is in 27 gevallen de moeder de ontvoerder, tegenover 10 ontvoeringen
waarbij vader de ontvoerder is en één geval waarin de ontvoerder
een derde is. Bij uitgaande zaken is het in 47 van de 75 gevallen de moeder
die het kind meeneemt, tegenover 25 gevallen van ontvoering door de vader
en drie door een derde.Afgeronde zakenVan de in 2005 ingekomen 38 teruggeleidingszaken waarbij kinderen naar
Nederland zijn ontvoerd, zijn thans 14 zaken afgerond. In een aantal gevallen
wisten de ouders samen tot een oplossing te komen. Het ging daarbij om 4 kinderen.
In totaal zijn thans 18 kinderen op grond van een teruggeleidingsbevel van
de Nederlandse rechter teruggeleid naar het land vanwaar zij ontvoerd werden.Van de 75 uitgaande teruggeleidingszaken zijn inmiddels 33 zaken afgerond.
Daarbij waren 49 kinderen betrokken. Het bleek bij uitgaande zaken mogelijk
om ten aanzien van 9 kinderen een gezamenlijke oplossing tussen de ouders
te realiseren. Er zijn 26 kinderen teruggeleid naar Nederland op basis van
een buitenlandse rechterlijke uitspraak (onder het verdrag). De overige uitgaande
zaken die in 2005 zijn ontvangen zijn nog niet afgerond. Hierbij zij opgemerkt
dat zaken die na september 2005 zijn binnengekomen merendeels nog volop in
behandeling zijn. Van de zaken die in 2003 en 2004 zijn ingekomen, zowel inkomende
als uitgaande verzoeken, is inmiddels bijna 90% afgerond.Staken van verdere behandeling van de zaakDe CA heeft als taak het realiseren van een spoedige teruggeleiding van
de kinderen in kwestie, zo mogelijk vrijwillig of via het treffen van een
minnelijke schikking. Alleen als niet aan de gronden of de formele vereisten
van het verdrag is voldaan, of het verzoek ongegrond is, kan behandeling van
het verzoek worden geweigerd. In 2005 bleek in een aantal dossiers (9 kinderen)
dat de CA de verdere behandeling moest staken aangezien het teruggeleidingsverzoek
toch niet voldeed aan de eisen van het verdrag of de overbrenging van het
kind niet ongeoorloofd bleek. Hierbij moet worden gedacht aan het ontbreken
van het ouderlijke gezag bij de verzoekende ouder (gebleken na
inzage in alle rechterlijke uitspraken), dan wel dat de ontvoerende ouder
kon aantonen dat de verzoekende ouder eerder had ingestemd met de verhuizing
naar het buitenland. De ongeoorloofdheid van de overbrenging komt daarmee
te vervallen (artikel 13 Haags Kinderontvoeringsverdrag). In een aantal zaken
(8) heeft de CA de behandeling van het verzoek gestaakt, omdat de verzoekende
ouder niet meer van zich liet horen en voor de CA niet – meer –
was te bereiken. In dergelijke gevallen sluit de CA na enkele maanden van
rappelleren het dossier.Verdragslanden/niet-verdragslandenDe CA behandelt alle inkomende zaken (conform het Haags Kinderontvoeringsverdrag),
ongeacht of een kind uit een verdragsland of een niet-verdragsland komt (zie
in dit verband ook artikel 4 van de Uitvoeringswet bij het Haags Kinderontvoeringsverdrag).In vrijwel alle inkomende zaken ging het om ontvoering naar Nederland
van een kind dat een verdragsland als gewone verblijfplaats had. De meeste
zaken betreffen kinderontvoering naar Nederland vanuit het Verenigd Koninkrijk
(8) en Duitsland (5).In de meeste uitgaande zaken (87, zowel omgang als kinderontvoering) ging
het om kinderontvoering naar een verdragsland (64 zaken). Frankrijk (8 zaken),
de Verenigde Staten (6 zaken) en Spanje (5 zaken) voeren de lijst aan van
verdragslanden waar naartoe de meeste kinderen werden meegenomen. Van de 23
zaken naar niet-verdragslanden betrof het in 16 gevallen een land met islamitisch
familierecht. Marokko en Egypte voeren daarbij de lijst aan van staten waarvoor
de CA in uitgaande zaken verzoeken om tussenkomst heeft ontvangen, met zes
(6) respectievelijk vijf (5) zaken (in 2005). Daarbij wordt opgemerkt dat
(om redenen die van doen hebben met de aan een verzoek te stellen formele
vereisten of vanwege vrijwillige terugkeer van het kind) uiteindelijk slechts
twee verzoeken met betrekking tot Marokko en vier verzoeken met betrekking
tot Egypte in aanmerking kwamen voor een verzoek aan het ministerie van Buitenlandse
Zaken om via de diplomatieke wegen het verzoek tot teruggeleiding onder de
aandacht te brengen van de desbetreffende buitenlandse autoriteiten. Met betrekking
tot Egypte zijn thans in totaal zeven uitgaande zaken lopend. Teruggeleiding
via de diplomatieke weg is een zeer moeizaam proces en heeft in het merendeel
van de gevallen niet tot resultaat dat een kind wordt teruggeleid naar Nederland.
Het komt voor dat dan wél de dialoog tussen ouders wordt hervat en
er een omgangsregeling wordt afgesproken. Indien de achterblijvende ouder
zich in een niet-verdragsland moet wenden tot de (kinder)rechter, kan de desbetreffende
Nederlandse ambassade assisteren bij het vinden van rechtsbijstand, veelal
een plaatselijke advocaat.Ik vertrouw er op u met het voorgaande voldoende te hebben geïnformeerd.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner Teruggeleidingen afkomstig uit:  Teruggeleidingen
gericht aan: INKOMEND# verzoekenUITGAAND# verzoeken Australië2Antillen3België2Australië1Bulgarije1België1Denemarken2Bosnië2 Kroatië1Canada2Duitsland5Colombia1 Engeland/UK8Cuba1Frankrijk1Denemarken1 Israël1Dubai1Italië2Duitsland2 India1Engeland4Iran1Egypte5 Polen2Frankrijk8Georgië1Irak1 Nieuw-Zeeland1Israël1Saoedi-Arabië1Italië1Suriname1India1 Verenigde Staten2Libië1 Zweden2Marokko6Zwitserland1Nieuw-Zeeland2   Noorwegen1  Oezbeikistan1   Polen2  Portugal1   Rusland3  Schotland1   Slovenië1  Syrië2   Suriname2  Spanje5   Sri Lanka1  Thailand1   Turkije3  Verenigde Staten6Omgang Omgangsverzoeken afkomstig
uit:Omgangsverzoeken gericht
aan: Totaal inkomend13Totaal uitgaand12België2Duitsland5 Cyprus1Oostenrijk1Denemarken1Polen1 Engeland/UK1Spanje1Frankrijk1Verenigde Staten3Ierland1Zwitserland1 Italië1   Polen1  Spanje1   Zuid-Afrika1   Zweden1  Zwitserland1  XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30072-10.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl