Verzamelwet sociale verzekeringen 2007; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30682, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

01-09-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30682 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Algemeen2. «Klein beleid»3. Financiële gevolgen, administratieve lasten
en gevolgen voor de rechterlijke macht4. Gevraagde commentarenUWVSVBIWIARTIKELSGEWIJSArtikel I. Wijziging van de Invoeringswet stelselherziening
sociale zekerheidArtikel II. Wijziging van de Tijdelijke wet beperking
inkomensgevolgen arbeidsongeschiktheidscriteriaArtikel III. Wijziging van de WerkloosheidswetOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel FOnderdeel G en artikel X, onderdeel K (wijziging van de
WAO), artikel XII, onderdeel C (wijziging van de Wet WIA), artikel XIV, onderdeel
G (wijziging van de ZW) en artikel XVII.Onderdeel HOnderdeel I en artikel IV, onderdeel E (wijziging Wet
arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ)), artikel V, onderdeel
E (wijziging WAJONG), artikel X, onderdeel I (wijziging WAO), artikel XII,
onderdeel I (wijziging Wet WIA) en artikel XIV, onderdeel E (wijziging ZW).Onderdeel J, onder 1Onderdeel J, onder 2Onderdeel K, onder 1Onderdeel K, onder 2Onderdeel LArtikel IV. Wijziging van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigenOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel C, onder 1Onderdeel C, onder 2Onderdeel DOnderdeel EArtikel V. Wijziging van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicaptenOnderdeel A en artikel X, onderdeel D (wijziging van de
WAO), artikel X, onderdeel E (wijziging van de WAO), artikel XII, onderdeel
K (wijziging van de Wet WIA) en artikel XIV, onderdeel D (wijziging van de
Ziektewet)Onderdeel B en artikel IV, onderdeel B (wijziging van
de WAZ)Onderdeel C, onder 1Onderdeel C, onder 2Onderdeel DOnderdeel EOnderdeel FArtikel VI. Wijziging van de Wet financiering sociale
verzekeringenOnderdelen A en BOnderdeel COnderdeel D, onder 1 en artikel XIV, onderdeel B, onder
1 (wijziging van de ZW)Onderdeel D, onder 2Onderdelen E en J, onder 2Onderdeel FOnderdeel G, J, onder 3 en K, onder 2Onderdeel HOnderdeel IOnderdeel J, onder 1Onderdeel J, onder 2Onderdeel J, onder 3Onderdeel K, onder 1Onderdeel K, onder 2Onderdeel LOnderdeel MOnderdeel NArtikel VII. Wijziging van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigenOnderdelen A, B, C, D en FOnderdeel E en artikel VIII, onderdeel B (Wijziging van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers)Artikel VIII. Wijziging van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemersOnderdeel AOnderdeel BArtikel IX. Wijziging van de Wet Invoering en financiering
Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogenOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel CArtikel X. Wijziging van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekeringOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel C en artikel XII, onderdeel S (wijziging van
de Wet WIA)Onderdelen D en EOnderdeel FOnderdeel GOnderdeel HOnderdeel IOnderdeel JOnderdeel KOnderdeel LArtikel XI. Wijziging van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werknemersverzekeringenOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel CArtikel XII. Wijziging van de Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogenOnderdeel AOnderdeel BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel F, onder 1Onderdeel F, onder 2Onderdeel F, onder 3Onderdeel GOnderdeel HOnderdeel IOnderdeel JOnderdeel KOnderdelen L en NOnderdeel MOnderdeel OOnderdeel POnderdeel QOnderdeel R, onder 1Onderdeel R, onder 2Onderdeel SOnderdeel TOnderdeel UOnderdeel VOnderdeel WArtikel XIII. Wijziging van de Wet wijziging WW-stelselArtikel XIV. Wijziging van de ZiektewetOnderdeel AOnderdeel B, onder 1Onderdeel B, onder 2Onderdeel B, onder 3Onderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel F en artikel XVIII (Wijziging grondslag Besluit
werkzaamheden, administratieve voorschriften en kosten eigenrisicodragen ZW)Artikel GOnderdeel HOnderdeel I en artikel XV, onderdeel B (Wijziging van
het Burgerlijk Wetboek)Onderdeel JArtikel XV. Wijziging van het Burgerlijk WetboekOnderdeel A, onder 1, sub 1Onderdeel A, onder 1, sub 2Onderdeel A, onder 2Onderdeel BArtikel XVI. Wijziging van de Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringenArtikel XVII. Verruiming grondslag Regeling aanwijzing
ontwikkelingsorganisaties BEUArtikel XVIII. (Wijziging grondslag Besluit werkzaamheden,
administratieve voorschriften en kosten eigenrisicodragen ZW)Artikel XIX. InwerkingtredingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30682Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 81 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 682Wijziging van enige socialeverzekeringswetten en enige andere wetten
(Verzamelwet sociale verzekeringen 2007)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. AlgemeenMet dit wetsvoorstel worden in diverse socialeverzekeringswetten met name
technische verbeteringen aangebracht. Het betreft onder meer taalkundige verbeteringen,
correcties van onjuiste verwijzingen en onjuiste vernummeringen. De voorgestelde
technische wijzigingen worden nader toegelicht in het artikelsgewijze gedeelte
van deze memorie. Naast deze verbeteringen van technische aard worden ook
enkele beleidsinhoudelijke voorstellen gedaan, Het gaat hier echter niet om
majeure beleidswijzigingen. Om redenen van «wetgevingseconomie»
is dan ook besloten deze voorstellen niet in meerdere separate wetsvoorstellen
aan het parlement aan te bieden, maar samen te voegen in één
wetsvoorstel.Deze wijzigingen worden kort in het navolgende toegelicht. Voor een meer
uitvoerige toelichting op deze voorstellen wordt verwezen naar het artikelsgewijze
gedeelte van deze memorie.2. «Klein beleid»In dit wetsvoorstel wordt geregeld dat niet langer de toestemming vereist
is van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV), wanneer een
zieke werknemer bij een andere werkgever het werk hervat. Dit vereiste is
thans nog opgenomen in artikel 7:629, lid 3, onderdeel c, van het Burgerlijk
Wetboek. Het schrappen van het toestemmingsvereiste past in het streven van
het kabinet om regels die geen aantoonbare toegevoegde waarde hebben te schrappen.
De met het toestemmingsvereiste beoogde bescherming van de werknemer wordt
immers reeds geborgd doordat de werknemer de mogelijkheid heeft om, bij vragen
of conflicten over de vereiste re-integratie-inspanningen, een deskundigenoordeel
aan het UWV te vragen. Deze mogelijkheid, die in de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen (Wet SUWI) is opgenomen, biedt derhalve voldoende soelaas
om in voorkomende gevallen, waarin de werkgever of werknemer daaraan behoefte
heeft, een zorgvuldige procedure te waarborgen. Conform de aankondiging bij de evaluatie van de Wet instroomcijfers d.d.
30 maart 2006 (Kamerstukken II 2005/06, 28 333, nr. 78) wordt
in dit wetsvoorstel voorts de verplichting geschrapt voor het UWV om instroomcijfers
in de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) te publiceren. Deze
verplichting vervalt met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2006.
De reden hiervoor is dat het niet zinvol is om in 2006 en in latere jaren
nog instroomcijfers te publiceren. In verband met de Wet verlenging loondoorbetalingsverplichting
bij ziekte 2003 (Wet VLZ) en de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet
WIA) ontstaan namelijk geen nieuwe rechten meer op een WAO-uitkering en vindt
sedert 2005 alleen nog instroom in de WAO plaats op grond van oude rechten.In de Wet WIA is reeds (in artikel 130) geregeld dat openbaarmaking van
de instroomcijfers werkhervattingsuitkering gedeeltelijk arbeidsgeschikten,
bedoeld in hoofdstuk 7 van de Wet WIA (WGA) voor het eerst plaatsvindt in
2008.Verder wordt, conform onder meer de brief van 9 februari 2006 (Kamerstukken
I 2005/06, 30 034, nr. I), de volgende wijziging voorgesteld die
verband houdt met de Wet WIA.Het uitgangspunt bij de vormgeving van de uitkeringsstructuur van de WGA
is geweest dat (meer) werken moet lonen. In de loongerelateerde fase heeft
dit tot het volgende uitkeringsregime geleid. Als een gedeeltelijk arbeidsgeschikte
niet werkt, heeft hij aanspraak op een uitkering van 70% van het (maximale)
dagloon. Als hij vervolgens gaat werken neemt zijn totale inkomen toe doordat
70% van de inkomsten wordt verrekend met de uitkering.Dit uitkeringsregime geldt voor iedereen, dus ook voor gedeeltelijk arbeidsgeschikten
die meer verdienden dan het maximumdagloon, maar heeft tot gevolg dat er geen
uitkering wordt verstrekt als de gedeeltelijk arbeidsgeschikte meer gaat verdienen
dan het maximumdagloon. Dit is een logisch uitvloeisel van het bestaan van
een maximumdagloon in de werknemersverzekeringen.Het uitkeringsregime van de WGA heeft echter bij nadere overweging ook
een ongewenst gevolg voor gedeeltelijk arbeidsgeschikten die meer verdienden
dan het maximumdagloon. Het kan namelijk tot gevolg hebben dat zij geen uitkering
ontvangen, terwijl zij wel aan alle voorwaarden voor het recht op uitkering
voldoen én hun resterende verdiencapaciteit volledig benutten. Dit
kan het best worden geïllustreerd met het voorbeeld van de gedeeltelijk
arbeidsgeschikte die een inkomen verdiende van tweemaal het maximumdagloon
(hierna: tweemaal-maxdagloner). Er wordt verondersteld dat deze persoon een
resterende verdiencapaciteit per dag heeft die gelijk is aan het maximumdagloon;
zijn mate van arbeidsongeschiktheid is dus 50%.Als de tweemaal-maxdagloner niet werkt, heeft hij aanspraak op een loongerelateerde
uitkering van de WGA-uitkering (loongerelateerde uitkering) die, op dagbasis,
70% van het maximumdagloon bedraagt. Deze uitkering is even hoog als
de loongerelateerde uitkering van de maxdagloner die niet werkt. De rechtvaardiging
daarvoor is dat in beide gevallen dezelfde – maximale – premie
is betaald.Als de tweemaal-maxdagloner wel werkt, en daarmee een inkomen verdient
dat gelijk is aan zijn resterende verdiencapaciteit, dan ontvangt hij geen
loongerelateerde uitkering. Dit komt doordat zijn resterende verdiencapaciteit
gelijk is aan het maximumdagloon. Ook dit lijkt op het eerste gezicht gerechtvaardigd.
Immers, ook de maxdagloner die (weer) een inkomen gaat verdienen dat gelijk
is aan het maximumdagloon, ontvangt geen uitkering.Toch is er sprake van een verschil tussen beide situaties. De tweemaal-maxdagloner
heeft, als hij een inkomen verdient dat gelijk is aan het maximumdagloon,
nog steeds een omvangrijk loonverlies, terwijl de maxdagloner dan geen loonverlies
meer heeft. Ondanks dat de tweemaal-maxdagloner naar vermogen
werkt (hij benut immers zijn resterende verdiencapaciteit) ontvangt hij dus
geen financiële compensatie voor zijn loonverlies als gevolg van zijn
gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid, terwijl wel de maximale premie is betaald.De oplossing is dat voor degenen die meer verdienden dan het maximumdagloon
een lager verrekenpercentage wordt gehanteerd dan 70%. Dit percentage
wordt verkregen door het quotiënt van het maximumdagloon met het laatstverdiende
loon (dat gelijk is aan het dagloon zoals dat zijn geweest als er geen maximum
gold), te vermenigvuldigen met 70%. In het hiervoor gegeven voorbeeld
van de tweemaal-maximumdagloner, betekent dit dat 35% (1/2 * 70%)
van de inkomsten wordt verrekend met de loongerelateerde uitkering.De formule van de loongerelateerde uitkering ziet er na deze wijziging
als volgt uit:0,7 * (maandloon – inkomen * f), waarbij f gelijk is aan (dagloon)/(ongemaximeerde
dagloon). Als het ongemaximeerde dagloon lager dan of gelijk is aan het maximumdagloon,
dan is de factor f gelijk aan 1; als het ongemaximeerde dagloon hoger is dan
het maximumdagloon, dan is de factor f kleiner dan 1. Voornoemde factor f
wordt ook doorgevoerd in de formules van de loonaanvulling en de arbeidsongeschiktheidsuitkering
van de volledig en duurzaam arbeidsongeschikte (IVA-uitkering).Verder worden voorstellen gedaan die verband houden met de intrekking
van de Wet op de (re)integratie arbeidsgehandicapten (Wet REA). De Wet REA
is met ingang van 29 december 2005 ingetrokken. De instrumenten die voor
arbeidsgehandicapten in die wet geregeld waren, zijn opgenomen in andere wetten
voor zover deze instrumenten noodzakelijk werden geacht om de re-integratie
te bevorderen. Voor zover instrumenten in andere wetten waren geregeld in
samenhang met (het begrip arbeidsgehandicapte in) de Wet REA, zijn de bepalingen
in die andere wetten aangepast en is voor zover nodig overgangsrecht opgenomen.In de uitvoering is gebleken dat enige situaties nadere regeling of verduidelijking
behoeven. Dit betreft in de eerste plaats de afgifte van een verklaring door
het UWV ten behoeve van jongeren die belemmeringen hebben ondervonden in het
onderwijs en voor wie daardoor aanspraak bestaat op de no-riskpolis, bedoeld
in artikel 29b van de Ziektewet (ZW) en de premiekorting, bedoeld in artikel
49 van de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv) bij werkaanvaarding
na school. In de praktijk is er behoefte aan een dergelijke verklaring voor
of op het moment waarop de dienstbetrekking wordt aangegaan.In het overgangsrecht worden enkele situaties geregeld waarvan bedoeld
was dat ook daarvoor de no-riskpolis en premiekorting zouden blijven bestaan.
Geregeld wordt dat voor degene die onmiddellijk voorafgaande aan intrekking
van de Wet REA weliswaar geen arbeidsgehandicapte meer was, maar waarvoor
wel aanspraak zou hebben bestaan op ziekengeld of premiekorting omdat hij
wel arbeidsgehandicapte was bij aanvang van de dienstbetrekking, dit ook nadien
mogelijk is.In de ZW, Wet WIA, de WAO en de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten (WAJONG) wordt tot slot voorgesteld dat eventuele aanspraken
op een arbeidsongeschiktheidsuitkering buiten beschouwing blijven, voor zolang
het recht op uitkering niet kan worden vastgesteld omdat de belanghebbende
niet meewerkt aan een medisch onderzoek. Thans mist het UWV adequate mogelijkheden
om dergelijke aanspraken buiten aanmerking te laten, voor zolang niet wordt
meegewerkt. De wijziging beoogt te bevorderen dat personen die een aanvraag
voor een arbeidsongeschiktheidsuitkering indienen gevolg geven aan een oproep
van het UWV voor een medisch onderzoek. 3. Financiële gevolgen, administratieve lasten
en gevolgen voor de rechterlijke machtEen belangrijk deel van de wijzigingen in het onderhavige wetsvoorstel
is technisch van aard. Deze wijzigingen brengen geen financiële gevolgen
met zich mee. Een tweetal wijzigingen doet dit echter wel. Dit betreft het
schrappen van het toestemmingsvereiste uit artikel 7:629, lid 3, onderdeel
c, van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de wijzigingen in de WGA-uitkeringssystematiek
die verband houden met het maximumdagloon.Door het schrappen van het toestemmingsvereiste wanneer een werknemer
bij een andere werkgever in dienst treedt, hoeft een werkgever geen toestemming
meer te vragen aan het UWV. Het vervallen van deze verplichting leidt tot
een vermindering van de administratieve last voor werkgevers en het vervallen
van een uitvoeringstaak bij het UWV. Uit informatie van het UWV blijkt dat
dit slechts sporadisch (15 keer per jaar) voorkomt en bovendien in de praktijk
geen extra tijd kost. Het effect op de administratieve lasten is dus vrijwel
nihil.De wijzigingen in de WGA-uitkeringssystematiek, die verband houden met
het maximumdagloon, leiden tot een hogere uitkering voor werkende WGA-gerechtigden
met een dagloon boven het maximumdagloon. Van de werkende gedeeltelijk arbeidsgeschikten
heeft ca. 5% een loon verdiend dat hoger lag dan het maximum dagloon.
In de WGA komt dit neer op ca. 500 personen per jaar. In de meeste gevallen
betreft dit lonen die niet ver boven het maximumdagloon liggen. In de helft
van deze gevallen gaat het bijvoorbeeld om een dagloon dat tussen de 100%
en 120% maximumdagloon ligt en in een kwart van de gevallen om een
dagloon dat tussen de 120% en 140% maximumdagloon ligt. De meerkosten
van deze wijzigingen worden geraamd op structureel circa € 10 miljoen.
In onderstaande tabel wordt een meerjarig overzicht van de meerkosten gepresenteerd.
Deze zijn in de ramingen voor de SZW-begroting verwerkt. (x € 1 mln)20072008200920102011structureelMeerkosten wijziging uitkeringssystematiek WGA1,92,93,74,55,210,0Het wetsvoorstel heeft welhaast geen effect op de uitvoering van de volksverzekeringen
door de Sociale verzekeringsbank (SVB). Het effect op de uitvoeringskosten
van de SVB is dan ook nihil. De effecten voor het UWV zitten met name in technische
wijzigingen. Het effect hiervan op de structurele uitvoeringskosten voor het
UWV is eveneens nihil. Voorts brengen de voorstellen eenmalige implementatiekosten
mee voor het UWV. Deze kosten bedragen ca. 250 000 euro en worden door
het UWV gefinancierd uit het reguliere budget.Dit wetsvoorstel heeft geen gevolgen voor de rechterlijke macht. De regeling
van de technische punten leidt tot een verbetering van de wetgeving.4. Gevraagde commentarenEen concept van het wetsvoorstel is aan het UWV en de SVB gezonden met
het verzoek dit wetsvoorstel van uitvoeringstechnisch commentaar te voorzien.
Ook is het conceptwetsvoorstel gezonden aan de Inspectie Werk en Inkomen (IWI)
met het verzoek de toezichtbaarheidsaspecten van dit wetsvoorstel te beoordelen.De ontvangen commentaren1 kunnen als volgt
worden samengevat. UWVHet UWV is van oordeel dat de onderhavige voorstellen goed uitvoerbaar
en handhaafbaar zijn. Daarnaast maakt het UWV een aantal wettechnische opmerkingen
en enkele opmerkingen van redactionele en inhoudelijke aard. Deze opmerkingen
zijn verwerkt in dit wetsvoorstel.SVBDe SVB constateert dat het wetsvoorstel geen directe invloed heeft op
de taken van de SVB en voorziet dan ook geen gevolgen voor de uitvoering.
Wel vraagt de SVB de aandacht voor een aantal onderwerpen dat het wetsvoorstel
niet omvat, maar dat de SVB graag in het wetsvoorstel opgenomen zou willen
zien. De voorstellen van de SVB worden overgenomen. Verschillende onderdelen
krijgen echter hun beslag in andere wetstrajecten dan dit wetsvoorstel.IWIDe IWI heeft het conceptwetsvoorstel beoordeeld op de mogelijkheden van
het houden van toezicht op rechtmatigheid en doelmatigheid. De uitgevoerde
toets geeft de IWI aanleiding tot het maken van één inhoudelijke
opmerking. Deze suggestie van de IWI is overgenomen in dit wetsvoorstel. Daarnaast
maakt de IWI enkele technische opmerkingen. Deze zijn eveneens overgenomen.ARTIKELSGEWIJSArtikel I. Wijziging van de Invoeringswet stelselherziening
sociale zekerheidIn artikel 24 van de Invoeringswet stelselherziening sociale zekerheid
(hierna: IWS) is met betrekking tot de kopjesregeling voor de werkloosheidswetten
opgenomen hoe de hoogte daarvan moet worden vastgesteld. In het eerste en
tweede lid wordt verwezen naar artikel IIa en IIb van de Werkloosheidswet
(WW). Met de inwerkingtreding van de Wet wijziging WW-stelsel vervalt met
het afschaffen van de kortdurende uitkering een onderverdeling in de hoofdstukken
IIa en IIb (dit wordt vervangen door hoofdstuk II). Artikel 24 van de IWS
wordt hieraan aangepast. Het is mogelijk dat met betrekking tot lopende uitkeringen
op grond van hoofdstuk IIa of hoofdstuk IIb van de WW op een later moment
(dat wil zeggen na 1 oktober 2006) zich een situatie voordoet op grond
waarvan recht op een kopje zou kunnen ontstaan. Om te effectueren dat een
persoon daar ook daadwerkelijk aanspraak op kan maken is het noodzakelijk
dat overgangsrecht wordt opgenomen met betrekking tot artikel 24. Hiertoe
wordt een bepaling opgenomen in artikel 34 van de IWS. Op grond daarvan blijft
artikel 24 zoals dat luidde voordat het onderhavige artikel in werking treedt
van toepassing met betrekking tot een recht op uitkering waarvan de eerste
werkloosheidsdag is gelegen voor 1 oktober 2006 (oftewel een recht op
uitkering op grond van artikel IIa of IIb van de WW). Aangezien de desbetreffende
wijziging van de WW in werking treedt met ingang van 1 oktober 2006,
is het noodzakelijk dat deze wijziging eveneens terugwerkende kracht heeft
tot en met deze datum. Dit bewerkstelligt dat recht op een kopje op een uitkering
op grond van hoofdstuk II van de WW kan ontstaan over uitkeringen vanaf 1 oktober
2006 en niet pas vanaf de datum van inwerkingtreding van dit artikel. Met
betrekking tot het in artikel 34 van de IWS opgenomen overgangsrecht geldt
hetzelfde.Tenslotte wordt opgemerkt dat nu met artikel 34 overgangsrecht aan hoofdstuk II, afdeling XII, wordt toegevoegd, het opschrift van die
afdeling dient te worden aangepast.Artikel II. Wijziging van de Tijdelijke wet beperking
inkomensgevolgen arbeidsongeschiktheidscriteriaMet invoering van de Wfsv is de grondslag voor de regels die zien op de
afdracht van gelden door het Rijk, van de Wet SUWI overgeheveld naar eerstgenoemde
wet. Ten onrechte was daar in artikel 12, derde lid, van de Tijdelijke wet
beperking inkomensgevolgen arbeidsongeschiktheidscriteria geen rekening mee
gehouden. Met de onderhavige wijziging wordt dit gecorrigeerd.Artikel III. Wijziging van de WerkloosheidswetOnderdeel AAan artikel 6 van de WW wordt een lid toegevoegd. Deze toevoeging is bedoeld
om buiten twijfel te stellen dat gewezen overheidswerknemers met recht op
wachtgeld gebaseerd op de wachtgeldregelingen zoals die luidden op 31 december
2000 (ongeacht of dat recht is ingegaan vóór of na 1 januari
2001, het tijdstip waarop de WW van toepassing is geworden op overheidswerknemers),
niet in aanmerking komen voor een WW-uitkering terzake van dezelfde arbeidsverhouding.
Deze toevoeging is bedoeld als complement op het vervallen van artikel 7 van
de WW per 1 januari 2007 met de inwerkingtreding van de Wet wijziging
WW-stelsel.Voor de definitie van wachtgeld is aangesloten bij artikel 1, onderdeel
r, van de Wet overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen. De beoogde
inwerkingtredingsdatum van dit onderdeel is 1 januari 2007, de datum
waarop artikel 7 van de WW vervalt.Onderdeel BOp grond van de Wet wijziging WW-stelsel is de duur van de WW-uitkering
vanaf 1 oktober 2006 in beginsel drie maanden en wordt deze verlengd
met een maand voor ieder volledig kalenderjaar dat het arbeidsverleden de
duur van drie kalenderjaren overstijgt, indien de werknemer aantoont in de
vier kalenderjaren voorafgaand aan zijn eerste werkloosheidsdag over 52 of
meer dagen loon te hebben ontvangen. Deze laatste eis is op dit moment nog
neergelegd in artikel 17, onderdeel b, onder 1, WW. Op grond van de Wet wijziging
WW-stelsel wordt dit aspect neergelegd in artikel 42, tweede lid, onderdeel
a, WW. Artikel 18 WW verwijst ten onrechte naar artikel 42, tweede lid, WW
en niet naar onderdeel a van dat lid. Deze technische omissie wordt door de
onderhavige wijziging hersteld. Aan dit onderdeel zal terugwerkende kracht
tot en met 1 oktober 2006 worden verleend.Onderdeel CMet de Wet wijziging WW-stelsel is artikel 24, zesde lid, van de WW in
werking getreden. Daarmee is de beperking van de verwijtbaarheidstoets in
de WW tot stand gebracht in die zin dat meewerken aan of instemmen met beëindiging
van de dienstbetrekking niet langer leidt tot verwijtbare werkloosheid en
eveneens niet tot een benadelingshandeling. Bedoeling hiervan was pro forma
ontslagprocedures overbodig te maken.Verder vloeit uit artikel 88, eerste lid, onderdeel d, van de Wet WIA
voort dat als tijdens de periode waarin de werkgever een loonsanctie is opgelegd
(dat wil zeggen de loondoorbetalingsperiode op grond van artikel 25, negende
lid, van de Wet WIA is verlengd) de werknemer zonder deugdelijke
grond heeft nagelaten verweer te voeren tegen of heeft ingestemd met een beëindiging
van de dienstbetrekking, het UWV hem een maatregel moet opleggen.In de memorie van toelichting bij de Aanpassings- en verzamelwet Wet werk
en inkomen naar arbeidsvermogen (Kamerstukken II 2005/06, 30 318, nr. 3,
p. 17) is reeds een vergelijkbare verplichting aangekondigd in de WW
voor de werknemer die na de wachttijd op grond van de Wet WIA minder dan 35%
arbeidsongeschikt is. In deze bepaling wordt met dit onderdeel voorzien.Dit is van belang om werkgever en werknemer niet de mogelijkheid te bieden
om – zonder consequenties voor de WW-uitkering – de loonsanctie
ineffectief te maken. Het is immers niet gewenst de prikkel tot re-integratie
van zieke werknemers te ondergraven door een beëindiging van de dienstbetrekking
door of met instemming van de werknemer. Bij het ontslag stopt namelijk de
loondoorbetalingsplicht van de werkgever.De consistentie van beleid in WW en Wet WIA blijft met het opnemen van
de genoemde uitzondering in de WW gehandhaafd. Bij de formulering van artikel
24, tiende lid, van de WW is aansluiting gezocht bij artikel 45, zevende lid,
van de ZW.Omdat de voorgestelde tekst een uitzondering op de beperking van de toets
op een benadelingshandeling vormt is in het voorgestelde artikel 24, tiende
lid, de zinsnede «in afwijking van het zesde en zevende lid» opgenomen.Onderdeel DArtikel 26, eerste lid, onderdeel m, WW sluit niet aan bij de aanhef van
dat lid. Daarnaast is het onderdeel ten onrechte niet geformuleerd als een
verplichting. Dit onderdeel herstelt deze redactionele omissies.Onderdeel EIn artikel I, onderdeel W, onder 2, van de Wet wijziging WW-stelsel is
een wijziging opgenomen van artikel 31, tweede lid, van de WW, die in verband
met een foutieve wijziging niet kan worden doorgevoerd. Dit onderdeel ziet
erop de desbetreffende wijziging alsnog te bewerkstelligen. Aangezien de wijziging
al per 1 oktober 2006 doorgevoerd had moeten worden, is het wenselijk
dat aan de wijziging terugwerkende kracht wordt verleend tot en met 1 oktober
2006.Onderdeel FArtikel 42a van de WW regelt onder meer het verzorgingsforfait (het tweede
lid) en vanaf 1 januari 2007 het mantelzorgforfait (het derde lid),
op grond waarvan ook kalenderjaren waarin niet over 52 of meer dagen loon
is ontvangen onder voorwaarden kunnen meetellen voor het arbeidsverleden.
Op grond van het vierde lid van artikel 42a (zoals dat met ingang van 1 januari
2007 komt te luiden) vinden het tweede en derde lid geen toepassing indien
de verzorgende persoon in een kalenderjaar voor een periode langer dan een
half jaar als werknemer in de zin van een wettelijke regeling inzake werkloosheid
recht heeft op een uitkering ter zake van werkloosheid. In die situatie gelden
het verzorgingsforfait en het mantelzorgforfait niet. In artikel 15 van de
Wet WIA is een soortgelijke bepaling opgenomen met betrekking tot de opbouw
van het arbeidsverleden ten behoeve van de loongerelateerde uitkering van
de WGA-uitkering. In artikel 15, achtste lid, van de Wet WIA zoals dat met
ingang van 1 januari 2007 komt te luiden, geldt het niet van toepassing zijn van het verzorgingsforfait en het mantelzorgforfait zowel als
de desbetreffende persoon in een kalenderjaar langer dan een half jaar recht
heeft op een uitkering ter zake van werkloosheid, als wanneer hij tenminste
gedurende die periode recht heeft op een uitkering op grond van de loongerelateerde
uitkering van de WGA-uitkering. Het is wenselijk dit laatste ook te regelen
met betrekking tot de arbeidsverledenopbouw voor de WW en artikel 42a van
de WW aldus te wijzigen. Het onderhavige onderdeel ziet hierop. De beoogde
inwerkingtredingsdatum van deze wijziging is 1 januari 2007. Dit betekent
dat met betrekking tot kalenderjaren vanaf en met inbegrip van 2007 geen sprake
kan zijn van arbeidsverledenopbouw met betrekking tot de WW als gevolg van
de toepassing van het verzorgingsforfait of het mantelzorgforfait als de werknemer
over dat kalenderjaar ten minste gedurende een half jaar recht heeft gehad
op een uitkering op grond van de loongerelateerde uitkering van de WGA-uitkering.Onderdeel G en artikel X, onderdeel K (wijziging van de
WAO), artikel XII, onderdeel C (wijziging van de Wet WIA), artikel XIV, onderdeel
G (wijziging van de ZW) en artikel XVII.De artikelen 53, eerste lid, onderdeel b, WW, 18, tweede lid, onderdeel
b, van de Wet WIA, 64, tweede lid, onderdeel b, van de ZW en 81, tweede lid,
onderdeel b, van de WAO, luiden op dit moment als volgt: die Nederlander is en die is uitgezonden om door de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
aan te wijzen werkzaamheden in het kader van ontwikkelingssamenwerking te
verrichten.Hiermee wordt in de werknemersverzekeringen de mogelijkheid geboden aan
ontwikkelingswerkers zich vrijwillig te verzekeren voor het risico van werkloosheid
dan wel arbeidsongeschiktheid. Met ingang van 1 januari 2001 wordt voor
de toelating van de vrijwillige verzekering voor de volksverzekeringswetten
de AOW en de ANW de inmiddels ingetrokken Regeling aanwijzing ontwikkelingsorganisaties
BEU (later vervangen door de regeling van 2002 en nu inmiddels die van 2005)
gebruikt. Deze regeling verving de vóór het jaar 2001 gebruikte
lijst van werkzaamheden c.q. ontwikkelingsorganisaties, zoals die door de
Minister van Ontwikkelingssamenwerking was vastgesteld. De nieuwe regeling
wordt niet langer opgesteld door de Minister van Ontwikkelingssamenwerking,
maar door Onze Minister in samenwerking met de Minister van Ontwikkelingssamenwerking.Op grond van artikel VIII van de Wet herziening vrijwillige verzekering
AOW en ANW is die regeling met terugwerkende kracht tot en met 1 januari
2001 aangewezen als de regeling die tevens gebruikt moet worden bij de vaststelling
van de vrijwillige verzekering voor de AOW en de ANW. In de praktijk van de
uitvoering van de vrijwillige verzekering voor de genoemde werknemersverzekeringen
werd met ingang van 1 januari 2001 dezelfde regeling gebruikt. Met de
voorgestelde wijziging wordt dit met terugwerkende kracht tot die datum –
ter voorkoming van onduidelijkheden – vastgelegd. Wellicht ten overvloede
wordt opgemerkt dat de wijziging van artikel 18 van de Wet WIA terugwerkende
kracht tot en met 29 december 2005 krijgt, omdat die wet eerst per die
datum in werking is getreden.Onderdeel HDe onderhavige wijziging van artikel 72a, eerste lid, onderdeel b, is
louter redactioneel van aard. Onderdeel I en artikel IV, onderdeel E (wijziging Wet
arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ)), artikel V, onderdeel
E (wijziging WAJONG), artikel X, onderdeel I (wijziging WAO), artikel XII,
onderdeel I (wijziging Wet WIA) en artikel XIV, onderdeel E (wijziging ZW).In de artikelen 76a WW, 37 Wet WIA, 52e ZW, 65g WAO, 67e WAZ en 59h WAJONG
wordt de proefplaatsing geregeld. In deze artikelen is geregeld dat wanneer
de betrokkene werkzaamheden op de proefplaats gaat verrichten hij hiervan
mededeling moet doen aan het UWV (of de eigenrisicodrager waar het de Wet
WIA betreft). Omdat het UWV respectievelijk de eigenrisicodrager eerst toestemming
moet geven voor het verrichten van werkzaamheden op een proefplaats, zijn
zij op de hoogte van het gaan verrichten van de werkzaamheden. Het is wel
mogelijk dat op het moment waarop toestemming wordt gegeven niet precies bekend
is wanneer de werkzaamheden aanvangen of dat de feitelijke datum van aanvang
afwijkt van de aanvangsdatum waarvan sprake was op het moment waarop de toestemming
werd gegeven. De betrokkene zal in die gevallen het UWV respectievelijk de
eigenrisicodrager wel moeten informeren over de werkelijke aanvangsdatum.
Dit is hij echter al verplicht op grond van de algemene informatieplicht die
in de diverse wetten is opgenomen. De afzonderlijke verplichting die is opgenomen
in de genoemde artikelen kan daarom uit het oogpunt van deregulering vervallen.Onderdeel J, onder 1Gelet op de systematiek van de WW verdient het de voorkeur de termijn
waarbinnen werkzaamheden als bedoeld in artikel 77a, eerste lid, mogen worden
verricht te stellen op 26 kalenderweken, in plaats van zes maanden.Onderdeel J, onder 2De wijziging van artikel 77a, derde lid, van de WW betreft een redactionele
wijziging.Onderdeel K, onder 1Artikel 130o wordt per 1 oktober 2006 aan de WW toegevoegd. Het betreft
overgangsrecht in het kader van de Wet wijziging WW-stelsel. Het artikel beoogt
eerbiedigende werking te verlenen aan de wijzigingen van de polisvoorwaarden
in de WW in verband met de inwerkingtreding van die wet. Het eerste lid van
artikel 130o regelt onder meer dat de wijziging van de polisvoorwaarden met
betrekking tot de duur en de hoogte van de uitkering alleen van toepassing
zullen zijn op personen van wie de eerste werkloosheidsdag gelegen is op of
na 1 oktober 2006. Bestaande uitkeringsrechten worden dus niet aangetast.
Bij een nieuw WW-recht dat ontstaat op of na 1 oktober 2006 zijn de artikel
42, 42a en 42b van de WW van toepassing en dus ook in geval van verlenging
bij gedeeltelijke beëindiging.De laatste zinsnede in het eerste lid, die regelt dat voor een recht op
uitkering met een eerste WW-dag die is gelegen voor 1 oktober 2006 de
artikelen 42a en 42b buiten toepassing blijven, kan mogelijk tot verwarring
leiden. In artikel 42b wordt twee keer gesproken over rechten: «indien
het recht op uitkering geheel of gedeeltelijk is geëindigd» en «een
nieuw recht op uitkering». Bedoeld is dat op een oud recht artikel 42b
niet van toepassing is. Om dit te regelen is de laatste zinsnede van artikel
130o, eerste lid, evenwel niet noodzakelijk. Dit is reeds op grond van onmiddellijke
werking het geval. Het eerdere recht, waarover in artikel 42b gesproken wordt,
kan zowel een eerste WW-dag voor als na 1 oktober 2006 hebben. Om
onduidelijkheden te voorkomen zal de laatste zinsnede van het eerste lid geschrapt
worden. De onderhavige wijziging beoogt dus geen inhoudelijke wijziging, maar
is louter een verduidelijking.Onderdeel K, onder 2Per 1 oktober 2006 wordt met de Wet wijziging WW-stelsel de invulling
van de verwijtbaarheidstoets en de benadelingshandeling (artikel 24 van de
WW) gewijzigd. In artikel 130o, eerste lid, van de WW is overgangsrecht opgenomen
met betrekking tot onder meer die verwijtbaarheidstoets en benadelingshandeling.
In het eerste lid van dat artikel is onder meer geregeld dat artikel 24 en
27 en de daarop berustende bepalingen zoals die luidden op 30 september
2006 van toepassing blijven met betrekking tot een recht op uitkering waarvan
de eerste werkloosheidsdag is gelegen op of voor die dag. Dit betekent dat
voor personen met een eerste werkloosheidsdag die is gelegen voor 1 oktober
2006 de oude verwijtbaarheidstoets geldt. Het is evenwel wenselijk dat met
betrekking tot herlevingen van het recht op uitkering die zich voordoen op
of na 1 oktober 2006 de nieuwe verwijtbaarheidstoets toegepast zal worden.
Met dit doel wordt aan artikel 130o een nieuw lid toegevoegd. Op grond van
dat vijfde lid is met betrekking tot herlevingen die zich voordoen op of na
1 oktober 2006 de nieuwe verwijtbaarheidstoets en benadelingshandeling
van toepassing. Artikel 27, dat betrekking heeft op het opleggen van een maatregel
bij een overtreding van de verplichtingen, bedoeld in artikel 24, is eveneens
aangepast in de Wet wijziging WW-stelsel. Vanaf 1 oktober 2006 wordt
de benadelingshandeling, waarnaar wordt verwezen in artikel 27, namelijk niet
langer in het zesde lid, maar in het vijfde lid van artikel 24 opgenomen.Een en ander betekent dus dat voor de persoon met een eerste werkloosheidsdag
voor 1 oktober 2006 de huidige artikelen 24 en 27 van toepassing blijven.
In afwijking hiervan geldt dat indien er sprake is van een herleving van een
recht op WW-uitkering op of na 1 oktober 2006, de nieuwe artikelen 24
en 27 van toepassing zijn, ook als zijn eerste werkloosheidsdag is gelegen
voor 1 oktober 2006. Met betrekking tot gedragingen voor 1 oktober
en een eerste werkloosheidsdag voor die datum zijn dus de oude artikelen 24
en 27 van toepassing.Met betrekking tot de beide subonderdelen die artikel 130o WW wijzigen
geldt dat terugwerkende kracht tot en met 1 oktober 2006, de datum waarop
artikel 130o van de WW in werking is getreden, noodzakelijk is.Onderdeel LDe Wet wijziging WW-stelsel voegt artikel 42b toe aan de WW. In dat artikel
wordt geregeld dat de duur van een nieuw recht op uitkering wordt verlengd
met de duur van de verlengde uitkering van het eerdere WW-recht voor zover
de werknemer hierover geen uitkering heeft ontvangen als gevolg van de eindiging
van dat eerdere recht indien de werknemer met betrekking tot het nieuwe recht
niet voldoet aan de voorwaarden voor het ontstaan van het recht op verlengde
WW-uitkering. Voor 1 oktober 2006 bestond er evenwel nog geen verlengde
uitkering (wel een loongerelateerde uitkering of eventueel nog een kortdurende
uitkering). Het is evenwel wenselijk (en ook altijd beoogd) dat de resterende
duur van die eerdere rechten van voor 1 oktober 2006 op dezelfde wijze
kunnen leiden tot een verlenging van een nieuwe uitkering als de resterende
duur van eerdere rechten die zijn ontstaan op of na 1 oktober 2006. Eerdere
rechten van voor 1 oktober 2006 kunnen dus leiden tot een verlenging
van het nieuwe recht met de resterende duur van dat eerdere recht minus drie
maanden. De aftrek van drie maanden is noodzakelijk, omdat met betrekking
tot de rechten die zijn ontstaan vanaf 1 oktober 2006 ook uitsluitend de verlengde uitkering tot verlenging van een nieuw recht kan leiden
en niet de eerste periode van drie maanden (waarop al recht ontstaat indien
is voldaan aan de wekeneis). Ter verduidelijking het volgende voorbeeld. Een
persoon wordt op 1 december 2006 werkloos. Hij heeft op grond van artikel
17 juncto 42, eerste lid, recht op een WW-uitkering van 3 maanden. Daarnaast
resteert uit een ouder recht dat is ontstaan voor 1 oktober 2006 een
WW-duur van 8 maanden (loongerelateerde uitkering). Die werknemer heeft dan
een nieuw recht van 8 maanden. Zijn nieuwe recht is 3 maanden op grond van
artikel 42, eerste lid, van de WW. Op grond van artikel 42 juncto 42b (met
toepassing van het overgangsrecht dat op grond van dit onderdeel wordt gerealiseerd)
wordt die duur verlengd met 5 maanden (8 maanden loongerelateerde uitkering
minus 3 maanden).Het is wenselijk dat aan dit artikel terugwerkende kracht wordt verleend
tot en met 1 oktober 2006, de datum waarop artikel 42b van de WW in werking
is getreden.Artikel IV. Wijziging van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigenOnderdeel AIn artikel 1 van de WAZ is nog een definitie opgenomen van het Arbeidsongeschiktheidsfonds
(Aof). Het Aof komt echter niet meer voor in de WAZ. Derhalve kan de definitie
worden geschrapt.Onderdeel BZie de toelichting op artikel V, onderdeel B.Onderdeel C, onder 1De hier voorgestelde aanpassing is van redactionele aard.Onderdeel C, onder 2Met het voorgestelde vierde lid van artikel 59 van de WAZ wordt buiten
twijfel gesteld dat bij uitbetaling bij samenloop van een WAZ-uitkering met
een uitkering op grond van de Wet WIA uitgegaan moet worden van het bedrag
aan WAZ-uitkering waar recht op bestaat na anticumulatie in verband met inkomsten
uit arbeid.Onderdeel DMet het voorgestelde vijfde lid van artikel 59a van de WAZ wordt buiten
twijfel gesteld dat bij uitbetaling bij samenloop van een WAZ-uitkering met
een uitkering op grond van de WAO uitgegaan moet worden van het bedrag aan
WAZ-uitkering waar recht op bestaat na anticumulatie in verband met inkomsten
uit arbeid. Hetzelfde geldt bij toepassing van artikel 65 WAO.Onderdeel EZie de toelichting op artikel III, onderdeel I. Artikel V. Wijziging van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicaptenOnderdeel A en artikel X, onderdeel D (wijziging van de
WAO), artikel X, onderdeel E (wijziging van de WAO), artikel XII, onderdeel
K (wijziging van de Wet WIA) en artikel XIV, onderdeel D (wijziging van de
Ziektewet)Het komt voor dat personen die een aanvraag om een uitkering inzake arbeidsongeschiktheid
hebben ingediend geen gevolg geven aan een oproep voor een medisch onderzoek.
Deze wijziging beoogt het juist wel gevolg geven aan een oproep te bevorderen.Het is immers van belang dat het onderzoek naar een arbeidsongeschiktheidsuitkering
zorgvuldig plaatsvindt. Daarbij kan niet zonder meer op de gegevens in het
dossier worden afgegaan. Het is derhalve gewenst dat betrokkene wordt opgeroepen
voor een medisch onderzoek. Het is ook redelijk dat betrokkene gevolg geeft
aan een deugdelijke oproep voor een medisch onderzoek.Wanneer betrokkene hieraan geen gevolg geeft kan de (mate van) arbeidsongeschiktheid
en dus het recht op uitkering veelal niet worden vastgesteld. De wijziging
behelst dat in dat geval eventuele aanspraken op een arbeidsongeschiktheidsuitkering
buiten beschouwing blijven, voor zolang het recht op uitkering niet kan worden
vastgesteld. Dit is uiteraard alleen het geval, zolang betrokkene weigert
op een oproep te verschijnen. Wanneer betrokkene wel aan een onderzoek meewerkt
is dat niet langer grond om deze aanspraken buiten beschouwing te laten.Voorgesteld wordt dit te regelen in de Wet WIA, de ZW, de WAO en de WAJONG.
De WAZ behoeft op dit punt geen wijziging omdat in verband met de inwerkingtreding
van de Wet einde toegang verzekering WAZ geen instroom in de WAZ zal plaatsvinden.Opgemerkt wordt dat de zinsnede «voor zolang het recht op uitkering
niet kan worden vastgesteld» betekent dat gedurende die periode de aanspraken
buiten aanmerking blijven. Zodra echter het medisch onderzoek wel heeft plaatsgevonden
en het recht op uitkering van betrokkene kan worden vastgesteld (hij dient
uiteraard aan de voorwaarden voor de uitkering te voldoen) krijgt hij met
terugwerkende kracht tot het moment waarop zijn uitkering zou zijn ingegaan
als hij direct aan het medisch onderzoek zou hebben meegewerkt, de uitkering
toegekend.Tenslotte wordt opgemerkt dat in het zeer bijzondere geval waarin het
dossier voldoende gegevens bevat om de mate van arbeidsongeschiktheid en daarmee
het recht op uitkering vast te stellen de voorgestelde artikelen geen toepassingen
behoeven te vinden. Dit komt tot ook tot uitdrukking in de zinsnede «naar
het oordeel van het UWV» in de voorgestelde teksten.Onderdeel B en artikel IV, onderdeel B (wijziging van
de WAZ)Indien een WAJONG-gerechtigde inkomsten uit arbeid gaat genieten, wordt
de uitkering op grond van de WAJONG in verband met die inkomsten niet ingetrokken
of herzien gedurende een tijdvak van vijf jaar. De inkomsten worden in mindering
gebracht op de uitkering (anticumulatie). In het tweede lid van artikel 50
is een regeling getroffen voor de situatie waarin de arbeid onderbroken wordt.
Indien de periode van onderbreking van de werkzaamheden langer is dan vier
weken, dan wordt ook het tijdvak van vijf jaar onderbroken. Na hervatting
van dezelfde arbeid als voor de onderbreking vangt het resterende deel van
de periode van vijf jaar aan. Met de voorgestelde wijziging wordt verduidelijkt
dat dit uiteraard geldt voor de hervatting in dezelfde arbeid als verricht
vóór de onderbreking. Indien andere arbeid is aanvaard,
kan een nieuwe periode van vijf jaar ingaan. Deze wijziging heeft terugwerkende
kracht tot en met 29 december 2005, het moment waarop de onderbrekingsregeling
is gewijzigd.Dezelfde verduidelijking is opgenomen in artikel 44, tweede lid, van de
WAO en artikel 58, tweede lid, van de WAZ. Daar gaat het om tijdvakken van
ten hoogste drie jaar. Voor het overige is de onderbrekingsregeling dezelfde.Onderdeel C, onder 1De hier voorgestelde aanpassing is van redactionele aard.Onderdeel C, onder 2Met het voorgestelde negende lid wordt buiten twijfel gesteld dat bij
uitbetaling bij samenloop van een WAJONG-uitkering met een uitkering op grond
van de Wet WIA uitgegaan moet worden van het bedrag aan WAJONG-uitkering waar
recht op bestaat na anticumulatie in verband met inkomsten uit arbeid.Onderdeel DMet het voorgestelde achtste lid wordt buiten twijfel gesteld dat bij
uitbetaling bij samenloop van een WAJONG-uitkering met een uitkering op grond
van de WAO of de WAZ uitgegaan moet worden van het bedrag aan WAJONG-uitkering
waar recht op bestaat na anticumulatie in verband met inkomsten uit arbeid.
Het zelfde geldt bij toepassing van artikel 65 WAO.Onderdeel EZie de toelichting op artikel III, onderdeel I.Onderdeel FIn artikel 65 van de WAJONG wordt een onjuiste citeertitel van de IWIA
gebruikt. Voorgesteld wordt dit te corrigeren.Artikel VI. Wijziging van de Wet financiering sociale
verzekeringenOnderdelen A en BAan artikel 17, eerste lid, van de Wfsv wordt een zin toegevoegd. Deze
zin dient ter verduidelijking van het feit dat artikel 18, vierde lid, van
de Wfsv slechts ziet op het maximumloon waarover de premie wordt geheven en
niet op het maximumdagloon. Voorts wordt in artikel 18, vierde lid, niet langer
geregeld dat het maximumloon waarover premie wordt geheven op een hele euro
naar beneden wordt afgerond. Er is geen enkel doel gediend met een dergelijke
afronding.Onderdeel CWaar het aanvragen van het eigenrisicodragerschap dient plaats te vinden
bij de belastinginspecteur, onder overlegging van een schriftelijke garantie
van een kredietinstelling of een verzekeraar waarin deze zich jegens het UWV
verplicht op het eerste verzoek van het UWV die verplichtingen na te komen,
ligt het in de rede dat de schriftelijke opzegging van de garantie
door de kredietinstelling of verzekeraar eveneens geschiedt bij de belastinginspecteur.Onderdeel D, onder 1 en artikel XIV, onderdeel B, onder
1 (wijziging van de ZW)Het kan voorkomen dat iemand twee dienstbetrekkingen heeft, ziek wordt,
maar de arbeid van een van zijn beide dienstbetrekkingen wel en de andere
niet langer kan uitoefenen. Met betrekking tot de dienstbetrekking waarvoor
betrokkene ziek is gemeld vangt de wachttijd aan. Wanneer hij aan het einde
van de wachttijd voor die dienstbetrekking nog ziek is en in de andere dienstbetrekking
nog werkt, en minder dan 35% arbeidsongeschikt is, komt hij niet in
aanmerking voor de no-riskpolis op grond van artikel 29b, eerste lid, onderdeel
c, van de ZW en de premiekorting op grond van artikel 49, vijfde lid, van
de Wfsv. Betrokkene werkt immers op het moment van dertien weken voor het
einde wachttijd/einde verlengde loondoorbetaling bij een andere werkgever.
Hij voldoet dus niet aan de voorwaarde, bedoeld in artikel 29b, eerste lid,
onderdeel c, van de ZW en artikel 49, vijfde lid, van de Wfsv. Omdat iemand
die in dezelfde situatie in de andere dienstbetrekking niet zou zijn blijven
werken, wel recht zou hebben gehad op de no-riskpolis/premiekorting, is de
geschetste situatie niet gewenst. Het is immers niet re-integratiebevorderend.Met het oog hierop worden artikel 29, eerste lid, onderdeel c, sub 2,
van de ZW en artikel 49, vijfde lid, sub 2, van de Wfsv opnieuw geformuleerd.
Uit de nieuwe formulering blijkt dat wanneer de dienstbetrekking die op de
eerste dag van dertien weken voorafgaand aan de eerste dag na afloop van de
wachttijd reeds bestond op de eerste dag van de wachttijd, de no-riskpolis
en de premiekorting wel van toepassing zijn (mits uiteraard aan de overige
voorwaarden is voldaan). Voor het reeds bestaan van de dienstbetrekking is
gekozen voor het moment van de eerste dag van de wachttijd om mogelijk misbruik
te voorkomen.Onderdeel D, onder 2Door de toevoeging van een zevende lid aan artikel 49 Wfsv ontstaat de
mogelijkheid voor (aspirant) werknemers om een verklaring van het UWV te ontvangen
of zij in aanmerking komen voor de premiekorting, bedoeld in artikel 49, eerste
lid, onderdeel e of f, Wfsv. De verklaring kan, indien gewenst en mits de
(aspirant) werknemer deze tijdig aanvraagt, worden afgegeven alvorens hij
een dienstbetrekking aangaat. Juist met het oog op het feit dat de verklaring
(ook) kan worden aangevraagd voordat de betrokkene als werknemer kan worden
beschouwd, wordt in het nieuwe elfde lid naast «werknemer» ook
genoemd «de persoon die verwacht een dienstbetrekking met een werkgever
aan te zullen gaan».Onderdelen E en J, onder 2De hier voorgestelde aanpassingen betreffen redactionele verbeteringen. Onderdeel FSinds 1 januari 2006 is in de Algemene Ouderdomswet, de Algemene
nabestaandenwet en Algemene Kinderbijslagwet de mogelijkheid opgenomen dat
van horen kan worden afgezien als de belanghebbende niet binnen een door de
Sociale verzekeringsbank (SVB) gestelde redelijke termijn verklaart dat hij
gebruik wil maken van het recht te worden gehoord. Deze mogelijkheid is niet
aangebracht in hoofdstuk 5 van de Wfsv dat de ontheffing van verplichtingen
op grond van volks- of werknemersverzekeringen wegens gemoedsbezwaren betreft.
Daardoor is de situatie ontstaan, dat voor verschillende regelingen binnen
de SVB een afwijkend bezwaarregime bestaat. Met het oog hierop
wordt aan hoofdstuk 5 van de Wfsv een artikel toegevoegd waarmee de bedoelde
mogelijkheid om af te zien van het horen van belanghebbende wordt gecreëerd.Onderdeel G, J, onder 3 en K, onder 2In de artikelen 100, 115 en 117 van de Wfsv wordt een onjuiste citeertitel
van de IWIA gebruikt. Voorgesteld wordt dit te corrigeren.Onderdeel HDoor middel van de Verzamelwet sociale verzekeringen 2006 is in artikel
105 een derde lid ingevoegd dat de bepaling van het maximumpercentage dat
in een kalenderjaar ten laste van het sectorfonds voor de uitzendbranche komt
opnieuw formuleert. Verzuimd is dat artikellid aan te passen aan de invoering
van de Wet WIA waardoor de maximering niet van toepassing is op de WGA-uitkeringen,
bedoeld in artikel 104, eerste lid, onderdeel d (zgn. WGA-uitkeringslasten
voor vangnetters). Dit verzuim wordt door middel van de onderhavige wijziging
hersteldOnderdeel IDit betreft een technische wijziging in verband met een verkeerde verwijzing
in het eerste, tweede en derde lid van artikel 108 van de Wfsv.Onderdeel J, onder 1Re-integratietrajecten voor personen met een WAJONG-uitkering worden op
grond van artikel 65 van de WAJONG gefinancierd uit het Arbeidsongeschiktheidsfonds
jonggehandicapten. De tekst van artikel 115, eerste lid, aanhef en onderdeel
m, zou zo kunnen worden geïnterpreteerd dat die kosten ten laste van
het Arbeidsongeschiktheidsfonds kunnen worden gebracht. Om deze onduidelijkheid
weg te nemen wordt aan de aanhef van artikel 115, eerste lid, artikel 65 WAJONG
toegevoegd.Onderdeel J, onder 2Zie de toelichting op artikel VI, onderdeel E.Onderdeel J, onder 3Zie de toelichting op artikel VI, onderdeel G.Onderdeel K, onder 1Artikel 91b van de WAO bepaalt dat ten aanzien van de persoon, wiens eerste
arbeidsongeschiktheidsdag is gelegen vóór 1 januari 2004,
artikel 117 van de Wfsv van toepassing is, zoals dat artikel luidde op 31 december
2003. Hiermee is beoogd te regelen dat de periode van vier jaar, gedurende
welke de WAO-uitkeringen op grond van artikel 117 van de Wfsv ten laste van
de Arbeidsongeschiktheidskas komen, niet geldt als de eerste arbeidsongeschiktheidsdag
ligt voor 1 januari 2004. In dat geval geldt een periode van vijf jaar.
Artikel 117 van de Wfsv bestond evenwel niet op 31 december 2003. Op
die datum was in artikel 76f van de WAO geregeld wat ten laste van de Arbeidsongeschiktheidskas
kwam. De verwijzing in artikel 91b van de WAO is derhalve technisch onjuist.
Door de inwerkingtreding van de Wet WIA komen bovendien de personen voor wie
die bekorting van de WAO-periode zou gaan gelden niet meer in aanmerking voor
een WAO-uitkering maar voor een uitkering op grond van de Wet WIA. Dit betekent
dat de periode gedurende welke de WAO-uitkeringen ten laste van
de Arbeidsongeschiktheidskas komen altijd vijf jaar zou moeten bedragen. Gelet
hierop wordt in artikel 117, eerste lid, van de Wfsv de periode van vier jaar
gedurende welke de WAO-uitkeringen ten laste van de Arbeidsongeschiktheidskas
komt vervangen door een periode van vijf jaar. Voorts wordt artikel 91b van
de WAO in verband hiermee aangepast (zie artikel X, onderdeel L).Onderdeel K, onder 2Zie de toelichting op artikel VI, onderdeel G.Onderdeel LIn artikel 2.14, onderdeel B, onder 2, van de IWIA is deze wijzigingsopdracht
ten onrechte gegeven met betrekking tot artikel 117b, derde lid, onderdeel
e, Wfsv. Daarin kon de wijziging niet worden verwerkt. In dit onderdeel wordt
met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2006 de wijzigingsopdracht
opnieuw gegeven maar nu met betrekking tot het juiste onderdeel.Onderdeel MIn artikel 122b, vierde lid, van de Wfsv is geregeld dat voor de jaren
2006 en 2007 in artikel 46, eerste en tweede lid, van die wet in plaats van «de
eigenrisicodrager met betrekking tot de Arbeidsongeschiktheidsuitkering, bedoeld
in artikel 40, eerste lid, onderdeel b« wordt gelezen «de eigenrisicodrager
met betrekking tot de arbeidsongeschiktheidsuitkering, bedoeld in artikel
122d, tweede lid». Eerstgenoemde zinsnede komt evenwel niet voor in
artikel 46, tweede lid, van de Wfsv. Teneinde het met betrekking tot artikel
46, tweede lid, van de Wfsv beoogde effect te bereiken wordt met terugwerkende
kracht tot en met 1 januari 2006 een nieuw elfde lid toegevoegd aan artikel
122b van de Wfsv.Onderdeel NMet artikel 122e van de Wfsv is beoogd een wettelijk kader te scheppen
voor het laten vervallen van de differentiatie met betrekking tot de premie
voor de Arbeidsongeschiktheidskas met terugwerkende kracht tot en met 1 januari
2006. Door de verwijzing in artikel 122e van de Wfsv naar artikel 38 van de
Wfsv wordt ten onrechte geregeld dat dan ook de differentiatie met betrekking
tot de premie voor de Werkhervattingskas zou vervallen. Met dit onderdeel
wordt het bereik van artikel 122e van de Wfsv beperkt tot de premie voor de
Arbeidsongeschiktheidskas.De onderhavige wijziging van artikel 122e Wfsv werkt terug tot en met
1 januari 2006 omdat het hier een correctie betreft die betrekking heeft
op de mogelijkheid om de differentiatie met betrekking tot de premie voor
de Arbeidsongeschiktheidskas met terugwerkende kracht tot die datum te laten
vervallen.Artikel VII. Wijziging van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigenOnderdelen A, B, C, D en FMet artikel 1.18 van de IWIA is artikel 2, eerste lid, onderdeel b, van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen (IOAZ) per 29 december 2005 komen te vervallen. De benodigde
technische aanpassingen van de artikelen 5, 5a, 6 en 8 van de IOAZ zijn daarbij
evenwel niet doorgevoerd. Met dit artikel wordt daarin alsnog voorzien. Gelijktijdig
wordt, met terugwerkende kracht tot en met 29 december 2005,
geregeld dat op degenen die eerst op grond van artikel 2, eerste lid, onderdeel
b, van de IOAZ als gewezen zelfstandige werden aangemerkt en thans op grond
van het overgangsrecht van artikel 63 van die wet de voorwaarden voor het
recht op uitkering van toepassing blijven zoals die golden op 28 december
2005.Onderdeel E en artikel VIII, onderdeel B (Wijziging van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers)De Wet wijziging WW-stelsel wijzigt de verwijtbaarheidstoets in de WW
(artikel 24) inhoudelijk. Als gevolg van die wijziging zal het aantal gevallen
waarin sprake is van verwijtbare werkloosheid afnemen. In de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) en IOAZ
is eveneens een maatregel opgenomen voor de situatie dat de dienstbetrekking
van een belanghebbende eindigt, waarbij dit aan hem te wijten is (artikel
20 van de beide wetten). Voor de invulling van die verwijtbaarheidstoets in
de IOAW en IOAZ is tot op heden aangesloten bij de verwijtbaarheidstoets in
de WW. In de Wet wijziging WW-stelsel is echter verzuimd de desbetreffende
wijzigingen ook mee te nemen met betrekking tot de IOAW en IOAZ. De onderhavige
wijzigingen zien erop wat betreft de verwijtbaarheidstoets in de IOAW en in
de IOAZ aan te sluiten bij de WW. Dit betekent dat artikel 20, eerste lid,
van de IOAW en artikel 20, tweede lid, van de IOAZ geformuleerd worden overeenkomstig
artikel 24, tweede lid, van de WW. Dit betekent dus een wijziging van de wijze
van toetsing aan verwijtbaarheid in de IOAW en de IOAZ overeenkomstig de wijziging
van de toetsing van verwijtbare werkloosheid zoals die op grond van de Wet
wijziging WW-stelsel is beoogd met betrekking tot de WW. Als gevolg hiervan
zal het aantal gevallen waarin sprake is van verwijtbaarheid in de zin van
artikel 20 van de IOAW en de IOAZ dus afnemen. Daarnaast wordt met betrekking
tot de IOAW en IOAZ eveneens (overeenkomstig artikel 24, zesde lid, van de
WW) geregeld dat louter het niet voeren van verweer door de belanghebbende
tegen of het instemmen van de belanghebbende met een beëindiging van
de dienstbetrekking door of op verzoek van de werkgever niet leidt niet tot
het opleggen van een maatregel op grond van het feit dat de dienstbetrekking
verwijtbaar is geëindigd. Dit wordt geregeld in artikel 20, vijfde lid,
van de IOAW en de IOAZ.Artikel VIII. Wijziging van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemersOnderdeel AMet de invoering van de Wet WIA is de WW-uitkering geïncorporeerd
in de WGA. Daardoor ontvangt een gedeeltelijk arbeidsongeschikte naast zijn
WGA-uitkering geen WW-uitkering meer. Gevolg daarvan is dat een gedeeltelijk
arbeidsongeschikte na afloop van de loongerelateerde WGA-uitkering (die even
lang duurt als de WW-uitkering) niet meer in aanmerking komt voor een IOAW-uitkering.
Dat is op zich geen probleem, omdat de betrokkene – naast zijn WGA-vervolguitkering
of WGA-loonaanvullingsuitkering – in voorkomend geval een toeslag op
grond van de Toeslagenwet ontvangt. Echter, als de WGA-vervolguitkering of
WGA-loonaanvullingsuitkering vervolgens eindigt dan eindigt ook de eventuele
toeslag. Daarnaast kan zich ook de situatie voordoen dat een uitkeringsgerechtigde
tijdens de duur van de loongerelateerde WGA-uitkering wordt afgeschat naar
een arbeidsongeschiktheidspercentage van minder dan 35%, en, nadat
de duur van de loongerelateerde WGA-uitkering is geëindigd, niet in aanmerking
komt voor een WGA-loonaanvullingsuitkering of WGA-vervolguitkering. Iemand
die ouder is dan 50 jaar op de dag van het ontstaan van het recht
op loongerelateerde WGA-uitkering is daardoor slechter af dan in de vroegere
situatie de gedeeltelijk arbeidsongeschikte die op de leeftijd van 50 jaar
of ouder recht kreeg op een gedeeltelijke WAO-uitkering en daarnaast in eerste
instantie een loongerelateerde WW-uitkering. Immers deze laatste had hij bij
eindiging van de WAO-uitkering als gevolg van een afschatting aanspraak op
een (hogere) IOAW-uitkering, terwijl eerstgenoemde persoon nu bij eindiging
van zijn WGA-vervolguitkering of WGA-loonaanvullingsuitkering, dan wel het
daarvoor niet in aanmerking komen omdat hij reeds in de loongerelateerde fase
is afgeschat, geen aanspraak heeft op een IOAW-uitkering (en evenmin op een
toeslag). Hij zal mogelijk een beroep moeten doen op de WWB, waarbij de vermogenstoets
een rol kan spelen. Met onderdeel b in het voorgestelde artikel 2 van de IOAW
wordt geregeld dat ook in dit laatste geval recht op IOAW-uitkering ontstaat.Onderdeel BZie de toelichting op artikel VII, onderdeel E.Artikel IX. Wijziging van de Wet Invoering en financiering
Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogenOnderdeel AOmdat hoofdstuk 4 van de Wet WIA geen paragraaf 2 maar een paragraaf 4.2
kent, wordt de verwijzing naar deze paragraaf in artikel 2.6 IWIA gecorrigeerd.Onderdeel BArtikel 2.7b van de IWIA bepaalt dat het Besluit SUWI mede is gebaseerd
op artikel 2.7 van de IWIA. Blijkens de toelichting op artikel 2.7b (Kamerstukken
II 2005/06, 30 318, nr. 6, p. 16 en 17) wordt met dit artikel beoogd
de bepalingen uit het Besluit SUWI die zien op het persoongebonden re-integratiebudget
(prb) van een nieuwe grondslag te voorzien. Abusievelijk is in artikel 2.7b
niet als nieuwe grondslag artikel 2.7a IWIA (dat het prb betreft), maar artikel
2.7 IWIA (dat het experimentele prb betreft) genoemd. Deze omissie wordt met
de voorgestelde wijzigingen van artikel 2.7 gecorrigeerd.Onderdeel CIn de artikelen 2.8 en 2.9 van de IWIA zijn reeds de middelen en de uitgaven
van het Reïntegratiefonds geregeld. In het toe te voegen artikel 2.7c
wordt de beheerstaak van dat fonds aan het UWV opgedragen. Artikel X. Wijziging van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekeringOnderdeel AIn de Aanpassings- en verzamelwet Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
is aan artikel 1 van de WAO een onderdeel m toegevoegd. Daarbij is verzuimd
de punt aan het slot van onderdeel l te vervangen door een puntkomma. Met
dit onderdeel wordt daarin alsnog voorzien.Onderdeel BIn artikel 120, onderdeel b, van de Wet WIA is geregeld dat geen recht
op een uitkering op grond van de Wet WIA bestaat als recht bestaat op toekenning van een WAO-uitkering op grond van artikel 43a van de WAO.
In laatstgenoemd artikel worden twee situaties geregeld:1. een ingetrokken WAO-uitkering wordt binnen vijf jaar heropend («toegekend»)
als de betrokkene opnieuw arbeidsongeschikt wordt, terwijl deze arbeidsongeschiktheid
voortvloeit uit dezelfde oorzaak op basis waarvan de eerdere WAO-uitkering
was toegekend;2. als de betrokkene na het einde van de wachttijd niet arbeidsongeschikt
is, wordt er binnen vijf jaar alsnog een WAO-uitkering toegekend als deze
arbeidsongeschiktheid voortvloeit uit dezelfde oorzaak op basis waarvan de
wachttijd is voltooid.Ondanks het feit dat aan de hiervoor genoemde voorwaarden is voldaan,
kan het zich echter voordoen dat toch geen WAO-uitkering wordt toegekend.
Artikel 43a WAO is namelijk niet van toepassing als artikel 29b van de ZW
toepassing kan vinden en het ziekengeld op grond van dat artikel hoger is
dan de WAO-uitkering (zie artikel 43a, vierde lid, WAO). Het gevolg daarvan
is dat de betrokkene na het einde van de periode waarin het ziekengeld wordt
ontvangen geen aanspraak heeft op een WAO-uitkering (zoals in de situatie
voordat de Wet WIA in werking trad), terwijl dat wel de bedoeling is. Immers,
het is ongewenst dat geen aanspraak op een WAO-uitkering ontstaat enkel en
alleen omdat de betrokkene in de beide hiervoor genoemde situaties eerst recht
heeft op ziekengeld. De oorzaak van het feit dat geen aanspraak op een WAO-uitkering
ontstaat is dat de betrokkene na het einde van het recht op ziekengeld, niet
meer als verzekerde wordt aangemerkt voor de WAO (zie artikel 16 WAO) terwijl
artikel 19 WAO die voorwaarde wel stelt.Het is de bedoeling van de wetgever geweest deze personen na het einde
van de ziekengeld-periode, waarin een wachttijd voor de WAO van 104 weken
gaat lopen, recht te geven op toekenning van een WAO-uitkering, ook al is
de hernieuwde arbeidsongeschiktheid ná 1-1-2004 ingetreden. Om dit
te bereiken wordt in dit wetsvoorstel een wijziging voorgesteld van artikel
16 van de WAO.Hierbij wordt opgemerkt dat het niet nodig is artikel 120 van de Wet WIA
te wijzigen, omdat in onderdeel a van dat artikel reeds wordt geregeld dat
de persoon die is verzekerd op grond van artikel 16 WAO geen recht heeft op
uitkering op grond van de Wet WIA.Om de genoemde bedoeling van de wetgever vorm te geven is het nodig dat
de betrokkene op het moment dat de ziekengeld-periode aanvangt, verzekerd
is op grond van de WAO. Deze voorwaarde vloeit voort uit artikel 19, eerste
lid, waarin het begrip «verzekerde» wordt gebruikt. Omdat betrokkene,
gelet op artikel 16 WAO, op dat moment niet is verzekerd (hij is immers na
1 januari 2004 arbeidsongeschikt geworden), dient dat artikel te worden
aangepast. Er wordt daarom een wijziging van artikel 16 WAO voorgesteld. In
het aan artikel 16 WAO toe te voegen onderdelen d en e, wordt geregeld dat
de personen, bedoeld in artikel 43a WAO, verzekerd zijn vanaf het moment van
aanvang van de periode waarin zij ziekengeld op grond van artikel 29b ZW ontvangen.
Ze voldoen daardoor aan de voorwaarde van artikel 19 dat men bij aanvang van
de wachttijd arbeidsongeschikt moet zijn, en kunnen, mits zij voldoen aan
de overige voorwaarden in aanmerking komen voor een WAO-uitkering.Hierbij wordt opgemerkt dat het niet nodig is te regelen dat bedoelde
personen tijdens de wachttijd van 104 weken (waarin ziekengeld op grond van
artikel 29b ZW wordt ontvangen) verzekerd zijn, want men dient «slechts»
verzekerd te zijn op de eerste arbeidsongeschiktheidsdag (de dag waarop de
wachttijd begint te lopen).Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt dat in het aan artikel 16 WAO
toe te voegen onderdeel d de persoon, bedoeld in onderdeel a, van artikel
43a, eerste lid, WAO, wordt bedoeld. En in het aan artikel 16 toe te voegen onderdeel e, de persoon, bedoeld in onderdeel b, van artikel 43a,
eerste lid, WAO.Onderdeel C en artikel XII, onderdeel S (wijziging van
de Wet WIA)In deze onderdelen worden tekstuele omissies in artikel 29g van de WAO
en artikel 96 van de Wet WIA gecorrigeerd.Onderdelen D en EZie de toelichting op artikel V, onderdeel A.Onderdeel FDe hier voorgestelde aanpassing is van redactionele aard.Onderdeel GIn artikel XI, onderdeel La, van de Aanpassings- en verzamelwet Wet werk
en inkomen naar arbeidsvermogen was een wijziging van artikel 43d van de WAO
opgenomen. Daarbij is in het laatstgenoemde artikel het woord «lid»
weggevallen. Dit wordt hier hersteld.Onderdeel HZie de toelichting op artikel V, onderdeel B.Onderdeel IZie de toelichting op artikel III, onderdeel I.Onderdeel JZoals reeds opgemerkt in het verslag van de werking van de Wet Instroomcijfers
WAO, dat op 30 maart 2006 is aangeboden aan beide kamers der Staten-Generaal,
is het niet zinvol om in 2006 en latere jaren nog instroomcijfers WAO te publiceren,
omdat in verband met de Wet VLZ en de Wet WIA alleen nog instroom in de WAO
plaatsvindt op grond van oude rechten. Om die reden vervalt artikel 80a van
de WAO met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2006.Onderdeel KZie de toelichting op artikel III, onderdeel G.Onderdeel LZie de toelichting op artikel VI, onderdeel K, onder 1.Artikel XI. Wijziging van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werknemersverzekeringenOnderdeel AOp enig moment is een onderdeel in artikel 30, eerste lid, van de Wet
SUWI vervallen zonder dat er is verletterd, waarna in een daarop volgende
wijziging van artikel 30, eerste lid, is uitgegaan van de «oude»
situatie. Dit wordt met dit artikel hersteld. Onderdeel BBij de aanpassing van artikel 83i van de Wet SUWI in de Verzamelwet sociale
verzekeringen 2006 met het oog op het versnellen van de integratie van het
verzekerdenbericht en de arbeidsverledenbeschikking tot 1 januari 2009
is ten onrechte het lid komen te vervallen waarin overgangsrecht was opgenomen
voor de inhoud van de arbeidsverledenbeschikking. Het gaat er om, dat de periode
waarover het arbeidverleden wordt gemeld langer of korter kan zijn dan vijf
jaar en dat het tijdstip van melding van het arbeidsverleden kan afwijken
van de periode van 18 maanden na een tijdvak van vijf kalenderjaren. Ook al
is de overgangsperiode bekort, dan nog is het noodzakelijk bij wet deze afwijkingen
toe te staan. Deze wijziging betreft een correctie en werkt daarom terug tot
1 januari 2006, dat wil zeggen het tijdstip waarop dit artikel 83i is
werking is getreden. Voor de uitvoering is deze afwijkingsmogelijkheid in
de fase van de introductie van de arbeidsverledenbeschikking noodzakelijk.
Wegens het belang van zo volledig mogelijke informatie aan de werknemers,
is er geen sprake van enige benadeling van de werknemer.Onderdeel CBij de aanvulling van artikel 84, eerste lid, van de Wet SUWI met bepalingen
uit de Wet WIA, is ten onrechte naar artikel 76, zesde lid, van de Wet WIA
verwezen. Bedoeld is in plaats daarvan te verwijzen naar artikel 77, zesde
lid, van de Wet WIA. Dit wordt in dit onderdeel gecorrigeerd.Artikel XII. Wijziging van de Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogenOnderdeel AIn artikel XV, onderdeel A, van de Aanpassings- en verzamelwet Wet werk
en inkomen naar arbeidsvermogen was een wijziging van artikel 4 van de Wet
WIA opgenomen. Daarbij was bedoeld de zinsnede «arbeidskundige»
te laten vervallen. Echter verwezen werd naar het woord «arbeidskundig»,
daarnaast was verzuimd de rest van de zinsnede aan te passen. Dit wordt hier
hersteld.Onderdeel BDeze wijziging ziet erop om aan te sluiten bij een wijziging op grond
van artikel I, onderdeel BB, van de Wet wijziging WW-stelsel, met betrekking
tot de vaststelling van dagen die niet als loon moeten worden beschouwd voor
het vaststellen van het arbeidsverleden. Hiermee wordt geregeld dat uitkeringen
die weliswaar niet zijn aan te merken als een WW-uitkering, als uitkering
op grond van hoofdstuk 7 van de Wet WIA, met uitzondering van een uitkering
aan de persoon die slechts in staat is om met arbeid ten hoogste 20%
te verdienen van het maatmaninkomen, bedoeld in artikel 1 van die wet of als
uitkering op grond van de WAO, berekend naar een arbeidsongeschiktheid van
minder dan 80%, maar feitelijk naar aard en strekking hiermee overeenkomen,
eveneens niet als loon wordt beschouwd. Deze toevoeging voor de vaststelling
van het arbeidsverleden voor de WW wordt dus overeenkomstig opgenomen voor
het vaststellen van het arbeidsverleden met betrekking tot de loongerelateerde
uitkering van de WGA-uitkering. Daarnaast is besloten om (evenals in het nieuwe
artikel 42a, zesde lid, van de WW) het desbetreffende lid in onderdelen op
te splitsen, om zo de inzichtelijkheid te vergroten. Uitsluitend artikel 15,
elfde lid, onderdeel d, is een toevoeging ten opzichte van de huidige regeling.
De beoogde inwerkingtredingsdatum van dit onderdeel is 1 januari 2008. Onderdeel CZie de toelichting op artikel III, onderdeel G.Onderdeel DIn artikel 23, zesde lid, van de Wet WIA wordt ten onrechte verwezen naar
artikel 65, hetgeen met dit onderdeel wordt gecorrigeerd. Bedoeld is te verwijzen
naar artikel 66. Artikel 66 en niet artikel 65 stelt immers regels met betrekking
tot de verkorte wachttijd. Het is niet nodig dat bij de aanvraag om verkorte
wachttijd een re-integratieverslag (dat in artikel 65 wordt geregeld) wordt
ingediend. De verklaring, bedoeld in artikel 66, derde lid, is voldoende.Onderdeel EOp grond van artikel 24 van de Wet WIA bestaat voor het UWV de mogelijkheid
om op gezamenlijk verzoek van werkgever en werknemer het tijdvak waarover
de WIA-verzekerde recht heeft op loon of bezoldiging te verlengen. De toelichting
op artikel 24 Wet WIA (Kamerstukken II 2004/05, 30 034, nr. 3, p. 157)
vermeldt dat de mogelijkheid van verlenging van het bedoelde tijdvak alleen
geldt voor zover de werkgever het loon of de bezoldiging doorbetaalt. Wanneer
er recht op ziekengeld bestaat kan het bedoelde tijdvak dus niet worden verlengd.
Deze uitzondering die wel in artikel 19, zevende lid, van de WAO (zie voor
de toelichting op dit artikel Kamerstukken II 2000/01, 27 678, nr. 3,
p. 20) is opgenomen en welk artikel dezelfde achtergrond en grotendeels dezelfde
inhoud kent als artikel 24 van de Wet WIA, is in artikel 24, eerste lid, van
de Wet WIA ten onrechte niet opgenomen. Dit wordt met dit onderdeel gecorrigeerd.Hierbij wordt opgemerkt dat artikel 24 van de Wet WIA niet alleen ziet
op de werkgever die op grond van artikel 629 van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek het loon moet doorbetalen, maar ook op de werkgever die daartoe is
verplicht op grond van artikel 76a van de ZW. Met het oog hierop wordt niet
alleen een uitzondering op de mogelijkheid om de loondoorbetalingsperiode
vrijwillig te verlengen gecreëerd in geval van toepasselijkheid van artikel
29 en 29a, eerste of vierde lid, van de ZW, maar ook ingeval van de situatie,
bedoeld in artikel 76c, onderdeel a, van de ZW. Dit betekent dat als de betrokken
werknemer recht heeft op een vergoeding of uitkering krachtens een wettelijk
voorgeschreven verzekering, de werkgever en werknemer de loondoorbetalingsperiode,
bedoeld in artikel 76a van de ZW, niet vrijwillig kunnen verlengen.Onderdeel F, onder 1Omdat de verplichtingen waarvan in artikel 25, negende lid, van de Wet
WIA wordt gesproken in dezelfde zin staan wordt de tekst van lid redactioneel
aangepast.Hoewel ook uit het veertiende lid van artikel 25 van de Wet WIA blijkt
dat het tijdvak van de loonsanctie, bedoeld in artikel 25, negende lid, ten
hoogste 52 weken is, wordt dit ter verduidelijking ook aan dat negende lid
toegevoegd. Met deze wijziging is nadrukkelijk geen inhoudelijke wijziging
beoogd maar slechts een verduidelijking in het artikellid dat de loonsanctie
regelt.Onderdeel F, onder 2In artikel 25, tiende lid, van de Wet WIA zijn de beslistermijnen opgenomen
in verband met het opleggen van de loonsancties. Daarin is opgenomen dat de
beschikking zes weken voor afloop van de wachttijd moet worden gegeven. Dit
is een absolute termijn, dat is niet de bedoeling. De beschikking
moet uiterlijk zes weken voor afloop van de wachttijd worden gegeven. De tekst
wordt hierop aangepast.Onderdeel F, onder 3Door de wijziging van artikel 25, veertiende lid, wordt bereikt dat wanneer
het UWV de beschikking, bedoeld in dat lid, bijvoorbeeld een dag te laat afgeeft
(zie in dit kader ook artikel 25, dertiende lid), het tijdvak van de loondoorbetaling
niet een week eerder maar 1 dag eerder eindigt.Verder wordt in het kader van de verduidelijking in artikel 25, negende
lid, van de Wet WIA ook het veertiende lid van artikel 25 van de Wet WIA aangepast,
zodat duidelijk is dat waar in dat artikellid over «tijdvak» wordt
gesproken, daarmee wordt bedoeld het tijdvak, bedoeld in het negende lid van
artikel 25 van de Wet WIA.Onderdeel GIn artikel 27, derde lid, is een bepaling opgenomen die de strekking heeft
dat de informatie- en medewerkingsverplichtingen ook gelden ten opzichte van
de Centrale organisatie werk en inkomen en re-integratiebedrijven, die een
taak hebben bij de re-integratie. Door de huidige redactie van dat lid zou
de indruk kunnen ontstaan dat de informatieplicht alleen geldt wanneer er
sprake is van een oproep, vraag of onderzoek. Bedoeld is echter de algemene
informatieplicht zoals neergelegd in artikel 27, eerste lid, onverkort ook
van toepassing te laten zijn. Met de hier voorgestelde wijziging wordt dat
verduidelijkt.Onderdeel HHet recht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling dat in artikel 34 Wet
WIA is geregeld is een recht jegens het UWV. Het recht is dus niet bedoeld
voor de verzekerde voor wiens re-integratie de eigenrisicodrager op grond
van 42 verantwoordelijk is.Omdat de eigenrisicodrager op grond van artikel 83, derde lid, Wet WIA
er voor kan kiezen de betaling van de WGA-uitkering aan het UWV over te laten,
waarna het UWV de uitkering op hem verhaalt, kan verwarring ontstaan over
de zinsnede «en wiens uitkering door het UWV wordt betaald» in
artikel 34, eerste lid. Teneinde dergelijke verwarring te voorkomen wordt
artikel 34, eerste lid, op dit punt gewijzigd.Onderdeel IZie de toelichting op artikel III, onderdeel I.Onderdeel JMet betrekking tot de instroomcijfers WIA wordt de berekeningswijze verduidelijkt.
Tevens vindt een aanpassing plaats die verband houdt met de Wet VLZ. Aangezien
in die wet de wachttijd voor toekenning van een arbeidsongeschiktheidsuitkering
is verlengd van één naar twee jaar, is voor de berekening van
het instroompercentage het gemiddeld aantal werknemers van twee jaar geleden
relevant in plaats van één jaar geleden.Onderdeel KZie de toelichting op artikel V, onderdeel A. Onderdelen L en NVoor een toelichting op deze onderdelen wordt verwezen naar paragraaf 2
van het algemeen deel van deze memorie van toelichting.Opgemerkt wordt dat de wijziging van artikel 61, derde lid, een redactionele
wijziging betreft.Onderdeel MIn dit onderdeel wordt tekstuele omissie in artikel 58 Wet WIA gecorrigeerd.Onderdeel OIn artikel 62, eerste lid, Wet WIA is de hoogte van de vervolguitkering
van de WGA-uitkering (hierna: vervolguitkering) geregeld. Die uitkering kan
zijn gebaseerd op het minimumloon per maand of op het maandloon. Voor de situatie
waarin niet over de gehele kalendermaand recht op uitkering bestaat (bijvoorbeeld
wanneer de vervolguitkering halverwege de maand ingaat) en de vervolguitkering
is gebaseerd op het maandloon, bepaalt artikel 13, vierde lid, onderdeel b,
Wet WIA hoe de hoogte van de uitkering dient te worden berekend. Die wijze
van berekening van de hoogte van de vervolguitkering is niet geregeld voor
de situatie waarin de vervolguitkering is gebaseerd op het minimumloon per
maand en niet over de gehele kalendermaand recht op uitkering bestaat. Omdat
is gebleken dat hier in de uitvoering van de Wet WIA behoefte aan bestaat,
wordt de wijze van berekening van de hoogte van de vervolguitkering in de
genoemde situatie aan artikel 62, eerste lid, Wet WIA toegevoegd. Voor de
formulering van deze zin is aansluiting gezocht bij artikel 13, vierde lid,
onderdeel b, Wet WIA.Hierbij wordt opgemerkt dat bij de formulering van de aan artikel 62,
eerste lid, van de Wet WIA toe te voegen zinnen is uitgegaan van het feit
dat het voorstel van Wet bevordering naleving Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag
op hetzelfde tijdstip in werking treedt als dit wetsvoorstel. De Wet bevordering
naleving Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag wijzigt namelijk artikel
12, eerste lid, van de Wet WIA zodanig dat het begrip minimumloon in de Wet
WIA wordt gedefinieerd als minimumloon per maand.Onderdeel PIn artikel 77, vijfde lid, wordt ten onrechte naar artikel 77 verwezen.
De wijze van tenuitvoerlegging die in dit artikel wordt bedoeld is omschreven
in artikel 78 (dat weer verwijst naar artikel 96). Met dit onderdeel wordt
dit gecorrigeerd, waardoor overigens dezelfde structuur als in artikel 57,
vijfde lid, van de WAO wordt gehanteerd.Onderdeel QUit artikel 83, tweede lid, van de Wet WIA volgt dat de eigenrisicodragende
werkgever van de loonaanvullingsuitkering die hij aan werknemer betaalt, niet
hoeft te betalen het bedrag ter hoogte van de vervolguitkering die de werknemer
zou hebben ontvangen als hij geen recht zou hebben gehad op een loonaanvullingsuitkering.
Gelet op artikel 60, derde lid, van de Wet WIA is het ten aanzien van de verzekerde
die slechts in staat is om met arbeid ten hoogste 20% van het maatmaninkomen
per uur te verdienen, niet mogelijk te bepalen welk bedrag de eigenrisicodragende
werkgever op grond van artikel 83 op het UWV kan verhalen. De in artikel 60,
derde lid, bedoelde verzekerde ontvangt immers nimmer een vervolguitkering.
Om met betrekking tot deze verzekerde toch te kunnen bepalen
welk bedrag de eigenrisicodragende werkgever op het UWV kan verhalen, wordt
aan artikel 83, tweede lid, van de Wet WIA een volzin toegevoegd. Daarin wordt
bepaald dat in plaats van het bedrag van de vervolguitkering 70% van
het minimumloon in mindering moet worden gebracht op het bedrag van de loonvullingsuitkering.Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt dat deze wijziging doorwerking
heeft op de bedragen die op grond van artikel 117b, derde lid, onderdeel e,
van de Wfsv ten laste van de Werkhervattingskas worden gebracht. Gelet echter
op de tekst van dat artikelonderdeel is het niet nodig de Wfsv op dit punt
te wijzigen.Onderdeel R, onder 1De hoofdregel bij het betalen van uitkeringen op grond van de Wet WIA
door eigenrisicodragers aan uitkeringsgerechtigden is dat het UWV de uitkeringen
betaalt tenzij de eigenrisicodrager aangeeft dit zelf te willen doen (zie
artikel 83 van de Wet WIA). Op deze manier wordt aangesloten bij de bestaande
situatie in de WAO. Bij deze hoofdregel past dat het UWV voor de betaling
van de uitkering geen kosten in rekening brengt bij de eigenrisicodrager.
Dit ligt te meer voor de hand omdat in geval van een loonaanvullingsuitkering
van de WGA-uitkering er in alle gevallen kosten verrekend dienen te worden
tussen het UWV en de werkgever. Het betreft namelijk óf het deel ter
hoogte van de vervolguitkering óf het deel ter hoogte daarboven (zie
ook artikel 83, tweede lid, van de Wet WIA).Gelet hierop is de huidige tekst van artikel 86, eerste lid, van de Wet
WIA onduidelijk. Het UWV brengt alleen kosten in rekening als de eigenrisicodrager
de uitkering niet wil of niet kan betalen en het UWV de betaling moet overnemen.
De nieuwe redactie van artikel 86, eerste lid, beoogt aan te sluiten bij deze
praktijk.Onderdeel R, onder 2In artikel 86 van de Wet WIA wordt ten onrechte naar artikel 82, derde
lid, van die wet verwezen. Bedoeld wordt te verwijzen naar het verhaal, bedoeld
in artikel 83, derde lid, van de Wet WIA. Dit wordt in dit onderdeel gecorrigeerd.
Het is gewenst dat aan dit onderdeel terugwerkende kracht wordt verleend tot
en met de inwerkingtredingsdatum van de Wet WIA, te weten 29 december
2005.Opgemerkt wordt dat de wijzigingen van artikel 86, eerste lid, in twee
onderdelen zijn opgenomen omdat de wijziging onder 2. terugwerkende kracht
tot en met 29 december 2005 zal krijgen en de wijziging onder 1. niet.Onderdeel SZie de toelichting op artikel X, onderdeel C.Onderdeel TDe aanhef van artikel 120 van de Wet WIA eindigt met «de persoon
die». Omdat de onderdelen b en c van artikel 120 ook beginnen met «de
persoon die» loopt de tekst van artikel 120 niet goed door. Dit wordt
met dit onderdeel gecorrigeerd.Onderdeel UZowel in artikel 128 als in artikel 131 Wet WIA wordt overgangsrecht met
betrekking tot artikel 90, derde lid, Wet WIA geregeld. Omdat artikel 128
overbodig is kan het vervallen. Onderdeel VDe Wet wijziging WW-stelsel wijzigt de artikelen 59 en 61 van de Wet WIA.
Die wet voegt een overgangsartikel toe aan de Wet WIA, op grond waarvan met
betrekking tot de persoon wiens recht op een WGA-uitkering is ontstaan voor
de dag van inwerkingtreding de artikelen zoals ze op die dag luidden van toepassing
blijven.In artikel 127 van de Wet WIA is echter overgangsrecht opgenomen met betrekking
tot artikel 59, eerste lid, van de Wet WIA voor de verzekerde wiens recht
ontstaat voor 1 januari 2008. Artikel 127 vervalt niet en wordt niet
gewijzigd, hetgeen ook niet de bedoeling is. Dit betekent dat nog altijd de
bepaling van artikel 127 onverkort geldt. De bepaling die is ingevoegd bij
de Wet wijziging WW-stelsel brengt daar geen verandering in. De wijze waarop
het artikel ten aanzien van personen wiens recht is ontstaan voor 1 januari
2008 gelezen moet worden blijft gelijk. Het artikel dat is ingevoegd bij de
Wet wijziging WW-stelsel is derhalve overbodig daar waar het betrekking heeft
op artikel 59. De onderhavige wijziging ziet erop dit te corrigerenOnderdeel WDe verwijzing in artikel 134 Wet WIA naar artikel 35 Wet WIA is niet juist,
nu in artikel 35 niet over de bedoelde verplichting wordt gesproken. De juiste
verwijzing naar artikel 33 Wet WIA wordt met dit onderdeel aangebracht.Artikel XIII. Wijziging van de Wet wijziging WW-stelselArtikel II, onderdeel B, onder 2 en 3, van de Wet wijziging WW-stelsel
kan vervallen. Dit betreft een wijziging van de IOAW die ook reeds is meegenomen
in de Wet van 30 maart 2006 tot wijziging van de Werkloosheidswet en
enige andere wetten in verband met aanscherping van de wekeneis (Stb. 167).
Aangezien laatstgenoemde wet op een eerder moment in werking kon treden, is
ervoor gekozen het betreffende onderdeel van de Wet wijziging WW-stelsel niet
in werking te laten treden en op een later moment te laten vervallen. De onderhavige
wijziging ziet hierop.Artikel XIV. Wijziging van de ZiektewetOnderdeel AMet de Wet IWIA is de zinsnede die met dit voorstel wordt geschrapt, aan
artikel 11a van de ZW toegevoegd. De toelichting bij de Wet IWIA luidde: «In
artikel 11a, eerste lid, is geregeld hoe het ziekengeld wordt uitbetaald van
de werknemer die in dienstbetrekking stond tot een werkgever die eigenrisicodrager
is. Dit ziekengeld wordt uitbetaald door tussenkomst van die werkgever. Voorgesteld
wordt om dit artikellid ook van toepassing te laten zijn op de werknemer die
in een dienstbetrekking stond tot de eigenrisicodrager in de zin van de Wet
WIA» (Kamerstukken II 2004/05, 30 118, nr. 3, p. 112)De ratio hierachter was dat het, evenals bij de WAO, gewenst werd geacht
dat tijdens de eerste twee ziektejaren een financiële band blijft bestaan
tussen de werkgever en de werknemer die ziekengeld op grond van de ZW ontvangt,
ingeval de werkgever na die twee jaar eigenrisicodrager voor de Wet WIA is.Omdat echter uit artikel 82, vierde lid, van de Wet WIA voortvloeit dat
de werkgever het risico van de betaling van de WIA-uitkering niet draagt als
die uitkering aansluit op een uitkering op grond van de ZW, gaat de bedoelde
ratio in dat geval, anders dan in de WAO, niet op. Daarom kan de bedoelde
zinsnede in artikel 11a, eerste lid, van de ZW vervallen.Onderdeel B, onder 1Zie de toelichting op artikel VI, onderdeel D, onder 1.Onderdeel B, onder 2Op grond van artikel 29b, derde lid, onderdeel a, van de ZW geldt er een
permanente no-riskpolis voor personen die een WAJONG-uitkering hebben of hebben
gehad voor aanvang van de dienstbetrekking. De no-riskpolis voor die personen
is dus onbeperkt in duur. Voor andere personen kan een tijdelijke no-riskpolis
van toepassing zijn, als zij voldoen aan de voorwaarden. Een tijdelijke no-riskpolis
geldt voor een periode van ziekteverzuim dat intreedt binnen vijf jaar na
aanvang van de dienstbetrekking, en kan verlengd worden met vijf jaar. Jongeren
die in dienst treden bij een werkgever voordat zij 18 jaar zijn, kunnen voorafgaande
aan het moment van in dienst treden geen arbeidsongeschiktheidsuitkering op
grond van de WAJONG (WAJONG-uitkering) genieten. De WAJONG-uitkering kan immers
pas ingaan als zij 18 jaar zijn. Als een jongere in dienst treedt bij een
werkgever voordat hij 18 jaar wordt, kan de permanente no-riskpolis in verband
met WAJONG-uitkering niet van toepassing zijn bij het voortbestaan van de
dienstbetrekking bij deze werkgever. Als hij na zijn 18e jaar een WAJONG-uitkering
krijgt, leidt dat voor de werkgever die hem in dienst heeft genomen niet tot
voordeel van de permanente no-riskpolis. Elke andere werkgever waarbij de
jongere nadien in dienst treedt heeft dit voordeel wel. Dit wordt niet redelijk
geacht ten opzichte van de (eerste) werkgever die de jongere al in dienst
heeft genomen voor zijn 18e jaar.Dit is reden om artikel 29b, derde lid, zodanig te wijzigen dat de permanente
no-riskpolis ook geldt als de werknemer na aanvang van de dienstbetrekking
recht op een WAJONG-uitkering krijgt. Dit wordt geregeld in het nieuwe onderdeel
c van artikel 29b, derde lid.In principe ontstaat het recht op ziekengeld over perioden van ongeschiktheid
tot werken wegens ziekte die zijn aangevangen na aanvang van de dienstbetrekking.
Ingeval van de jongere die een dienstbetrekking is aangegaan voordat hij recht
kreeg op een WAJONG-uitkering, kan de ziekte ontstaan na aanvang van de dienstbetrekking
maar voor het recht op WAJONG-uitkering. Omdat het gewenst dat het recht op
no-riskpolis pas ontstaat nadat het recht op WAJONG-uitkering is ontstaan,
is aan het slot van artikel 29b, derde lid, een volzin toegevoegd. De permanente
no-riskpolis geldt op grond daarvan dus voor de ziektegevallen die intreden
na aanvang van de WAJONG-uitkering. Wellicht ten overvloede wordt opgemerkt
dat de werknemer in die situatie recht heeft op loondoorbetaling van de werkgever
tot het moment waarop zijn recht op WAJONG-uitkering ontstaat. Een uitzondering
hierop kan zijn de situatie waarin indien de werknemer voorafgaand aan zijn
WAJONG-uitkering voldoet aan de voorwaarden voor een tijdelijke no-riskpolis;
in dat geval krijgt de werknemer ziekengeld op grond van artikel 29b.Onderdeel B, onder 3Door de toevoeging van een elfde lid aan artikel 29b ZW ontstaat de mogelijkheid
voor (aspirant) werknemers om een verklaring van het UWV te ontvangen of zij
in aanmerking komen voor de no-riskpolis, bedoeld in artikel 29b, eerste lid,
onderdeel d of e, ZW. De verklaring kan, indien gewenst en mits de (aspirant)
werknemer deze tijdig aanvraagt, worden afgegeven alvorens hij een dienstbetrekking
aangaat. Juist met het oog op het feit dat de verklaring (ook)
kan worden aangevraagd voordat de betrokkene als werknemer kan worden beschouwd,
wordt in het nieuwe elfde lid naast «werknemer» ook genoemd «de
persoon die verwacht een dienstbetrekking met een werkgever aan te zullen
gaan».Onderdeel CDoor wijziging van artikel 45 van de ZW middels artikel XVI, onder Fa,
van de Aanpassings- en verzamelwet Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
is de verwijzing naar artikel 30a, derde lid, van de Wet SUWI niet meer volledig.
Middels deze wijziging wordt dat gecorrigeerd.Onderdeel DZie de toelichting op artikel V, onderdeel A.Onderdeel EZie de toelichting op artikel III, onderdeel I.Onderdeel F en artikel XVIII (Wijziging grondslag Besluit
werkzaamheden, administratieve voorschriften en kosten eigenrisicodragen ZW)Het Besluit incasso boeten en onverschuldigde betalingen werkgevers geldt
sinds de inwerkingtreding van artikel 62 van de Invoeringswet Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen als ministeriële regeling. Deze
regeling stelt ook regels met betrekking tot artikel 63a van de ZW. Omdat
het zevende lid van dat artikel nog spreekt van een bevoegdheid voor het UWV
om dergelijke regels te stellen, wordt dat artikellid gewijzigd in een ministeriële
delegatiebevoegdheid.In artikel XVIII wordt bepaald dat het Besluit werkzaamheden, administratieve
voorschriften en kosten eigenrisicodragen ZW (dat door de minister van de
Sociale Zaken en Werkgelegenheid op 24 april 2003 is goedgekeurd (Strct.
2003, 80)), dat is gebaseerd op artikel 63a, zevende lid, ZW na de wijziging
van dat artikel geldt als ministeriële regeling.Artikel GZie de toelichting op artikel III, onderdeel G.Onderdeel HOmdat de NV Nederlandse Spoorwegen is verzelfstandigd en het personeel
dat daar in dienst is onder het arbeidsrecht van het Burgerlijk Wetboek valt
en deswege niet de status van overheidspersoneel heeft, hoeft dit personeel
niet langer in artikel 76 ZW – dat de toepasselijkheid van enkele artikelen
van de ZW op overheidspersoneel regelt – te worden genoemd.Onderdeel I en artikel XV, onderdeel B (Wijziging van
het Burgerlijk Wetboek)Met artikel 13, onderdeel A, van de Invoeringswet Wet financiering sociale
verzekeringen (IWfsv) is artikel 8 van de Wet REA gewijzigd. Op het moment
dat artikel 13 van de IWfsv in werking trad, was artikel 8 Wet REA echter
reeds vervallen (namelijk door inwerkingtreding van artikel 2.10 van de IWIA).
De inhoud van artikel 8 Wet REA is bij de IWIA overgenomen in artikel 658a
van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en artikel 76e van de ZW.
De met artikel 13 IWfsv beoogde wijziging is echter in die artikelen ten onrechte
niet overgenomen. Dit wordt in deze wet gecorrigeerd.Hierbij wordt opgemerkt dat de nieuwe tekst in artikel 76e van de ZW iets
anders luidt dan de nieuwe tekst van artikel 658a van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek. In artikel 76e wordt gesproken van «de personen, bedoeld in
artikel 29, tweede lid, onderdelen a, b en c, die laatstelijk tot hem in dienstbetrekking
stonden» en in artikel 658a van «de personen, bedoeld in artikel
29, tweede lid, onderdelen a, b en c, van die wet, die laatstelijk met hem
een arbeidsovereenkomst zijn aangegaan». Hoewel in beide artikelen beoogd
wordt hetzelfde te regelen is de formulering verschillend, nu in titel 7.10
van het Burgerlijk Wetboek niet meer wordt gesproken van een dienstbetrekking
maar van een arbeidsovereenkomst.Onderdeel JMet artikel 90 ZW is bedoeld te regelen dat de persoon die voorafgaand
aan de intrekking van de Wet REA arbeidsgehandicapte was gedurende een bepaalde
(in artikel 90 geregelde) duur recht houdt op de no-riskpolis, bedoeld in
artikel 29b ZW. Door het in de aanhef van artikel 90, eerste lid, opnemen
van de eerstgenoemde zinsnede «op de dag» bevat dat artikel een
lacune in het overgangsrecht met betrekking tot de no-riskpolis dat kan worden
uitgelegd aan de hand van het volgende voorbeeld: Betrokkene genoot een WAO-uitkering
tot 1-1-2000.Op grond van artikel 2 Wet REA behield hij de arbeidsgehandicapte-status
tot 1-1-2005.Op 1-11-2004 treedt hij in dienst bij een nieuwe werkgever.Op grond van artikel 29b zoals dat luidde voor de inwerkingtreding van
de IWIA zou hij tot 1-11-2009 bij ziekte aanspraak kunnen maken op een uitkering
krachtens de Ziektewet.Op grond van het bij de IWIA gewijzigde artikel 29b ZW bestaat in deze
situatie geen recht op no-riskpolis noch is in het overgangsrecht (artikel
90 ZW) voorzien in deze situatie. Er zou dus bij een ziekmelding op of na
29-12-2005 geen uitkering meer kunnen worden verleend. Dit is niet gewenst.
Daarom wordt artikel 90 ZW zodanig aangepast dat de no-riskpolis ook van toepassing
is op de verzekerde die op 28-12-2005 reeds de status van arbeidsgehandicapte
heeft verloren, maar op grond van art. 29b ZW (oud) nog wel recht zou hebben
gehad op ziekengeld.Artikel XV. Wijziging van het Burgerlijk WetboekOnderdeel A, onder 1, sub 1In artikel 658a van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek is de verplichting
voor de werkgever geregeld om zijn zieke werknemer in te schakelen in passende
arbeid in zijn bedrijf. Indien in het eigen bedrijf geen passende arbeid voorhanden
is dient de werkgever de inschakeling te bevorderen in passende arbeid in
het bedrijf van een andere werkgever. Daarbij is niet geregeld dat het UWV
in alle gevallen vooraf beoordeelt of aangeboden arbeid bij een andere werkgever
passend is. Als twijfel bestaat of de aangeboden arbeid passend is kan hierover
een deskundigenoordeel gevraagd. Gelet hierop kan de zinsnede in artikel 629,
lid 3, onderdeel c, van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek «met toestemming
van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, genoemd in hoofdstuk
5 van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen» vervallen.Onderdeel A, onder 1, sub 2Dit betreft een redactionele correctie. Onderdeel A, onder 2Door de redactie van artikel 629, lid 11, onderdeel c, van Boek 7 van
het Burgerlijk Wetboek kan de indruk ontstaan dat de ene grond voor verlenging
de ander uitsluit. Dit is uitdrukkelijk niet de bedoeling. Om dit beter tot
uitdrukking te laten komen wordt de redactie van dat onderdeel enigszins aangepast.Onderdeel BZie de toelichting op artikel XIV, onderdeel I.Artikel XVI. Wijziging van de Wet vermindering afdracht
loonbelasting en premie voor de volksverzekeringenMet ingang van 1 januari 2006 is de Wfsv in werking getreden en zijn
bepalingen betreffende de heffing van premies voor de sociale verzekeringen
opgenomen in die wet. In de artikelen 31, tweede lid, en 33, vierde lid, van
de Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen
werd abusievelijk nog verwezen naar de premieheffing ingevolge de WW. Door
middel van de onderhavige wijziging is dit gewijzigd in de premieheffing ingevolge
afdeling 2 van hoofdstuk 3 van de Wfsv.Artikel XVII. Verruiming grondslag Regeling aanwijzing
ontwikkelingsorganisaties BEUZie de toelichting op artikel III, onderdeel G.Artikel XVIII. (Wijziging grondslag Besluit werkzaamheden,
administratieve voorschriften en kosten eigenrisicodragen ZW)Zie de toelichting op artikel XIV, onderdeel F.Artikel XIX. InwerkingtredingDe inwerkingtredingsbepaling maakt het mogelijk (delen van) artikelen
met terugwerkende kracht in werking te laten treden. In onderstaand overzicht
is opgenomen voor welke bepalingen dit in ieder geval zal gelden.Artikel wetsvoorstel:Betreft wijziging van:Terugwerkende kracht tot en met:Reden
terugwerkende kracht: IInvoeringswet stelselherziening
sociale zekerheid1 oktober 2006Omdat de desbetreffende wijziging van de WW in werking treedt
met ingang van 1 oktober 2006, is het noodzakelijk dat deze wijziging
eveneens terugwerkende kracht heeft tot en met deze datum (zie ook de artikelsgewijze
toelichting). III, onderdeel B18, tweede
lid, WW1 oktober 2006Correctie in artikel dat na Wet wijziging WW-stelsel, die op 1-10-2006 in
werking zal treden treden, is ingevoegd. III, onderdeel E31, tweede
lid, WW1 oktober 2006PM III, onderdeel G53, eerste
lid, onderdeel b, WW1 januari 2001Op grond van artikel VIII van de Wet herziening vrijwillige
verzekering AOW en ANW is die regeling met terugwerkende kracht tot en met
1 januari 2001 aangewezen als de regeling die tevens gebruikt moet worden
bij de vaststelling van de vrijwillige verzekering voor de AOW en de ANW (zie
verder artikelsgewijze toelichting). III, onderdeel J77a WW1 juli 2006Betreft
een correctie die terug dient te werken tot de datum waarop artikel 77a WW
in werking trad. III, onderdeel K, onder 1 en 2130o WW1 oktober 2006Betreft een correctie die terug dient te werken tot de datum van inwerkingtreding
van de Wet wijziging WW-stelsel. III, onderdeel L130p
WWInw.tr. dag na plaatsing en terugwerkend t/m
1 oktober 2006Betreft overgangsrecht dat
verband houdt met een bepaling uit de Wet wijziging WW-stelsel die op 1 oktober
2006 in werking zal treden (zie ook artikelsgewijze toelichting). IV, onderdeel B58, tweede
lid, WAZ29 december 2005Betreft verduidelijking van wijziging die per 29 december 2005 in werking
is getreden. V, onderdeel B50, tweede
lid, WAJONG29 december 2005Betreft verduidelijking van wijziging die per 29 december
2005 in werking is getreden. VI, onderdeel H105, derde
lid, Wfsv1 januari 2006Betreft correctie van wijziging die verband houdt met wijziging die per 1 januari
2006 in werking is getreden.VI, onderdeel K, onder 1117, eerste lid, Wfsv1 januari 2006Betreft correctie van wijziging die verband houdt met
inwerkingtreding artikel 117 Wfsv, dat per 1 januari 2006 in werking
is getreden. VI, onderdeel L117b,
derde lid, onderdeel f1 januari 2006Correctie van onderdeel dat met Wfsv, die op 1-1-2006
in werking is getreden, is ingevoegd. VI, onderdeel M122b Wfsv1 januari 2006Correctie van onderdeel dat met Wfsv, die op 1-1-2006 in werking is getreden,
is ingevoegd. VI, onderdeel N122e Wfsv1 januari 2006De onderhavige wijziging van artikel 122e Wfsv werkt terug tot en met 1 januari
2006 omdat het hier een correctie betreft die betrekking heeft op de mogelijkheid
om de differentiatie met betrekking tot de premie voor de Arbeidsongeschiktheidskas
met terugwerkende kracht tot die datum te laten vervallen. VII, onderdeel Ftoevoegen
vierde lid aan 63 IOAZ29 december 2005Correctie van wijzigingen van de IOAZ die met de IWIA,
die op 29-12-2005 in werking is getreden, zijn aangebrachtX, onderdeel H44, tweede
lid, WAO29 december 2005Betreft verduidelijking van wijziging die per 29 december 2005 in werking
is getreden. X, onderdeel J80a WAO1 januari 2006Het is niet zinvol om in 2006 en in latere jaren nog instroomcijfers te publiceren;
zie paragraaf «klein beleid». X, onderdeel K81, tweede
lid, onderdeel b, WAO1 januari 2001Op grond van artikel VIII van de Wet herziening vrijwillige
verzekering AOW en ANW is die regeling met terugwerkende kracht tot en met
1 januari 2001 aangewezen als de regeling die tevens gebruikt moet worden
bij de vaststelling van de vrijwillige verzekering voor de AOW en de ANW (zie
verder artikelsgewijze toelichting). X, onderdeel L91b, eerste
lid, WAO1 januari 2006Betreft correctie van wijziging die verband houdt met inwerkingtreding artikel
117 Wfsv, dat per 1 januari 2006 in werking is getreden. XI, onderdeel B83i Wet
SUWI1 januari 2006Deze wijziging betreft een correctie en werkt daarom terug tot 1 januari
2006, dat wil zeggen het tijdstip waarop dit artikel 83i is werking is getreden. XII, onderdeel C18, tweede
lid, onderdeel b, Wet WIA29 december 2005Op grond van artikel VIII van de Wet herziening
vrijwillige verzekering AOW en ANW is die regeling met terugwerkende kracht
tot en met 1 januari 2001 aangewezen als de regeling die tevens gebruikt
moet worden bij de vaststelling van de vrijwillige verzekering voor de AOW
en de ANW (zie verder artikelsgewijze toelichting). XII, onderdeel R, onder 2Wijziging 86, eerste lid, Wet WIA: vervanging «82, derde lid»
door: 83, derde lid29 december 2005Correctie van Wet WIA die op 29-12-2005 in werking is
getreden. XIV, onderdeel G64, tweede
lid, onderdeel b, ZW1 januari 2001Op grond van artikel VIII van de Wet herziening vrijwillige
verzekering AOW en ANW is die regeling met terugwerkende kracht tot en met
1 januari 2001 aangewezen als de regeling die tevens gebruikt moet worden
bij de vaststelling van de vrijwillige verzekering voor de AOW en de ANW (zie
verder artikelsgewijze toelichting). XVIWijziging Wet vermindering
afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen1 januari 2006Correctie van
onderdeel dat met Wfsv, die op 1-1-2006 in werking is getreden, is ingevoegd.XVIIVerruiming grondslag
Regeling aanwijzing ontwikkelingsorganisaties BEU en Regeling van 6 juni
1989 (Stcrt. 121)1 januari 2001Op grond van artikel VIII van de Wet herziening vrijwillige verzekering
AOW en ANW is die regeling met terugwerkende kracht tot en met 1 januari
2001 aangewezen als de regeling die tevens gebruikt moet worden bij de vaststelling
van de vrijwillige verzekering voor de AOW en de ANW (zie verder artikelsgewijze
toelichting).De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30682-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl