Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30699, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-07-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30699 nr. C

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamArtikel 1Artikel 3Artikel 6Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 13Artikel 15Artikelen 17 en 18Artikel 20Artikel 23Artikel 26Artikel 27Artikel 5, eerste lidArtikel 10, tweede lidArtikel 11OndertekeningLichaamTransponeringstabel kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van
de Raad van de Europese Unie van 24 februari 2005 inzake de toepassing
van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PbEG L
76)
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30699, nr. C b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30699Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 699Implementatie van het kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van de Raad van
de Europese Unie van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel
van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PbEG L 76) (Wet wederzijdse
erkenning en tenuitvoerlegging strafrechtelijke sancties)CMemorie van antwoordOntvangen 9 juli 2007Met veel belangstelling heb ik kennisgenomen van het voorlopig verslag
van de vaste commissie voor Justitie over dit wetsvoorstel. Het verheugt mij
dat de leden van de verschillende fracties in het algemeen positief en instemmend
staan tegenover het wetsvoorstel. De door de verschillende fracties gestelde
vragen en gemaakte opmerkingen geven de gelegenheid de strekking en inhoud
van het wetsvoorstel op een aantal punten nader te verduidelijken. Ik ben
de leden daarvoor erkentelijk. Waar mogelijk zullen de vragen van verschillende
fracties over hetzelfde onderwerp of met elkaar samenhangende onderwerpen
hieronder gezamenlijk worden beantwoord.De leden van de CDA-fractie hadden met belangstelling
en instemming kennisgenomen van het onderhavige wetsvoorstel. Voorafgaand
aan hun vragen en opmerkingen over een aantal meer specifieke punten stelden
zij prealabel een tweetal rechtspolitieke kwesties aan de orde.De eerste kwestie betreft de betekenis van het Haags Programma van 5 november
2004 voor de uitwerking van het beginsel van wederzijdse erkenning in de toekomst.
Ik breng daarover graag het volgende naar voren.Voor een effectieve bestrijding van grensoverschrijdende en georganiseerde
criminaliteit in de lidstaten van de Europese Unie is een goedlopende strafrechtelijke
samenwerking nodig.Het beginsel van wederzijdse erkenning is de hoeksteen van deze strafrechtelijke
samenwerking. Het beginsel houdt in dat het bestaan van verschillen in nationale
wetgeving weliswaar wordt erkend, maar dat deze niet aan de strafrechtelijke
samenwerking in de weg mogen staan. Over de verschillen moet worden heengestapt
ten behoeve van de strafrechtelijke samenwerking.Vergelijken we de samenwerking gebaseerd op de principes van wederzijdse
rechtshulp met samenwerking op basis van het beginsel van wederzijdse erkenning,
dan ligt bij de rechtshulp het zwaartepunt meer bij de aangezochte staat en
bij wederzijdse erkenning meer bij de uitvaardigende lidstaat. Bij de traditionele
wederzijdse rechtshulp is het recht van de aangezochte staat in belangrijke
mate bepalend voor het antwoord op de vraag of de verzochte bijstand
kan worden geleverd. Bij wederzijdse erkenning is juist uitgangspunt dat het
recht van de uitvaardigende lidstaat in beginsel bepalend is voor te verlenen
samenwerking. Dit uitgangspunt leidt ertoe dat de mogelijkheden om de gevraagde
bijstand te weigeren worden teruggedrongen. Zo levert het ontbreken van dubbele
strafbaarheid slechts in een beperkt aantal gevallen een grond voor weigering
op. Achterliggende gedachte is dat samenwerking op basis van het beginsel
van wederzijdse erkenning sneller en doelmatiger zal zijn dan de samenwerking,
gebaseerd op de principes van wederzijdse rechtshulp in strafzaken.De term «wederzijdse erkenning» wordt in het huidige verdrag
in het kader van de strafrechtelijke samenwerking niet expliciet genoemd.
Niettemin vormen de artikelen 29 en 31 van het VEU voldoende grondslag voor
het vaststellen van instrumenten op het terrein van de wederzijdse erkenning
van strafrechtelijke beslissingen. Artikel 29 VEU bepaalt dat de EU zich ten
doel stelt de burgers in een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid
een hoog niveau van zekerheid te verschaffen door de ontwikkeling van gezamenlijk
optreden door de lidstaten op het gebied van politiële en justitiële
samenwerking. Onder het gezamenlijk optreden inzake justitiële samenwerking
in strafzaken wordt ingevolge artikel 31 VEU onder andere verstaan: «het
vergemakkelijken en bespoedigen van de samenwerking tussen de bevoegde ministeries
en de justitiële of gelijkwaardige autoriteiten van de lidstaten [...]
met betrekking tot procedures en de tenuitvoerlegging van beslissingen»
en «het waarborgen van de verenigbaarheid van de in de lidstaten geldende
voorschriften, voorzover nodig ter verbetering van die samenwerking».Het Haags Programma gaat in hoofdstuk 3 in op maatregelen ter versterking
van de rechtvaardigheid binnen de EU. Paragraaf 3.3.1. besteedt aandacht
aan het beginsel van wederzijdse erkenning op het terrein van het strafrecht.
Het bevestigt het grote gewicht van dit beginsel en wijst op de wenselijkheid
van de volledige uitvoering van het Programma van maatregelen ter uitvoering
van het beginsel van wederzijdse erkenning van strafrechtelijke beslissingen
uit 2000. Die uitvoering geschiedt en kan als gezegd geschieden op basis van
het huidige institutionele instrumentarium.Blijkens het op 22 juni 2007 overeengekomen mandaat van de IGC is
het de bedoeling dat het Hervormingsverdrag zal voorzien in een uitdrukkelijke
rechtsgrondslag voor samenwerking in strafzaken overeenkomstig het beginsel
van wederzijdse erkenning van rechterlijke uitspraken en beslissingen.De tweede kwestie die de leden van de CDA-fractie
aan de orde stelden, betreft de positie van het slachtoffer bij de erkenning
en tenuitvoerlegging van strafrechtelijke sancties.Ik merk daarover in algemene zin het volgende op. Het onderhavige kaderbesluit
strekt weliswaar mede ter verbetering van de positie van het slachtoffer,
maar kent het slachtoffer geen zelfstandig recht toe om te interveniëren
in procedures in de lidstaat van tenuitvoerlegging. De vraag of, en zo ja,
in welke zin, het slachtoffer binnen de door het kaderbesluit toegelaten ruimte
kan interveniëren in de procedures, strekkende tot erkenning en tenuitvoerlegging
van een rechterlijke uitspraak of beschikking, is afhankelijk van het nationale
procesrecht in de uitvoerende staat. Uit het Kaderbesluit van de Europese
Raad van 15 maart 2001 (Pb EG 22 maart 2001, L 82) inzake de positie
van het slachtoffer in de strafprocedure, vloeit geen verplichting voort om
het slachtoffer op dit terrein een eigen positie toe te kennen. In de voorgestelde
wetgeving worden geen specifieke voorzieningen voor het slachtoffer voorgesteld.
De officier van justitie bij het arrondissementsparket te Leeuwarden
kan bij de toepassing van artikel 11 inzake facultatieve weigeringsgronden
zo nodig rekening houden met de belangen van het slachtoffer. Het staat het
slachtoffer vrij om zijn opvatting over de tenuitvoerlegging aan de officier
van justitie te Leeuwarden kenbaar te maken, opdat deze daarmee rekening kan
houden.In ogenschouw moet worden gehouden dat het onderhavige kaderbesluit ziet
op de tenuitvoerlegging van een onherroepelijke geldelijke sanctie. De procedure
die aan die oplegging vooraf is gegaan, zal doorgaans plaatsvinden in de staat
waar het strafbare feit is gepleegd. Het ligt in de rede dat het slachtoffer
in die procedure zal interveniëren, voorzover het nationale recht van
die staat daarin voorziet.Het kaderbesluit voorziet niet in de mogelijkheid dat de uitvaardigende
staat kan opkomen tegen een weigering van de bevoegde autoriteit in de uitvoerende
staat om de gevraagde medewerking te verlenen. Dat laat onverlet dat de lidstaten
in hun onderlinge verkeer om opheldering kunnen vragen over de toepassing
van het kaderbesluit. In dit verband kan voorts worden gewezen op artikel
20, zevende lid, van het kaderbesluit. Daarin wordt bepaald dat lidstaten
die herhaaldelijk problemen ondervinden bij de erkenning en tenuitvoerlegging
van geldelijke sancties hierover de Raad kunnen informeren met het oog op
een mogelijke evaluatie van het kaderbesluit op het niveau van die lidstaat.De leden van de CDA-fractie stelden vervolgens
enige specifieke vragen.Artikel 1Deze leden vroegen mijn aandacht voor het gebruik van het begrip «onherroepelijke
rechterlijke beslissing, genomen in beroep tegen een beschikking» in
artikel 6, eerste lid, onder c, van het voorstel, in het licht van de in artikel
1, onder a, van het voorstel opgenomen definitie van de term «rechterlijke
uitspraak». Deze leden waren van mening dat bij artikel 6, eerste lid,
onder c, eveneens zou gaan om een rechterlijke uitspraak als omschreven in
artikel 1 van het voorstel.Artikel 6 van het voorstel bepaalt het toepassingsbereik van de tenuitvoerlegging
van geldelijke sancties. Dit omvat drie vormen van beslissingen: een rechterlijke
uitspraak, een beschikking en een onherroepelijke rechterlijke beschikking
genomen op een beroep tegen een beschikking. Het verschil tussen de eerste
en derde variant bestaat erin dat dat het bij de derde variant niet gaat om
een beslissing van een strafrechter in een (normale) strafzaak wegens een
strafbaar feit, maar om een beslissing in beroep tegen een beschikking. Deze
beschikking kan op grond van artikel 1, onder b, van het voorstel ook een
feit betreffen «dat wordt bestraft als vergrijp tegen de voorschriften
betreffende de orde». Het zou met andere woorden onjuist zijn om hier
te spreken van rechterlijke uitspraak, omdat het niet in alle gevallen gaat
om een beslissing van een rechter wegens een strafbaar feit.Deze leden stelden voorts een vraag over de in het wetsvoorstel gebruikte
terminologie. Ik kan daarop antwoorden dat de gebruikte terminologie aansluit
bij de begrippen zoals deze reeds in het kader van wederzijdse erkenning in
de Nederlandse wetgeving worden gehanteerd. Zo wordt in Titel XI van het Wetboek
van Strafvordering gebruik gemaakt van de begrippen uitvaardigende lidstaat
en uitvoerende lidstaat.In de artikelen 7, eerste lid en 17, eerste lid, van het wetsvoorstel
wordt verwezen naar het certificaat. Artikel 17, eerste lid, stelt expliciet
dat het certificaat dient te zijn opgesteld overeenkomstig het bij algemene
maatregel van bestuur vastgestelde model. Daarmee is de grondslag gegeven
om bij algemene maatregel van bestuur nadere regels ter uitvoering van enkele bepalingen van het wetsvoorstel te geven, waaronder de vaststelling
van het model voor het certificaat. Graag wijs ik op het feit dat eerder het
model voor het certificaat dat wordt gehanteerd in het kader van het kaderbesluit
inzake de tenuitvoerlegging in de Europese Unie van beslissingen tot bevriezing
van voorwerpen of bewijsstukken, op eenzelfde wijze in de Nederlandse regelgeving
is geïmplementeerd, te weten in het Uitvoeringsbesluit wederzijdse erkenning
(Stb. 2005, 353). Aanvankelijk was het de bedoeling om de regels ter uitvoering
van het onderhavige wetsvoorstel in dit Uitvoeringsbesluit onder te brengen.
Inmiddels kan ik meedelen dat uit het oogpunt van overzichtelijkheid ervoor
is gekozen de uitvoeringsbepalingen in een apart besluit op te nemen. Dit
ontwerpbesluit is reeds ter advisering aan de Raad van State aangeboden. De
Raad van State heeft op 21 maart 2007 een blanco advies uitgebracht.
Ten overvloede merk ik nog op dat op grond van artikel 34, tweede lid, onder
b, van het VEU kaderbesluiten verbindend zijn voor de lidstaten ten aanzien
van het te bereiken resultaat, maar dat de lidstaten vrij zijn in de keuze
van vorm en middelen.Artikel 3Tegen de achtergrond van het vrije verkeer van personen in de Europese
Unie en het grensoverschrijdende karakter van vele vormen van criminaliteit,
is een belangrijke randvoorwaarde voor de effectiviteit van het strafrechtelijk
optreden van de autoriteiten in de lidstaten, dat zij kunnen beschikken over
adequate informatie inzake strafrechtelijke handhaving in andere lidstaten.
Het streven naar een goede informatie-uitwisseling, zoals dat is verwoord
in het Haags programma, wordt onder andere kracht bijgezet door het ontwerp-kaderbesluit
inzake de organisatie en de inhoud van de uitwisseling van informatie uit
strafregisters tussen de lidstaten. Voor informatie aangaande nog te executeren
rechterlijke uitspraken en beschikkingen is op dit moment geen bijzonder instrument
voorzien. Daarbij moet worden bedacht dat het merendeel van uitspraken in
beginsel gewoon in eigen land ten uitvoer wordt gelegd. De bijstand van een
andere lidstaat is pas vereist wanneer de veroordeelde persoon in een andere
lidstaat woont of aldaar vermogen heeft waarop de sanctie kan worden geëxecuteerd.
Het lijkt mij minder aangewezen om in het kader van dit wetsvoorstel op mogelijke
verdere ontwikkelingen op dit terrein vooruit te lopen.Artikel 6De leden van deze fractie stelden een vraag over artikel 6, tweede lid,
van het wetsvoorstel. Zij vroegen zich af of de uitvaardigende lidstaat feiten
en omstandigheden dient aan te voeren op grond waarvan het criterium van het
tweede lid als vervuld kan worden aangemerkt. Graag merk ik hierover het volgende
op. De ten uitvoer te leggen beslissing dient vergezeld te gaan van een ingevuld
certificaat. In het certificaat zijn de gegevens opgenomen die van belang
zijn voor de tenuitvoerlegging van de beslissing. Voorop staat dat de uitvaardigende
lidstaat op het certificaat de correcte gegevens invult en levert aan de uitvoerende
lidstaat. De uitvaardigende lidstaat dient op het certificaat onder andere
informatie over de verblijfplaats, inkomstenbron(nen) of locatie van de (rechts)persoon
tegen wie de beslissing is genomen, te vermelden. De voorgestelde wetgeving
biedt de officier van justitie de mogelijkheid om bij een onvolledig ingevuld
certificaat de erkenning en tenuitvoerlegging van de beslissing te weigeren,
echter niet dan nadat de uitvaardigende lidstaat de gelegenheid heeft gekregen
om de benodigde informatie alsnog te verschaffen. Indien het bepaalde in artikel
6, tweede lid, door de betrokkene in een verzetprocedure wordt betwist, is
het eerstens aan de uitvaardigende lidstaat om de feiten ter onderbouwing
aan te leveren. Van de uitvoerende lidstaat mogen op dit punt
geen onevenredig grote inspanningen worden verwacht.Artikel 8Naar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie of tegen
een besluit van de officier van justitie als bedoeld in artikel 8, derde lid,
en artikel 9, eerste lid, bezwaar of beroep kan worden ingesteld, merk ik
op dat deze beslissingen niet zelfstandig vatbaar zijn voor bezwaar of beroep,
maar zo nodig wel kunnen worden bestreden in een eventuele procedure inzake
verzet tegen de executie ingevolge artikel 12 van het wetsvoorstel.Artikel 9Voorts vroegen deze leden of, in het geval op grond van artikel 9, eerste
lid, van het wetsvoorstel de hoogte van de opgelegde sanctie wordt verlaagd
tot het in Nederland geldende wettelijke strafmaximum, het excedent nog door
de uitvaardigende lidstaat kan worden geïncasseerd. Ik kan deze vraag
ontkennend beantwoorden. In deze uitzonderlijke situatie geldt dat de uitvoerende
lidstaat de sanctie kan beperken tot het strafmaximum naar het recht van de
tenuitvoerleggingsstaat. Op het moment dat de betrokkene de sanctie tot dat
bedrag heeft voldaan, moet de tenuitvoerlegging als voltooid worden beschouwd.
Uitgangspunt is immers dat de tenuitvoerlegging wordt beheerst door het recht
van de tenuitvoerleggingsstaat. Naar dat recht is in het beschreven geval
de sanctie tenuitvoergelegd. De bevoegde autoriteit van de uitvaardigende
lidstaat wordt hiervan in kennis gesteld. Hiermee is ook de aanverwante vraag
van deze leden met betrekking tot de tenuitvoerlegging van vervangende hechtenis
op grond van artikel 13 beantwoord.Artikel 10De vraag van deze leden over de lijst van feiten genoemd in artikel 10,
tweede lid, heb ik deels al betrokken in mijn antwoord op hun vraag over artikel
1 van het wetsvoorstel. De leden van de fractie van GroenLinks stelden een vraag die ik graag bij dit antwoord betrek. Het is niet
uitgesloten dat de lijst van feiten ten aanzien waarvan toetsing aan dubbele
strafbaarheid niet langer is toegestaan op enig moment wordt aangepast. Artikel
5, tweede lid, van het kaderbesluit biedt hier expliciet een grondslag voor.
Voorts beoogt het onderhavige wetsvoorstel tevens een kader te vormen waarin
ook toekomstige kaderbesluiten inzake de wederzijdse erkenning van onherroepelijke
strafrechtelijke beslissingen kunnen worden geïmplementeerd. Het is mogelijk
dat bij die kaderbesluiten de samenstelling van de lijst van feiten anders
luidt. Mede hierom is ervoor gekozen deze lijst door middel van een algemene
maatregel van bestuur in de Nederlandse regelgeving te implementeren. Een
eventuele wijziging in de lijst van feiten ten aanzien waarvan toetsing aan
dubbele strafbaarheid niet langer is toegestaan zal door middel van een besluit
van de Raad van de Europese Unie worden vastgesteld en valt derhalve onder
het instemmingsrecht van het parlement.Ook vanuit wetstechnisch oogpunt verdient het de voorkeur deze uitvoeringsaspecten
van het wetsvoorstel in een algemene maatregel van bestuur onder te brengen.Artikel 11Zoals in het algemeen gedeelte reeds is opgemerkt kan de officier van
justitie bij de toepassing van artikel 11, eerste lid, rekening houden met
belangen van slachtoffers.Artikel 13De uitvaardigende lidstaat heeft geen mogelijkheid om te interveniëren
in de procedure tot tenuitvoerlegging van vervangende hechtenis. Het is aan
de officier van justitie van de uitvoerende lidstaat om te bepalen of hij
in het gegeven geval gebruik wenst te maken van de regeling om over te gaan
tot de tenuitvoerlegging van vervangende hechtenis. De officier van justitie
zal daartoe een vordering bij de rechter moeten indienen. Voorwaarde is wel
dat in de uitvaardigende lidstaat naast de geldelijke sanctie tevens een tot
vervangende hechtenis strekkende sanctie is opgelegd en de uitvaardigende
lidstaat instemt met eventuele tenuitvoerlegging van die vervangende hechtenis.
Het eerste maakt deel uit van de desbetreffende beslissing. Het laatste dient
door de uitvaardigende lidstaat op het certificaat te worden aangegeven.Artikel 15Het voorliggende wetsvoorstel alsmede het kaderbesluit dat het beoogt
te implementeren staan in het teken van de strafrechtelijke samenwerking in
de Europese Unie. De toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning
geldt dan ook op grond van artikel 1, eerste lid, van het kaderbesluit, voor
die procedures waarbij op enig moment een strafrechter wordt betrokken. De
definitie in artikel 1 van het kaderbesluit voorziet wel in toepassing van
de regeling op procedures van vereenvoudigde afdoening van strafbare feiten.
Dit betekent dat de tenuitvoerlegging van geldelijke sancties op basis van
de strafbeschikking zoals deze wordt ingevoerd door de Wet OM-afdoening, maar
ook het Duitse systeem van Ordnungswidrigkeiten waarbij beroep mogelijk is
op de strafrechter, onder het bereik van de voorgestelde wetgeving vallen.
Daarentegen biedt het kaderbesluit geen grondslag voor tenuitvoerlegging van
administratieve boetes die voorwerp zijn van uitsluitend bestuursrechtelijke
handhaving.Artikelen 17 en 18Terecht stelden deze leden dat het uitgangspunt van het kaderbesluit is
dat een sanctie niet in twee lidstaten tegelijkertijd geëxecuteerd wordt
om dubbele betaling te vermijden. Deze leden stelden dat het om die reden
nodig is dat de uitvoerende lidstaat de uitvaardigende lidstaat in kennis
stelt van de start van de tenuitvoerlegging. De leden van de fractie van de PvdA stelden een aanverwante vraag over artikel 17 van
het wetsvoorstel. Graag merk ik hierover het volgende op. De artikelen 17
en 18 beogen beide te voorkomen dat een geldelijke sanctie tweemaal ten uitvoer
wordt gelegd. In artikel 17, derde lid, van het wetsvoorstel is het uitgangspunt
neergelegd dat een beslissing, houdende een geldelijke sanctie, niet aan twee
of meer lidstaten tegelijkertijd wordt verzonden. Dit houdt in dat indien
er twee lidstaten zijn waarnaar een beslissing, houdende een geldelijke sanctie,
met het oog op de tenuitvoerlegging zou kunnen worden gestuurd, er een keuze
moet worden gemaakt voor één van beiden. Wel is het mogelijk,
wanneer tenuitvoerlegging in de ene lidstaat niet mogelijk is gebleken, de
beslissing vervolgens naar de andere daarvoor in aanmerking komende lidstaat
wordt gezonden. Dit geschiedt dan echter volgtijdelijk en niet gelijktijdig.In artikel 18, eerste lid, is bepaald dat het recht tot tenuitvoerlegging
in Nederland wordt opgeschort gedurende de periode dat de beslissing ten uitvoer
wordt gelegd in een andere lidstaat. Dit betekent dat vanaf het moment dat
een in Nederland opgelegde geldelijke sanctie eenmaal aan een andere lidstaat
is gezonden met het oog op de tenuitvoerlegging aldaar, in Nederland niet
gelijktijdig handelingen mogen worden verricht die zijn gericht op het innen
van het verschuldigde bedrag. Het recht van tenuitvoerlegging komt Nederland
pas weer toe op het moment dat de uitvoerende lidstaat heeft aangegeven
dat het de gehele of een gedeelte van de geldelijke sanctie niet heeft kunnen
innen of wanneer Nederland de uitvoerende lidstaat in kennis stelt van het
feit dat de tenuitvoerlegging moet worden gestaakt. Bepalend voor opschorting
van de tenuitvoerlegging is derhalve het moment dat de beslissing naar een
andere lidstaat wordt gezonden. Kennisgeving door de uitvoerende lidstaat
van de start van executie is daarvoor niet nodig.Artikel 20Indien de uitvoerende staat een beslissing strekkende tot betaling aan
de staat van een geldsom ten behoeve van het slachtoffer heeft erkend en uitgevoerd,
de desbetreffende geldsom heeft ontvangen en de uitvaardigende staat daarvan
in kennis heeft gesteld, keert de uitvaardigende staat dat bedrag aan het
slachtoffer uit. In een uitzonderlijk geval kunnen hierbij fouten worden gemaakt
met als gevolg dat het slachtoffer meer krijgt uitgekeerd dan waarop het ingevolge
de schadevergoedingsmaatregel recht heeft. In dat geval kan er een terugbetalingsverplichting
gelden voor het slachtoffer, bijvoorbeeld als de gemaakte vergissing ook voor
het slachtoffer aanstonds evident was.Artikel 23De positie van het slachtoffer verschilt in de nationale rechtsstelsels
van de lidstaten. In sommige staten is het mogelijk een schadevergoeding te
vorderen in het kader van de strafrechtelijke afdoening van delicten. In artikel
1 van het kaderbesluit wordt verduidelijkt dat de schadevergoeding aan of
ten behoeve van het slachtofferbetrekking heeft op gevallen waarin het slachtoffer
niet als burgerlijke partij aan het proces heeft deelgenomen. Het innen van
een schadevergoeding die in dit kader door de buitenlandse strafrechter is
opgelegd, wordt door het kaderbesluit aangemerkt als de tenuitvoerlegging
van een geldelijke sanctie. Dit kan de kansen op verhaal aanmerkelijk vergroten.De hoofdregel met betrekking tot de tenuitvoerlegging van geldelijke sancties
is, dat de baten toekomen aan de uitvoerende staat. Artikel 23, tweede lid,
van het voorstel, laat echter ruimte voor afspraken tussen de uitvaardigende
staat en de uitvoerende staat met het doel om de baten geheel of gedeeltelijk
ten goede te laten komen aan de uitvaardigende staat. Op basis van dergelijke
afspraken kan overdracht van gelden plaatsvinden aan de uitvaardigende staat,
waarna in het geval van een schadevergoedingsmaatregel conform het nationale
recht van de uitvaardigende staat eventueel een uitkering aan het slachtoffer
kan volgen. De omstandigheid dat het bij tenuitvoerlegging van sancties op
basis van dit kaderbesluit niet gaat om schadevergoedingen die aan het slachtoffer
als burgerlijke partij zijn toegekend, sluit naar mijn mening een zelfstandig
recht op verhaal voor het slachtoffer, waar naar ik aanneem de leden van de CDA-fractie in hun vraag op doelen, in het kader van deze
regeling uit.Artikel 26De vraag van de leden van de CDA-fractie over
artikel 26 van het wetsvoorstel kan ik kort beantwoorden. Inderdaad valt de
wijziging van artikel 558, tweede lid, onder a en b, Wetboek van Strafvordering
buiten de implementatie van het kaderbesluit. Overigens is de wijziging waar
deze leden op doelen van puur technische aard, ingegeven vanuit het oogpunt
van leesbaarheid.Artikel 27De leden van de CDA-fractie vroegen zich tenslotte
nog af of de term «strafbeschikking» niet apart moet worden gedefinieerd
in artikel 1 van het voorstel.Hiertoe lijkt mij geen aanleiding te bestaan. In artikel 1 gaat het om
begrippen die in het licht van de implementatie van het kaderbesluit voor
de Nederlandse wet- en regelgeving nadere toelichting behoeven. Bij het begrip
strafbeschikking, zoals dat wordt ingevoerd door de Wet OM afdoening gaat
het echter om een reeds in de Nederlandse strafvordering bekende term, die
in het kader van deze wet geen andere betekenis toekomt of aanvullende uitleg
behoeft.Naar aanleiding van de vragen van de leden van de fractie van de VVD kan ik het volgende opmerken.Allereerst stelden deze leden enkele vragen over de toepassing van vervangende
hechtenis. Graag reageer ik daarop als volgt. Zoals ik hierboven reeds in
mijn antwoord op een vraag van de leden van de CDA-fractie
heb aangegeven, is het aan de officier van justitie van de uitvoerende lidstaat
om te bepalen of hij in het gegeven geval gebruik wenst te maken van de regeling
om over te gaan tot de tenuitvoerlegging van vervangende hechtenis. Er bestaat
geen verplichting daartoe; in die zin geldt het opportuniteitsbeginsel. Reden
voor de officier van justitie om af te zien van indiening van een vordering
tot vervangende hechtenis kan bijvoorbeeld zijn gelegen in de omstandigheid
dat de geldelijke sanctie een feit betreft dat hier te lande niet strafbaar
is. Artikel 13, vierde lid, van het wetsvoorstel bepaalt dat in een dergelijk
geval een vordering tot tenuitvoerlegging van een tot vervangende hechtenis
strekkende sanctie wordt afgewezen. Indien de officier van justitie besluit
om de regeling inzake vervangende hechtenis niet toe te passen, behoudt de
uitvaardigende lidstaat de mogelijkheid om de vervangende hechtenis in eigen
land ten uitvoer te leggen. Op de vraag van deze leden of de uitvaardigende
lidstaat daarbij gebonden is aan een tijdslimiet kan ik antwoorden dat in
het algemeen geldt dat de uitvaardigende lidstaat is gehouden om bij de tenuitvoerlegging
de aldaar geldende executieverjaringstermijnen in acht te nemen.Voorts vroegen deze leden of de mogelijkheid tot het instellen van verzet
tegen de tenuitvoerlegging niet strijdig is met de strekking van het kaderbesluit.
Graag merk ik daarover het volgende op. Op grond van het kaderbesluit wordt
de tenuitvoerlegging beheerst door het recht van de tenuitvoerleggingsstaat.
Dit uitgangspunt is neergelegd in artikel 9, eerste lid, van het kaderbesluit.
Wederzijdse erkenning brengt met zich mee dat de tenuitvoerlegging van een
buitenlandse sanctie in beginsel geschiedt op dezelfde wijze als de tenuitvoerlegging
van een in Nederland opgelegde sanctie. Ten aanzien van een in Nederland onherroepelijk
opgelegde geldelijke sanctie bestaat de mogelijkheid om verzet in te stellen
tegen de tenuitvoerlegging van die geldelijke sanctie. De aansluiting in dit
wetsvoorstel bij deze regeling zie ik gelet op het bovenstaande niet als aantasting,
maar veeleer als een bevestiging van het beginsel van wederzijdse erkenning.
Een door Nederland erkende beslissing afkomstig van een andere lidstaat, wordt
immers tenuitvoergelegd op dezelfde wijze als een door de Nederlandse rechter
opgelegde geldelijke sanctie. Dit is geheel in lijn met het uitgangspunt zoals
neergelegd in het kaderbesluit zelf. De vraag van deze leden of ingeval de
officier van justitie beslist dat tenuitvoerlegging van de geldelijke sanctie
wordt gestaakt, naast mededeling aan de uitvoerende lidstaat ook rechtstreeks
mededeling aan de veroordeelde moet volgen, kan ik ontkennend antwoorden.
Een dergelijke mededeling zal plaatsvinden door de uitvoerende lidstaat. Wat
er moet geschieden indien de veroordeelde reeds een deel van de boete heeft betaald, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval, en meer
in het bijzonder van de reden die ten grondslag ligt aan het staken van de
tenuitvoerlegging. Denkbaar is bijvoorbeeld dat de officier van justitie na
ontvangst van een substantieel gedeelte van de opgelegde geldelijke sanctie
besluit dat het resterende deel onder voorwaarden niet ten uitvoer behoeft
te worden gelegd. Hij zal daarvan mededeling doen aan de uitvoerende lidstaat,
die op zijn beurt de veroordeelde in kennis zal stellen.Het staat de veroordeelde in beginsel vrij een verzoek te doen tot het
ondergaan van eventuele vervangende hechtenis in Nederland. Het kaderbesluit
bevat echter geen enkele verplichting om daaraan enig gevolg te geven.De leden van de fractie van de VVD stelden
tenslotte enkele vragen over de centrale rol van het CJIB bij de uitvoering
van het onderhavige wetsvoorstel. Onder andere stelden zij de vraag waar de
schatting van de benodigde capaciteit bij het CJIB op berust. Daarnaast vroegen
deze leden naar de mogelijkheden tot een eventuele uitbreiding van die capaciteit.
In aanvulling op hetgeen daarover in de nota naar aanleiding van het verslag
van de Tweede Kamer is opgenomen, merk ik op dat het CJIB bij het inschatten
van het benodigde aantal fte heeft gekeken naar ervaringen van het CJIB met
qua proces vergelijkbare zaken. Het CJIB gaat er vooralsnog van uit dat de
taken in het kader van het onderhavige wetsvoorstel kunnen worden gefinancierd
binnen het programma Versterken Executie. Mocht blijken dat extra capaciteit
noodzakelijk is, zal moeten worden nagegaan op welke wijze dat budgettair
kan worden ingepast.De leden van de fractie van de PvdA stelden
enige vragen over het instellen van een rechtsmiddel na veroordeling bij verstek.Van het strafprocesrecht van de uitvaardigende staat hangt af of de veroordeelde
een rechtsmiddel kan instellen tegen een verstekvonnis, en zo ja, op welke
wijze en binnen welke termijn het rechtsmiddel moet worden ingesteld.In de uitvoerende staat kan de veroordeelde uitsluitend bezwaar maken
in het kader van de tenuitvoerlegging. Voor Nederland is het voorgestelde
artikel 12 juncto artikel 575, derde lid, Sv van toepassing.De officier van justitie moet op de voet van het voorgestelde artikel
10, eerste lid, onderdeel g, de erkenning en tenuitvoerlegging van een beslissing,
houdende een geldelijke sanctie, weigeren, indien de veroordeelde bij verstek
is veroordeeld en niet persoonlijk of door tussenkomst van zijn vertegenwoordiger
is opgeroepen voor de zitting dan wel niet te kennen heeft gegeven afstand
te doen van het recht op verdediging.In ogenschouw moet worden gehouden dat pas sprake kan zijn van erkenning
en tenuitvoerlegging van een buitenlandse geldelijke sanctie, wanneer deze
onherroepelijk is geworden, dat wil zeggen er geen rechtsmiddelen meer tegen
die sanctie openstaan. In het gegeven voorbeeld zou de veroordeelde in een
eerder stadium bezwaar hebben moeten maken tegen het verstekvonnis. Hij dient
immers hetzij persoonlijk, hetzij door tussenkomst van zijn vertegenwoordiger
kennis te dragen van het feit dat er een zaak tegen hem loopt. Is hiervan
geen sprake geweest, dan kan dit aanleiding vormen voor de uitvoerende lidstaat
om de erkenning en tenuitvoerlegging van de geldelijke sanctie te weigeren.Het kan bij uitzondering voorkomen dat een geldelijke sanctie wordt erkend
en ten uitvoer gelegd voor een strafbaar feit dat is opgenomen in artikel
5, eerste lid, van het kaderbesluit en dat is vermeld op of valt onder de
bij algemene maatregel van bestuur vastgestelde lijst met (soorten van) feiten,
en dat naar Nederlands recht niet strafbaar is.Deze consequentie is aanvaard door aanvaarding van het uitgangspunt dat
bij de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning slechts in beperkte mate een beroep kan worden gedaan op het ontbreken van
dubbele strafbaarheid. De feiten die in artikel 5, eerste lid, zijn vermeld,
zijn naar Nederlands recht strafbaar, met dien verstande dat in de lidstaten
verschillen kunnen bestaan omtrent de reikwijdte van (soorten van) feiten.
Zo zullen niet alle verkeersovertredingen in lidstaat A of milieumisdrijven
in lid B in Nederland in dezelfde mate strafbaar zijn. Anders dan bij bijvoorbeeld
het kaderbesluit Europees aanhoudingsbevel geldt in dit kaderbesluit niet
de eis dat op de desbetreffende feiten naar het recht van de uitvaardigende
staat ten minste een vrijheidsstraf van drie jaar moet zijn gesteld. Ik acht
dit aanvaardbaar, nu dit kaderbesluit ziet op de tenuitvoerlegging van geldelijke
sancties.Zoals bekend hebben de lidstaten een politiek akkoord bereikt over het
kaderbesluit inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning
op strafrechtelijke beslissingen waarbij vrijheidsstraffen en vrijheidsbenemende
maatregelen worden opgelegd.Naar aanleiding van een paar algemene vragen van de leden van de fractie
van GroenLinks kan ik het volgende naar voren
brengen.Ik ben met deze leden van mening dat onderlinge aanpassing van procedurele
rechten voor de verdachte van belang is voor een effectieve strafrechtelijke
samenwerking tussen de lidstaten. Zoals bekend is het op de laatste JBZ Raad
onder het Duitse voorzitterschap niet gelukt overeenstemming te bereiken over
een kaderbesluit inzake procedurele rechten voor de verdachte. Ik betreur
dat.In het Hervormingsverdrag zal worden verzekerd dat op de relevante bepaling
van het Handvest van de Grondrechten in rechte een beroep kan worden gedaan,
voor zover het gaat om toepassing van EU-recht.De leden van deze fractie stelden voorts enige specifieke vragen.Artikel 5, eerste lidMet het gebruik van de lijst van feiten waarvoor het vereiste van dubbele
strafbaarheid onder voorwaarden niet geldt, is inmiddels in het kader van
de implementatie van het kaderbesluit inzake het Europees aanhoudingsbevelen
en het kaderbesluit inzake de tenuitvoerlegging van beslissingen tot bevriezing
van voorwerpen of bewijsstukken enkele jaren ervaring opgedaan. Van problemen
met de uitleg van de strafbare feiten die zijn opgenomen in de lijst is in
dit verband niet gebleken. Daarbij moet nog worden vermeld dat in gevallen
waarin onjuist een bepaald feit is aangekruist, beperkte toetsing in de zin
van vergelijking met de bij het certificaat te voegen rechterlijke uitspraak
of beschikking, uitkomst kan bieden.Artikel 10, tweede lidHet antwoord op deze vraag heb ik hierboven reeds betrokken in een vergelijkbare
vraag van de leden van de fractie van het CDA. Nogmaals zij benadrukt dat
van aanpassing van de lijst met strafbare feiten waarvoor het vereiste van
dubbele strafbaarheid niet geldt, slechts sprake kan zijn, indien hiertoe
op Europees niveau via Europese regelgeving besloten is.Artikel 11Het kaderbesluit gaat uit van een stelsel van facultatieve weigeringsgronden.
Het laat echter de mogelijkheid aan lidstaten om eventueel te kiezen voor
omzetting in dwingende weigeringsgronden. Bij de keuze om bepaalde weigeringsgronden
te verheffen tot imperatieve weigeringsgronden, heeft het waarborgen van fundamentele
beginselen van het strafproces voorop gestaan. Ik doel hier in het bijzonder
op de verlening van een imperatief karakter aan de weigeringsgrond
inzake «ne bis in idem», opgenomen in artikel 10, eerste lid,
onder a, van het voorstel. Ook ligt het voor de hand om dwingende eisen te
stellen aan verstekvonnissen, zodat wordt verzekerd dat de veroordeelde verdediging
heeft kunnen voeren tegen oplegging van de sanctie. Evenzeer is een imperatieve
weigering voorzien van tenuitvoerlegging van een geldelijke sanctie terzake
van een feit dat naar Nederlands recht niet strafbaar zou zijn (vgl. artikel
10, eerste lid, onder b), behoudens gevallen waarin het feiten betreft die
zijn opgenomen op de lijst van feiten waarvoor het vereiste van dubbele strafbaarheid
niet geldt.Bij facultatieve weigeringsgronden gaat het om omstandigheden die zich
meer lenen voor een beoordeling van geval tot geval door de officier van justitie.
Een voorbeeld hiervan is de tenuitvoerlegging van kleine boetes, die niet
meer bedragen dan 70 euro.Naar aanleiding van de vragen van de fracties van de SGPen de CU merk ik het volgende op.Het onderhavige wetsvoorstel biedt het kader voor implementatie van toekomstige
kaderbesluiten inzake wederzijdse erkenning van eindbeslissingen.In het hiervoor genoemde kaderbesluit inzake de toepassing van het beginsel
van wederzijdse erkenning op strafrechtelijke beslissingen waarbij vrijheidsstraffen
en of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen worden opgelegd, is de
mogelijkheid opgenomen dat landen die dat willen, kunnen verklaren dat zij
in voorkomende gevallen de overname van de buitenlandse veroordeling kunnen
weigeren in verband met het ontbreken van de strafbaarheid in het eigen land.
Nederland is voornemens van deze mogelijkheid gebruik te maken. Ik heb de
Tweede Kamer bij brief van 12 maart 2007 van het onderhandelingsresultaat
inzake dit kaderbesluit op de hoogte gesteld (Kamerstukken II 2006/07, 23 490,
nr. 447, p. 3).Onder verwijzing naar de beraadslaging over het wetsvoorstel door de Tweede
Kamer stelden de leden van deze fracties een vraag over de door de ANWB gesignaleerde
taalproblemen waar het de sanctionering van in het buitenland gepleegde verkeersovertredingen
betreft. Terecht stelden deze leden dat op grond van artikel 6, derde lid,
onder a, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens
en de fundamentele vrijheden (EVRM) een ieder het recht heeft om in een taal
die hij verstaat op de hoogte te worden gebracht van de tegen hem ingebrachte
beschuldiging. Graag verwijs ik naar de inhoud van mijn brief aan de ANWB1 die ik als bijlage bij deze memorie van antwoord voeg.
In de desbetreffende brief ga ik uitgebreid in op dit punt. In aanvulling
daarop merk ik op dat de lidstaten van de Europese Unie allen partij zijn
bij het EVRM en ervan uit dient te worden gegaan dat lidstaten de in dat verdrag
neergelegde rechten respecteren. Een verwijzing naar die grondrechten en fundamentele
rechtsbeginselen is opgenomen in artikel 3 van het kaderbesluit. In bepaalde
gevallen kan eventueel bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens een
klacht aanhangig worden gemaakt met betrekking tot zaken die raken aan fundamentele
rechten, zoals het recht op een eerlijk proces.Een transponeringstabel, zoals door de vaste Commissie is verzocht, heb
ik bij deze memorie gevoegd.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinTransponeringstabel kaderbesluit nr. 2005/214/JBZ van
de Raad van de Europese Unie van 24 februari 2005 inzake de toepassing
van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PbEG L
76)Artikel kaderbesluitArtikel wetsvoorstel of bestaande wetgeving1 (a) (i)artikel 6, eerste lid, onderdeel a jo.
artikel 1, onderdeel a 1 (a) (ii)artikel 6, eerste lid, onderdeel b jo.
artikel 1, onderdeel b 1 (a) (iii)artikel 6, eerste lid, onderdeel b jo.
artikel 1, onderdeel b1 (a) (iv)artikel 6, eerste lid, onderdeel c jo.
Artikel 1 onderdeel a 1 (b) (i)artikel 1, onderdeel f, onder 1° 1 (b )(ii)artikel 1, onderdeel f, onder 2° 1 (b) (iii)artikel 1, onderdeel f, onder 4° 1 (b) (iv)artikel 1, onderdeel f, onder 3° 1 (c)artikel 1, onderdeel c 1 (d)artikel 1, onderdeel d 2 lid 1behoeft geen implementatie2 lid 2behoeft geen implementatie 2 lid 3behoeft geen implementatie 3behoeft geen implementatie 4 lid 1artikel 6, tweede lid 4 lid 2in amvb 4 lid 3artikel 17, eerste en vijfde lid 4 lid 4artikel 17, derde lid 4 lid 5artikel 17, tweede lid 4 lid 6artikel 7, eerste lid 4 lid 7behoeft geen implementatie 5 lid 1artikel 10, eerste lid, onderdeel b, jo.
tweede lid. en toepasselijke amvb 5 lid 2behoeft geen implementatie 5 lid 3artikel 10, eerste lid onderdeel b 6artikel 8, eerste lid7 lid 1artikel 10, eerste lid, onderdeel h 7 lid 2 (a)artikel 10, eerste lid, onderdeel a 7 lid 2 (b)artikel 10, eerste lid, onderdeel b 7 lid 2 (c)arikel 10, eerste lid, onderdeel c 7 lid 2 (d) (i)artikel 11, eerste lid, onderdeel
a, onder 1° 7 lid 2 (d) (ii)artikel 11, eerste lid, onderdeel
a, onder 2° 7 lid 2 (e)artikel 10, eerste lid, onderdeel d 7 lid 2 (f)artikel 10, eerste lid, onderdeel e 7 lid 2 (g) (i)artikel 10, eerste lid, onderdeel
f 7 lid 2 (g) (ii)artikel 10, eerste lid, onderdeel
g 7 lid 2 (h)artikel 11, eerste lid, onderdeel b 7 lid 3artikel 10, derde lid 8 lid 1artikel 9, eerste lid 8 lid 2artikel 8, derde lid9 lid 1artikel 8 en artikel 12 9 lid 2artikel 9, tweede en derde lid 9 lid 3artikel 51 Sr. 10artikel 13 11 lid 1artikel 25 en artikel 26 11 lid 2behoeft geen implementatie 12 lid 1artikel 21 12 lid 2artikel 1413artikel 23 14 (a)artikel 7, eerste lid 14 (b)artikel 10, vierde lid en artikel 11, tweede
lid 14 (c)artikel 9, vierde lid, en artikel 25 14 (d)artikel 8, vijfde lid 14 (e)artikel 13, negende lid 15 lid 1artikel 18, eerste lid 15 lid 2 (a)artikel 18, tweede lid, onderdeel a 15 lid 2 (b)artikel 18, tweede lid, onderdeel b15 lid 3artikel 19 16 lid 1in amvb 16 lid 2artikel 8, vierde lid 17artikel 22 18 t/m 21behoeft geen implementatieXNoot1Ter inzage gelegd op de Afdeling Inhoudelijke Ondersteuning onder griffienummer
138627. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30699-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl