Wet op de jeugdzorg; Derde nota van wijziging
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28168, nr. 10

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

25-04-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28168 nr. 10

16-04-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamABCDEArtikel 5FArtikel 5aArtikel 5bArtikel 5cArtikel 5dGHArtikel 6aIJKLMNOPArtikel 17aQRSTUVWXYZAABBCCDDEEFFGGHHIIJJKKHOOFDSTUK IXA. DE VERTROUWENSPERSOONArtikel 52LLMMNNOOPPQQRRSSArtikel 261TTUUVVArtikel 99aArtikel 99bWWArtikel 100XXYYArtikel 103aZZAAATOELICHTINGI. ALGEMEEN1. Inleiding2. Uitgangspunten3. Optreden bij signalen van derden over een voor een
jeugdige bedreigende situatie4. Bijstaan van een cliënt bij het verkrijgen van
zorg waarop geen aanspraak bestaat en het volgen van die zorg5. Gezinscoach als directe ondersteuner van gezinnen met
meervoudige problematiek6. Noodzaak van meer drang in de vrijwillige hulpverlening7. Herpositionering jeugdreclassering in de keten van
jeugdzorg8. Relatie met gemeentelijk jeugdbeleid9. Een sluitende keten van jeugdzorg10. Uitvoerbaarheid en financiering11. Klachtrecht, medezeggenschap en de vertrouwenspersoon12. Toetsing door de kinderrechter in plaats van de bestuursrechter13. Dualisering provincie- en gemeentebestuurII. ARTIKELSGEWIJSAArtikel 1EArtikel 5FArtikel 5aArtikel 5bArtikel 5cArtikel 5d, artikel 7, eerste lid, onder d(I, onder 1),
artikel 9, zevende lid (J), en artikel 76, onderdeel AA (PP, onder 1).GArtikel 6, eerste lidHArtikel 6aLArtikel 11, tweede lidMArtikel 12OArtikel 15PArtikel 17aQArtikel 19TAAArtikel 33, eerste lidBBArtikel 34, eerste lidCCArtikel 37EEArtikel 39FFArtikel 40GGArtikel 43, eerste lidIIArtikel 47, derde lidJJArtikel 48, eerste en tweede lidKKArtikel 52LL en MMArtikelen 53 en 54NNArtikel 61, zesde lidOO, PP en QQArtikelen 62 tot en met 67RRArtikel 70SSArtikel 76Onderdeel HTTArtikel 77, onderdelen C en DUUArtikel 80VVArtikel 99a en 99bWWArtikel 100XXArtikel 102YYArtikel 103aOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28168Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 87 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 168Regeling van de aanspraak op, de toegang tot en de bekostiging van jeugdzorg
(Wet op de jeugdzorg)nr. 10DERDE NOTA VAN WIJZIGINGOntvangen 16 april 2003Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:AArtikel 1 wordt als volgt gewijzigd:1. Onder verlettering van de onderdelen h tot en met w, tot i tot en met
x, wordt een nieuw onderdeel h ingevoegd, luidende:h. aanbieder van zorg: de natuurlijke persoon of de rechtspersoon, die
andere zorg verleent dan die, waarop ingevolge deze wet aanspraak bestaat;2. In het tot o verletterde onderdeel n wordt «artikel 28, derde
lid» vervangen door: artikel 28, eerste lid;3. Het tot w verletterde onderdeel v komt te luiden:w. vertrouwenspersoon: een persoon werkzaam bij een rechtspersoon als
bedoeld in artikel 37, vierde lid, die, onafhankelijk van het bestuur en van
personen in dienst van de stichting of de zorgaanbieder, cliënten van
het door de stichting in stand gehouden het bureau jeugdzorg of van de zorgaanbieder
op hun verzoek ondersteunt in aangelegenheden samenhangend met de door de
stichting uitgeoefende taken onderscheidenlijk aangelegenheden samenhangend
met de geboden jeugdzorg;.BIn artikel 2 wordt «provinciaal bestuur» vervangen door: provinciebestuur.CArtikel 3 wordt als volgt gewijzigd:1. In het tweede lid wordt de zinsnede «Het provinciale bestuur»
vervangen door: «Gedeputeerde staten» en wordt de zinsnede «draagt
zorg» vervangen door: dragen ervoor zorg. 2. In het zevende lid wordt de zinsnede «Het provinciaal bestuur»
vervangen door: «Gedeputeerde staten» en wordt «subsidieert,
voldoet» vervangen door: subsidie verstrekken, voldoen.DArtikel 4 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid wordt de zinsnede «Het provinciale bestuur
draagt er zorg voor» vervangen door: Gedeputeerde staten dragen er zorg
voor.2. In de tweede volzin van het tweede lid wordt de zinsnede «het
provinciale bestuur toestemming heeft verleend» vervangen door: gedeputeerde
staten toestemming hebben verleend.3. De derde volzin van het tweede lid komt te luiden: Gedeputeerde staten
verlenen geen toestemming dan na overleg met het betrokken college van burgemeester
en wethouders.4. In het vijfde lid wordt de zinsnede «Het provinciale bestuur
kan» vervangen door: Gedeputeerde staten kunnen.EArtikel 5 komt te luiden:Artikel 51. De stichting heeft tot taak te bezien of een cliënt zorg nodig
heeft in verband met opgroei-, opvoedings- of psychiatrische problemen, dan
wel in verband met problemen van een cliënt, niet zijnde een jeugdige,
die het onbedreigd opgroeien van een jeugdige belemmeren.2. Tot de taak, bedoeld in het eerste lid, behoort het vaststellen of
een cliënt is aangewezen op:a. jeugdzorg waarop ingevolge deze wet aanspraak bestaat,b. zorg, bestaande uit bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
vormen van geestelijke gezondheidszorg voor jeugdigen waarop ingevolge de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten aanspraak bestaat,c. zorg, bestaande uit bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
vormen van zorg voor verstandelijk gehandicapte jeugdigen waarop ingevolge
de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten aanspraak bestaat, end. jeugdzorg waarop ingevolge artikel 11a van de Beginselenwet justitiële
jeugdinrichtingen aanspraak bestaat.3. De stichting oefent de taak, bedoeld in het eerste lid, uit op verzoek
van een cliënt of uit eigen beweging.4. Uitgangspunt bij het uitoefenen van de taak, bedoeld in het eerste
lid, is dat zorg het belang van een onbedreigde ontwikkeling van een jeugdige
dient. Deze zorg is in verband hiermee niet ingrijpender dan noodzakelijk
en wordt geboden zo dicht mogelijk bij de plaats waar de cliënt duurzaam
verblijft en gedurende een zo kort mogelijke periode.5. In afwijking van artikel 8:7 van de Algemene wet bestuursrecht is voor
beroepen op grond van die wet tegen beschikkingen, gegeven op grond van artikel
5, tweede lid, of artikel 5a, vierde lid, bevoegd de kinderrechter binnen
het rechtsgebied waarvan de stichting haar zetel heeft.FNa artikel 5 worden vier artikelen ingevoegd, luidende: Artikel 5a1. Indien de stichting een besluit neemt, waarbij wordt vastgesteld dat
een cliënt is aangewezen op zorg als bedoeld in artikel 5, tweede lid,
geeft zij daarbij in ieder geval:a. een beschrijving van de problemen of dreigende problemen van de cliënt,
de ernst en de mogelijke oorzaken daarvan;b. een beschrijving van de in verband daarmee benodigde zorg en het met
die zorg beoogde doel;c. de termijn gedurende welke de aanspraak geldt nadat de in het besluit
voorziene zorg is aangevangen;d. de termijn waarbinnen de aanspraak tot gelding moet zijn gebracht;e. een advies wie de zorg kan of kunnen verlenen.2. In het besluit geeft de stichting aan of coördinatie van de zorg
noodzakelijk is en zo ja, wie deze coördinatie het beste kan uitvoeren.3. Door het verstrijken van de termijn, bedoeld in het eerste lid, onder
c, of indien een aanspraak niet binnen de termijn, bedoeld in het eerste lid,
onder d, tot gelding is gebracht, vervalt de aanspraak.4. De aanspraak vervalt voorts indien de stichting een besluit neemt,
waarbij wordt vastgesteld dat een cliënt niet langer is aangewezen op
zorg als bedoeld in artikel 5, tweede lid.5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden nadere regels
gesteld omtrent de inhoud van het besluit, bedoeld in het eerste lid, en kunnen
regels worden gesteld omtrent de wijze van totstandkoming daarvan, alsmede
omtrent het vierde lid.Artikel 5b1. Aan een besluit waarbij wordt vastgesteld of een cliënt is aangewezen
op zorg als bedoeld in artikel 5, tweede lid, ligt een aanvraag van een cliënt
ten grondslag.2. Indien de zorg betrekking heeft op een ander dan de aanvrager, behoeft
de aanvraag de instemming van de cliënt waarop de aanvraag betrekking
heeft.3. De instemming van de minderjarige op wie de aanvraag betrekking heeft,
is niet vereist, indien deze jonger is dan twaalf jaren of ouder dan twaalf
jaren en niet in staat is tot een redelijke waardering van zijn belangen ter
zake.4. Indien de aanvraag betrekking heeft op een minderjarige die de leeftijd
van twaalf maar nog niet die van zestien jaren heeft bereikt, behoeft de aanvraag
de instemming van diens wettelijke vertegenwoordiger. Indien de wettelijk
vertegenwoordiger weigert in te stemmen met de aanvraag, kan de stichting
in afwijking van de eerste volzin, een besluit nemen indien de zorg voor de
minderjarige noodzakelijk is en de minderjarige de zorg weloverwogen blijft
wensen.5. In afwijking van het tweede lid kan de stichting op een aanvraag van
de wettelijk vertegenwoordiger van een minderjarige, die ouder is dan twaalf
jaren, maar nog niet de leeftijd van zestien jaren heeft bereikt, en die weigert
in te stemmen met de aanvraag, een besluit nemen, indien de zorg voor de minderjarige
noodzakelijk is.6. In afwijking van het eerste lid kan de stichting een besluit nemen
zonder een aanvraag daartoe, indien:a. verlening van zorg noodzakelijk is ter uitvoering van de taken, bedoeld
in artikel 6, eerste lid, onder a tot en met d;b. het besluit strekt tot een uithuisplaatsing in het kader van een ondertoezichtstelling
als bedoeld in artikel 261 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek op verzoek
van het openbaar ministerie of de raad voor de kinderbescherming. Artikel 5c1. Indien de stichting van oordeel is dat zorg, niet zijnde zorg als bedoeld
in artikel 5, tweede lid, noodzakelijk is om een voor een jeugdige bedreigende
situatie te voorkomen, legt de stichting ten behoeve van de cliënt schriftelijk
vast welke zorg zij noodzakelijk acht. Zij geeft daarbij in ieder geval:a. een beschrijving van de problemen of dreigende problemen van de cliënt
en de mogelijke oorzaken daarvan;b. de mate waarin deze een bedreigende situatie voor de jeugdige kunnen
veroorzaken;c. een beschrijving van de in verband daarmee benodigde zorg;d. een advies wie de benodigde zorg kan verlenen.2. Bij de vastlegging geeft de stichting aan of coördinatie van de
zorg noodzakelijk is en zo ja, wie deze coördinatie het beste kan uitvoeren.Artikel 5d1. De stichting beziet bij de uitoefening van haar taken voortdurend of
een maatregel met betrekking tot het gezag overwogen dient te worden.2. Zodra de stichting tot het oordeel komt dat een maatregel met betrekking
tot het gezag over een minderjarige overwogen dient te worden, stelt zij de
raad voor de kinderbescherming hiervan in kennis.GArtikel 6, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:1. Onderdeel a komt te luiden:a. het, met uitsluiting van andere rechtspersonen, uitoefenen van de voogdij
en de voorlopige voogdij op grond van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek of
de voorlopige voogdij op grond van andere wetten;2. In onderdeel g wordt «het besluit, bedoeld in artikel 5, vierde
lid» vervangen door: het besluit, bedoeld in artikel 5a, eerste lid.3. Onderdeel f komt te luiden:f. het bijstaan van een cliënt bij en het zo nodig motiveren van
een cliënt tot het tot gelding brengen van zijn aanspraak op zorg als
bedoeld in artikel 5, tweede lid;4. Onder vervanging van de punt aan het slot van onderdeel i in een puntkomma
wordt een onderdeel toegevoegd, luidende:j. het in gevallen als bedoeld in artikel 5c, eerste lid, bijstaan van
een cliënt bij het verkrijgen van zorg, zo nodig motiveren van een cliënt
tot het gebruik maken van zorg, en volgen van deze zorg.HNa artikel 6 wordt een artikel 6a ingevoegd, luidende:Artikel 6aDe stichting richt voor uitoefening van de taken, bedoeld in artikel 6,
eerste lid, onder c en d, en van de taak bedoeld in artikel 6, eerste lid,
onder e, elk een afzonderlijke organisatorische eenheid in.IArtikel 7 wordt als volgt gewijzigd: 1. In het eerste lid vervalt, onder verlettering van de onderdelen e en
f tot d en e, onderdeel d.2. Het derde lid vervalt.JArtikel 9, zevende lid, komt te luiden:7. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
omtrent de deskundigheden waarover de stichting moet beschikken en kunnen
regels worden gesteld over de deskundigheid waarover bij de stichting werkzame
personen moeten beschikken om een verantwoorde uitvoering van de taken te
kunnen realiseren. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden
tevens regels gesteld omtrent de samenwerking van de stichting met de raad
voor de kinderbescherming en de werkwijze van de stichting bij de uitoefening
van de in de artikelen 5, eerste lid, en 6, eerste lid, genoemde taken. Bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur worden bovendien regels gesteld
omtrent de gevallen waarin het bekendmaken van de identiteit van de persoon
die de kindermishandeling of een vermoeden daarvan heeft gemeld of van de
persoon van wie informatie in het kader van het onderzoek is verkregen, achterwege
kan blijven. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels
worden gesteld omtrent de andere onderwerpen, genoemd in het vierde lid, en
omtrent het eerste lid. Deze regels kunnen voor de verschillende taken verschillend
zijn.KIn artikel 10, derde lid, wordt de zinsnede «het bestuur van de
betrokken provincie» vervangen door: gedeputeerde staten van de betrokken
provincie.LHet tweede lid, alsmede de aanduiding «1» voor het eerste
lid van artikel 11 vervallen.MArtikel 12 wordt als volgt gewijzigd:1. Het eerste en het tweede lid komen te luiden:1. Indien gedeputeerde staten van oordeel zijn dat de artikelen 9 tot
en met 11 en hoofdstuk XI niet of in onvoldoende mate of op onjuiste wijze
worden nageleefd, kunnen zij de stichting een schriftelijke aanwijzing geven.2. In de aanwijzing geven gedeputeerde staten met redenen omkleed aan,
op welke punten de artikelen 9 tot en met 11 en hoofdstuk XI niet of in onvoldoende
mate of op onjuiste wijze worden nageleefd, alsmede de in verband daarmee
te nemen maatregelen.2. In het vierde lid wordt de zinsnede «Het provinciale bestuur
doet» vervangen door: Gedeputeerde staten doen.3. In het vijfde lid wordt de zinsnede «het bestuur van de betrokken
provincie» vervangen door: «gedeputeerde staten van de betrokken
provincie» en wordt de zinsnede «het provinciale bestuur kan»
vervangen door: gedeputeerde staten kunnen. 4. In het zevende lid wordt de zinsnede «Het provinciale bestuur
is» vervangen door: Gedeputeerde staten zijn.NIn artikel 13 wordt de zinsnede «het bestuur van een provincie»
vervangen door: «gedeputeerde staten» en wordt de zinsnede «indien
het bestuur nalatig is» vervangen door: indien gedeputeerde staten nalatig
zijn.OArtikel 15 vervalt.PNa artikel 17 wordt een artikel ingevoegd, luidende:Artikel 17a1. Indien het een zorgaanbieder bekend is geworden dat een persoon die
bij hem werkzaam is zich mogelijk schuldig maakt of heeft gemaakt aan kindermishandeling,
doet die zorgaanbieder hiervan onverwijld melding aan de stichting in verband
met de uitoefening van de taak, bedoeld in artikel 6, eerste lid, onder e.2. Indien een persoon die werkzaam is bij een zorgaanbieder bekend is
geworden dat een bij die zorgaanbieder werkzame andere persoon zich mogelijk
schuldig maakt of heeft gemaakt aan kindermishandeling, stelt hij die zorgaanbieder
daarvan onverwijld in kennis.QArtikel 19, tweede en derde lid komen te luiden:2. Onze Ministers kunnen regels stellen omtrent op het basisbedrag te
verlenen toeslagen of op het basisbedrag toe te passen kortingen.3. De regels, bedoeld in het tweede lid, hebben betrekking op:a. het basisbedrag en het bedrag van de toeslagen en kortingen en de omstandigheden
waaronder deze worden verleend of toegepast;b. de dagen waarover het basisbedrag en de toeslagen worden verleend en
de kortingen worden toegepast.RIn artikel 20, tweede lid wordt « het besluit, bedoeld in artikel
5, vierde lid» vervangen door: het besluit, bedoeld in artikel 5a, eerste
lid.SIn artikel 23, derde lid, wordt de zinsnede «het bestuur van de
betrokken provincie» vervangen door: gedeputeerde staten van de betrokken
provincie.TIn artikel 25 worden «de artikelen 15 tot en met 24» vervangen
door: de artikelen 16 tot en met 24 en hoofdstuk XI. UIn artikel 26, tweede lid, onder b, wordt de zinsnede «de gemeentebesturen»
vervangen door: de colleges van burgemeester en wethouders.VArtikel 28, eerste lid, vervalt, onder vernummering van het tweede tot
en met het achtste lid, tot eerste tot en met het zevende lid, waarbij het
nieuwe eerste lid komt te luiden:1. Gedeputeerde staten stellen jaarlijks vóór 1 december
het uitvoeringsprogramma jeugdzorg vast. Gedeputeerde staten zenden het ontwerp
van het uitvoeringsprogramma jaarlijks vóór 1 oktober aan Onze
Ministers.WIn artikel 29 wordt de zinsnede «de provincies» vervangen
door: de provinciebesturen.XArtikel 30 wordt als volgt gewijzigd:1. In het tweede en vierde lid, wordt telkens de zinsnede «de provincies»
vervangen door: de provinciebesturen.2. In het vijfde lid wordt de zinsnede «de provinciale besturen»
vervangen door: de provinciebesturen.YIn artikel 31, eerste lid, wordt de zinsnede «de provinciale besturen
en een vertegenwoordiging van gemeenten» vervangen door: de colleges
van gedeputeerde staten en een vertegenwoordiging van de colleges van burgemeester
en wethouders.ZArtikel 32 wordt als volgt gewijzigd:1. In het tweede lid, onder a, wordt de zinsnede «de provincie»
vervangen door: gedeputeerde staten.2. In het tweede lid, onder b, wordt de zinsnede «die de provincie
volgens het op dat jaar betrekking hebbende deel van het uitvoeringsprogramma
daaraan heeft gegeven» vervangen door: die gedeputeerde staten volgens
het op dat jaar betrekking hebbende deel van het uitvoeringsprogramma daaraan
hebben gegeven.3. In het tweede lid, onder c, wordt de zinsnede «die de provincie
volgens het op dat jaar betrekking hebbende onderdeel van het uitvoeringsprogramma
daaraan heeft gegeven» vervangen door: die gedeputeerde staten volgens
het op dat jaar betrekking hebbende deel van het uitvoeringsprogramma daaraan
hebben gegeven.4. In het vijfde lid wordt de zinsnede «de provinciale besturen»
vervangen door: de provinciebesturen. AAArtikel 33, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:1. Onder a wordt de zinsnede «met inbegrip van de vertrouwenspersoon
werkzaam bij de stichting» vervangen door: , ten behoeve van de vertrouwenspersoon
voor de cliënten van de stichting.2. Onder b wordt de zinsnede «met inbegrip van de vertrouwenspersoon
werkzaam bij de zorgaanbieder» vervangen door: , ten behoeve van de
vertrouwenspersoon voor de cliënten van de zorgaanbieders. De zinsnede
«ten behoeve van de provinciale klachtencommissie, bedoeld in artikel
64,» vervalt.BBArtikel 34 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid wordt aan het slot ingevoegd: , dan wel ten behoeve
van het stimuleren van nieuw beleid.2. In het vijfde lid wordt de zinsnede «provinciaal bestuur of provincie»
vervangen door: gedeputeerde staten en wordt «de hoofdstukken VIII tot
en met XI» vervangen door: de hoofdstukken VII, VIII, IX en XI.CCArtikel 37 wordt als volgt gewijzigd:1. Het eerste en het tweede lid komen te luiden:1. Gedeputeerde staten verstrekken aan de stichting subsidie ten behoeve
van de ingevolge deze wet uit te voeren taken en kan aan de stichting subsidie
verstrekken ten behoeve van experimenten.2. Gedeputeerde staten verstrekken aan zorgaanbieders, subsidie ten behoeve
van de uitvoering van die jeugdzorg en het verwerken van gegevens als bedoeld
in de artikelen 39 en 40. Gedeputeerde staten kunnen aan een zorgaanbieder
subsidie verstrekken ten behoeve van experimenten.2. In het derde lid wordt de zinsnede «Het provinciale bestuur kan»
vervangen door: Gedeputeerde staten kunnen.3. Onder vernummering van het vierde en vijfde lid tot vijfde en zesde
lid, wordt een nieuw vierde lid ingevoegd, luidende:4. Gedeputeerde staten verstrekken aan een door hen aangewezen rechtspersoon
met volledige rechtsbevoegdheid subsidie ten behoeve van de werkzaamheden
van de vertrouwenspersoon, die de rechtspersoon ten behoeve van hun cliënten
aan een stichting en aan zorgaanbieders beschikbaar stelt.4. Het zesde lid komt te luiden:6. Onze Ministers kunnen regels stellen omtrent de in de verordening,
bedoeld in het vijfde lid, te stellen regels over:a. het bedrag van de subsidie, dan wel de wijze waarop dit bedrag wordt
bepaald;b. de verlening en vaststelling van subsidies;c. de inrichting van de begroting en het financiële verslag;d. het toezicht op de rechtmatige en doelmatige besteding van subsidies. DDIn artikel 38, tweede lid, wordt de zinsnede «De provinciale besturen»
vervangen door «Gedeputeerde staten».EEIn Artikel 39, tweede volzin, wordt «kunnen regels stellen»
vervangen door: kunnen nadere regels stellen.FFArtikel 40 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid wordt de zinsnede «het bestuur van de betrokken
provincie» vervangen door: gedeputeerde staten van de betrokken provincie.2. In het tweede lid en vierde lid wordt telkens de zinsnede «het
bestuur van de betrokken provincies» vervangen door: gedeputeerde staten
van de betrokken provincies.3. In het derde lid wordt «Het provinciale bestuur verstrekt»
vervangen door: Gedeputeerde staten verstrekken.4. In het zesde lid wordt «Bij algemene maatregel van bestuur»
vervangen door: Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur..5. Toegevoegd wordt een zevende lid, luidende:7. Voor zover de gegevens, bedoeld in artikel 38, persoonsgegevens zijn,
worden de regels, bedoeld in het zesde lid, gesteld bij algemene maatregel
van bestuur.GGArtikel 43 wordt als volgt gewijzigd:1. Aan het eerste lid worden onder vervanging van de punt aan het slot
van onderdeel c door een puntkomma een onderdeel d en een onderdeel e toegevoegd,
luidende:d. het toezicht op de naleving van artikel 7 van de Wet centraal orgaan
asielzoekers, voor zover het betreft minderjarigen die onder voogdij staan
van de rechtspersoon, bedoeld in artikel 302, tweede lid, van Boek 1 van het
Burgerlijk Wetboek;e. het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens hoofdstuk
XI.2. Het vierde lid komt te luiden:4. De ambtenaren van de inspectie nemen bij de vervulling van de taak,
bedoeld in het eerste lid, onder a, de aanwijzingen van Onze Ministers en
bij de vervulling van de taak, bedoeld in het eerste lid, onder b, en e, de
aanwijzingen van gedeputeerde staten van de betrokken provincie in acht. Bij
de vervulling van de taak bedoeld in het eerste lid, onder c, nemen zij de
aanwijzingen van Onze Minister van Justitie in acht en bij de vervulling van
de taak, bedoeld in het eerste lid, onder d, die van Onze Minister van Vreemdelingenzaken
en Integratie.3. Aan het vijfde lid wordt een volzin toegevoegd, luidende: Onderzoeken
in verband met de taak, bedoeld in het eerste lid, onder d, worden uit
eigen beweging verricht of op verzoek van Onze Minister van Vreemdelingenzaken
en Integratie.4. Het zesde lid komt te luiden:6. De inspectie verricht onderzoeken als bedoeld in het eerste lid onder
b en e uit eigen beweging of op verzoek van gedeputeerde staten van de betrokken
provincie.5. In het tiende lid wordt de zinsnede «de provinciale besturen»
vervangen door: de provinciebesturen.HHIn artikel 44, eerste lid, wordt de zinsnede «het provinciale bestuur»
telkens vervangen door: gedeputeerde staten.IIIn artikel 47, derde lid, wordt «uitvoering van een maatregel van
kinderbescherming» vervangen door: uitvoering van de taken, bedoeld
in artikel 6, eerste lid, onder a tot en met d.JJArtikel 48, wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid, wordt na «De stichting kan» ingevoegd:
in de gevallen, bedoeld in artikel 5b, zesde lid, of.2. In het tweede lid wordt na «kan worden afgeleid» ingevoegd:
dan wel sprake is van een geval als bedoeld in artikel 5b, zesde lid.KKNa artikel 51 wordt een nieuw hoofdstuk ingevoegd, luidende:HOOFDSTUK IXA. DE VERTROUWENSPERSOONArtikel 521. Gedeputeerde staten dragen er zorg voor dat cliënten van het door
de stichting in stand gehouden het bureau jeugdzorg en van de zorgaanbieders
een beroep kunnen doen op een vertrouwenspersoon.2. De stichting en de zorgaanbieders stellen vertrouwenspersonen, werkzaam
bij de rechtspersoon, bedoeld in artikel 37, vierde lid, in de gelegenheid
hun taak uit te oefenen.3. Bij algemene maatregel van bestuur worden regels gegeven met betrekking
tot de taken en bevoegdheden van de vertrouwenspersoon en de verplichtingen
van de stichting en de zorgaanbieders.LLAan artikel 53, eerste lid wordt een derde volzin toegevoegd, luidende:Een zorgaanbieder kan deze verplichting ook nakomen door instelling van
een cliëntenraad die voor meer dan een door hem in stand gehouden zorgeenheid
werkzaam is. MMArtikel 54 wordt als volgt gewijzigd:1. In de aanhef van het eerste lid wordt «dat de zorgeenheid betreft»
vervangen door: dat de stichting of een of meer der door een zorgaanbieder
in stand gehouden zorgeenheden betreft.2. Er wordt een vierde lid toegevoegd, luidende:4. Ingeval een zorgaanbieder meer dan een cliëntenraad heeft ingesteld
en bovendien één cliëntenraad die alle door hem in stand
gehouden zorgeenheden omvat, bevat de regeling, bedoeld in artikel 53, tweede
lid, tevens een voorziening waardoor de in dit hoofdstuk bedoelde verplichtingen
en bevoegdheden slechts behoeven te worden nagekomen jegens en kunnen worden
uitgeoefend door één cliëntenraad.NNArtikel 61, zesde lid, komt te luiden:6. De derde titel van het eerste boek van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering is van overeenkomstige toepassing.OOArtikel 62, tweede lid, komt te luiden:2. Hoofdstuk 9 van de Algemene wet bestuursrecht is niet van toepassing
op klachten als bedoeld in artikel 63, eerste lid.PPArtikel 63 wordt als volgt gewijzigd:1. Het tweede lid, onder a, komt te luiden:a. voorziet erin dat de klachten worden behandeld door een uit ten minste
drie leden bestaande klachtencommissie, welke personen niet werkzaam zijn
voor of bij de stichting of de zorgaanbieder;2. Het tweede lid, onder b, vervalt.3. De onderdelen c tot en met f, van het tweede lid, worden geletterd
tot b tot en met e.4. In het tot c verletterde onderdeel d wordt «de onder c bedoelde
termijn» vervangen door: de onder b bedoelde termijn.5. In het vijfde lid wordt «het tweede lid, onder c» vervangen
door: het tweede lid, onder b.6. Het zevende lid komt te luiden:7. De stichting en de zorgaanbieder dragen er zorg voor dat over elk kalenderjaar
een openbaar verslag wordt opgesteld waarin worden aangegeven:a. een beknopte beschrijving van de regeling, bedoeld in het eerste lid;b. de wijze waarop de stichting en de zorgaanbieder die regeling onder
de aandacht van hun cliënten hebben gebracht;c. de samenstelling van de klachtencommissie, bedoeld in het tweede lid,
onder a;d. in welke mate die klachtencommissie haar werkzaamheden heeft kunnen
verrichten met inachtneming van de waarborgen, bedoeld in het tweede lid; e. het aantal en de aard van de door die klachtencommissie behandelde
klachten;f. de strekking van de oordelen en aanbevelingen van die klachtencommissie;g. de aard van de maatregelen, bedoeld in het vijfde lid.7. Toegevoegd worden twee nieuwe leden, luidende:8. Bij regeling van Onze Ministers kunnen nadere regels worden gesteld
met betrekking tot het verslag.9. De stichting en de zorgaanbieder zenden het verslag voor 1 juni van
het daaropvolgende kalenderjaar aan gedeputeerde staten, aan de inspectie
en aan de betrokken cliëntenorganisaties.QQDe artikelen 64 tot en met 67 vervallen.RRIn artikel 70, eerste lid, onder d, wordt «maatregel van justitiële
kinderbescherming» vervangen door: maatregel van kinderbescherming.SSArtikel 76 wordt als volgt gewijzigd:1. Na onderdeel A wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:Aa. In artikel 238, vijfde lid, wordt «de advies- en meldpunten
kindermishandeling, bedoeld in hoofdstuk IVA van de Wet op de jeugdhulpverlening»
vervangen door: de stichting, bedoeld in artikel 1, onder f, van de Wet op
de jeugdzorg.2. Onderdeel H komt te luiden:H. Artikel 261 komt te luiden:Artikel 2611. Indien dit noodzakelijk is in het belang van de verzorging en opvoeding
van de minderjarige of tot onderzoek van diens geestelijke of lichamelijke
gesteldheid, kan de kinderrechter de stichting, bedoeld in artikel 1, onder
f, van de Wet op de jeugdzorg op haar verzoek machtigen de minderjarige gedurende
dag en nacht uit huis te plaatsen. De machtiging kan eveneens worden verleend
op verzoek van de raad voor de kinderbescherming of van het openbaar ministerie.2. Indien de uithuisplaatsing betrekking heeft op zorg als bedoeld in
artikel 5, tweede lid, van de Wet op de jeugdzorg, is het verzoek gericht
op effectuering van het besluit, bedoeld in artikel 5a, eerste lid, van die
wet. Dit besluit wordt bij het verzoek overgelegd. Indien de uithuisplaatsing
geen betrekking heeft op zorg als bedoeld in artikel 5, tweede lid, van de
Wet op de jeugdzorg, wordt bij het verzoek vermeld voor welke verblijfplaats
de machtiging wordt gevraagd.3. In afwijking van de eerste volzin van het tweede lid kan in de gevallen,
omschreven in de regels, gesteld krachtens artikel 3, vijfde lid, van de Wet
op de jeugdzorg, van artikel 11a, eerste lid, van de Beginselenwet justitiële
jeugdinrichtingen en van artikel 9b, tweede lid, en van de Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten een machtiging tot uithuisplaatsing worden verleend zonder een
daartoe strekkend besluit. De machtiging tot uithuisplaatsing geldt in dat
geval totdat een besluit als bedoeld in artikel 5a, eerste lid, van de Wet
op de jeugdzorg is genomen. De kinderrechter kan bepalen dat de machtiging
tot uithuisplaatsing van kracht blijft indien het besluit, bedoeld
in artikel 5a, eerste lid, van de Wet op de jeugdzorg strekt tot uithuisplaatsing.4. De kinderrechter kan eveneens een machtiging tot uithuisplaatsing verlenen
zonder dat daarbij een besluit als bedoeld in artikel 5a, eerste lid, van
de Wet op de jeugdzorg wordt overgelegd, indien het verzoek daartoe wordt
gedaan door de raad voor de kinderbescherming en de stichting, bedoeld in
artikel 1, onder f, van die wet geen besluit strekkend tot uithuisplaatsing
neemt. In deze gevallen wordt bij het verzoek vermeld voor welke verblijfplaats
de machtiging wordt gevraagd. Indien de kinderrechter de machtiging verleent,
is de stichting gehouden deze ten uitvoer te leggen, tenzij de raad met niet-tenuitvoerlegging
instemt.5. Voor plaatsing in een justitiële jeugdinrichting als bedoeld in
artikel 1, onder b, van de Beginselenwet justitiële jeugdinrichtingen
is een uitdrukkelijk daartoe strekkende machtiging van de kinderrechter vereist.
Deze machtiging wordt slechts verleend, indien zij vereist is wegens ernstige
gedragsproblemen van de minderjarige. Zodra een verzoek tot zulk een machtiging
of tot verlenging daarvan bij de kinderrechter is ingediend, geeft deze aan
het bureau rechtsbijstandvoorziening ambtshalve last een raadsman aan de minderjarige
toe te voegen.3. Aan onderdeel Q worden twee volzinnen toegevoegd, luidende:In het derde lid wordt «De artikelen 261, derde tot en met zesde
lid» vervangen door: De artikelen 261, vijfde lid. Aan het derde lid
wordt voorts een volzin toegevoegd, luidende: Artikel 3, vierde lid, van de
Wet op de jeugdzorg is eveneens van overeenkomstige toepassing.TTIn artikel 77 wordt als volgt gewijzigd:1. In onderdeel C wordt «artikel 1, onder v» vervangen door:
artikel 1, onder w.2. In onderdeel D, wordt het voorgestelde artikel 11a, eerste lid, van
de Beginselenwet justitiële jeugdinrichtingen als volgt gewijzigd:a. Na «artikel 261,» wordt ingevoegd: derde en.b. De woorden «aanspraak op plaatsing in een normaal beveiligde
inrichting als bedoeld in artikel 14, eerste lid, onder b» worden vervangen
door: aanspraak op die plaatsing.c. Aan het slot worden twee volzinnen toegevoegd, luidende: Bij algemene
maatregel van bestuur worden regels gesteld voor gevallen waarin het besluit
bedoeld in de tweede volzin niet afgewacht kan worden. Daarbij kan worden
afgeweken van de tweede volzin.UUArtikel 80 wordt als volgt gewijzigd:1. Het toegevoegde vierde lid, van artikel 9b van de Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten komt te luiden:4. In afwijking van het eerste tot en met derde lid hebben cliënten
als bedoeld in artikel 1, onder d, van de Wet op de jeugdzorg slechts aanspraak
op zorg aangewezen krachtens artikel 5, tweede lid, onder b en c, van die
wet, indien de stichting die werkzaam is in de provincie waar de betrokken
jeugdige duurzaam verblijft een besluit heeft genomen waaruit blijkt dat die
cliënt op die zorg is aangewezen. De regels gesteld krachtens artikel
3, vijfde lid, van de Wet op de jeugdzorg zijn van toepassing.2. In de eerste volzin van het vijfde lid wordt na «psychische stoornis»
ingevoegd: van een bij die maatregel aan te geven ernst. VVNa artikel 99 worden twee artikelen ingevoegd, die komen te luiden:Artikel 99aArtikel 34 van de Paspoortwet wordt als volgt gewijzigd:a. In het eerste lid wordt « een voogdij-instelling» vervangen
door: een stichting als bedoeld in artikel 1, onder f, van de Wet op de jeugdzorg.b. In het eerste en derde lid wordt «de desbetreffende voogdij-instelling»
vervangen door: de desbetreffende stichting.Artikel 99bIn artikel 5:1, tweede lid, onder d, van de Wet arbeid en zorg wordt de
zinsnede «een pleegcontract als bedoeld in artikel 39 van de Wet op
de jeugdhulpverlening» vervangen door: een pleegcontract als bedoeld
in artikel 18, eerste lid, van de Wet op de jeugdzorg.WWArtikel 100 komt te luiden:Artikel 100In de bijlage bij de Algemene wet bestuursrecht wordt aan onderdeel H
een onderdeel 3 toegevoegd luidende:3. Artikel 3, vierde lid, van de Wet op de jeugdzorg, alsmede artikel
5a, eerste lid, van die wet voor zover dit besluit is genomen ter uitvoering
van de taak, bedoeld in artikel 6, eerste lid, onder b, van die wet.XXArtikel 102 wordt als volgt gewijzigd:1. In het eerste lid wordt «waar de minderjarige verblijft»
vervangen door: waar de minderjarige woonplaats heeft.2. Na het tweede lid wordt een derde en vierde lid toegevoegd, luidende:3. In afwijking van het eerste en tweede lid, kan de kinderrechter op
verzoek van bloed- en aanverwanten van de minderjarige, van de raad voor de
kinderbescherming, van belanghebbenden of ambtshalve, de voogdij opdragen
aan de stichting, bedoeld in artikel 1, onder f, die werkzaam is in de provincie
waar de minderjarige verblijft ten tijde van de inwerkingtreding van deze
wet, alsmede een minderjarige onder toezicht stellen van een zodanige stichting.4. Een verzoek als bedoeld in het derde lid kan tot zes maanden na de
inwerkingtreding van deze wet worden gedaan.YYNa artikel 103 wordt een artikel ingevoegd, luidende:Artikel 103a1. Onze Ministers kunnen tot een bij koninklijk besluit vast te stellen
tijdstip, in de uitkering, bedoeld in artikel 33, eerste lid, onder a, de
kosten verwerken van de door de provincie te verstrekken subsidie aan het
bureau jeugdzorg ten behoeve van de uitoefening van de voogdij of de ondertoezichtstelling waarbij de taak wordt uitgevoerd door een persoon
in dienst van een door Onze Ministers aan te wijzen instelling, als bedoeld
in artikel 1, eerste lid, onder k, van de Wet op de jeugdhulpverlening met
een landelijk bereik die in het jaar voorafgaand aan het tijdstip van inwerkingtreding
van de wet als instelling met een landelijk bereik subsidie ontving, voor
zover dit nodig is om de continuïteit van de werkzaamheden van die instelling
voor hun doelgroep te garanderen.2. Onze Ministers kunnen tot een bij koninklijk besluit vast te stellen
tijdstip, in de uitkering, bedoeld in artikel 33, eerste lid, onder b, de
kosten verwerken van de door de provincie te verstrekken subsidie aan een
door Onze Ministers aan te wijzen uitvoerder van een landelijke voorziening
als bedoeld in artikel 3, eerste lid, van de Wet op de jeugdhulpverlening
die in het jaar voorafgaand aan het tijdstip van inwerkingtreding van de wet
als landelijke voorziening subsidie ontving, voor zover dit nodig is om de
continuïteit van hun zorgaanbod te garanderen.ZZIn artikel 104b, tweede lid, wordt «artikel 28, tweede lid»
vervangen door: artikel 28, eerste lid.AAAIn artikel 108, vijfde lid, wordt «het besluit, bedoeld in artikel
5, vierde lid» vervangen door: het besluit, bedoeld in artikel 5a, eerste
lidTOELICHTINGI. ALGEMEEN1. InleidingZoals wij in onze brief van 11 november 2002 (kenmerk DJB-JHV-2331221,
Kamerstukken II, 2002/03, 28 606, nr. 3) hebben aangekondigd, is het
noodzakelijk het voorstel van Wet op de jeugdzorg aan te scherpen om de jeugdzorg
te verbeteren. In de onderhavige nota van wijziging zijn deze aanscherpingen
verwerkt. Tevens is van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal andere
punten te verduidelijken en te verbeteren.Teneinde een sluitende keten van jeugdzorg te realiseren en de hulpverlening
aan kinderen en gezinnen te verbeteren, zijn de volgende punten naar voren
gebracht:a. het bureau jeugdzorg dient actief op te treden bij signalen van derden
van ernstige opvoed- en opgroeiproblematiek en dus niet alleen op verzoek
van de cliënt (outreachende hulpverlening);b. het bureau jeugdzorg dient een bewakende taak te krijgen wanneer er
nog geen sprake is van jeugdzorg waarop aanspraak bestaat, maar zorg wel noodzakelijk
is om een voor een jeugdige bedreigende situatie te voorkomen;c. een gezinscoach moet optreden als directe ondersteuner van gezinnen
met meervoudige problematiek;d. er moet meer drang plaatsvinden in de vrijwillige hulpverlening;e. de jeugdreclassering moet worden gepositioneerd in de keten van jeugdzorg;f. het gemeentelijke jeugdbeleid behoeft verduidelijking.Bovenstaande punten zijn, voor zover hiervoor een wijziging van het wetsvoorstel
noodzakelijk is, in de onderhavige nota van wijziging verwerkt. De nota van wijziging en met name de nieuwe invulling van de taak van
het bureau jeugdzorg is tot stand gekomen in nauw en intensief overleg met
het IPO, de VNG en de MOGroep (de koepelorganisatie van de bureaus jeugdzorg
en de zorgaanbieders). In een gezamenlijke werkgroep hebben deze partijen
meegewerkt aan de voorstellen, waarover vervolgens op bestuurlijk niveau afstemming
heeft plaatsgevonden. Een concept van de nota is voorgelegd aan de Raad voor
Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming. Het advies van deze raad1 is in de overwegingen betrokken.2. UitgangspuntenNaast het realiseren van een sluitende keten van jeugdzorg, is het van
groot belang dat de cliënt zoveel mogelijk vrijheid heeft bij het kiezen
van de zorgverlener, die bij hem past. Dit betekent dat er een pluriform zorgaanbod
moet zijn waaruit de cliënt een keuze kan maken. Een aanbod dat aansluit
bij de vraag van de cliënt vergroot immers het effect van de jeugdzorg.3. Optreden bij signalen van derden over een voor een
jeugdige bedreigende situatieIn veel gevallen zullen ouders en jeugdigen zelf hulp zoeken als zij zich
realiseren dat zij problemen hebben waaraan zij niet zonder hulp van buitenaf
het hoofd kunnen bieden. Zij zullen in eerste instantie hulp zoeken in de
directe omgeving bij familie of vrienden of bij lokale voorzieningen als het
consultatiebureau of het algemeen maatschappelijk werk. Dit zijn laagdrempelige
voorzieningen die vrij toegankelijk zijn, ook voor ouders en jeugdigen met
opgroei- of opvoedingsproblemen. Als zij er op die manier niet uitkomen –
en dan kunnen we spreken van ernstige problemen – kunnen zij zich wenden
tot het bureau jeugdzorg. Het bureau jeugdzorg zal dan in gesprekken met de
ouders en de jeugdige proberen de problemen te verhelderen. Vervolgens zal
samen met alle betrokkenen bezien worden welke hulp nodig is.Niet alle ouders en jeugdigen realiseren zich echter dat er sprake is
van een probleemsituatie. Er zijn gevallen waarbij het probleeminzicht van
de ouders en/of de jeugdige ontbreekt. Regelmatig constateren voorzieningen
als scholen, consultatiebureaus of het algemeen maatschappelijk werk, opgroei-
en opvoedingsproblemen of een gezinssituatie die gemakkelijk tot dergelijke
problemen kan leiden. Als deze zodanig zijn dat deze voorzieningen er weinig
mee kunnen doen, kan zorg in de sfeer van jeugdzorg waarop aanspraak bestaat,
geestelijke gezondheidszorg voor jeugdigen of soms zelfs jeugdzorg in een
justitiële jeugdinrichting, nodig zijn.Voorgesteld wordt om het bureau jeugdzorg de taak (artikel 5, derde lid)
te geven om contact te zoeken met het gezin op basis van ontvangen signalen
van derden indien sprake is van een voor een jeugdige bedreigende situatie.
Het wordt dan mogelijk hulpverlening op gang te brengen bij gezinnen, die
niet zelf hulp zoeken. In het wetsvoorstel, zoals dit tot de onderhavige nota
van wijziging luidde, was een dergelijke taak niet expliciet in het wetsvoorstel
opgenomen. Met de nota van wijziging wordt het een expliciete taak van het
bureau jeugdzorg actief te reageren op een signaal van een mogelijke bedreiging
van een kind. De beoordeling of van een dergelijke situatie sprake is, ligt
bij het bureau jeugdzorg. Het bureau jeugdzorg zal contact op moeten nemen
met betrokkenen en hen motiveren de problemen onder ogen te zien, met hen
nagaan welke hulp nodig is en hen motiveren tot het aanvaarden van hulp. De
activiteiten van het bureau zijn in principe dezelfde als bij cliënten
die zelf om hulp vragen. Alleen komt er bij deze cliënten bij dat zij
er van overtuigd moeten worden dat er problemen zijn en dat er
iets moet gebeuren. In deze gevallen zal het proces van indicatiestelling
een hulpverleningskarakter aannemen, maar het blijft een onderdeel van indicatiestelling.
Dit betekent dat het altijd moet gaan om het zoeken naar het antwoord op de
vraag of, en zo ja welke zorg een cliënt nodig heeft. Is de hulp zodanig
urgent dat voor dat laatste geen tijd is of betrokkenen niet bereid zijn mee
te werken, dan kan een maatregel van kinderbescherming geboden zijn en dient
de raad voor de kinderbescherming hiervan in kennis te worden gesteld teneinde
te onderzoeken of een maatregel van kinderbescherming moet worden gevraagd.In verband hiermee is de kerntaak van het bureau jeugdzorg geherformuleerd
tot: «bezien of een cliënt zorg nodig heeft in verband met opgroei-
of opvoedingsproblemen of in verband met problemen van cliënten, niet
zijnde een jeugdige, die het onbedreigd opgroeien van een jeugdige belemmeren»
(artikel 5, eerste lid). Deze omschrijving is breder dan de oorspronkelijk
voorgestelde en sluit beter aan bij het takenpakket dat het bureau jeugdzorg
heeft. De tekst van het wetsvoorstel was erg gericht op het toetsen van de
noodzaak van zorg als bedoeld in artikel 5, tweede lid. De tekst is zodanig
aangepast dat het bureau jeugdzorg nu de algemene taak heeft om te beoordelen
of, en zo ja, welke zorg cliënt nodig heeft. Het gaat daarbij niet alleen
om aanspraken in de sfeer van de Wet op de jeugdzorg, de AWBZ, of de Beginselenwet
justitiële jeugdinrichtingen of om andere jeugdzorg, maar nu ook om vormen
van zorg ter oplossing van problemen die buiten de directe opvoeding(srelatie)
liggen, maar wel op de opvoeding van invloed (kunnen) zijn.De herformulering van de kerntaak van het bureau jeugdzorg en zijn taak
om eigener beweging contact op te nemen met een gezin is uitdrukkelijk niet
bedoeld om een onderzoek te starten naar de noodzaak van een kinderbeschermingsmaatregel
zoals de raad voor de kinderbescherming dat uitvoert. Het onderzoek naar de
noodzaak van een kinderbeschermingsmaatregel en het entameren daarvan bij
de rechter is en blijft voorbehouden aan de raad voor de kinderbescherming.Wel is het bedoeld om de leemte tussen zorg op verzoek van de cliënt
en de zorg afgedwongen door een kinderbeschermingsmaatregel op te vullen.
Wij willen voorkomen dat een bureau jeugdzorg niets kan doen zonder toestemming
van de cliënt en dat de enige uitzondering daarop een maatregel van kinderbescherming
is. Er zijn situaties dat er nog geen titel voor een kinderbeschermingsmaatregel
is, maar hulp wel noodzakelijk is. Met de wijziging wordt de lacune tussen
een maatregel en de constatering dat hulp nodig is, opgevuld. Op het moment
dat het bureau jeugdzorg contact opneemt met de cliënt, is deze niet
verplicht hieraan gehoor te geven. Door een outreachende aanpak van het bureau
jeugdzorg kan dit echter wel bevorderd worden. Het gaat er met andere woorden
om dat vroegtijdige signalering van ernstige opgroei- en opvoedingsproblemen
snel kan leiden tot passende zorg. Het liefst in een vrijwillig kader, maar
als het niet anders kan in het kader van een maatregel van kinderbescherming.Het bureau jeugdzorg zal er alert op moeten zijn of er aanleiding is een
maatregel van kinderbescherming te overwegen. De raad voor de kinderbescherming
zal daarvan in kennis moeten worden gesteld, waarna de raad een onderzoek
naar de noodzaak van een kinderbeschermingsmaatregel kan starten. Bij de onderhavige
nota is het wetsvoorstel aangescherpt in die zin dat als uitdrukkelijke opdracht
is geformuleerd dat het bureau jeugdzorg zich voortdurend de vraag moet stellen
of een maatregel op zijn plaats is (artikel 5d). De rechtswaarborgen met betrekking
tot het treffen van een maatregel van kinderbescherming zijn uiteraard onverkort
gehandhaafd. De wet verplicht bovendien tot samenwerking van het bureau jeugdzorg met
de raad voor de kinderbescherming. Hieromtrent worden bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur regels gesteld (artikel 9, zevende lid). Het is de rechter
die de kinderbeschermingsmaatregel op verzoek van de raad voor de kinderbescherming
oplegt. De rechter moet ingevolge het wetsvoorstel de stichting die het bureau
jeugdzorg in stand houdt aanwijzen als gezinsvoogd of als voogd (artikel 6,
eerste lid, onder a en b).4. Bijstaan van een cliënt bij het verkrijgen van
zorg waarop geen aanspraak bestaat en het volgen van die zorgHet proces van de brede indicatietaak, het bezien of, en zo ja welke zorg
een cliënt nodig heeft, wordt afgesloten met een conclusie. Het kan zijn
dat het bureau jeugdzorg vaststelt dat een cliënt is aangewezen op een
van de vormen van zorg bedoeld in artikel 5, tweede lid, van het wetsvoorstel.
In dat geval neemt het bureau jeugdzorg een indicatiebesluit, waarmee het
voor de cliënt of cliënten een aanspraak vestigt. Ook kan het bureau
menen dat dergelijke zorg niet nodig is, maar wel zorg die gegeven kan worden
door lokale voorzieningen (artikel 5c). Het hoeft daarbij geen jeugdzorg te
betreffen, maar het kan ook om zorg gaan als hulp bij budgetteren of verslavingszorg.
Als de problemen opgelost kunnen worden met behulp van de aanbieders van deze
vormen van zorg zal het bureau hen daarnaar moeten verwijzen. Als de zorg
nodig is om een bedreigende situatie voor een jeugdige te voorkomen, achten
wij een enkele verwijzing onvoldoende.Daarom is thans voorgesteld om het bureau jeugdzorg de taak te geven om
in die gevallen de cliënt bij te staan zowel bij het verkrijgen van zorg
waarop aanspraak bestaat als bij het verkrijgen van andere zorg (artikel 6,
eerste lid, onder j). Dit kan behelzen het informeren van de cliënt over
mogelijke aanbieders van die zorg en het zo nodig voor de cliënt leggen
van contacten met een geschikte aanbieder. Het wetsvoorstel verplicht het
bureau jeugdzorg een verwijzing naar andere voorzieningen schriftelijk vast
te leggen (artikel 5c). Dit schept geen verplichtingen voor die voorzieningen,
maar maakt zowel voor de cliënt als voor de voorzieningen helder welke
zorg de cliënt nodig heeft. De voorzieningen hebben door de schriftelijk
vastgelegde verwijzing inzicht in de problemen van de cliënt en de rol
die zij bij de oplossing er van kunnen spelen. Dit zal er toe leiden dat een
voorziening de noodzaak van de hulp inziet en het bieden daarvan ook niet
snel zal nalaten. Dit verwijzing kan ook inhouden dat er behoefte bestaat
aan coördinatie van zorg (gezinscoaching).Overigens is de verplichting tot schriftelijke vastlegging beperkt tot
zorg die noodzakelijk is om een bedreigende situatie voor een minderjarige
te voorkomen. De andere voorzieningen hebben, zoals hiervoor al gesteld, geen
acceptatieplicht zoals die wel geldt voor zorgaanbieders (artikel 16). Wel
zal de cliënt goed gefundeerd een beroep kunnen doen op die voorzieningen.
Zijn problemen en behoefte aan zorg zijn immers al in kaart gebracht.In het verlengde hiervan achten wij het eveneens nodig dat het bureau
jeugdzorg dan deze zorg volgt. Dit is thans uitdrukkelijk als taak van het
bureau geformuleerd. Het bureau jeugdzorg zal niet alleen de zorg van artikel
5, tweede lid, moeten volgen, maar ook zorg waarop geen aanspraak bestaat,
maar die wel nodig is. Het moet dan wel gaan om zorg die noodzakelijk is om
een bedreigende situatie voor een jeugdige te voorkomen, omdat wij het niet
nodig achten dat iedere verwijzing wordt gevolgd. Bij een eenvoudige verwijzing
naar bijvoorbeeld het consultatiebureau is het volgen door het bureau jeugdzorg
van de zorg niet noodzakelijk. Het volgen van de zorg maakt het bureau jeugdzorg
noch verantwoordelijk voor het verlenen van die zorg, noch voor de kwaliteit
daarvan. Dat is en blijft de verantwoordelijkheid van die hulpverlener. Het bureau jeugdzorg zal wel op gezette tijden informeren hoe het gaat.
Als blijkt dat de ouders of de jeugdige afhaken of als de hulpverleners aangeven
dat het ondanks de verleende zorg niet goed gaat in het gezin, dan zal het
bureau moeten bezien of andere zorg nodig is.Een en ander betekent dat het bureau jeugdzorg niet treedt in de verantwoordelijkheid
van de voorliggende voorzieningen.5. Gezinscoach als directe ondersteuner van gezinnen met
meervoudige problematiekGezinscoaching kan gezinnen met meervoudige problematiek en waarbij meerdere
hulpverleningsinstanties betrokken zijn, ondersteunen. De gezinscoach heeft
als taak te bevorderen dat de hulpverlening in samenhang wordt aangeboden.
Gezien de behoefte aan samenhangende zorg voor cliënten, hebben wij dit
als taak van het bureau jeugdzorg opgenomen dat het bureau bij zijn besluitvorming
altijd overweegt of coördinatie van zorg noodzakelijk is (artikelen 5a,
tweede lid, en 5c, tweede lid).De gezinscoach dient te worden onderscheiden van de «casemanager».De casemanagementtaken van het bureau jeugdzorg zijn omschreven in artikel
6, eerste lid, onder f, g, h, i en j. Dit houdt onder meer in dat het bureau
jeugdzorg zich tot het uiterste inspant dat de cliënten ook daadwerkelijk
een beroep doen op de noodzakelijke zorg en dat deze zorg wordt geboden. De
gezinscoach ondersteunt gezinnen wanneer zij in verband met meervoudige problematiek
met veel verschillende hulpverleners cq. instanties te maken hebben. Gezinscoaching
is in beginsel geen functie van het bureau jeugdzorg, maar een functie die
kan worden uitgeoefend door een zorgaanbieder of een lokale voorziening. Als
regel geldt dat de rol van gezinscoach het beste kan worden vervuld door een
persoon die het vertrouwen van het gezin heeft. Wanneer er verschillende hulpverleners
bij een gezin zijn betrokken dan moet de afspraak worden gemaakt dat één
van hen de rol van gezinscoach vervult. Het proces om te komen tot een besluit
op welke zorg de cliënt is aangewezen, vindt plaats samen met de cliënt.
Daarbij komt ook aan de orde of er behoefte bestaat aan gezinscoaching en
zo ja wie die taak het beste op zich kan nemen. De cliënt kan daarbij
aangeven, wie hij als gezinscoach zou willen hebben. Gezinscoaching kan worden
opgepakt door een lokale voorziening, maar kan ook gelegd worden bij een zorgaanbieder.
In het uiterste geval kan het bureau jeugdzorg als gezinscoach optreden, als
er geen gerede persoon in dat kader kan worden gevonden. De vaststelling door
het bureau jeugdzorg dat gezinscoaching nodig is en wie deze functie het beste
kan uitvoeren, bindt lokale voorzieningen niet. Het is een advies aan de cliënt.
Ook hier geldt dat het bureau jeugdzorg met de vaststelling niet treedt in
de verantwoordelijkheid van de voorliggende voorzieningen.Als de gezinscoaching in de aansprakensfeer nodig wordt geacht, dan valt
deze onder de acceptatieplicht.6. Noodzaak van meer drang in de vrijwillige hulpverleningZoals aangegeven zetten veel jeugdigen en hun ouders zelf de stap naar
de hulpverlening als zij ondersteuning nodig hebben bij oplossen of het leren
omgaan met hun problemen. Het komt echter voor dat zij hun eigen problemen
niet (h)erkennen of deze negeren. Het bureau jeugdzorg krijgt in dergelijke
gevallen de taak om actief op te treden en contact te zoeken met de cliënt.
Voor zorg waarop aanspraak bestaat is een daartoe strekkend indicatiebesluit
van het bureau jeugdzorg een vereiste. Zorg is het meest effectief als cliënten
de noodzaak daarvan inzien en zien wat de hulp aan de oplossing van de problemen
kan bijdragen. Het is echter niet altijd mogelijk cliënten dit inzicht
bij te brengen. Ook dan kan echter hulp nog wel hard nodig zijn. In verband
hiermee is bij onderhavige nota van wijziging een regeling in
het wetsvoorstel opgenomen omtrent de aanvrage van een indicatiebesluit. Hoofdregel
is dat aan een indicatiebesluit een aanvraag van een cliënt ten grondslag
moet liggen (artikel 5b, eerste lid). Om ook hulp op gang te kunnen brengen
waarom een cliënt niet nadrukkelijk vraagt is aan het bureau jeugdzorg
de bevoegdheid gegeven om in een aantal met name in het wetsvoorstel genoemde
gevallen zonder een (volledige) aanvraag daartoe een indicatiebesluit te nemen
(artikel 5b, vierde en vijfde lid). Een aanvraag kan worden gedaan door iedere
cliënt. Dit brengt mee dat een ouder of een pleegouder een aanvraag kan
doen voor zorg die hem zelf betreft en ook voor zorg voor zijn kind of pleegkind.
Anderzijds, maar dat is vooral theoretisch, kan een jeugdige ook een aanvraag
doen voor hulp aan zijn ouders of pleegouders.Als de aanvraag wordt gedaan door een ander dan degene die de zorg betreft,
behoeft de aanvraag de instemming van betrokkene, tenzij deze nog geen twaalf
jaar is. Als betrokkene ouder is dan twaalf jaar maar niet in staat tot een
redelijke waardering van zijn belangen terzake, is zijn instemming evenmin
vereist. Instemming van de vertegenwoordiger van de minderjarige is niet vereist
als de aanvraag wordt gedaan door een minderjarige, die ouder is dan twaalf
jaren en de minderjarige de zorg weloverwogen blijft wensen. Te denken valt
aan weggelopen minderjarigen waarbij de ouders weigeren in te stemmen met
de aanvraag, maar ook aan situaties waarbij tussen de minderjarige en zijn
ouder of verzorger verschil van inzicht blijft bestaan over zorg die noodzakelijk
is.Als de aanvraag wordt gedaan door de ouders voor een kind, dat ouder is
dan twaalf jaren, maar het kind, ook al is het in staat tot een redelijke
waardering van zijn belangen terzake, weigert in te stemmen met de aanvraag,
kan de aanvraag toch worden toegewezen als het kind de zorg nodig heeft.Voorts kan de stichting ambtshalve een indicatiebesluit nemen ter uitvoering
van de voogdij, gezinsvoogdij of jeugdreclassering of op verzoek van de raad
voor de kinderbescherming of het openbaar ministerie.Als het bureau jeugdzorg een indicatiebesluit heeft genomen, heeft de
cliënt aanspraak op de jeugdzorg zoals die in het besluit staat omschreven
(artikel 3, eerste lid). De cliënt is echter niet verplicht deze zorg
ook te aanvaarden. Indien de cliënt niet te motiveren is tot het aanvaarden
van de desbetreffende hulp kan bureau jeugdzorg niets doen. Wel kan de weigering
aanleiding zijn om hiervan de raad voor de kinderbescherming in kennis te
stellen.7. Herpositionering jeugdreclassering in de keten van
jeugdzorgDoor het wetsvoorstel wordt de uitvoering van de jeugdreclassering ondergebracht
bij het bureau jeugdzorg. Daarmee wordt een meerwaarde voor de jeugdige bereikt,
omdat de verschillende vormen van jeugdzorg snel kunnen worden ingezet. Behalve
aansluiting bij de jeugdzorg is ook een aaneengesloten strafrechtsketen van
belang. Daarom is het wetsvoorstel aangescherpt in die zin dat voor de uitvoering
van de taken op het terrein van de jeugdreclassering binnen het bureau jeugdzorg
een afzonderlijke organisatorische eenheid wordt ingericht (nieuw artikel
6a). Dit betekent dat er binnen het bureau jeugdzorg twee afzonderlijke organisatorische
eenheden zullen fungeren, namelijk één voor het fungeren als
advies- en meldpunt kindermishandeling en één voor de jeugdreclassering.
De specifieke problematiek waar deze eenheden mee te maken hebben, rechtvaardigen
een eigenstandige positionering binnen het bureau jeugdzorg.Verder is de mogelijkheid opgenomen dat de betrokken Ministers een subsidie
kunnen verstrekken aan de provincie of aan een privaatrechtelijke rechtspersoon
teneinde nieuw beleid te stimuleren (artikel 34, eerste lid). Deze mogelijkheid
is in eerste instantie met het oog op de jeugdreclassering gecreëerd,
maar de bepaling is algemeen gesteld. Met name de jeugdreclassering is volop
in ontwikkeling, waardoor op nieuwe ontwikkelingen snel moet kunnen worden
ingespeeld.8. Relatie met gemeentelijk jeugdbeleidHet algemeen en preventief jeugdbeleid is een eerste en belangrijke schakel
in de keten van jeugdzorg. Met dit jeugdbeleid kan voorkomen worden dat ernstige
problemen ontstaan waarvoor zwaardere zorg noodzakelijk is. Gemeenten zijn
verantwoordelijk voor het voeren van een gemeentelijk jeugdbeleid.Het is van groot belang dat het aanbod van de lokale voorzieningen zowel
voor wat betreft aard als omvang, is afgestemd op het aanbod aan jeugdzorg
waarop aanspraak bestaat op grond van de wet. Het in het wetsvoorstel voorgeschreven
overleg tussen provincies en gemeenten over het provinciaal beleidskader jeugdzorg
dat eenmaal in de vier jaar wordt vastgesteld en over het jaarlijks vast te
stellen uitvoeringsprogramma dient ertoe te bewerkstelligen dat de zorg voor
jeugdigen op lokaal niveau is afgestemd op het aanbod op provinciaal niveau
(artikelen 26, tweede lid en 28, vijfde lid van het wetsvoorstel). Het gaat
op gemeentelijk niveau om de inzet van voorzieningen als het algemeen maatschappelijk
werk en de jeugdgezondheidszorg waarvoor de gemeenten verantwoordelijk zijn.
Het totaal van het aanbod op lokaal en op provinciaal niveau zal zodanig moeten
zijn, dat een antwoord kan worden geboden op de vraag naar die ondersteuning,
begeleiding en behandeling die nodig is om jeugdigen ongestoord te doen opgroeien.
In de brief van 11 november 2002 (Kamerstukken II, 2002/03, 28 606 nr.
3) hebben wij aangegeven dat het gemeentelijke jeugdbeleid de laatste jaren
weliswaar een vlucht heeft genomen, maar dat dit ook divers wordt ingevuld
en van intensiteit verschilt. Met de VNG en het IPO is afgesproken om te verhelderen
voor welke aan de jeugdzorg gerelateerde functies de gemeenten verantwoordelijk
zijn. Voor de uitwerking van deze afspraak is een werkgroep samengesteld waarin
naast vertegenwoordigers van het Rijk, ook de VNG, enkele gemeenten, het IPO
en de MOGroep participeren. De inzet is dat de Tweede Kamer voor de zomer
van 2003 over de resultaten van de werkgroep en de naar aanleiding daarvan
te ondernemen actie zal worden geïnformeerd.9. Een sluitende keten van jeugdzorgMet de combinatie van de verschillende voorstellen zoals hierboven uiteen
gezet, beogen wij een sluitende keten van de jeugdzorg te bereiken. Het bureau
jeugdzorg beoordeelt of zorg nodig is, waarbij het kan gaan om zorg, bedoeld
in artikel 5, tweede lid, (jeugd)zorg geboden door lokale voorzieningen en
gedwongen hulpverlening. Daarmee vervult het bureau jeugdzorg een schakelfunctie
binnen de zorg voor jeugdigen. In ieder geval zorg, waarop aanspraak bestaat
op grond van de wet zal verleend worden door organisaties buiten het bureau
jeugdzorg en niet door het bureau zelf. De cliënt heeft daarbij de vrijheid
om degene die de zorg verleent te kiezen. Dit betekent ook dat er een pluriform
zorgaanbod moet zijn waaruit de cliënt een keuze kan doen. Dit aanbod
zal zowel op provinciaal als op gemeentelijk niveau verder ontwikkeld worden.10. Uitvoerbaarheid en financieringDe bij de onderhavige nota van wijziging in het wetsvoorstel aangebrachte
wijzigingen met betrekking tot de taken van het bureau jeugdzorg passen geheel
in de taken die al in het wetsvoorstel zijn opgenomen. De indicatietaak omvatte reeds impliciet het reageren op signalen van
derden. De nota van wijziging strekt er toe dit te expliciteren (artikel 5,
derde lid). In dit opzicht betekent de wijziging dan ook geen taakuitbreiding
ten opzichte van het oorspronkelijke wetsvoorstel. Iets anders is dat dit
nu nog niet een werkwijze is die algemeen wordt gehanteerd. Sommige bureaus
jeugdzorg hebben weliswaar al enige ervaring met het werken op deze wijze,
maar het is zeker nog geen gemeengoed. Wij zien echter geen problemen met
de uitvoerbaarheid in die zin dat de deskundigheid voor het actief optreden
bij signalen bij de bureaus aanwezig is.Een nieuwe taak in het wetsvoorstel en in de praktijk is het bijstaan
van een cliënt die niet is aangewezen op zorg als bedoeld in artikel
5, tweede lid, van de wet bij het verkrijgen van andere zorg die volgens het
bureau nodig is om een voor een jeugdige bedreigende situatie te voorkomen
(artikel 6,eerste lid, onder j, j° artikel 5c, eerste lid). Ook zal het
bureau in deze gevallen die andere zorg moeten volgen. Het gaat immers om
potentieel bedreigende situaties voor jeugdigen waarbij voorkomen beter is
dan genezen. Het gaat om een beperkte doelgroep, die echter zo veel lijkt
op de doelgroep die wel een aanspraak heeft, dat deze taak geen andere deskundigheid
vereist.De wijzigingen in het voorstel Wet op de jeugdzorg op grond van de onderhavige
nota van wijziging kunnen budgettair neutraal worden ingevoerd.Zoals hiervoor is gesteld hebben de wijziging in en explicitering van
de taken van het bureau jeugdzorg geen verhoogde kwaliteitseisen ten aanzien
van de deskundigheid van het personeel tot gevolg. Er is in dit opzicht dus
geen sprake van extra kosten. Verder staan tegenover de intensiveringen die
uit onderhavige nota van wijziging voortvloeien, extensiveringen. De intensiveringen
betreffen de nieuwe taak van het bureau jeugdzorg te weten het volgen van
de zorg bij een cliënt die niet is aangewezen op zorg als bedoeld in
artikel 5, tweede lid, van de wet indien deze zorg nodig is om een voor de
jeugdige bedreigende situatie te voorkomen. Daar staat tegenover dat de taak
een cliënt bij te staan bij het verkrijgen van andere zorg na de onderhavige
nota van wijziging, niet meer algemeen geldt, maar ook alleen in die gevallen
waarin de zorg nodig is ter voorkoming van een bedreigende situatie. Het afschaffen
van de provinciale klachtencommissie brengt een extensivering mee.Het overleg over de invulling van de gemeentelijke verantwoordelijkheid
voor de zorg voor jeugd en het lokale preventieve jeugdbeleid is er op gericht
een betere invulling te geven aan die verantwoordelijkheid. Dit moet er toe
leiden dat de gemeenten zorg dragen voor een aanbod dat voldoende is om in
de vraag voorzien. Dit zal leiden tot extensiveringen bij het bureau jeugdzorg,
die nu nog vaak zelf ambulante jeugdzorg aanbieden. Dit betekent een koerswijziging
ten opzichte van het oorspronkelijke beeld van het bureau jeugdzorg waarover
in 1999 tussen het Rijk, IPO en het veld de zogenaamde «Meerjarenafspraken
jeugdzorg 2000–2002» zijn gemaakt. In deze afspraken, die onder
andere ten grondslag hebben gelegen aan de ontwikkeling van de bureaus jeugdzorg
in de huidige praktijk, staat nog vermeld dat het verlenen van jeugdzorg waarop
geen aanspraak bestaat een belangrijke taak is van het bureau jeugdzorg. In
totaal heeft het Rijk voor uitvoering van de Meerjarenafspraken ruim € 45
miljoen structureel extra beschikbaar gesteld, waaronder voor de vorming van
de bureaus jeugdzorg. Door de lokale voorzieningen beter te laten functioneren
kunnen middelen worden vrijgemaakt waarmee de outreachende rol van het bureau
jeugdzorg mogelijk gemaakt kan worden. De komende jaren zullen de ontwikkelingen
op dit punt op de voet worden gevolgd.Tot slotte merken wij op dat het huidige inzicht in de taken van het bureau
jeugdzorg en de daarmee samenhangende uitgaven niet helder genoeg
is om een scherpe analyse te kunnen maken. Daarom wordt voor de uitvoering
van het voorstel van Wet op de jeugdzorg momenteel gewerkt aan de ontwikkeling
van een normprijsfinanciering die dat inzicht wel biedt. In de normprijzen
worden de wettelijke eisen verwerkt zodat een genoegzame bekostiging voor
uitvoering van de wettelijke taken gewaarborgd zal zijn.11. Klachtrecht, medezeggenschap en de vertrouwenspersoonZoals aangegeven hebben wij van de gelegenheid gebruik gemaakt om een
aantal andere punten te verduidelijken of te verbeteren. Dit betreft onder
meer aanpassing van het klachtrecht, de medezeggenschap en de vertrouwenspersoon.
In de nota naar aanleiding van het nader verslag (p. 30) is aanpassing van
hoofdstuk XI (klachtrecht) reeds aangekondigd. Nu het desbetreffende wetsvoorstel
tot wijziging van (o.a.) de Wet klachtrecht cliënten zorgsector inmiddels
is ingediend (kamerstukken II 2001/2002, 28 489, nr. 1–3), kunnen
de daarin vervatte voorstellen inzake het klachtrecht, die evenzoveel verbeteringen
bevatten, ook in het onderhavige wetsvoorstel worden verwerkt. De nota van
wijziging bevat ook een aantal wijzigingen omtrent de regeling van de medezeggenschap
(hoofdstuk X). Zowel aan de wijzigingen van het klachtrecht als de medezeggenschap
heeft mede een recente evaluatie van de regeling ten grondslag gelegen (Research
voor Beleid, januari 2002).Voorts zijn, mede naar aanleiding van de evaluatie «Ambulant vertrouwen»,
uitgevoerd door het Verwey-Jonker Instituut (november 2001), in de bepalingen
over de vertrouwenspersoon wijzigingen aangebracht. Voorgesteld wordt de provincies
de bevoegdheid te geven om te bepalen hoe een vertrouwenspersoon wordt aangesteld.
De provincie zal daartoe rechtstreeks subsidie kunnen verlenen aan een door
haar aangewezen rechtspersoon die vertrouwenspersonen in dienst heeft en beschikbaar
stelt voor de cliënten van de stichting en van de zorgaanbieders. Deze
opzet, waarbij het functioneren van vertrouwenspersonen van cliënten
van door de stichtingen in stand gehouden bureaus jeugdzorg en van zorgaanbieders
een zorgplicht van (gedeputeerde staten van) de provincies wordt, bewerkstelligt
ook een ten opzichte van de stichtingen en de zorgaanbieders werkelijk onafhankelijke
taakuitoefening van de vertrouwenspersoon. Bovendien wordt door deze schaalvergroting
versnippering tegengegaan, zodat ook een adequater aanpak van de scholing,
ondersteuning en werkbegeleiding van de vertrouwenspersoon kan worden gerealiseerd.12. Toetsing door de kinderrechter in plaats van de bestuursrechterOm een eenduidige rechtsgang te creëren, stellen wij voor om in plaats
van de bestuursrechter de kinderrechter bevoegd te maken om beroepen op grond
van de Algemene wet bestuursrecht tegen beschikkingen genomen door de stichting,
te toetsen (artikel 5, vijfde lid). De kinderrechter toetst op dezelfde wijze
als de bestuursrechter en kan de beschikking dan ook slechts in stand houden
of vernietigen. Voor beschikkingen van de stichting genomen in het kader van
een ondertoezichtstelling was de kinderrechter reeds bevoegd. Doordat alle
beschikkingen door dezelfde rechter worden getoetst, zal de rechtseenheid
worden bevorderd.13. Dualisering provincie- en gemeentebestuurDe onderdelen A, onder 2, B, D, K, M, N, S, U, V, W, X, Y, Z, BB, onder
2, CC, DD, FF, onder 1, 2 en 3, GG, onder 2, 3 en 4 en HH bevatten technische
wijzigingen in verband met de Wet dualisering provinciebestuur die thans bij de Eerste Kamer aanhangig is (Kamerstukken I, 2002–2003,
28 384, nr. 33) en de Wet dualisering gemeentebestuur (Stb. 2002, 111)
die volledig in werking zal treden op 1 januari 2003.II. ARTIKELSGEWIJSAArtikel 1Ter verduidelijking is naast de definitie van zorgaanbieder een definitie
van aanbieder van zorg gegeven (nieuw onderdeel h). De wijziging van de definitie
van vertrouwenspersoon (onderdeel w) is noodzakelijk in verband met de voorgestelde
wijzigingen om de vertrouwenspersoon onafhankelijk van het bureau jeugdzorg
en de zorgaanbieders te positioneren. Voor de toelichting op deze wijziging
wordt verwezen naar toelichting bij de artikelen 33, 37, 52 (hoofdstuk IXA).EArtikel 5In de wijzigingen wordt de kerntaak van het bureau jeugdzorg opnieuw en
wel breder geformuleerd. Met de herformulering wordt de indruk dat indiceren
alleen inhoudt het vaststellen van de zorg waarop aanspraak bestaat, weggenomen. Eerste, tweede en derde lid. In het eerste lid wordt de
kerntaak van het bureau jeugdzorg beschreven, namelijk het bezien of een cliënt
zorg nodig heeft in verband met opgroei- of opvoedings- of psychiatrische
problemen dan wel in verband met problemen van cliënten, niet zijnde
een jeugdige, die het onbedreigd opgroeien van een jeugdige belemmeren. In
de omschrijving staat het onbedreigd opgroeien van een jeugdige centraal.
Het onbedreigd opgroeien van een jeugdige kan belemmerd worden door problemen
gelegen bij de jeugdige zelf (bijvoorbeeld problematiek gerelateerd aan de
leeftijdsfase of een psychische stoornis), maar ook door problemen van bijvoorbeeld
de ouders of pleegouders met de opvoeding. Tot slot kan sprake zijn van problemen
van de ouders zelf. Hierbij kan gedacht worden aan verslavingsproblematiek
of depressiviteit. Regelmatig zal ook een combinatie van bovengenoemde factoren
aan de orde zijn.In de praktijk zal het bureau jeugdzorg gedurende één of
meer cliëntcontacten onderzoeken welke problemen de cliënt heeft
en welke zorg noodzakelijk is om de cliënt te ondersteunen bij het oplossen
of hanteerbaar maken van de geconstateerde problemen. Hierbij zal de omgeving
van de jeugdige voor zover noodzakelijk worden betrokken. Het voorgestelde
derde lid geeft aan dat het bureau jeugdzorg dit proces kan starten op verzoek
van de cliënt zelf, maar dit ook uit eigen beweging kan doen, bijvoorbeeld
naar aanleiding van een kennisgeving door derden van opgroei- of opvoedingsproblemen
of door informatie verkregen uit netwerken. Hierbij kan worden gedacht aan
informatie van hulpverleners uit de voorliggende voorzieningen, gezinscoaches,
leerkrachten, de politie of andere personen uit de directe omgeving van de
jeugdige. De taak vast te stellen op welke zorg, bedoeld in artikel 5, tweede
lid, de cliënt is aangewezen, is ongewijzigd opgenomen in het tweede
lid.Vierde lid. Het vierde lid is opnieuw geformuleerd.
Deze bepaling vindt zijn oorsprong in artikel 23 van de Wet op de jeugdhulpverlening.
Gebleken is dat de oude tekst aanleiding gaf tot misverstanden. Sommigen zagen
daarin een argument om geen hulp of weinig hulp te verlenen op momenten dat
wel of intensievere hulp gewenst is. Uitgangspunt bij de verantwoording van
de vraag of zorg nodig is, moet altijd zijn dat de zorg moet
bijdragen aan de ongestoorde ontwikkeling van een jeugdige.Vijfde lid. Op het vijfde lid is in het algemeen
deel van de toelichting reeds ingegaan.FArtikel 5aOmwille van de leesbaarheid is een aantal leden van artikel 5-oud (namelijk
4, 5 en 6) overgebracht naar het voorgestelde artikel 5a. De bepalingen over
zorg waarop ingevolge deze wet aanspraak bestaat, zijn geclusterd. Dit komt
de overzichtelijkheid ten goede. Voorts is een tweetal leden toegevoegd (leden
2 en 4).Het tweede lid bepaalt dat de stichting in het zogenoemde indicatiebesluit
dient aan te geven of coördinatie van de zorg noodzakelijk is en zo ja,
wie deze coördinatie het beste kan uitvoeren. Degene die de coördinatie
uitvoert, wordt ook wel de «gezinscoach» genoemd. Uitgangspunt
is dat één van de betrokken hulpverleners die het gezin reeds
ondersteunt de gezinscoaching uitvoert en dat er geen «extra»
hulpverlener komt in het gezin. Dit kan zijn een zorgaanbieder of een persoon
werkzaam bij, of onder verantwoordelijkheid van lokale voorzieningen, dan
wel, als er daar geen gerede persoon gevonden kan worden, zonodig het bureau
jeugdzorg in het kader van artikel 6, derde lid, onder b. Het bureau jeugdzorg
dient ervoor zorg te dragen dat de cliënt keus heeft bij de vaststelling
wie als «gezinscoach» zal optreden. In artikel 5c, tweede lid,
is een vergelijkbare bepaling opgenomen.In het vierde lid wordt aan het bureau jeugdzorg de bevoegdheid gegeven
om een besluit te nemen waarbij wordt vastgesteld dat de zorg die in het indicatiebesluit
is voorzien niet langer nodig is. Dit kan zijn omdat de problemen zijn verholpen.
Ook kan het bureau constateren dat de geïndiceerde zorg niet het beoogde
effect heeft. In beide gevallen heeft voortzetting van de zorg geen zin en
zal de aanspraak moeten vervallen. Het besluit van de stichting dat de zorg
niet langer nodig is, brengt mee dat de aanspraak vervalt. Dit besluit is
een beschikking in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Aan het vijfde
lid (oud-artikel 5, zesde lid) is een zinsnede toegevoegd, die meebrengt dat
ook regels moeten worden gesteld omtrent de inhoud van deze beschikking en
dat regels kunnen worden gesteld omtrent de wijze van totstandkoming daarvan.Artikel 5bIn het voorgestelde artikel 5b zijn de vereisten neergelegd voor de indicatiestelling
die strekt tot een van de vormen van zorg van artikel 5, tweede lid. Dit besluit
wordt ook wel het indicatiebesluit genoemd. Dit besluit is van groot belang
voor de cliënt, omdat dit hem een aanspraak op jeugdzorg geeft. Bij nadere
overweging werd het noodzakelijk geacht, mede gezien het belang voor de cliënt,
uitdrukkelijk in de wet vast te leggen, wie een aanvraag kan doen en wie daarmee
moet instemmen en de uitzonderingen daarop. Tegen een indicatiebesluit kan
bezwaar worden gemaakt en vervolgens beroep worden ingesteld ingevolge de
Algemene wet bestuursrecht. De kinderrechter is als bevoegde rechter aangewezen
(zie artikel 5, vijfde lid).Eerste lid. In het eerste lid is het uitgangspunt
neergelegd: de stichting neemt slechts een indicatiebesluit als een cliënt
hiertoe een aanvraag heeft gedaan. De jeugdige, zijn ouders of stiefouder
of anderen die de jeugdige als behorend tot hun gezin verzorgen en opvoeden
kunnen dus een aanvraag doen. In een stelsel dat vraaggestuurd werkt, is het
van belang dat de cliënt initiatief neemt om de door hem verlangde zorg
te bewerkstelligen. Dit betekent ook dat de cliënt desgewenst
zijn aanvraag kan intrekken.Tweede tot en met vijfde lid. In het tweede
tot en met vijfde lid is bepaald in welke gevallen de aanvraag instemming
behoeft van degene op wie de zorg betrekking heeft als de aanvraag door een
ander is gedaan en wanneer hier zo nodig van kan worden afgeweken. Wanneer
de aanvraag betrekking heeft op zorg voor een andere cliënt dan de aanvrager,
behoeft de aanvraag instemming van de cliënt. Zo kan bijvoorbeeld een
vader een aanvraag doen voor opvoedingsondersteuning voor hem en zijn vrouw,
om hen te ondersteunen bij de opvoeding van hun kinderen. Aangezien dit zorg
is die ook moeder betreft, is haar instemming noodzakelijk. Wanneer de aanvraag
wordt gedaan voor een minderjarige ouder dan twaalf jaren is diens instemming
vereist, tenzij hij niet in staat is tot een redelijke waardering van zijn
belangen ter zake.Als de aanvraag wordt gedaan door een minderjarige, die ouder is dan twaalf,
maar jonger dan zestien jaren, behoeft de aanvraag instemming van zijn wettelijke
vertegenwoordiger. Wanneer de ouders gezamenlijk het gezag uitoefenen, is
het voldoende als één ouder instemt met de aanvraag, tenzij
de andere ouder er blijk van geeft de instemming te weigeren. In uitzonderingssituaties
kan het bureau jeugdzorg op aanvraag van de minderjarige, die ouder is dan
twaalf jaren, zonder de instemming van zijn wettelijke vertegenwoordiger een
indicatiebesluit nemen. Dit is mogelijk indien de minderjarige de zorg weloverwogen
blijft wensen. Te denken valt aan weggelopen minderjarigen waarbij de ouders
weigeren in te stemmen met de aanvraag, maar ook aan situaties waarbij tussen
de minderjarige en zijn ouder of verzorger verschil van inzicht bestaat over
zorg die noodzakelijk is. Deze bepaling is opgenomen om de rechtspositie van
de minderjarige te versterken. Ook kunnen zich situaties voordoen dat bijvoorbeeld
ouders een aanvraag doen voor hun kind, dat ouder is dan twaalf jaren, maar
het kind weigert in te stemmen met de aanvraag. Het bureau jeugdzorg heeft
in dergelijke gevallen de mogelijkheid om een indicatiebesluit te nemen als
zorg voor de jeugdige noodzakelijk is.Zesde lid. In dit lid is een limitatieve opsomming
van de uitzonderingen op het uitgangspunt dat aan een indicatiebesluit een
aanvraag ten grondslag moet liggen, opgenomen.a. De stichting kan bij de uitvoering van de haar opgedragen taken in
de justitiële sfeer, namelijk de voogdij, gezinsvoogdij of jeugdreclassering,
een indicatiebesluit nemen zonder dat de cliënt daarmee heeft ingestemd.
Dit is noodzakelijk om tot een verantwoorde uitvoering van die taken te kunnen
komen. Bij deze zorg bestaat immers de mogelijkheid dat de cliënt de
zorg, die de stichting noodzakelijk acht, niet noodzakelijk vindt of niet
wil hebben. Deze bepaling maakt het mogelijk dat de stichting de zorg desondanks
kan realiseren. Overigens blijft het uitgangspunt dat de stichting de cliënt
motiveert om zelf een aanvraag te doen. Het gedwongen karakter van de maatregelen
brengt echter met zich mee dat de stichting indien zij verlening van zorg
noodzakelijk acht, zonder instemming van de cliënt een indicatiebesluit
kan nemen.b. De stichting kan ook op verzoek van de raad voor de kinderbescherming
of het openbaar ministerie een indicatiebesluit kan nemen zonder de cliënt
hiermee heeft ingestemd. Dit is noodzakelijk gezien het bepaalde in artikel
3, vierde lid, van de wet en artikel 261, derde lid, van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek.Artikel 5cBij het vaststellen of een cliënt zorg nodig heeft, kan de stichting
tot het oordeel komen dat zorg noodzakelijk is, die geen zorg is waarop aanspraak
bestaat ingevolgde deze wet of andere zorg, bedoeld in artikel 5, tweede lid.
Indien andere zorg noodzakelijk is om een voor een minderjarige
bedreigende situatie te voorkomen, legt de stichting dit oordeel schriftelijk
vast ten behoeve van de cliënt. De cliënt kan hiermee naar instellingen
gaan om de zorg te krijgen, die hij nodig heeft. De cliënt heeft echter
geen aanspraak op deze zorg. Het bureau jeugdzorg heeft tot taak om de cliënt
bij te staan bij het realiseren van die zorg (zie hiervoor ook de wijziging
van artikel 6, eerste lid, onder j). Met name bij minder gemotiveerde cliënten
zal het bureau jeugdzorg een actieve rol moeten vervullen. Omdat het gaat
om zorg, die noodzakelijk is om een voor een minderjarige een bedreigende
situatie te voorkomen, is het van groot belang dat het bureau jeugdzorg de
cliënt stimuleert om de zorg in te roepen. De vastlegging geeft de cliënt
en de uitvoeders van de wenselijk geachte zorg inzicht in de problematiek
en de achtergronden daarvan. De uitvoerders kunnen daardoor snel inspelen
op de problemen.Het bureau jeugdzorg behoeft niet in alle gevallen zijn oordeel schriftelijk
vast te leggen. Deze verplichting bestaat slechts als de zorg noodzakelijk
is om een voor een minderjarige bedreigende situatie te voorkomen. Een eenvoudige
verwijzing behoeft derhalve niet te worden vastgelegd.Artikel 5d, artikel 7, eerste lid, onder d(I, onder 1),
artikel 9, zevende lid (J), en artikel 76, onderdeel AA (PP, onder 1).In artikel 5d is nadrukkelijker dan het geval was, tot uitdrukking gebracht
dat de stichting bij de uitoefening van al haar taken, dus niet alleen bij
het fungeren als advies- en meldpunt kindermishandeling, voortdurend beziet
of een gezagsmaatregel over een minderjarige nodig kan zijn. Zodra de stichting
tot een dergelijk oordeel komt, is de stichting verplicht de raad voor de
kinderbescherming van deze gevallen in kennis te stellen. Deze verduidelijking
brengt mee dat de specifiek op het fungeren als advies- en meldpunt kindermishandeling
gerichte plicht tot overdracht van een melding aan de raad voor de kinderbescherming
(artikel 7, eerste lid, onder d) kan komen te vervallen. Aangezien de samenwerking
van de stichting met de raad betrekking heeft op alle taken van de stichting,
is het consequent dat de regels die ingevolge artikel 9, zevende lid, kunnen
worden gesteld over de samenwerking met de raad gelden voor alle taken. De
wijziging van artikel 9, zevende lid, en artikel 238, vijfde lid van Boek
1 van het Burgerlijk Wetboek strekken hiertoe. Mede gezien het belang dat
de cliënt heeft bij een goede uitoefening van de kerntaak van het bureau
jeugdzorg, namelijk het bezien of de cliënt zorg nodig heeft en zo ja
welke, is het wenselijk dat ook nadere regels worden gesteld over de uitoefening
van de taak, bedoeld in artikel 5, eerste lid. De wijziging van het zevende
lid strekt ook hiertoe. Een andere wijziging heeft betrekking op de regels
over de deskundigheid waarover medewerkers van de stichting moeten beschikken.
Bij het opstellen van regels over de kwaliteit van de bureaus jeugdzorg is
gebleken dat het stellen van deskundigheidseisen aan medewerkers niet noodzakelijk
is. De CAO regels op dit punt zijn voldoende waarborg voor de kwaliteit van
de medewerkers. De verplichting tot het stellen van regels is in verband hiermee
omgezet in de mogelijkheid daartoe.GArtikel 6, eerste lidHet eerste onderdeel van het voorgestelde artikel betreft een technische
verbetering. Onder de voogdijtaak van de stichting is het uitoefenen van de
tijdelijke voogdij begrepen.Ook de wijziging opgenomen in onderdeel 2 is technisch van aard. Zij houdt
verband met de invoeging van de artikelen 5a tot en met 5d. In het derde onderdeel
wordt de taak om de cliënt bij te staan bij het realiseren van
zorg verbreed. Deze taak is niet langer beperkt tot (jeugd)zorg, bedoeld in
artikel 5, tweede lid„ maar is heeft ook betrekking op andere (jeugd)zorg,
die noodzakelijk is voor het onbedreigd opgroeien van de jeugdige. Deze zorg
wordt ten behoeve van de cliënt schriftelijk vastgelegd (zie hiervoor
de toelichting bij artikel 5c).HArtikel 6aDit artikel strekt ertoe de uitvoering van de jeugdreclasseringstaken
in een aparte organisatorische eenheid van het bureau jeugdzorg onder te brengen.
Dit betekent dat er binnen het bureau jeugdzorg twee afzonderlijke organisatorische
eenheden zullen fungeren, namelijk eenheden voor het fungeren als het advies-
en meldpunt kindermishandeling en voor de jeugdreclassering. Voor de duidelijkheid
is de verplichting tot het inrichten van twee afzonderlijke organisatorische
eenheden opgenomen in één artikel. Artikel 7, derde lid, kan
hierdoor vervallen. Door de jeugdreclassering apart te positioneren, kan eenvoudiger
een goede aansluiting bij de strafrechtsketen worden gerealiseerd, maar blijft
het tevens mogelijk jeugdzorg snel in te zetten. De specifieke problematiek
waarmee de jeugdreclassering te maken heeft en de noodzaak van het verder
ontwikkelen van de jeugdreclassering, rechtvaardigt een eigenstandige positionering
binnen het bureau jeugdzorg.LArtikel 11, tweede lidHet tweede lid kan vervallen nu de vertrouwenspersoon geregeld is in het
voorgestelde hoofdstuk IXA.MArtikel 12Behalve wijzigingen in verband met de dualisering van het provincie- en
gemeentebestuur, bevat dit onderdeel een uitbreiding van de bevoegdheid van
de provincie aanwijzingen te geven. De aanwijzingsbevoegdheid strekt zich
thans ook uit over de naleving van de bepalingen over het klachtrecht. Het
gaat uitdrukkelijk niet om de inhoudelijke beoordeling van individuele klachten,
maar om de eisen die de wet ten aanzien van het klachtrecht stelt.OArtikel 15Dit artikel kan vervallen nu de vertrouwenspersoon is geregeld in hoofdstuk
IXA.PArtikel 17aMet het invoegen van artikel 17a wordt het aanvaarde amendement Arib c.s.
(Kamerstukken II, 2001–2002, 27 842, nr. 14) in de wijziging van
de Wet op de jeugdhulpverlening in verband met de advies- en meldpunten kindermishandeling
(Stb. 2002, 515) in het onderhavige wetsvoorstel opgenomen. QArtikel 19Het wetsvoorstel bevat geen grondslag voor het korten op de pleegvergoeding
van uitkeringen, die de pleegouder ontvangt voor de opvoeding en verzorging
van het pleegkind. Omdat de bevoegdheid tot het korten van dergelijke uitkeringen
wenselijk wordt geacht, wordt in deze lacune, die overigens ook in de Wet
op de jeugdhulpverlening bestaat, voorzien.TDe aanwijzingsbevoegdheid van gedeputeerde staten strekt zich ook uit
tot de naleving van de bepalingen over het klachtrecht waar het de zorgaanbieders
betreft.AAArtikel 33, eerste lidDeze wijzigingen zijn een gevolg van de nieuwe verantwoordelijkheidstoedeling
met betrekking tot de vertrouwenspersoon. De kosten van de vertrouwenspersoon
zijn geen onderdeel meer van de exploitatie van de stichtingen bij de uitvoering
van de wettelijke taken, noch van de zorgaanbieders, als aanbieder van jeugdzorg
waarop aanspraak bestaat. Het zijn thans kosten die de provincie maakt voor
de subsidiëring van een rechtspersoon die vertrouwenspersonen beschikbaar
stelt.BBArtikel 34, eerste lidDit artikel opent de mogelijkheid voor de betrokken Ministers om een subsidie
te verstrekken aan de provincie of aan een privaatrechtelijke rechtspersoon
teneinde nieuw beleid te stimuleren. Er kunnen zich situaties voordoen, dat
nieuw beleid snel moet worden geïmplementeerd. Hierbij kan bijvoorbeeld
gedacht worden aan nieuwe sanctiemodaliteiten in het jeugdstrafrecht, die
uitgevoerd worden door de jeugdreclassering. Aangezien in dergelijke situaties
nog geen kostprijs kan worden vastgesteld, omdat het «product»
nog in ontwikkeling is, kan op deze wijze nieuw beleid eenvoudig gefinancierd
worden. De subsidie kan ten hoogste voor vier jaren worden verstrekt.CCArtikel 37De eerste drie leden betreffen de verwerking van de dualisering op provinciaal
niveau.Het nieuw voorgestelde vierde lid verplicht de provincie subsidie te verstrekken
aan door de provincie aanvaarde rechtspersonen die vertrouwenspersonen beschikbaar
stellen.Omdat er misverstanden bleken te bestaan over de reikwijdte van onderwerpen
die bij ministeriële regeling kunnen worden geregeld is het zesde lid
verduidelijkt. EEArtikel 39Omdat de voorgestelde algemene maatregel van bestuur reeds regels moet
bevatten omtrent de wijze waarop gegevens moeten worden verwerkt, zal de voorziene
ministeriële regeling nadere regels bevatten.FFArtikel 40De leden 1,2 en 3 zijn wijzigingen in verband met de dualisering.Het toegevoegde zevende lid maakt het mogelijk de bepaling welke gegevens
worden verstrekt, op welke wijze zij worden verstrekt de tijdvakken waarover
de gegevensverstrekking zich uitstrekt en de termijnen waarbinnen de gegevens
worden verstrekt bij ministeriële te doen, als het niet gaat om persoonsgegevens.
Dit geeft een grotere flexibiliteit. Als het wel gaat om persoonsgegevens
blijven wij vasthouden aan regeling op het niveau van een algemene maatregel
van bestuur.GGArtikel 43, eerste lidDe wijziging houdt in dat de taken van de Inspectie jeugdzorg met twee
taken worden uitgebreid, namelijk het toezicht houden op alleenstaande minderjarige
asielzoekers (ama's), die in een voorziening verblijven van het centraal orgaan
asielzoekers (COA) en op de naleving van de klachtregeling zoals deze wordt
voorgesteld in deze wet. Gezien de kwetsbare positie van de ama's is het belangrijk
dat de Inspectie jeugdzorg toezicht houdt op hun opvang.IIArtikel 47, derde lidMet de wijziging wordt een eenduidige terminologie bereikt.JJArtikel 48, eerste en tweede lidHet bureau jeugdzorg kan ingevolge het voorgestelde artikel 5b, zesde
lid, een indicatiebesluit vaststellen zonder een aanvraag van een cliënt.
Daarbij zal nodig zijn dat persoonsgegevens, en wellicht zelfs bijzondere
persoonsgegevens worden verwerkt.Met de wijziging van artikel 48 voorziet het wetsvoorstel in deze mogelijkheid.KKArtikel 52De wijziging gaat er vanuit dat provincies een rechtspersoon zullen aanvaarden
als organisatie die vertrouwenspersonen beschikbaar stellen.LL en MMArtikelen 53 en 54De verplichting tot het instellen van een cliëntenraad heeft met
de wijziging geen betrekking meer op iedere zorgeenheid. Een cliëntenraad
kan ook werken ten behoeve van meerdere zorgeenheden. De nieuwe regeling houdt
ook in dat er naast cliëntenraden op het niveau van één
of meer zorgeenheden een centrale cliëntenraad in het leven kan worden
geroepen. In het reglement moet dan worden vastgelegd welke bevoegdheden aan
welke cliëntenraad toekomen.NNArtikel 61, zesde lidDe wijziging betreft een aanpassing aan het gewijzigde Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering.OO, PP en QQArtikelen 62 tot en met 67Nu de desbetreffende regeling is geëvalueerd en ook gelet op de verschillen
die tussen de regeling van hoofdstuk 9 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
en hoofdstuk XI van het wetsvoorstel bestaan, ligt het niet in de rede de
niet toepasselijkheid van genoemd hoofdstuk 9 Awb nog langer van tijdelijke
aard te doen zijn. Zie de wijziging van artikel 62, tweede lid. De wijziging
van artikel 63, tweede lid, onder a, beoogt een behandeling van klachten door
een geheel van de stichting of de zorgaanbieder onafhankelijke klachtencommissie.
In verband hiermee kan het bepaalde in het tweede lid onder b van artikel
63 vanzelfsprekend vervallen.Het nieuwe zevende, achtste en negende lid van artikel 63 zijn vrijwel
letterlijk ontleend aan het wetsvoorstel tot wijziging van (o.a.) de Wet klachtrecht
cliënten zorgsector (kamerstukken II 2001/2002, 28 489, nr. 1–3).
Met name is van belang, dat in het «klachtenjaarverslag» de strekking
van de oordelen en van de aanbevelingen van de klachtencommissie moet worden
aangegeven en voorts dat de aard van de maatregelen die de stichting of de
zorgaanbieder naar aanleiding daarvan heeft genomen eveneens in dit jaarverslag
moet worden geëxpliciteerd. Ervan uitgegaan mag worden dat de effectiviteit
van de behandeling van klachten door de klachtencommissie hierdoor in belangrijke
mate zal toenemen en dat door deze transparantie het oordeel en de eventuele
aanbevelingen van de klachtencommissie in meer gevallen dan thans ook daadwerkelijk
zal worden gevolgd.Het bestaansrecht van de provinciale klachtencommissie (zie daarvoor de
artikelen 64–67 van het wetsvoorstel, ongewijzigd uit de Wet op de jeugdhulpverlening
overgenomen), is vooral gelegen in de omstandigheid, dat de interne klachtencommissie
niet geheel onafhankelijk is, terwijl onder de bestaande regeling het oordeel
en de aanbevelingen van die klachtencommissie in de praktijk een te weinig
verplichtend karakter kunnen blijken te hebben. Voor deze beide punten is,
zoals zo-even aangegeven, een voorziening getroffen. Wij menen dan ook, dat
aan een provinciale tweede instantie – die overigens in de Wet klachtrecht
cliënten zorgsector niet voorkomt – geen reële behoefte meer
is. Voorgesteld wordt daarom de desbetreffende regeling te doen vervallen.Deze benadering past ook goed bij de opzet van het klachtrecht waarmee
eerst en vooral bedoeld wordt een «recht op antwoord» te geven
aan hem of haar die het niet eens is met een gedraging van (hier) de
stichting of de zorgaanbieder of van diens personeel. De «tweede instantie»,
die de provinciale klachtencommissie is, doet te zeer denken aan een «gerechtelijke
procedure». Anders gezegd, schrapping van die tweede instantie is ook
een bijdrage aan vermindering van juridisering. In de Wet klachtrecht cliënten
zorgsector is evenmin voorzien in een beroepsmogelijkheid, terwijl de algemene
regeling inzake klachtbehandeling van Hoofdstuk 9 van de Algemene wet bestuursrecht
een beroep tegen een besluit inzake de behandeling van een klacht zelfs met
zoveel woorden uitsluit (zie artikel 9:3 Awb).Aan de gekozen opzet doet niet af dat klachten over gedragingen van de
stichting kunnen onderworpen aan het oordeel van de Nationale ombudsman, terwijl
dit in de regel met betrekking tot zorgaanbieders niet het geval zal zijn.
Op grond van artikel 14, aanhef en onder f, van de Wet Nationale ombudsman,
is de ombudsman niet verplicht tot onderzoek als de klacht op grond van een
wettelijk geregelde klachtvoorziening in behandeling is of is afgedaan door
een onafhankelijke klachtinstantie. Ten slotte staat, indien van onrechtmatig
handelen sprake zou zijn, altijd beroep op de burgerlijke rechter open.RRArtikel 70Met de wijziging wordt een eenduidige terminologie bereikt.SSArtikel 76Onderdeel A bevat een aanpassing van het Burgerlijk Wetboek in verband
met de wijziging die daarin is aangebracht bij de Wet tot wijziging van de
Wet op de jeugdhulpverlening (Stb. 2002, 515)Onderdeel HOmwille van de leesbaarheid zijn de voorgestelde wijzigingen van artikel
261 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek opgenomen in een integrale, gewijzigde
tekst van dat artikel. De nieuwe tekst bevat een aantal verduidelijkingen
en verbeteringen.Het eerste en tweede lid geven de reguliere situatie weer. Een verzoek
tot een machtiging uithuisplaatsing kan worden gedaan door het bureau jeugdzorg,
de raad voor de kinderbescherming of het openbaar ministerie, indien dit noodzakelijk
is in het belang van de verzorging en opvoeding van de minderjarige of tot
onderzoek van diens geestelijke of lichamelijke gesteldheid. Als de machtiging
wordt verzocht voor zorg, als bedoeld in artikel 5, tweede lid, is het verzoek
gericht op effectuering van het indicatiebesluit. Dit betekent dat bij het
verzoekschrift een dergelijk besluit dient te worden overgelegd. In de reguliere
situatie zullen de raad voor de kinderbescherming en het openbaar ministerie
dus tijdens het onderzoek naar de noodzaak van een maatregel hierover in overleg
moeten treden met het bureau jeugdzorg opdat een indicatiebesluit bij het
verzoekschrift kan worden overgelegd. In dit verband is nog van belang dat
op grond van artikel 5b, zesde lid, onder b, de stichting ambthalve, dus zonder
een aanvraag van een cliënt daartoe, een besluit kan nemen.Het derde en vierde lid geven de uitzonderingssituaties weer. Het derde
lid (was vierde lid) is uitgebreid met andere plaatsingen waarvoor het noodzakelijk
kan zijn dat deze zonder een daartoe strekkend indicatiebesluit kunnen worden
genomen. In het vierde lid wordt aan de kinderrechter de bevoegdheid gegeven
om op verzoek van de raad voor de kinderbescherming een machtiging tot uitplaatsing
te verlenen zonder een daartoe strekkend indicatiebesluit. Het
betreft hier situaties waarin de stichting van oordeel is dat uithuisplaatsing
niet aangewezen is en de raad meent dat daartoe wel aanleiding is. Deze situatie
zal zich met name voordoen bij de uitoefening van de zogenaamde toetsende
taak ondertoezichtstelling van de raad voor de kinderbescherming. De raad
voor de kinderbescherming zal dan op andere wijze moeten aantonen waarom de
machtiging dient te worden verleend. Indien de kinderrechter in een dergelijk
geval de machtiging verleent, is de stichting gehouden deze machtiging ook
ten uitvoer te leggen. Hierop kan slechts een uitzondering worden gemaakt
indien de raad voor de kinderbescherming hiervoor toestemming verleent. Hierbij
wordt met name gedacht aan situaties waarin de omstandigheden na het verlenen
van de machtiging zijn gewijzigd waardoor de noodzaak van uithuisplaatsing
is komen te vervallen. Het verlenen van de toestemming is voorbehouden aan
de raad voor de kinderbescherming, omdat dit aansluit bij de controlerende
taak van de raad. Bij algemene maatregel van bestuur (artikel 9, zevende lid)
zullen nadere regels worden gesteld omtrent de samenwerking tussen het bureau
jeugdzorg en de raad voor de kinderbescherming.TTArtikel 77, onderdelen C en DDe wijziging in onderdeel C houdt verband met de verlettering van de onderdelen
van artikel1 van het wetsvoorstel. Met de wijziging in onderdeel D, bevat
ook de Beginselenwet justitiële jeugdinrichtingen een bepaling voor crisisplaatsingen,
die dezelfde is als die van crisisplaatsingen bij zorgaanbieders.UUArtikel 80Het voorgestelde vierde lid van artikel 9b van de Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten is in overeenstemming gebracht met artikel 3, derde lid, van
het wetsvoorstel. Met deze wijziging wordt tot uitdrukking gebracht dat een
indicatiebesluit van het bureau jeugdzorg niet alleen een voorwaarde is voor
een aanspraak op jeugdzorg ingevolge het wetsvoorstel, maar ook een voorwaarde
is voor een aanspraak op geestelijke gezondheidszorg voor jeugdigen.Het voorgestelde vijfde lid van artikel 9b van de AWBZ is gewijzigd in
die zin dat niet de psychische stoornis op zich maatgevend is voor de vraag
of een indicatiebesluit van het bureau jeugdzorg voorwaarde is voor een aanspraak
op jeugd-ggz maar de stoornis in combinatie met de ernst daarvan. Alleen bij
een bepaalde ernst van een stoornis is het evident dat geestelijke gezondheidszorg
aangewezen is.VVArtikel 99a en 99bIn het wetsvoorstel is nagelaten de terminologie in de Paspoortwet en
de Wet arbeid en zorg in overeenstemming te brengen met deze wet. De voorgestelde
wijzigingen strekken hiertoe. WWArtikel 100De wijziging houdt in dat wordt voorgesteld ook besluiten, die strekken
tot zorg in het kader van de gezinsvoogdij op de negatieve lijst van de Algemene
wet bestuursrecht te plaatsen. Daarmee is bezwaar en beroep op grond van de
Algemene wet bestuursrecht onmogelijk. Voldoende rechtsbescherming wordt evenwel
geboden, omdat de schriftelijke aanwijzing van de stichting in het kader van
de ondertoezichtstelling, die een cliënt verplicht zorg te aanvaarden,
kan worden getoetst door de kinderrechter.XXArtikel 102Het overgangsrecht met betrekking tot de overgang van de voogdij en gezinsvoogdij
naar de stichtingen is gewijzigd in die zin dat als uitgangspunt geldt dat
de voogdij en de gezinsvoogdij overgaat op de stichting van de woonplaats
van de minderjarige en niet op die van zijn feitelijke verblijfplaats. Dit
sluit beter aan bij de huidige situatie, waarin in beginsel ook de woonplaats
bepalend is voor de benoeming van de (gezins)voogdij-instelling.Gedurende een half jaar na de inwerkingtreding van de wet kan de kinderrechter
ambtshalve of op verzoek de voogdij of gezinsvoogdij aan een andere opdragen
als dat beter is.YYArtikel 103aIn het wetsvoorstel is met het voorgestelde artikel 103a een overgangsregeling
opgenomen die er toe strekt provincies financieel in staat te stellen de continuïteit
van landelijke instellingen en landelijke voorzieningen te garanderen. Het
betreft een beperkt aantal provincies. Over deze garantie zijn met alle betrokkenen
afspraken gemaakt.De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,C. I. J. M. Ross-van DorpDe Minister van Justitie,J. P. H. Donner XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28168-10.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl