Vreemdelingenbeleid; Brief staatssecretaris ter voorbereiding van het overleg van 31 mei 2001 met de vaste commissie voor Justitie over het asielbeleid van de EU
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 593

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

22-06-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

19637 nr. 593

23-05-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleiding1. Europese samenwerking op het gebied van asiel en migratie2. Positie van Nederland2.1. Besluitvorming en rol van Europese instellingen2.2. Inhoud van het Europees asiel- en migratiebeleid.3. Geagendeerde onderwerpen3.1. Tijdelijke Bescherming van ontheemden3.2. Minimumnormen asielprocedures3.3. Mededeling inzake gemeenschappelijke asielprocedure
en uniforme statusOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 22112Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vluchtelingenbeleid22 112Ontwerprichtlijnen Europese Commissienr. 593BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 23 mei 2001InleidingOp 31 mei aanstaande zal ik met uw Commissie spreken over het asielbeleid
van de Europese Unie. Voor dit overleg heeft uw Commissie drie specifieke
onderwerpen geagendeerd, te weten:1. De ontwerp-richtlijn over miniminumnormen inzake tijdelijke bescherming
van ontheemden.2. De ontwerp-richtlijn over minimumnormen inzake asielprocedures;3. De Mededeling van de Commissie over een gemeenschappelijke asielprocedure
en een uniforme status.Met deze brief kom ik tegemoet aan uw verzoek om voorafgaand aan het overleg
van 31 mei nader op bovengenoemde onderwerpen in te gaan. In aanvulling daarop
zal ik hieronder allereerst stilstaan bij enkele algemene ontwikkelingen in
het Europese asiel- en migratiebeleid en bij de positie van de regering ten
aanzien van deze ontwikkelingen.Ik verzoek u deze brief te beschouwen als een aanvulling op informatie
die u eerder is toegegaan, onder meer in BNC-fiches en in diverse brieven
betreffende de geannoteerde agenda voor JBZ-Raden, laatstelijk nog op 14 mei
jl.11. Europese samenwerking op het gebied van asiel en migratieEen cliché dat vaak met het Europese asiel- en migratiebeleid in
verband wordt gebracht is dat het allemaal zo tergend langzaam gaat. Toegegeven,
er valt wel wat aan te merken op de snelheid waarmee Europese besluitvorming
op dit punt tot stand komt, maar niettemin moet worden erkend dat in de afgelopen
tien jaar onmiskenbaar vooruitgang is geboekt. Zeker als men zich realiseert
dat asiel en migratie binnen het Europese eenwordingsproces relatief nieuwe
onderwerpen zijn. Vóór het Verdrag van Maastricht berustte de samenwerking
op het gebied van asiel en migratie puur op ad-hoc basis: resoluties en andere
besluiten werden vastgesteld door de met immigratiezaken belaste ministers.
Hier trad dus niet de Raad op, maar een voor de gelegenheid bijeengeroepen
gezelschap van ministers uit de lidstaten.Met het Verdrag van Maastricht kwamen asiel en migratie voor het eerst
binnen het bereik van de Europese Unie. Maar anders dan een traditioneel onderwerp
als de interne markt, werden ze ondergebracht in een intergouvernementele
pijler met eigen regels, de zogenaamde derde pijler. Dit betekende dat de
besluitvorming over asiel en migratie bij unanimiteit moest plaatsvinden.
Bovendien werd in deze pijler niet met richtlijnen en verordeningen gewerkt,
maar met instrumenten waarvan de juridische verbindendheid niet altijd even
duidelijk was. Zachte regelgeving werden ze genoemd: de gemeenschappelijke
optredens en standpunten, de resoluties en aanbevelingen.Hoe zacht of hard deze afspraken ook waren: ze hebben in de loop der jaren
wel degelijk hun nut bewezen. Allereerst hebben ze bij lidstaten het besef
versterkt dat asiel en migratie in een breder, dat wil zeggen Europees, verband
moeten worden besproken. Daarnaast hebben ze geleid tot een inventarisatie
van gemeenschappelijke en afwijkende elementen in nationale wetgevingen. Bovendien
hebben de uiteenlopende afspraken onder Maastricht bijgedragen tot een scherper
beeld van hoe het Europees asiel- en migratiebeleid eruit zou moeten komen
te zien.Vaststaat dat het asiel- en migratiebeleid de komende jaren bovenaan de
Europese agenda zal blijven staan. Hiervoor is de inwerkingtreding van het
Verdrag van Amsterdam, op 1 mei 1999, in hoge mate verantwoordelijk.
Daarnaast spelen ook het Actieplan van Wenen, waarin de maatregelen van Amsterdam
van nadere termijnen werden voorzien, en de conclusies van de Europese Raad
van Tampere een belangrijke rol. Het Actieplan van Wenen werd tijdens de JBZ-Raad
van 3 december 1998 aangenomen, de conclusies van Tampere op 15 en 16 oktober
1999.Met het Verdrag van Amsterdam hebben de lidstaten voor een ambitieuze
doelstelling gekozen: het realiseren van een Ruimte van Vrijheid, Veiligheid
en Rechtvaardigheid. Daartoe is een indrukwekkende lijst aan te realiseren
maatregelen vastgelegd. Op het gebied van asiel en migratie gaat het onder
meer om maatregelen rond asielprocedures, de opvang van asielzoekers, de integratie
van hen die in de Europese Unie mogen blijven en de terugkeer van diegenen
aan wie verblijf niet is toegestaan.Belangrijk is verder dat met het Verdrag van Amsterdam asiel en migratie
definitief van de intergouvernementele derde pijler naar de communautaire
eerste pijler zijn overgegaan. Als gevolg daarvan zijn de besluitvormingsinstrumenten
voor asiel en migratie ingrijpend gewijzigd. Niet langer hoeft de Raad zijn
toevlucht te nemen tot zachte regelgeving. Sinds de inwerkingtreding van het
Verdrag van Amsterdam kunnen besluiten in communautaire instrumenten worden
gegoten, zoals richtlijnen en verordeningen.Ofschoon asiel en migratie deel van de eerste pijler uitmaken, nemen deze
onderwerpen een bijzondere positie in. Zo is het initiatiefrecht voor de eerste
vijf jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam een recht dat
zowel aan de lidstaten als aan de Commissie toekomt. Na die periode zal het
initiatiefrecht louter aan de Commissie toevallen, zoals gebruikelijk voor
eerste-pijler-onderwerpen. Ook op het punt van besluitvorming nemen asiel en migratie een aparte
positie in. Vijf jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam
jaar zal worden bezien of besluitvorming op basis van gekwalificeerde meerderheid
en op basis van co-decisie zal plaatsvinden. Voorlopig is unanimiteit de regel.Met het Verdrag van Amsterdam is ook de rol van de verschillende instituties
gewijzigd. Eerder noemde ik al het gedeelde initiatiefrecht van de lidstaten
en de Commissie. Daarnaast is ook de rol van het Europees Parlement veranderd.
Dit Parlement heeft sinds het Verdrag van Amsterdam recht op advies voor alle
onderwerpen van Titel IV van het Verdrag (visa, asiel, immigratie en andere
beleidsterreinen die verband houden met het vrije verkeer van personen). Daarmee
is het Europees Parlement op deze terreinen weliswaar minder invloedrijk dan
ten aanzien van gebieden waarvoor zij het recht op co-decisie heeft, maar
is de invloed van dit Parlement wel groter dan ten tijde van het Verdrag van
Maastricht. In die tijd had het Europees Parlement alleen recht op informatie
over de belangrijkste onderwerpen.Ook de rol van UNHCR en NGO's heeft met de inwerkingtreding van het Verdrag
van Amsterdam aan belang gewonnen. In Verklaring 17, die als annex bij het
verdrag is gevoegd, staat dat voor kwesties die verband houden met het asielbeleid,
overleg wordt gevoerd met de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor
Vluchtelingen en andere terzake bevoegde internationale organisaties. De contacten
tussen de Commissie en UNHCR zijn sindsdien duidelijk toegenomen.2. Positie van NederlandOfschoon het Europese asiel- en migratiedebat divers van aard is en er
met grote regelmaat nieuwe voorstellen verschijnen ten aanzien waarvan nationale
standpunten moeten worden bepaald, kunnen er verschillende constanten in de
opstelling van de regering worden aangewezen. Om te beginnen noem ik u een
aantal constanten ten aanzien van de algemene besluitvorming en de rol van
Europese instellingen. Vervolgens ga ik in op enkele constanten ten aanzien
van de inhoud van het Europees asiel- en migratiebeleid.2.1. Besluitvorming en rol van Europese instellingenDe regering is ervan overtuigd dat besluitvorming bij gekwalificeerde
meerderheid zo snel mogelijk de regel moet worden. De praktijk toont aan dat
de huidige besluitvorming bij unanimiteit vooruitgang frustreert. Een enkele
lidstaat kan de besluitvorming blokkeren en dat kan leiden tot aanzienlijke
vertragingen bij de verwezenlijking van een Europees asiel- en migratiebeleid.
Vaststaat dat mede als gevolg van de besluitvormingsprocedure verschillende
dead-lines, zoals die in het Verdrag van Amsterdam en in het Actieplan van
Wenen zijn gesteld, niet zullen worden gehaald. De regering zal zich blijven
beijveren voor een zo snel mogelijke overgang naar besluitvorming bij gekwalificeerde
meerderheid voor deze onderwerpen.Voor wat betreft de verhoudingen tussen de Europese instellingen is de
regering van mening dat de rol van het Europees Parlement in gewicht verder
dient toe te nemen. Dit is zeker van belang als besluitvorming bij gekwalificeerde
meerderheid de norm wordt. In het verlengde daarvan zullen de bevoegdheden
van het Europees Parlement verder moeten reiken dan adviesrecht alleen. In
dat geval, zo meent de regering, zal het Europees Parlement op basis van co-decisie
over Europese besluitvorming ten aanzien van asiel en migratie moeten kunnen
meebeslissen. De Raad zal hier in 2004 een beslissing over moeten
nemen. Ten aanzien van de rol van de Commissie vindt de regering het een goede
ontwikkeling dat op termijn het initiatiefrecht alleen aan de Commissie toevalt.
De Commissie is in een meer onafhankelijke positie dan de lidstaten om voorstellen
tot harmonisatie van beleid te doen. De regering meent voorts dat uitvoeringsbevoegdheden
in de regel bij de Commissie moeten worden neergelegd. Dat standpunt zal de
regering ook in de toekomst naar voren blijven brengen. Ten aanzien van het
Hof van Jusitie verwacht de regering dat deze een positieve en gaandeweg invloedrijkere
rol zal spelen in de harmonisatie van het Europese asiel- en migratiebeleid.2.2. Inhoud van het Europees asiel- en migratiebeleid.Een andere constante in de inzet van de regering in het debat over het
Europese asiel- en migratiebeleid heeft betrekking op de inhoud. De regering
streeft naar een geharmoniseerd en geïntegreerd Europees asiel- en migratiebeleid.
Dit betekent dat verschillen in beleid en praktijk tussen de lidstaten zoveel
mogelijk moeten worden teruggedrongen en dat het asielen migratiebeleid in
een brede context dient te worden beschouwd, waarbij de verschillende onderdelen
van het vreemdelingenbeleid steeds in samenhang worden bezien. De volgende
argumenten liggen ten grondslag aan het streven van de regering naar een geïntegreerd
asiel- en migratiebeleid:• Met het oog op de rechtszekerheid van de asielzoeker dient het
asielbeleid van de lidstaten veel meer dan nu het geval is op elkaar te worden
afgestemd. Dit klemt eens te meer omdat de asielzoeker op basis van de uitgangspunten
van de Overeenkomst van Dublin in de regel slechts één keer
een kans heeft om binnen de Unie asiel aan te vragen. Aan de hand van de Overeenkomst
van Dublin wordt vastgesteld welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling
van een asielverzoek;• Volgens de regering is een geharmoniseerd asiel- en migratiebeleid
een logisch antwoord op de Ruimte van Vrijheid, Veiligheid en Rechtvaardigheid
die de Europese Unie wenst te realiseren. Vrij verkeer van personen en het
opheffen van de grenzen vereist op den duur een eenduidig asiel- en migratiebeleid;• Een geharmoniseerd asielbeleid zal volgens de regering bijdragen
aan een evenwichtigere verdeling van asielzoekers over de lidstaten van de
Europese Unie en zal aldus de solidariteit tussen de lidstaten bevorderen;• Een geharmoniseerd asiel- en migratiebeleid zal naar oordeel van
de regering ongewenste beleidsconcurrentie tussen de lidstaten verminderen.
Daardoor kan worden voorkomen dat lidstaten elkaar volgen in een neerwaartse
spiraal van aanscherpingen van het beleid;• Het streven naar een geïntegreerde aanpak van het asielen
migratiebeleid houdt verband met de wijze waarop asiel en migratie in Europees
verband worden benaderd. Tot dusverre zijn het vooral de ministers van Binnenlandse
Zaken en Justitie die deze onderwerpen voor hun rekening nemen. Maar om daadwerkelijk
iets aan de oorzaken te kunnen doen waarom mensen zich gedwongen voelen hun
land van herkomst te verlaten, zal het politieke aandachtsveld moeten worden
verbreed. De regering hecht er dan ook aan dat het asiel- en migratiebeleid
vanuit verschillende invalshoeken wordt benaderd. De Groep op Hoog Niveau
inzake Asiel en Migratie (HLWG) is een voorbeeld van de voorgestane geïntegreerde
benadering. De regering is zich er evenwel van bewust dat de Europese Unie
op het punt van de geïntegreerde aanpak nog aan het begin van een belangrijke
ontwikkeling staat. 3. Geagendeerde onderwerpen3.1. Tijdelijke Bescherming van ontheemdenHet voorstel voor een ontwerp-richtlijn inzake tijdelijke bescherming
van ontheemden dateert van vorig jaar mei. Dit voorstel is gebaseerd op artikel
63, tweede lid van het EG Verdrag. Eerdere voorstellen van de Commissie om
tot een regeling voor tijdelijke bescherming te komen, zijn in het verleden
gestrand omdat de Raad niet tot overeenstemming kon komen. De regering hecht
er sterk aan dat de Raad er ditmaal wel in slaagt om op dit punt tot een akkoord
te komen. Deze opvatting lijkt binnen de Raad breed te worden gedeeld.Het Voorzitterschap heeft de afgelopen maanden prioriteit aan dit onderwerp
gegeven en streeft ernaar om dit dossier tijdens de JBZ-Raad van 28 en 29 mei
met een politiek akkoord af te ronden. Volgens de regering is een dergelijk
akkoord mogelijk mits lidstaten tot op het laatste moment bereid zullen zijn
het compromis te zoeken. De onderhandelingen concentreren zich op dit moment
op enkele punten die in de geannoteerde agenda voor de JBZ-Raad van 28 en
29 mei uiteen zijn gezet. Daarnaast wil ik verwijzen naar een brief over
het standpunt van Nederland inzake tijdelijke bescherming die ik u voorafgaand
aan de vorige JBZ-Raad stuurde.1Verder zal ik, zoals afgesproken tijdens het Algemeen Overleg op 22 mei
jl over de JBZ-Raad, Uw Kamer zo snel mogelijk op de hoogte stellen van de
uitkomsten van de besprekingen in de JBZ-raad van 28 en 29 mei ten aanzien
van de richtlijn over tijdelijke bescherming. Een ander aandachtspunt betreft
de wijze waarop de richtlijn tijdelijke bescherming in de Nieuwe Vreemdelingenwet
zal worden neergelegd. Hierover zal ik nog nader met Uw Kamer van gedachten
wisselen.3.2. Minimumnormen asielproceduresOp 20 september 2000 heeft de Commissie een voorstel voor een richtlijn
betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning
of intrekking van de vluchtelingenstatus ingediend. Dit voorstel is gebaseerd
op artikel 63, eerste lid onder e van het EG Verdrag. Het doel van deze minimumnormen
is, zoals de Commissie stelt, het tot stand brengen van een eerlijke en doeltreffende
asielprocedure in de lidstaten.De minimumnormen, zoals voorgesteld in de ontwerp-richtlijn, zijn een
eerste stap in de richting van verdere harmonisatie van procedurele voorschriften,
een doel dat is neergelegd in conclusie 15 van de Europese Raad van Tampere.
Deze conclusie stelt dat communautaire regelgeving op termijn zou moeten leiden
tot een gemeenschappelijke asielprocedure en een uniforme status voor personen
die asiel hebben gekregen welke in de hele Unie geldig is. De minimumnormen
voor asielprocedures zelf zijn terug te vinden in conclusie 14 van de Europese
Raad van Tampere.De minimumnormen zoals voorgesteld door de Commissie in de ontwerp-richtlijn
vallen in drie soorten voorschriften uiteen: procedurele waarborgen, minimumvereisten
voor het besluitvormingsproces en gemeenschappelijke normen voor de toepassing
van bepaalde begrippen en praktijken. De procedurele waarborgen voor asielzoekers
betreffen onder meer het recht in beroep te gaan tegen een beslissing in eerste
instantie en het recht om op beslissende momenten in de procedure op de hoogte
te worden gesteld over de rechtspositie en over rechtsmiddelen. De bepalingen
ten aanzien van het besluitvormingsproces hebben met name betrekking op toetsingsinstanties
en de waarborgen dat beslissingen individueel, objectief en onpartijdig
dienen te zijn. De bepalingen inzake gemeenschappelijk begrippen en praktijken
richten zich vooral op de toepassing van versnelde asielprocedures, van concepten
als niet-ontvankelijke of kennelijk ongegronde verzoeken en begrippen als
veilig derde land of veilig land van herkomst.De regering hecht veel belang aan het vaststellen van minimumnormen voor
asielprocedures. Deze minimumnormen moeten van een dusdanig niveau zijn dat
de volgende stap, namelijk die van een gemeenschappelijke asielprocedure,
te nemen zal zijn. Tegen die achtergrond meent de regering dat de ambities
van de Raad ten aanzien van de minimumnormen verder moeten reiken dan het
louter vaststellen van een gemeenschappelijke deler van het nationale beleid.
Lidstaten zullen bereid moeten zijn om, waar nodig, nationale wetgeving te
wijzigen ten behoeve van een gezamenlijk beleid.Met inachtneming van het feit dat de onderhandelingen zich momenteel nog
in een vroeg stadium bevinden, verwacht ik niet dat het voorstel voor de richtlijn
tot aanzienlijke wijzigingen van de Nederlandse asielprocedure zal nopen.
Het voorstel maakt, in tegenstelling tot de Vreemdelingenwet 2000, weliswaar
onderscheid tussen niet-ontvankelijke en kennelijk ongegronde aanvragen, Dit
onderscheid is echter niet dwingend voorgeschreven. In het voorstel wordt
alleen aangegeven dat bij toepassing van een versnelde procedure op basis
van deze begrippen, bepaalde minimumwaarborgen in acht moeten worden genomen.
Deze waarborgen komen overeen met hetgeen in de Nieuwe Vreemdelingenwet 2000
is neergelegd. In de Vreemdelingenwet 2000 is geen sprake meer van een bezwaarfase
in asielzaken. Dit vormt echter geen beletsel, aangezien de ontwerp-richtlijn
verschillende stelsels toelaat. In ieder geval moet een rechterlijke toetsing
plaatsvinden van de initiële beslissing. Hier wordt aan voldaan in de
Nederlandse asielprocedure.De minimumnormen inzake asielprocedures zullen naar oordeel van de regering
ertoe moeten leiden dat secundaire migratiestromen zullen afnemen; dit als
gevolg van het feit dat lidstaten zich niet langer essentieel van elkaar zullen
onderscheiden voor wat betreft gunstige dan wel minder gunstige proceduremogelijkheden.
Daarnaast zullen de minimumnormen moeten bijdragen tot een grotere rechtszekerheid
voor de asielzoeker. Dit is zeker van belang omdat, zoals gezegd, de asielzoeker
op basis van de Overeenkomst van Dublin in de regel slechts in één
lidstaat van de Europese Unie een asielverzoek kan indienen. De regering meent
verder dat de minimumnormen ook van toepassing zouden moeten zijn op aanvragen
van aanvullende vormen van bescherming. Het voorstel zoals dat nu op tafel
ligt, ziet slechts op procedures voor erkenning en intrekking van de vluchtelingenstatus.
Weliswaar wordt in artikel 3 lid 3 van het voorstel bepaald dat lidstaten
de mogelijkheid hebben om de minimumnormen van de richtlijn ook toe te passen
op procedures inzake aanvullende vormen van bescherming, maar dit is enkel
een keuzemogelijkheid voor lidstaten, en geen verplichting zoals de regering
graag zou zien.De onderhandelingen over het voorstel van de Commissie bevinden zich nog
in een vroeg stadium. Op dit ogenblik vindt op ambtelijk niveau in Brussel
een eerste lezing van de ontwerp-tekst plaats. De regering zal uw Kamer op
de hoogte houden van verdere ontwikkelingen.3.3. Mededeling inzake gemeenschappelijke asielprocedure
en uniforme statusTijdens de JBZ-Raad van 30 november en 1 december 2000 presenteerde
Commissaris Vitorino een Mededeling van de Commissie onder de titel: «naar een gemeenschappelijke asielprocedure en een in de gehele
Unie geldige uniforme status voor personen aan wie asiel wordt verleend.»
Met deze Mededeling loste de Commissie een belofte in van de Europese Raad
van Tampere. Tijdens zijn inleiding voor de JBZ-Raad benadrukte Commissaris
Vitorino dat de Mededeling geen blauwdruk van een gemeenschappelijke asielprocedure
bevat. De Mededeling zou vooral moeten leiden tot een open debat over de toekomstige
invulling van zo'n procedure.In de aanloop naar de opstelling van de Mededeling heeft op regerings-
en op ambtelijk niveau herhaaldelijk contact met de Commissie plaatsgevonden.
Daarnaast heeft de regering samen met de regering van Zweden een gezamenlijke
notitie over de gemeenschappelijke asielprocedure en de uniforme status aan
de Commissie voorgelegd. Deze notitie is ook aan Uw Kamer voorgelegd.1De regering is meer dan tevreden over het uiteindelijke resultaat van
de Mededeling, en wel om de volgende redenen:Om te beginnen is de regering ingenomen met het standpunt van de Commissie
dat de gemeenschappelijke asielprocedure zowel betrekking zal moeten hebben
op bescherming uit hoofde van het Verdrag van Genève als op subsidiaire
vormen van bescherming.Een ander punt uit de Mededeling dat positief opvalt, is de aandacht voor
het zogenaamde één-loket-systeem. Daarmee wordt bedoeld dat
in één procedure alle mogelijke gronden voor bescherming in
samenhang worden bekeken. Dit systeem wordt in enkele lidstaten, waaronder
Nederland, al gehanteerd en draagt bij tot een vermindering van het aantal
procedures.De Commissie stelt verder terecht in haar Mededeling dat een gemeenschappelijke
asielprocedure zal moeten leiden tot het terugdringen van secundaire migratiestromen.Ten aanzien van de uniforme status komt, zeker met het oog op de Nieuwe
Vreemdelingenwet, de Commissie met een interessante gedachte. De Commissie
schuift de mogelijkheid naar voren dat één status, de uniforme
status, zou kunnen worden gecreëerd, waarbij dezelfde rechten en voorzieningen
gelden voor vluchtelingen in de zin van het Verdrag van Genève en hen
die een vorm van subsidiaire bescherming genieten. Deze gedachte sluit goed
aan bij de opzet van de Nieuwe Vreemdelingenwet en het kan dan ook geen verwondering
wekken dat deze gedachte op instemming van de regering kan rekenen.De Mededeling van de Commissie is recentelijk besproken tijdens de informele
JBZ-Raad van 8 en 9 februari dit jaar in Stockholm.2
Bij die gelegenheid is gebleken dat de standpunten van de lidstaten over het
Europese asielbeleid niet altijd samenvallen. Duidelijk is dat een gemeenschappelijke
asielprocedure niet van vandaag op morgen zal worden gerealiseerd. Niettemin
acht de regering de Mededeling van de Commissie als een belangrijke bijdrage
voor de verdere discussie over harmonisatie van het Europese asielbeleid.
Tijdens de Europese Raad van Laken eind dit jaar zal de Mededeling opnieuw
aan de orde worden gesteld. De regering zal bij die gelegenheid andermaal
wijzen op het belang van een voortvarende harmonisatie van het Europese asielbeleid. Ik ga ervan uit u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.De Staatssecretaris van Justitie,N. A. KalsbeekXNoot15097588/01/BIZ.XNoot1J-01-232 (Brief 5084414/01/DVB).XNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 2000–2001, 23 490, nr. 174.XNoot2Tweede Kamer, vergaderjaar 2000–2001, 23 490, nr. 184. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-593.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl