Tijdelijke wet beperking inkomensgevolgen nieuw arbeidsongeschiktheidscriterium; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24484, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

27-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24484 nr. 5

20-11-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN 1. Inleiding2. Huidige situatie3. Redenen voorgestelde regeling4. De vormgeving van de regeling5. De voorwaarden voor het recht op uitkering6. De hoogte van de uitkering7. Kosten van de regeling8. UitvoeringII. ARTIKELSGEWIJZE BEHANDELINGOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24484Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 63 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 484Tijdelijke regeling houdende beperking van de inkomensgevolgen door
de toepassing van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium voor personen
in bepaalde leeftijdscategorieën (Tijdelijke wet beperking inkomensgevolgen
nieuw arbeidsongeschiktheidscriterium)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 20 november 1995 I. ALGEMEEN 1. InleidingMet grote waardering heb ik kennis genomen van het verslag van de leden
van de fracties van de Tweede Kamer. Ik ben de fracties zeer erkentelijk voor
hun bijdrage aan de voorspoedige behandeling van dit wetsvoorstel.Waar de vragen van verscheidene fracties duidelijk in elkaars verlengde
liggen heb ik de vrijheid genomen om af te wijken van de volgorde zoals deze
in het verslag in acht is genomen.De leden van de PvdA-fractie vragen naar de stand van zaken met betrekking
tot de uitwerking van de maatregelen die betrekking hebben op het keuringsproces,
de afschatting, de reïntegratie en de vervolguitkeringsrechten. Deze
leden sluiten daarmee aan bij de vraag van de vaste kamercommissie voor Sociale
Zaken en Werkgelegenheid van oktober 1995. Deze leden wezen daarbij ook op
de tot de behandeling van de begroting van het ministerie van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid aangehouden motie van de leden Adelmund en Schimmel (Kamerstukken
II, 1994/1995, 24 221 nr. 24). De leden van de D66-fractie vragen of
de in de brief van 2 juni 1995 (Kamerstukken II, 1994/1995, 22 187 nr.
32) aangekondigde maatregelen in de praktijk al werken en welke reïntegratie-inspanningen
er nu werkelijk vorm zijn gegeven.De vaste kamercommissie vraagt het overzicht van de stand van zaken met
betrekking tot de toegezegde aanpassingen in de toepassing van het arbeidsongeschiktheidsbegrip
toe te sturen voor de behandeling van de begroting van het departement van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Ik zal aan dit verzoek voldoen. In het kader
van de behandeling van dit wetsvoorstel verwijs ik naar dat overzicht dat
u binnenkort zult ontvangen. In dat overzicht zal ik ook ingaan op de stand
van zaken met betrekking tot de realisatie van de door de Kamer aanvaarde
motie Schimmel (Kamerstukken II, 1994/1995, 24 221 nr. 12). Ter zake van de reïntegratie kan ik u meedelen dat het wetsvoorstel
Wet afschaffing malus en bevordering reïntegratie (Amber) op 31 oktober
jl. door de Eerste Kamer is aanvaard. De daarin opgenomen verbeteringen van
het bestaande reïntegratie-instrumentarium en de nieuwe reïntegratie-instrumenten
zullen zo snel mogelijk na plaatsing in het Staatsblad in werking treden.De vervolguitkeringsrechten waar de leden van de PvdA-fractie naar vragen
worden in het nu voorliggende wetsvoorstel geregeld.Tijdens de behandeling van de begroting van het ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid zal ik overeenkomstig mijn toezegging gedaan tijdens
het debat op 22 juni 1995 rapporteren over de stand van zaken in het overleg
met de uitvoeringsorganisatie over de mogelijkheden om inzicht te krijgen
in de mate waarin dienstbetrekkingen met gehandicapte werknemers bestaan zonder
dat een registratieplicht aan de werkgevers wordt opgelegd.De leden van de fractie van de PvdA vroegen in het kader van de positie
van ambtenaren een nadere toelichting op de opmerking dat invaliditeitsgepensioneerden
in het kader van de conversie per 1 januari 1996 tot de 65-jarige leeftijd
ongeacht de mate van arbeidsongeschiktheid het recht behouden op een invaliditeitspensioen.
Het ging deze leden daarbij met name om een toelichting op de ogenschijnlijk
ontbrekende relatie tussen invaliditeit en invaliditeitspensioen.De hier bedoelde conversie of omzetting van invaliditeitspensioenen vindt
plaats in het kader van de privatisering van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds.
Door de inwerkingtreding van de Wet privatisering ABP (WPA) wordt vanaf 1
januari 1996 vooruitlopende op de operatie «overheidspersoneel onder
werknemersverzekeringen» (OOW-operatie) een scheiding aangebracht tussen
zogenaamde WAO-conforme en bovenwettelijke aanspraken. De bovenwettelijke
aanspraken zijn vastgelegd in het pensioenreglement van de Stichting pensioenfonds
ABP. Door deze WAO-conforme uitkering wordt verzekerd dat per 1 januari 1996
de voor de OOW-operatie noodzakelijke scheiding kan worden gerealiseerd van
het invaliditeitspensioen ingevolge de Algemene burgerlijke pensioenwet (Abp-wet)
in een wettelijk deel dat overeenkomt met de aanspraken ingevolge de Wet op
de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) en een deel dat als bovenwettelijke
aanspraak kan worden aangemerkt. Een van de belangrijkste kenmerken van de
nieuwe bovenwettelijke aanspraken is dat zij slechts bestaan indien er recht
bestaat op een WAO-conforme uitkering.De WAO-conforme regeling zal ook gelden voor de al per 31 december 1995
toegekende uitkeringen ter zake van algemene invaliditeit. In artikel 7, tweede
lid, van de WPA wordt voorts uitdrukkelijk bepaald dat de aanspraken van een
invaliditeitsgepensioneerde per 1 januari 1996 op basis van dat pensioenreglement
tezamen met de WAO-conforme aanspraken in totaliteit gelijkwaardig zullen
zijn aan de overeenkomstige aanspraken ingevolge de Abp-wet en de wijzigingswetten
van die wet. Deze garantie heeft onder meer zijn vertaling gevonden in het
artikel 18.15 van het Pensioenreglement van de Stichting pensioenfonds ABP,
waarin wordt geregeld dat het recht op een invaliditeitspensioen ook blijft
bestaan indien een deelnemer die reeds op 31 december 1995 een invaliditeitspensioen
genoot nadien geen recht meer heeft op een arbeidsongeschiktheidsuitkering.
Het betreffende invaliditeitspensioen wordt in dat geval berekend op basis
van de voor pensioen geldende diensttijd. Daarmee is voor die overgangsgroep
in voorkomend geval de relatie verbroken tussen het bestaan van arbeidsongeschiktheid
en het recht op een invaliditeitspensioen. De leden van de CDA-fractie vragen inzage in de regels met betrekking
tot de herbeoordeling van vroeggehandicapten.Op grond van het overgangsrecht van de Invoeringswet stelselherziening
sociale zekerheid (in werking getreden op 1 januari 1987) is voor vroeggehandicapten,
die op 31 december 1986 recht hadden op een arbeidsongeschiktheidsuitkering,
het arbeidsongeschiktheidscriterium (ao-criterium) van vóór
1 januari 1987 (te weten: passende arbeid met verdiscontering van werkloosheid)
blijven gelden. Bij de inwerkingtreding van de Wet terugdringing beroep op
de arbeidsongeschiktheidsregelingen (Wet TBA) is dit overgangsrecht beperkt
tot degenen die op 1 augustus 1993 50 jaar of ouder waren. Voor degenen die
op laatstgenoemde datum jonger waren dan 50 jaar, werd als gevolg hiervan
en op grond van het overgangsrecht bij de Wet TBA, het ao-criterium van 1
januari 1987 (te weten: passende arbeid zonder verdiscontering van werkloosheid)
van toepassing. Op die categorie is het zogenaamde Cohortenbesluit (Stcrt.
1993, 250) niet van toepassing. In dat besluit is de cohortindeling geregeld
voor personen die op 31 juli 1993 recht hadden op een uitkering op grond van
de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) of WAO en die op 1 augustus 1993
nog geen 50 jaar waren. In verband hiermee is om praktische redenen door het
Tijdelijk instituut voor coördinatie en afstemming (Tica) een andere
cohortindeling gemaakt dan het cohortenbesluit aangeeft. Wel is voor de te
volgen procedure zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij de procedure die
is afgesproken bij de eenmalige herbeoordeling TBA. De te herbeoordelen groep
is verdeeld in cohorten. Per cohort geldt een bepaalde datum als uiterste
datum waarop de herbeoordeling moet zijn afgerond. Het Tica heeft hierover
de bedrijfsverenigingen bij schrijven van 21 april jl. geïnformeerd (mededeling
M95.32).Deze leden stellen voorts de vraag in hoeverre daarin het door het GAK
gekozen systeem past, dat erop neer komt, dat alle vroeggehandicapten in beginsel
worden opgeroepen voor een herkeuring, met uitzondering van de gehandicapten,
die in een inrichting verblijven.In de hiervoor genoemde Tica-mededeling M95.32 wordt opgemerkt dat een
groot aantal vroeggehandicapten in AWBZ-erkende inrichtingen verblijft. Afhankelijk
van de aard van de handicap zal, zo is vermeld, voor een beoordeling van deze
categorie geen oproep voor het spreekuur nodig zijn. Een en ander past dus
binnen de door het Tica aangegeven systematiek.Deze leden willen voorts weten op welke wijze de aanpassingen van het
Schattingsbesluit, zoals die zijn besproken in het debat van juni jl., doorwerken
in de praktijk.In mededeling M95.61 van het Tica d.d. 14 juli 1995 aan de besturen van
de bedrijfsverenigingen en aan de directies van de uitvoeringsinstellingen
is verzocht om met ingang van 17 juli 1995 te handelen als ware het herziene
schattingsbesluit reeds van kracht.De leden van de CDA-fractie vragen tenslotte op welke wijze de aanpassingen
van het Schattingsbesluit doorwerken in de praktijk.Bij brief van 14 juli 1995 heeft het Tica aan de besturen van de bedrijfsverenigingen,
de uitvoeringsinstellingen en het ABP verzocht om de wijzigingen zoals die
in het Schattingsbesluit zullen worden aangebracht met ingang van 17 juli
1995 toe te passen. Het gaat dan om het beoordelen van de arbeidsongeschiktheid
op basis van minimaal 3 functies en het maximeren van de resterende verdiencapaciteit
op het maatmaninkomen. De wijzigingen van het Schattingsbesluit worden op
dit moment dus al toegepast. De herziening van uitkeringen die op basis van
de wijzigingen in het Schattingsbesluit zullen moeten plaatsvinden, zal zo
spoedig mogelijk gebeuren nadat het Schattingsbesluit en het daarbij behorende
overgangsrecht van kracht is. Voorts vroegen de leden van de fractie van de VVD een reactie op de constatering,
dat hoewel in het pensioenreglement van de Stichting Pensioenfonds ABP een
pendant van de garantie als in de voorgestelde regeling is opgenomen, deze
garantie daarmee een niet door de overheid te beïnvloeden garantie is.
Daarmee – zo stellen deze leden – ontbreekt formeel een bij wet
geregelde garantie voor het overheidspersoneel.De constatering van deze leden dat de overheid geen invloed heeft op de
onderhavige garantie wordt door mij onderschreven, in die zin dat het geldt
voor de overheid als wetgever. Het kabinet stelt het op prijs dat de leden
van de fractie van de VVD voor de argumenten ter zake begrip kunnen opbrengen.
Volledigheidshalve zij opgemerkt dat de overheid als werkgever-sociale partner
invloed heeft, immers de bevoegdheid tot het wijzigen of vervangen van de
pensioenovereenkomst is voorbehouden aan sociale partners (de sectorwerkgevers
en de centrales van overheidspersoneel) verenigd in de Centrale Commissie
voor georganiseerd overleg in ambtenarenzaken.De leden van de D66-fractie vragen mij inzicht te verschaffen in het aantal
herbeoordeelde WAO-ers dat inmiddels opnieuw werk heeft gevonden.Helaas kan ik het door deze leden gevraagde inzicht op dit moment niet
geven. Op termijn zal er wel informatie beschikbaar komen op basis waarvan
het wel mogelijk is om een indicatie te geven van de arbeidsparticipatie van
herbeoordeelden. Binnen het College van toezicht sociale verzekeringen (Ctsv)
lopen op dit moment namelijk verschillende onderzoeken naar de bemiddeling
van arbeidsongeschikte mensen (zowel onder herbeoordeelden als onder de nieuwe
instroom). Deze onderzoeken geven ook inzicht in de arbeidsparticipatie.Het onderzoek onder herbeoordeelden behelst een enquête onder 800
herbeoordeelden van 31 en 32 jaar. Deze personen zijn in oktober 1995 (een
jaar na de herbeoordeling) ondervraagd. De enquête levert onder andere
informatie over het percentage herbeoordeelden dat aan het werk is, het soort
werk dat men verricht (en het werk dat men vroeger verrichtte) en de belangrijkste
factoren waardoor men zegt aan het werk te zijn gekomen.In mei 1995 zijn 38- en 39-jarigen ondervraagd over de herbeoordeling
zelf. Deze groep zal in mei/juni 1996 nog een keer ondervraagd worden aan
de hand van dezelfde enquête als hiervoor is omschreven.Ten aanzien van de arbeidsparticipatie zal er dus informatie komen over
de 31- en 32-jarigen en 38- en 39-jarigen.De leden van de fractie van D66 pleiten er voor om te komen tot een kaderwet
voor mensen met een arbeidshandicap waarin de bestaande instrumenten worden
geïntegreerd en geëffectueerd.Na aanvaarding door de Eerste Kamer van het wetsvoorstel Amber is het
mogelijk om met het reïntegratie-instrumentarium maatwerk te bieden bij
de reïntegratie van arbeidsgehandicapten. Ik ga er van uit dat dit maatwerk
ook geboden zal worden en dat het reïntegratie-instrumentarium een bijdrage
zal leveren aan de kansen op de arbeidsmarkt van arbeidsgehandicapten. Voorzover
mogelijk zal de effectiviteit van het instrumentarium worden onderzocht. In
de memorie van antwoord bij Amber (Kamerstukken I, 1995/1996, 24 221
nr. 1) heb ik aangegeven te streven naar een samenhangende evaluatie van het
reïntegratie-instrumentarium als geheel. In afwachting van deze evaluatie
ben ik vooralsnog niet voornemens om te komen tot de kaderwet zoals de leden
van de D66-fractie die bepleiten.De leden van de fractie van D66 veronderstellen dat het Tica nadere richtlijnen
bepleit op het punt van de Startersregeling Zelfstandigen in het kader
van de handhaafbaarheid. Voorts vragen zij in te gaan op de spanning die kan
ontstaan tussen de voorwaarden om aanspraak te maken op een uitkering op grond
van de voorgestelde regeling of om in aanmerking te komen voor de startersregeling
voor zelfstandigen. Tenslotte vragen zij op de hoogte te worden gehouden met
betrekking tot deze richtlijnen.Met betrekking tot de vraag inzake de Tica-richtlijnen merk ik op dat
er sprake is van een misverstand. Het Tica bepleit nieuwe, door haar zelf
vast te stellen, richtlijnen in het kader van de Werkloosheidswet (WW). Deze
zullen van overeenkomstige toepassing zijn, en daarmee hun doorwerking hebben
op de uitvoering van de onderhavige regeling. Het betreft dan met name de
vraag naar het vaststellen van de omvang van de werkzaamheden als zelfstandige
en de gevolgen daarvan voor de omvang van de WW-uitkering en de uitkering
op grond van deze regeling.Met betrekking tot de veronderstelde spanning merk ik op dat deze er deels
zal zijn. Degene die recht op uitkering heeft op grond van de onderhavige
regeling zal, als hij werkzaamheden als zelfstandige gaat verrichten, geen
recht op die uitkering meer hebben voor het aantal uren dat hij die werkzaamheden
verricht. Degene die een krediet op grond van de startersregeling verkrijgt
zal op het moment dat hij daadwerkelijk zijn eerste werkzaamheden verricht
daarmee geconfronteerd worden. Uiteraard zal hij pogen zoveel mogelijk werk
als zelfstandige te verrichten, hetgeen een verlagende invloed zal hebben
op de omvang van de uitkering op grond van de onderhavige regeling. Voor zover
zijn inkomen uit arbeid met zijn eventuele uitkering op grond van de onderhavige
regeling en andere uitkeringen onder het sociaal minimum liggen kan het Bijstandsbesluit
zelfstandigen – onder voorwaarden – voor een aanvulling zorgen.Wat het verzoek betreft om op de hoogte te worden gehouden van de Tica-richtlijnen,
ben ik uiteraard bereid de Kamer daarvan op de hoogte te houden.De leden van de D66-fractie vragen mij in te gaan op de wijze waarop de
in het debat van 22 en 27 juni 1995 overeengekomen wijzigingen in de toepassing
van het arbeidsongeschiktheidsbegrip voorzover noodzakelijk met terugwerkende
kracht zullen worden geëffectueerd.Dit zal, voorzover dat enigszins mogelijk is, plaatsvinden zonder dat
een belanghebbende opnieuw wordt opgeroepen. Dit om de belasting voor de belanghebbende
en de uitvoering zoveel als mogelijk te beperken. Het zal echter ook duidelijk
zijn dat dit niet in alle gevallen mogelijk zal blijken.De leden van de Partij van de Arbeid hebben gevraagd of het voorkomt dat
een herbeoordeling naar het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium plaatsvindt,
vóór een datum die in het Cohortenbesluit wordt genoemd. De
leden van D66 vragen of het moment van oproepen gelijk is aan het moment van
herbeoordeling of dat de oproep los moet worden gezien zodat de oproep ook
voor het jaar van herbeoordeling mag plaatsvinden.Op grond van het Cohortenbesluit vindt herbeoordeling naar de nieuwe maatstaven
plaats per leeftijdscategorie over een reeks van jaren. Toch kan een persoon,
ook vóór de datum waarop betrokkene volgens het Cohortenbesluit
zal worden herbeoordeeld, worden opgeroepen om de mate van arbeidsongeschiktheid
(opnieuw) vast te stellen. Op grond van de artikelen 14 AAW en 23 WAO namelijk
is de bedrijfsvereniging bevoegd een persoon op te roepen, te ondervragen
en te onderzoeken, zo dikwijls als zij dit nodig acht. De verdiencapaciteit
van betrokkene kan immers, ook met inachtneming van het oude arbeidsongeschiktheidscriterium,
tussentijds wijzigen en in voorkomend geval leiden tot een arbeidsongeschiktheidspercentage
van minder dan 15. Herbeoordeling via het oude criterium gaat, evenals die via het nieuwe
criterium, gepaard met het duiden van verschillende beroepen. Juist omdat
aan het nieuwe criterium, de werkwijze ervan en de inhoud van het Cohortenbesluit,
o.a. via de media, veel bekendheid is gegeven, zou aan de kant van de keurling
enige onduidelijkheid kunnen ontstaan over de reden waarom en de wijze waarop
de mate van arbeidsongeschiktheid wordt herbeoordeeld. Wat dat laatste betreft,
heeft mij een enkel signaal bereikt. Mij is echter geen geval bekend waarin
herbeoordeling naar de nieuwe maatstaven heeft plaatsgevonden vóór
een tijdstip dat in het Cohortenbesluit is genoemd.In antwoord op de vraag van D66 merk ik op dat de oproep los moet worden
gezien van de herbeoordeling. De oproep mag dan ook plaats vinden voor het
jaar van herbeoordeling. Daarbij merk ik wel op dat er geen te grote tijdspanne
mag liggen tussen het moment waarop het contact met de verzekeringsgeneeskundige
en de arbeidsdeskundige plaatsvindt en het moment van de effectuering van
de herbeoordeling omdat de rechter het gebruik van verouderde medische gegevens
niet toestaat.De leden van de fractie van D66 verwijzen naar kritiek op ingrepen in
het stelsel van sociale zekerheid, met name als het gaat om de motivering
en de juridische grondslagen. Met deze leden ben ik van mening dat, voor het
onderhavige wetsvoorstel, een goede motivering is gegeven. Met name voor de
onderhavige groep geldt dat de in het door deze leden aangehaalde rapport
genoemde «time lag» tussen veranderingen in het denken over ombuigingen
in het beleid en de daadwerkelijke beleidsaanpassingen, zodanige gevolgen
heeft dat in dit geval een tegemoetkoming in de inkomensgevolgen van deze
aanpassingen geboden is.De leden van de fractie van GroenLinks vragen wat de regering gaat doen
met de uitkomsten van de effectrapportage van het Ctsv over de toepassing
van de loonkostensubsidie.Naar aanleiding van de rapportage van het Ctsv over de loonkostensubsidie
voor werkhervatting door personen uit het «arbeidsongeschiktheidscircuit»
bij een andere werkgever trek ik de volgende conclusies.De werking van het instrument loonkostensubsidie moet niet overschat worden.
Een deel van de werkhervattingen vindt kennelijk plaats zonder dat dit instrument
wordt toegepast. Dat behoeft ook geen probleem te zijn. Kernpunt is immers
dat ook personen uit het «arbeidsongeschiktheidscircuit» na een
onderbreking ten gevolge van een ziekte of gebrek weer arbeid gaan verrichten.
Daarbij kan de loonkostensubsidie een waardevolle functie vervullen om werkgevers
over de drempel te helpen, met name in situaties waarbij de arbeidsmarktpositie
van de betrokkene zwak is.Ik verwacht dat het vervallen van de malus en de uitbreiding van de regeling
naar werkhervatting bij de eigen werkgever een gunstig effect zullen hebben
op het aantal gevallen waarin het gebruik van een loonkostensubsidie in aanmerking
komt. Werkgevers hoeven immers niet langer bevreesd te zijn dat zij bij de
indienstneming van een gedeeltelijk arbeidsongeschikte een malus riskeren.
Uit het voorgaande zal duidelijk zijn dat ik van mening ben dat de loonkostensubsidie
een nuttig instrument is dat een bijdrage levert aan de verbetering van de
positie op de arbeidsmarkt van arbeidsgehandicapten. De uitkomsten van de
rapportage van het Ctsv zijn voor mij geen aanleiding om nadere maatregelen
te overwegen.De leden van fractie van GroenLinks vragen naar de ratio achter het nieuwe
leeftijdscriterium. Zij stellen daarbij de vraag of de arbeidsmarktpositie
van de iets jongere generatie herkeurde arbeidsongeschikten niet ongeveer
even slecht is als die van de doelgroep van dit wetsvoorstel. Daarnaast
stellen zij ook de vraag of de belofte de lopende gevallen te ontzien niet
de plicht met zich brengt om ook een oplossing te zoeken voor de negatieve
inkomensgevolgen van de jongere arbeidsongeschikten.Met de leeftijdscriteria die in dit wetsvoorstel zijn vastgelegd wordt
logisch aangesloten bij eerder gemaakte keuzes. Ten tijde van de stelselherziening
is immers reeds een uitzonderingspositie getroffen voor personen die toen
35 jaar of ouder waren en recht hadden op een arbeidsongeschiktheidsuitkering,
terwijl bij de invoering van de Wet Terugdringing beroep op de arbeidsongeschiktheidsregelingen
is besloten personen die op 1 augustus 1993 50 jaar of ouder waren, in het
geheel niet op basis van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium te herkeuren.
Met het voorstel de inkomensgevolgen op te vangen voor AAW/WAO-gerechtigden
die op 1 augustus 1993 45 jaar of ouder, maar jonger dan 50 jaar waren, wordt
naadloos aangesloten bij deze laatste keuze: de oudste groep is in de Wet
TBA buiten de herkeuringen op basis van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium
gehouden, de één na oudste groep krijgt extra bescherming via
de verlengde vervolguitkering WW. Daarnaast heeft het kabinet voor een tweede
groep besloten de in 1987 aan de leeftijd van 35 jaar verbonden bijzondere
positie te handhaven, zij het dat de bescherming op een andere wijze vorm
krijgt (in 1987: handhaving verdiscontering; in kabinetsvoorstel: afschaffing
verdiscontering en toepassing aangescherpte arbeidsongeschiktheidscriterium,
maar opvang inkomensgevolgen via het voorliggende wetsvoorstel).Het kabinet is van mening dat ook aan jongere arbeidsongeschikten de nodige
aandacht moet worden geschonken. Gezien hun leeftijd en daarmee tevens hun
kansen op de arbeidsmarkt bij afschatting, ligt het echter minder in de rede
voor hen verzachtende inkomensregelingen te treffen. Wèl is het gewenst
om, naast het algemene beleid dat gericht is op de bevordering van de werkgelegenheid,
voor hen het aantal op reïntegratie gerichte maatregelen uit te breiden.
Een dergelijke uitbreiding is neergelegd in het inmiddels ook door de Eerste
Kamer aanvaarde wetsvoorstel Amber.Met de hiervoor vermelde maatregelen is het kabinet van mening dat er
sprake is van een evenwichtig pakket dat voldoende recht doet ook aan de positie
van jongere ex-arbeidsongeschikten.De leden van de fractie van GroenLinks vragen of mij klachten bekend zijn
dat arbeidsongeschikten die in 1993 reeds 50 jaar of ouder waren bij herkeuring
arbeidsgeschikt verklaard worden als gevolg van de veel strengere sfeer waarin
keuringen thans plaatsvinden. De leden van de SP-fractie stellen dat het in
de praktijk veelvuldig voorkomt dat deze groep arbeidsongeschikten wordt gekeurd
op grond van de criteria van de Wet TBA. In vervolg daarop stellen de leden
van deze fracties de vraag of aan deze herkeurde arbeidsongeschikten ook de
mogelijkheid moet worden geboden een beroep te doen op voorgestelde regeling.De leden van de D66-fractie vragen zich af of het naar hun mening minieme
verschil tussen personen ouder dan 50 jaar, die worden geschat op basis van
het oude arbeidsongeschiktheidscriterium en personen jonger dan 50 jaar die
worden geschat aan de hand van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium
een groot verschil in behandeling rechtvaardigt. Zij vragen, evenals de leden
van de PvdA-fractie, wat de financiële consequenties zijn als de onderhavige
regeling ook van toepassing wordt verklaard op de groep die op grond van de
oude normen wordt herkeurd en spreken hun voorkeur uit voor een gelijke regeling
voor beide groepen gelet op de daaruit voortvloeiende stroomlijning en het
daarmee naast elkaar bestaan van minder regelingen. Zij vragen
in dit verband ook in te gaan op de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte zelfstandigen (IOAZ).De klachten zoals beschreven door de leden van de fracties van GroenLinks
en de SP hebben mij niet bereikt. Het is mij overigens ook niet bekend dat
het overgangsrecht, zoals dat op basis van de Wet TBA geldt voor degenen die
op 1 augustus 1993 een arbeidsongeschiktheidsuitkering ontvingen en op dat
moment 50 jaar of ouder waren, tot onredelijke of niet beoogde gevolgen leidt.
Ik zie dan ook geen reden om de voorgestelde regeling ook van toepassing te
laten zijn op de door de fracties van GroenLinks en SP beschreven groep. Deze
groep wordt immers niet herkeurd op basis van een gewijzigd arbeidsongeschiktheidsbegrip.De leden van de fractie van de PvdA, alsmede de leden van de D66-fractie,
vragen naar de financiële consequenties als de uitkering ook zou gelden
voor personen die op de datum van inwerkingtreding van de Wet TBA 50 jaar
of ouder waren.Indien het regime van de voorgestelde regeling van toepassing zou worden
verklaard op genoemde categorie personen zouden de meeruitgaven naar verwachting
beperkt blijven. In 1993 werd voor ca. 7000 personen, ouder dan 50 jaar, de
arbeidsongeschiktheidsuitkering beëindigd wegens herstel. Ca. 2000 daarvan
waren ouder dan 57,5 jaar; voor deze groep geldt thans al dat zij een WW-vervolguitkering
tot hun 65ste jaar ontvangen. Beëindiging wegens herstel vindt daarnaast
in het overgrote deel van alle gevallen plaats in de eerste jaren na ingang
van de arbeidsongeschiktheidsuitkering; ruim 60% van de personen, bij wie
de uitkering werd beëindigd, herstelde binnen twee jaren na ingang van
de arbeidsongeschiktheidsuitkering. Voor een groot deel bestaat derhalve nog
steeds een dienstverband met de werkgever; aangenomen mag worden dat de kans
op werkhervatting voor deze groep bij herstel groter is dan voor de herkeurde
arbeidsongeschikten. Voor zover ten slotte toch een beroep op de WW wordt
gedaan geldt voor deze categorie dat de normale WW-periode langer is dan voor
de jongere arbeidsongeschikten; de periode gedurende welke recht op een uitkering
op grond van de voorgestelde regeling zou bestaan is derhalve korter.Ervan uitgaande dat het aantal personen, ouder dan 50 jaar, dat herstelt,
gelijk is aan het aantal in 1993, zal maximaal voor ca. 5000 recht op een
uitkering op grond van de voorgestelde regeling kunnen ontstaan. Deze uitkering
zal maximaal ca. 10 jaren kunnen duren; immers voor iemand van 50 jaar bestaat
in de meeste gevallen al een normale WW-periode van 5 jaren. Ervan uitgaande
dat van de genoemde 5000 personen niemand werk hervat bedragen de meeruitgaven
maximaal ca. 25 mln. gld. Dit is dus een maximale raming; indien een aantal
personen wel werk hervat worden de meeruitgaven lager.De positie van genoemde categorie personen verschilt echter principieel
van die van de personen die worden herkeurd. Voor de categorie, die deze leden
noemen, geldt niet dat deze worden herkeurd volgens het nieuwe criterium.
De personen, die op het moment van inwerkingtreding van de Wet TBA 50 jaar
of ouder waren, zullen de arbeidsongeschiktheidsuitkering alleen dan verliezen
indien zij (naast overlijden of pensionering) weer herstellen. Voor hen geldt
niet dat er ten opzichte van de situatie van voor de Wet TBA wijzigingen in
de uitkeringsvoorwaarden optreden. Dit plaatst deze categorie in een essentieel
andere positie dan de categorie die wordt herkeurd.Diegenen, die na herstel geen werk hervatten, en, voor zover zij zich
beschikbaar stellen voor de arbeidsmarkt, in aanmerking komen voor een WW-uitkering,
verschillen derhalve niet van andere werklozen. Niet valt in te
zien waarom voor deze groep een ander uitkeringsregime zou gelden als voor
deze andere werklozen.Het kabinet ziet daarom geen aanleiding de doelgroep van de voorgestelde
regeling uit te breiden met deze groep personen.Uitbreiding van de doelgroep kent daarnaast ten slotte nog een praktisch
probleem. Aangezien de personen, ouder dan 50 jaar op het moment van inwerkingtreding
van de Wet TBA, niet worden herkeurd zou met terugwerkende kracht tot 1 augustus
1993 het regime van de voorgestelde regeling voor deze categorie moeten gelden.
Dit betekent dat voor alle personen die sinds deze datum zijn hersteld nagegaan
moet worden in welke situatie zij thans verkeren.De leden van de fractie van Groen Links vragen of het klopt dat herkeurde
remigranten geen beroep kunnen doen op deze wet en in hoeverre uitsluiting
van niet in Nederland wonende ex-arbeidsongeschikten al dan niet in strijd
is met internationale verplichtingen. Voorts merken zij op dat de inkomensgevolgen
van het nieuwe ao-criterium voor remigranten nog veel ongunstiger zijn dan
die voor in Nederland wonende ex-arbeidsongeschikten. Zij vragen of de regering
bereid is tegen de achtergrond van dit wetsvoorstel nog eens te willen bezien
in hoeverre zij tegemoet wil komen aan de problemen van deze specifieke groep.Ik veronderstel dat deze leden doelen op de relatief kleine categorie
van vóór 1 augustus 1993 geremigreerde personen die bij remigratie
de leeftijd van 50 jaar nog niet hadden bereikt en derhalve bij afschatting
niet in aanmerking komen voor een (aanvullende) uitkering krachtens de Remigratieregeling
1985. Deze categorie van personen kunnen inderdaad geen beroep doen op de
onderhavige wet, waarbij voor wat betreft de mogelijkheid tot toekenning van
een uitkering – zoals te doen gebruikelijk bij werkloosheidsuitkeringen –
uitgegaan wordt van het territorialiteitsbeginsel. Het uitgesloten zijn van
de toepassing van deze wet wegens het woonachtig zijn in het buitenland is
niet in strijd met internationale verplichtingen. Algemeen aanvaard is immers –
ook in internationaal verband – dat uitkeringen ter zake van werkloosheid
uitsluitend betaald worden, indien degene die hierop aanspraak wil maken,
verblijft – en beschikbaar is voor het verrichten van arbeid –
op het grondgebied van de Staat krachtens wiens regeling de uitkeringen verstrekt
worden. In de diverse internationale (coördinatie) instrumenten –
zie bijvoorbeeld Verordening (EEG) no. 1408/71 en de door Nederland gesloten
coördinatieverdragen betreffende sociale zekerheid – zijn werkloosheidsuitkeringen
dan ook uitgezonderd van de hierin opgenomen bepalingen betreffende de export
van uitkeringen. De ratio hiervan is tweeledig. Enerzijds kan een Staat niet
verantwoordelijk worden gesteld voor – noch invloed uitoefenen op –
de situatie op de arbeidsmarkt in een ander land. Zij is uit dien hoofde dan
ook niet gehouden om werkloosheidsuitkeringen te betalen aan personen die
buiten haar landsgrenzen verkeren, doch uitsluitend om werkloosheidsuitkeringen
te betalen aan personen die beschikbaar zijn voor de eigen arbeidsmarkt. Anderzijds
is het toekennen van een werkloosheidsuitkering onlosmakelijk verbonden aan
de verplichting al het mogelijke te doen om het beroep hierop zo gering mogelijk
te doen zijn. Dit laatste vertaalt zich in de voorwaarden gericht op herinschakeling
in de arbeid, zoals de inschrijving bij het arbeidsbureau als werkzoekende,
het zoeken naar en zo mogelijk aanvaarden van passende arbeid en deelname
aan scholing of opleiding ten behoeve van de inschakeling in het arbeidsproces.
Niet alleen dient degene die de uitkering verstrekt de mogelijkheid te hebben
te verifiëren of aan deze verplichtingen wordt voldaan – hetgeen
in het buitenland welhaast onmogelijk is – voorts dient voor het uitkeringsorgaan
de mogelijkheid te bestaan de uitkeringsgerechtigde aan te sturen. Daar waar
een uitkeringsgerechtigde in het buitenland verblijft, is het illusoir te
veronderstellen dat laatstgenoemde mogelijkheid bestaat. De coherentie
tussen de toekenning van een werkloosheidsuitkering en de controle op –
c.q. de mogelijkheden tot aansturing van – de uitkeringsgerechtigde,
verlangt dan ook dat beide elementen in handen van één en dezelfde
Staat liggen.Met betrekking tot de vraag of de regering tegen de achtergrond van het
onderhavige wetsvoorstel bereid is nog eens te bezien in hoeverre zij tegemoet
wil komen aan de problemen van deze specifieke groep, wordt het volgende opgemerkt.Deze vraag is in feite reeds eerder aan de orde gesteld door de leden
van de PvdA-fractie in de Eerste Kamer ten tijde van de behandeling van het
wetsvoorstel Amber. Deze leden deden toen de suggestie om via een eenmalig
besluit de hier bedoelde categorie van personen onder de werkingssfeer van
de Remigratieregeling 1985 te brengen, dan wel aan hen een eenmalige terugkeeroptie
te geven. Als reactie hierop is toen gesteld, dat het naar ons oordeel niet
in de rede ligt de Remigratieregeling 1985 voor deze categorie van personen
alsnog open te stellen. Opgemerkt werd dat ook onder het oude regime van de
WAO voor deze categorie van personen de – zij het geringere –
kans heeft bestaan dat zij herkeurd zouden worden en als gevolg daarvan niet
meer of slechts voor een gedeeltelijke WAO-uitkering in aanmerking zouden
komen. Toen is nimmer overwogen om in voorkomende gevallen de Remigratieregeling
1985 alsnog voor hen open te stellen. De eventuele verlaging of intrekking
van de arbeidsongeschiktheidsuitkering veronderstelt (ook thans) immers een
(verhoogde) capaciteit om door het verrichten van arbeid in het levensonderhoud
te kunnen voorzien. Indien de mogelijkheden daartoe in het land van vestiging
beperkt zijn, kan het niet tot de verantwoordelijkheid van de Nederlandse
overheid worden gerekend om alsnog in het inkomen van deze categorie van personen
te voorzien. Die verantwoordelijkheid rust naar ons oordeel op het land van
vestiging. Om dezelfde reden werd en wordt het niet voor de hand liggend geacht
om deze categorie van personen een eenmalige terugkeeroptie te geven, waaraan
werd toegevoegd dat het bovendien niet zo kan zijn, dat een gebrek aan inkomen
reden voor toelating tot Nederland wordt. Dit zou een ongewenste inbreuk zijn
op het huidige (terughoudende) toelatingsbeleid ten aanzien van vreemdelingen.Het onderhavige wetsvoorstel, noch de achtergrond hiervan, geven aanleiding
thans een ander standpunt in te nemen. Het kabinet blijft van oordeel dat
niet de Nederlandse overheid doch de Staat van (her)vestiging primair verantwoordelijk
is voor de inkomensvoorziening van haar onderdanen.De leden van de RPF-fractie informeren naar de laatste stand van zaken
met betrekking tot de herkeuringen, met name voor de personen die onder de
werkingssfeer van het onderhavige wetsvoorstel vallen.De betrokken personen zullen pas vanaf 1996 worden herkeurd. Met betrekking
tot de gevolgen van de herkeuring van deze personen zijn derhalve nog geen
realisatiecijfers voorhanden. Aangenomen is dat het effect van de herkeuring
voor deze groep personen hetzelfde is als de effecten voor het jongste leeftijdscohort
dat is herkeurd; deze effecten zijn aangegeven in het Ctsv-rapport «Volume-effecten
van het gewijzigde arbeidsongeschiktheidscriterium». 2. Huidige situatieDe leden van de D66-fractie vragen aan de hand van concrete situaties
de beschreven situaties van aanspraken op loongerelateerde WW-uitkeringen
te verduidelijken, met name waar het de duur van de loongerelateerde uitkering
betreft. In antwoord op het verzoek van de leden van de D66-fractie geef ik hieronder
een aantal concrete voorbeelden.1. A behoort tot de jongsten van de doelgroep. Hij wordt herbeoordeeld
in 1996 en is eerder dat jaar 44 jaar oud geworden. Hij had sedert 1985 een
WAO-uitkering berekend naar een arbeidsongeschiktheid van 80% of meer en verliest
deze uitkering geheel of gedeeltelijk. Gelet op de gelijkstelling van dagen,
waarover een WAO-uitkering berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid
van meer dan 80% wordt genoten, met dagen waarover loon is ontvangen voor
de vaststelling van het feitelijk arbeidsverleden, heeft A een feitelijk arbeidsverleden
van 5 jaar. Zijn fictieve arbeidsverleden bedraagt 21 jaar, waardoor het totale
arbeidsverleden 26 jaar bedraagt. De duur van zijn loongerelateerde WW-uitkering
bedraagt 2,5 jaar.2. B wordt herbeoordeeld in 1997 en is op dat moment 49 jaar oud (dat
is hij in 1996 geworden). Hij had sedert 1990 een WAO-uitkering berekend naar
een arbeidsongeschiktheid van 45–55%. Daarnaast heeft hij een part-time
baan voor 20 uur per week. Zijn feitelijk arbeidsverleden is 5 jaar en zijn
fictieve arbeidsverleden 27 jaar. Het totale arbeidsverleden bedraagt dus
32 jaar. De duur van zijn loongerelateerde WW-uitkering bedraagt 3 jaar.3. De situatie onder 2 ligt natuurlijk anders indien B in 1990 naast zijn
WAO-uitkering recht had gekregen op een WW-uitkering omdat hij zijn baan had
verloren. De maximumduur van die WW-uitkering is in 1997 allang verstreken,
zodat hij na de herbeoordeling onmiddellijk in aanmerking zal komen voor een
recht op uitkering op grond van de onderhavige regeling.De leden van de D66-fractie bevreemdt het dat in paragraaf 2 van het algemeen
deel van de memorie van toelichting wordt gesteld dat belanghebbenden voorzover
ze met de WW-, WAO- of AAW-uitkering beneden het relevante sociale minimum
blijven een beroep kunnen doen op de Algemene bijstandswet (Abw). De TW vult
toch aan tot 70%, 90% of 100% van het minimumloon.De situatie dat een belanghebbende met een WW-, WAO, of AAW-uitkering
met daarbij een toeslag op grond van de TW beneden het sociaal minimum blijft
kan zich wel voordoen. De TW vult niet in alle gevallen aan tot een van de
genoemde percentages. De TW vult aan tot het relevante sociaal minimum of
het dagloon voorzover dat lager is. Bovendien bedraagt de toeslag ten hoogste
respectievelijk 21, 27 en 30% van het minimumloon voor de alleenstaande, het
éénoudergezin en de gehuwde of samenwonende.De leden van de fractie van GroenLinks vragen waarom ex-AAW-gerechtigden
zonder arbeidsverleden geen beroep kunnen doen op de nu voorgestelde regeling.
Kan de regering hun uitsluiting heroverwegen?Ik merk op dat hier sprake is van een misverstand. Deze ex-AAW-gerechtigden
kunnen, uiteraard voor zover zij wel aan de overige voorwaarden voldoen, wel
een beroep doen op de thans voorgestelde regeling. Ik verwijs hiervoor naar
artikel 5, tweede lid, alsmede paragraaf 5 van het algemeen deel van de memorie
van toelichting. 3. Redenen voorgestelde regelingDe leden van de PvdA-fractie vragen of de personen die op 1 augustus 1993
45 jaar of ouder, doch jonger dan 50 jaar waren, ook in aanmerking komen voor
uitkering op grond van de voorgestelde regeling indien de arbeidsongeschiktheidsuitkering
tussen 31 juli 1993 en de datum van herbeoordeling onderbroken is geweest.
Voorts vragen deze leden of de herleving van het recht op uitkering op grond
van de onderhavige regeling slechts geldt indien men nieuwe WW-rechten heeft
opgebouwd. De eerste vraag kan, gelet ook op de tekst van artikel 2, bevestigend
worden beantwoord. De tweede vraag niet. Het recht op uitkering herleeft ook
indien het is beëindigd wegens het verrichten van arbeid als werknemer
en ter zake van die arbeid geen recht op uitkering op grond van de WW is ontstaan.
ik verwijs hiervoor naar artikel 4, vierde lid.De leden van de fractie van D66 is niet helemaal duidelijk in welke situaties
geen sprake is van een garantie en vragen wat preciezer deze situaties te
beschrijven. Zij verwijzen daarbij naar paragraaf 3 van het algemeen deel
van de toelichting, waarin is aangegeven dat er geen sprake is van een absolute
garantie voor de groepen die recht hebben op een uitkering op grond van de
onderhavige regeling. Voorts vragen zij in te gaan op hetgeen in paragraaf
5 van het algemeen deel van de memorie van toelichting wordt gesteld. Een
deel van de betrokkenen zal geen recht op uitkering op grond van deze regeling
krijgen omdat zij voordat de herbeoordeling plaatsvond al aangewezen waren
op de Abw of Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werknemers (IOAW). Deze leden vragen zich af welke betrokkenen hier bedoeld
zijn. Zij vragen met name in te gaan op de situatie dat een Abw-gerechtigde
opgeroepen zou worden voor een herkeuring. Zij vragen in welke gevallen dat
plaatsvindt. Ook de leden van de RPF-fractie informeren onder welke omstandigheden
wordt afgezien van het verstrekken van deze uitkering.Ter verduidelijking merk ik het volgende op. De voorgestelde regeling
behelst een inkomensgarantie voor de betrokken doelgroep. Deze garantie behelst
dat zij niet door de herbeoordeling op grond van de Wet TBA aangewezen kunnen
raken op de Abw, IOAW of IOAZ. De persoon die voor de herbeoordeling een arbeidsongeschiktheidsuitkering
met eventueel een WW-uitkering had, die samen minder bedroegen dan 70% van
het minimumloon, zal na de herbeoordeling, bij een verlaging of verlies van
de arbeidsongeschiktheidsuitkering, weliswaar wel in aanmerking komen voor
een uitkering op grond van de voorgestelde regeling, maar deze zal niet hoger
zijn dan dat deel van de arbeidsongeschiktheidsuitkering waarop na de herbeoordeling
geen recht meer bestaat. Indien de betrokkene voor de herbeoordeling naast
zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering en eventuele WW-uitkering en toeslag
aangewezen was op een Abw- of IOAW-uitkering zal daarin, gelet op het vorenstaande,
door het ontstaan van een recht op uitkering op grond van de voorgestelde
regeling geen verandering komen.De leden van de fractie van het GPV vragen zich af wat de basis is voor
de uitkering op grond van de voorgestelde regeling van de personen die voor
de herbeoordeling voor meer dan 80% arbeidsongeschikt zijn, en die na enkele
jaren gewerkt te hebben, opnieuw werkloos worden. Is dit het dagloon van de
laatste baan of het dagloon dat gold bij de vaststelling van de uitkering
op grond van deze regeling direct na de herbeoordeling.De hoogte van de uitkering op grond van deze regeling is een percentage
van het minimumloon dan wel van het dagloon als dat lager is dan het minimumloon,
welk percentage afhankelijk is van de resterende mate van arbeidsongeschiktheid.
In artikel 5, vijfde lid, is geregeld dat indien de uitkering na een periode
van werken als werknemer herleeft, de hoogte van de uitkering in beginsel
niet anders wordt vastgesteld dan dat deze onmiddellijk na de herbeoordeling
is vastgesteld. Indien de uitkering op dat moment was gebaseerd op een dagloon
lager dan het minimumloon, zal dat de grondslag blijven. Indien deze was gebaseerd
op het minimumloon, zal het minimumloon de grondslag blijven. 4. De vormgeving van de regelingDe leden van de fractie van de PvdA vragen ter verduidelijking hoe artikel
4, zesde lid, uitwerkt voor personen die weliswaar geen WAO/AAW-recht meer
hebben, maar door ziekte tijdelijk doch meer dan 13 weken niet beschikbaar
zijn. De leden van de SP-fractie vragen waarom er geen recht op uitkering
op grond van de onderhavige regeling bestaat wanneer een uitsluiting op grond
van de WW langer heeft geduurd dan 13 weken. Zij vragen de regering op dat
punt om verduidelijking. De leden van de VVD-fractie vragen of kan worden
uitgelegd op welke wijze door die periode van 13 weken de bevoordeling ten
opzichte van degene die aansluitend aan de afschatting geen recht op een WW-uitkering
heeft wordt gerealiseerd.Zoals in paragraaf 5 van het algemeen deel van de memorie van toelichting
uiteengezet, kan niet aan een ieder die deel uitmaakt van de doelgroep de
wekeneis worden gesteld. Om die reden zijn de artikelen 17, 17a en 17b van
de WW niet van toepassing op het vaststellen van het recht op uitkering op
grond van de onderhavige regeling (artikel 5, tweede lid). Die uitsluiting
van de artikelen 17, 17a en 17b dient naar het oordeel van het kabinet evenwel
niet zover te gaan, dat alle oorzaken van het niet kunnen voldoen aan de wekeneis
geen rol meer zouden spelen in de voorwaarden voor het recht op uitkering
op grond van de onderhavige regeling. Beoogd is immers zoveel mogelijk aan
te sluiten op de WW. Nu in de WW de wekeneis zo is ingevuld dat er in de 39
weken onmiddellijk voorafgaande aan de eerste werkloosheidsdag in ten minste
26 weken arbeid als werknemer moet zijn verricht, zal de werknemer voor wie
tussen arbeidsurenverlies en eerste werkloosheidsdag een periode van meer
dan 13 weken is verstreken, niet meer aan de wekeneis kunnen voldoen. Indien
een dergelijke periode gelegen is tussen het moment van het verlies of de
verlaging van de arbeidsongeschiktheidsuitkering en de eerste werkloosheidsdag
dient naar het oordeel van het kabinet ook geen recht op uitkering op grond
van de voorgestelde regeling te ontstaan. Wel merk ik, naar aanleiding van
de vraag van de PvdA, op, dat een dergelijke periode van meer dan 13 weken
niet een dergelijk effect heeft binnen de WW als het gaat om weken waarin
sprake is van ziekte of arbeidsongeschiktheid. Dit gelet op de zgn. «voorverlengingsregeling»
zoals uiteengezet in de noot bij paragraaf 2 van het algemeen deel van de
memorie van toelichting. Ik ben inmiddels van oordeel dat niet zonder meer
kan worden verondersteld dat er in geen enkel geval na herbeoordeling sprake
zal zijn van een onmiddellijk aansluitende ziekteperiode van meer dan 13 weken.
Met het oog hierop zal ik heden een nota van wijziging indienen teneinde te
bereiken dat in een dergelijke situatie de uitkering op grond van de voorgestelde
regeling ingaat op de eerste werkloosheidsdag, ook als de periode meer dan
13 weken heeft geduurd.De leden van de PvdA-fractie vragen of personen die 57,5 jaar of ouder
zijn niet meer sollicitatieplichtig zijn. De leden van de GPV-fractie vragen
zich af of de van toepassing zijnde WW-verplichtingen van inschrijving bij
het arbeidsbureau en het ontplooien van activiteiten om passende arbeid te
vinden voor de doelgroep een formaliteit zijn of daadwerkelijk worden gezien
als een instrument om deze gedeeltelijk arbeidsongeschikten een plek op de
arbeidsmarkt te bezorgen. De leden van de fractie van GroenLinks vragen zich
af of aan de doelgroep dezelfde verplichtingen als andere werklozen kunnen
worden opgelegd waar het gaat om sollicitatiegedrag etc. of dat deze verplichtingen
gezien de achtergrond en leeftijd soepeler zullen worden toegepast, en in
hoeverre deze mensen worden vrijgesteld van sollicitatieplicht, bijvoorbeeld
in geval zij als vrijwilliger actief zijn. Ook de leden van de RPF-fractie
is het nog niet geheel duidelijk wanneer degenen, die een uitkering op grond
van deze wet ontvangen, geen sollicitatieplicht meer hebben. In artikel 3, derde lid, is aangegeven dat, voor zover in de onderhavige
wet niet anders wordt bepaald, de WW en de daarop berustende bepalingen van
toepassing zijn. Dit betekent dat, nu daarvan in de onderhavige regeling niet
wordt afgeweken, personen met een uitkering op grond van deze regeling –
evenals personen met een WW-uitkering – alleen niet meer sollicitatieplichtig
zijn zodra zij 57,5 jaar of ouder zijn. Er is naar mijn oordeel geen reden
om daar voor deze groep van af te wijken. Immers voor degenen die een uitkering
op grond van deze regeling ontvangen blijven ook na de herbeoordeling de reïntegratiemaatregelen
van de wet Amber van toepassing indien zij nog gedeeltelijk arbeidsongeschikt
zijn. Voorts zijn voor degenen die na de herbeoordeling geheel arbeidsgeschikt
zijn een aantal van die maatregelen van toepassing, te weten de garantieregeling,
de loonkostensubsidie en de scholingsvoorziening. Dit geldt zolang zij behoren
tot de bemiddelingspopulatie van de bedrijfsvereniging.De leden van de fracties van PvdA, D66 , GroenLinksen RPF vragen of er
al iets te melden valt over mogelijke voortzetting van pensioenopbouw voor
personen met recht op uitkering op grond van de voorgestelde regeling in het
kader van de Bijdrageregelen FVP. Dit naar aanleiding van de ingetrokken motie
Van Dijke en mijn toezegging de problematiek in kaart te brengen. Het betreft
de situatie dat voormalig WAO-ers niet langer in aanmerking komen voor premievrije
voortzetting van hun pensioenopbouw.In reactie op uw verzoek om mijn visie hierop schriftelijk te vernemen
wil ik het volgende opmerken. Er zijn een aantal argumenten op grond waarvan
een regeling vanuit het FVP mij niet aangewezen lijkt. In mijn brief van 9
juni jl. aan de Tweede Kamer heb ik u kennis gegeven van de moeilijk financiële
positie van het fonds die in de nabije toekomst te verwachten is. Door het
voorstel om nieuwe categorieën uitkeringsgerechtigden een beroep op dit
fonds te laten doen zal de financiële positie van het fonds nog verder
worden uitgehold, waardoor het niveau van de bijdrage verlaagd zal moeten
worden hetgeen ten koste gaat van degenen die nu onder de regeling vallen.
Bovendien is sprake van ongelijke behandeling ten opzichte van werklozen met
een vervolguitkering WW, die niet in aanmerking komen voor voortzetting van
de pensioenopbouw. Het opnemen van nieuwe categorieën uitkeringsgerechtigden
in de bijdrageregelen vereist overigens wetswijziging. Ik ben van mening dat
het aan sociale partners kan worden overgelaten indien zij voor deze categorie
toch tot een regeling willen komen. Het is immers zo, dat de pensioenfondsen
door de afschatting van WAO-ers premie besparen.De leden van de fractie van D66 vragen inzicht te geven in het aantal
tot nu toe gevoerde bezwaar- en beroepszaken over de medische keuring.Uit gegevens van het Ctsv blijkt dat er bij de Raden van Beroep in 1993
in totaal 22 342 zaken aanhangig zijn gemaakt die betrekking hadden op
de AAW en WAO. In 1994 zijn er bij de rechtbanken in totaal 30 845 zaken
aanhangig gemaakt die betrekking hadden op de AAW en de WAO.Bij de Centrale Raad van Beroep waren deze aantallen respectievelijk 3432
in 1993 en 1875 in 1994.De hiervoor genoemde aantallen hebben betrekking op de AAW en de WAO als
geheel. Het Ctsv beschikt niet over gegevens die verder uitgesplitst zijn
naar het onderwerp waarop de aanhangig gemaakte zaken betrekking hebben.Over het aantal malen dat bezwaar tegen een beslissing is gemaakt zijn
bij het Ctsv geen gegevens bekend omdat de bezwaarschriftenprocedure niet
geldt voor medische geschillen. 5. De voorwaarden voor het recht op uitkeringDe leden van de fractie van GroenLinks hebben moeite met het feit dat,
indien een WW-gerechtigde probeert om als zelfstandige aan de slag te gaan,
de «terugkeeroptie» beperkt is tot 1,5 jaar. Deze leden zijn van
mening dat 1,5 jaar na de start van een eigen bedrijf veelal nog onduidelijk
zal zijn of het bedrijf levensvatbaar is. De betrokkene zal dan voor de moeilijke
keus gesteld worden zijn bedrijf op te geven of zijn sluimerende aanspraak
op WW. Het komt deze leden voor dat reïntegratie op die manier belemmerd
wordt. De leden van de D66-fractie verwachten eveneens dat het reïntegratie-effect
minder groot zal zijn. Zij zijn van mening dat het stimulerender zal werken
indien het herlevingsrecht van de uitkering op grond van de onderhavige regeling
bij het verrichten van werkzaamheden als zelfstandige ongemaximeerd is. Zij
hechten zeer aan het stimuleren van oudere (ex)arbeidsongeschikten om weer
aan het werk te gaan en te blijven al kan betrokkene niet geheel in zijn eigen
inkomen voorzien. Beide fracties willen graag een reactie hierop.Met de fractieleden van D66 ben ik van oordeel dat de reïntegratie
maximaal wordt bevorderd indien de mogelijkheid van herleving van het recht
op uitkering van de voorgestelde regeling niet aan een maximumtijdsduur is
gebonden. Betrokkenen lopen dan immers in dat opzicht geen enkel inkomensrisico
als het bedrijf op enig moment niet (langer) levensvatbaar blijkt te zijn.
Hoewel ik de reïntegratie van (ex)arbeidsongeschikten van groot belang
acht zijn er evenwel ook nog andere belangen waar rekening mee gehouden dient
te worden. Ik heb hierbij het oog op de belangen van degenen die niet vanuit
een uitkeringssituatie als zelfstandige aan de slag zijn gegaan. Zij hebben
bij een beëindiging van het bedrijf geen terugvaloptie op de WW of de
thans voorgestelde regeling. Voor gedeeltelijk arbeidsongeschikte- en oudere
gewezen zelfstandigen is er de mogelijkheid om terug te vallen op de IOAZ,
voor de overigen bestaat alleen de mogelijkheid van een eventuele uitkering
op grond van de Abw. Door een ongemaximeerde herlevingsmogelijkheid binnen
de WW en de thans voorgestelde regeling te creëren zal concurrentievervalsing
optreden. De zelfstandige die kan terugvallen op een van deze laatstgenoemde
regelingen zal allicht geneigd zijn om meer risico's te nemen dan de zelfstandige
die dat niet kan. Voorts zou een introductie van een dergelijke ongemaximeerde
herlevingsmogelijkheid binnen de thans voorgestelde regeling zonder dat ook
in de WW te doen tot de merkwaardige situatie leiden dat de persoon die na
de herbeoordeling recht heeft op WW-uitkering gebonden is aan de 1,5-jaars
termijn en vervolgens wanneer zij recht krijgen op uitkering op grond van
de onderhavige regeling niet. Degenen die onmiddellijk na de herbeoordeling
recht op laatstbedoelde uitkering zouden krijgen zouden voorts in het geheel
niet aan de 1,5-jaars termijn gebonden zijn. Tenslotte merk ik op dat mij
geen signalen hebben bereikt die erop duiden dat in de praktijk de termijn
van 1,5 jaar te kort zou zijn om te beoordelen of het bedrijf levensvatbaar
is. Bovendien merk ik op dat ondernemen risico's nemen betekent met alle lusten
en lasten die daaraan vast zitten. 6. De hoogte van de uitkeringIn antwoord op de vraag van de PvdA-fractie naar de toepasselijkheid van
de Toeslagenwet (TW) indien vóór herbeoordeling sprake is van
uitkering(en) van minder dan 70% van het minimumloon, merk ik het volgende
op.Indien vóór de herbeoordeling sprake is van een WW-, WAO-
of AAW-uitkering die lager is dan het voor betrokkene sociale minimum, kan
die uitkering met een toeslag op grond van de TW worden verhoogd tot het relevante
sociale minimum of het dagloon voor zover dat lager is. Ik verwijs dienaangaande
naar paragraaf 2 van de memorie van toelichting. Dit betekent
dat een WW-, WAO- of AAW-uitkering van minder dan 70% van het minimumloon
in het algemeen zal worden aangevuld met een toeslag. De uitkering op grond
van de onderhavige regeling wordt ingevolge artikel 3, vierde lid, voor de
toepassing van andere wetten – waaronder dus de TW – aangemerkt
als vervolguitkering op grond van de verplichte verzekering ingevolge de WW.
Dit betekent dat de persoon die voor de herbeoordeling een WW-, WAO- of AAW-uitkering
had van minder dan 70% van het minimumloon met daarop een toeslag op grond
van de TW, en die na de herbeoordeling recht heeft op een uitkering op grond
van de voorgestelde regeling recht zal houden op een toeslag op grond van
de TW.De leden van de fractie van D66 merken op dat de situatie dat, voor niet
WW-gerechtigden, na herbeoordeling een hogere samengestelde uitkering zou
ontstaan dan de oorspronkelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering, tijdens het
debat in juni aan de orde is geweest. Ik was het er, aldus de D66-fractie
in principe mee eens dat van een gelijkwaardige situatie met wel WW-gerechtigden
sprake moest zijn, maar koos er destijds niet voor om de situatie te wijzigen.
Deze leden vragen mij wat mij heeft bewogen om dit wel te doen.Indien de onderhavige regeling in de WW zou zijn ondergebracht, zou de
situatie van een hogere samengestelde uitkering zich voor kunnen doen. Deze
situatie acht ik onwenselijk. Gelet op het feit dat de onderhavige regeling
is opgenomen in een aparte wet is het mogelijk gebleken om op betrekkelijk
eenvoudige wijze een aparte bepaling op te nemen ter voorkoming van dergelijke
situaties. Dat is artikel 10.De leden van de D66-fractie neigen na een eerste bestudering het eens
te zijn met de opvatting van het Tica dat er onlogische uitkomsten zijn van
artikel 5 en artikel 10 van de voorgestelde regeling. Zij constateren dat
voor de groep herbeoordeelden die geen recht (meer) kunnen doen gelden op
WW met de voorgestelde regeling kunnen terugvallen op de Abw. De herbeoordeelde
die op grond van artikel 10 recht kan doen gelden op uitkering komt niet tot
70% van het minimumloon, maar slechts tot 50,75% van het minimumloon. Hun
lijkt dit een onlogische uitkomst en zij verzoeken hier nogmaals op in te
gaan.Artikel 10 betreft de berekening van de hoogte van de uitkering voor de
personen als bedoeld in artikel 4, tweede lid, die op het moment van de herbeoordeling
geen recht op een daarop betrekking hebbende uitkering op grond van de WW
hebben en de personen op wie dat lid van toepassing zou zij indien artikel
4, derde, vierde of vijfde lid niet van toepassing zou zijn. De hoogte van
de uitkering van de persoon die voorafgaand aan de herbeoordeling 80% of meer
arbeidsongeschikt was wordt altijd vastgesteld op grond van artikel 5. Dit
is neergelegd in artikel 10, eerste lid. Voorts is in artikel 10, zesde lid,
bepaald, dat voor personen die voor de herbeoordeling aanspraak hadden op
een arbeidsongeschiktheidsuitkering die per dag meer bedroeg dan 70% van het
minimumloon, de hoogte van de uitkering op grond van de onderhavige regeling
per dag 70% van het minimumloon bedraagt ingeval betrokkene zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering
geheel verliest. In het geval betrokkene naast de uitkering ook nog recht
heeft op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, wordt de hoogte van de uitkering
op grond van de onderhavige regeling zodanig vastgesteld dat deze uitkeringen
per dag 70% van het minimumloon bedragen. Het percentage van 50,75 zoals door
de leden van de D66-fractie naar voren gebracht is gebruikt in het voorbeeld
geschetst in paragraaf 6. Het ging daarbij, wat betreft de situatie waarin
artikel 10 wordt toegepast, om een betrokkene die naast zijn gedeeltelijke
arbeidsongeschiktheidsuitkering van 50,75% van het (vervolg)dagloon –
dat lager of gelijk was aan het minimumloon – op de dag van de herbeoordeling
geen recht (meer) had op een WW-uitkering. De betrokkene heeft
na de herbeoordeling recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering van 21%
van het (vervolg)dagloon en een uitkering op grond van de voorgestelde regeling
van 29,75% van het minimumloon of lager (vervolg)dagloon. Samen bedragen deze
uitkeringen dus 50,75% van het minimumloon of lagere (vervolg)dagloon. Deze
uitkomst is naar mijn stellige oordeel niet onlogisch.De leden van de D66-fractie vragen hoe hoog de uitkering op grond van
de voorgestelde regeling is in het voorbeeld genoemd in de artikelsgewijze
toelichting op artikel 3 inzake de samenloop met een WW-uitkering.De hoogte van die uitkering is afhankelijk van een aantal omstandigheden,
zoals na de herbeoordeling resterende mate van arbeidsongeschiktheid en het
dagloon. Stel dat voor de herbeoordeling sprake is van een WAO-uitkering naar
een mate van arbeidsongeschiktheid van meer dan 80% en daarna van een mate
van arbeidsongeschiktheid van minder dan 15%; het dagloon is gelijk aan of
hoger dan het minimumloon. De hoogte van de uitkering op grond van de onderhavige
regeling zal dan per dag 70% van het minimumloon zijn. 7. Kosten van de regelingDe leden van de fractie van de PvdA betreuren het verschil tussen de uitgavenraming
van het kabinet en het Tica. Deelt het Tica inmiddels de visie van het kabinet
inzake het aantal personen dat bij herbeoordeling wordt afgeschat, zo vragen
deze leden. Daarnaast vragen deze leden naar het verschil met betrekking tot
de inschatting van de werkhervatting van herbeoordeelde arbeidsongeschikten
tussen het kabinet en het Tica.De leden van de fractie van D66 vragen het kabinet in te gaan op de verschillen
tussen de uitgavenraming van het kabinet en het Tica. Zij vragen het kabinet
daarbij tevens de laatste rapportage van het Ctsv te betrekken.De leden van de fractie van het GPV constateren dat het kabinet zich bij
de berekening van de uitgaven heeft gebaseerd op het Ctsv-rapport «Volume-effecten
van het gewijzigde arbeidsongeschiktheidscriterium». Deze leden vragen
of de nadere rapportage van het Ctsv d.d. 13 oktober, alsmede de publikatie
«Ontwikkeling ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid, tweede kwartaal
1995» van het Ctsv aanleiding geeft de raming opwaarts bij te stellen.De verschillen tussen de uitgavenraming van het kabinet en het Tica zijn
in de memorie van toelichting uitgebreid gepresenteerd. Samengevat kunnen
de verschillen door een drietal factoren worden verklaard:* het kabinet is uitgegaan van een meer gedetailleerde berekeningswijze,
waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen volledige en gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid
op het moment van herkeuring, dit in tegenstelling tot het Tica;* het kabinet verwacht dat het aantal werkhervatting hoger ligt dan het
Tica;* de gemiddelde uitkering in de raming van het kabinet ligt, als gevolg
van het hierboven genoemde onderscheid naar de mate van arbeidsongeschiktheid
op het moment van herkeuring, lager dan in de raming van het Tica.De verschillen worden derhalve verklaard door de veronderstellingen, die
aan de ramingen ten grondslag hebben gelegen. Zoals in de memorie van toelichting
is aangegeven heeft het kabinet geen aanleiding gezien zijn ramingen bij te
stellen na analyse van dit verschil in veronderstellingen. In hoeverre het
Tica hiertoe wel aanleiding heeft gezien is thans niet bekend.Met betrekking tot het aantal werkhervattingen is het Tica uitgegaan van
een percentage van 5%; het kabinet gaat uit van een percentage van 30%. Hoewel thans nog geen feitelijke statistische gegevens voorhanden
zijn met betrekking tot de instroom in de werkloosheidsregelingen van herkeurde
arbeidsongeschikten zijn wel signalen vanuit de uitvoering bekend. Door het
GAK is in 1994 geconstateerd dat ca. 10% van de toen herkeurde arbeidsongeschikten
reeds kort na het moment van herkeuring werk had hervat. Daarnaast is geconstateerd
dat de toename in de WW niet overeen kwam met het aantal arbeidsongeschikten
dat de uitkering (deels) verloor; het GAK concludeerde daaruit dat een deel
van de herkeurde arbeidsongeschikten misschien inmiddels werk had gevonden.Met betrekking tot het aantal personen dat na herkeuring werk hervat zijn,
zoals gesteld, geen feitelijke gegevens voorhanden. Het percentage van 30%
is, naast bovenstaande signalen, mede gebaseerd op het feit dat het merendeel
van de herkeurde arbeidsongeschikten, alvorens in aanmerking te komen voor
een uitkering op grond van de onderhavige regeling, eerst gedurende een aantal
jaren recht heeft op een normale WW-uitkering. Het kabinet verwacht dat gedurende
deze periode een groter aantal dan de door het Tica gehanteerde percentage
van 5% weer zal toetreden tot de arbeidsmarkt.In het Ctsv-rapport «Nadere rapportage over het arbeidsongeschiktheidscriterium»
zijn de bevindingen van de eerdere rapportages van het Ctsv («Toegang
tot de WAO» en «Volume-effecten van het gewijzigde arbeidsongeschiktheidscriterium»)
nader onderzocht teneinde een samenhangend overzicht te verschaffen van de
gevolgen van het gewijzigde criterium. In deze nadere rapportage zijn met
andere woorden geen nieuwe inzichten met betrekking tot de volume-effecten
van het criterium gepresenteerd.In de publikatie «Ontwikkeling ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid,
tweede kwartaal 1995» heeft het Ctsv een raming gepresenteerd van het
verwachte volume in de arbeidsongeschiktheid voor het jaar 1996. Eén
van de gehanteerde veronderstellingen daarbij was «dat het percentage
(van de oudere, langdurig arbeidsongeschikten) dat de uitkering zal verliezen
of zal zien afnemen kleiner is dan bij de jongere cohorten» (pag. 13).
Het kabinet heeft zich, zoals gezegd, bij de berekening van de uitgaven gebaseerd
op de resultaten van de herbeoordeling van de jongere cohorten en daarbij
aangenomen dat deze ook zouden gelden voor de latere cohorten. Indien de veronderstelling
van het Ctsv correct is dat de gevolgen van de herkeuringen voor deze latere
cohorten geringer zijn dan voor de jongere cohorten, zou de uitgavenraming
juist lager uitkomen dan in de memorie van toelichting gepresenteerd. Aangezien
echter nog niet echt een uitspraak kan worden gedaan omtrent de gevolgen van
de herkeuringen van de oudere cohorten ziet het kabinet vooralsnog ook naar
aanleiding van deze Ctsv-publikatie geen reden om de uitgavenraming bij te
stellen.De leden van de fractie van de VVD vragen of kan worden aangegeven waarom
de eis, dat een uitkering onafgebroken moet zijn genoten, is losgelaten.Met betrekking tot de categorie die op 31 december 1986 35 jaar of ouder
was gold in de voornemens, zoals neergelegd in de brief van 2 juni 1995 (Kamerstukken
II, 1994/95, 22 187, nr. 32) de eis dat de arbeidsongeschiktheidsuitkering,
die deze categorie op die datum had, onafgebroken moest zijn genoten tot de
datum van de herbeoordeling. Bij nadere overweging is die eis losgelaten.
Met het stellen van die eis zouden immers juist de arbeidsongeschikten uit
deze categorie, die na 31 december 1986 hun arbeidsongeschiktheidsuitkering
geheel hadden verloren omdat zij (meer) aan het werk waren gegaan doch die
daarna, mogelijk als gevolg van een te zware werkdruk, wederom arbeidsongeschikt
worden, gestraft worden voor hun inzet. Een dergelijke uitkomst acht ik ongewenst. 8. UitvoeringOp de vraag van leden van de D66-fractie zeg ik toe, dat ik de Kamer op
de hoogte zal houden van de knelpunten die zich met betrekking tot de uitvoering
zullen voordoen. Ik ga er echter van uit, deze uitvoeringskwesties door mij
in overleg met het Tica zullen kunnen worden opgelost. II. ARTIKELSGEWIJZE BEHANDELINGDe leden van de PvdA-fractie vragen om een aanduiding van het recht op
uitkering op grond van de onderhavige regeling in een aantal concrete situaties.
het betreft een drietal personen die allen 48 jaar zijn, vóór
de herbeoordeling 80–100% arbeidsongeschikt zijn en blijvend geen werk
kunnen vinden:a. persoon A is:– 35–45% arbeidsongeschikt na de eerste herbeoordeling op
de in het Cohortenbesluit genoemde datum;– minder dan 15% arbeidsongeschikt na de tweede herbeoordeling 3
jaar later.b. persoon B is:– 80–100% arbeidsongeschikt na de eerste herbeoordeling op
de in het Cohortenbesluit genoemde datum;– minder dan 15% arbeidsongeschikt na een tweede herbeoordeling
3 jaar later.c. persoon C is:– minder dan 15% arbeidsongeschikt bij de herbeoordeling.In de door de PvdA naar voren gebrachte situaties dient er een onderscheid
te worden gemaakt tussen degenen die aansluitend aan de herbeoordeling recht
hebben op een WW-uitkering en degenen die onmiddellijk recht hebben op een
uitkering op grond van de voorgestelde regeling. Ervan uitgaande dat onmiddellijk
recht op een uitkering op grond van de onderhavige regeling ontstaat kom ik
tot de volgende aanduiding:a.– na de eerste herbeoordeling ontstaat een recht op uitkering op
grond van de onderhavige regeling van (100–40) x 70% van het minimumloon
(of het (vervolg)dagloon/de grondslag indien deze lager is) = 42% van het
minimumloon of lager (vervolg)dagloon/grondslag. De arbeidsongeschiktheidsuitkering
bedraagt 28% van het (vervolg)dagloon of de grondslag;– na de tweede herbeoordeling is er geen recht meer op arbeidsongeschiktheidsuitkering.
De uitkering op grond van de onderhavige regeling bedraagt 70% van het minimumloon
of lager (vervolg)dagloon/grondslag.b.– na de eerste herbeoordeling is er geen recht op uitkering op grond
van de voorgestelde regeling. De arbeidsongeschiktheidsuitkering bedraagt
70% van het (vervolg)dagloon/de grondslag;– na de tweede herbeoordeling is er geen recht meer op arbeidsongeschiktheidsuitkering.
De uitkering op grond van de onderhavige regeling bedraagt 70% van het minimumloon
of lager (vervolg)dagloon/grondslag.c.– na de herbeoordeling is er geen recht meer op arbeidsongeschiktheidsuitkering.
De uitkering op grond van de onderhavige regeling bedraagt 70% van het minimumloon
of lager (vervolg)dagloon/grondslag.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. Linschoten 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24484-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl