Premievrijstelling bij in dienst nemen en in dienst houden van oudere werknemers; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28862, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

12-05-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28862 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Inleiding2. Het beroep van oudere werknemers op de WWTabel 1. WW-instroom, -uitstroom en -bestand naar leeftijdsklasse
over 2001 (exclusief ambtenaren)3. Het advies van de SER4. Adviezen Lisv, Ctsv en Actal5. Werkgeversbijdrage bij de WW-instroom van een werknemer
van 57,5 jaar of ouder6. Hoogte van de werkgeversbijdrageTabel 2: hoogte van de werkgeversbijdrage naar bedrijfsomvang7. Vrijstelling van werkgeversbijdrage8. WW-lasten waarover geen bijdrage verschuldigd is9. Overgangsrecht en grensdatum10. Financiële gevolgenTabel 1: Volume-effecten van de maatregel, onderscheiden
naar ouder en jonger dan 57,5 jaar (*1000 uitkeringsjaren)*Tabel 2: Effect van de maatregel op de WW-uitkeringslasten
(in mln euro)*11. Overige aspecten van de regelingDe werkgever wordt belanghebbende t.a.v. de WW-lastenHerleving oude WW-rechtenBetaling werkgeversbijdrage bij overgang van de ondernemingDe overheidswerkgever valt niet onder deze regelingWijziging ontslagbesluitAdministratieve lastenLeeftijdsdiscriminatieARTIKELSGEWIJSArtikel I. Wijziging van de WerkloosheidswetOnderdeel CArtikel 87Artikel 88Onderdelen D en EOnderdeel FOnderdeel GOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28862Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 57 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 862Invoering van een bijdrage van de werkgever wiens werknemer op of na
het bereiken van de leeftijd van 57,5 jaar werkloos wordt (Wet werkgeversbijdrage
werkloosheidslasten oudere werknemers)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. InleidingIn het Strategisch Akkoord1 is aangegeven
dat de sollicitatieplicht voor ouderen vanaf 57,5 jaar weer wordt ingevoerd.
In samenhang hiermee is aangegeven dat tevens van individuele werkgevers een
bijdrage in de WW-lasten van oudere werknemers zal worden gevraagd. Het voorliggende
wetsvoorstel is een uitwerking van dit laatste voornemen en strekt er toe
om de arbeidsparticipatie van ouderen te bevorderen door de instroom van ouderen
in de Werkloosheidswet (WW) te beperken. Een werkgeversbijdrage in de werkloosheidslasten
bij instroom van een oudere werknemer in de WW is naar de mening van de regering
een goed instrument om dit doel te bereiken. Daarnaast is het kabinet voornemens
de sollicitatieplicht voor nieuwe WW-uitkeringsgerechtigden die ouder zijn
dan 57,5 jaar per 1 januari 2004 opnieuw in te voeren.2. Het beroep van oudere werknemers op de WWDankzij een aanhoudend gunstige conjunctuur daalde het beroep op de WW
vanaf 1994 gestaag. Ondanks deze positieve ontwikkeling behoefde de arbeidsdeelname
van ouderen extra aandacht. Sinds kort is weer sprake van een groeiend beroep
op de WW, waardoor de noodzaak om aandacht te besteden aan de instroom van
oudere werknemers in de WW, nog prangender is geworden. Oudere werknemers
hebben ten opzichte van andere leeftijdsklassen een grotere kans de WW in
te stromen. Eenmaal werkloos keert slechts een zeer gering deel van de oudere
werknemers weer terug in het arbeidsproces. Deze hoge instroom gecombineerd
met de lage uitstroom leidt ertoe dat het aandeel ouderen in het totale bestand
van WW-gerechtigden zeer hoog is.Tabel 1. WW-instroom, -uitstroom en -bestand naar leeftijdsklasse
over 2001 (exclusief ambtenaren) Instroom per 100 verzekerdenUitstroom naar werk per 100 uitkeringsgerechtigdenBestand per 100 verzekerden 15 t/m 242,943,00,6 25 t/m 345,138,91,9 35 t/m 444,537,02,3 45 t/m 544,631,23,0 55 tot 57,54,819,45,0 57,5 en ouder5,94,422,4 Gemiddeld4,430,62,9Uit tabel 1 blijkt dat werknemers van 57,5 jaar en ouder een grotere kans
hebben om de WW in te stromen dan werknemers uit de overige leeftijdsklassen.
Eenmaal in de WW blijkt dat werknemers uit deze leeftijdsklasse ondanks de
gunstige conjunctuur nauwelijks de weg naar betaalde arbeid hervinden. Minder
dan 5% van de werklozen van 57,5 jaar en ouder stroomt uit de WW in verband
met een nieuwe baan. Bij werklozen tussen de 55 en 57,5 jaar is dit bijna
20%. Het gevolg hiervan is dat bijna een kwart (22,4%) van de verzekerde werknemers
van 57,5 jaar en ouder een WW-uitkering geniet. Naast de geringe bereidheid
van werkgevers om ouderen in dienst te nemen, speelt hierbij ook een rol dat
werknemers die bij het ontstaan van werkloosheid 57,5 jaar of ouder zijn en
voldoen aan de arbeidsverledeneis, in het huidige regiem, recht op WW hebben
tot hun 65ste jaar. Dit terwijl ze tegelijkertijd zijn vrijgesteld van de
gebruikelijke sollicitatieverplichting. De regering meent dat deze ontwikkeling
gekeerd moet worden. Door enerzijds de sollicitatieplicht voor uitkeringsgerechtigden
van 57,5 jaar en ouder (met geringe afstand tot de arbeidsmarkt) opnieuw in
te voeren en anderzijds een werkgeversbijdrage in de WW-lasten van oudere
werknemers te introduceren, worden zowel de werkgever als de werknemer gestimuleerd
om instroom in de WW te voorkomen en wordt bevorderd dat oudere uitkeringsgerechtigden
uitstromen naar werk.De werkgeversbijdrage in de WW-lasten van oudere werknemers is een maatregel
die de instroom van ouderen in de WW tegen zal gaan. Uit onderzoek1 blijkt dat werknemers vanaf 55 jaar onevenredig
vaak worden geconfronteerd met een beëindiging van hun dienstbetrekking
via de diverse ontslagroutes. Gezien de hoge instroom van ouderen in de WW,
is geconcludeerd dat de reeds bestaande instrumenten2, onvoldoende leiden tot het beoogde doel om een meer evenwichtige
leeftijdsopbouw bij ontslag te bereiken. Het relatief grote aandeel van ouderen
bij de instroom in de WW kan een relatie hebben met de afweging die werkgevers
blijkbaar maken bij ontslagselecties. Het feit dat oudere werknemers veelal
een hoger salaris hebben, kan daarbij een motief zijn. Invoering van werkgeversbijdrage
is een onderdeel van een breder pakket van maatregelen met betrekking tot
de werkloosheidswet. In het Strategisch Akkoord heeft het kabinet op het terrein
van de WW onder meer aangegeven dat de sollicitatieplicht voor oudere werknemers
opnieuw wordt ingevoerd en de vervolguitkering in de WW tot een jaar beperkt
wordt. Door dit pakket aan maatregelen zullen ook oudere werknemers, meer
dan nu, gestimuleerd worden om werk te behouden.De regering stelt voor om naast de bestaande en voorgenomen instrumenten
een financiële prikkel in te voeren om de onevenredig hoge instroom van
ouderen in de WW te beperken. Gezien het specifieke karakter van de problematiek
kiest de regering voor een sterke financiële prikkel gericht op een in
omvang beperkte doelgroep. Een sterke prikkel verhoogt het te
verwachten gedragseffect, terwijl een beperking van de doelgroep de negatieve
gevolgen voor de werkhervattingskansen van personen met een lagere leeftijd
minimaliseert. De invoering van een werkgeversbijdrage in de werkloosheidslasten
bij instroom van oudere werknemers is naar de mening van de regering een doelmatig
en noodzakelijk instrument om de instroom van oudere werknemers in de WW tegen
te gaan. Hierin is de rechtsgrond voor voorliggende regeling gelegen.3. Het advies van de SERIn zijn advies Arbeidsdeelname Ouderen1 gaat
de Sociaal-Economische Raad (SER) ook in op premiedifferentiatie in de WW
in relatie tot de positie van oudere werknemers. De SER wijst premiedifferentiatie
op ondernemingsniveau af. De uiteindelijke gevolgen daarvan voor de werkgelegenheid
en het beroep op de werkloosheidsregelingen zijn volgens de SER met zeer veel
onzekerheid omgeven vanwege de tegengestelde effecten. De SER doelt daarbij
met name op het negatieve effect op de werkhervattingskans van werkloze werknemers
en de (financiële) risico's voor ondernemingen, met name in het midden-
en kleinbedrijf.Wel acht de SER, onder voorwaarden, verdergaande sectorale premiedifferentiatie
een begaanbare weg. Een dergelijke sectorale premiedifferentiatie kan bijdragen
aan de verhoging van de arbeidsdeelname van ouderen doordat sociale partners
gestimuleerd worden tot het maken van afspraken over participatiebevorderend
ouderenbeleid.De regering heeft getracht de bezwaren van de SER tegen premiedifferentiatie
op ondernemingsniveau te ondervangen bij de vormgeving van de werkgeversbijdrage.
Volledige premiedifferentiatie of volledig verhaal van de uitkering heeft
het meeste effect op het gedrag van werkgevers, maar impliceert grote risico's
voor met name het midden- en kleinbedrijf. Een financiële bijdrage in
de uitkeringslasten, zoals in het voorliggende wetsvoorstel is vormgegeven,
biedt de mogelijkheid om de effecten te variëren al naar gelang de omvang
van een onderneming en heeft minder omvangrijke financiële consequenties
dan volledig verhaal van deze lasten. De regering is van mening dat het bezwaar
van de SER, dat premiedifferentiatie op ondernemingsniveau negatieve effecten
heeft op de werkhervattingskansen van oudere werknemers, in het voorliggende
wetsvoorstel ondervangen wordt doordat de maatregel niet van toepassing is
op werknemers die na het vijftigste jaar in dienst komen bij die werkgever.4. Adviezen Lisv, Ctsv en ActalHet voorliggende wetsvoorstel is voorgelegd aan het voormalige Landelijk
instituut sociale verzekeringen (Lisv), het voormalige College van toezicht
sociale verzekeringen (Ctsv) en aan het Adviescollege toetsing administratieve
lasten (Actal) voor een uitvoerbaarheids-, een toezichtsbaarheids-, en een
administratieve lasten toets.Het Lisv staat achter het doel van het wetsvoorstel om de instroom van
ouderen in de WW te beperken en verwacht dat het wetsvoorstel hiertoe kan
bijdragen. Het Lisv geeft aan dat in het algemeen kan worden gesteld dat de
voorgestelde regeling puur bezien vanuit de techniek van de uitvoering, geen
problemen zal opleveren. Wel voorziet het Lisv dat een aantal aspecten van
de regeling kan leiden tot neveneffecten die een doelmatige en rechtmatige
uitvoering kunnen belemmeren. Het Lisv doelt daarbij met name op de rechtsgrond
en het draagvlak voor de regeling, het overgangsrecht en de grensdatum, de
verhouding tot het afspiegelingsbeginsel in het ontslagrecht en het risico
dat de ontslagleeftijd zal verschuiven. Deze aspecten zijn in
de memorie van toelichting verder onderbouwd. Daarnaast is de regeling op
een aantal punten aangepast.Het Ctsv acht de doelstelling van het wetsvoorstel en het instrument daartoe
op hoofdlijnen helder. Op onderdelen is volgens het Ctsv echter verduidelijking
vereist. De opmerkingen van het Ctsv hebben geleid tot aanpassing van het
wetsvoorstel en de memorie van toelichting.Naar het oordeel van Actal is het wetsvoorstel nauwelijks relevant voor
de administratieve lasten voor werkgevers.5. Werkgeversbijdrage bij de WW-instroom van een werknemer
van 57,5 jaar of ouderHet relatief grote aandeel van ouderen bij de instroom in de WW kan een
relatie hebben met de afweging die werkgevers blijkbaar maken bij ontslagselecties.
Het feit dat oudere werknemers veelal een hoger salaris hebben, kan daarbij
een motief zijn. De regering meent dat een verplichte bijdrage voor de werkgever
deze relatief hoge instroom van oudere werknemers in de WW kan terugdringen.
De bijdrage leidt ertoe dat de kosten bij WW-instroom voor werknemers van
57,5 jaar en ouder hoger worden dan voor jongere werknemers. Dit kan tot gevolg
hebben dat de werkgever niet tot ontslag overgaat, of indien de werkgever
toch gedwongen is te ontslaan, dat de ontslagbeslissing vaker dan nu het geval
is, ten gunste van de oudere werknemer zal uitvallen. Het ontslaan van een
oudere werknemer wordt ten opzichte van de huidige situatie, financieel minder
aantrekkelijk. Hierdoor gaan andere aspecten, zoals de ervaring van de oudere
werknemer, een grotere rol spelen bij de besluitvorming over ontslag. De werknemer
die in plaats van de oudere werknemer wordt ontslagen zal door zijn gunstigere
leeftijd betere vooruitzichten hebben op de arbeidsmarkt en op een korter
verblijf in de WW1. Het wetsvoorstel beoogt de
instroom in de WW te beïnvloeden zodat deze meer een afspiegeling gaat
vormen van het totale verzekerdenbestand.De regering heeft voor deze vorm van premiedifferentiatie gekozen, omdat
deze vorm minder risico's meebrengt voor ondernemingen dan volledig verhaal
van de lasten. Bovendien laat deze financieringsvorm de mogelijkheid open
om de lasten te differentiëren naar de grootte van de onderneming zodat
de financiële risico's voor het midden en kleinbedrijf beperkt blijven.De voorgestelde werkgeversbijdrage heeft betrekking op de WW-lasten die
voortvloeien uit de instroom van oudere werknemers in de WW. De werkgeversbijdrage
is verschuldigd over de individuele WW-lasten, voor zolang de WW-uitkering
van de betrokken werknemer voortduurt. De werkgeversbijdrage is dus gekoppeld
aan de WW-uitkering. Als een werknemer een nieuwe betrekking aanvaardt, waaraan
minder werkuren verbonden zijn, kan een gedeeltelijke WW-uitkering resteren.
Over een gedeeltelijke WW-uitkering is ook een lagere werkgeversbijdrage verschuldigd.
Bij het beëindigen van de WW-uitkering stopt de bijdrage van de (ex)werkgever
aan die uitkering.De werkgeversbijdrage heeft geen punitief karakter, zoals een boete of
sanctie2, maar dient om de lasten te financieren
en directer toe te rekenen opdat het gedrag van werkgevers wordt beïnvloed
en het hoge werkloosheidsrisico van ouderen afneemt. De bijdrage is vergelijkbaar
met het eigen risico dat bij particuliere verzekeringen wordt gehanteerd.De werkgeversbijdrage wordt periodiek in rekening gebracht bij de werkgever
en komt ten gunste van het fonds waaruit de WW-uitkering gefinancierd wordt.
De werkgeversbijdrage over de eerste zes maanden komt ten gunste
van één van de sectorale wachtgeldfondsen. Na die periode komt
de werkgeversbijdrage ten gunste van het Algemeen Werkloosheidsfonds (AWf).
De bijdragen leiden tot een verlaging van de sectorale en landelijke WW-premie.6. Hoogte van de werkgeversbijdrageDe werkgeversbijdrage bedraagt een deel van de bruto WW-uitkering vermeerderd
met de daarover door de werkgever verschuldigde premies. Mede gelet op het
advies van de SER, stelt de regering voor dat dit percentage werkgeversbijdrage
wordt gedifferentieerd naar grootte van de werkgever. Er zijn 3 groepen werkgevers.
Tot welke werkgeversklasse een werkgever behoort, is afhankelijk van de grootte
van de werkgever. De allerkleinste werkgevers worden vrijgesteld van een bijdrage.
De werkgevers die wel een bijdrage verschuldigd zijn, worden verdeeld in twee
groepen waarbij voor elke groep een ander percentage werkgeversbijdrage geldt.
Kleine werkgevers zijn een lagere werkgeversbijdrage verschuldigd, grote werkgevers
een hogere bijdrage.Er zijn twee reden om de kleinste werkgevers vrij te stellen van een bijdrage
en de hoogte van de werkgeversbijdrage te differentiëren:• Werkgevers met een klein personeelsbestand hebben minder mogelijkheden
om bij ontslag een selectie tussen medewerkers te maken. De werkgeversbijdrage
is bedoeld om bedrijven te stimuleren oudere werknemers in dienst te houden
en bij gedwongen inkrimping eerder een jonger persoon met betere perspectieven
op de arbeidsmarkt te ontslaan. Deze selectiemogelijkheden worden kleiner
naar mate de werkgever minder werknemers in dienst heeft. Werkgevers met 10
of minder werknemers hebben zeer weinig tot geen mogelijkheden tot het maken
van een selectie en worden daarom vrijgesteld van een bijdrage.• De prikkel die van de werkgeversbijdrage uitgaat, wordt door kleine
werkgevers sneller gevoeld. De effecten op de totale loonsom bij het betalen
van een werkgeversbijdrage zijn voor een kleine werkgever groter dan voor
een grote werkgever. Voor de groep werkgevers die wel een werkgeversbijdrage
moeten betalen, is daarom een verschil gemaakt in de hoogte van de werkgeversbijdrage.
Om de maatregel ook voor grote werkgever effectief te laten zijn, zullen grote
werkgevers een hogere werkgeversbijdrage verschuldigd zijn dan kleine werkgevers.
Op deze manier biedt de hoogte van de bijdrage voldoende stimulans om de werkgever
per individueel geval tot een serieuze afweging te dwingen.Tabel 2: hoogte van de werkgeversbijdrage naar bedrijfsomvangBedrijfsgrootte (aantal keer het gemiddeld
premieplichtig loon)Werkgeversbijdrage
(percentage van de WW-uitkering) 0 t/m 10geen werkgeversbijdrage 11 t/m 2515% Meer dan 2530%Bij het bepalen van de bedrijfsgrootte is de thans gehanteerde systematiek,
die geldt voor de bepaling van de bedrijfsomvang in het kader van de premie
voor de Arbeidsongeschiktheidskas, richtinggevend geweest. De werkgever met
een premieplichtige loonsom die groter is dan 25 maal het gemiddelde premieplichtige
loon per werknemer wordt in de klasse met meer dan 25 werknemers ingedeeld,
etc. Het gemiddelde premieplichtige loon per werknemer wordt jaarlijks door
het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV) vastgesteld1. Startende ondernemingen worden ingedeeld in de kleinste
grootteklasse, aangezien van deze bedrijven geen gegevens beschikbaar zijn
over de gerealiseerde loonsom in het referte jaar. Zij betalen
daarom geen werkgeversbijdrage. Voorts wordt op deze wijze rekening gehouden
met de hoge kosten in de opstartfase van een onderneming.De totaal verschuldigde werkgeversbijdrage wordt gemaximeerd op 3% van
de verzekeringsplichtige loonsom van de werkgever. Dit plafond heeft tot doel
te voorkomen dat de werkgeversbijdrage bij aanzienlijke reorganisaties een
onevenredig deel van de werkgeverslasten gaat uitmaken.7. Vrijstelling van werkgeversbijdrageMogelijk nadelige gevolgen van de invoering van premiedifferentiatie op
de werkhervattingskansen van ouderen, moeten worden voorkomen. Immers, de
werkgeversbijdrage bij instroom in de WW zou er toe kunnen leiden dat een
werkgever minder snel een oudere werknemer aanneemt, omdat het ontslaan van
deze werknemer duurder wordt. Dit zou een ongewenst neveneffect van de regelgeving
zijn. Daarom is geen werkgeversbijdrage verschuldigd als de werknemer na zijn
50ste jaar bij de betrokken werkgever in dienst is gekomen.Het opnemen van een vrijstelling voor het betalen van een werkgeversbijdrage
zou kunnen leiden tot mogelijke ontwijkconstructies. Werkgevers zouden ertoe
kunnen overgaan om werknemers van 57,5 jaar en ouder tijdelijk onder te brengen
bij een andere onderneming (uitzendbureau, outplacementbureau). Als de werknemer
na korte tijd vervolgens de WW instroomt, zouden beide werkgevers vrijgesteld
zijn van de werkgeversbijdrage. Het ontslag door de eerste werkgever had immers
geen WW-uitkering tot gevolg. De tweede werkgever heeft de betrokken werknemer
na zijn 50ste jaar in dienst genomen en is daardoor vrijgesteld van de werkgeversbijdrage.Om de effectiviteit van de regeling te handhaven is de vrijstelling daarom
alleen van toepassing indien aan één van de volgende voorwaarden
is voldaan:• De (ex)werknemer heeft bij de laatste werkgever een dienstverband
gehad met een lengte van minimaal 6 maanden.• De (ex)werknemer is bij de laatste werkgever in dienst gekomen
als werkloos werkzoekende.De vrijstelling treedt in werking als er een dienstverband met een duurzaam
resultaat tot stand is gekomen. Vooralsnog wordt bij de definitie van een
duurzaam resultaat gedacht aan de definitie die ook in het kader van de Wet
op de (re)ïntegratie arbeidsgehandicapten (Wet Rea) wordt gehanteerd:
een dienstbetrekking die een half jaar heeft geduurd. De werkgever die een
werknemer na het bereiken van de 50-jarige leeftijd, vanuit een situatie waarin
hij staat ingeschreven als werkzoekende bij de Centrale organisatie werk en
inkomen, in dienst neemt, valt ongeacht de lengte van het dienstverband onder
de vrijstelling. Anders zouden oudere werkzoekenden in een nadelige positie
op de arbeidsmarkt worden gebracht.Een vrijstelling voor de werkgeversbijdrage geldt ook voor werknemers
die op de dag dat ze werkloos worden 64 jaar of ouder zijn. Met deze vrijstelling
is aangesloten bij de voorgenomen vrijstelling van deze groep werknemers van
de verplichting om te solliciteren. Indien toch zou worden overgegaan tot
het heffen van een werkgeversbijdrage over de uitkeringen van deze werknemers
zouden de verplichtingen van de werkgever en werknemer, naar de mening van
de regering, niet voldoende met elkaar in evenwicht zijn.8. WW-lasten waarover geen bijdrage verschuldigd isNiet over alle WW-lasten is een werkgeversbijdrage verschuldigd. Indien
een WAO-uitkeringsgerechtigde minder arbeidsongeschikt wordt op of na de leeftijd
van 57,5 jaar en daardoor in aanmerking komt voor een WW-uitkering of een
uitbreiding van de WW-uitkering is geen bijdrage verschuldigd. In deze situatie
kan de afstand tot de (ex)werkgever inmiddels zo groot zijn geworden, dat
een werkgeversbijdrage voor dit WW-deel zijn doel voorbij schiet. Een WW-uitkering
als gevolg van het verlagen van een WAO-uitkering wordt daarom vrijgesteld
van de werkgeversbijdrage. Deze vrijstelling geldt echter niet indien per
het einde van de wachttijd een voorschot op een WAO-uitkering of een uitkering
op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening militaire (Wamil) is
verleend en over het desbetreffende tijdvak geen definitief recht op uitkering
wordt vastgesteld. De vrijstelling geldt alleen voor definitief vastgestelde
uitkeringen om rechtsongelijkheid te voorkomen met de situatie dat bij einde
wachttijd terstond bekend is dat geen uitkering toegekend wordt.Tenslotte is de werkgever vrijgesteld van een bijdrage indien de WW-uitkering
wordt verstrekt vanwege vorstwerkloosheid of werktijdverkorting. Indien gebruik
gemaakt wordt van een WW-uitkering op grond van vorstwerkloosheid of werktijdverkorting
is het immers de intentie van de werkgever om het dienstverband met de betrokken
werknemers niet te verbreken. Indien aansluitend aan een dergelijke uitkering
alsnog een definitief arbeidsuren- en loonverlies optreedt, bestaat er niet
langer recht op vrijstelling voor de bijdrage. Als de werknemer 57,5 jaar
of ouder is op het moment dat het definitieve arbeidsuren- en loonverlies
optreedt, is de bijdrage verschuldigd over de WW-uitkering waarop vanaf dat
moment recht ontstaat.9. Overgangsrecht en grensdatumDe regering stelt voor werkgevers de bijdrage te laten betalen voor werknemers
van 57,5 jaar of ouder, waarvan de handeling die heeft geleid tot instroom
in de WW, heeft plaatsgevonden na de datum van indiening van dit wetsvoorstel
in de Tweede Kamer. De werkgeversbijdrage wordt in rekening gebracht over
de werkloosheidslasten vanaf de datum waarop dit wetsvoorstel van kracht wordt.Regels die bezwarend werken, kennen in de meeste gevallen een eerbiedigende
werking. Dit betekent dat de nieuwe regels meestal alleen van toepassing worden
verklaard, indien de situatie die tot toepassing van de bezwarende maatregel
leidt op of na de datum van inwerkingtreding van de regeling is ontstaan.
Dit zou voor het onderhavige wetsvoorstel betekenen dat werkgevers alleen
een bijdrage moeten betalen, indien hun werknemers van 57,5 jaar of ouder
de WW instromen na de inwerkingtreding van het wetsvoorstel.Dit kan er echter toe leiden dat werkgevers de periode gelegen tussen
het bekend worden van het wetsvoorstel (of het beleidsvoornemen daartoe) en
de daadwerkelijke inwerkingtreding ervan, trachten te benutten voor het alsnog
ontslaan van zoveel mogelijk oudere werknemers. Dit effect is tegengesteld
aan het doel van de regeling.Om dit effect te voorkomen, heeft de regering gekozen voor een regeling
die ook rechtsgevolg verbindt aan feiten die voor het tijdstip van inwerkingtreding
van deze regeling hebben plaatsgevonden (onmiddellijke werking). Het is dan
echter wel gewenst om deze onmiddellijke werking dusdanig te beperken dat
werkgevers die ouderen hebben ontslagen op een moment dat ze in redelijkheid
geen rekening met dit wetsvoorstel konden houden, niet worden
aangeslagen voor het betalen van de bijdrage.Werkgevers moeten een bijdrage betalen, indien het dienstverband met hun
werknemer van 57,5 jaar of ouder wordt verbroken na de datum van indiening
van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer. Op deze datum wordt de inhoud van
het wetsvoorstel openbaar en kunnen de werkgevers rekening houden met de mogelijke
gevolgen van dit wetsvoorstel. Het moment waarop de werkgeversbijdrage betaald
moet gaan worden, valt uiteraard samen met de datum waarop dit wetsvoorstel
van kracht wordt.Als een werkgever bijvoorbeeld op 1 juli 2003 een werknemer van 59 jaar
ontslaat moet deze werkgever in verband met de WW-uitkering van die werknemer
een werkgeversbijdrage gaan betalen. Hij is deze bijdrage echter pas verschuldigd
vanaf de datum van inwerkingtreding. Er wordt dus geen bijdrage in rekening
gebracht over de uitkeringslasten in de periode gelegen tussen het bekendmaken
van het wetsvoorstel en de inwerkingtreding van het wetsvoorstel.10. Financiële gevolgenHet onderhavige wetsvoorstel beoogt de instroom van oudere werknemers
in de WW te remmen. Uit Lisv-cijfers blijkt dat de instroomkans van oudere
werknemers ongunstig afsteekt tegen het gemiddelde. Bovendien is de gemiddelde
verblijfsduur van ouderen in de WW langer dan gemiddeld. In 2001 bedroeg de
instroom gemiddeld 5,9 nieuwe WW-uitkeringen per 100 verzekerden ouder dan
57,5 jaar. De instroom per 100 verzekerde personen met een leeftijd tussen
55 en 57,5 jaar bedroeg 4,8 nieuwe uitkeringen. Voor de gehele verzekerde
populatie bedroeg dit cijfer 4,4.Het kabinet verwacht dat de werkgeversbijdrage leidt tot een reductie
van de instroom van oudere werknemers in de WW. De omvang van deze reductie
is afhankelijk van de gedragsreacties van werkgevers. De exacte omvang van
de effecten is dus niet aan te geven. Het is wel mogelijk om aan te geven
welke de gevolgen zijn, indien wordt uitgegaan van bepaalde veronderstellingen.
Deze berekeningen geven het verwachte (partiële) effect aan van de werkgeversbijdrage.
Andere invloeden op het WW-bestand, zoals herinvoering van de sollicitatieplicht,
de conjunctuur en de vergrijzing, worden buiten beschouwing gelaten. Ook tweede
orde effecten, zoals de macro-economische doorwerking op de werkgelegenheid
zijn buiten beschouwing gelaten.• In 2001 bedroeg de instroom van 57,5-plussers in de WW (afgerond)
14 000 personen. Dit komt overeen met 5,9% van de verzekerdenpopulatie
in die leeftijdsklasse.• Als operationele veronderstelling wordt er van uitgegaan dat de
introductie van de werkgeversbijdrage leidt tot een daling van de instroomkans
van 57½-plussers van 5,9% tot het niveau van 55–57,5-jarigen
(4,8%). Dan daalt de jaarlijkse instroom met circa 2 000 tot circa 12 000
personen per jaar. De structurele situatie wordt 7,5 jaar na inwerkingtreding
van het voorstel bereikt. Dat is de maximale periode waarover een werkgever
een eigen bijdrage dient te betalen. Bij een gemiddelde verblijfsduur voor
deze groep van ca. 5 jaar leidt het voorstel dan tot een reductie van het
aantal ouderen in de WW met 8700 uitkeringsjaren. Tabel 1 presenteert het
geraamde tijdpad.• Hier tegenover staat een verwachte verhoging van de instroom in
de jongere leeftijdsgroepen. Jongere werklozen hebben doorgaans hogere werkhervattingskansen
en zijn sneller inzetbaar op een nieuwe baan. Bestaande vacatures kunnen dus
sneller worden vervuld. Daarnaast is aannemelijk dat zich een groter aantal
vacatures zal manifesteren. Het gaat hierbij om vacatures die latent aanwezig
zijn en door werkgevers niet worden gemeld, omdat werkgevers van mening zijn dat er toch geen voldoende gekwalificeerd (jong) personeel aanwezig
is. Geschikt arbeidsaanbod leidt er dan toe dat er additionele arbeidsplaatsen
ontstaan. Door de snellere vervulling van bestaande vacatures en de veronderstelde
toeneming van het aantal arbeidsplaatsen is er per saldo dus een positief
werkgelegenheidseffect te verwachten. Dit effect is gesteld op 25% van het
aantal bespaarde uitkeringsjaren WW voor ouderen. Tabel 1 laat zien hoe het
werkgelegenheidseffect (uitgedrukt in bespaarde uitkeringsjaren WW) zich in
de tijd ontwikkelt. In de structurele situatie is er dus sprake van een toeneming
met 6500 uitkeringsjaren WW voor jongeren en een daling met 8700 uitkeringsjaren
voor ouderen. Onder de gemaakte veronderstelling is de structurele besparing
dan 2200 uitkeringsjaren.Tabel 1: Volume-effecten van de maatregel, onderscheiden
naar ouder en jonger dan 57,5 jaar (*1000 uitkeringsjaren)* 200320042005200620072008200920102011 > 57,5 jaar0– 0.9– 2.4– 3.7– 4.9– 5.9– 6.7– 7.5– 8.7< 57,5 jaar00.71.82.83.64.45.05.66.5Saldo0– 0.2– 0.6– 0.9– 1.2– 1.5– 1.7– 1.9– 2.2* In de tabel is uitgegaan van inwerkingtreding van het wetsvoorstel per
01-01-2004.• Het dagloon dat dient als grondslag voor de berekening van de WW-uitkering
is gemiddeld hoger voor oudere werknemers dan voor jongere werknemers. Het
wetsvoorstel leidt dus – onder de gehanteerde veronderstellingen –
tot een «verdringing» van hoge WW-uitkeringen voor ouderen door
lagere WW-uitkeringen voor jongeren. De gemiddelde loongerelateerde WW-uitkering
die in 2001 uit het Wachtgeldfonds is voldaan bedroeg ca. € 14 000.
Dit betreft een gewogen gemiddelde van de WW-uitkeringen over alle leeftijdsgroepen.
Op basis van gegevens over de leeftijdsverdeling en dagloonklassen is te bepalen
dat de gemiddelde WW-uitkering voor 57,5-plussers ca. € 16 000
bedraagt en voor personen jonger dan 45 jaar ca. € 13 000.
Tabel 2 presenteert de besparing op de WW-lasten. Dit is dus een saldo van
hogere WW-lasten bij jongeren en besparingen bij ouderen.Tabel 2: Effect van de maatregel op de WW-uitkeringslasten
(in mln euro)* 200320042005200620072008200920102011WW-uitkeringslasten0– 5– 15– 24– 31– 37– 43– 48– 55* In de tabel is uitgegaan van inwerkingtreding van het wetsvoorstel per
01-01-2004.Tabel 2 laat zien dat onder de gehanteerde veronderstellingen per saldo
een bedrag wordt bespaard dat oploopt van € 5 mln in het eerste
jaar tot € 55 mln in de structurele situatie. In deze raming is
de invoering van de sollicitatieplicht niet meegenomen.Het Lisv heeft in het advies over de uitvoering de kosten van de uitvoering
aangegeven. Het Lisv gaf aan dat de incidentele kosten en de structurele uitvoeringskosten
beperkt zullen zijn.Om de opbrengsten van de werkgeversbijdragen voor de fondsen te bepalen
is inzicht nodig in het percentage ouderen, waarvoor de werkgever bij ontslag
een eigen bijdrage moet betalen. WW-gerechtigden die na het 50ste jaar in
dienst zijn genomen of die uitkeringsgerechtigd zijn geworden als gevolg van
een afschatting van de WAO-uitkering zijn immers van de eigen bijdrageregeling
uitgesloten.Verondersteld is dat gemiddeld voor de helft van het aantal ontslagen
ouderen een eigen bijdrage dient te worden voldaan. De opbrengsten zijn afhankelijk
van:A. het aantal ouderen dat na inwerkingtreding van het voorstel wordt ontslagen
en waarvoor de eigen bijdrage dient te worden voldaan. Indien voor 50% van
de oudere WW-ers een eigen bijdrage dient te worden betaald dan gaat het om
6 000 WW-ers in het eerste jaar (50% van de jaarlijkse instroom ter hoogte
van 12 000 personen) oplopend naar 11 500 WW-ers in de structurele
situatie (50% van de 23 000 personen van 57,5 jaar en ouder in het bestand
die na 57,5 jaar zijn ingestroomd).B. de gemiddelde hoogte van de eigen bijdrage in de WW-uitkering. Uitgaande
van een gemiddelde WW-uitkering voor personen ouder dan 57,5 jaar van € 16 000
bedraagt de eigen bijdrage gemiddeld € 3970.De opbrengsten van de eigen bijdrage voor de fondsen lopen geleidelijk
in de tijd op van circa € 10 mln in het eerste jaar tot ca. € 45
mln in de structurele situatie (in 2011). De werkgeversbijdrage komt ten gunste
van de werkloosheidsfondsen en leidt tot een verlaging van het werkgeversdeel
van de totale werkloosheidspremies.11. Overige aspecten van de regelingDe werkgever wordt belanghebbende t.a.v. de WW-lastenEen werkgever is geen belanghebbende ten aanzien van het besluit waarbij
de WW-uitkering wordt toegekend, maar wel ten aanzien van het besluit waarin
de in artikel 87, eerste lid, bedoelde bijdrage wordt opgelegd.Er is gekozen voor een gescheiden rechtsgang voor de werkgever en werknemer.
Dit houdt in dat de werkgever geen bezwaar of beroep kan instellen tegen de
beslissing met betrekking tot de WW-uitkering. De werkgever heeft echter wel
een volledig beroepsrecht tegen de werkgeversbijdragebeschikking. In dit kader
kan de werkgever niet alleen de plicht tot het betalen van de bijdrage aanvechten,
maar ook de hoogte van de vastgestelde bijdrage. Het bezwaar tegen de bijdrage
kan de werkgever onder andere motiveren door te stellen dat de aan de bijdrage
ten grondslag liggende WW-uitkering ten onrechte of tot een te hoog bedrag
is vastgesteld. Op deze wijze heeft de werkgever de mogelijkheid om alle aspecten
die relevant zijn voor het opleggen van bijdrage in bezwaar of beroep aan
de orde te stellen.Herleving oude WW-rechtenWanneer een (ex)werknemer na instroom in de WW weer een baan vindt, maar
kort daarop deze baan weer verliest, herleeft het oude WW-recht. Dit heeft
tot gevolg dat ook de werkgeversbijdrage weer is verschuldigd door de werkgever
bij wie de werknemer voorafgaand aan het oude WW-recht in dienst was.Indien een nieuw recht op een loongerelateerde WW-uitkering ontstaat (doorgaans
na een nieuw werkverband dat langer dan zes maanden duurt) is er geen sprake
van herleving bij het opnieuw intreden van werkloosheid. In dat geval behoeft
de (ex)werkgever niet opnieuw de bijdrage te betalen bij terugval in de WW.
Ook de laatste werkgever is gevrijwaard van het betalen van een werkgeversbijdrage,
aangezien de werknemer ouder dan 50 jaar was bij indiensttreding en voor meer
dan 6 maanden in dienst is geweest. Voor bepaalde beroepen is een verkorte
referte-eis van toepassing. Hier is er dus al binnen een kortere periode geen
sprake meer van herleving. De vrijstelling van de bijdrage voor de nieuwe
werkgever geldt echter pas als de werknemer 6 maanden bij deze
werkgever in dienst is.Betaling werkgeversbijdrage bij overgang van de ondernemingIngeval van overgang van een onderneming wordt de werkgeversbijdrage bij
instroom in de WW van werknemers van 57,5 jaar of ouder toegerekend aan de
werkgever die de onderneming verkrijgt (artikel 662 van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek).De overheidswerkgever valt niet onder deze regelingMet de inwerkingtreding van de tweede fase van de Wet overheidspersoneel
onder de werknemersverzekeringen zijn overheidswerknemers onder de WW gebracht.
De financiering van de WW-uitkeringen geschiedt niet conform de financiering
van de WW-uitkeringen in de marktsector. De WW-uitkeringen aan overheidswerknemers
worden verhaald op de overheidswerkgever uit wiens dienstbetrekking de overheidswerknemer
werkloos is geworden. De overheidswerkgever is in feite eigenrisicodrager.
Het is derhalve niet opportuun de overheidswerkgevers onder de onderhavige
regeling te laten vallen.Wijziging ontslagbesluitBij omvangrijke ontslagen mag de werkgever de leeftijdsverdeling van de
voor ontslag geselecteerde werknemers een afspiegeling laten zijn van een
werkgebied (afspiegelingsbeginsel). Het spreekt voor zich dat de werkgever
in het licht van dit voorstel de keuzevrijheid moet hebben om werknemers van
57,5 jaar en ouder niet voor ontslag voor te dragen. In het verlengde van
dit wetsvoorstel zal dan ook het ontslagbesluit worden aangepast.Administratieve lastenVoor de uitvoering van deze regeling is geen aanvullende informatie van
de werkgever nodig. De uitvoering kan geschieden met behulp van de informatie
die nu al wordt ontvangen ten behoeve van een WW-aanvraag en informatie die
wordt opgeslagen ten behoeve van het berekenen van het recht op en de duur
van een WW-uitkering. Het UWV berekent de hoogte van de eigen bijdrage op
basis van deze gegevens en stuurt de werkgevers vervolgens een rekening. De
administratieve lasten voor werkgevers blijven derhalve beperkt tot het voldoen
van deze aan hen verstuurde rekening.LeeftijdsdiscriminatieNagegaan is of het wetsvoorstel past binnen de werkingssfeer van de Europese
richtlijn tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in
arbeid en beroep (2000/78/EG) en het wetsvoorstel Gelijke behandeling op grond
van leeftijd bij arbeid, beroep en beroepsonderwijs (Kamerstukken II, 2001–2002,
28 170). Geconcludeerd is dat de wettelijke sociale zekerheid niet valt
onder de werkingssfeer van de Europese richtlijn en het daaruit voortvloeiende
wetsvoorstel Gelijke behandeling op grond van leeftijd bij arbeid, beroep
en beroepsonderwijs. Het in dat wetsvoorstel neergelegde verbod van onderscheid
op grond van leeftijd is daarom niet van toepassing op de onderhavige regeling.Voorts wordt opgemerkt dat het maken van een onderscheid naar leeftijd
gerechtvaardigd is als het een geschikt en noodzakelijk middel is om het doel – dat legitiem moet zijn – te bereiken en als er
voldoende rechtvaardiging is voor de gekozen leeftijdsgrens.Het opleggen van een werkgeversbijdrage in de werkloosheidslasten bij
ontslag van oudere werknemers is een passend middel om de relatief hoge instroom
van ouderen in de WW te beperken. Er is gekozen voor de leeftijdsgrens van
57,5 jaar omdat uit onderzoek is gebleken dat de kans op instroom in de WW
vanaf deze leeftijd beduidend hoger is dan voor werknemers in andere leeftijdscategorieën.
Hiernaast is van belang dat er een grote daling optreedt in de werkhervattingskansen
bij werklozen van 57,5 jaar en ouder. Dit hangt mede samen met de specifieke
uitkeringsvoorwaarden voor deze groep en de vrijstelling in de sollicitatieverplichting.
De relatief hoge instroom in combinatie met een zeer lage uitstroom, leidt
tot een onevenredig groot aandeel werklozen boven de 57,5 jaar. 22% van de
verzekerden uit deze leeftijdscategorie is werkloos. Het is niet te verwachten
dat het hanteren van deze leeftijdsgrens zal leiden tot een grote verschuiving
van ontslagwerkloosheid naar werknemers die de leeftijd van 57,5 jaar nog
net niet bereikt hebben. Het zal voor deze groep niet aantrekkelijk zijn om
mee te werken aan een eventueel ontslag, omdat de werkloosheidsuitkering in
dat geval ontoereikend zal zijn om de periode tot aan de AOW-gerechtigde leeftijd
te overbruggen. Nu het kabinet tevens voornemens is om sollicitatieplicht
voor werklozen van 57,5 jaar en ouder weer in te voeren en de vervolguitkeringen
te verkorten, zal medewerking aan ontslag nog onaantrekkelijker worden voor
een werknemer. Het voorstel om geen werkgeversbijdrage op te leggen als de
werknemer na zijn 50ste jaar in dienst is gekomen bij de betrokken werkgever,
is gerechtvaardigd gelet op het feit dat zo voorkomen wordt dat de arbeidsparticipatie
van ouderen vermindert. Bij de keuze voor deze leeftijdsgrens van 50 jaar
is de volgende afweging gemaakt. Enerzijds mag de grens niet te laag liggen
omdat dan meer werknemers dan noodzakelijk, onder de vrijstelling zouden vallen.
Hierdoor zou de effectiviteit van de invoering van de werkgeversbijdrage afnemen.
Anderzijds mag deze grens ook niet te dicht bij de grens van 57,5 jaar liggen,
omdat dan de werkhervattingskansen van ouderen te veel in het gedrang zouden
komen. De keuze voor de leeftijdsgrens van 50 jaar is, gelet op deze afweging,
goed te rechtvaardigen.Met de leeftijdsgrens van 64 voor de vrijstelling van werkgeversbijdrage
wordt aangesloten bij de voorgenomen vrijstelling van sollicitatieplicht voor
deze werknemers.ARTIKELSGEWIJSArtikel I. Wijziging van de WerkloosheidswetOnderdeel CDe voorgestelde wijziging is geplaatst in de eerste paragraaf van hoofdstuk
VII van de WW. Op grond van artikel 78a van de WW is deze paragraaf niet van
toepassing op overheidswerkgevers en overheidswerknemers. De in de tweede
paragraaf van hoofdstuk VII van de WW opgenomen regeling omtrent het Uitvoeringsfonds
voor de overheid voorziet reeds in een verhaal van de door een overheidswerknemer
genoten WW-uitkering op de overheidswerkgever zodat de onderhavige regeling
slechts toepassing behoeft voor niet overheidswerkgevers en -werknemers.Artikel 87De werkgever, wiens werknemer op of na de leeftijd van 57,5 jaar uit deze
dienstbetrekking arbeidsuren alsmede het recht op onverminderde doorbetaling
van zijn loon over die uren verliest en ten gevolge daarvan recht op
een uitkering op grond van hoofdstuk IIa of IIb van de WW krijgt, betaalt
het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: UWV) een bijdrage.
De oorzaak van het ontstaan van loon- en arbeidsurenverlies alsmede het recht
op WW-uitkering ten gevolge daarvan is daarbij niet relevant. Het dient hier
te gaan om de laatste werkgever voordat het recht op WW-uitkering van de werknemer
ontstaat. Doel van dit voorstel is immers om instroom van oudere werknemers
in de WW te voorkomen. In geval van herleving van een oud recht op WW-uitkering
is de bijdrage verschuldigd door de werkgever waarbij de werknemer in dienst
was voordat het recht op WW-uitkering ontstond. Niet van belang is of, op
het moment dat uit de dienstbetrekking arbeidsurenverlies en loonverlies ontstaat
en de werknemer recht op een WW-uitkering krijgt, het dienstverband tussen
beide partijen nog voortduurt of reeds is beëindigd. Immers, ook bij
voortduring van de dienstbetrekking kan voor een werknemer recht op een WW-uitkering
ontstaan.De op grond van het eerste lid van het voorgestelde artikel 87 door de
werkgever te betalen bijdrage is in een zestal uitzonderingssituaties, genoemd
in het tweede lid, niet verschuldigd.Een vrijstelling wordt verleend aan werkgevers waarvan de werknemer bij
indiensttreding ouder was dan 50 jaar.Deze vrijstelling is alleen van toepassing bij instroom in de WW van een
werknemer – die anders dan vanuit een situatie als werkzoekende zonder
dienstbetrekking is aangenomen – indien deze voor een periode van ten
minste zes maanden in dienst is geweest. Een werkgever valt ook onder deze
vrijstelling indien een werknemer instroomt in de WW die op het moment van
indiensttreding bij die werkgever ouder was dan 50 jaar en die op de dag voorafgaand
aan de dag van ingang van die dienstbetrekking als werkzoekende bij de Centrale
organisatie werk en inkomen stond geregistreerd. De duur van het dienstverband
is hierbij niet van belang. Beide hierboven genoemde vrijstellingen worden
uitsluitend verleend indien tussen deze zelfde werkgever en werknemer in het
jaar voorafgaande aan de aangegane dienstbetrekking geen ander dienstverband
heeft bestaan. Deze bepaling is opgenomen om te voorkomen dat werkgevers in
bedrijfstakken waar jaarlijks terugkerende werkloosheid gebruikelijk is, zoals
het geval is bij seizoenswerkloosheid, vrijwel nooit een bijdrage verschuldigd
zouden zijn. Tevens wordt hiermee voorkomen dat een werkgever aan de bijdrage
zal ontkomen door kort na de beëindiging van een dienstverband met een
oudere werknemer met deze zelfde werknemer een nieuw dienstverband voor de
bepaalde tijd van (ten minste) zes maanden aan te gaan, na afloop van welk
dienstverband alsnog recht op een WW-uitkering zou ontstaan en waarvoor de
werkgever geen bijdrage verschuldigd zou zijn. Voorts geldt bij beide vrijstellingen
dat dienstbetrekkingen die elkaar opvolgen met tussenpozen van minder dan
drie maanden tussen een werknemer en verschillende werkgevers, die ten aanzien
van de verrichte arbeid redelijkerwijze geacht moeten worden elkanders opvolger
te zijn, als één dienstbetrekking met de laatste werkgever moeten
worden beschouwd. Zie hiervoor ook paragraaf 7 van het algemeen deel
van de memorie van toelichting. Door de werkgever is evenmin een bijdrage
verschuldigd indien zijn werknemer op of na het bereiken van de leeftijd van
57,5 jaar vanuit een definitief toegekende WAO-uitkering of uitkering op grond
van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening militairen (Wamil) – geheel
of deels – wordt goedgekeurd. De vrijstelling geldt niet indien per
het einde van de wachttijd, bedoeld in artikel 19, eerste lid, van de WAO,
een voorschot is verleend op een WAO- of Wamil-uitkering en over het desbetreffende
tijdvak geen definitief recht op WAO-uitkering wordt vastgesteld. Zie hiervoor
ook paragraaf 8 van het algemeen deel van de memorie van toelichting.
Voorts is de werkgever vrijgesteld van een bijdrage indien de WW-uitkering
een gevolg is van vorstwerkloosheid of werktijdverkorting (tweede lid, onderdeel
d). Indien aansluitend op een toegekende WW-uitkering vanwege
vorstwerkloosheid of werktijdverkorting een definitief arbeidsuren- en loonverlies
optreedt, ten gevolge waarvan recht op een WW-uitkering ontstaat, geldt voor
de toepassing van artikel 87, eerste lid, als peildatum voor het moment van
arbeidsuren- en loonverlies het moment waarop een definitief arbeidsuren en
definitief loonverlies is opgetreden. Voorts is de werkgever vrijgesteld van
een bijdrage als een WW-uitkering wordt toegekend nadat een oudere werknemer
zelf zijn dienstverband heeft opgezegd. Tenslotte is de werkgever geen bijdrage
verschuldigd indien de werknemer op de eerste werkloosheidsdag 64 jaar of
ouder is. Zie ook paragraaf 7 van het algemeen deel van deze memorie
van toelichting.De bijdrage wordt door de werkgever periodiek, over een door het UWV vast
te stellen termijn, aan het UWV betaald over ieder kalenderjaar waarin zijn,
op of na de leeftijd van 57,5 jaar, werkloos geworden werknemer recht op een
uitkering op grond van hoofdstuk IIa of IIb van de WW heeft. Het UWV heeft
aangegeven de voorkeur te hebben deze werkgeversbijdrage een maal per jaar
bij de werkgever in rekening te brengen.Ook indien de werknemer een gedeelte van een kalenderjaar een WW-uitkering
heeft ontvangen, is de bijdrage verschuldigd. Er is geen bijdrage verschuldigd
over uitkeringen die zijn ontvangen vanaf het moment dat een werkgever zijn
bedrijf of zelfstandig beroep heeft beëindigd. Het is niet wenselijk
geacht een werkgever na het staken van zijn activiteiten, over een periode
waarover hij uit hoofde van die activiteiten naar alle waarschijnlijkheid
ook geen inkomsten meer geniet, nog te confronteren met de verplichting tot
het betalen van de bijdrage.Bij overgang van een onderneming dient de bijdrage van de overdragende
werkgever de overgaande onderneming te volgen. Dit is geregeld in het vierde
lid conform de in artikel 78, vierde lid, van de WAO opgenomen regeling. Na
overgang van de onderneming blijft het oorspronkelijk, overeenkomstig artikel
88, vastgestelde percentage gehandhaafd. Een wijziging in de bedrijfsgrootte
ten gevolge van de overgang van de onderneming zal derhalve niet doorwerken
in de hoogte van het op grond van artikel 88 te bepalen percentage. Op grond
van het vijfde lid wordt, in het geval waarin slechts een deel van de onderneming
overgaat, de bijdrage herleid naar rato van het deel van de totale loonsom
dat was toe te rekenen aan het overgegane deel van de onderneming in het kalenderjaar
voorafgaande aan dat van de overgang.Met betrekking tot de wijze waarop het besluit tot het opleggen van de
werkgeversbijdrage bij gebreke van tijdige betaling ten uitvoer wordt gelegd,
is aangesloten bij de mogelijkheden die de Coördinatiewet Sociale Verzekering
(hierna: CSV) biedt in het kader van premieheffing. De artikelen 14 tot en
met 16, 16c, 16d, 16f en 16h CSV zijn hiertoe van overeenkomstige toepassing
verklaard. De belangrijkste reden om de betreffende artikelen van overeenkomstige
toepassing te verklaren is dat het UWV reeds bekend is met dit instrument.Artikel 88In dit voorgestelde artikel, in combinatie met artikel 87, derde lid,
wordt geregeld op welke wijze de hoogte van de bijdrage van de werkgever wordt
vastgesteld. De bijdrage wordt berekend aan de hand van een percentage van
de door de werknemer in een kalenderjaar ontvangen bruto WW-uitkering, vermeerderd
met de daarover door de werkgever verschuldigde premies. Onder de door de
werknemer ontvangen uitkering wordt op grond van het vijfde lid verstaan de
aan de werknemer in het kalenderjaar waarover de bijdrage wordt betaald op
grond van hoofdstuk IIA en IIB verschuldigde uitkering vermeerderd met de
door de werkgever verschuldigde premies. De verschuldigde uitkering is de
op grond van dehoofdstukken IIA en IIB WW aan de werknemer betaalde
uitkering, tenzij (een deel van) de uitkering onverschuldigd is betaald. De
uitkering is bijvoorbeeld onverschuldigd betaald als achteraf blijkt dat er
geen recht op de uitkering bestaat. Ook is het mogelijk dat de werkgever in
het kader van de werkgeversbijdrage bezwaar of beroep aantekent tegen een
beslissing omtrent de hoogte of toekenning van de uitkering en op dat punt
in het gelijk wordt gesteld. Het spreekt voor zich dat in dergelijke gevallen
de bijdrage die de werkgever moet betalen, wordt berekend op grond van de
uitkering die de werknemer had moeten ontvangen en niet op grond van de uitkering
die de werknemer daadwerkelijk heeft ontvangen. Het percentage wordt vastgesteld
aan de hand van de hoogte van het premieplichtige loon van de werkgever in
het tweede kalenderjaar dat voorafgaat aan het eerste kalenderjaar waarover
de bijdrage van de werkgever wordt betaald. Een eenmaal vastgestelde bijdrage
wijzigt niet meer, tenzij herziening of intrekking van een eerder besluit
tot toekenning of weigering van WW-uitkering daartoe aanleiding geeft. In
dat geval wordt de bijdrage opnieuw vastgesteld indien dat leidt tot een lagere
bijdrage. Het percentage varieert, afhankelijk van de hoogte van het premieplichtige
loon, van 0% tot 30%. Aan de hoogte van de bijdrage van de werkgever is in
het voorgestelde tweede lid een maximum gesteld. Over een kalenderjaar is
een werkgever voor zijn werkloos geworden werknemers aan bijdrage totaal nooit
meer verschuldigd dan 3% van het totale loon in de zin van de Coördinatiewet
Sociale Verzekering dat door hem is uitbetaald aan zijn werknemers over het
tweede kalenderjaar dat voorafgaat aan het kalenderjaar waarover de bijdrage
wordt betaald. Zie hiervoor ook paragraaf 6 van het algemeen deel van
de memorie van toelichting.Onderdelen D en EIn deze onderdelen is bepaald ten gunste van welke fondsen welk deel van
de door de werkgever verschuldigde bijdrage komt.Onderdeel FIn dit wetsvoorstel is gekozen voor een gescheiden rechtsgang voor werkgevers
en werknemers. Dit wil zeggen dat de werkgever geen belanghebbende is bij
beschikkingen omtrent de uitkering van de werknemer en dat de werknemer geen
belanghebbende is bij beschikkingen omtrent de werkgeversbijdrage. Om dit
te effectueren zijn de artikelen 126a en 126b opgenomen.Onderdeel GDe voorgestelde regeling heeft onmiddellijke werking. Ook werkgevers die
voor de datum van inwerkingtreding van de regeling werknemers van 57,5 jaar
of ouder de WW hebben laten instromen zullen vanaf de datum van inwerkingtreding
een bijdrage verschuldigd zijn aan het UWV. De werking van de regeling wordt
in het eerste lid van het voorgestelde artikel 130h WW echter dusdanig beperkt
dat de bijdrage niet is verschuldigd indien de opzegging of het verzoek tot
ontbinding wegens gewichtige redenen heeft plaatsgevonden op of voor de datum
waarop dit wetsvoorstel bij koninklijke boodschap is ingediend bij de Tweede
Kamer. Aangezien het voorstel van wet vanaf die datum openbaar is kan men
de juridische en financiële consequenties van het voorstel overzien.
Zie hiervoor ook paragraaf 9 van het algemeen deel van de toelichting.Het vierde lid bepaalt dat het voorgestelde artikel 130h WW acht jaar
na de indiening van het wetsvoorstel bij de Tweede Kamer zal vervallen. Voor
de termijn van acht jaar is gekozen omdat, gezien de maximale duur van de
WW-uitkering van 7,5 jaar met daarbij opgeteld een veronderstelde maximale
fictieve opzegtermijn van de arbeidsovereenkomst van zes maanden,
na deze periode geen WW-uitkeringen meer zullen lopen die zijn toegekend voor
de datum van inwerkingtreding van deze wet.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. J. de GeusXNoot1Strategisch Akkoord voor Kabinet CDA, LPF, VVD. «Werken aan vertrouwen,
een kwestie van aanpakken.» 3 juli 2002.XNoot1Research voor beleid: «Ontslagroutes naar de WW», oktober
2001.XNoot2Het gaat hierbij om diverse instrumenten, onder andere op het gebied van
ontslagrecht en op het gebied van de uitvoering, welke op zich bijdragen aan
een lagere instroom van ouderen in de WW, maar waarmee geen evenredige instroom
bereikt wordt. Onderzoek van het Ctsv (rapporten van juni 2000 en januari
2001) wijst bijvoorbeeld uit dat de poortwachtersfunctie van de uitvoeringsinstellingen
onvoldoende effectief is bij de toepassing van de WW bij ontslag van ouderen
wegens reorganisatie. Het onderzoek toont aan dat de toetsing van het verweer
van de werknemer tegen zijn ontslag problematisch is. Dit onderstreept het
belang van het voorgenomen beleid het arbeidsmarktgedrag van werkgevers meer
via financiële prikkels te beïnvloeden.XNoot1Ser-advies 99/18 Bevordering Arbeidsdeelname Ouderen.XNoot1Uit een onderzoek van het Lisv («Werkhervattingskansen oudere werklozen»,
augustus 2001) blijkt dat er een trendbreuk optreedt in de werkhervattingskansen
op 57,5-jarige leeftijd. Zelfs personen die op 57-jarige leeftijd de WW instromen,
hebben een twee keer zo hoge werkhervattingskans binnen 12 maanden als personen
van 57,5 jaar. Deze trendbreuk in de werkhervattingskansen wordt volgens het
onderzoek van het Lisv met name veroorzaakt doordat personen, die bij instroom
57,5 jaar of ouder zijn, geen sollicitatieplicht hebben.Zoals al uit tabel 1 bleek, ligt de gemiddelde werkhervattingskans bij
uitstroom bijna acht maal zo hoog als bij werklozen van 57,5 jaar en ouder.
Zelfs de werkhervattingskans van werklozen tussen de 55 en 57,5 jaar is vier
keer zo hoog.XNoot2Bij een boete of sanctie worden immers meer kosten in rekening gebracht
dan de werkelijk gemaakte kosten terwijl de bijdrage slechts een gedeeltelijk
verhaal van de kosten inhoudt.XNoot1Besluit gedifferentieerde premie WAO 2003, In 2003 bedraagt het gemiddeld
premieplichtig loon f 53 000. Het bedrag is nog in guldens vastgesteld
omdat dit vergeleken wordt met de jaaropgaven van de werkgever over 2001. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28862-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl