Goedkeuring Internationaal Verdrag ter bestrijding van terrorisme van 9-12-1999; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28030, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-10-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28030-(R1701) nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28030Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 030 (R 1701)Goedkeuring van het op 9 december 1999 te New York totstandgekomen Internationaal
Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme (Trb. 2000, 12)AADVIES RAAD VAN STATE VAN HET KONINKRIJK EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State van het Koninkrijk
d.d. 7 september 2001 en het nader rapport d.d. 1 oktober 2001, aangeboden
aan de Koningin door de minister van Justitie. Het advies van de Raad van
State van het Koninkrijk is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 1 augustus 2001, no. 01.003720, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, mede namens de Minister van Buitenlandse
Zaken, bij de Raad van State van het Koninkrijk ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van rijkswet met memorie van toelichting tot goedkeuring van
het op 9 december 1999 te New York totstandgekomen Internationaal Verdrag
ter bestrijding van de financiering van terrorisme (Trb. 2000, 12).Dit Verdrag maakt onderdeel uit van een lange reeks van sectorale verdragen
en protocollen op het terrein van de bestrijding van internationaal terrorisme,
die vrijwel alle totstandkwamen in de periode 1963–1991. Het Koninkrijk
is partij bij die verdragen en heeft uitvoeringswetgeving tot stand gebracht.
Van meer recente datum is het Verdrag inzake de bestrijding van terroristische
bomaanslagen (Trb.1998, 84), waarbij het onderhavige Verdrag, wat doel en
opzet betreft, nauw aansluit. Gelijktijdig met dit voorstel van rijkswet tot
goedkeuring van het Verdrag, zijn aan de Raad van State (van het Koninkrijk)
toegezonden een voorstel van Rijkswet tot goedkeuring van het op 15 december
1997 te New York totstandgekomen Verdrag ter bestrijding van terroristische
bomaanslagen2, een voorstel van wet tot uitvoering
van het Verdrag inzake de bestrijding van terroristische bomaanslagen en het
op 9 december 1994 totstandgekomen Verdrag inzake de veiligheid van VN- en
geassocieerd personeel3 en een voorstel van wet
tot uitvoering van het Verdrag.4 De belangrijkste
onderwerpen die in het Verdrag worden geregeld zijn:– een omschrijving van de – in de nationale wetgeving van
de verdragsstaten – strafbaar te stellen financiering van terrorisme;– de rechtsmacht die de verdragsstaten op grond van de in het Verdrag
beschreven jurisdictiebeginselen dienen te vestigen;– de verplichting voor de verdragsstaten van die rechtsmacht daadwerkelijk
gebruik te maken, tenzij aan een andere staat wordt uitgeleverd;– de uitlevering; en– de verplichting tot een zo'n ruim mogelijke rechtshulp in strafzaken.De Raad van State van het Koninkrijk onderschrijft de strekking van het
voorstel tot rijkswet maar maakt daarbij de volgende opmerkingen. Hij is van
oordeel dat in verband daarmee aanpassing van het voorstel wenselijk is. Blijkens mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 1 augustus 2001,
nr. 01.003720, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State van het Koninkrijk
zijn advies inzake het bovenvermelde voorstel van rijkswet rechtstreeks aan
mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 7 september 2001, nr. WO3.01.0390/1/K,
bied ik u hierbij aan.1. Vestiging van universele rechtsmachtZoals in de memorie van toelichting is aangegeven, heeft het Verdrag tot
doel te voorkomen dat terroristen zich aan strafvervolging weten te onttrekken
door naar het grondgebied van een andere verdragsstaat te vluchten.1Artikel 7, vierde lid, van het Verdrag voorziet daartoe
in de vestiging en uitbreiding van universele rechtsmacht ten aanzien van
de door het Verdrag bestreken delicten. In de memorie van toelichting bij
het voorstel van rijkswet2wordt echter gesteld
dat met de vestiging van universele rechtsmacht terughoudendheid moet worden
betracht en dat daarvan alleen kan worden afgeweken als het internationale
karakter van de door een verdrag bestreken gedragingen hiertoe aanleiding
geeft. De memorie van toelichting verwijst naar eerdere wetten tot goedkeuring
van verdragen in de periode 1983–1984 waarbij het Koninkrijk een voorbehoud
heeft gemaakt ten aanzien van de verplichting tot het vestigen van (een beperkte)
universele rechtsmacht. Sindsdien is echter het besef gegroeid dat het grensoverschrijdende
karakter van bepaalde ernstige misdrijven of het effect daarvan in de internationale
verhoudingen, het nodig maakt het territorialiteitsbeginsel als uitgangspunt
voor de verdeling van rechtsmacht te relativeren en in bepaalde opzichten
aan te vullen met het beschermingsbeginsel en het universaliteitsbeginsel.
Dit heeft implicaties voor de internationale rechtsontwikkeling. Daarin staat
de gedachte centraal dat het belang van de uitoefening van (universele) rechtsmacht
ten aanzien van bepaalde delicten – de zogenaamde «offences of
universal concern» – en de berechting van de daders van dit soort
delicten zwaarder moet wegen dan eventuele bezwaren tegen de uitbreiding van
(territoriale naar) universele rechtsmacht. Met het vestigen en uitbreiden
van universele rechtsmacht wordt voorkomen dat daders kunnen ontkomen aan
berechting door te vluchten naar een andere staat die geen (territoriale of
personele) rechtsmacht heeft. Oorspronkelijk werd deze visie in het bijzonder
gehuldigd ten aanzien van delicten als genocide en oorlogsmisdrijven. Gaandeweg
is het inzicht gegroeid dat uitbreiding van de universele rechtsmacht eveneens
een gepast middel is met het oog op een effectieve bestrijding van terrorisme.
Ook het onderhavige Verdrag weerspiegelt de hedendaagse visie omtrent universele
rechtsmacht. Tegen deze achtergrond adviseert de Raad van State de memorie
van toelichting aan te passen in die zin dat daarin de huidige visie omtrent
(uitbreiding van) universele rechtsmacht uitdrukking vindt.1. Vestiging van universele rechtsmachtDe Raad brengt naar voren dat de memorie van toelichting verwijst naar
eerdere wetten tot goedkeuring van verdragen waarbij het Koninkrijk een voorbehoud
heeft gemaakt ten aanzien van de verplichting tot het vestigen van (een beperkte)
universele rechtsmacht. Sindsdien is echter het besef gegroeid dat het grensoverschrijdende
karakter van bepaalde ernstige misdrijven of het effect daarvan in de internationale
verhoudingen, het nodig maakt het territorialiteitsbeginsel als uitgangspunt
voor de verdeling van rechtsmacht te relativeren en in bepaalde opzichten
aan te vullen met het beschermingsbeginsel en het universaliteitsbeginsel.
Dit heeft naar de visie van de Raad implicaties voor de internationale rechtsontwikkeling.
Daarin staat de gedachte centraal dat het belang van de uitoefening van (universele)
rechtsmacht t.a.v. bepaalde delicten – de zogenoemde «offences
of universal concern» – en de berechting van daders van dit soort
delicten zwaarder moet wegen dan de eventuele bezwaren tegen de uitbreiding
van (territoriale naar) universele rechtsmacht. Met het vestigen en uitbreiden
van universele rechtsmacht wordt voorkomen dat daders kunnen ontkomen aan
berechting door te vluchten naar een andere staat die geen (territoriale of
personele) rechtsmacht heeft. Oorspronkelijk – zo merkt de Raad op –
werd deze visie in het bijzonder gehuldigd ten aanzien van delicten als genocide
en oorlogsmisdrijven. Gaandeweg is het inzicht gegroeid dat uitbreiding van
universele rechtsmacht eveneens een gepast middel is met het oog op effectieve
bestrijding van terrorisme. Naar het oordeel van de Raad weerspiegelt ook
het onderhavige verdrag de hedendaagse visie omtrent universele rechtsmacht.
Tegen deze achtergrond adviseert de Raad de memorie van toelichting
aan te passen in die zin dat daarin de huidige visie omtrent (uitbreiding)
van universele rechtsmacht uitdrukking vindt.Naar aanleiding van deze opmerkingen breng ik het volgende naar voren.In artikel 7, vierde lid, van het Internationaal Verdrag ter bestrijding
van de financiering van terrorisme – hierna te noemen: het Verdrag –
is bepaald dat elke verdragsstaat tevens de maatregelen neemt die nodig zijn
om zijn rechtsmacht te vestigen met betrekking tot de strafbare feiten die
onder het Verdrag vallen, in gevallen waarin de vermoedelijke dader zich op
zijn grondgebied bevindt en hij deze persoon niet uitlevert aan een verdragstaat
die rechtsmacht heeft gevestigd in overeenstemming met artikel 7, eerste of
tweede lid (verplichte of facultatieve primaire jurisdictie). Artikel 7, vierde
lid, verplicht derhalve tot de vestiging van secundaire universele rechtsmacht.
Deze bepaling is niet nieuw. Zij is een standaardbepaling, die is overgenomen
uit verdragen inzake de bestrijding van terrorisme die vóór
de vaststelling van het onderhavige Verdrag zijn totstandgekomen.Het Koninkrijk heeft bij wetten tot goedkeuring van een aantal verdragen
inzake bestrijding van terrorisme een voorbehoud gemaakt ten aanzien van deze
bepaling. Het voorbehoud komt erop neer dat het Koninkrijk slechts gehouden
is tot uitoefening van rechtsmacht in de gevallen waarin de vermoedelijke
dader op zijn grondgebied wordt aangetroffen en het geen primaire rechtsmacht
heeft, nadat het een uitleveringsverzoek heeft ontvangen en heeft afgewezen.
Dit voorbehoud is gemaakt bij het in 1973 totstandgekomen Verdrag inzake de
voorkoming en bestraffing van misdrijven tegen internationaal beschermde personen
met inbegrip van diplomaten, het in 1979 totstandgekomen Verdrag tegen het
nemen van gijzelaars, het in 1980 totstandgekomen Verdrag inzake de fysieke
beveiliging van kernmateriaal, het in 1988 totstandgekomen Protocol tot bestrijding
van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid van vaste platforms
op het continentale plat en het in 1988 totstandgekomen Protocol tot bestrijding
van wederrechtelijke daden van geweld op luchthavens voor de internationale
burgerluchtvaart. In de uitvoeringswetgeving ten aanzien van deze verdragen
en protocollen is bepaald dat Nederland rechtsmacht heeft indien de staat
die primaire rechtsmacht heeft, Nederland om uitlevering heeft verzocht en
dit verzoek is afgewezen. Een niet gehonoreerd verzoek om uitlevering wordt
beschouwd als een ingewilligd verzoek aan Nederland tot strafvervolging (artikel
4a Wetboek van Strafrecht (Sr.) juncto artikel 552hh Wetboek van Strafvordering).
Deze constructie heeft tot gevolg dat, als er door staten die primaire rechtsmacht
hebben, geen uitleveringsverzoek wordt ingediend, Nederland geen rechtsmacht
krijgt.Het maken van deze voorbehouden berustte op de volgende overwegingen.
Met de vestiging van universele jurisdictie moet terughoudendheid worden betracht.
Daarvan kan alleen worden afgeweken als de ernst en het internationale karakter
van de door een verdrag bestreken gedragingen hiertoe aanleiding geven. Jurisdictieaanspraken
die geen aanknopingspunt hebben bij de locus delicti noch bij de nationaliteit
van de dader, gaan zeer ver en zijn tegelijkertijd zeer zwak. Een gevaar van
het vestigen van universele jurisdictie is dat meer staten over hetzelfde
feit op grond van verschillende rechtsmachtbeginselen jurisdictie kunnen uitoefenen.
Het gevolg hiervan is dat het betrokken individu aan meervoudige vervolging
en berechting kan worden onderworpen, terwijl het doel van het internationaal
strafrecht er juist op is gericht jurisdictiegeschillen te voorkomen. Daarnaast
kan het vergaren van voldoende bewijs voor een succesvolle vervolging in het
land zonder primaire jurisdictie moeizaam zijn. Gelet op die bezwaren is ten
aanzien van de voornoemde verdragen voornoemd voorbehoud gemaakt. Op deze
wijze wordt het doel van deze verdragen, namelijk dat daders niet aan vervolging
kunnen ontkomen door naar het grondgebied van een andere verdragspartij te
vluchten, bewerkstelligd, terwijl tevens de kansen op jurisdictiegeschillen
aanzienlijk worden beperkt.Bij de wetgeving tot goedkeuring van het in 1970 totstandgekomen Verdrag
tot bestrijding van het wederrechtelijk in zijn macht brengen van luchtvaartuigen,
het in 1971 totstandgekomen Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen,
gericht tegen de veiligheid van de burgerluchtvaart, en laatstelijk het in
1988 totstandgekomen Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen
gericht tegen de veiligheid van de zeevaart is geen voorbehoud gemaakt
(Kamerstukken II 1989/90, 21 625 (R 1394), nr. 3, blz. 3). Zoals hiervoor
is opgemerkt kan van het standpunt dat terughoudendheid moet worden betracht
met het vestigen van universele jurisdictie worden afgeweken, indien het internationale
karakter van de door het betrokken verdrag bestreken daden daartoe aanleiding
geeft. Kenmerkend voor delicten als het kapen van vaartuigen en andere aanslagen
tegen de zee- of luchtvaart zijn factoren als de hoge graad van mobiliteit
van de objecten van het misdrijf, de willekeur waarmee de plaats van het delict
kan worden gekozen en verplaatst, het ontbreken van prioritaire rechtsmachtaanspraken
in gevallen waarin dergelijke aanslagen op volle zee plaatsvinden en de massaliteit
en daardoor multinationaliteit van de slachtoffers.Mede gelet hierop is ook aan een aantal scheepvaart- en luchtvaartdelicten
op grond van artikel 4 Sr. een ongeclausuleerde universele werking toegekend,
met dien verstande dat ingevolge artikel 4, onderdeel 7°, onderdeel b,
Sr. ten aanzien van kaping de eis is gesteld dat de plaats van opstijgen of
die van de feitelijke landing van een luchtvaartuig is gelegen buiten het
grondgebied van de staat waar het luchtvaartuig is ingeschreven.Uit de hierboven geschetste (recente) geschiedenis inzake de goedkeurings-
en uitvoeringswetgeving ten aanzien van verdragen ter bestrijding van terrorisme
blijkt dat er naar het inzicht van de wetgever beoordelingsruimte bestaat
ten aanzien van de wijze waarop uitvoering en toepassing moeten worden gegeven
aan een verdragsbepaling die verplicht tot het vestigen van secundaire universele
rechtsmacht. Naar mijn oordeel bestaat die ruimte ook thans nog ten aanzien
van artikel 7, vierde lid, van het onderhavige Verdrag. Bij de beantwoording
van de vraag of in dezen gekozen moet worden voor beperkte of onbeperkte secundaire
universele rechtsmacht gaat het naast een beoordeling van de aard en het doel
van het onderhavige Verdrag mede om een afweging van enerzijds het belang
dat een verdachte van een misdrijf dat valt onder het Verdrag niet kan ontkomen
aan vervolging en berechting en anderzijds het belang dat voorkomen wordt
dat een verdragsstaat zonder primaire jurisdictie een vergaarbak wordt van
personen die niet worden vervolgd en berecht door een verdragsstaat die daartoe
op grond van een primaire jurisdictieaanspraak als eerste geroepen is.In het licht van de recente terroristische aanslagen in de Verenigde Staten
kan die belangenafweging slechts naar één kant uitgaan, en is
voor terughoudendheid ten aanzien van het vestigen van secundaire universele
jurisdictie geen plaats meer. Het gaat er nu om dat er geen vrijhavens worden
geschapen waarin personen die verdacht zijn van het plegen van terroristische
bomaanslagen, een veilig heenkomen zoeken en kunnen vinden.Ik stel met de Raad van State vast dat het grensoverschrijdende karakter
van bepaalde ernstige misdrijven, de toenemende ernst ervan of het effect
daarvan in de internationale verhoudingen, het inderdaad nodig maakt het territorialiteitsbeginsel
als uitgangspunt voor de verdeling van rechtsmacht te relativeren en in bepaalde
opzichten aan te vullen met het beschermingsbeginsel en het universaliteitsbeginsel.Daarom is in het voorstel van wet tot uitvoering van het onderhavige Verdrag
bepaald dat Nederland in dezen ongeclausuleerde secundaire universele rechtsmacht
heeft ten aanzien van onder het Verdrag vallende misdrijven.2. Interpretatieve verklaring of voorbehoudNu de in 1983–1984 door de regering gemotiveerde terughoudendheid
ten aanzien van universele rechtsmacht niet maatgevend kan zijn voor de huidige
opstelling van het Koninkrijk, vraagt de Raad zich af wat de strekking en
de reikwijdte is van (de eerste alinea van) de voorgestelde interpretatieve
verklaring bij de artikelen 7 en 10, eerste lid.1
Deze verklaring is, zo blijkt uit de toelichting, geënt op het voorbehoud
dat is gemaakt bij de bekrachtiging van verdragen in de periode 1983–1984.
Indien met de voorgestelde verklaring niet beoogd wordt de verdragsverplichtingen
op grond van de artikelen 7 en 10, eerste lid, te beperken of uit te breiden,
dan is deze naar het oordeel van de Raad overbodig. De letterlijke tekst van
de verklaring wijst in deze richting. Indien evenwel de verklaring zo moet
worden gelezen dat deze voormelde verdragsverplichtingen beoogt te beperken,
dan betreft het een voorbehoud in de zin van artikel 2, eerste lid, onder
d, van het Verdrag van Wenen inzake het Verdragenrecht.2Daarvoor is immers irrelevant onder welke bewoordingen of benaming
de verklaring is afgelegd. Artikel 19, aanhef en onder c, van dit Verdrag
bepaalt dat een voorbehoud bij een verdrag gemaakt kan worden, tenzij het
niet verenigbaar is met het voorwerp of het doel van dat verdrag. De in het
wetsvoorstel tot uitvoering voor Nederland van het onderhavige Verdrag1 voorgestelde uitwerking van de verdragsverplichtingen
ex artikelen 7 en 10 van het Verdrag, geeft aanleiding te veronderstellen
dat de voorgestelde verklaring deze verdragsverplichtingen inderdaad beoogt
te beperken. Het wetsvoorstel voorziet er namelijk in dat Nederland rechtsmacht
heeft, indien de verdragsstaat die primair rechtsmacht heeft, Nederland om
uitlevering verzoekt en dit verzoek wordt afgewezen. Het niet gehonoreerde
uitleveringsverzoek wordt in die constructie beschouwd als een ingewilligd
verzoek aan Nederland tot strafvervolging.2De
Raad is van oordeel dat artikel 7, vierde lid, van het Verdrag ook verplicht
tot het vestigen van rechtsmacht voor gevallen waarin niet wordt uitgeleverd
omdat er geen uitleveringsverzoek is gedaan. Deze interpretatie sluit aan
bij de doelstelling van het Verdrag. Daarbij dient bedacht te worden dat er
staten zijn die primaire rechtsmacht hebben, maar geen verzoek tot uitlevering
doen omdat die staten financiering van terrorisme «dekken», of
doordat het overheidsgezag tijdelijk is weggevallen.Gezien het voorgaande adviseert de Raad in de memorie van toelichting
in te gaan op de betekenis van de eerste alinea van de voorgestelde interpretatieve
verklaring. Is met die tekst beoogd, de verplichting tot vestiging van universele
rechtsmacht te beperken, dan is dit naar het oordeel van de Raad niet verenigbaar
met het voorwerp en het doel van het Verdrag.2. Interpretatieve verklaring of voorbehoudHet eerste gedeelte van de bij de memorie van toelichting gevoegde verklaring
omtrent de strekking van artikel 7, vierde lid, van het Verdrag hield in dat
Nederland de verplichting van de lidstaten om rechtsmacht te vestigen en uit
te oefenen ten aanzien van de in de verdragen omschreven strafbare feiten
die zijn gepleegd op hun grondgebied, aan boord van een onder hun vlag varend
schip of van een bij hen geregistreerd vliegtuig of door een eigen onderdaan
aldus verstaat dat deze verplichting impliceert dat deze staten de uitlevering
behoren te bewerkstelligen van een verdachte van deze feiten, indien deze
persoon is aangetroffen op het grondgebied van een andere staat die partij
is bij het Verdrag.In onderdeel 1 heb ik uiteengezet dat hetgeen in dit gedeelte van de verklaring
is verwoord en de aanvankelijke voorgestelde uitvoeringswetgeving welke strekt
tot de vestiging van beperkte secundaire universele jurisdictie, naar mijn
oordeel geen strijd opleveren met het voorwerp en doel van het onderhavige
Verdrag. Het uitgangspunt staat nog steeds overeind dat een verdragsstaat
met een primaire jurisdictie zijn verantwoordelijkheid moet nemen en met het
oog op vervolging de uitlevering van een verdachte die wordt aangetroffen
op het grondgebied van een andere verdragsstaat zonder primaire rechtsmacht,
moet bewerkstelligen.Nu, zoals hiervoor is naar voren is gebracht, wordt voorgesteld dat Nederland
in deze gevallen op grond van artikel 4 Sr. ongeclausuleerde secundaire universele
jurisdictie vestigt, kan het eerste gedeelte van de verklaring achterwege
blijven.Ik hecht eraan dat het tweede gedeelte van de verklaring gehandhaafd blijft.
Daarin wordt tot uitdrukking gebracht dat in Nederland het opportuniteitsbeginsel
geldt en niet het legaliteitsbeginsel en dat Nederland – wanneer er
primaire of secundaire rechtsmacht is – geen verplichting heeft om tot
vervolging over te gaan, wanneer uit zwaarwegende procesrechtelijke overwegingen
blijkt dat effectieve vervolging niet mogelijk zal zijn. Deze verklaring beoogt
overigens niet artikel 10, eerste lid, van het Verdrag te beperken.3. Facultatieve rechtsmachtHet Verdrag geeft Nederland de mogelijkheid om zijn rechtsmacht ten aanzien
van de financiering van terrorisme verder uit te breiden, bijvoorbeeld als
het strafbare feit is gepleegd tegen een Nederlands onderdaan of tegen een
in het buitenland gevestigde staats- of regeringsvoorziening (zoals diplomatieke
vestigingen).3 Van deze mogelijkheid wordt geen
gebruik gemaakt. In de toelichting wordt aangegeven dat, gezien de doelstelling
van het Verdrag, verdere uitbreiding van de rechtsmacht dan vestiging van
rechtsmacht op grond van artikel 7, eerste en vierde lid, van het Verdrag
niet nodig is, doch eerder zal leiden tot positieve jurisdictieconflicten.
De Raad kan deze motivering niet geheel volgen. Vestiging van primaire rechtsmacht
op grond van artikel 7, eerste lid, en secundaire rechtsmacht op grond van
artikel 7, vierde lid, van het Verdrag, biedt geen uitkomst in de situatie
waarin de verdachte zich bevindt in een andere verdragsstaat, het misdrijf
is gepleegd tegen één of meer Nederlanders en Nederland ten
aanzien van het gepleegde misdrijf geen primaire rechtsmacht heeft. De kans
dat jurisdictiegeschillen zullen ontstaan, is gezien de opzet van het Verdrag
niet bijzonder groot, terwijl overlapping van jurisdictie gezien de doelstelling
van het Verdrag geenszins bezwaarlijk is.In het wetsvoorstel tot uitvoering van het Verdrag inzake de veiligheid
van VN- en geassocieerd personeel1, wordt wel
voorzien in rechtsmacht ten aanzien van delicten die tegen Nederlanders zijn
gepleegd. De Raad adviseert de door het onderhavige Verdrag geboden mogelijkheid
om de rechtsmacht verder uit te breiden dan de gevallen waarin dat op grond
van het Verdrag verplicht is, te benutten.3. Facultatieve rechtsmachtDe Raad van State brengt naar voren dat vestiging van primaire rechtsmacht
op grond van artikel 7, eerste lid, en secundaire rechtsmacht op grond van
artikel 7, vierde lid, van het Verdrag geen uitkomst biedt in de situatie
waarin de verdachte zich bevindt in een andere verdragsstaat, het misdrijf
is gepleegd tegen één of meer Nederlanders en Nederland ten
aanzien van het gepleegde misdrijf geen primaire rechtsmacht heeft.Ingevolge het advies van de Raad van State is voorgesteld om gebruik te
maken van de in artikel 7, tweede lid, onderdeel a, van het Verdrag geboden
mogelijkheid om rechtsmacht te vestigen wanneer een in artikel 2 van het Verdrag
omschreven misdrijf is gepleegd tegen een Nederlandse onderdaan. Het gaat
dan om financiering die is gericht op een te plegen terroristische aanslag
tegen een Nederlander. Daarmee wordt recht gedaan aan de positie van Nederlanders
jegens wie buiten het grondgebied van Nederland een terroristische actie wordt
voorbereid.4. Antilliaanse en Arubaanse uitvoeringswetgevingHet voorstel van rijkswet regelt goedkeuring voor het gehele Koninkrijk.
In de memorie van toelichting wordt echter slechts ingegaan op de Nederlandse
uitvoeringswetgeving. Naar het oordeel van de Raad zouden ook de toepasselijke
landsverordeningen van de Nederlandse Antillen en Aruba moeten worden genoemd.
De Raad adviseert derhalve de toelichting op dit punt aan te passen.4. Antilliaanse en Arubaanse uitvoeringswetgevingIn de memorie van toelichting is vermeld dat ook de Nederlandse Antillen
en Aruba het onderhavige Verdrag dienen uit te voeren door wijziging van hun
toepasselijke landsverordeningen.De Raad van State van het Koninkrijk geeft U in overweging het voorstel
van rijkswet te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, aan de Staten
van de Nederlandse Antillen en aan die van Aruba, nadat met het vorenstaande
rekening zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State van het Koninkrijk,H. D. Tjeenk WillinkIk moge u hierbij, mede namens de Minister van Buitenlandse Zaken, verzoeken
het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van rijkswet en de gewijzigde memorie
van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, de Staten van de
Nederlandse Antillen en de Staten van Aruba te zenden.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State van het Koninkrijk is ter
inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot2Zaak no. W03.01.0391/I/K.XNoot3Zaak no. W03.01.0360/I.XNoot4Zaak no. W03.01.0362/I.XNoot1Memorie van toelichting, paragrafen 1.1 en 2.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 3.XNoot1Deze verklaring is als bijlage bij de memorie van toelichting opgenomen.XNoot2Trb. 1972, 51.XNoot1Zaak no. W03.01.0360/I.XNoot2Artikel 552hh van het Wetboek van Strafvordering (WvSv) juncto artikel
4a van het Wetboek van Strafrecht (WvS).XNoot3Artikel 6, tweede lid, van het Verdrag.XNoot1Trb. 1996, 62. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28030-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl