Subsidiariteitstoets van voorstel voor Richtlijn van de Raad voor toepassing rechten patiënten bij grensoverschrijdende gezondheidszorg (COM(2008) 414); Verslag van een Schriftelijk Overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20082009-31545, nr. I

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

05-03-2009

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31545 nr. I

10-02-2009

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31545Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 545Subsidiariteitstoets van het richtlijnvoorstel inzake patiëntenrechten
in geval van grensoverschrijdende gezondheidszorg (COM(2008) 414)IVERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 10 februari 2009De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport/Jeugd en Gezin1 heeft de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
op 24 september 2008 een brief gestuurd inzake het voorstel voor een
richtlijn grensoverschrijdende zorg2 (COM (2008)
414) (EK 31 545 en 22 112, F herdruk).Naar aanleiding van het antwoord van de minister heeft de commissie bij
brief van 11 december 2008 aanvullende vragen en opmerkingen opgenomen.De minister heeft op 9 februari 2009 gereageerd.De commissie brengt hiermee verslag uit van het aldus gevoerde schriftelijke
overleg.De griffier van de commissie,Warmolt de Boer BRIEF AAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORTDen Haag, 11 december 2008Op 24 september 2008 heeft de commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport/Jeugd en Gezin u een brief gestuurd inzake het voorstel voor een
richtlijn grensoverschrijdende zorg (COM (2008) 414) (EK 31 545 en 22 112,
F herdruk). Naar aanleiding van uw antwoord van 3 november 2008 heeft
de commissie op 9 december 2008 besloten de hieronder opgenomen aanvullende
vragen en opmerkingen onder uw aandacht te brengen.Volledigheidshalve wijst de commissie er op dat de Europese Commissie
op 4 december 2008 heeft gereageerd op vragen die op 2 oktober 2008
door de beide Kamers der Staten-Generaal (Kamerstuk 1/231 545, nr. 5)
over dit richtlijnvoorstel zijn gesteld.De commissie bedankt de regering voor de antwoorden op de vragen inzake
de bovengenoemde richtlijn, maar ook voor de nadere reflecties op de betekenis
ervan voor de Nederlandse gezondheidszorg. Graag wil de commissie nog nadere
vragen stellen en een aantal zorgen aan de regering meegeven in de verdere
gesprekken over dit richtlijnvoorstel met de Europese Commissie. Tevens merkt
de commissie op dat enkele van de eerder gestelde vragen nog niet (helemaal)
beantwoord zijn.Aanvullende vragen en opmerkingenHet valt de commissie op dat de regering verschillende malen in haar brief
aangeeft dat een juiste balans gevonden moet worden tussen de rechten van
patiënten en de verantwoordelijkheid van een lidstaat bij de organisatie
van de zorg. Kan de regering echter ook aangeven hoe zij die balans voor zich
ziet. Dat lijkt de commissie van belang voor de verdere behandeling van dit
richtlijnvoorstel en voor het beantwoorden van de vraag hoever de invloed
van de Europese regelgeving op het Nederlandse zorgstelsel zou kunnen of moeten
reiken.De minister maakt in zijn brief duidelijk dat het richtlijnvoorstel naar
het oordeel van de regering niet proportioneel is en dat er lichtere mogelijkheden
bestaan om hetzelfde doel te bereiken, namelijk een steviger verankering van
het recht van patiënten om ook over de grens goede en tijdige gezondheidszorg
te krijgen. De commissie vraagt de regering nader in te gaan op de lichtere
mogelijkheden die zij daarbij voor ogen heeft. Kan de regering daarbij ingaan
op de wijze waarop zij meent dat het kader voor kwaliteit en veiligheid, dat
de regering in haar antwoord tot de nationale competentie rekent, kan afzonderen
van regels omtrent vergoedingen en de organisatie van zorg?Als het gaat om kwaliteit en veiligheid wil de regering voorts dat de
Europese lidstaten juridisch niet afdwingbare afspraken maken over samenwerking
rand kwaliteit en veiligheid. Kan de regering aangeven wat zij daaronder verstaat
en in welke vorm die afspraken moeten worden vastgelegd? Waarop baseert de
regering de opvatting dat dergelijke afspraken bij de rechter niet meegewogen
worden als het gaat om zaken die de grensoverschrijdende zorg betreffen?Ten aanzien van de financiële houdbaarheid van het Nederlandse zorgstelsel
onder deze nieuwe richtlijn geeft de regering aan dat het zo’n vaart
niet zal lopen dat deze schade ondervindt, omdat grensoverschrijdende zorg
op dit moment nog niet door zoveel Nederlanders genoten wordt. De commissie
vraagt of dit niet een erg pragmatische en korte termijn-redenering
is. Waarop baseert de regering de verwachting dat het aantal mensen dat voor
zorg naar het buitenland gaat niet noemenswaardig toe zal nemen de komende
jaren? Is het niet aannemelijk dat naarmate de mogelijkheid om in buitenland
zorg te genieten breder bekend wordt, en bijvoorbeeld ook de rechter deze
nieuwe richtlijn gaat hanteren, het gebruik maken van de mogelijkheid om over
de grens zorg te genieten toeneemt? Overigens zou de commissie dat ook volkomen
begrijpelijk vinden en niet afwijzen.De regering geeft aan wel een probleem te zien in de voorafgaande toestemming
die patiënten moeten vragen bij hun verzekeraar om over de grens intramurale
zorg te genieten. Er wordt overlegd met de andere lidstaten hoe die toestemming
vorm gegeven kan worden zander het recht op grensoverschrijdende zorg uit
te hollen. Kan de regering aangeven welke mogelijkheden of opties hierbij
de revue passeren en wat de voor- en nadelen van deze opties zijn?De Eerste Kamer heeft zorgen geuit over de balans tussen de vrijverkeerbepalingen
in geval van gezondheidszorg en de financiële consequenties voor lidstaten.
Met de regering deelt de commissie de wens dat hier een goede balans in gevonden
wordt. De regering spreekt over het vinden van een «juiste verhouding»,
maar de commissie vraagt zich af wat de Nederlandse regering daaronder (bij
benadering) verstaat. In haar antwoord lijkt de regering een nogal pragmatische
benadering te verkiezen, die start bij het uitgangspunt dat relatief weinig
Nederlanders gebruik zullen maken van grensoverschrijdende zorg. De commissie
meent dat de regering dit vraagstuk meer principieel moet benaderen, omdat
de groep zorggebruikers die over de grens zorg geniet in de toekomst wel eens
veel omvangrijker zou kunnen worden dan de regering nu voorziet.De minister geeft aan zich ervoor te Willen inzetten dat het Nederlandse
kortingenstelsel, met name de korting in de naturapolis, gehandhaafd kan blijven,
ook In geval van zorg verleend in het buitenland. Kan de regering aangeven
wat zij zal doen Indien het richtlijnvoorstel de korting onrechtmatig maakt?De commissie vindt het erg belangrijk dat medische beroepsbeoefenaren
betrokken zijn en blijven bij het formuleren van het kader waaraan kwaliteit
van zorg getoetst moet worden. Het huidige richtlijnvoorstel lijkt teveel
uit te gaan van een centrale overheid die de normen voor kwaliteit eigenstandig
stelt. De commissie verneemt graag van de regering op welke wijze ze dit in
de richtlijn erkend wil zien, dan wel op welke onderdelen de richtlijn aanpassing
behoeft.Ten aanzien van de studie die de regering verricht naar de verplichting
voor zorgaanbieders om een risicoaansprakelijkheidsverzekering af te sluiten
voor medische fouten vraagt de commissie de regering over de uitkomsten van
die studie geïnformeerd te worden. De commissie ziet daarbij ook graag
een nadere toelichting omtrent de verhouding tussen verwijtbare en niet verwijtbare
schade bij medische fouten.De regering geeft aan de Kamer op de gebruikelijke wijze te willen informeren,
maar de commissie vraagt zich af of dat voldoende is. De commissie ontvangt
daarom graag een tijdschema van de regering betreffende de behandeling van
dit richtlijnvoorstel alsmede de momenten waarop beïnvloeding van de
besluitvorming hieromtrent, in Nederland en in Brussel, plaats moet en kan
vinden. De commissie wenst de regering veel succes bij de onderhandelingen over
dit richtlijnvoorstel en verneemt graag op welke wijze de nu nader gestelde
vragen daarbij meegenomen kunnen worden.Nog niet (helemaal) beantwoorde vragenNaar de mening van de commissie is in de brief van 3 november 2008
met name niet ingegaan op de vragen die gaan over de subsidiariteit van het
richtlijnvoorstel. De commissie vraagt de regering op dit punt verduidelijking
te geven.Heeft de regering al gevolg gegeven aan het verzoek om de richtlijn met
spoed te laten analyseren op consequenties voor onze gezondheidszorg? En zo
ja, wat was het resultaat van de analyse, zo nee, waarom heeft de regering
deze aanbeveling niet opgevolgd?De commissie is van mening dat de regering de grootte van de patiëntenstromen
die op gang kunnen komen onderschat. Gevraagd werd met name naar de situatie
in Zeeland. De regering is hierop niet ingegaan. Juist voor Zeeuwen is goede
zorg vlak over de grens direct beschikbaar terwijl die in ons land uitgekleed
wordt (fusie Zeeuwse ziekenhuizen). Aanname van de voorgestelde richtlijn
zal deze stroom richting België versterken, zo schat de commissie in.
Hoe kijkt de regering hier tegen aan?Opname in een buitenlands ziekenhuis heeft als consequentie dat het met
het oog op de problematlek van MRSA-besmetting (Meticilline Resistente Staphylococcus
aureus) moeilijk is teruggeplaatst te worden naar een Nederlands ziekenhuis,
met als gevolg hoge kosten voor het ziekenhuis dat de teruggeplaatste in een
aantal gevallen toch zal moeten accepteren. De commissie vraagt voor wiens
rekening deze kosten dienen te komen.De commissie ziet graag toegelicht waarom het richtlijnvoorstel geen gevolgen
heeft voor ons systeem van risicoverevening.Grensoverschrijdend zal toch ook betekenen dat mogelijk meer dan voorheen
buitenlandse zorgverzekeraars hier hun producten aanbieden en daarmee ook
willen profiteren van verevening. Met risicoverevening wordt de eigen Nederlandse
markt beschermd, het is in zekere zin een protectionistische maatregel. Hoe
houdbaar is deze maatregel in het kader van het voorstel, zo vraagt de commissie.In Nederland wordt sinds de invoering van de Zorgverzekeringswet de zorgverzekeraar
als regisseur zorg beschouwd, hij moet voldoende zorg van voldoende kwaliteit
inkopen bij de zorgaanbieders ten behoeve van zijn verzekerden. De overheid
is meer op afstand gezet, zij bewaakt de beschikbaarheid, toegankelijkheid
en kwaliteit van de zorg. Deze rolverdeling tussen overheid, zorgaanbieder
en zorgverzekeraar is niet overal hetzelfde in Europa.Wat is de analyse van de regering ten aanzien van de verschillen, zijn
ze significant en wat betekent het richtlijnvoorstel voor de rolverdeling?In de brief van 3 november 2008 (Kamerstuk 31 545 en 22 112,
F, blz. 11 bovenaan) zegt de minister dat de Commissie er met dit richtlijnvoorstel
nog onvoldoende in slaagt om de verschillende vergoedingsstelsels in een helder
kader voor patiënten en lidstaten te vatten. De conclusie is dat er in
het vervolg van de onderhandelingen een duidelijker kader moet worden gecreëerd
in het belang van patiënten en lidstaten. Wat is hierbij de insteek bij
de onderhandelingen? Is de sociale zekerheidsverordening het uitgangspunt
of zijn dat de interne markt regels? Op basis van welke argumenten wordt voor
welke insteek gekozen? Ten aanzien van het toezicht op de kwaliteit en veiligheid van in ons
land verleende zorg wordt opgemerkt dat de Inspectie voor de Gezondheidszorg
(IGZ) geen bevoegdheden heeft in andere landen. Elk land kent zijn eigen vorm
van toezicht, verschillen moeten erkend worden.Acht de regering harmonisatie op dit punt wet of niet opportuun en wet
of niet haalbaar?Hoe kan van een zorgverzekeraar verwacht worden dat hij zorg zal vergoeden
aan een bij hem verzekerde zander dat hij zicht heeft op de kwaliteit en veiligheid
ervan?Als voorbeeld kunnen in dit verband de controversiële (want niet
gebaseerd op een evidence based methode) anti hernia operaties in Duitse klinieken
worden genoemd. Die operaties zijn werkzaam op de korte termijn, maar desastreus
voor de lange termijn.Graag ontvangt de commissie een toelichting op de opmerkingen ten aanzien
van aansprakelijkheidssystemen. Hoever is de studie van de regering op dit
punt gevorderd? Zijn de consequenties al in kaart gebracht voor de situatie
waarbij in Nederland overgegaan zou moeten worden op een systeem waarbij de
zorgaanbieder altijd aansprakelijk is voor medische fouten ongeacht de schuldvraag?Tot slot vraagt de commissie naar de betekenis van het gestelde ten aanzien
van gegevensuitwisseling en privacy. Het uitgangspunt IS dat verwerking en
uitwisseling van gegevens alleen mag plaatsvinden als de betrokken patiënt
hiervoor toestemming geeft.In de brief (Kamerstuk 31 545 en 22 112, F, blz. 12 midden)
wordt gerept van een Uitzondering op dit uitgangspunt, namelijk indien dit
bij of krachtens wet is bepaald. Artikel 457, eerste lid, boek 7 Burgerlijk
Wetboek, zou dit mogelijk maken. Graag verneemt de commissie van de regering
een verduidelijking op dit punt.De commissie ziet uw reactie op bovenstaande vragen en opmerkingen met
belangstelling tegemoet en verneemt daarbij ook graag het beoogde tijdschema
ten aanzien van dit richtlijnvoorstel en met name op welke momenten cruciale
beslissingen genomen dienen te worden.Ook wijst de commissie er nogmaals op dat zij er in haar brief van 24 september
2008 bij de regering op heeft aangedrongen in de tussentijd geen onomkeerbare
stappen te zetten in dit dossier.De voorzitter van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport/Jeugd en Gezin,Drs. T. M. Slagter-Roukema BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORTAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 9 februari 2009Hierbij ga ik graag in op de door u gestelde vragen in uw brief met kenmerk
141877.03u.BalansU vraagt allereerst naar de gewenste balans tussen de rechten van patiënten
op (vergoeding van) grensoverschrijdende gezondheidszorg en de rechten van
lidstaten om hier in het belang van het collectief beperkingen op aan te brengen.
In dit kader zou ik, om misverstanden te voorkomen, allereerst het volgende
willen opmerken. Bij de discussies over de richtlijn spreken we over deze
balans. Maar met de introductie van de Zorgverzekeringswet en de werelddekking
die daarin is opgenomen, hebben we er in Nederland voor gekozen om patiënten
al de ruimst denkbare vrije artsenkeuze te bieden voor geïndiceerde zorg.
Hierbij maken we geen onderscheid tussen zorgaanbieders in binnen- en buitenland.
Andere lidstaten kennen deze vrijheid echter niet of in veel beperktere mate.
Hoewel het Europese Hof van Justitie de lidstaten enerzijds aanspreekt op
hun verantwoordelijkheid om deze vrijheid voor burgers te creëren, heeft
het Hof anderzijds aangegeven dat het recht van de patiënt op vrij zorgverkeer
niet onbeperkt is en door lidstaten kan worden ingeperkt. Daarom wordt hier
in het kader van de richtlijn over gesproken.Alhoewel wij in Nederland dus op basis van de Zorgverzekeringswet niet
voor een dergelijke beperking kiezen, ben ik van mening dat andere lidstaten
die ruimte niet ontnomen mag worden. Het kan redelijk zijn om het recht van
een patiënt op vergoeding van geïndiceerde zorg in een andere lidstaat
te beperken, indien dat nodig is voor een lidstaat om te voldoen aan zijn
verantwoordelijkheid voor de organisatie van de zorg voor al zijn ingezetenen.
Dit volgt ook uit de jurisprudentie van het Hof die de richtlijn beoogt te
codificeren.Een systeem dat in balans is geeft de individuele patiënt recht op
vergoeding van grensoverschrijdende gezondheidszorg, maar nooit in ruimere
mate dan waar hij in eigen land recht op heeft. Hiernaast mag dit recht worden
ingeperkt indien de omvang van de door burgers gezochte zorg dusdanig wordt
dat dit een bedreiging vormt voor de houdbaarheid van die zorg in eigen land.
Het door de richtlijn beoogde systeem moet naar mijn mening de lidstaten ruimte
bieden om hierin eigen afwegingen te maken, maar inperkingen moeten wel gemotiveerd
kunnen worden.Het richtlijnvoorstel van de Commissie kiest vooral het perspectief van
de individuele patiënt. Het Franse voorzitterschap van de Raad presenteerde
op 16 december 2008 in de Raad van Europese ministers van gezondheid,
een voortgangsverslag van de onderhandelingen binnen de Raad, waarin de rechten
van patiënten en lidstaten meer in evenwicht zijn gebracht. Hoewel het
Franse voorstel op veel punten een duidelijke verbetering is, vraag ik mij
wat betreft het vrije zorgverkeer af of daar niet teveel afbreuk aan wordt
gedaan. Ik zal mij ervoor inzetten dat het beoogde systeem rekening houdt
met beide belangen.Subsidiariteit en proportionaliteitU vraagt naar de subsidiariteit en proportionaliteit van het richtlijnvoorstel.
In het eerder opgestelde BNC-fiche heeft het kabinet aangegeven dat het voorstel
van de Commissie niet proportioneel is. Een belangrijke reden
hiervoor is het feit dat lidstaten ook zelfstandig kunnen overgaan tot incorporatie
van de jurisprudentie van het Europese hof in de eigen gezondheidszorgsystemen,
zoals Nederland dit heeft gedaan. Dat zou, puur vanuit Nederlands perspectief
bezien, een lichtere vorm van harmonisatie zijn dan harmonisatie via een richtlijnvoorstel.
Hierbij is echter ook aangegeven dat het de politieke realiteit is dat de
overgrote meerderheid van de lidstaten de jurisprudentie niet in het nationale
recht heeft geïncorporeerd en dat de Raad de Commissie heeft gevraagd
om met een richtlijnvoorstel hiervoor te komen. Het kabinet heeft de politieke
realiteit geaccepteerd dat het voor veruit de meeste lidstaten efficiënter
is om een richtlijn op te stellen. Ik zal mij er voor inzetten dat deze richtlijn
zo min mogelijk in strijd komt met de wijze waarop de jurisprudentie in Nederland
nu al in de nationale wetgeving is geïncorporeerd.Het kabinet vindt het voorstel van de Commissie verder niet proportioneel
omdat het een omvangrijk hoofdstuk over de kwaliteit en veiligheid van de
zorg bevat. Naar onze mening zijn bepalingen die de Europese Commissie en
of de Europese rechter mogelijk zeggenschap geven over het kwaliteits- en
veiligheidsbeleid in de lidstaten, niet noodzakelijk om de hofjurisprudentie
te incorporeren. Nederland vindt het niet wenselijk om bepalingen over kwaliteit
en veiligheid van zorg dwingend in de richtlijn vast te leggen aangezien we
kwaliteitsbeleid primair als een nationale competentie zien. Wel steunt Nederland
het uitgangspunt om via (vrijwillige) samenwerking te komen een hoger kwaliteits-
en veiligheidsniveau in de zorg in Europa. Dit acht ik in het belang van zowel
de lidstaten als patiënten. Het ontwikkelen van indicatoren om kwaliteitsbeleid
ook in internationaal verband vergelijkbaar te maken, kan hiertoe een belangrijke
stap zijn.Het kabinet acht de subsidiariteit van het voorstel positief. In het BNC-fiche
dat eerder voor dit richtlijnvoorstel werd opgesteld is hierover de volgende
passage opgenomen: «Gebleken is dat de jurisprudentie van het Hof niet
in elke lidstaat even consequent wordt nageleefd. Als gevolg hiervan kan het
voorkomen dat burgers geen gebruik kunnen maken van zorg in het buitenland.
De jurisprudentie van het Hof heeft ook vragen opgeroepen. Om deze onduidelijkheden
weg te nemen, en de recht van burgers op gezondheidszorg in alle lidstaten
te garanderen, is verdere actie op Europees niveau noodzakelijk. De subsidiariteit
van het voorstel wordt daarom positief beoordeeld.»Financiële gevolgen richtlijnvoorstelU vraagt waarop ik mijn aanname dat de financiële houdbaarheid van
de zorg in Nederland niet in gevaar komt als gevolg van de komst van deze
richtlijn en de aanname dat er maar een beperkte groei zal optreden van het
aantal patiënten dat gebruik zal maken van de mogelijkheid van grensoverschrijdende
zorg, baseer. U heeft twijfels hierover, mede gezien de situatie in Zeeland,
zoals door u in uw brief gememoreerd. De Zorgverzekeringswet kent momenteel
al een werelddekking en Nederlandse patiënten hebben nu dus ook al ruime
rechten om naar het buitenland te gaan. Toch gebeurt dit maar in beperkte
mate. Ik verwacht niet dat alleen het feit dat er een richtlijn komt, die
de Nederlandse verzekerde in financieel opzicht geen extra rechten toekent
ten opzichte van de huidige situatie, zal leiden tot grote stromen Nederlandse
patiënten die naar het buitenland gaan voor zorg. Dit blijft alleen interessant
voor specifieke groepen patiënten, bijvoorbeeld woonachtig in grensstreken
zoals Zeeuws-Vlaanderen. Maar zoals hiervoor weergegeven hebben deze patiënten
die rechten nu ook al. Ten aanzien van de overgrote meerderheid van onze patiënten
ben ik echter van mening dat zij geen reden zien om naar het buitenland te
gaan voor de gezondheidszorg. NaturapolisU vraagt naar mijn opstelling indien belangrijke sturingsinstrumenten
uit ons zorgstelsel niet gehandhaafd kunnen worden met de komst van de richtlijn.
Daarbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan de mogelijkheid die zorgverzekeraars
hebben om een korting op de vergoeding aan te brengen indien een verzekerde
met een naturapolis zich wendt tot een niet-gecontracteerde zorgaanbieder.
Ik ben van mening dat Nederland daar niet mee in zou moeten stemmen. Overigens
bestaat er veel begrip voor onze problemen op dit punt en ik verwacht dan
ook dat we hiervoor een goede oplossing zullen weten te vinden en dat de korting
gehandhaafd kan blijven.Rol van de beroepsbeoefenarenU vraagt verder naar mijn mening over het feit dat in Nederland de beroepsbeoefenaren
een belangrijke rol spelen bij het formuleren van het kwaliteitsbeleid voor
de zorg en dat het richtlijnvoorstel hierbij uitgaat van een centrale rol
voor de lidstaten. Naar mijn mening betreft het hier geen principieel verschil
van inzicht. Ik verwacht dat hiervoor een afdoende oplossing gevonden zal
worden.Studie naar aansprakelijkheidssystemenOp dit moment wordt geen studie verricht naar de gevolgen van de overgang
naar een aansprakelijkheidssysteem waarbij de zorgaanbieder altijd aansprakelijk
is voor medische fouten. Ik ga ervan uit dat de richtlijn ons voldoende ruimte
zal laten om ons huidige regime op dit terrein te handhaven.TijdschemaU vraagt naar een tijdsschema voor wat betreft de behandeling van de richtlijn
en beslismomenten. Een dergelijk schema is niet voorhanden. De enige concrete
datum betreft die van de Raad van Ministers onder Tsjechisch voorzitterschap,
welke plaatsvindt op 9 juni 2009. Op dit moment is echter niet bekend
of en op welke wijze het richtlijnvoorstel daar behandeld zal worden.Analyse door externe expertsIn uw brief heeft u verzocht om dit voorstel te laten analyseren door
(naar ik aanneem) externe experts. Ik heb het voorstel laten analyseren door
mijn eigen specialisten. Zij hebben hierbij overlegd met relevante partijen
zoals bijvoorbeeld de NPCF en Zorgverzekeraars Nederland. Ik ben van mening
dat ik op basis van deze analyse een goed beeld heb gekregen van de impact
van dit richtlijnvoorstel.MRSA-problematiekU vraagt in uw brief naar de financiële gevolgen van de opname van
een Nederlandse patiënt in een Nederlands ziekenhuis, na eerdere opname
in een buitenlands ziekenhuis, vooral in relatie tot de MRSA problematiek.
Het richtlijnvoorstel regelt deze situatie niet. De kosten van een Nederlandse
patiënt in een Nederlands ziekenhuis komen voor rekening van de Nederlandse
zorgverzekeraar. Overigens worden de grensoverschrijdende aspecten van de
MRSA problematiek wel op andere plaatsen besproken. Zo start er dit jaar een
onderzoek naar de MRSA-problematiek in relatie tot zorgverkeer tussen Nederland
en Duitsland. Gevolgen voor de risicovereveningU vraagt waarom het richtlijnvoorstel geen consequenties heeft voor de
risicoverevening, vooral vanwege de verwachting dat buitenlandse zorgverzekeraars
zich op de Nederlandse markt zouden kunnen vestigen en een beroep zouden kunnen
doen op het risicovereveningsfonds. De richtlijn gaat echter niet over de
vestiging van verzekeraars in andere lidstaten. Het ziet op de rechten van
patiënten op vergoeding van in het buitenland genoten zorg. Aan de mogelijkheden
en aanspraken van buitenlandse verzekeraars die zich in Nederland willen vestigen,
verandert het voorstel niets.Gevolgen van verschillen tussen gezondheidssystemenU geeft terecht aan dat de gezondheidssystemen en de verhouding tussen
overheid, zorgaanbieders en verzekeraars, in de verschillende lidstaten verschillen.
U vraagt naar mijn mening over het belang van deze verschillen in het licht
van het richtlijnvoorstel. Het richtlijnvoorstel geeft aan dat de bepalingen
van het voorstel gelden, ongeacht de wijze waarop de zorg is georganiseerd.
Naar mijn mening zal de invloed van een richtlijn op de verhouding tussen
de drie genoemde actoren daarom beperkt zijn.Een of twee vergoedingskadersU refereert er verder nog aan dat ik heb aangegeven dat het richtlijnvoorstel
er naar mijn mening nog onvoldoende in slaagt om te komen tot een eenduidig
en helder vergoedingenkader voor de patiënt. U vraagt naar mijn inzet
bij de onderhandelingen op dit punt en met name of ik de Europese sociale
zekerheidsverordening, dan wel de interne markt regels centraal wil stellen.
Dit is in technisch-juridische zin een van de lastigste vraagstukken van dit
dossier. De sociale zekerheidverordening ziet op de coördinatie tussen
de sociale ziektekostenverzekeringen en heeft derhalve betrekking op sociaal
verzekerden. De interne markt regels zien ook op andere vormen van grensoverschrijdend
zorgverkeer en hebben betrekking op iedereen. In Nederland zijn beide groepen
hetzelfde, maar in sommige andere landen niet. Het in elkaar schuiven van
beide systemen is vanuit Europees perspectief daarom minder eenvoudig dan
het wellicht lijkt. Het is goed mogelijk dat er twee vergoedingssystemen die
zien op verschillende situaties, naast elkaar zullen bestaan. In ieder geval
is goede voorlichting aan patiënten van belang. Uiteindelijk zou ik graag
een systeem zien dat burgers kunnen begrijpen.Kwaliteit van de zorg en de keuze voor zorg in het buitenlandIedere lidstaat kent zijn eigen kwaliteits- en veiligheidsbeleid en ik
ben van mening dat iedere lidstaat hier primair zelf over gaat. De IGZ heeft
dus inderdaad alleen zeggenschap in Nederland. Het richtlijnvoorstel wil komen
tot een vorm van een Europees kwaliteitskader. Dit voorstel kan op weinig
steun rekenen van de lidstaten en ook ik ben hier geen voorstander van. In
de eerder genoemde voortgangsrapportage van het Franse voorzitterschap wordt
aangegeven dat er van uit wordt gegaan dat zorg in ieder land wordt verleend
volgens de zelf bepaalde kwaliteits- en veiligheidskaders. Die kaders gelden
dan binnen die lidstaat voor zorg verstrekt aan alle patiënten, dus ook
die aan patiënten die uit een andere lidstaat komen. Dit uitgangspunt
kan wel op steun rekenen van de lidstaten en ook ik vind dit een beter uitgangspunt.
Tevens ben ik van mening dat we gezamenlijk moeten werken aan transparantie
van kwaliteit- en veiligheid in Europa zodat patiënten beter weten wat
ze in het buitenland kunnen verwachten. Tegelijk ben ik ook van mening dat
een patiënt een eigen verantwoordelijkheid heeft. Patiënten
in de grensstreek kunnen met vertrouwen naar de Duitse en Belgische ziekenhuizen
gaan en vaak bestaan daar ook arrangementen voor. Kiest een patiënt echter
voor zorg in landen verder van huis, dan heeft hij hier nog veel sterker een
eigen verantwoordelijkheid voor. Hij zal dit voornemen goed met zijn huisarts
moeten bespreken. De huisarts zal overigens zijn poortwachtersrol behouden
en naar ik verwacht goed met zijn patiënt bespreken of zorg in het buitenland
voor hem een goede optie is. Het gezonde verstand dient hierbij een belangrijke
rol bij spelen.Op dit moment wordt er nog tussen de lidstaten gesproken of zorgverzekeraars
ook kwaliteitscriteria mogen gebruiken om de vergoeding van zorg in het buitenland
te weigeren. Ten slotte heeft een patiënt in het buitenland alleen recht
op zorg die in Nederland ook door de basisverzekering wordt gedekt.Gegegevensuitwisseling en privacyOp grond van artikel 457 van boek 7 van het Burgerlijk Wetboek bestaat
er een geheimhoudingsplicht voor hulpverleners met betrekking tot het medisch
dossier van de patiënt. Zij mogen op grond van deze bepaling geen inlichtingen
over de patiënt verstrekken aan anderen dan de patiënt zonder toestemming
van de patiënt. Deze geheimhoudingsplicht is echter niet absoluut. Op
grond van de tweede volzin van artikel 457, eerste lid, van boek 7 van het
Burgerlijk Wetboek, kan verstrekking van inlichtingen over de patiënt
geschieden zonder toestemming van de patiënt indien het bij of krachtens
wet bepaalde daartoe verplicht. Een voorbeeld van een wettelijke bepaling
die een dergelijke verplichting bevat is artikel 87, tweede lid, van de Zorgverzekeringswet.Ik vertrouw erop dat ik hiermee afdoende heb geïnformeerd.De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,A. Klink XNoot1Samenstelling:Werner (CDA), Van den Berg (SGP), Dupuis (VVD), vice-voorzitter, Rosenthal
(VVD), Swenker (VVD), Tan (PvdA), Van de Beeten (CDA), Slagter-Roukema (SP),
voorzitter, Linthorst (PvdA), Biermans (VVD), Putters (PvdA), Leijnse (PvdA),
Engels (D66), Thissen (GL), Goyert (CDA), Peters (SP), Quik-Schuijt (SP),
Klein Breteler (CDA), Huijbregts-Schiedon (VVD), Laurier (GL), Ten Horn (SP),
Meurs (PvdA), Leunissen (CDA), De Vries-Leggedoor (CDA), Koffeman (PvdD),
Kuiper (CU), Lagerwerf-Vergunst (CU), De Boer (CU) en Yildirim (Fractie-Yildirim).XNoot2Zie ook dossier E080070 op www.europapoort.nl 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20082009-31545-I.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl