Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de Europese Unie; Brief minister met de concept-antwoorden van de Nederlandse regering op het Groenboek inzake internationaal huwelijksvermogensrecht
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22112, nr. 483

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

11-01-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

22112 nr. 483

08-01-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamConcept-antwoorden op de vragen, gesteld in het Groenboek
over collisieregels op het gebied van huwelijksvermogensstelsels, met inbegrip
van de kwestie van de rechterlijke bevoegdheid en van de wederzijdse erkenning,
COM(2006) 400Inleidende opmerkingen1a1b2a2b345a5b5c5d67a7b88b9a9b1011121314151617181919a19b19c202122a22b22c22d23
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22112Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 112Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de
Europese Unienr. 483BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 januari 2007Daartoe gemachtigd door de ministerraad, doe ik u toekomen de concept-antwoorden
van de Nederlandse regering op het Groenboek van de Europese Commissie over
collisieregels op het gebied van huwelijksvermogensstelsels, met inbegrip
van de kwestie van de rechterlijke bevoegdheid en de wederzijdse erkenning,
COM(2006) 400.1Eventuele opmerkingen van uw Kamer over de antwoorden worden graag binnen
een maand (het Kerstreces niet meegerekend) tegemoet gezien. Na het verstrijken
van deze termijn zullen de antwoorden aan de Europese Commissie worden doorgezonden.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinConcept-antwoorden op de vragen, gesteld in het Groenboek
over collisieregels op het gebied van huwelijksvermogensstelsels, met inbegrip
van de kwestie van de rechterlijke bevoegdheid en van de wederzijdse erkenning,
COM(2006) 400Inleidende opmerkingenMet dit Groenboek heeft de Commissie gevolg gegeven aan de haar in het
Haags Programma van 4 en 5 november 2004 (Pb 2005, C 53/1) gegeven opdracht,
luidend:– in 2006, een groenboek over het conflictenrecht inzake het huwelijksvermogensregime,
met inbegrip van de kwestie van de bevoegdheid en de wederzijdse erkenning.In Nederland is op het gebied van huwelijksvermogensrecht sinds 1 september
1992 toepasselijk het op 14 maart 1978 te ’s-Gravenhage tot stand
gekomen Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op het huwelijksvermogensregime
(Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978) (Trb. 1988, 130). Tot op heden zijn
naast Nederland alleen Frankrijk en Luxemburg partij bij dit verdrag geworden.
Inmiddels is ruime ervaring opgedaan met de regeling van dat verdrag. Bij
de opstelling van de antwoorden is rekening gehouden met die ervaring en met
de in de praktijk levende wensen. Het belang van aanvaarding, in een ruime
kring van landen, van uniforme regels van internationaal privaatrecht op het
terrein van huwelijksvermogensrecht, wordt algemeen onderschreven. De huwelijksvermogensregimes
die door Nederlandse notarissen worden afgewikkeld, betreffen voor het merendeel
personen wier vermogen zich op het grondgebied van Europa bevindt.De in opdracht van de Europese Commissie door het TMC Asser Instituut
(mr. M. de Rooij e.a.) in samenwerking met de Afdeling Internationaal Recht
van de Universiteit te Leuven (prof. M. Verwilghen e.a.) verrichte studie,
getiteld «Etude sur les régimes matrimoniaux des couples mariés
et sur le patrimoine des couples non mariés dans le droit international
privé et le droit interne des Etats membres de l’Union Européenne»
levert waardevol materiaal op voor de voorbereiding van een ontwerpverordening.
De in dat rapport opgenomen aanbevelingen worden grotendeels onderschreven.1aMoeten in het toekomstige instrument bepaalde persoonlijke
aspecten van het huwelijksvermogensstelsel worden opgenomen, die niet onder
de bovengenoemde instrumenten vallen, of uitsluitend de vermogensrechtelijke
gevolgen van de huwelijksbetrekkingen? Zo ja, welke en waarom?Gelet op de uiteenlopende opvattingen van de lidstaten met betrekking
tot het conflictenrecht inzake de huwelijksbetrekkingen die niet vallen onder
het huwelijksvermogensregime in strikte zin, en de omstandigheid dat een aantal
lidstaten voor deze materie afzonderlijke, van de regels van het Haagse Huwelijksvermogensverdrag
1978 afwijkende regels hanteert, verdient het de voorkeur de huwelijksbetrekkingen
uitdrukkelijk van het toepassingsgebied van een toekomstige verordening uit
te sluiten. Onder huwelijksbetrekkingen wordt in dit verband meer in het bijzonder
verstaan: de persoonlijke rechten en verplichtingen tussen de echtgenoten
onderling; de aansprakelijkheid voor huishoudelijke schulden en de gezinsbeschermende
bepalingen (toestemming van de ene echtgenoot tot bepaalde rechtshandelingen
van de andere echtgenoot). De uitsluiting van deze materie verhoogt de kans
op het bereiken van consensus over de toekomstige verordening over het internationale
huwelijksvermogensrecht.Uitgesloten dienen ook te worden onderhoudsverplichtingen tussen de echtgenoten,
erfrechtelijke aanspraken van de echtgenoten jegens elkaar alsmede de handelingsbekwaamheid
van echtgenoten.1bMoet het toekomstige instrument van toepassing zijn
op de vermogensrechtelijke gevolgen van die betrekkingen tijdens het gemeenschappelijke
leven of uitsluitend op het ogenblik van de scheiding of van de ontbinding
van de band?Het toekomstige rechtsinstrument dient geen onderscheid te maken naar
gelang het betreft de vermogensrechtelijke betrekkingen staande het huwelijk
dan wel ten tijde van de scheiding of de ontbinding van het huwelijk.2aWelke aanknopingspunten moeten worden gebruikt om het
toepasselijke recht te bepalen op het gebied van huwelijksvermogensstelsels?
En ingeval er verschillende zijn, in welke volgorde (bijvoorbeeld: eerste
gewone verblijfplaats van de echtgenoten, hun nationaliteit? Andere aanknopingspunten?).Een toekomstige Europese verordening dient universeel werkende conflictenregels
te bevatten, hetgeen wil zeggen dat deze regels van toepassing zijn ongeacht
of zij het recht van een lidstaat dan wel het recht van een derde staat aanwijzen.De mogelijkheid van een rechtskeuze vóór of staande huwelijk
zou voorop moeten staan. Verwezen wordt naar het antwoord op vraag 5.Wat betreft het bij gebreke van een rechtskeuze toepasselijke recht, verdient
het overweging de aanknoping aan de eerste gewone verblijfplaats van de echtgenoten
na de huwelijksvoltrekking voorop te stellen (artikel 4, eerste lid, Haags
Huwelijksvermogensverdrag 1978). Deze voorkeur is gebaseerd op praktische
overwegingen. De meeste echtparen hebben aan het begin van hun huwelijk dezelfde
gewone verblijfplaats. Daarentegen is in een stijgend percentage van de internationale
gevallen geen sprake van een gemeenschappelijke nationaliteit ten tijde van
de huwelijksvoltrekking. Te verwachten is dat veel andere lidstaten eveneens
voorstander zullen zijn van een regeling die primair aanknoopt bij de gewone
verblijfplaats van de echtgenoten. In dit verband is voorts van belang dat
in Nederland wordt gepleit voor onveranderlijkheid van het bij gebreke van
een rechtskeuze toepasselijke recht. Een verandering van gewone verblijfplaats
zal dan, anders dan onder de vigeur van het Haags Huwelijksvermogensverdrag
1978 het geval is, geen invloed hebben op het op het huwelijksvermogensregime
toepasselijke recht.In de regeling zou het begrip «na de huwelijksvoltrekking»
moeten worden gepreciseerd in die zin dat de echtgenoten binnen, bijvoorbeeld,
zes maanden na de huwelijksvoltrekking in hetzelfde land hun gewone verblijfplaats
moeten hebben verkregen.Volledigheidshalve zij vermeld dat tegenover de praktische voordelen van
de genoemde primaire aanknoping enige nadelen staan, waaronder het nadeel
dat personen die geen rechtskeuze hebben gedaan en die kort na de huwelijksvoltrekking
metterwoon naar het buitenland vertrekken, worden geconfronteerd met een ander
toepasselijk recht en mogelijk met een ander huwelijksvermogensregime dan
zij hebben verwacht. Aan dit nadeel kan worden tegemoet gekomen door een voldoende
informatievoorziening over rechtskeuzemogelijkheden. In Nederland zijn goede ervaringen opgedaan met een informatiebrochure over het Haags Huwelijksvermogensverdrag
1978, die bij de huwelijksaangifte wordt uitgereikt.Een ander nadeel van primaire toepasselijkheid van het recht van de gewone
verblijfplaats van de echtgenoten zou kunnen zijn dat personen die zich, komend
vanuit bepaalde derde landen, metterwoon in een EU-lidstaat vestigen, veelal
ervan uitgaan dat het recht van hun gemeenschappelijke nationaliteit van toepassing
is en niet het recht van hun gemeenschappelijke gewone verblijfplaats ten
tijde van het huwelijk. Ook ten behoeve van deze categorie personen zou moeten
worden gezorgd voor adequate informatie over rechtskeuzemogelijkheden.Wordt besloten het recht van de gewone verblijfplaats van de echtgenoten
als primair toepasselijk aan te wijzen, dan is het wenselijk het recht van
de gemeenschappelijke nationaliteit van de echtgenoten als subsidiair toepasselijk
recht aan te wijzen.Ook voor de aanknoping aan de gemeenschappelijke nationaliteit zou moeten
gelden dat de gemeenschappelijke nationaliteit, voor zover deze niet reeds
bestond, moet zijn ontstaan binnen, bijvoorbeeld, zes maanden na de huwelijksvoltrekking.Aanbevolen wordt voorts de aanknoping aan de gemeenschappelijke nationaliteit
te preciseren (vgl. artikel 15 van het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978).
Hebben de echtgenoten één gemeenschappelijke nationaliteit en
hebben zij daarnaast nog een of meer andere niet-gemeenschappelijke nationaliteiten,
dan is toepasselijk het recht van die ene gemeenschappelijke nationaliteit.
Hebben zij meer dan een gemeenschappelijke nationaliteit, dan worden zij geacht
geen gemeenschappelijke nationaliteit te hebben en wordt het toepasselijke
recht bepaald aan de hand van de nog meer subsidiaire regel.Nog meer subsidiair zou, conform hetgeen in het Haags Huwelijksvermogensverdrag
1978 is bepaald, het nauwst verbonden recht als toepasselijk moeten worden
aangewezen. Onder omstandigheden kan het gaan om het recht van het land waar
het huwelijk is voltrokken.Renvoi zou moeten worden uitgesloten.Voorts verdient het aanbeveling te voorzien in een regeling voor de bescherming
van derden (vgl. artikel 9 Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978).2bAls het toekomstige instrument van toepassing is op
alle vermogensrechtelijke gevolgen van de huwelijksbetrekkingen, moet dan
in dezelfde aanknopingspunten worden voorzien voor de periode van de huwelijksbetrekkingen
als voor het ogenblik waarop de betrekkingen worden beëindigd?Het antwoord op deze vraag luidt bevestigend. Het huidige Nederlandse
internationaal privaatrecht kent op dit punt geen onderscheid.3Moet hetzelfde aanknopingspunt worden gebruikt voor
onder het toepasselijke recht vallende aspecten van de situatie of kan men
verschillende aanknopingspunten gebruiken voor verschillende aspecten (dépeçage)?
Zo ja, welke situaties moeten in aanmerking worden genomen?Het bij gebreke van een rechtskeuze toepasselijke recht dient het gehele
huwelijksvermogen te beheersen. Dépeçage wordt onwenselijk geacht.
Voor het geval dat een deel van het huwelijksvermogen wordt afgewikkeld in
een niet-EU-lidstaat die ten aanzien van op zijn grondgebied gelegen goederen
zijn eigen recht toepast, zou kunnen worden voorzien in een regel die het
mogelijk maakt het eventuele voordeel dat een echtgenoot als gevolg daarvan
heeft genoten, bij de afwikkeling van het huwelijksvermogensregime te verrekenen.
Voor een dergelijke verrekeningsregel wordt verwezen naar artikel 6 van de
Wet conflictenrecht huwelijksvermogensregime (Stb. 1991, 628), dat luidt:– Heeft een der echtgenoten, door de toepassing op een buitenslands
gelegen vermogensbestanddeel van een krachtens het internationaal privaatrecht
van het land van ligging aangewezen recht, ten opzichte van de andere echtgenoot
een voordeel genoten dat hem niet zou zijn toegekomen indien het op grond
van de bepalingen van het in artikel 1 van deze wet vermelde verdrag aangewezen
recht zou zijn toegepast, dan kan die andere echtgenoot daarvan verrekening
of vergoeding vorderen bij de in verband met de beëindiging of wijziging
van het huwelijksvermogensregime tussen de echtgenoten plaatsvindende afrekening.4Moet de automatische wijziging van het op het huwelijksvermogensstelsel
toepasselijke recht worden toegestaan in het geval van wijziging van bepaalde
aanknopingspunten, zoals de gewone verblijfplaats van de echtgenoten? Zo ja,
kan deze wijziging terugwerkende kracht hebben?Om praktische redenen bestaat een voorkeur voor onveranderlijkheid van
het bij gebreke van een rechtskeuze toepasselijke recht. Echtgenoten kunnen
desgewenst door het maken van een rechtskeuze het toepasselijke recht wijzigen.Mocht in de verordening toch worden gekozen voor veranderlijkheid van
het toepasselijke recht, dan gaat de voorkeur uit naar een systeem waarbij
het gehele alsdan aanwezige vermogen van rechtswege onder het nieuwe toepasselijke
recht valt (geen «wagonstelsel»).In dit verband wordt gewezen op de bezwaren van veranderlijkheid van het
objectief toepasselijke recht, zoals voorzien in artikel 7, tweede lid, van
het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978. Die bezwaren betreffen niet alleen
de complicaties bij de afwikkeling. Complicaties rijzen ook in verband met
de vraag of en in hoeverre een verandering van toepasselijk recht ook een
automatische wijziging van het eerder bestaande wettelijke regime in een onder
het nieuwe toepasselijke recht geldend regime meebrengt. Dit kan tot onvoorziene
vermogensverschuivingen leiden.Is een rechtskeuze gedaan of zijn huwelijkse voorwaarden gemaakt, dan
dient, zoals in artikel 7, tweede lid, van het Haags Huwelijksvermogensverdrag
1978 bepaald, geen verandering van rechtswege van het toepasselijke recht
plaats te vinden.5aMoeten echtgenoten het recht kunnen kiezen dat op hun
huwelijksvermogensstelsel van toepassing is? Zo ja, welke aanknopingspunten
kunnen in aanmerking worden genomen om deze keuze toe te staan?In Nederland heeft de rechtskeuze met betrekking tot het huwelijksvermogensregime
reeds tientallen jaren geleden ingang gevonden. Aangezien bij het huwelijksvermogensregime
belangen van derden (al dan niet gezinsleden van de echtgenoten) betrokken
zijn, wordt het wenselijk geacht de keuzemogelijkheden te beperken
tot enige nauw met de situatie verbonden stelsels.Aanbevolen wordt de keuzemogelijkheden van de artikelen 3, tweede lid,
onderscheidenlijk 6 tweede lid, van het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978
aan te houden, met dien verstande dat, voor gevallen waarin de keuze met het
oog op het voorgenomen huwelijk wordt gemaakt, een voorkeur bestaat voor aanknoping
aan het recht van de eerste gemeenschappelijke
gewone verblijfplaats van de echtgenoten na het huwelijk en niet de eerste
gewone verblijfplaats van een van de echtgenoten na het huwelijk. In de tekst
zou dienen te worden gepreciseerd dat de eerste gemeenschappelijke gewone
verblijfplaats, indien die er nog niet was, er moet zijn binnen, bijvoorbeeld,
zes maanden na de huwelijksvoltrekking. Vgl. hetgeen hierover in het antwoord
op vraag 2 is opgemerkt.Echtgenoten moeten in verband met het voorgenomen huwelijk ook kunnen
kiezen voor het recht van een staat waarvan een van hen de nationaliteit heeft.Staande huwelijk zou moeten kunnen worden gekozen:a. voor het recht van de staat van de gewone verblijfplaats van een echtgenoot
op het tijdstip van de aanwijzing;b. voor het recht van een staat waarvan een echtgenoot de nationaliteit
bezit op het tijdstip van de aanwijzing. (Bij meervoudige nationaliteit moet
het kunnen gaan om het recht van een van de nationaliteiten).Opgemerkt zij dat in geval van een staande huwelijk gemaakte rechtskeuze «sec»,
d.w.z. een rechtskeuze zonder huwelijkse voorwaarden, complicaties kunnen
rijzen van dezelfde soort als de complicaties bij veranderlijkheid van het
toepasselijke recht bij gebreke van een rechtskeuze. Zie het antwoord op vraag
2. Een rechtskeuze «sec» dient dus te worden vermeden.Ten slotte geldt ook hier de in het antwoord op vraag 2a opgenomen aanbeveling
om een regeling voor de bescherming van derden te treffen.5bMoet een meervoudige keuze mogelijk zijn waarbij bepaalde
goederen aan het recht van een land worden onderworpen en andere aan dat van
een ander land?Aanvaardbaar zou zijn de mogelijkheid van een partiële (conflictenrechtelijke)
rechtskeuze voor onroerende goederen. Overwogen zou moeten worden die mogelijkheid
te beperken tot niet-EU-lidstaten die het recht van het land van ligging van
de goederen toepassen.5cMoet deze keuze op elk ogenblik kunnen worden gemaakt
of gewijzigd, vóór en tijdens het huwelijk of alleen op een
welbepaald ogenblik (bij de ontbinding ervan)?De keuze moet met het oog op het voorgenomen huwelijk dan wel staande
het huwelijk kunnen worden gedaan.5dMoet in dat geval, wanneer het toepasselijke recht
verandert, de wijziging terugwerkende kracht hebben?Het is aan partijen om te kiezen voor gelding voor het gehele vermogen
zoals dit ten tijde van de rechtskeuze bestaat, dan wel alleen voor het nog op te bouwen vermogen. Om praktische redenen verband houdend met de
afwikkeling aan het einde van het huwelijk verdient toepasselijkheid op het
gehele vermogen de voorkeur.6Moeten de vormvereisten van de overeenkomst worden
geharmoniseerd?Aanbevolen wordt in een Europees rechtsinstrument dezelfde vormvereisten
op te nemen als in het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978, artikelen 11
tot en met 13. Tot die voorschriften behoort een vormvoorschrift voor huwelijkse
voorwaarden.7aMoet de op grond van Verordening nr. 2201/2003 op deze
gebieden bevoegde rechter, in het geval van de ontbinding van het stelsel
door echtscheiding en in het geval van scheiding, ook bevoegd zijn om uitspraak
te doen over de vereffening van het huwelijksvermogensstelsel?De echtscheidingsrechter dient bevoegd te zijn om tevens over de afwikkeling
van het huwelijksvermogensregime te beslissen.7bMoet bij een erfenis de voor een erfenisgeschil bevoegde
rechter ook bevoegd zijn om uitspraak te doen over de vereffening van het
huwelijksvermogensstelsel?Alleen indien de procedure de erfopvolging van een echtgenoot betreft
en alleen indien in de toekomstige verordening inzake het internationale erfrecht
de rechter van de laatste gewone verblijfplaats van de erflater als bevoegd
wordt aangewezen, zou deze rechter ook bevoegd moeten zijn om over de afwikkeling
van het huwelijksvermogensregime te beslissen. Mocht in de toekomst een plaats
worden ingeruimd voor een forumkeuze door de erfgenamen, dan is het, indien
de langstlevende echtgenoot geen erfgenaam is, ongewenst dat het aangewezen
gerecht ook over het huwelijksvermogensregime beslist.8Zo nee, welke regels inzake internationale rechterlijke
bevoegdheid moeten worden vastgesteld, met name voor de vermogensrechtelijke
kwesties die zich tijdens de gemeenschappelijke leven van het koppel voordoen
(bijvoorbeeld schenkingen tussen echtgenoten, overeenkomsten tussen echtgenoten)?8bMoet één enkel algemeen criterium worden
vastgesteld of veeleer verscheidene alternatieve criteria zoals bepaald in
Verordening nr. 2201/2003 (bijvoorbeeld: gewone verblijfplaats, gemeenschappelijke
nationaliteit)?Rijst buiten het geval van echtscheiding of de erfopvolging van een echtgenoot
een geschil over het huwelijksvermogensregime, dan ligt de hoofdaanknoping
(bevoegd is het forum van de woonplaats van de verweerder) van de Verordening «Brussel
1» (verordening nr. 44/2001) het meest voor de hand. De aanwijzing van
alternatieve bevoegdheidscriteria wordt niet nodig geacht.Voor zover het betreft kwesties van huwelijksvermogensrecht die aan de
rechter moeten worden voorgelegd maar waarbij geen sprake is van een geschil,
bijvoorbeeld verzoeken om toestemming tot het maken van huwelijkse voorwaarden,
zou moeten worden voorzien in een liberale bevoegdheidsregeling.
Naar huidig Nederlands recht is de Nederlandse rechter bevoegd indien de verzoeker
gewone verblijfplaats in Nederland heeft dan wel indien de zaak anderszins
voldoende met de rechtssfeer van Nederland verbonden is.9aKan worden overwogen om één enkele rechter
uitspraak te laten doen over alle soorten goederen, roerende en onroerende,
zelfs wanneer deze in verschillende lidstaten zijn gelegen?Het antwoord luidt bevestigend.9bMoeten, wanneer een derde partij is bij het geding,
de gemeenrechtelijke regels worden toegepast?Het antwoord luidt bevestigend.10Kan worden overwogen om de partijen de bevoegde rechterlijke
instantie te laten kiezen? Zo ja, hoe?De invoering van een keuze voor een forum dat voldoende met de zaak verbonden
is, ontmoet geen bezwaar.De modaliteiten voor een forumkeuze zouden dezelfde moeten zijn als bij
echtscheiding, indien in de verordening «Brussel IIbis» een mogelijkheid
van forumkeuze zou worden opgenomen. Dat houdt in dat de keuze schriftelijk
dient te worden gedaan met het oog op het geding. Een regeling voor stilzwijgende
aanvaarding van rechtsmacht, zoals voorzien in artikel 24 van de Verordening
Brussel 1, wordt aanvaardbaar geacht.11Zou het nuttig zijn om op dit gebied de verwijzing
van een zaak door een rechterlijke instantie van een lidstaat naar een rechterlijke
instantie van een andere lidstaat mogelijk te maken? Zo ja, onder welke voorwaarden?Een mogelijkheid van overdracht zou, indien zij wordt voorzien, beperkt
moeten blijven tot uitzonderlijke situaties, bijvoorbeeld waarin in twee verschillende
lidstaten procedures lopen die niet rechtstreeks met elkaar verband houden.
Voorwaarde moet uiteraard zijn dat de andere rechter de overdracht accepteert.Een eventuele regeling voor de overdracht van een zaak laat onverlet de
noodzaak om in de verordening een voorziening te treffen voor litispendentie
en connexiteit.12Moet worden voorzien in bevoegdheidsregels voor buitengerechtelijke
autoriteiten? Zo ja, moeten bevoegdheidscriteria worden toegepast die vergelijkbaar
zijn met die welke op de gerechtelijke autoriteiten van toepassing zijn? Kan
de ruime definitief van de term «gerecht» in artikel 2 van Verordening
(EG) nr. 2201/2003 hiervoor als voorbeeld dienen?Aan het Nederlandse notariaat zijn, wat betreft de internationale bevoegdheid
in kwesties van huwelijksvermogensrecht, geen beperkingen opgelegd. Voor zover
zodanige beperkingen elders in de Europese Unie bestaan, zouden deze moeten
worden opgeheven.13Moet de autoriteit waarbij de vereffening en de verdeling
van het vermogen aanhangig is, ook bevoegd kunnen zijn wanneer een deel daarvan
gelegen is buiten het grondgebied waarop die autoriteit haar bevoegdheden
uitoefent?Ja, met dien verstande dat de tussenkomst bij de eigendomsoverdracht zelf,
als goederenrechtelijke rechtshandeling, dient te kunnen worden voorbehouden
aan de autoriteiten van het land van ligging.14Zo nee, moeten bepaalde formaliteiten kunnen worden
verricht bij de autoriteiten van een andere lidstaat dan die welke overeenkomstig
de hoofdbevoegdheidsregel is aangewezen?Verwezen wordt naar het antwoord op vraag 13. De autoriteit bedoeld in
vraag 14 dient zich te schikken naar hetgeen door de autoriteit bedoeld in
vraag 13 is beslist.15Moet het toekomstige Europese instrument het exequatur
van de in zijn werkingssfeer uitgesproken rechterlijke beslissingen opheffen?
Zo nee, in welke gronden voor weigering van erkenning van rechterlijke beslissingen
moet worden voorzien?Rechterlijke beslissingen in aangelegenheden van huwelijksvermogensrecht
dienen in beginsel van rechtswege te worden erkend. Voorzien zou moeten worden
in een declaratoir houdende (niet)-erkenning op dezelfde wijze als in artikel
21, derde lid, van de verordening «Brussel IIbis» is geschied.
In een zodanige procedure moeten de gronden, genoemd in artikel 22 van die
verordening kunnen worden aangevoerd.Het exequatur voor beslissingen in contentieuze procedures dient naar
Nederlands inzicht niet te worden afgeschaft. Voor de exequaturprocedure kan
aansluiting worden gezocht bij de Verordening «Brussel I»: in
de exequaturprocedure in eerste aanleg dient de verweerder niet te worden
betrokken en behoeven de weigeringsgronden niet ambtshalve te worden getoetst.
In de procedure in hoger beroep tegen de beslissing inzake het exequatur dient
de verweerder wel te worden betrokken.16Is het denkbaar dat in een lidstaat uitgesproken rechterlijke
beslissingen op het gebied van vermogensrechtelijke gevolgen van het huwelijk
in een andere lidstaat van rechtswege worden erkend zodat het kadaster zonder
procedure in andere lidstaten kan worden gewijzigd? Kan artikel 21, lid 2,
van Verordening (EG) nr. 2201/2003 hiervoor als voorbeeld dienen?Het antwoord luidt bevestigend. De in de vraag gesuggereerde benadering
ligt in het verlengde van de in het antwoord op vraag 15 bepleite erkenning
van rechtswege van de door de beslissing ontstane eigendomssituatie.17Kan op door buitengerechtelijke autoriteiten opgestelde
akten, zoals huwelijkscontracten, dezelfde regeling worden toegepast als op
de erkenning en de tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen?Zo nee, welke regeling moet dan worden toegepast?Het antwoord luidt ontkennend. De materiële geldigheid van een in
een dergelijke akte neergelegde rechtsverhouding dient te worden beoordeeld aan de hand van de in de verordening op te nemen regels inzake het
toepasselijke recht.18Hoe kan de registratie van de huwelijksvermogensstelsels
in de Unie worden verbeterd? Moet bijvoorbeeld een stelsel van registratie
in alle lidstaten worden ingevoerd?De opneming in de toekomstige verordening van een regeling voor derdenbescherming,
zoals in het antwoord op de vragen 2 en 5 bepleit, veronderstelt dat men beschikt
over een adequate registratie en dat die registratie voor belanghebbenden
toegankelijk is. De voorkeur gaat uit naar een uniforme Europese registratie.
Indien een uniforme regeling niet haalbaar is, zou aan individuele lidstaten
de mogelijkheid tot het treffen van een voorziening moeten worden geboden.
Zie artikel 9, tweede lid, van het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978.19En hoe moet worden voorzien in het informeren van de
belanghebbende personen met behulp van dit stelsel?Overwogen zou kunnen worden het in vraag 18 bedoelde register langs elektronische
weg toegankelijk te maken. In het register dienen alleen gegevens te worden
vermeld die voor derden van belang zijn. Volstaan zou kunnen worden met opneming
uitsluitend van het gegeven dat het regime door een ander recht dan dat van
de lidstaat van registratie wordt beheerst.19aZijn er specifieke collisieregels nodig voor de vermogensrechtelijke
gevolgen van geregistreerde partnerschappen?Gelet op de huidige situatie, waarin een belangrijk aantal staten het
instituut geregistreerd partnerschap (nog) niet kent, luidt het antwoord bevestigend.
Uitgangspunt moet zijn dat een regeling alle vormen van geregistreerd partnerschap
omvat.19bMoet het op de vermogensrechtelijke gevolgen van geregistreerde
partnerschappen toepasselijke recht, het recht zijn van de plaats waar deze
betrekkingen werden geregistreerd? Ander recht?Aansluiting kan worden gezocht bij de regeling opgenomen in hoofdstuk
4 van de Nederlandse Wet conflictenrecht geregistreerd partnerschap. Daarin
is aan de rechtskeuze de beperking gesteld dat zij een rechtsstelsel moet
betreffen dat het geregistreerd partnerschap kent. Bij gebreke van een rechtskeuze
is van toepassing het Nederlandse recht indien het geregistreerd partnerschap
in Nederland is aangegaan. Is het geregistreerd partnerschap buiten Nederland
aangegaan, dan is van toepassing het recht van de staat waar het is aangegaan,
met inbegrip van de regels van internationaal privaatrecht van die staat.19cMoet het aangewezen recht het hele betrokken gebied
beheersen of moeten andere criteria worden gebruikt, zoals het recht van de
plaats waar de goederen zijn gelegen?Verwezen wordt naar het antwoord op vraag 3. Het aangewezen recht dient
het gehele partnerschapsvermogen te beheersen.20Zijn er regels van internationale rechterlijke bevoegdheid
nodig om de vermogensrechtelijke gevolgen van geregistreerde partnerschappen
te regelen?Zo ja, welke? Uitsluitend de rechterlijke instantie
van de plaats waar het partnerschap werd geregistreerd (dat bevoegd is voor
de ontbinding ervan)? Of regels die zijn gebaseerd op andere criteria, zoals
de gewone verblijfsplaats van de verweerder of van een van de partners in
het land van de rechter, of de nationaliteit van een van de partners?Het antwoord luidt bevestigend. De op het gebied van huwelijksvermogensrecht
te introduceren bevoegdheidsregels (zie de antwoorden op de vragen 7 t.m.
14) kunnen ook worden gehanteerd voor het partnerschapsvermogensregime, met
dien verstande dat eenforum necessitatis dient
te worden toegevoegd voor het geval dat in het buitenland geen bevoegd forum
kan worden gevonden.21Hoe moeten in een lidstaat uitgesproken rechterlijke
beslissingen inzake vermogensrechtelijke gevolgen van geregistreerde partnerschappen
in alle andere lidstaten worden erkend?Verwezen wordt naar het antwoord op de vragen 15, 16 en 17.22aZijn er specifieke collisieregels nodig voor de vermogensrechtelijke
betrekkingen die voortvloeien uit feitelijk samenwonen (in vrij verband samenleven
of niet-geformaliseerd samenwonen)?22bZo ja, welke?Het antwoord luidt ontkennend. Gelet op de grote diversiteit van leefvormen
en op het ontbreken van nationale regelgeving in veel lidstaten, dient een
uniforme regeling niet te worden overwogen.22cZo nee, zijn er dan op zijn minst bijzondere regels
nodig voor de gevolgen van de scheiding van feitelijke samenlevende paren
voor derden (aansprakelijkheid tegenover derden voor schulden van deze paren,
rechten die de partners tegenover een derde kunnen doen gelden (bv.: levensverzekeringen...)?De genoemde materie dient aan het recht van de individuele lidstaten te
worden overgelaten.22dMoet op een onroerend goed uitsluitend het recht worden
toegepast van de plaats waar het goed is gelegen?Zie het antwoord op vraag 22c.23Zijn er specifieke regels inzake bevoegdheid en erkenning
nodig voor de vermogensrechtelijke betrekkingen die voortvloeien uit feitelijk
samenwonen?Het antwoord luidt ontkennend. Verwezen wordt naar de antwoorden op vraag
22.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22112-483.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl