Wijziging van diverse wetten (strafrechtelijke opvang verslaafden); Nader verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26023, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

21-06-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26023 nr. 7

17-06-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen 1. Inleiding2. Omvang en aard van de doelgroep3. Strafrechtelijke opvang drugsverslaafden4. Toepassing van de regeling5. Financiële gevolgenWettelijke regeling 2. Artikelen Artikel I Artikel 38, eerste lidArtikel 38m, derde lidArtikel 38n, tweede lidArtikel 38p, vijfde lidArtikel IV Artikel 18aOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26023Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 64 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 023Wijziging van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering,
de Wet op de rechterlijke organisatie en de Penitentiaire beginselenwet (strafrechtelijke
opvang verslaafden)nr. 7NADER VERSLAGVastgesteld 17 juni 1999De vaste commissie voor Justitie1 heeft besloten,
na kennisneming van de nota naar aanleiding van het verslag (nr. 5) en de
nota van wijziging (nr. 6), een nader verslag uit te brengen.Naar aanleiding van nader ingekomen stukken bestaat bij de commissie de
behoefte nog enkele opmerkingen te maken en vragen ter beantwoording aan de
regering voor te leggen. Algemeen 1. InleidingDe leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
de nota naar aanleiding van het verslag. Zij achten het noodzakelijk dat op
een aantal nadere vragen wordt ingegaan alvorens tot de mondelinge behandeling
van het wetsvoorstel kan worden overgegaan. Naar de mening van deze leden
heeft de nota naar aanleiding van het verslag op een aantal punten niet de
gewenste helderheid verschaft. Daarnaast heeft een aantal maatschappelijke
organisaties en hulpverleningsinstellingen in hun schriftelijke commentaren
en in direct contact met de fracties in de Kamer op een aantal punten gewezen
die de nodige beantwoording vanuit de regering vereisen.De leden van de PvdA-fractie constateren een zekere ongerustheid bij hulpverleningsinstellingen
die zich bezig houden met de opvang van verslaafden en met drangprojecten
die verband houden met de verslavingsproblematiek en overlast. De ongerustheid
houdt verband met het eventuele verdringingseffect bij invoering van deze
wet. Deze leden kunnen zich niet voorstellen dat bestaande voorzieningen en
experimentele projecten op zullen houden of minder prioriteit zullen krijgen
vanwege de invoering van de strafrechtelijke opvang verslaafden (SOV). Zij
vragende regering om een bevestiging op dit punt. In dit verband achten de
leden van de PvdA-fractie het van groot belang dat een integrale aanpak, ook
op rijksniveau, gestalte krijgt. Zij vragen de regering de verhouding tussen
dit wetsvoorstel en het drugsbeleid van het ministerie van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport te schetsen.Verwijzend naar de nota naar aanleiding van het verslag hebben de leden
van de PvdA-fractie nog enkele vragen. Eén van de doelstellingen van
demaatregel is de resocialisatie van betrokkene. Dit wordt echter
niet als zodanig in het wetsvoorstel verwoord. Bestaat hierdoor niet het gevaar
dat als resocialisatie niet haalbaar is, de SOV uitsluitend een straf is die
dan mogelijk disproportioneel zou zijn, zo vragen deze leden. Deze leden vragen
de regering om een toelichting op de keuze om resocialisatie niet in de wet
op te nemen als doelstelling.In de nota naar aanleiding van het verslag stelt de regering de mogelijkheid
voor om – als een verslaafde meedoet aan een drangproject –
naast een drangproject tevens voorwaardelijk een SOV op te leggen, voor het
geval de verslaafde dreigt af te haken. Deze mogelijkheid biedt het voordeel
van een vrijwillige start met een eventueel gedwongen voortgang. De leden
van de PvdA-fractie vragen de regering in welke gevallen zal worden overgegaan
tot het voorwaardelijk opleggen van de SOV. Zijn daarnaast casus te bedenken
waarin nooit een voorwaardelijke SOV zal worden opgelegd? Is bij het opleggen
van de SOV als voorwaardelijke maatregel differentiatie naar de verschillende
betrokkenen mogelijk, zo vragen deze leden.In reactie op een vraag van de leden van de PvdA-fractie naar alternatieve
wijzen van afkicken geeft de regering aan dat een studie wordt verricht naar
het afkicken onder narcose. Zij vragen wanneer de regering verwacht dat deze
studie zal zijn afgerond. Aangezien het personeel in de SOV-inrichtingen te
maken zal krijgen met onder meer het afkicken van verslaafden bevreemdt het
deze leden dat de SOV geen specifiek medische zorg kent als onderdeel van
het programma-aanbod. Zij vragen nader overleg met de regering met betrekking
tot dit onderwerp. Het drugsbeleid en ook de aanpak van de SOV is immers gebaat
bij een integrale benadering. Kan de regering hierop reageren, zo vragen deze
leden.In artikel 38s is de mogelijkheid neergelegd dat de rechter de wenselijkheid
van voortzetting van de maatregel tussentijds toetst. Het NJCM doet de aanbeveling
om deze mogelijke tussentoets om te zetten in een verplichte tussentoets,
want de maatregel kan immers 2 jaar duren. Deze termijn is nodig om de maatregel
succesvol te laten zijn. Hiervoor hebben de leden van de PvdA-fractie begrip.
Anderzijds is dit, zeker gezien het misdrijf, naar alle waarschijnlijkheid
een lange termijn. Het is derhalve een goede suggestie om altijd tussentijds
te toetsen. De leden van de PvdA-fractie vragen om een reactie van de regering
met betrekking tot dit standpunt.Bij het maken van de regeling van de SOV is aansluiting gezocht bij de
TBS-regeling. Zou de regering nog eens duidelijk uiteen kunnen zetten hoe
de afbakening tussen de SOV en de maatregel TBS is vormgegeven, zo vragen
deze leden.De leden van de VVD-fractie hebben kennisgenomen van het rapport van het
Trimbos-instituut: «Effectiviteit van justitiële drang en
dwang bij de behandeling van verslaafden». Het Trimbos-instituut
bekritiseert in dit rapport het wetsvoorstel SOV, omdat zij van mening is
dat er onvoldoende wetenschappelijke onderbouwing is voor dwangbehandeling
voor verslaafden (evidence based). Deze leden vragen de regering
om een reactie op de kritische uitlatingen van het Trimbos-instituut. Hierop
aansluitend zouden deze leden willen vragen hoe de regering, in het licht
van het bovenstaande, het experiment in Ossendrecht beoordeelt.Zij constateren dat aan het SOV twee doelstellingen ten grondslag liggen,
namelijk: het terugdringen van de ernstige overlast als gevolg van door drugsverslaafden
gepleegde strafbare feiten en het verminderen van de verslavingsproblematiek.
Bij dwangbehandeling kunnen hulpverleners echter te maken krijgen met een
conflict van plichten, want enerzijds moeten ze zich toewijden aan de patiënt
en anderzijds moeten ze rechterlijke uitspraken of beslissingen eerbiedigen
van het openbaar ministerie. Onduidelijkheid over de verdeling van verantwoordelijkheden tussen hulpverleners
en vertegenwoordigers van het strafrechtsysteem heeft geleid tot het falen
van justitiële programma's voor drang- en dwangbehandeling in de Verenigde
Staten, zo lezen deze leden in het rapport van het Trimos-instituut. Kan de
regering gemotiveerd aangeven wat dit betekent voor het onderhavige wetsvoorstel,
zo vragen deze leden.Vervolgens hebben de leden van de VVD-fractie nog een vraag betreffende
het vasthouden van een drugscrimineel, zoals vastgelegd in de betreffende
maatregel van het wetsvoorstel SOV. Kan de regering, zo vragen zij, nader
uiteenzetten hoe de SOV maatregel zich verhoudt tot het Europese Verdrag van
de Rechten van de Mens. In het bijzonder zijn deze leden geïnteresseerd
in een gemotiveerde reactie van de regering op de vraag of er enige overeenstemming
is met het vereiste van proportionaliteit.De leden van de CDA-fractie danken de regering voor de in de nota naar
aanleiding van het verslag gegeven antwoorden. De beantwoording sterkt deze
leden in de gedachte dat de strafrechtelijke opvang verslaafden (SOV) een
waardevolle aanvulling kan zijn op de bestaande aanpak van de overlast door
criminaliteit van drugsverslaafden. De leden van de CDA-fractie hebben nog
een aantal vragen over de vormgeving van het project.Deze leden constateren dat in de eerste, experimentele fase van het project
wordt uitgegaan van 350 plaatsen. Hoeveel plaatsen voorziet de regering in
de definitieve fase, en wanneer verwacht de regering het maximale aantal plaatsen
te bereiken? Zij nemen aan dat een deel van de doelgroep illegaal in Nederland
verblijft of over een tijdelijke verblijfstitel beschikt. Is dat een contra-indicatie
voor verblijf in de SOV en zo ja, wat geschiedt dan met deze categorie? Is
deze categorie verslaafden uitzetbaar? Kan de regering aangegeven hoe groot
de categorie is die door het ontbreken van een verblijfstitel niet voor SOV
in aanmerking komt, zo vragen deze leden.Deze leden hebben begrepen dat de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) kritisch
is ten aanzien van de invoering van de SOV. Zij vragen de regering aan te
geven in hoeverre de GGZ bij de voorbereiding van de SOV betrokken is geweest.
Hoe beoordeelt de regering de kritiek van de GGZ? Is medewerking van de GGZ
bij de uitvoering van de SOV voldoende verzekerd? Kan de regering aangeven
wat de rol is van de GGZ bij de totstandkoming van richtlijnen voor de indicatiestelling
voor de SOV, zo vragen deze leden. Wie zal in individuele gevallen de indicatiestelling
ten behoeve van de rechter opstellen en is deze indicatie gebaseerd op vaste
of variabele criteria die aan de hand van de beschikbare capaciteit worden
bijgesteld?De regering opent een mogelijkheid voor uitbreiding van de SOV naar niet
aan drugs verslaafde daders. Kan de regering aangeven aan welke categorie
daders zij denkt en op grond van welke criteria zou besloten kunnen worden
tot uitbreiding van de SOV tot nieuwe categorieën van daders, vragen
deze leden. Bestaat ook de mogelijkheid dat de SOV in een later stadium wordt
uitgebreid tot daders met ernstige psychiatrische problemen? In het kader
van de doelstelling van overlastbestrijding vragen de leden van de CDA-fractie
om een nadere uitleg ten aanzien van de uitsluiting van daders van wie redelijkerwijs
moet worden aangenomen dat zij niet vatbaar zijn voor zorgvoorzieningen gericht
op hun resocialisatie. Is dat niet juist de categorie die het meest hardnekkig
voor overlast zorgt? Kan de regering concreet aangeven wat ten aanzien van
een verdachte uit deze categorie, die voor de zoveelste keer wordt opgepakt,
zal gebeuren. Wat is het perspectief voor deze verslaafde en voor de omgeving
die te lijden heeft onder de overlast die betrokkene veroorzaakt, zo vragen
deze leden. De leden van de D66-fractie danken de regering voor de beantwoording van
de vragen die zij in de nota naar aanleiding van het verslag hebben gesteld.
Naar aanleiding van dit verslag hebben deze leden nog enkele vragen en opmerkingen.De leden van de fractie van D66 onderschrijven de noodzaak van een specifieke
maatregel voor criminele verslaafden, waardoor niet alleen de maatschappij
wordt beschermd tegen ernstige overlast, maar waardoor de verslaafden bovendien
een perspectief geboden wordt. Een dergelijke maatregel moet wel reële
kansen bieden om het beoogde doel te bereiken. De regering stelt dat het risico
dat de doelstellingen van de SOV niet ten volle zullen kunnen worden verwezenlijkt,
door stelselmatige en zorgvuldige voorbereiding van de SOV zoveel mogelijk
zal worden beperkt. Deze leden achten een gedegen voorbereiding inderdaad
van groot belang. Zij vinden dat in de nota naar aanleiding van het verslag
juist op dit punt nog te veel aspecten onduidelijk zijn. Op te veel punten
dient het beleid nog ontwikkeld te worden.De regering stelt dat het beeld van de SOV op dit moment nog niet tot
in details vastligt. Met betrekking tot de selectieprocedure, de opzet van
het programma en de invulling van de functie van trajectbegeleider kan de
regering alleen een algemeen kader aangeven.Veel ontwikkelingen laat de regering over aan het lokaal bestuur. De leden
van de D66-fractie willen graag weten wat de laatste stand van zaken is met
betrekking tot het invullen van de algemene uitgangspunten op lokaal niveau.
Hoe houdt de regering toezicht op de ontwikkelingen op lokaal niveau?Uit verscheidene onderzoeken is gebleken dat met name de nazorg, met inbegrip
van reclasseringstoezicht, cruciaal is om de beoogde doelen van de SOV te
bereiken. Essentiële voorzieningen zijn scholing, werk, en woonruimte.
Gemeenten spelen een belangrijke rol in het vervullen van deze voorzieningen.
Deze leden hadden dan ook graag gezien dat de regering reeds tot sluitende
afspraken met gemeenten was gekomen voorafgaand aan het van start gaan van
de SOV.Volgens de regering is er een heel specifiek en uitgebreid programmatisch
aanbod binnen de SOV. Iets verder in de nota naar aanleiding van het verslag
wordt vermeld dat de precieze programma's die in de diverse SOV's zullen worden
toegepast, op dit moment nog niet bekend zijn. Deze leden vragen hoe zich
dit verhoudt. Juist vanwege het feit dat de opzet van het programma (de voorbereiding)
zo belangrijk wordt geacht, willen de leden van de D66-fractie graag een toelichting
op dit punt, die uitvoeriger is dan de algemene opmerkingen die de regering
er tot dusver aan heeft besteed.In de beantwoording van de vraag op de verhouding tussen drang- en dwangprojecten
stelt de regering dat een bepaalde groep verslaafden niet met een project
op basis van drang bereikt wordt. Het effect van een drangproject, zoals dat
momenteel in Ossendrecht, de voorloper van het SOV-programma, plaatsvindt,
zou betrekkelijk zijn (in termen van bereik van de doelgroep). De regering
verklaart echter tevens dat positieve ervaringen worden opgedaan met het experiment
in Ossendrecht en dit de overtuiging sterkt dat met de gekozen opzet (het
SOV-programma) het juiste spoor wordt ingezet. Hoe verhouden deze zinsneden
zich tot elkaar, vragen deze leden. Waarom wordt er niet gekozen voor een
kleinschalig dwangexperiment, waarmee de noodzakelijk ervaring kan worden
opgedaan?De vraag waarom al wordt overgegaan tot invoering van dwangprojecten,
terwijl de landelijke evaluatie van drangprojecten nog niet is afgerond, is
nog steeds een legitieme vraag volgens de fractie van D66. Zij vragen waarom
het drangproject niet wat meer tijd en ruimte wordt gegund voor een goede
evaluatie.Hoewel de doelgroep niet hetzelfde is, wijst de regering in de memorie
van toelichting op het belang van het experiment van de drangvoorziening
te Ossendrecht, waarin bepaalde elementen van de SOV-opzet kunnen worden uitgetest.
Ervaring kan onder meer worden opgedaan met betrekking tot de fasering van
het programma, de functie van trajectbegeleider en de samenwerking van de
betrokken instanties. Dit is volgens de leden van de D66-fractie van belang,
aangezien er geen literatuur kan worden geraadpleegd die van toepassing is
op een project als de SOV. Gelet op de informatie en de ervaring die van grote
waarde kunnen zijn voor een goede implementatie van het huidige voorstel,
vragen deze leden de regering nogmaals te overwegen de landelijke evaluatie
af te wachten, alvorens over te gaan tot invoering van dwangprojecten.De regering erkent dat de termijn van twee jaar om iemand na een jarenlange
verslaving weer op de rails te zetten een onzekere factor is, aangezien het
effect van een verblijf van twee jaar in de SOV van persoon tot persoon kan
verschillen. In dit verband willen de leden van de D66-fractie de tussenkomst,
zoals beschreven in artikel 38s, aan de orde stellen. Dit artikel geeft de
rechter de mogelijkheid om de wenselijkheid van voortzetting van de maatregel
tussentijds te toetsen. Het artikel heeft uitdrukkelijk geen verplichtend
karakter om de rechter niet onnodig te belasten. Deze leden vinden dat de
duur van de maatregel uitsluitend wordt gerechtvaardigd door de functionaliteit.
Mocht na een bepaalde periode blijken dat de verslaafde inmiddels zodanig
is geresocialiseerd dat de kans op recidive minimaal is, dan zou dat aanleiding
moeten zijn om de maatregel vroegtijdig te beëindigen. Het instellen
van een verplichte tussentijdse toets zal de rechterlijke macht wellicht onnodig
belasten. Een alternatief is naar de mening van deze leden het recht voor
de gedetineerde om een zodanige tussentoets te verzoeken. Zij vragen wat de
regering vindt van dit voorstel.Een mogelijke beperkte verlenging van de termijn is naar de mening van
de regering niet gewenst, aangezien de relatief beperkte zwaarte van de reeks
delicten niet de verlenging rechtvaardigt. Een maatregel als de SOV is echter
niet rechtstreeks gerelateerd aan de ernst van het gepleegde feit. De leden
van de D66-fractie zijn van mening dat de rechtvaardiging van de maatregel,
en een eventuele verlenging daarvan, is gelegen in de door criminaliteit van
drugsverslaafden veroorzaakte maatschappelijke overlast, alsmede het belang
van een terugkeer in de samenleving van de drugsverslaafde en beëindiging
van de recidive. Dit zijn de doelstellingen van het wetsvoorstel. Mochten
deze doelstellingen niet zijn gehaald, bijvoorbeeld door het feit dat de behandeling
achterop is geraakt, is een eventuele verlenging van de termijn dan niet wenselijk,
desnoods alleen op vrijwillige basis, vragen deze leden. Kan de regering haar
standpunt inzake een verlenging na het maximum van een termijn van twee jaar
toelichten, rekening houdend met bovenstaande doelstellingen.De leden van de D66-fractie zijn van mening dat de nazorg van grote importantie
is. Uit de literatuur blijkt dat met betrekking tot de termijn van nazorg
eerder moet worden gedacht aan jaren dan aan maanden. Hoe denkt de regering
hierover, vragen deze leden.De leden van de GroenLinks-fractie zijn teleurgesteld over de nota naar
aanleiding van het verslag. Vele vragen die in het verslag naar voren werden
gebracht, werden door de minister niet van een antwoord voorzien, terwijl
anderzijds wel antwoorden kwamen op niet door de leden gestelde vragen. Een
aantal vragen zal daarom hierna wederom worden gesteld. Het viel met name
tegen dat in de nota naar aanleiding van het verslag niet werd ingegaan op
de rapportage van het Trimbos-instituut over de effectiviteit van drang- en
dwangmaatregelen. Bij een zo ingrijpend voorgestelde maatregel past een gedegen
en zorgvuldige behandeling, en daarbij hoort naar het oordeel van deze leden
mede het in ogenschouw nemen van literatuurstudies die tot een andere conclusie
leiden dan de regering wenselijk acht. Zij stellen voorop dat zij positief staan tegenover de gedachtengang om
aan criminele verslaafden, die zich nu aan de onderkant van de samenleving
bevinden, een nieuw perspectief van resocialisatie te bieden. Zij zien op
zichzelf veel mogelijkheden in een combinatie van individueel gerichte zorg
en overlastbestrijding. Daartoe zal echter aan de verslaafden wel de juiste
behandeling en begeleiding moeten worden aangeboden, en naar de mening van
deze leden gebeurt dat met het voorliggende wetsvoorstel niet.Naar aanleiding van commentaren vanuit de KNMG en ook uit de gezondheids-
en verslavingszorg, alsmede naar aanleiding van het rapport van het Trimbos-instituut,
is bij de leden van de GroenLinks-fractie de vraag gerezen waarom alleen de
minister van justitie de verantwoordelijkheid voor het wetsvoorstel draagt.
Niet alleen raakt de SOV immers mede aan het hulpverleningsbeleid waarvoor
de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport eerstverantwoordelijk moet
worden geacht; deze laatste is bovendien verantwoordelijk voor de coördinatie
van het gehele drugbeleid. Deze leden hebben de stellige indruk dat het huidige
wetsvoorstel niet is ingebed in het drugbeleid zoals dat vanuit het ministerie
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport wordt vormgegeven en bovendien niet
voldoet aan eisen die vanuit dat ministerie in het algemeen aan de introductie
van nieuwe behandelmodaliteiten worden gesteld. Zij verzoeken de minister
van justitie dan ook nadrukkelijk, zijn collega van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport bij het wetsvoorstel te betrekken, in die zin dat deze daarvoor medeverantwoordelijkheid
neemt als tweede ondertekenaar.Naast de bezwaren van principiële aard stellen deze leden met name
ook vraagtekens bij de verwachte effectiviteit van de SOV-maatregel. Het zal
immers duidelijk zijn dat een strafrechtelijke maatregel met een zodanig ingrijpend
karakter geen enkel bestaansrecht kan hebben, indien zij geen effectieve oplossing
voor het overlastprobleem biedt. De regering erkent dat ook, en spreekt in
dat verband op enkele plaatsen nadrukkelijk van een SOV-experiment.
Wat de leden van de GroenLinks-fractie dan verbaast en verontrust, is dat
de minister die experimentele maatregel wel gewoon wil invoeren en een eigen
plaats in het Nederlandse sanctiebestel wil geven, en vervolgens wil afwachten
of het functioneren van de SOV na een aantal jaren bevalt. Deze leden achten
dit een uiterst onwenselijke gang van zaken.Terecht wordt in de rapportage van het Trimbos-instituut aandacht gevraagd
voor de toegenomen vraag – ook vanuit het kabinet – om evidence-based behandelprogramma's in de gezondheidszorg. Dat betekent niet alleen
dat de werkzaamheid van een nieuwe behandelvorm moet zijn onderzocht voordat
deze wordt ingevoerd, maar bovendien dat dit onderzoek aan een aantal wetenschappelijke
criteria voldoet. Duidelijk is daarbij dat een zogeheten retrospectief onderzoek
zonder duidelijke controlegroep, zoals de minister thans voorstaat, aan die
criteria niet voldoet. Met de aanvaarding van dit wetsvoorstel wordt immers
een nieuwe werkelijkheid gecreëerd. «Als dwangbehandeling eenmaal
is ingevoerd slinken de kansen voor een goede evaluatie. Die les kan getrokken
worden uit de buitenlandse literatuur», zo vermeldt het Trimbos-rapport.
Dit gegeven heeft, zo menen de leden van de GroenLinks-fractie, het kabinet
ook aanleiding gegeven om voor het experiment met heroïneverstrekking
van overheidswege aan verslaafden, een deugdelijke experimentele setting te doen ontwerpen in de vorm van een randomised clinical trial. Deze leden menen dat een dergelijke procedure ook aan de definitieve
introductie van een langdurige vrijheidsbenemende maatregel als de SOV vooraf
zou moeten gaan, nu deze maatregel immers dient als basis voor een bepaald
behandelprogramma. De eventuele toevoeging van de SOV-maatregel aan het bestaande
sanctie-instrumentarium zou daarmee immers op feiten, veeleer dan op hoop
en veronderstellingen kunnen worden gebaseerd. Het is daarbij ook van
belang om te bedenken dat uit ervaringen in het buitenland met strafrechtelijke
drang- en dwangvarianten voor verslaafden blijkt, dat het effect van behandelprogramma's
eerst goed kan worden beoordeeld aan de hand van het percentage deelnemers
dat een aantal jaren na afsluiting van de behandeling nog steeds niet is teruggevallen
in het oude verslavingsgedrag.De leden van de GroenLinks-fractie achten het niet goed denkbaar, en in
elk geval niet verantwoord, dat grote groepen verslaafden al jaren achtereen
aan de vrijheidsbenemende en peperdure SOV-maatregel zouden zijn onderworpen.
Vooraleer zou moeten worden vastgesteld dat deze geen of zelfs een averechts
effect sorteert. Het Trimbos-instituut en GGZ-Nederland pleiten eveneens voor
een echte experimentele status van de SOV-maatregel: een prospectief onderzoek
in de vorm van een randomised clinical trial. Deze leden vernemen
graag van de regering of zij bereid is een deugdelijke experimentele opzet
als hier bedoeld van de SOV-maatregel te doen uitwerken en beproeven, alvorens
tot verdere behandeling en invoering van dit wetsvoorstel over te gaan. Zij
dringen hier zeer sterk op aan, vooral omdat in de afgelopen jaren zeer veel
geld en energie in allerhande overlastbestrijdingsprojecten (waaronder strafrechtelijke
drang) is gestoken. Achteraf moet volgens de leden van de GroenLinks-fractie
te vaak worden geconstateerd dat deze projecten voornamelijk op basis van
bestuurlijke argumenten werden gestart en pas achteraf op hun effectiviteit
werden geëvalueerd. Dit is een goed moment om de zaken in de goede volgorde
te gaan aanpakken, eerst goed experimenteren en testen op effectiviteit en
daarna pas tot eventuele invoering besluiten. Hiermee wordt tevens ruimte
geschapen om meer ervaringen op te doen met strafrechtelijke drangprojecten
en hieruit lessen te trekken. Deze leden achten dat van groot belang, juist
ook omdat daardoor de resterende groep verslaafden, voor wie de alsdan bestaande
behandelmodaliteiten geen soelaas blijken te bieden, nauwkeuriger kan worden
gedefinieerd dan thans het geval is. Vanuit de verslavingszorginstellingen
ontvangen deze leden in elk geval signalen die erop wijzen dat voor de hardnekkige
groep criminele verslaafden geen standaard behandelprogramma kan worden ontworpen,
maar juist maatwerk geboden is. Veel van deze verslaafden blijken bovendien
continue zorg nodig te hebben, vergelijkbaar met die voor chronisch psychiatrische
patiënten. In de reguliere verslavingszorg en ook in strafrechtelijke
drangprojecten kan dit maatwerk, mits daarvoor de nodige financiële middelen
beschikbaar zijn, ook daadwerkelijk worden aangeboden terwijl zulks in een
strafrechtelijke dwangvariant niet of minder het geval is. In Nederland wordt
nog maar betrekkelijk kort met strafrechtelijke drangprojecten voor drugsverslaafden
gewerkt en er vindt ook een herijking van de verslavingszorg plaats. Deze
door de minister van VWS gesteunde herijking – onder de noemer «Resultaten
Scoren» – is gericht op drie thema's: a. werken aan een grotere
effectiviteit van de interventies van de verslavingszorg; b. een verdere uitbouw
van programma's die specifiek zijn gericht op individueel gerichte zorg, op
bemoeizorg en op (extreem) moeilijke groepen en c. de uitwerking van effectieve
en doelmatige preventieprogramma's. Gelet op de hiervoor al aangehaalde ervaringen
in het buitenland, waaruit blijkt dat vaak jaren nodig zijn om de effectiviteit
van nieuwe behandelvormen te kunnen beoordelen, menen de leden van de GroenLinks-fractie
dat het de voorkeur verdient om de tijd te nemen om door middel van gedegen
evaluaties meer over de effectiviteit van de thans bestaande vormen van met
name strafrechtelijke drang te weten te komen – en desgewenst tegelijkertijd
serieus te experimenteren met strafrechtelijke dwang – in plaats van
met dit wetsvoorstel weer een nieuwe strafrechtelijke behandelvariant te introduceren
waarvan de effectiviteit niet vaststaat en die niet is afgestemd op het reeds
bestaande aanbod. Dit klemt te meer, nu ook buitenlandse drangvarianten volgens het Trimbos-instituut veelal niet deugdelijk op hun effectiviteit zijn
onderzocht.In dit verband zijn de leden van de GroenLinks-fractie overigens benieuwd
naar de vorderingen met de drangvariant van de SOV. Hoeveel verslaafden zijn
tot nog toe in het programma ingestroomd, en hoeveel zijn er tussentijds uitgevallen,
vragen deze leden. Is het juist dat slechts negen personen tot op heden het
gehele behandeltraject hebben doorlopen en een aantal van hen inmiddels alweer
in de verslaving is teruggevallen? Tevens vragen zij of de regering voornemens
is ook deze SOV-drangvariant te laten voortbestaan na invoering van de dwang-SOV.
Welke criteria stelt de regering in dat verband voor deelneming aan het drangproject,
met betrekking tot de ernst van de gepleegde delicten?Ook in de nota naar aanleiding van het verslag vinden de leden van de
GroenLinks-fractie bevestigd dat de tweede hoofddoelstelling van het wetsvoorstel
in feite het bestwilcriterium betreft. Nu dit doel in de visie van de minister
mede de ingrijpende maatregel van gedwongen vrijheidsbeneming voor twee jaar
rechtvaardigt, menen deze leden dat aan het volgende onderwerp meer aandacht
dient te worden besteed. Een algemene ervaring van de verslavingszorg is dat
voor een adequate behandeling van de verslaafde, die ook op langere termijn
tot resultaten leidt, een authentieke motivatie is vereist. Ook een recent
overzicht van zeven Zweedse evaluatiestudies van gedwongen behandeling van
vooral alcoholisten maar ook drugsverslaafden – genoemd in het Trimbos-rapport –
duidt daarop. In drie van de studies leverde dwang minder op dan vrijwilligheid,
en in de overige vier was het effect gelijkwaardig maar bescheiden. De zogeheten
bootcamps in de Verenigde Staten zijn nog onvoldoende geëvalueerd, maar
de beschikbare gegevens wijzen volgens het Trimbos-instituut op ineffectiviteit
en op crimineel recidive in de orde van grootte van 40 tot 50% op korte termijn.
In het rapport van het Trimbos-instituut wordt geconcludeerd: «De literatuur
is alles bijeen minder positief over de effectiviteit van dwang dan van drang.
Het Amerikaanse Institute of Medicine concludeerde dat de behandeling beter
uitwerkt als de verslaafde via onderhandeling of anderszins betrokken raakt
bij de aanpak en zijn wensen ziet gehonoreerd. Dat is makkelijker te realiseren
bij drang dan bij dwang. Er is in de literatuur in ieder geval geen ondersteuning
voor het optimisme in de memorie van toelichting bij de SOV, dat dwang kan
helpen waar drang faalt.» Kortom, waar het hoofddoel van overlastbestrijding
wellicht in elk geval voor de duur van de maatregel – maar de ambitie
van het wetsvoorstel reikt verder – ten aanzien van de veroordeelde
wel zal kunnen worden waargemaakt, lijkt het andere hoofddoel van deze leden,
dat met de SOV de individuele (verslavings)problematiek van verslaafde delinquenten
wordt opgelost, althans beheersbaar gemaakt, ten behoeve van hun terugkeer
in de maatschappij, wel zeer boud gesteld. Zoals vermeld ondersteunen deze
leden de gedachte van resocialisatie, maar daartoe zijn een goede behandeling
en begeleiding onontbeerlijk. Zij vinden het wetsvoorstel echter tekortschieten
op dit punt.De veronderstelling van de regering die de grond vormt voor de SOV-maatregel
(nota naar aanleiding van het verslag, p. 5) is: dat dwang kan helpen de betrokkenen
door de eerste zware periode heen te helpen en dat, als men daar eenmaal doorheen
is en in de halfopen fase is beland, de neiging om af te haken minder groot
zal zijn. Vindt de regering dit niet een smalle basis voor zo'n ingrijpende
maatregel, geplaatst tegen de achtergrond van genoemd ervaringsgegeven in
de verslavingszorg, bij ontbreken van wetenschappelijk bewijs van de effectiviteit
van dwang en aanwijzingen voor het tegendeel en gelet op de afwijzende reacties
die Nederlandse praktijkdeskundigen via onder meer de KNMG, de GGZ Nederland
en de Stichting Drugsbeleid op het wetsvoorstel hebben gegeven, zo vragen
deze leden. De juistheid van deze veronderstelling van de regering zou overigens
moeten blijken uit een geringe uitval in het huidige SOV-drangproject,
vanaf het moment dat deelnemers de eerste zware periode zijn doorgekomen.
Kan de regering daaromtrent nader informeren?Tenslotte menen de leden van de GroenLinks-fractie dat deze tweede doelstelling
ook in de wettekst zelf tot uitdrukking zou moeten worden gebracht indien
de regering er werkelijk betekenis aan toekent. Bij het opleggen van de maatregel
door de rechter moet dan uitdrukkelijk worden getoetst of deze zal bijdragen
aan beheersing van de verslavingsproblematiek en resocialisatie van de verdachte.De SOV is als overlastbestrijdende maatregel ingepast in het strafrecht.
Toch hebben de leden van de GroenLinks-fractie de indruk, dat crimineel gedrag
maar één van de aspecten is van het gedrag waarmee een aantal
verslaafden ernstige overlast veroorzaakt. Talrijk zijn immers de klachten
over verslaafden die samengroepen op kinderspeelplaatsen, spuiten met naalden
laten slingeren in woonwijken, voor ernstige geluidsoverlast zorgen, in de
portieken van woningen liggen te slapen of voor een onaangenaam straatbeeld
zorgen. Hoewel de leden van de GroenLinks-fractie de realiteit en ernst van
deze klachten onderkennen, menen zij dat in reactie daarop een sociaal verslavingsbeleid
gevoerd moet worden zoals thans ook in tal van gemeenten gebeurt, in de vorm
van het aanbieden van gebruikersruimten, een dak boven het hoofd en dergelijke.
Is de indruk van deze leden echter juist, dat deze vormen van overlast mede
de aanleiding vormen voor de voorgestelde maatregel en is dan de keuze om
het opleggen van de SOV-maatregel aan de veroordeling voor een concreet misdrijf
te koppelen niet erg willekeurig, zo vragen de leden van de GroenLinks-fractie.
Als zij de regering goed hebben begrepen, is het de bedoeling dat verslaafden
die tot de SOV-doelgroep behoren, al als zodanig zullen worden aangemerkt
vóórdat zij worden aangehouden voor het vergrijp dat uiteindelijk
tot de veroordeling tot die maatregel zal leiden. Eerder gedrag – en
naar deze leden vrezen niet alleen eerder crimineel gedrag – leidt dus
al tot de vaststelling dat voor een bepaalde verslaafde de SOV het geëigende
middel is. Dat betekent een breuk met het proportionaliteitsbeginsel als uitgangspunt
van ons strafrecht, dat een sanctie gerelateerd is aan de ernst van het feit
waarvoor iemand terechtstaat. De leden van de GroenLinks-fractie bestrijden
dat deze breuk gerechtvaardigd is. Geredeneerd vanuit de optiek van het wetsvoorstel
lijkt het hen consequenter om die bepaalde verslaafde gewoon zonder directe
aanleiding van straat op te pakken en voor de rechter te brengen om oplegging
van de SOV-maatregel te vorderen. Wachten op een nieuwe fietsendiefstal, autokraak
of winkeldiefstal voegt dan weinig toe, zo menen zij, en nu de maatregel toch
al strijdt met onze strafrechtelijke beginselen is het wel zo helder om haar
helemaal buiten het strafrecht te plaatsen. De leden van de GroenLinks-fractie
zouden het dan ook op prijs stellen indien de regering nog eens uitgebreid
op de voors en tegens van haar keuze voor de strafrechtelijke inbedding wil
gaan.De leden van de GroenLinks-fractie vestigen nogmaals de aandacht op de
rechtsongelijkheid die het gevolg zal zijn van de SOV. Daarbij gaat het niet
slechts om de verschillen in strafrechtelijke behandeling tussen de verslaafde
en de niet verslaafde, maar juist ook om de verschillen die het gevolg zijn
van een aantal uitsluitingsgronden voor SOV-plaatsing, zoals het zijn van
vrouw of illegale vreemdeling, dan wel het hebben van een psychiatrische aandoening
of verslaving aan andere middelen dan drugs, dan wel het wonen of verblijven
buiten het grondgebied van de 25 deelnemende steden. De situatie kan ontstaan,
dat van een man en een vrouw die beiden worden veroordeeld voor het medeplegen
van de diefstal van een bromfiets, de man voor een periode van twee jaar van
zijn vrijheid wordt beroofd en de vrouw slechts gedurende een week of zes.
Soortgelijke casus zijn denkbaar met betrekking tot eerdere genoemde uitsluitingscriteria.
Naar het oordeel van de leden van de GroenLinks-fractie verzet
het beginsel van rechtsgelijkheid zich ertegen, dat dergelijke grote verschillen
in behandeling bestaan.Andermaal vragen deze leden aandacht voor de effecten van het wetsvoorstel
op de strafrechtketen. Waar het voorstel uitgaat van het principe dat personen
uit de doelgroep in beginsel in voorlopige hechtenis worden genomen waarna
de zaak snel ter zitting moet worden gebracht, is immers de vraag aan de orde
of hiertoe wel voldoende zittingscapaciteit voorhanden is. Al geruime tijd
staat op de politieke agenda het probleem van de tekortschietende capaciteit
van strafrechtsketen, met name van de zittende magistratuur. De leden van
de GroenLinks-fractie zien tegen deze achtergrond niet goed in hoe erop te
vertrouwen valt dat met afspraken op lokaal niveau met de rechterlijke macht
gewaarborgd kan worden dat de SOV-zaken inderdaad zo snel mogelijk ter zitting
van de meervoudige strafkamer zullen worden aangebracht (nota naar aanleiding
van het verslag, p. 11).De leden van de SP-fractie zijn het met de regering eens dat er iets gedaan
moet worden aan de ernstige overlast als gevolg van door drugsverslaafden
gepleegde strafbare feiten. Deze groep verdient een kans om weer aansluiting
te vinden bij de samenleving. Een maatregel als strafrechtelijke opvang verslaafden
kan wellicht uitkomst bieden. Toch maken deze leden zich zorgen over de vraag
of de doelstellingen van het voorstel gehaald zullen worden.De leden van de SP-fractie willen graag weten of het de bedoeling is om
de voorwaardelijke maatregel vaak op te leggen via toepassing van het voorgestelde
artikel 38p Wetboek van Strafrecht, als stok achter de deur. In de nota naar
aanleiding van het verslag staat dat indien het enerzijds wenselijk is dat
de betrokkene zelf kiest voor een bepaald traject en het anderzijds wenselijk
is dat met het gekozen traject beoogde doelstellingen worden verwezenlijkt,
de rechter de SOV voorwaardelijk kan toepassen. Deze leden vragen om welke
gevallen het precies gaat, nu onder deze formulering vele verslaafden in aanmerking
zouden komen voor de voorwaardelijke SOV. Is de onvoorwaardelijk oplegging
slechts een ultimum remedium, wanneer bijvoorbeeld de overlast niet meer in
de hand te houden is, vragen deze leden.Bovendien lijkt het logisch om in de experimentele fase voorzichtig te
beginnen, en eerst te kijken of de SOV als voorwaardelijke straf hierin past.
Zij vragen de regering om een reactie op dit standpunt.GGZ-Nederland meldt dat er geen bewijs is dat «dwang» betere
resultaten oplevert dan «drang». Het feit dat er geen bewijs is
dat dwang niet zou werken of zelfs contraproductief kan werken rechtvaardigt
vervolgens het voorstel. De leden van de SP-fractie willen graag weten of
het verstandig is in deze onzekere situatie deze maatregel te introduceren
zonder dat er wetenschappelijke onderbouwing bestaat, terwijl de landelijke
evaluatie van drangprojecten nog niet is afgerond en men bovendien binnen
de sector verslavingszorg tegen deze maatregel en tegen dwang gekeerd is.De leden van de SGP-fractie hebben behoefte aan het stellen van enige
nadere vragen.Wat betreft de rechtsgrond van de maatregel (vrijheidsberoving) die kan
worden getroffen met het oog op toekomstige problemen, stellen deze leden
de vraag of te verwachten overlast niet een te lichte grond voor vrijheidsberoving
is en of voorkoming van gevaar (vgl. Wet BOPZ) niet een meer aangewezen grond
is.Wat betreft de voorwaarden voor het opleggen van de maatregel met in het
bijzonder de eis van «samenhang» tussen verslaving en de naar
verwachting te plegen strafbare feiten, vragen deze leden of het vereiste
van «samenhang» voldoende is te achten. Moet niet de eis worden
gesteld dat de strafbare feiten in overwegende mate het gevolg zijn van of
voortvloeien uit de verslaving? Bij de maatregel SOV gaat het om gedwongen opname, niet om dwangbehandeling.
Moet afkicken zonder instemming van de verslaafde, niet worden aangemerkt
als dwangbehandeling, zo vragen deze leden. Op basis waarvan wordt door de
regering aangenomen dat verslaafden bij concrete plaatsing in de SOV in het
algemeen zijn afgekickt? Valt niet te verwachten dat een verslaafde, eenmaal
opgenomen in de SOV, zal proberen de onderhoudsdosis methadon gecontinueerd
te krijgen, zo vragen deze leden.Met het oog op de succeskans stellen deze leden de vraag wat naar de opvatting
van de regering de reden is dat in de Nederlandse verslavingshulpverlening
in het algemeen maar weinig gebruik wordt gemaakt van dwang. Is het niet zo
dat de motivatie van de verslaafde in het algemeen van doorslaggevende betekenis
wordt geacht voor het succes van de behandeling?In het kader van de (facultatieve) verrekening van de voorlopige hechtenis
stellen deze leden de vraag of de met de rechterlijke macht gemaakte afspraak
dat de tijd tussen in verzekeringstelling en berechting zo kort mogelijk zal
zijn, zich ook uitstrekt tot de situatie waarin de justitiabele rechtsmiddelen
instelt.In artikel 38s is de mogelijkheid opgenomen dat de rechter de wenselijkheid
van voortzetting van de maatregel tussentijds toetst, welke toetsing geen
verplichtend karakter heeft. Deze leden vragen of bij de afweging of tussentijdse
toetsing moet worden uitgevoerd één van de uitgangspunten dient
te zijn dat de duur van de maatregel (uitsluitend) wordt gerechtvaardigd door
de functionaliteit ervan. 2. Omvang en aard van de doelgroepOver de doelgroep van de SOV zegt de regering enerzijds dat met het oog
op de toepassing in de praktijk nadere criteria zullen worden gesteld terwijl
anderzijds de doelgroep reeds in kaart is gebracht. Aan de ene kant is dus
niet duidelijk wie tot de doelgroep behoren en aan de andere kant is deze
groep reeds in kaart gebracht. Het is de vraag hoe deze stellingen met elkaar
zijn te rijmen. Het is voor de leden van de PvdA-fractie niet wenselijk dat
in de wet en de wetsgeschiedenis op dit belangrijke punt onduidelijkheid bestaat.
Deze leden vragen hierover toelichting van de regering.In de nota naar aanleiding van het verslag zet de regering uiteen dat
het hier een experimentele maatregel betreft. Dit blijkt uit het feit dat
het programma binnen de SOV niet primair therapeutisch van opzet is, maar
meer praktisch en gericht op reïntegratie. Daarnaast zal een evaluatie
van de wet worden uitgevoerd waarbij de effecten van de SOV zullen worden
onderzocht. Tot slot blijkt het experimentele karakter uit het feit dat slechts
op een beperkt aantal plaatsen wordt gestart met de SOV. De leden van de PvdA
fractie onderschrijven het experimentele karakter. Op dit punt is van belang
wat directeur-generaal Pennekamp van VWS op de conferentie van het KNMG-drugsproject
op 15 april 1999 namens Minister Borst heeft gezegd: «Aan de onderbouwing,
voorbereiding en uitvoering van het heroïne-experiment hebben we met
grote zorgvuldigheid gewerkt. Aan de SOV dienen we naar mijn mening niet mindere
eisen te stellen. Voor het heroïne-experiment moest een internationaal
goedgekeurd onderzoeksontwerp op poten worden gezet. Bij de SOV is eveneens
sprake van een ingrijpende maatregel. Ook die verdient derhalve een sluitende
onderbouwing en legitimatie, en een deugdelijke evaluatie». Kan de regering
hetgeen de heer Pennekamp namens de Minister van VWS zegt onderschrijven,
zo vragen deze leden. Zo ja, hoe zal dit worden vormgegeven?Eén van de vereisten voor het opleggen van de SOV-maatregel staat
in art. 38 m eerste lid sub 2: De rechter kan de maatregel opleggen indien
«nog geen twee jaren zijn verlopen sedert de dag waarop de verdachte
wegens een misdrijf onherroepelijk tot een vrijheidsbenemende straf of maatregel, vrijheidsbeperkende maatregel of het verrichten van onbetaalde
arbeid ten algemenen nutte is veroordeeld, deze straf of maatregel ten uitvoer
is gelegd». In zowel de memorie van toelichting als in de nota naar
aanleiding van het verslag zegt de Minister dat dit in de praktijk zal neerkomen
op personen die in kortere tijd meer antecedenten hebben opgelopen.
Het NJCM verwoordt op dit punt de volgende suggestie: «Het voorstel
staat op gespannen voet met de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit.
In plaats van een eerdere veroordeling zou in artikel 38m moeten worden neergelegd
dat tenminste drie eerdere veroordelingen aan het opleggen van de SOV vooraf
moeten zijn gegaan. In verband met de subsidiariteit zou bovendien moeten
worden vastgesteld dat de verslaafde al eens aan minder ingrijpende maatregelen,
bijvoorbeeld aan een zogenaamd drangproject, onderworpen is geweest».
De leden van de PvdA-fractie vragen de regering om een reactie op dit standpunt
van het NJCM. Hierbij merken de leden van de PvdA-fractie op dat het uiterst
belangrijk is dat de wet duidelijk en in overeenstemming met de memorie van
toelichting is. Wellicht is het noodzakelijk de termijn van 2 jaar op te rekken
naar bijvoorbeeld een termijn van vijf jaar, om te kunnen voldoen aan het
criterium van meerdere veroordelingen.De leden van de CDA-fractie constateren dat zware psychiatrische problemen
een contra-indicatie voor opname in de SOV zijn. Hoe groot is de categorie
die door zware psychiatrische problemen niet voor opname in de SOV in aanmerking
komt, vragen deze leden. Is dit ook niet juist de categorie die voor ernstigste
overlast zorgt? Niet duidelijk is aangegeven wat ten aanzien van deze groep
moet gebeuren. De reguliere geestelijke gezondheidszorg neemt deze categorie,
die een combinatie heeft van psychiatrische problemen en drugsgebruik, vaak
niet op. De leden van de CDA-fractie maken zich zorgen over de mogelijkheid
dat, ondanks de invoering van de SOV-voorziening, een groep daders overblijft
met een psychiatrische stoornis die noch in de SOV, noch in een psychiatrische
inrichting zullen worden opgenomen. Zij vragen de regering wat het perspectief
is voor deze specifieke groep. Kan de regering concreet aangeven welke groep
overlastgevende drugsverslaafden in het reguliere detentiecircuit terecht
zal blijven komen?De SOV zal worden opgelegd aan verslaafde delinquenten die zich over een
reeks van jaren schuldig hebben gemaakt aan een reeks van ernstige overlast
gevende delicten die zich tevens niet vatbaar hebben getoond voor eerdere
strafrechtelijke interventies. De enige eis die wordt gesteld met betrekking
tot de recidive is dat er nog geen twee jaar zijn verlopen sinds de dag waarop
de verdachte wegens een misdrijf onherroepelijk tot een vrijheidsbenemende
straf, of maatregel, vrijheidsbeperkende maatregel, of tot dienstverlening
is veroordeeld (art 38m lid 1 sub 2). In het wetsvoorstel wordt de nadruk
gelegd op de subsidiariteit van de SOV-maatregel. De subsidiariteit kan echter
moeilijk worden aangetoond met slechts één eerdere veroordeling
in een periode van twee jaar. Hoe denkt de regering over het voorstel waarin,
naast meerdere veroordelingen, de eis kan worden gesteld dat de verslaafde
al eens heeft deelgenomen aan een zogenaamd drangproject?De SOV is specifiek bestemd voor de groep verslaafden aan hard drugs die
jarenlang veelvuldig en hardnekkig criminaliteit gepleegd hebben. De regering
sluit echter niet uit dat de SOV in de toekomst wordt uitgebreid tot andere
(niet aan drugs verslaafde) daders. Welke doelgroep heeft de regering hier
voor ogen, vragen deze leden. Het wetsontwerp geeft naar de mening van de
leden van de D66-fractie onvoldoende duidelijkheid over de doelgroep en de
selectiecriteria. Zij vragen of de selectiecriteria worden aangepast als mocht
blijken dat de capaciteit van de SOV niet ten volle wordt benut? Het baart de leden van de GroenLinks-fractie grote zorgen dat in dit gevorderde
stadium van behandeling van het wetsontwerp nog steeds niet helder is welke
criteria zullen gelden voor de indicatiestelling voor SOV-deelname van een
verslaafde. Zij hebben de indruk dat over de inhoud van dergelijke criteria
zeer verschillend wordt gedacht onder de besturen van de diverse deelnemende
gemeenten en onder betrokkenen vanuit de verslavingszorg. Niettemin lijkt
het deze leden een noodzakelijk voorwaarde voor de invoering van de onderhavige
maatregel, dat de adviserende deskundige kan werken aan de hand van een duidelijke
professionele standaard, analoog bijvoorbeeld aan de DSM-IV in de psychiatrie.
Het is deze leden echter nog niet duidelijk, waarop deze professionele standaard
zou kunnen worden gebaseerd. Zij vragen de regering hier nader op in te gaan.
Nadrukkelijk worden die verslaafden van SOV-deelname uitgesloten, die ook
nog met andere ernstige psychiatrische problematiek kampen. Naar de leden
van de GroenLinks-fractie hebben begrepen, lijdt 50 tot 70% van de drugsverslaafden
tevens aan een andere psychiatrische aandoening. Het lijkt aannemelijk dat
onder de groep van drugsverslaafden die voor de ergste overlast zorgt, dit
percentage nog hoger zal liggen. Kortom, deze leden vragen een toelichting
van de regering op de vraag of met de voorgestelde maatregel wel de doelgroep
wordt bereikt.De leden van de GroenLinks-fractie begrijpen, dat de SOV-maatregel alleen
wordt opgelegd aan verslaafden voor wie andere – minder vèrstrekkende –
zorgvarianten niet afdoende zijn gebleken. Zij vragen hoe dit zal kunnen worden
vastgesteld. In de eerste plaats bestaat er een scala aan zorgmodaliteiten,
waar bovendien wellicht nog gratis heroïneverstrekking aan zal worden
toegevoegd. Hoe kan worden getoetst wat de verslaafde kan baten, zo vragen
deze leden. Daar komt bij, zo menen deze leden, dat het perspectief en de
behandelmogelijkheden van de verslaafde mettertijd veranderen. Het is dus
goed mogelijk dat een al eerder vergeefs geprobeerde behandeling, later wel
succesvol zal blijken. Hoe dan ook achten de leden van de GroenLinks-fractie
het geboden om als voorwaarde voor het opleggen van de SOV-maatregel in het
wetsvoorstel op te nemen dat de betrokken verslaafde reeds eerder aan een
strafrechtelijk drangproject heeft deelgenomen, maar dit niet heeft voltooid.
Zij vragen of de regring bereid is daaraan medewerking te verlenen?De leden van de GroenLinks-fractie hebben met teleurstelling en verwondering
kennisgenomen van het feit dat de regering vasthoudt aan de keuze, om de aard
van de deskundigheid van degene die de rechtbank over oplegging van de SOV-maatregel
moet adviseren, niet wettelijk te regelen. Gelet op het zeer ingrijpende karakter
van de SOV, menen deze leden dat zorgvuldigheid bij de wetgeving tot een andere
keuze zou moeten leiden. Ook bij de tot op zekere hoogte vergelijkbare maatregelen
van TBS en BOPZ bestaat geen onduidelijkheid omtrent de vereiste deskundigheid
van de adviseurs van de rechtbank. Nu bovendien nog veel onduidelijk is over
de criteria die voor de SOV-doelgroep zullen worden gehanteerd, en gelet op
de nieuwigheid van de maatregel, menen de leden van de GroenLinks-fractie
bovendien dat het de voorkeur verdient om de verantwoordelijkheid voor de
advisering bij twee van elkaar onafhankelijke rapporteurs te leggen. Zij vragen
de regering met klem hieraan alsnog tegemoet te komen.Binnen elke stad waar de SOV uitgevoerd gaat worden, is de doelgroep van
daders nader in kaart gebracht. De leden van de SP-fractie begrijpen hieruit
dat de precieze doelgroep per gemeente kan verschillen, bijvoorbeeld aan de
hand van de plaatselijke problematiek. Kan het dan zo zijn, zo vragen deze
leden, dat voor een zelfde delict gepleegd door een drugsverslaafde in de
ene stad een SOV wordt opgelegd, terwijl deze in de andere stad niet tot de
doelgroep behoort. Zijn deze mogelijke verschillen te rechtvaardigen
in het kader van de rechtszekerheid en de gelijke behandeling, vragen deze
leden.In de nota naar aanleiding van het verslag staat te lezen dat uit het
aantal delicten dat de verslaafde in een bepaalde periode heeft gepleegd blijkt,
in hoeverre hij de veiligheid van personen en goederen in gevaar heeft gebracht.
Toch blijft de voorwaarde om voor SOV in aanmerking te komen dat er minimaal
één eerdere straf ten uitvoer is gelegd. Deze leden vragen of
de rechtvaardiging voor de maatregel niet beter wordt gewaarborgd door de
grens hoger te stellen dan één ten uitvoer gelegd vonnis.Zij hebben ook enkele vragen over het criterium betreffende de afwezigheid
van ernstige psychiatrische problemen. Is het niet juist zo dat een meerderheid
van de overlast veroorzakende drugsverslaafden vrij ernstige psychische problemen
heeft en hierdoor juist buiten de SOV valt? GGZ-Nederland meldt dat de ernstige
overlastveroorzakers beschadigde mensen zijn met een psychiatrische problematiek
die drugs gebruiken als een vorm van zelfmedicatie. GGZ-Nederland is van mening
dat dwang bij deze groep mensen geen oplossingen zal bieden, sterker nog het
beleid moet worden ingevuld vanuit een volksgezondheidsoptiek en niet vanuit
de invalshoek van het strafrecht. Wat is de reactie van de regering hierop,
vragen deze leden.Wanneer de SOV geen mogelijkheden biedt is een alternatief volgens de
regering een behandeling in een psychiatrische kliniek. Zal deze kliniek niet
juist de verslaving opvoeren als contra-indicatie voor behandeling, gelet
op de andere patiënten die zij in behandeling hebben, de sfeer in de
instelling, het behandelprogramma en het gebrek aan controlemogelijkheden
op verdovende middelen, vragen deze leden. Is de regering om die reden van
plan een alternatief te bieden, dan wel om meer mogelijkheden binnen de GGZ
te scheppen om verslaafde psychiatrische patiënten te kunnen behandelen,
zodat zij niet tussen de wal en het schip vallen. Dit ook in verband met de
effectiviteit van de maatregel. Als immers de groep verslaafden die de meeste
problemen veroorzaken wordt uitgesloten van de SOV wegens psychische problemen,
is de effectiviteit van de maatregel twijfelachtig. Welke mogelijkheden zijn
er wanneer de betrokkene weigert zich psychiatrisch te laten behandelen, maar
in principe nog wel voor ernstige overlast kan zorgen, vragen deze leden.
Biedt de BOPZ hier eventueel een uitkomst?De leden van de SP-fractie vragen de minister nog eens te verduidelijken
hoe de maatregel effectief kan zijn, nu GGZ-Nederland meldt dat drugsverslaafden
niet in 2 jaar te behandelen zijn, maar een zeer langdurig traject moeten
volgen om hen drugsvrij te houden. Na 2 jaar kan iemand wel van een bepaald
soort drugsverslaving af zijn, maar dit kan zonder verdere doorbehandeling
gemakkelijk omslaan in een andere verslaving, bijvoorbeeld alcohol. De gecompliceerdheid
van de problemen, en de vermenging met psychische problematiek maakt een langdurige
behandeling noodzakelijk. Zij vragen hoe de maatregel dan effectief kan zijn.
Zal de overlast op termijn wel verminderen? 3. Strafrechtelijke opvang drugsverslaafdenDe leden van de CDA-fractie hebben behoefte aan een nadere toelichting
met betrekking tot de extramurale fase. Het is hen onduidelijk of thans is
verzekerd dat hiervoor voldoende middelen en faciliteiten beschikbaar zullen
zijn op het moment dat de SOV van start gaat. Deze leden wijzen er voorts
op dat ter voorkoming van een terugval de hulpverlening na de extramurale
fase eveneens van groot belang is. Het succes van de SOV staat of valt met
het voorkomen van recidive op lange termijn. Zij kunnen zich voorstellen dat
het, met het oog op een blijvende abstinentie, voor sommige verslaafden noodzakelijk
kan zijn langdurig onder behandeling te blijven. Zij vragen welke mogelijkheden
bestaan en zullen worden toegepast, om verslaafden blijvend onder toezicht
te houden. Is in de periode na de SOV een zekere mate van drang
denkbaar, waar het gaat om het bij de verslavingszorg betrokken houden van
de ex-verslaafden? Zijn voor de periode na de SOV voldoende plaatsen (zoals
begeleid wonen) beschikbaar om te voorkomen dat door capaciteitsgebrek noodzakelijke
nazorg niet kan worden verleend, zo vragen de leden.De regering geeft aan dat de extramurale fase van de SOV zal worden betaald
door de gemeenten waar de verslaafden woonachtig zijn. Naar aanleiding hiervan
vragen deze leden wie de SOV betaalt voor mensen zonder vaste woon of verblijfplaats
en hoe wordt bepaald waar de extramurale fase ten aanzien van deze mensen
ten uitvoer wordt gelegd. Waar worden ex-verslaafden zonder vaste woon- of
verblijfplaats na afloop van de SOV ondergebracht? Is het denkbaar dat zij
weer op straat belanden, vragen deze leden.In artikel 38o lid 3 wordt bepaald dat de kosten van de tenuitvoerlegging
van de extramurale fase ten laste komen van de betreffende gemeenten. De leden
van de fractie van D66 zijn van mening dat de bereidheid van de gemeenten
om in de financiering van de laatste fase van de SOV te voorzien niet inhoudt,
dat zij in het algemeen de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke maatregelen
mede als gemeentelijke taak zien. Zij vragen de regering hier nader op in
te gaan.Het succes van resocialisatie zal mede afhangen van het beschikbaar zijn
van werk tijdens en na de laatste extramurale fase. De regering verklaart
dat met de deelnemende gemeenten afspraken gemaakt zullen worden. In het kader
van een zorgvuldige voorbereiding vinden de leden van de D66-fractie dat er
voorafgaand aan het van start gaan van het SOV-project afspraken met de deelnemende
gemeenten op papier moeten staan met betrekking tot de beschikbaarheid van
werk tijdens en na de laatste extramurale fase van de SOV. Hoe denkt de regering
hierover, vragen deze leden. Zullen de aanstaande bezuinigingen op het gevangeniswezen
ook de SOV treffen, zo vragen zij en zo ja, hoe zal dat de doelstellingen
beïnvloeden?De leden van de GroenLinks-fractie blijven zich verbazen over de discrepantie
tussen toelichtende teksten van de regering over de specificiteit en hardnekkigheid
van de door de doelgroep gepleegde criminaliteit (bij wijze van spreken honderd
fietsendiefstallen over een reeks van jaren, stelt de regering) en de wijze
waarop de doelgroep in de wettekst zelf wordt aangeduid. De regering acht
het verstandig om de buitengrenzen niet te strak te trekken, maar één
eerdere veroordeling in de afgelopen twee jaar is toch wel heel weinig. Deze
leden achten het ongewenst om de nadere uitwerking van die recidive-eis aan
de praktijk over te laten. Het valt immers te vrezen dat na verloop van tijd –
misschien omdat anders plaatsen onbezet blijven, misschien omdat verslaafden
met minder strafrechtelijke antecedenten kansrijker zijn om het SOV-traject
succesvol af te ronden – de lat steeds lager wordt gelegd. De verhouding
tussen de ernst en omvang van de gepleegde delicten enerzijds en van de strafrechtelijke
reactie daarop anderzijds, raakt daarmee naar het oordeel van de leden van
de GroenLinks-fractie compleet zoek.De leden van de SP-fractie vragen wanneer de eerste evaluaties kunnen
worden verwacht en welke consequenties aan de uitkomsten zullen worden verbonden.Tewerkstelling bij de overheid is één van de mogelijkheden
om werk na de maatregel te garanderen. Deze leden vragen of het hier om tijdelijk
banen gaat en tegen welk loon en onder welke arbeidsvoorwaarden. Levert dit
geen concurrentie op voor de reeds bestaande baanprojecten, zoals de ID-banen,
de Melkert-banen en de WIW-banen? Hoe kan dit gegarandeerd worden, vragen
deze leden. 4. Toepassing van de regelingDe leden van de D66-fractie vragen welke criteria zijn ontwikkeld, die
bepalend zijn voor de doorstroom van de ene fase naar de andere. Wat wordt
in dit verband gezien als «ongewenst gedrag» en wat als «gewenst
gedrag». Wie beoordelen dit, zo vragen deze leden. Wie worden begrepen
onder de overige partners waarmee de directeur van de SOV-inrichting beslist
over de doorstroom van de ene naar de andere fase en welke criteria zijn hiervoor
ontwikkeld. Wat precies behelst het systeem waarmee de inspanningen en prestaties
van de betrokken deelnemer kunnen worden gadegeslagen?Het bevreemdt de leden van de D66-fractie enigszins dat er nog geen beleid
is ontwikkeld met betrekking tot de op te leggen sancties bij constatering
van drugsgebruik. Zij vragen de regering dit sanctiebeleid toe te lichten.Voor personen die niet willen deelnemen aan het programma of hun afspraken
niet nakomen wordt een speciale unit (unit-4) gecreëerd. Waarop baseert
de regering de veronderstelling dat 25 procent van de gesloten celcapaciteit
unit-4 plaatsen moeten worden?Een ander aspect dat deze leden bevreemdt is dat de kwaliteitseisen voor
het personeel in de SOV nog niet bepaald zijn. Met name voor de functie van
trajectbegeleider zou dit toch voorafgaand aan het project duidelijk moeten
zijn, gezien het feit dat deze persoon gedurende het hele traject een cruciale
rol speelt voor het welslagen van de betrokkene. Onduidelijkheid over verantwoordelijkheden
heeft onder meer in de Verenigde Staten geleid tot het falen van justitiële
programma's voor drang- en dwangbehandeling. Kan de regering hier nader op
ingaan, vragen deze leden. Zij zijn van mening dat er meer aandacht besteed
moet worden aan de taken, bevoegdheden en de positie van de trajectbegeleider.De enkele overtuiging van de regering, dat afspraken met de gemeenten
in de toekomst tot stand zullen komen, vinden de leden van de D66-fractie
onvoldoende. Sluitende afspraken met de betreffende gemeenten, voorafgaand
aan het van start gaan van het SOV-project, achten de leden van de D66-fractie
van belang. Een gedwongen plaatsing voor lange duur is alleen gerechtvaardigd
als die ook daadwerkelijk perspectief kan bieden. De zorg voor woonruimte
en werk, een verantwoordelijkheid van de desbetreffende gemeente, is een onmisbare
factor in de SOV-opzet en moet zodoende voor het van start gaan van het SOV-project
geregeld zijn.Zoals hiervoor al vermeld, hebben de leden van de GroenLinks-fractie de
indruk dat onder de deelnemende gemeenten geen eenduidigheid bestaat met betrekking
tot de criteria op grond waarvan een verslaafde wel of geen onderdeel uitmaakt
van de SOV-doelgroep. Met name de problematiek omtrent de uitsluiting van
verslaafden met andere psychiatrische problemen, zou niet bij alle deelnemende
gemeenten even duidelijk zijn. Het komt deze leden voor dat voor coördinatie
en afstemming een rol is weggelegd voor de ministers van Justitie en VWS,
en dat het van belang is om meer duidelijkheid over de totale omvang van de
doelgroep te verkrijgen voordat verdere investeringen worden gepleegd in de
bouw van SOV-inrichtingen en overige voorzieningen.De regering heeft in de nota naar aanleiding van het verslag een uiteenzetting
gegeven over de programmatische opzet van de behandeling in de toekomstige
SOV. Deze opzet is rechtstreeks afkomstig van de huidige SOV-drangvariant
in Ossendrecht en Nieuw Rodenrijs. Maar als het juist is dat tot nog toe slechts
negen personen dat programma hebben doorlopen, waarvan na afloop van de behandeling
reeds een aantal is teruggevallen in hun verslaving en als het een ervaringsfeit
is dat terugvalpercentages in de jaren na uitstroom verder oplopen, dan lijkt
het de leden van de GroenLinks-fractie niet wijs om zondere verdere evaluatie
en eventuele aanpassing van die programmatische opzet ertoe over te gaan,
het concept nu als basis te gebruiken voor dit wetsvoorstel. Zij vragen de
regering om een reactie op deze opvatting.De leden van de GroenLinks-fractie hebben begrepen dat op grond van recent
medisch onderzoek (o.a. A.I. Leshner; Addiction is a brain disease, and it
matters; Science, 278, 1997) in de verslavingszorg de overtuiging groeit dat
een substantieel aantal langdurig verslaafden, als gevolg van door het middelengebruik
veroorzaakte veranderingen in de hersenstructuur, zeer langdurig – wellicht
zelfs permanent – intensieve zorg en begeleiding zullen behoeven. De
KNMG stelt in haar drugsproject ook vast: «Drugsverslaving is een stoornis
met een chronisch of intermitterend karakter» (Slotdocument medische
invitational conferences; C.B. Barentsen; KNMG drugsproject, 1998). Als het
juist is dat deze langdurig verslaafden die tot de SOV-doelgroep behoren,
ook na afloop van een tweejarig programma zorgbehoeftig zullen blijven om
terugval in het oude patroon te voorkomen, houdt de regering hiermee dan rekening
in de opzet en financiering van het SOV-programma en de nazorgvoorzieningen,
zo vragen de leden.Het is de bedoeling in een SOV-inrichting dezelfde medische zorg te verlenen
die gebruikelijk is in een justitiële inrichting. De leden van de SP-fractie
vragen of het niet de verwachting is dat deze categorie delinquenten gezien
hun over het algemeen slechte gezondheidstoestand en eventueel methadon- of
medicijngebruik juist meer medische zorg nodig heeft. Is het niet wenselijk
om deze groep medisch ook zeer goed in de gaten te houden, ondanks het feit
dat er geen sprake is van een therapeutische setting, zo vragen deze leden. 5. Financiële gevolgenDe leden van de GroenLinks-fractie betreuren het, dat de regering niet
is ingegaan op hun principiële uitgangspunt, dat de landelijke overheid
heeft te zorgen voor de tenuitvoerlegging van door de strafrechter opgelegde
sancties. Zij vragen de regering alsnog in te gaan op dit punt. Wettelijke regeling 2. Artikelen Artikel I Artikel 38, eerste lidZoals reeds vermeld in paragraaf 3 van het nader verslag, blijven
de leden van de GroenLinks-fractie van mening dat de recidive-eis te laagdrempelig
is geformuleerd. Zij stellen het wel op prijs dat de minister bij nota van
wijziging is tegemoetgekomen aan hun kritiek op de gebrekkige redactie van
dit onderdeel. Artikel 38m, derde lidArtikel 38m, derde lid, bepaalt dat de maatregel slechts kan worden opgelegd
nadat daartoe een advies van een deskundige is uitgebracht. De regering acht
het niet nodig om in de wet nadere eisen te stellen aan de deskundige. De
deskundige kan een psycholoog, psychiater ofwel deskundige uit de reclassering
of verslavingszorg zijn. Juist bij deze verscheidenheid aan disciplines achten
de leden van de D66-fractie een duidelijke normering noodzakelijk. Zij vragen
de regering hier nogmaals op in te gaan. Artikel 38n, tweede lidArtikel 38n tweede lid bepaalt dat de rechter de voorlopige hechtenis
kan aftrekken van de van de duur van de maatregel. Door de mogelijkheid om
de voorlopige hechtenis niet af te trekken kan de SOV-maatregel feitelijk
verlengd worden doordat betrokkene gedurende de voorlopige hechtenis reeds
in een SOV inrichting geplaatst kan worden. Kan de regering uiteen zetten
of voornoemde mogelijkheid spoort met het gelijkheidsbeginsel, zo vragen de
leden van de PvdA-fractie. Kan de regering toelichten in welke gevallen zal
worden gekozen voor het niet aftrekken van de voorlopige hechtenis?In artikel 38n, tweede lid Wetboek van Strafrecht wordt bepaald dat de
rechter bij het vaststellen van de duur van de maatregel rekening kan houden
met de tijd die een verdachte in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht.
Gezien de werkdruk op de rechterlijke macht bestaat het gevaar dat de voorlopige
hechtenis een verlenging van de maatregel tot gevolg heeft. De regering erkent
dat de tijd tussen inverzekeringstelling en berechting zo kort mogelijk moet
zijn. Met de rechterlijke macht is afgesproken dit soort zaken met voorrang
te behandelen. De leden van de fractie van D66 vragen waar die afspraak is
neergelegd en hoe die wordt gecontroleerd.De leden van de GroenLinks-fractie menen dat het NJCM terecht het facultatieve
karakter van de aftrek van de voorlopige hechtenis heeft bekritiseerd. Indien
de rechter de voorlopige hechtenis niet aftrekt van de duur van de maatregel,
wordt deze in feite evenzoveel verlengd. Bovendien leidt de facultatieve verrekening
tot rechtsongelijkheid wanneer de rechter besluit de voorlopige hechtenis
de ene keer wel en de andere keer niet af te trekken. Tenslotte zou het tijdsverloop
dat gepaard gaat met het instellen van rechtsmiddelen door deze redactie geheel
voor rekening kunnen komen van de verdachte. Deze leden verzoeken de regering,
gelet op deze nadelen van het huidige wetsvoorstel, het wetsvoorstel zodanig
aan te passen dat de verplichte aftrek van artikel 27 Wetboek van Strafrecht
ook met betrekking tot de SOV-maatregel zal gelden. Artikel 38p, vijfde lidHet is de leden van de GroenLinks-fractie bekend dat ingevolge artikel
14a, tweede lid, een proeftijd van drie jaren kan worden opgelegd bij oplegging
van een gevangenisstraf van kortere duur. Het was en is deze leden echter
niet duidelijk waarom opname in een inrichting hier als bijzondere
voorwaarde wordt gemaximeerd op drie jaren, terwijl de maximale duur van de
maatregel zelf – vergelijkbaar met de opname in een inrichting die als
voorwaarde wordt gesteld – twee jaren bedraagt. Artikel IV Artikel 18aArtikel 18a bepaalt dat de directeur zorg draagt voor het plan van opvang.
Is het naar de mening van de regering niet wenselijk dat ook vertegenwoordigers
van de desbetreffende gemeenten hierbij betrokken worden,aangezien zijn met name voor de laatste fase zorgdragen, vragen de leden
van de D66-fractie.De voorzitter van de vaste commissie voor Justitie,Van HeemstDe griffier voor dit verslag,Fenijn XNoot1Samenstelling: Leden: Van de Camp (CDA), Biesheuvel (CDA), Swildens-Rozendaal
(PvdA), Scheltema-de Nie (D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA), Zijlstra (PvdA),
Apostolou (PvdA), Middel (PvdA), Van Heemst (PvdA), voorzitter, Dittrich (D66),
ondervoorzitter, Rabbae (GL), Rouvoet (RPF), Van Oven (PvdA), O. P. G.
Vos (VVD), Van Wijmen (CDA), Patijn (VVD), De Wit (SP), Ross-van Dorp (CDA),
Niederer (VVD), Nicolaï (VVD), Halsema (GL), Weekers (VVD), Van der Staaij
(SGP), Wijn (CDA) en Brood (VVD).Plv. leden: Balkenende (CDA), Verhagen (CDA), Wagenaar (PvdA),
Van Vliet (D66), Arib (PvdA), Duijkers (PvdA), Kuijper (PvdA), Albayrak (PvdA),
Barth (PvdA), De Graaf (D66), Karimi (GL), Schutte (GPV), Santi (PvdA), Van
den Doel (VVD), Rietkerk (CDA), Rijpstra (VVD), Marijnissen (SP), Buijs (CDA),
Passtoors (VVD), Van Blerck-Woerdman (VVD), Oedayraj Singh Varma (GL), De
Vries (VVD), Van Walsem (D66), Eurlings (CDA) en Kamp (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26023-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl