Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en de Wet individuele huursubsidie; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24507, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

28-11-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24507 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamA. ALGEMEEN § 1. Inleiding§ 2. Hoofdlijnen van het wetsvoorstel§ 3. Afschaffing van de ministeriële aanvangshuurprijsvaststelling
en de daaropvolgende vijf verplichte huurverhogingen bij ingrijpende woningverbetering§ 4. Veranderingen in verband met het vervallen
van artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte § 4.1. Inleiding§ 4.2. Invoering van een nieuwe basis voor het
subsidie-afbraakpercentage§ 4.3. De jaarlijkse aanpassing van de bedragen
van de maximaal redelijke huurprijs. alsmede van de normhuren en de maximumhuurgrens
voor de individuele huursubsidie§ 5. Financiële aspectenB. ARTIKELEN Artikel I A, B, D en FCE en GArtikel II A, onderdelen 1 en 3, B, C en DA, onderdeel 2Artikel IIIArtikel IVOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24507Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 507Wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies
en de Wet individuele huursubsidie in verband met de zogenaamde huursombenaderingnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING A. ALGEMEEN § 1. InleidingIn de Nota Volkshuisvesting in de jaren negentig (Kamerstukken II 1988/89,
20 691, nrs. 2–3, blz. 54) is met betrekking tot het huurprijsbeleid
voor woonruimten aangekondigd dat de rijksbetrokkenheid ten aanzien van de
huurprijsvorming verminderd zal gaan worden en dat een grotere flexibiliteit
voor de marktpartijen met betrekking tot de jaarlijkse huuraanpassingen mogelijk
zal worden gemaakt.Op 16 oktober 1991 is een voorstel tot wijziging van de Huurprijzenwet
woonruimte in verband met de decentralisatie van de subsidiëring van
de volkshuisvesting en de liberalisatie van de huurprijzen van duurdere woningen
ingediend (Kamerstukken II 1991/92, 22 350, nrs. 1–2). Dit wetsvoorstel
is inmiddels tot wet verheven en met ingang van 1 juli 1994 in werking getreden
(Stb. 1994, 132 en Stb. 1994, 415). Als gevolg hiervan zijn onder andere de
ministeriële vaststelling van de aanvangshuren en de daaropvolgende vijf
verplichte huurverhogingen bij nieuwbouw, gesubsidieerd op voet van de Woningwet,
komen te vervallen.In zijn brief van 27 april 1992 aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
(Kamerstukken II 1991/92, 22 592, nr. 1) heeft de ambtsvoorganger van
de eerste ondergetekende nader invulling gegeven aan de in de Nota Volkshuisvesting
in de jaren negentig weergegeven beleidsvoornemens met betrekking tot het
huurprijsbeleid.In deze brief staan tevens de hiervoor benodigde wijzigingen op het gebied
van de regelgeving vermeld. Om gedifferentieerde huuraanpassingen in het kader
van de huursombenadering per 1 juli 1993 mogelijk te maken is het Besluit
huurprijzen woonruimte met ingang van die datum aangepast (Stb. 1993, 221).Verder is op grond van het per 1 januari 1993 in werking getreden Besluit
beheer sociale-huursector voor sociale verhuurders een minimale huursomstijging
verplicht geworden. De onderhavige voorstellen tot wijziging van de Huurprijzenwet
woonruimte, de Wet op de huurcommissies en de Wet individuele huursubsidie
vormen het sluitstuk van de wijzigingen in de regelgeving die in voornoemde
brief zijn gepresenteerd. In § 2 worden de hoofdlijnen van het wetsvoorstel weergegeven.
In § 3 wordt de afschaffing van de ministeriële huurprijsvaststelling
en van de daaropvolgende vijf verplichte huurverhogingen bij ingrijpende woningverbetering
behandeld. In § 4 komen de veranderingen in verband met het vervallen
van artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte aan de orde. In § 5
ten slotte wordt aandacht besteed aan de financiële aspecten van het
wetsvoorstel. De Raad voor de Volkshuisvesting heeft op 24 mei 1994 aan de toenmalige
staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
advies uitgebracht inzake een concept van het voorliggende wetsvoorstel (advies
nr. 219). In deze memorie van toelichting zal bij de behandeling van de verschillende
aspecten van het wetsvoorstel nader ingegaan worden op het advies van de Raad
voor de Volkshuisvesting. § 2. Hoofdlijnen van het wetsvoorstelMet betrekking tot de Huurprijzenwet woonruimte staan in het voorstel
van wet de volgende onderwerpen centraal:– afschaffing van de ministeriële aanvangshuurprijsvaststelling
en de daaropvolgende vijf verplichte huurverhogingen bij ingrijpende woningverbetering,
waarbij geldelijke steun uit 's rijks kas op voet van de Woningwet wordt verstrekt;– invoering van een nieuwe basis voor de jaarlijkse vermindering
van de objectsubsidies (noodzakelijk in verband met het vervallen van artikel
18 van de Huurprijzenwet woonruimte), aangekondigd in de brief van 27 april
1992 over de invoering van de huursombenadering.Daarnaast kent het voorstel een aantal juridisch-technische aanpassingen
in de Huurprijzenwet woonruimte, de Wet op de huurcommissies en de Wet individuele
huursubsidie die uit bovenstaande wijzigingen voortvloeien.In het concept van het wetsvoorstel, zoals dat aan de Raad voor de Volkshuisvesting
voor advies is gezonden, was ook een wijziging opgenomen van artikel 19 van
de Huurprijzenwet woonruimte. Deze wijziging had betrekking op de vormvoorschriften
die in acht genomen dienen te worden bij de aanzegging van een huurverhoging.
De Raad voor de Volkshuisvesting merkte in zijn advies ten aanzien van die
wijziging op dat, zolang de verhouding huurders/verhuurders nog niet is aangepast
aan de nieuwe ordening in de volkshuisvesting, artikel 19 van de Huurprijzenwet
woonruimte naar zijn mening in de huidige vorm gehandhaafd zou dienen te worden.
Dat advies hebben de ondergetekenden in zoverre gevolgd, dat zij in een afzonderlijk
wetsvoorstel voorstellen artikel 19 van de Huurprijzenwet woonruimte te wijzigen
(voorstel van wet tot wijziging van de Huurprijzenwet woonruimte (versterking
positie huurder bij verhoging van de huurprijs met meer dan een bepaald percentage).
Daarbij is zo veel mogelijk het advies van de Commissie huurders-verhuurders
met betrekking tot voornoemd artikel 19 gevolgd. Met het voorstel wordt beoogd
de verhouding tussen huurders en verhuurders meer in evenwicht te brengen
en daarmede de positie van de huurders te versterken. § 3. Afschaffing van de ministeriële aanvangshuurprijsvaststelling
en de daaropvolgende vijf verplichte huurverhogingen bij ingrijpende woningverbeteringIn 1986 is – ten behoeve van de invoering van het Normkostensysteem
bij nieuwbouw van sociale huurwoningen per 1 januari 1988 – aangekondigd
dat de ministeriële huurprijsvaststelling bij gesubsidieerde nieuwbouwwoningen
zou worden afgeschaft (Kamerstukken II 1985/86, 16 736, nr. 25, p. 34).
Dit is later eveneens aangekondigd met betrekking tot gesubsidieerde beleggerswoningen
ten behoeve van invoering van een nieuw subsidie-systeem voor deze categorie
woningen per 1 januari 1989 (circulaire van 3 oktober 1988, MG 88-44, aangaande
de regeling premiehuurwoningen 1989). De Raad voor de Volkshuisvesting heeft
over de voornemens tot afschaffing geadviseerd in advies nummer 168 van 1
november 1989.Ook voor woningen waaraan gesubsidieerd ingrijpende voorzieningen worden
getroffen, is afschaffing van de ministeriële huurprijsvaststelling gewenst.
In ieder geval is dat nodig opdat onder het Besluit woninggebonden subsidies
1995 beide categorieën woningen gelijk kunnen worden behandeld. Ook in
het kader van de verzelfstandiging van de huursector en de daarbij behorende
flexibilisering van het huurprijsbeleid is het wenselijk dat de minister de
aanvangshuurprijs en de daaropvolgende huurverhogingen niet langer vaststelt,
maar dat partijen dit overeenkomen en dat (zo nodig) een toetsing bij de huurcommissie
mogelijk is.Met dit wetsvoorstel wordt deze doelstelling bereikt. In concreto leidt
dit tot het vervallen van artikel 9 van de Huurprijzenwet woonruimte. Als
gevolg hiervan ontvalt de grondslag aan artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte;
dit artikel regelt immers de verplichte verhoging van de in artikel 9 geregelde
huurprijs van ingrijpend verbeterde woningen.Hiermede verdwijnt tevens de functionele betekenis van artikel 18 voor
wat betreft de aanpassing van elders genoemde bedragen. Op dit laatste aspect
wordt in de volgende paragraaf uitgebreid ingegaan.In zijn advies bepleit de Raad voor de Volkshuisvesting dat voor de toepassing
van de overgangsbepaling – inhoudende dat artikel 18 in bepaalde gevallen
nog enige tijd van toepassing blijft – niet het tijdstip van de gunning,
maar van de gereedmelding bepalend is. De ondergetekenden nemen dit advies
niet over. Het tijdstip van gunning (toekenning) is immers een vroegtijdig
vaststaand gegeven, hetgeen partijen rechtszekerheid geeft. Het tijdstip van
gereedmelding wordt bepaald door de verhuurder, hetgeen in ieder geval voor
de huurder tot minder rechtszekerheid leidt. De ondergetekenden wijzen er
op dat bij de afschaffing van de ministeriële huurprijsvaststelling bij
gesubsidieerde nieuwbouw eenzelfde overgangsbepaling is gehanteerd (artikel
V, tweede lid, van de wet van 14 februari 1994, houdende wijziging van de
Huurprijzenwet woonruimte in verband met de decentralisatie van de subsidiëring
van de volkshuisvesting en de liberalisatie van huurprijzen van duurdere woningen
(Stb. 132)). § 4. Veranderingen in verband met het vervallen
van artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte § 4.1. InleidingNaast de hiervoor genoemde functie heeft het in artikel 18 van de Huurprijzenwet
woonruimte genoemde percentage tot nu toe ook een functie voor de jaarlijkse
bepaling van de vermindering van de objectsubsidies, alsmede voor de huurprijzen,
bedoeld in artikel 25 van de Wet individuele huursubsidie (normhuren en maximumhuurgrens).
Voor deze aanpassingen wordt namelijk verwezen naar het percentage, genoemd
in artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte.Gelijktijdig met het vervallen van artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte,
dient er derhalve een «nieuwe» basis geschapen te worden voor
de jaarlijkse vermindering van de objectsubsidies. In het onderhavige wetsvoorstel
heeft dit plaatsgevonden. Ook voor de jaarlijkse aanpassing van de hierboven
genoemde parameters zal een nieuwe basis geschapen moeten worden.
Vooralsnog is afgezien van opneming van een materiële basis voor de jaarlijkse
aanpassing van de bedragen van de maximaal redelijke huurprijs. In afwachting
van een afdoend aanpassingsmechanisme wordt deze aanpassing overgelaten aan
overleg tussen de eerste ondergetekende en de Tweede Kamer aan de hand van
de zogenaamde huurbrief of in het kader van de begrotingsbehandeling. Vervolgens
wordt de aanpassing vastgelegd in het Besluit huurprijzen woonruimte op grond
van artikel 15 van de Huurprijzenwet woonruimte. Voorgesteld wordt voor de
aanpassing van normhuren en maximumhuurgrens als bedoeld in de Wet individuele
huursubsidie vooralsnog aan te sluiten bij het percentage waarmee de bedragen
van de maximaal redelijke huurprijs worden aangepast. Onderstaand wordt een
en ander toegelicht.In het concept van het wetsvoorstel, zoals dat aan de Raad voor de Volkshuisvesting
voor advies is gezonden, was opgenomen dat het in het wetsvoorstel opgenomen
subsidie-afbraakpercentage bij algemene maatregel van bestuur zo nodig kon
worden aangepast. De Raad voor de Volkshuisvesting heeft in zijn advies bedenkingen
hiertegen geuit en geadviseerd het subsidie-afbraakpercentage «beter
in de wet te verankeren».Gelet op de noodzakelijke continuïteit van het objectsubsidiebeleid
is het mede in relatie tot de in gang gezette balansverkortingsoperatie (=
ex-ante-waardering van de meerjarige objectsubsidieverplichtingen tezamen
met de saldering van de uitstaande rijksleningen; zie de brief van 28 oktober
1993 aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, Kamerstukken II 1993/94, 23 400,
XI, nr. 25, alsmede de memorie van toelichting bij het inmiddels tot wet verheven
en in werking getreden wetsvoorstel balansverkorting geldelijke steun volkshuisvesting,
Kamerstukken II 1994/95, 23 817, nr. 3) inderdaad niet langer nodig bij
algemene maatregel van bestuur het desbetreffende percentage zo nodig te kunnen
aanpassen. Dit onderdeel van het advies van de Raad voor de Volkshuisvesting
wordt door de ondergetekenden dan ook gevolgd. § 4.2. Invoering van een nieuwe basis voor het
subsidie-afbraakpercentageIn het voorgestelde artikel IV, derde lid, is de grondslag te vinden voor
de vermindering van de objectsubsidies. Het niveau van het desbetreffende
percentage is niet veranderd ten opzichte van het thans geldende percentage.
Daarbij dient in verband met de Wet balansverkorting geldelijke steun volkshuisvesting
het volgende te worden opgemerkt. Het subsidie-afbraakpercentage is na de
inwerkingtreding van die wet nog slechts van toepassing op de vermindering
van de objectsubsidies van de woningen waarop de balansverkorting niet van
toepassing is, te weten woningen van particuliere verhuurders.Een deel van de Raad voor de Volkshuisvesting kan instemmen met de hoogte
van het voorgestelde subsidie-afbraakpercentage omdat bij afspraken in het
kader van de balansverkorting ervan uitgegaan is dat een percentage van boven
de vijf zal worden gehanteerd. Een ander deel van de Raad voor de Volkshuisvesting
bepleit een samenhang tussen subsidie-afbraakpercentage, gerealiseerde huurprijsontwikkeling
en de inkomensontwikkeling.Daarmee wijkt dit deel van de Raad voor de Volkshuisvesting af van het
eerder ingenomen standpunt met betrekking tot de huursombenadering (RAVO-advies
nr. 168 van 25 september 1989). De Raad voor de Volkshuisvesting heeft destijds
geen bezwaar gemaakt tegen het loskoppelen van de afbraak van de jaarlijkse
rijksbijdragen en de jaarlijks feitelijk gerealiseerde huurstijging. Door
een andere systematiek te bepleiten komt dit deel van de Raad voor de Volkshuisvesting
terug op een eerder ingenomen standpunt waarin een bedrijfsmatige
benadering bij de huuraanpassingen wordt geaccepteerd. Daarbij hoort een subsidieafbraak
die onafhankelijk is van de gerealiseerde huurprijsontwikkeling; het percentage
van 5½ wordt derhalve gehandhaafd. § 4.3. De jaarlijkse aanpassing van de bedragen
van de maximaal redelijke huurprijs. alsmede van de normhuren en de maximumhuurgrens
voor de individuele huursubsidieHet percentage, genoemd in artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte,
ook wel aangeduid als «het trendmatige huurverhogingspercentage»,
vormde tot vóór de invoering van de huursombenadering een indicatie
van een redelijk te achten huurprijsstijging en was – mede vanwege de
verplichting voor sociale verhuurders om dit percentage ook daadwerkelijk
door te voeren – grotendeels bepalend voor de huurprijsontwikkeling
in Nederland. Bij zowel zelfstandige als onzelfstandige woonruimten vond de
aanpassing van de maximaal (en minimaal) redelijke huurprijs toen plaats op
basis van het trendmatige huurverhogingspercentage van het daaraan voorafgaande
jaar.Bij de invoering van de huursombenadering en de wijziging van het Besluit
huurprijzen woonruimte per 1 juli 1993 is het in artikel 18 van de Huurprijzenwet
woonruimte genoemde percentage de feitelijke basis gebleven voor de jaarlijkse
aanpassing van de bedragen van de maximaal redelijke huurprijs en van de bedragen
waarnaar verwezen wordt in artikel 25 van de Wet individuele huursubsidie,
mede omdat dat percentage op dat moment de «best mogelijke inschatting»
vormde voor de verwachte huurprijsontwikkeling.Voor de individuele huursubsidie is van dit principe reeds afgeweken in
het tijdvak 1995–1996. Het zou niet in overeenstemming zijn geweest
met de werkelijke huurprijsontwikkeling in dat tijdvak indien de bedragen
waarnaar verwezen wordt in artikel 25 van de Wet individuele huursubsidie,
in dat tijdvak zouden zijn aangepast met het wettelijk voorgeschreven percentage
van artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte (5½). Daarom is voor
dat tijdvak, dat voorafgaat aan de voorziene inwerkingtredingsdatum van het
wetsvoorstel, een tijdelijke wettelijke voorziening getroffen bij de wet van
31 mei 1995, houdende wijziging van de Wet individuele huursubsidie en wijziging
van de wet van 21 juni 1989 tot aanpassing van de Wet individuele huursubsidie
naar aanleiding van de voorstellen van de commissie tot vereenvoudiging van
de loonbelasting en de inkomstenbelasting (Stb. 310).In de eerder genoemde brief van 27 april 1992 aan de Tweede Kamer werd
uitgegaan van een jaarlijkse aanpassing van de huursubsidieparameters en van
de maximaal redelijke huurprijs door middel van een «aanpassingsmechanisme»,
waarbij aansluiting zou worden gezocht bij de gemiddelde huurprijsontwikkeling.
Er is toentertijd voor een vrij ingewikkeld aanpassingsmechanisme geopteerd
waarmee eventuele verschillen (achteraf) tussen de verwachte huurprijsontwikkeling
over enig tijdvak en de uiteindelijk gerealiseerde huurprijsontwikkeling in
dat tijdvak zouden kunnen worden verdisconteerd in de daarop volgende aanpassing.De ondergetekenden zijn tot de conclusie gekomen dat het aanpassingsmechanisme,
zoals opgenomen in het aan de RAVO voor advies gezonden ontwerp-wetsvoorstel,
niet helemaal voldoet. Een beter mechanisme is nog niet voorhanden. In het
kader van het reeds lopende project tot herziening van de huurprijsregelgeving
zal bij het onderzoek naar een eenvoudiger woningwaarderingsstelsel (zo mogelijk
aansluiting bij de waardering voor de onroerende-zaakbelasting) aan een definitieve
regeling van het aanpassingsmechanisme voor de aanpassing van de bedragen
van de maximaal redelijke huurprijs de nodige aandacht worden besteed. Daarom
hebben de ondergetekenden besloten thans nog geen aanpassingsmechanisme in
het voorstel op te nemen. Het percentage van de jaarlijkse aanpassing van
de bedragen van de maximaal redelijke huurprijs zal voorlopig jaarlijks in
een brief aan de Tweede Kamer of in het kader van de begroting worden aangegeven.
Daarbij zal de verwachte gemiddelde huurontwikkeling richtsnoer zijn. Na overleg
over dat voorstel met de Kamer zullen vervolgens in het Besluit huurprijzen
woonruimte de nieuwe bedragen van de maximaal redelijke huurprijs worden opgenomen.Dezelfde methodiek zal voorlopig ook worden gehanteerd voor de jaarlijkse
aanpassing van de bedragen waarnaar verwezen wordt in artikel 25 van de Wet
individuele huursubsidie. Uitgangspunt zal daarbij zijn dat de verwachte gemiddelde
huurontwikkeling wordt gevolgd. § 5. Financiële aspectenDe grotere vrijheid voor verhuurders ten aanzien van de huuraanpassing
onder de huursombenadering kan, wat betreft de individuele huursubsidie, leiden
tot budgettaire gevolgen voor de begroting. Deze doen zich voor indien de
werkelijke gemiddelde huurstijging afwijkt van het percentage waarmee de normhuren,
aftoppingsgrenzen en de maximum-huren ingevolge artikel 25 van de Wet individuele
huursubsidie (de IHS-tabellen) zijn aangepast, met andere woorden: indien
de werkelijke gemiddelde huurstijging afwijkt van de verwachte gemiddelde
huurstijging. Bij de begroting voor 1996 is rekening gehouden met het voorgestelde
aanpassingsmechanisme. Derhalve kunnen eventuele financiële gevolgen
eerst worden vastgesteld zodra inzicht is verkregen in de gerealiseerde gemiddelde
huurstijging per 1 juli 1996.Als gevolg van het vervallen van artikel 9 van de Huurprijzenwet woonruimte
zullen geen ministeriële beschikkingen tot vaststelling van de huurprijs
voor ingrijpend verbeterde woonruimten meer worden vastgesteld. Dit betekent
dat er ook geen beroepen tegen deze beschikkingen meer zullen worden ingesteld.
Derhalve neemt de werkdruk van het bestuurlijk apparaat enigszins af. Geschillen
tussen huurders en verhuurders over de huurprijs van woonruimte na ingrijpende
woningverbetering zullen voortaan aan de huurcommissies (en eventueel daarna
aan kantonrechters) worden voorgelegd. De werkdruk van huurcommissies en kantonrechters
zal als gevolg daarvan in geringe mate toenemen. Die toename zal naar verwachting
zodanig zijn dat er voor huurcommissies en kantonrechters geen personele consequenties
aan behoeven te worden verbonden. Derhalve zullen ook de lasten die voor de
overheid aan de rechtsbescherming verbonden zijn, gering zijn. B. ARTIKELEN Artikel I A, B, D en FAls gevolg van het voorstel artikel 9 te laten vervallen (onderdeel C)
kunnen de passages in de artikelen 4, 5, 10 en 17 van de Huurprijzenwet woonruimte
waarin naar dat artikel wordt verwezen, zijnde overbodig, vervallen. Deze
onderdelen strekken ertoe voornoemde passages te doen vervallen. CIn § 3 van het algemeen deel van de memorie van toelichting
is de reden van het voorstel artikel 9 van de Huurprijzenwet woonruimte te
laten vervallen toegelicht. Naar dat deel van de toelichting wordt dan ook
verwezen. E en GIn onderdeel C wordt voorgesteld artikel 9 te laten vervallen. Met het
vervallen van dat artikel ontvalt vervolgens ook aan artikel 18 de zin. Artikel
18 regelt immers de verplichte verhoging van de in artikel 9 geregelde huurprijs
van ingrijpend verbeterde woonruimte. Het artikel heeft echter daarnaast in
de loop der tijd nog een geheel andere functie gekregen, doordat voor diverse
jaarlijkse bijstellingspercentages naar het in artikel 18, eerste lid, van
de Huurprijzenwet woonruimte genoemde percentage wordt verwezen. Het betreft
verwijzingen met betrekking tot:a. de aanpassing van de huren van de Wet individuele huursubsidie;b. de afbraak van de Rijkssubsidie, verstrekt ingevolge de overgangsbepalingen
van inmiddels ingetrokken ministeriële regelingen (zoals de Beschikking
geldelijke steun particuliere huurwoningen 1968, de Beschikking geldelijke
steun toegelaten instellingen 1968 en de Beschikking geldelijke steun huurwoningen
1975).Nu verwijzing naar artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte niet langer
mogelijk is, wordt in artikel III voorgesteld de onder a bedoelde huren jaarlijks
aan te passen met hetzelfde percentage als waarmee de bedragen van de maximaal
redelijke huurprijs in de zin van de Huurprijzenwet woonruimte worden aangepast.
Voor de aanpassing in de periode van 1 juli 1995 tot en met 30 juni 1996 geldt
de wet van 31 mei 1995, houdende wijziging van de Wet individuele huursubsidie
en wijziging van de wet van 21 juni 1989 tot aanpassing van de Wet individuele
huursubsidie naar aanleiding van de voorstellen van de commissie tot vereenvoudiging
van de loonbelasting en de inkomstenbelasting.Voor de onder b bedoelde regelingen wordt voorgesteld in artikel IV, derde
lid, een nieuwe basis op te nemen voor het overigens gelijk blijvende percentage
van de jaarlijkse vermindering van de rijkssubsidie (5½). Dit percentage
wordt doorgaans aangeduid met de term «subsidie-afbraakpercentage».
In dat verband wordt verwezen naar de toelichting op dat artikel.Voorgesteld wordt in artikel 15 op te nemen dat regelen moeten (en dus
niet, zoals thans het geval is: kunnen) worden gesteld inzake de hoogst toelaatbare
stijging van de huurprijs. Dat geeft de huurder meer zekerheid dan de huidige
facultatieve bepaling en is bovendien in overeenstemming met de tot nu toe
gevolgde praktijk. Deze wijziging is overigens niet een gevolg van het laten
vervallen van artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte. Artikel II A, onderdelen 1 en 3, B, C en DDeze wijzigingen houden verband met het feit dat onderdeel g van artikel
3, eerste lid, dat betrekking heeft op artikel 18 van de Huurprijzenwet woonruimte,
zijn betekenis heeft verloren, en derhalve dient te vervallen; als gevolg
daarvan dienen ook de verwijzingen naar artikel 3, eerste lid, te worden aangepast. A, onderdeel 2Deze wijziging strekt ertoe een technische verbetering aan te brengen
in artikel 3, vierde lid, onderdeel a, van de Wet op de huurcommissies. Met
deze wijziging wordt beter aangesloten op de formulering van artikel 51, derde
lid, van de Huisvestingswet, naar welk artikellid voornoemd onderdeel a verwijst. Artikel IIIIn § 4.3 van het algemeen deel van deze memorie van toelichting
is deze wijziging toegelicht. Verder zij nog opgemerkt dat de verwijzing naar
artikel 17, tweede lid, van de Huurprijzenwet woonruimte niet betekent dat
er ook daadwerkelijk een uitspraak van de huurcommissie moet zijn gedaan om
de maximaal redelijke huurprijs en de verhoging daarvan te kunnen weten. De
bedragen waarnaar verwezen wordt in artikel 25 van de Wet individuele huursubsidie,
worden jaarlijks verhoogd met hetzelfde percentage als waarmee de bedragen
van de maximaal redelijke huurprijs krachtens artikel 15 van de Huurprijzenwet
woonruimte worden verhoogd. Artikel IVDit artikel bevat de overgangsbepalingen.Ingevolge het eerste en tweede lid blijft ten aanzien van vóór
de inwerkingtreding van deze wet gesubsidieerde ingrijpend verbeterde woningen
de huidige tekst van de Huurprijzenwet woonruimte – met uitzondering
van de wijziging die wordt voorgesteld in onderdeel E van artikel I, die namelijk
niet het gevolg is van het vervallen van artikel 18 van de Huurprijzenwet
woonruimte – gelden tot de eerste of eerstvolgende verplichte huurverhoging,
bedoeld in artikel 18, eerste lid, van de Huurprijzenwet woonruimte, zoals
dat vóór de inwerkingtreding van deze wet luidde. De periode
gedurende welke de verplichte huurverhogingen plaatsvinden, wordt voor deze
woningen dus verkort. Het betekent voorts dat de aanvangshuurprijs van deze
woningen nog door de Minister van Volkshuisvesting Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer moet worden vastgesteld.In het derde lid wordt voorgesteld voor de toepassing van overgangsbepalingen
bij alle inmiddels ingetrokken ministeriële regelingen, op grond waarvan
indertijd subsidie werd verstrekt voor de bouw, exploitatie of renovatie van
woningen en welke subsidie op grond van die overgangsbepalingen nog immer
wordt verstrekt, de verwijzing naar het trendpercentage van het met dit wetsvoorstel
af te schaffen artikel 18, eerste lid, van de Huurprijzenwet woonruimte te
vervangen door een percentage van 5½. Dat percentage is overigens hetzelfde
als het thans geldende trendpercentage, bedoeld in artikel 18. Tevens is in
dit lid geregeld dat in het geval met hetzelfde doel in een dergelijke regeling
een ander artikel dan artikel 18, eerste lid, van de Huurprijzenwet woonruimte
wordt genoemd – bijvoorbeeld omdat de desbetreffende regeling dateert
van vóór 1979, het jaar waarin de Huurprijzenwet woonruimte
in werking trad –, maar feitelijk – op grond van ander overgangsrecht
of bijvoorbeeld circulaires – het in artikel 18, eerste lid, genoemde
percentage wordt toegepast, dit percentage voor de toekomst eveneens wordt
vervangen door het percentage van 5½. De in dit lid opgenomen regeling
heeft betekenis voor subsidies, ooit verstrekt op grond van onder meer de
volgende ministeriële regelingen:a. de Beschikking geldelijke steun particuliere huurwoningen 1968;b. de Beschikking geldelijke steun toegelaten instellingen 1968;c. de Beschikking geldelijke steun huurwoningen 1975. In het algemeen deel van de toelichting (paragraaf 4.2) is overigens al
aangegeven dat het subsidie-afbraakpercentage sinds de invoering van de zogenaamde
balansverkorting nog slechts van toepassing is op de vermindering van de objectsubsidies
van woningen waarop de Wet balansverkorting geldelijke steun volkshuisvesting
niet van toepassing is.In het vierde lid is geregeld dat de in artikel III opgenomen wijzigingen
in het mechanisme van de jaarlijkse aanpassingen van de bedragen van artikel
25 van de Wet individuele huursubsidie uitsluitend gelden voor aanvragen om
en verstrekkingen van individuele huursubsidie vanaf het tijdvak 1996–1997
en dus niet voor de tijdvakken, daaraan voorafgaande.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,D. K. J. TommelDe Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24507-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl