Goedkeuring Verdrag ter voorkoming van terrorisme (Trb. 2006, 34); Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31422, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

05-09-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31422-(R1853) nr. 6

29-08-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1 Algemeen1.1 Totstandkoming van het Verdrag van de Raad van
Europa ter voorkoming van terrorisme1.2 Materieelrechtelijke aspecten in internationaal
verband1.3 Materieelrechtelijke aspecten in nationaal verband2 KoninkrijkspositieARTIKELSGEWIJSArtikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 12Artikel 20Artikel 22Artikel 23Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31422Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 422 (R 1853)Goedkeuring van het op 16 mei 2005 te Warschau totstandgekomen
Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme (Trb. 2006, 34)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 29 augustus 2008Met belangstelling heb ik kennisgenomen van de bevindingen van de vaste
commissie voor Justitie van de Tweede Kamer over het wetsvoorstel van rijkswet
tot goedkeuring van het op 16 mei 2005 te Warschau totstandgekomen Verdrag
van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme (Trb. 2006, 34; hierna:
Verdrag). Ik ben verheugd te vernemen dat de leden van de CDA-fractie ten
volle de doelstelling van het Verdrag onderschrijven, alsook de beoogde maatregelen
om die doelstellingen te realiseren.In deze nota ga ik mede namens mijn ambtgenoot van Buitenlandse Zaken
graag in op de in het verslag gestelde vragen en de gemaakte opmerkingen.
Daarbij houd ik de volgorde van het verslag aan.1 Algemeen1.1 Totstandkoming van het Verdrag van de Raad van
Europa ter voorkoming van terrorismeDe leden van de CDA-fractie vragen waarom het wetsvoorstel ter goedkeuring
van het Verdrag nu pas wordt ingediend, terwijl het Verdrag reeds drie jaren
geleden is aangenomen. Het streven is erop gericht geweest om het wetsvoorstel
ter goedkeuring van het Verdrag en het wetsvoorstel ter uitvoering van het
Verdrag nagenoeg gelijktijdig bij uw Kamer in te dienen. De voorgestelde uitvoeringswetgeving
op het terrein van het materiële strafrecht is opgenomen in het bij koninklijke
boodschap van 12 maart 2008 ingediende voorstel van wet tot wijziging
van het Wetboek van Strafrecht, het Wetboek van Strafvordering en enkele aanverwante
wetten in verband met de strafbaarstelling van het deelnemen en meewerken
aan training voor terrorisme, uitbreiding van de mogelijkheden tot ontzetting
uit het beroep als bijkomende straf en enkele andere wijzigingen (Kamerstukken
II 2007/2008, 31 386) en voorts in het bij koninklijke boodschap van
20 maart 2008 ingediende voorstel van wet tot partiële wijziging
van het Wetboek van Strafrecht, Wetboek van Strafvordering en enkele aanverwante
wetten in verband met rechtsontwikkelingen, internationale verplichtingen
en geconstateerde wetstechnische gebreken en leemten (Kamerstukken II 2007–2008,
31 391). De voorbereiding van eerstgenoemd wetsvoorstel heeft enige tijd
in beslag genomen.Ten aanzien van de vraag van de leden van de CDA-fractie hoeveel en welke
landen inmiddels het Protocol tot wijziging van het Europees Verdrag tot bestrijding
van terrorisme van 1977 hebben geratificeerd kan ik meedelen dat blijkens
de website van de Raad van Europa (http://conventions.coe.int) tot op heden 19 landen het Protocol hebben ondertekend zonder ratificatie
en dat 27 landen, waaronder het Koninkrijk der Nederlanden, het Protocol hebben
geratificeerd. Voor meer (actuele) informatie over welke landen tot welke
categorie behoren, verwijs ik u graag naar voornoemde website van de Raad
van Europa.De leden van de CDA-fractie geven aan dat zij graag een overzicht ontvangen
van internationale regelgeving betreffende de bestrijding van terrorisme.
In onderstaand tabel is de meest relevante internationale (vastgestelde) regelgeving
opgenomen die betrekking heeft op de bestrijding van terrorisme:1. Verdrag inzake strafbare feiten en bepaalde andere handelingen begaan
aan boord van luchtvaartuigen, tot stand gekomen te Tokyo op 14 september
1963 (Trb. 1964, 186);2. Verdrag tot bestrijding van het wederrechtelijk in zijn macht brengen
van luchtvaartuigen, tot stand gekomen te ’s-Gravenhage op 16 december
1970 (Trb. 1971, 50);3. Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen
de veiligheid van de burgerluchtvaart, tot stand gekomen te Montreal op 23 september
1971 (Trb. 1971, 218);4. Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie en de aanleg van
voorraden van bacteriologische (biologische) en toxinewapens en inzake de
vernietiging van deze wapens, tot stand gekomen te Londen, Moskou en Washington
op 10 april 1972 (Trb. 1972, 142);5. Verdrag inzake de voorkoming en bestraffing van misdrijven tegen internationaal
beschermde personen, met inbegrip van diplomaten, tot stand gekomen te New
York op 14 december 1973 (Trb. 1981, 69);6. Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme, tot stand gekomen
te Straatsburg op 27 januari 1977 (Trb. 1977, 63);7. Internationaal Verdrag tegen het nemen van gijzelaars, tot stand gekomen
te New York op 17 december 1979 (Trb 1981, 53);8. Verdrag inzake de fysieke beveiliging van kernmateriaal, tot stand
gekomen te Wenen op 3 maart 1980 (Trb. 1981, 7);9. Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke daden van geweld op luchthavens
voor de internationale burgerluchtvaart bij het Verdrag tot bestrijding van
wederrechtelijke gedragingen tegen de veiligheid van de burgerluchtvaart,
tot stand gekomen te Montreal op 24 februari 1988 (Trb. 1988, 88);10. Verdrag ter bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen
de veiligheid van de zeescheepvaart, tot stand gekomen te Rome op 10 maart
1988 (Trb. 1989, 17);11. Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht
tegen de veiligheid van vaste platforms op het continentale plat, tot stand
gekomen te Rome op 10 maart 1988 (Trb. 1989, 18);12. Verdrag inzake het merken van kneedspringstoffen ten behoeve van de
opsporing ervan, tot stand gekomen te Montreal op 1 maart 1991 (Trb.
1992, 80);13. Verdrag inzake de bestrijding van terroristische bomaanslagen, tot
stand gekomen te New York op 15 december 1997 (Trb. 1998, 84);14. Internationaal Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme,
tot stand gekomen te New York op 9 december 1999 (Trb. 2000, 12);15. Kaderbesluit van de Raad inzake terrorismebestrijding van 13 juni
2002 (2002/475/JBZ);16. Protocol tot wijziging van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme, tot stand gekomen te Straatsburg op 15 mei 2003 (Trb. 2003,
133);17. Internationaal Verdrag ter bestrijding van daden van nucleair terrorisme,
tot stand gekomen te New York op 13 april 2005 (Trb. 2005, 290);18. Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme, tot
stand gekomen te Warschau op 16 mei 2005 (Trb. 2006, 34);19. Verdrag van de Raad van Europa inzake het witwassen, de opsporing,
de inbeslagneming en de confiscatie van opbrengsten van misdrijven en de financiering
van terrorisme, tot stand gekomen te Warschau op 16 mei 2005 (Trb. 2006,
104);20. Wijziging van het Verdrag inzake de fysieke beveiliging van kernmateriaal,
tot stand gekomen te Wenen op 8 juli 2005 (Trb. 2006, 81);21. Protocol van 2005 bij het Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke
gedragingen gericht tegen de veiligheid van de zeevaart, tot stand gekomen
te Londen op 14 oktober 2005 (Trb. 2006, 223);22. Protocol van 2005 bij het Protocol tot bestrijding van wederrechtelijke
gedragingen gericht tegen de veiligheid van vaste platforms op het continentale
plat, tot stand gekomen te Londen op 14 oktober 2005 (Trb. 2006, 224).De leden van de SP-fractie vragen, mede onder verwijzing naar de uitkomsten
van het onderzoek van het T.M.C. Asser Instituut, of de regering de mening
deelt dat de strafbaarstelling van apologie zich moeilijk laat construeren.Bij de voorbereiding van het Verdrag is gebleken dat er in internationaal
verband geen draagvlak bestond voor de strafbaarstelling van het verheerlijken,
vergoelijken, bagatelliseren of ontkennen van terroristische misdrijven, hetgeen
ook wel bekend staat als de strafbaarstelling van apologie. Dat is voor de
situatie in Nederland niet anders. Aan strafbaarstelling van «apologie»
zitten haken en ogen. Zo is uit adviezen uit de rechtspraktijk over een concept-wetsvoorstel
van het vorige kabinet op dit terrein gebleken dat voor de strafbaarstelling
van apologie in de praktijk weinig draagvlak bestaat en dat het lastig is
daarvoor een vorm te vinden die voldoende precies is, de toets van het Europees
Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden
(EVRM) kan doorstaan, voldoet aan het legaliteitsvereiste en ook nog toegevoegde
waarde heeft ten opzichte van hetgeen reeds strafbaar is, zoals opruiing.1.2 Materieelrechtelijke aspecten in internationaal
verbandDe leden van de SP-fractie vragen of de regering denkt dat de in het Verdrag
opgenomen nieuwe strafbaarstellingen effectief kunnen worden gehandhaafd.
In antwoord hierop dient allereerst gewezen te worden op het feit dat alleen
de training voor terrorisme (artikel 7) een nieuwe strafbaarstelling met zich
meebrengt en dat de overige in het Verdrag opgenomen gedragingen reeds naar
Nederlands strafrecht strafbaar zijn gesteld. Met betrekking tot de handhaving
van de strafbaarstelling van training voor terrorisme kan worden geantwoord
dat, evenals de handhaving van andere strafbaarstellingen betreffende terroristische
misdrijven, tot opsporing en vervolging zal worden overgegaan indien daartoe
aanleiding bestaat (zie in dit verband o.a. Kamerstukken II 2004–2005,
30164, nr. 3).In reactie op de vraag van de leden van de SP-fractie welke landen die
geen partij zijn bij het Statuut van de Raad van Europa tot het Verdrag kunnen
toetreden en welke maatstaf daarbij zal worden gehanteerd, kan worden geantwoord
dat ingevolge artikel 24 van het Verdrag in beginsel ieder land kan toetreden
tot het Verdrag. Hiervoor is echter een meerderheidsbesluit nodig van het
Comité van Ministers zoals omschreven in artikel 20, onder
d, van het Statuut van de Raad van Europa én een unaniem besluit van
de vertegenwoordigers van de verdragspartijen die in het Comité van
Ministers vertegenwoordigd zijn.Ten aanzien van de vraag van de leden van de SP-fractie of de regering
de mening van de leden deelt dat het ongewenst is dat landen tot het Verdrag
kunnen toetreden wanneer twijfel bestaat over het door die landen eerbiedigen
van rechtstatelijke, democratische en mensenrechtelijke waarden, kan het volgende
worden geantwoord. Ingevolge artikel 3 van het Statuut van de Raad van Europa
moet ieder land die lid wil worden van de Raad van Europa de rechtstatelijke
beginselen en de mensenrechten en fundamentele vrijheden onderkennen en voorts
effectief en oprecht meewerken aan de realisatie van de doelstellingen van
de Raad van Europa. Het Comité van Ministers zal slechts die landen
uitnodigen waarvan wordt geacht dat zij in staat en willens zijn om hetgeen
is bepaald in voornoemd artikel 3 onverkort te vervullen. Tegen deze achtergrond
acht ik het niet wenselijk dat landen lid worden van de Raad van Europa indien
ernstige twijfel bestaat dat zij de doelstellingen van de Raad van Europa
schenden.Met betrekking tot de vraag van de leden van de SP-fractie of de regering
een eigen bevoegdheid krijgt bij het toetsen van een verzoek om uitlevering
of wederzijdse rechtshulp kan worden geantwoord dat de minister van Justitie
bevoegd blijft een verzoek tot uitlevering of rechtshulp niet in te willigen
op basis van een van de in de Uitleveringswet opgenomen gronden. In dit verband
kan worden gewezen op artikel 20 en 21 van het Verdrag en de memorie van toelichting
bij voorliggend wetsvoorstel.Voorts vragen de leden van de SP-fractie of het mogelijk is dat een uitleveringsverzoek
zal worden gehonoreerd aan een land dat bij herhaling is veroordeeld door
het EHRM wegens schending van mensenrechten. In dit verband vragen zij ook
naar de reikwijdte van het interstatelijk vertrouwen. Hierop kan worden geantwoord
dat indien uitlevering wordt verzocht door een land dat partij is bij het
EVRM en/of het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten
(IVBPR) een mensenrechtenverdrag, in beginsel moet worden uitgegaan van het
vertrouwen dat deze staat het bepaalde bij dat verdrag zal eerbiedigen. Dit
vertrouwensbeginsel kan onder omstandigheden uitzondering lijden. Daarvoor
moet gebleken zijn dat de opgeëiste persoon door zijn uitlevering een
reëel gevaar loopt aan een onmenselijke of vernederende behandeling of
bestraffing te zullen worden onderworpen. Dat in een land eerder schendingen
van mensenrechten zijn geconstateerd, rechtvaardigt op zichzelf niet de vrees
dat zich in elke casus een reëel gevaar voordoet.De leden van de SP-fractie vragen of de bescherming en ondersteuning van
slachtoffers zich ook uitstrekt tot de nieuwe strafbaarstellingen in het Verdrag
en door wie deze bescherming en ondersteuning worden geboden. Artikel 13 van
het Verdrag dat betrekking heeft op de bescherming, schadeloosstelling en
steun voor slachtoffers van terrorisme ziet niet specifiek op de gedragingen
die zijn opgenomen in het Verdrag, maar is een algemene bepaling die het belang
onderstreept voor continue aandacht op internationaal- en nationaal niveau
voor slachtoffers van terrorisme en voorts lidstaten uitnodigt om «best
practices» onderling uit te wisselen. Het is aan de lidstaten om invulling
te geven aan de in deze bepaling opgenomen (algemene) verplichting tot het
nemen van maatregelen ter bescherming en ondersteuning van slachtoffers van
terrorisme. Dit betekent dat het aan Nederland is om te bepalen welke personen,
onder welke voorwaarden en in welke mate aanspraak kunnen maken op bescherming
en ondersteuning.In Nederland bestaat voor slachtoffers van terrorisme de mogelijkheid
om een beroep te doen op het Schadefonds Geweldsmisdrijven dan wel op de Wet tegemoetkoming schade bij rampen en zware ongevallen, indien
de schade niet wordt gedekt door een verzekeraar dan wel een meer aangewezen
instantie. Voor zover de behoefte van slachtoffers van terrorisme meer gelegen
is op het vlak van opvang en ondersteuning, kunnen zij zich wenden tot Slachtofferhulp
Nederland. Ook slachtoffers van terrorisme kunnen daar terecht voor praktische,
juridische of emotionele hulp.1.3 Materieelrechtelijke aspecten in nationaal verbandDe leden van de PvdA-fractie vragen of het juist is dat het Verdrag –
met uitzondering van de strafbaarstelling van training voor terrorisme –
niet noopt tot aanpassing van Nederlandse wetgeving. Hierop kan ik antwoorden
dat de uit het Verdrag – met uitzondering van de verplichting tot strafbaarstelling
van training voor terrorisme – voortvloeiende wijzigingen van de Nederlandse
wetgeving beperkt blijven tot wijziging van bepalingen aangaande rechtsmacht,
rechtshulp en uitlevering, te weten: artikel 4a, tweede lid, van het Wetboek
van Strafrecht, de artikelen 552m, tweede lid, en 552hh, tweede lid, van het
Wetboek van Strafvordering en de artikelen 11, derde lid, en 51a van de Uitleveringswet
(zie Kamerstukken II 2007–2008, 31 391, nrs. 2 en 3).2 KoninkrijkspositieIn reactie op de vraag van de leden van de CDA-fractie of het streven
om het nieuwe Wetboek van Strafrecht van de Nederlandse Antillen nog voor
de staatkundige herstructurering van de Nederlandse Antillen in werking te
laten treden nog op schema ligt, kan worden geantwoord dat dit vooralsnog
haalbaar lijkt. Voorts vragen zij of een concept voor een nieuw Wetboek van
Strafrecht voor Aruba voor de zomer van 2008 aan de Staten van Aruba zal worden
aangeboden. Hierop kan worden geantwoord dat de aanbieding van een nieuw Wetboek
van Strafrecht voor Aruba naar verwachting niet eerder zal geschieden dan
januari 2009.De leden van de CDA-fractie vragen waarom de in de bijlage bij het Verdrag
genoemde verdragen nog niet allemaal in werking zijn getreden voor de Nederlandse
Antillen en voorts wanneer dit wel het geval zal zijn. De reden hiervoor is
dat de voor de toepassing van deze verdragen benodigde uitvoeringswetgeving
nog niet gereed is. Deze uitvoeringswetgeving is grotendeels opgenomen in
het nieuwe Wetboek van Strafrecht voor de Nederlandse Antillen. Zodra het
nieuwe Wetboek van Strafrecht in werking treedt (naar verwachting vóór
de herstructurering van de Nederlandse Antillen), kan de werking van deze
verdragen tot de Nederlandse Antillen worden uitgebreid. Voor zover de uitvoeringswetgeving
in een aparte landsverordening is opgenomen die eerder in werking treedt,
zal dat verdrag eerder in werking kunnen treden. Naar verwachting zal dit
het geval zijn voor het Verdrag inzake de bestrijding van terroristische bomaanslagen
en het Internationaal Verdrag ter bestrijding van de financiering van terrorisme.ARTIKELSGEWIJSArtikel 3De leden van de CDA-fractie en de PvdA-fractie vragen hoe de oproep tot
het stimuleren van de interreligieuze en interculturele dialoog in de Europese
praktijk gestalte gaat krijgen respectievelijk hoe deze gevolgen heeft voor
de Nederlandse praktijk.In het kader van het Europees Jaar van de Interculturele Dialoog 2008
is tien miljoen euro uitgetrokken voor EU-programma’s en andere acties
om een gevarieerde reeks projecten te financieren op het terrein
van cultuur, onderwijs, jeugd, sport en burgerschap. Tijdens de JBZ-Raad van
12–13 juni 2007 heeft de Raad de lidstaten verder opgeroepen om
regelmatig ervaringen uit te wisselen op het vlak van de interculturele dialoog.
Inmiddels hebben hiertoe twee deskundigenbijeenkomsten plaatsgevonden die
onder meer zullen resulteren in een verslag ten behoeve van de informele bijeenkomst
van EU-Ministers van integratie van 3–4 november 2008. Hierin zullen
ook voorstellen worden gedaan voor het vaststellen van een soepele procedure
waarmee interculturele problemen of conflicten met een potentieel grensoverschrijdende
dimensie kunnen worden aangepakt. Ten aanzien van de interreligieuze dialoog
kan voorts worden gewezen op de conferentie «New horizons: active citizenship
to bridge-interreligious divides», die 16 mei 2008 heeft plaats
gevonden. Bovendien start de minister voor Wonen, Wijken en Integratie in
het najaar van 2008 met een «Dialoog over Religie en Samenleving».
Deze dialoog beoogt ontmoeting en duurzaam contact te bevorderen tussen mensen
van uiteenlopende religies en levensbeschouwingen én bij te dragen
aan kennisverbreding en kennisverdieping over levensbeschouwelijke stromingen
en interpretaties. Hierbij zullen ook tal van maatschappelijke organisaties
en actoren worden betrokken. Tenslotte is ook het belang van het bevorderen
van de interculturele en interreligieuze dialoog expliciet erkend in de tijdens
het Nederlandse voorzitterschap aangenomen gemeenschappelijke basisbeginselen
voor het beleid inzake de integratie van immigranten in de EU. Deze basisbeginselen
vormen een blijvende leidraad voor het uitwisselen van praktijken binnen de
EU en de uitvoering van deze beginselen is een expliciete prioriteit van het
Europese Integratie Fonds. In dat licht is blijvende aandacht voor de bevordering
van deze dialoog verzekerd.In aanvulling op het vorenstaande kan met betrekking tot de Nederlandse
praktijk nog worden meegedeeld dat voor gemeenten die de interreligieuze/interculturele
dialoog willen bevorderen, de mogelijkheid bestaat om hiervoor cofinanciering
aan te vragen bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
voor zover dit past binnen de lokale aanpak van polarisatie en radicalisering.Ten aanzien van de vraag van de leden van de PvdA-fractie wat de toegevoegde
waarde is van de verwijzing naar de geldende mensenrechtenverdragen als het
EVRM en het IVBPR kan het volgende worden geantwoord. Landen die partij zijn
bij het EVRM en/of het IVBPR dienen te allen tijde de daarin opgenomen verplichtingen
na te leven. De verwijzing naar de betreffende verdragen berust op de overweging
om de reeds aangegane internationale mensenrechtelijke verplichtingen in herinnering
te roepen en daarmee het internationaal juridische kader te duiden. Deze werkwijze
is gebruikelijk in de internationale (verdragen)praktijk en is voorts van
belang bij onderwerpen, als het onderhavige, die op het snijvlak liggen van
het rechtmatig uitoefenen van mensenrechten en fundamentele vrijheden en het
strafbare gedrag.Artikel 4De leden van de PvdA-fractie vragen hoe de regering vorm geeft aan de
internationale samenwerking bij preventie. Nederland werkt samen met zijn
Europese partners aan de verwezenlijking van het actieplan dat ziet op de
bestrijding van radicalisering en rekrutering. De minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties heeft in dit kader aan de Europese Coördinator
Terrorismebestrijding toegezegd dat Nederland zijn beste praktijken inzake
de brede lokale aanpak zal uitdragen. Het Franse voorzitterschap van de Europese
Unie heeft Nederland voorts gevraagd deel te nemen aan een werkgroep die als
taak heeft een vervolg te schrijven op het huidige actieplan. Nederland zal
daarbij onder meer pleiten voor aanvullende maatregelen die zien
op de preventieve aanpak van radicalisering en rekrutering.Artikel 5De leden van de CDA-fractie vragen of, gelet op de ruimte die lidstaten
hebben bij de definiëring van opzettelijk en wederrechtelijk, dit kan
leiden tot rechtsongelijkheid en voorts tot procedures bij Europese gerechtelijke
instanties als het EHRM. In het Europese strafrecht is het (vooralsnog) gebruikelijk
dat materiële strafrechtelijke begrippen als opzet, schuld en wederrechtelijk
naar nationale maatstaven worden ingevuld en daarmee beheerst door nationaal
(straf)recht. Deze systematiek brengt logischerwijs met zich mee dat de reikwijdte
van voornoemde strafrechtelijke begrippen mogelijk per lidstaat kan verschillen.
Bij een eventuele klachtprocedure bij het EHRM wordt niet beoordeeld of er
verschil is in implementatiewetgeving tussen lidstaten onderling, maar wordt
getoetst of in het concrete geval sprake is van een schending van het EVRM.Met betrekking tot de vraag van de leden van de CDA-fractie of het niet
lastig is om daadwerkelijk vast te stellen of er sprake is van het publiekelijk
uitlokken van een terroristisch misdrijf, kan worden geantwoord dat het Nederlands
strafrecht al geruime tijd bekend is met de strafbaarstelling van het opruien tot enig strafbaar feit en dat in de strafprocespraktijk
niet is gebleken van een moeilijkheden op dit punt.De leden van de CDA-fractie vragen op welke wijze privé-communicatie
waarin wordt aangezet tot het plegen van een terroristisch misdrijf, kan leiden
tot strafrechtelijke vervolging. Het onderscheidend criterium voor opruiing
tot enig strafbaar feit (waaronder een terroristisch misdrijf) is of de gedraging
in het openbaar heeft plaatsgevonden; onder zodanige omstandigheden en op
zodanige wijze dat de opruiing door het publiek kan worden geconsumeerd. Hiervan
kan ook sprake zijn wanneer de opruiing geschiedt in een niet-openbare plaats
of (in beginsel) gericht is tot een bepaalde groep personen. Nu het opzetvereiste
van artikel 131 Wetboek van Strafrecht ook betrekking heeft op het bestanddeel «openbaar»,
is vereist dat de dader zich willens en wetens moet hebben blootgesteld aan
de aanmerkelijke kans dat het publiek kennis kan nemen van de inhoud van zijn
uitlatingen. In bepaalde gevallen kan privé-communicatie hieronder
worden gebracht.Artikel 12De leden van de CDA-fractie vragen wat de aanleiding was voor de tijdens
de onderhandelingen bij de delegaties bestaande verontrusting over de mogelijkheid
dat de strafbepalingen zich mogelijk zouden lenen voor misbruik tegen de op
zich zelf rechtmatige uitoefening van mensenrechten. Hierop kan worden geantwoord
dat het bij de onderhandelingen over het Verdrag voor veel delegaties van
essentieel belang was dat in de tekst van het Verdrag dan wel de preambule
een (expliciete) verwijzing werd opgenomen betreffende de eerbiediging van
democratische waarden, mensenrechten en fundamentele vrijheden, aangezien
het onderwerp van het Verdrag op het snijvlak ligt van het rechtmatig uitoefenen
van mensenrechten en fundamentele vrijheden en het strafbare gedrag.Artikel 20Ten aanzien van de vraag van de leden van de CDA-fractie waarom in artikel
20, vijfde lid, van het Verdrag de geldigheid van een eventueel voorbehoud
op drie jaren is gesteld, kan worden geantwoord dat deze termijn
door partijen als redelijk werd bevonden en dat over dit aspect geen uitvoerige
discussie heeft plaatsgevonden en gedachten zijn gewisseld.Artikel 22De leden van de CDA-fractie vragen waarom de in artikel 22 bedoelde informatieverstrekking
facultatief van aard is en niet verplichtend. Allereerst dient te worden opgemerkt
dat deze bepaling gebaseerd is op artikel 11 van het Tweede Aanvullende Protocol
bij het Europees Verdrag inzake wederzijdse rechtshulp in strafzaken van 8 november
2001 te Straatsburg, dat vervolgens gebaseerd is op andere verdragen waaronder
artikel 10 van het Verdrag inzake het witwassen, de opsporing, inbeslagneming
en confiscatie van opbrengsten van misdrijven van 8 november 1990 te
Straatsburg. De reden waarom de bepaling niet obligatoir van aard is, is gelegen
in het feit dat hiervoor geen draagvlak bestaat bij de lidstaten.Ten aanzien van de vraag van de leden van de CDA-fractie in welke mate
gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheid om informatie uit te wisselen, kan
worden meegedeeld dat in nationaal verband thans geen gevallen bekend zijn
waarbij informatie is ontvangen dan wel verzonden op basis van deze grondslag.Artikel 23Ten aanzien van de vraag van de leden van de CDA-fractie welke landen
inmiddels het Verdrag hebben geratificeerd kan ik meedelen dat blijkens de
website van de Raad van Europa (http://conventions.coe.int) tot op heden 14 landen het Verdrag hebben geratificeerd, te weten:
Albanië, Andorra, Bosnië-Herzegovina, Bulgarije, Kroatië, Tsjechië,
Finland, Frankrijk, Moldavië, Polen, Roemenië, Rusland, Slowakije
en Oekraïne.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31422-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl