Aanpassing van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering tot invoering van een procedure voor deelgeschillen ter bevordering van de buitengerechtelijke afhandeling van letsel- en overlijdensschade (Wet deelgeschilprocedure voor letsel- en overlijdensschade); VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Eerste Kamer der Staten-Generaal
 1
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST135673
 2009-2010
 
 31 518
 Aanpassing van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering tot invoering
van een procedure voor deelgeschillen ter bevordering van de buitengerechtelijke
afhandeling van letsel- en overlijdensschade (Wet deelgeschilprocedure voor
letsel- en overlijdensschade)
 
 
 
 
 B
 VOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE
 Vastgesteld 13 oktober 2009
 De vaste commissie voor Justitie heeft op 22 september 2009 het voorbereidend
onderzoek met betrekking tot het onderhavige wetsvoorstel verricht. Het voorstel
heeft de commissie aanleiding gegeven de volgende vragen en opmerkingen aan
de regering voor te leggen.
 ALGEMEEN
 1. Inleiding
 De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling
kennis genomen van het wetsvoorstel. Zij onderschrijven de verwachting van
de regering, dat het wetsvoorstel kan bijdragen aan versnelling van de afhandeling
van letsel- en overlijdensschade. Zij apprecieerden het wetsvoorstel ook als
een nuttig onderdeel van een reeks stappen die zowel door de overheid als
door de verzekeringsbranche worden gezet om te komen tot een verbetering van
de materiële rechtsbescherming van slachtoffers. Wel hadden zij nog een
aantal vragen, bijvoorbeeld met betrekking tot genoemde rechtsbescherming.
 
 De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling
kennis genomen van het wetsvoorstel. Zij beoordelen het positief dat met dit
wetsvoorstel de afwikkeling van letsel- en overlijdensschadeclaims kan worden
vereenvoudigd en versneld doordat impasses in buitengerechtelijke onderhandelingen
door middel van een deelgeschilprocedure kunnen worden doorbroken. Zij hebben
nog wel enkele vragen.
 
 De leden van de fractie van de PvdA hebben
met belangstelling kennis genomen van het onderhavige wetsvoorstel. Zij vinden
de te introduceren nieuwe procesvorm van de deelgeschilprocedure een interessante
poging om de druk op de rechterlijke macht te verminderen. Tevens kan een
uiteindelijke minnelijk bereikte oplossing van een geschil doorgaans op meer
draagvlak bij beide partijen rekenen dan de uitspraak van een rechter in een
contentieuze procedure. Het tussentijds doorhakken van een geschilknoop door
de rechter kan daarbij een nuttig hulpmiddel zijn.
 Belangrijker echter vinden deze leden, dat een poging wordt gedaan om
de positie van het doorgaans kwetsbare slachtoffer ten opzichte van de verzekeraars
van de schadeplichtige te verbeteren en in ieder geval tot een versnelling
van het totale buitengerechtelijke onderhandelingsproces te komen. De ervaring
leert, dat juist slachtoffers of hun nabestaanden een langdurig onderhandelingsproces
als erg belastend ervaren en dan – om er van af te zijn – genoegen
nemen met een lager bedrag dan wat zij als adequate genoegdoening voor het
aangedane leed zouden hebben ervaren.
 Deze leden hebben echter ook kennis genomen van de kritische twijfels
die ten aanzien van verschillende verwachte effecten van dit wetsvoorstel
zijn geuit, niet alleen ter gelegenheid van de advisering over het concept-wetsvoorstel
maar ook in later verschenen artikelen. Mede
daarom hebben zij nog wel enkele vragen.
 
 De leden van de fractie van de SP zijn blij
met dit wetsvoorstel en hopen dat hiermee ook daadwerkelijk een stap in de
richting van een snellere afhandeling van personenschade wordt bereikt. De
tijd zal het leren. Het amendement-Gerkens dat ervoor zorgt dat de kosten
voor deze procedure niet ten laste van de gelaedeerde of de nabestaanden komen
maakt de deelprocedure voor een ieder bereikbaar. Ook het amendement-Teeven
heeft de instemming van deze leden: het voorkomt niet alleen dubbel werk maar
ook wrakingsprocedures. De aan het woord zijnde leden hebben nog wel een enkele
vraag.
 2. Het doel van de deelgeschilprocedure
 Uit de memorie van toelichting ontstaat bij de leden van de fractie van
het CDA de indruk, dat de regering het wetsvoorstel
ook ziet als een mogelijkheid om te komen tot besparing van kosten voor de
rechtspraak. De memorie van toelichting en ook de nota naar aanleiding van
het verslag wijzen erop, dat slechts 1 tot 5% van letsel- en overlijdensschadezaken
aan de bodemrechter worden voorgelegd. Dat zijn doorgaans complexere zaken.
Uit de stukken begrijpen de leden van de CDA-fractie, dat de regering verwacht
dat dat aantal aan de bodemrechter voorgelegde zaken zal afnemen als gevolg
van het fenomeen van de deelgeschilprocedure. Zien zij dit juist?
 
 Acht de regering het niet denkbaar, dat de mogelijkheid van een deelgeschilprocedure
er juist toe leidt, dat in zaken waarin nu buitengerechtelijk schikkingen
worden getroffen vanwege de onzekerheid over de uitkomst van een bodemprocedure –
dus zaken die buiten die 1 tot 5% van de door de regering bedoelde
bodemprocedures vallen – met name advocaten van gelaedeerden of nabestaanden
hen zullen adviseren om de onderhandelingspositie te versterken door een deelgeschilprocedure
te starten? Ligt dat niet te meer voor de hand, waar grosso modo de onderhandelingspositie
van een gelaedeerde of nabestaande aanzienlijk zwakker is – met name
in termen van financiële mogelijkheden, psychische en emotionele belasting –
en de deelgeschilprocedure nu juist aan hen een versnelde toegang tot de rechter
biedt om een beslissing te krijgen op een punt waar de verzekeraar (of de
aansprakelijke laedens) zich tot dusver kan verschuilen achter de afschrikkende
bodemprocedure?
 
 In dit verband merken de leden van de CDA-fractie ook nog het volgende
op. In de nota naar aanleiding van het verslag worden enkele cijfers genoemd
met betrekking tot de resultaten van een meervoudige comparitie in het kader
van de projecten bij eerst de Rechtbank Den Haag en thans ook de Rechtbank
Amsterdam. Opgemerkt wordt, dat daar zeer veel zaken worden geschikt. De leden
van de CDA-fractie zijn er niet zonder meer van overtuigd, dat dit in alle
gevallen positief is te duiden. Ten eerste zal het vaak voorkomen,
dat de schikking ook al voorafgaand aan de procedure, respectievelijk de comparitie
had kunnen worden bereikt. De ervaring leert, dat met name particulieren niet
zelden een zelfstandige behoefte hebben om hun zaak bij de rechter te bepleiten
(«They need their day in Court»). Omgekeerd – in die situaties
waarin een schikking nog niet binnen handbereik was – is niet ondenkbaar,
dat de meervoudige comparitie met name de gelaedeerde, respectievelijk diens
nabestaanden tot een schikking beweegt die – indien de zaak nader zou
zijn geïnstrueerd – wellicht veel beter had kunnen uitpakken. De
vaak grote psychische en emotionele druk is aan de zijde van particulieren
immers een zelfstandige factor om een zaak te willen afsluiten. De klassieke
uiteenzetting van de voorzitter van een meervoudige kamer omtrent de te verwachten
duur, de kosten daarvan en de belasting in psychische en emotionele zin van
een langdurige procedure zal op een gelaedeerde of diens nabestaanden aanzienlijk
meer indruk maken dan op de vertegenwoordigers van de verzekeraars. Ook tegen
deze achtergrond achten de leden van de CDA-fractie de invoering van de deelgeschilprocedure
dan ook juist en wenselijk.
 
 De leden van de PvdA-fractie hebben kennis
genomen van de uitgesproken verwachtingen van de regering in de memorie van
toelichting, dat deelgeschilprocedures het uiteindelijke aantal bodemprocedures
zullen terugdringen. Tegelijkertijd geeft de regering in de memorie van toelichting
aan, dat nu slechts 1–5% van alle letsel- en overlijdensschadevorderingen
uiteindelijk aan de rechter wordt voorgelegd. Over hoeveel bodemprocedures
in aantallen per jaar spreken wij bij 1–5%? Hoeveel deelgeschilprocedures
zullen naar verwachting in de komende vier jaren worden gevoerd? En hoeveel
bodemprocedures zullen daarmee naar verwachting worden voorkomen? Is dat aantal
ook nog in een percentage uit te drukken?
 Deze leden nemen aan, dat de hierboven door hen gevraagde data over de
recente afgelopen jaren beschikbaar zijn (nulmeting) zodat deze informatie
in de evaluatie over 4 jaar betrokken kan worden. Is deze veronderstelling
juist? Zo nee, gaat de regering dan alsnog een nulmeting verrichten teneinde
met enige vrucht ter gelegenheid van de evaluatie een dergelijke effectmeting
te kunnen uitvoeren?
 
 Door de verzekeraars zijn ook al andere instrumenten ingezet om het proces
van letselschadevaststelling te bespoedigen. Gedacht kan worden aan de Gedragscode
behandeling letselschade, het Geschillenloket, het Pandoraproject en de Klik&Regeltool.
Wordt de effectiviteit van deze instrumenten ten opzichte van de deelgeschilprocedure
tevens in de evaluatie betrokken, zo vragen de aan het woord zijnde leden
de regering.
 
 Belangrijker nog dan de verlichting van de werkdruk op de rechterlijke
macht vinden de leden van de PvdA-fractie het versnellen van de totale tijdsduur
van onderhandelen, het verminderen van de (ervaren) machtsverschillen tussen
verzekeraar en slachtoffer, het uitblijven van verharding van standpunten
als gevolg van een opgelost deelgeschil, en de tevredenheid met het uiteindelijke
resultaat bezien vanuit de positie van het slachtoffer. Kunnen deze verwachte
positieve effecten het niveau van veronderstellingen ontstijgen en zo ja welke
argumenten of data kunnen dan daarvoor worden aangevoerd?
 Zijn van de afgelopen jaren data over de genoemde aspecten (tijdsduur
onderhandelingen, tevredenheidsscores van beide partijen, tevredenheid van
het slachtoffer meteen na bereikte overeenstemming en vervolgens na verloop
van enige tijd, als met meer distantie naar het uiteindelijk bereikte resultaat
wordt gekeken) beschikbaar? Zo nee, gaat de regering dan alsnog nulmetingen
verrichten, voordat deze wet gaat worden ingevoerd?
 De leden van de PvdA-fractie hechten aan een adequate wetsevaluatie over
4 jaar. Het is deze leden echter nog niet geheel duidelijk welke beoogde doelen
en (neven) effecten van deze wet zullen worden geëvalueerd. In hun voorgaande
vragen hebben deze leden al aangegeven, welke doelen zij zelf bereikt zouden
willen zien. Wil de regering deze door de aan het woord zijnde leden genoemde
doelen overnemen? Zo nee, waarom niet? Kan de
regering haar eigen doelstellingen eens opsommen en tevens aangeven, wanneer
zij deze doelstellingen bereikt zal achten?
 Kan ook worden aangegeven van welke uitgangssituatie wordt uitgegaan?
Op welke onderdelen is een nulmeting beschikbaar? En zo er geen nulmeting
beschikbaar is, gaat deze dan nog plaats hebben, voordat deze wet zal worden
ingevoerd?
 3. De aard van de deelgeschilprocedure
 De leden van de CDA-fractie vragen zich af
of een verdere versterking van de gespecialiseerde kennis bij de betrokken
rechters niet wenselijk is. Is het in dit verband bijvoorbeeld niet zinvol
te overwegen de behandeling van deelgeschilprocedures te concentreren bij
kantonrechters en rechtbanken in ressortshoofdplaatsen? Weliswaar zou dat
ertoe kunnen leiden, dat een deel van de bodemprocedures in letsel- en overlijdensschade
waarin geen deelgeschilprocedure heeft plaatsgehad bij één van
de overige, minder gespecialiseerde rechtbanken, c.q. kantonrechters aanhangig
zou worden, maar dat zullen dan doorgaans ook de eenvoudigere zaken zijn,
zowel juridisch-technisch, feitelijk als in financiële zin.
 
 Een ander met de reikwijdte samenhangend aspect betreft de vraag of denkbaar
is dat in een bodemprocedure voordat een comparitie van partijen plaatsvindt
een verzoek wordt gedaan om een deelgeschilprocedure te starten. Het komt
de leden van de CDA-fractie wenselijk voor, dat deze mogelijkheid inderdaad
openstaat, waarbij dan wellicht de eis zou moeten worden gesteld dat een dergelijk
verzoek moet worden gedaan binnen twee weken na kennisneming van de conclusie
van antwoord en tot een week voor de comparitie ook een verweerschrift moet
kunnen worden ingediend.
 
 Het ontbreken van verplichte procesvertegenwoordiging bij een verzoek
tot een beslissing van een deelgeschil door de kantonrechter geeft de leden
van de CDA-fractie nog aanleiding tot de volgende opmerkingen en vragen.
 
 In beginsel steunen zij wel de keus voor handhaving van de gewone regels
omtrent de procesvertegenwoordiging. Niettemin kan een en ander aanleiding
geven tot complicaties. Zowel in het geval de verzekeraar alleen een verzoek
indient als in het geval dat dat gemeenschappelijk gebeurt met de gelaedeerde
of de nabestaanden is er een reëel risico dat het verzoekschrift niet
op eenzelfde wijze de belangen van de gelaedeerde of de nabestaande reflecteert
als in het geval deze is bijgestaan door een juridisch geschoold raadsman.
De vraag is dan of in die situaties van de rechter verwacht mag of moet worden
dat deze zich actiever opstelt dan in het geval de gelaedeerde of diens nabestaande
geen juridische bijstand heeft.
 
 Voorts is het de vraag of – juist indien er dan een beslissing wordt
gegeven door de rechter in een deelgeschilprocedure – er geen behoefte
zal bestaan aan het doorbreken van het appelverbod in het geval aannemelijk
is dat de deelgeschilbeslissing is gegeven op basis van een gebrekkige presentatie
van de feiten, dan wel een weergave van standpunten van de gelaedeerde of
diens nabestaande die nadelig voor deze uitpakken.
 
 Het is de leden van de CDA-fractie nog niet geheel duidelijk hoe nu de
verhouding tot in het bijzonder het voorlopig deskundigenonderzoek en het
voorlopig getuigenverhoor moet worden bezien. Daarbij zouden ze overigens
ook willen betrekken de exhibitieplicht van artikel 162 Rv. Die exhibitieplicht
kan alleen worden ingeroepen in het kader van een bodemprocedure (behoudens
de situatie van artikel 843a Rv), doch kan ook wel degelijk van groot nut
zijn in een deelgeschilprocedure. Met name in gevallen van beroepsziekte of
bedrijfsongevallen kan het zijn dat – met name als de arbeidsinspectie
niet is ingeschakeld of behoefde te worden ingeschakeld – binnen een
bedrijf gegevens voorhanden zijn die van belang kunnen zijn voor de vaststelling
van de aansprakelijkheid. Ook bij andere ongevalsituaties is denkbaar, dat
er relevante informatie voorhanden is bij de laedens of de verzekeringsmaatschappij.
In dit verband is het de leden van de CDA-fractie ook niet geheel duidelijk
geworden in hoeverre een verzoek tot beslissing in een dergelijke deelgeschilprocedure
nu ook kan worden opgevat als een verzoek om een voorlopig deskundigenbericht
te bevelen, respectievelijk een voorlopig getuigenverhoor te houden. Deze
leden zijn geneigd om die vraag volmonding met «ja» te beantwoorden,
maar zouden graag van de zijde van de regering evenzeer vernemen hoe zij daarover
denkt.
 
 Op het punt van de vermogensschade wegens derving van arbeidsinkomsten
zal vaak de problematiek van arbeidsgeschiktheid of arbeidsongeschiktheid
een belangrijke rol spelen. Een beperking van de schade is dan niet geheel
en al afhankelijk van hetgeen de gelaedeerde onderneemt, maar ook afhankelijk
van hetgeen de werkgever doet in het kader van diens re-integratieverplichtingen.
Werknemer en werkgever kunnen in dit opzicht tegenover elkaar komen te staan
en ook is denkbaar, dat het UWV daarin nog een eigen en zelfstandige positie
inneemt. Geschillen daarover behoren deels tot de competentie van de arbeidsrechter,
deels tot competentie van de bestuursrechter. Denkbaar zijn situaties waarin
bijvoorbeeld de verzekeraar in een deelgeschilprocedure de resterende arbeidscapaciteit
van een gelaedeerde tracht te doen vaststellen, terwijl diezelfde vraag ook
aan de orde is in een re-integratiegeschil met de werkgever en/of tussen werkgever
en UWV, respectievelijk werknemer en UWV. In hoeverre kan het opportuun zijn
dat dan in het kader van een deelgeschilprocedure eerst de arbeidsrechtelijke
en/of bestuursrechtelijke procedure wordt afgewacht? In hoeverre kan een in
een deelgeschilprocedure gegeven beslissing door een latere, andersluidende
beslissing van de arbeidsrechter of bestuursrechter haar effect verliezen?
 
 Bij de problematiek van geheimhouding van tussen advocaten gewisselde
informatie en standpunten, voortvloeiend uit gedragsregel 13, merken leden
van de CDA-fractie nog het volgende op. Met de regering zijn deze leden het
eens, dat in de praktijk regel 13 weinig problemen zal opleveren. Niet alleen
zal het doorgaans zo zijn, dat aan de zijde van de verzekeraar er geen advocaat
optreedt, maar ook wanneer beide partijen door een advocaat worden bijgestaan,
staat het ieder van hen vrij om in een verzoek- of verweerschrift de stelling
in te nemen, dat op een bepaald punt overeenstemming was bereikt. De bewijsrechtelijke
kwestie die aan de orde komt als de andere partij het bestaan van die overeenstemming
betwist, is van een andere orde en doet zich ook voor buiten het terrein van
onderhandelingen over letsel- en overlijdensschade. Daarbij geldt overigens,
dat de vertrouwensbasis tussen de advocaat en zijn cliënt een belangrijke
voorwaarde is voor een advocaat om buiten rechte een regeling tot stand te
brengen. Bovendien leert de ervaring, dat in onderhandelingen bereikte posities
bij bekendmaking aan de rechter, bijvoorbeeld na schorsing van een comparitie
ten behoeve van overleg over een schikking, het effect krijgen van een minimum
en maximum. Die wetenschap op zichzelf brengt advocaten er niet zelden toe
om het doen van schikkingsvoorstellen op te schorten, althans
hun cliënten te wijzen op dit effect. Te gemakkelijk gedragsregel 13
opzijschuiven, zal in het algemeen dus niet bevorderlijk zijn voor wat het
wetsvoorstel beoogt.
 Het voorgaande is mede reden voor de leden van de CDA-fractie om hetgeen
in een nota naar aanleiding van het verslag op pagina 8 wordt gezegd aan de
orde te stellen. De regering antwoordt daar als volgt:
 
 «In die gevallen waarin de onderhandelingen mogelijk wel plaatsvinden
tussen twee advocaten zal regel 13 geen toepassing kunnen vinden indien er
met de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel de wettelijke verplichting bestaat
om de in deze bepaling genoemde gegevens toch aan de rechter mee te delen.»
 
 Voor zover de regering daarmee erop doelt, dat gedragsregel 13 geen wettelijke
bepaling is, heeft zij gelijk. Niettemin drukt de gedragsregel wél
de verplichting uit voor een advocaat om ook jegens derden geheimhouding te
betrachten ten aanzien van de informatie die hij van of over zijn cliënt
heeft gekregen. De maatstaf van artikel 46 Advocatenwet impliceert die geheimhoudingsverplichting.
Op z’n minst is er dan sprake van twee conflicterende wettelijke verplichtingen,
waarbij de ook uit artikel 6 EVRM voortvloeiende verplichting tot geheimhouding
in weg kan staan aan vermelding of erkenning van feiten in die gevallen waarin
die vermelding of erkenning niet in het belang van de cliënt van de advocaat
is. De leden van de CDA-fractie krijgen hierop graag een reactie van de zijde
van de regering.
 
 Is het denkbaar, zo vragen de leden van de CDA-fractie zich ten slotte
af, dat het onderhavige wetsvoorstel ook van betekenis is in massaschadezaken?
Zo nee, waarom niet? Zo ja, hoe te handelen in het geval van identieke, al
dan niet in de tijd verspreide verzoeken bij verschillende rechtbanken?
 
 De rechter die over een deelgeschil heeft geoordeeld, kan ook oordelen
over volgende deelgeschillen in dezelfde zaak en/of over de bodemprocedure,
zo stellen de leden van de VVD-fractie vast. Geldt
dat ook als in eerste instantie, gezien de hoogte van de vermoedelijke vordering,
de kantonrechter over het deelgeschil heeft geoordeeld en vervolgens, in een
volgende deelgeschilprocedure en/of de bodemprocedure, de vordering boven
de competentiegrens van de kantonrechter uitkomt? Blijft ook in dat geval
de kantonrechter de bevoegde rechter?
 De deelgeschilprocedure lijkt een goede oplossing om impasses in buitengerechtelijke
onderhandelingen te doorbreken. In dezelfde zaak zijn echter meerdere deelgeschilprocedures
mogelijk. Hoe beoordeelt de regering de druk waaraan een benadeelde kan worden
blootgesteld wanneer de schadeveroorzaker of diens verzekeraar in de loop
van het buitengerechtelijk onderhandelingsproces meerdere deelgeschilprocedures
aanhangig maakt, wellicht met het oogmerk de benadeelde onder druk te zetten?
Per slot van rekening betekent iedere deelgeschilprocedure een gang naar de
rechter en – in de meeste gevallen, dat wil zeggen in de gevallen dat
het geen kantongerechtsprocedure betreft – procesvertegenwoordiging.
Is de regering voornemens ook dit aspect, namelijk druk uitoefenen, bij de
evaluatie van de wet over vier jaar te betrekken?
 
 De leden van de VVD-fractie hebben verder nog een vraag over het volgende.
In de nota naar aanleiding van het verslag van 9 december 2008 wordt
op p. 10 door de leden van de CDA-fractie in de Tweede Kamer opgemerkt
dat met name op het terrein van de medische klachten veel deelgeschilprocedures
kunnen worden verwacht. In haar antwoord op een vraag daarover van die leden
verwijst de regering naar de medische paragraaf van de Gedragscode Behandeling
Letselschade waaraan thans door de hoogleraren Akkermans en Leegemaate
wordt gewerkt. Die medische paragraaf kan ertoe bijdragen dat het aantal deelgeschilprocedures
op het terrein van medische klachten niet «de pan uitrijst». Is
deze medische paragraaf inmiddels beschikbaar en zo nee, wanneer kan deze
tegemoet worden gezien? Een en ander is namelijk niet van belang ontbloot
met het oog op de belasting van de rechterlijke macht.
 ARTIKELEN
 Artikel I
 Artikel 1019x Rv
 In hoeverre brengen de eisen van het derde lid van dit artikel met zich
mee, dat een verzoeker in feite ook een prognose zou moeten geven van de te
verwachten afloop van een bodemprocedure? Op deze vraag krijgen de leden van
de CDA-fractie graag een antwoord van de regering.
 
 Is denkbaar, zo vroegen de leden van de CDA-fractie zich af, dat het verzoek
ook uitsluitend ertoe strekt een voorschot te krijgen ter grootte van het
griffierecht, teneinde een gelaedeerde of diens nabestaande in staat te stellen
een bodemprocedure aanhangig te maken, opdat de verzekeraar serieus in onderhandeling
treedt, wetende dat er anders toch wel degelijk een bodemprocedure gestart
zal gaan worden? Zo nee, waarom niet?
 Kan de rechter een veroordelende beschikking versterken met het opleggen
van een dwangsom aan ook een gelaedeerde of diens nabestaande? En zo ja, is
dat wel wenselijk in het licht van de consequenties die dat zal hebben voor
de sfeer waarin schikkingsonderhandelingen moeten plaatsvinden?
 De rechter dient bij de beoordeling van een verzoek de vraag te beantwoorden
of een beslissing bevorderlijk kan zijn voor het bereiken van een buitengerechtelijke
schikking. De leden van de CDA-fractie vragen of bij het beantwoorden van
die vraag ook het psychische en/of emotionele welzijn van de gelaedeerde,
respectievelijk diens nabestaanden daarbij een zelfstandige factor kan vormen.
 Denkbaar is, dat in het kader van een deelgeschilprocedure het niet komt
tot een beslissing van de rechter, maar wel tot in een proces-verbaal neergelegde
procesafspraken. In welke mate binden deze afspraken partijen in een latere
bodemprocedure?
 
 Ook de leden van de fractie van de SP hebben
een vraag over het derde lid van dit artikel, en wel over het onder c gestelde.
De regering heeft ten aanzien van confraternele correspondentie van advocaten
duidelijk gemaakt dat dit artikel de gedragscode op dit punt ter zijde stelt.
De leden van de SP-fractie zouden graag weten of de advocatuur hiermee zonder
meer kan instemmen. Te dien einde is getracht het advies van de NOVA, genoemd
op p. 3 van de memorie van toelichting te achterhalen. Dit advies is, in tegenstelling
tot alle andere genoemde adviezen, niet aanwezig bij de Dienst Informatievoorziening
van het Parlement. Navraag bij de NOVA leverde slechts een advies op over
de aanpassing van de verjaringsregeling. De leden van de SP-fractie willen
graag weten of de NOVA over dit punt heeft geadviseerd en zo ja waar dat advies
te vinden is en hoe het luidt.
 Mocht de NOVA over dit punt niet geadviseerd hebben dan is de vraag of
de regering bereid is dit punt – de plicht om een zakelijk overzicht
van de inhoud en het verloop van de onderhandelingen over de vordering over
te leggen – alsnog aan de NOVA voor te leggen. De vraag is namelijk
hoe deze bepaling zich verhoudt tot het leerstuk dat partijen in de civiele procedure de omvang van het geschil dat zij aan de rechter willen voorleggen
bepalen. Daarnaast is de vraag of een dergelijke wetsbepaling zonder meer
de gedragscode opzij zet en of dat wel wenselijk is, in aanmerking genomen
het doel van dit wetsvoorstel. Denkbaar is dat deze bepaling een rem zal betekenen
op doen van een deelverzoek omdat dan de punten waar wel overeenstemming over
is bereikt weer op losse schroeven komen te staan.
 Dit punt klemt naar het oordeel van de aan het woord zijnde leden nog
meer bij mediation. Mediation kan in dit soort zaken een verstandige optie
zijn. Vertrouwelijkheid van de onderhandelingen is de basis van mediation.
In mediation bestaat ook in ander soort zaken behoefte aan een deelgeschilprocedure.
Het is daarom van groot belang vast te stellen of de vertrouwelijkheid van
de tot aan de deelprocedure gevoerde onderhandelingen gegarandeerd is. Is
het voldoende dat partijen de vertrouwelijkheid overeen zijn gekomen? Of weegt
artikel 1019x lid 3 onder c ook bij mediation zwaarder dan de overeengekomen
vertrouwelijkheid? Als dat zo is zal dat niet de mogelijkheid om een deelgeschilverzoek
in te dienen te niet doen? Is dit probleem op te lossen door aan de mediator
een verschoningsrecht toe te kennen en is de regering bereid om hierover na
te denken? Graag een antwoord van de regering.
 Artikel 1019z Rv
 De leden van de PvdA-fractie vragen zich af
wat de criteria zijn op grond waarvan de rechter mag weigeren kennis te nemen
van het geschil omdat dit naar zijn oordeel onvoldoende zal bijdragen aan
de totstandkoming van een buitengerechtelijke vaststellingsovereenkomst tussen
partijen. Hoe is door de rechter na te gaan, of de verzoekende partij de rechter
adieert om werkelijk een deelgeschil dat partijen verdeeld houdt op te lossen
dan wel juist beoogt een eindoplossing op de lange baan te schuiven of zelfs
van uitstel afstel te maken? Nu van deelbeslissingen niet in hoger beroep
kan worden gegaan en dus evenmin van een besluit tot afwijzing ex artikel
1019z, klemt een uiterst zorgvuldige afweging meer dan ooit.
 Is het niet juist onder die omstandigheden geboden, dat de rechter –
zo deze overweegt een verzoek af te wijzen op grond van dit artikel –
een comparitie ex artikel 1019ij Rv tot het verschaffen van inlichtingen gelast?
 Artikel 1019cc Rv
 De leden van de fractie van het CDA willen
graag weten in hoeverre de jurisprudentie van de Hoge Raad inzake de bevoegdheid
voor de rechter om terug te komen op de eindbeslissing in een tussenvonnis
of tussenarrest ook van toepassing is op artikel 1019cc.
 
 Is voorts denkbaar, dat een partij in een bodemprocedure niet verschijnt
en wel verschijnt in het kader van een latere deelgeschilprocedure?
 Artikel II, III en IV
 De leden van de CDA-fractie constateren met
verbazing, dat middels de artikelen II en III het wetsvoorstel onderwerpen
bevat die het het karakter geven van een verzamelwet en wel een inhoudelijke
verzamelwet, een problematiek waarover met de minister van Justitie nog betrekkelijk
recent uitvoerig van gedachten is gewisseld. Weliswaar is het wetsvoorstel
ingediend voordat bedoeld overleg met de minister heeft plaatsgehad, doch
deze leden hechtten eraan tot uitdrukking te brengen, dat zij van mening zijn
dat de in de artikelen II en III geregelde onderwerpen niet in dit wetsvoorstel
thuishoren. Ook de omstandigheid, dat artikel III betrekking heeft op het
verzekeringsrecht, doet daaraan niet af, al was het maar omdat
het in artikel I van het wetsvoorstel gaat om een regeling in het Wetboek
van rechtsvordering en in artikel III om een regeling in het Burgerlijk Wetboek
die voor het overige losstaat van de deelgeschilprocedure.
 
 Niettemin over de inhoud ervan enkele opmerkingen en vragen. Zowel met
betrekking tot artikel III zelf als met betrekking tot het overgangsrecht
van artikel IV lijkt het de leden van de CDA-fractie van belang, dat niet
zelden in gevallen van letsel waar nog geen medische eindtoestand is bereikt
de afspraak wordt gemaakt tussen gelaedeerde en de verzekeraar om eerst de
medische eindtoestand af te wachten. In feite worden dan ook onderhandelingen
over een schikking opgeschort. Doorgaans worden in gevallen waarin de gelaedeerde
wordt bijgestaan door een juridisch geschoold raadsman dan ook afspraken gemaakt
over het opschorten van verjarings- en/of vervaltermijnen. In situaties waarin
er geen sprake is van dergelijke deskundige bijstand zou het opschorten van
de onderhandelingen in afwachting van de medische eindtoestand tot problemen
kunnen leiden. Bijvoorbeeld: in het geval van letsel bij een jong kind kan
de situatie zich voordoen dat eerst het bereiken van de adolescentie moet
worden afgewacht alvorens een beslissing over plastische chirurgie kan worden
genomen. Dan pas bestaat zicht op de kosten, op eventuele aanspraken op materiële
schadevergoeding wegens gemis aan inkomsten, respectievelijk smartengeld,
omdat ook niet eerder duidelijk zal zijn of en welke littekens of beperkingen
resteren. In zo’n geval zal doorgaans de gemaakte afspraak kunnen worden
uitgelegd als impliciete afspraak om ook geen beroep te doen op verjarings-
of vervaltermijnen, maar evenzeer is denkbaar dat de met het bereiken van
de medische eindtoestand vereiste tijdsduur onzeker is, zodat ook onzeker
is waartoe de verzekeraar zich nu precies verplicht heeft. Moet derhalve het
begrip «iedere onderhandeling» in lid 4 niet aldus worden gelezen: «Iedere
onderhandeling, een overeengekomen opschorting daarvan eronder begrepen, (..)»?
Zulks brengt dan met zich mee, dat de opschorting de expliciet overeengekomen
duur heeft, danwel de duur tot wederopzeggens. Acht de regering het met deze
leden wenselijk om te gelegener tijd de tekst van lid 4 aldus aan te passen?
 
 De leden van de commissie zien de beantwoording van voorgaande vragen
met belangstelling tegemoet.
 
 De voorzitter van de vaste commissie voor Justitie,
 Van de Beeten
 De griffier van de vaste commissie voor Justitie,
 Kim van Dooren
 
 
 
 
 Samenstelling:
 Holdijk (SGP), Dölle (CDA), Tan (PvdA), Van de Beeten (CDA) (voorzitter),
Broekers-Knol (VVD), De Graaf (VVD), Kneppers-Heynert (VVD), Kox (SP), Westerveld
(PvdA) (vice-voorzitter), Doek (CDA), Engels (D66), Franken (CDA), Peters
(SP), Quik-Schuijt (SP), Haubrich-Gooskens (PvdA), Ten Horn (SP), Janse de
Jonge (CDA), Koffeman (PvdD), Böhler (GL), Van Bijsterveld (CDA), Strik
(GL), Lagerwerf-Vergunst (CU), De Vries (PvdA), Duthler (VVD) en Yildirim
(Fractie-Yildirim).
 
 
 I. Giesen & L.M. Coenraad, NJB 2009, afl. 14, p. 896.
 
 
 Deze doelen zijn:
 1. Hoeveel deelgeschilprocedures zullen naar verwachting in de komende
vier jaren worden gevoerd?
 2. Hoeveel bodemprocedures zullen daarmee naar verwachting worden
voorkomen? Is dat aantal ook nog in een percentage uit te drukken?
 3. Hoever zal de totale tijdsduur van de onderhandelingen kunnen
worden teruggebracht?
 4. Met hoeveel zal de tevredenheidsscore van verzekeraars toenemen?
 5. Met hoeveel zal de tevredenheidsscore van slachtoffers moeten
toenemen? Wordt dit gemeten zowel op het moment van de bereikte overeenstemming
als na verloop van enige tijd, als met meer distantie naar het bereikte resultaat
kan worden gekeken?