Ontwerpbesluiten Unie-Verdrag; Brief minister over de rechten van verdachten die aan de Verenigde Staten worden uitgeleverd
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20022003-23490, nr. 8cc

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

12-06-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

23490 nr. 8cc

27-05-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningBIJLAGEBRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIE
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23490Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 19 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 490Ontwerp-besluiten Unie-Verdragnr. 8ccBRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 27 mei 2003Bij brief van 6 mei 2003, uw kenmerk 129976.3U, legde u mij onder meer
een vraag voor met betrekking tot de voor de JBZ-Raad van 8 mei 2003
onder punt B11 geagendeerde ontwerpovereenkomsten tussen de Europese Unie
en de Verenigde Staten. Uw Kamer zou graag vernemen of de overeenkomsten uitsluiten
dat verdachten die uitgeleverd worden, onderworpen kunnen worden aan uitzonderingsregimes,
bijvoorbeeld detentie zonder uitzicht op een strafproces, zoals het geval
is in Guantanamo-Bay.Zoals ik in mijn brief van 24 april 2003, (zie bijlage), waarvan de vertrouwelijkheid
op 6 mei 2003 werd opgeheven, aangaf, heeft de ontwerp-overeenkomst tussen
de EU en de VS inzake uitlevering een aanvullend karakter. Dit betekent dat
deze slechts in samenhang met het bestaande bilaterale verdrag inzake uitlevering
van 24 juni 1980 (Trb. 1980, 111) mag worden gelezen.De praktijk inzake de overbrenging van personen naar Guantanamo-Bay laat
zien, dat deze personen betreft ten aanzien waarvan de autoriteiten van de
Verenigde Staten vermoeden dat zij relaties onderhouden met bepaalde terroristische
organisaties. Tegen betrokkenen lijkt geen verdenking van het begaan van concrete
strafbare feiten te bestaan en tegen hen is evenmin een bevel tot aanhouding,
gestoeld op een verdenking ter zake van een strafbaar feit uitgevaardigd.
Doel van de overbrenging lijkt te zijn het vergaren van informatie al dan
niet gevolgd door internering.Bij een verzoek tot uitlevering ter fine van strafvervolging dient, zo
blijkt onder meer uit artikel 9 van het bilaterale uitleveringsverdrag, in
elk geval een door een bevoegde rechterlijke autoriteit afgegeven aanhoudingsbevel
én bewijsmateriaal voor de feiten die aan de opgeëiste persoon
worden verweten, te worden overgelegd. Deze bepaling vormt derhalve een barrière
voor de formulering van een verzoek tot uitlevering met het oogmerk betrokkene
na zijn feitelijke overlevering te detineren zonder dat een strafproces
wordt nagestreefd. De voorliggende ontwerpovereenkomst tussen de EU en de
VS bevat geen aanvullende bepalingen die zulks wel mogelijk zouden maken.Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner BIJLAGEBRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 24 april 2003Zoals in de annotaties op de agenda van de vergaderingen van de JBZ-Raad
bij herhaling is vermeld, worden tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten
van Amerika onderhandelingen gevoerd over een verdrag inzake uitlevering en
een verdrag betreffende wederzijdse rechtshulp in strafzaken. Naar aanleiding
van de aanslagen op in de VS op 11 september 2001, werd in EU-kader besloten
de samenwerking met de VS te intensiveren. Vervolgens werd geconstateerd dat
weliswaar alle lidstaten een bilateraal uitleveringsverdrag met de VS hebben,
maar dat sommigen daarvan sterk verouderd dan wel incompleet zijn. Wat bilaterale
rechtshulpverdragen betreft werd geconstateerd dat sommige lidstaten in het
geheel geen bilateraal verdrag met de VS hebben. Na een aantal verkennende
besprekingen heeft de Raad op 26 april 2002 het voorzitterschap mandaat
verleend om te onderhandelen over zowel een uitleverings- als een rechtshulpverdrag
die in aanvulling op dan wel bij gebrek aan een bilateraal verdrag kunnen
worden toegepast. Het mandaat werd ter vertrouwelijke kennisneming overgelegd.De onderhandelingen hebben geresulteerd in twee ontwerpverdragen, welke
ik u thans ter vertrouwelijke kennisneming zend. Dit gebeurt met het oog op
het feit dat de Raad op 8 mei een politiek akkoord over de teksten wil bereiken,
waarna vaststelling in de raad van juni zal volgen. Voor de goede orde merk
ik op dat de instemmingsprocedure niet van toepassing is, omdat het verdragen
betreft.Alvorens op de inhoud van de teksten in te gaan, lijkt het zinvol erop
te wijzen dat dit de eerste keer is dat in JBZ-kader de toepassing van artikel
38 jo. 24 EU-verdrag aan de orde is. Genoemde bepalingen voorzien in de mogelijkheid
dat de Raad niet alleen mandaat verleend tot het voeren van onderhandelingen
over een verdrag met een derde staat of internationale organisatie, maar dat
verdrag vervolgens ook sluit. De lidstaten zijn aan deze verdragen gebonden,
zij het dat zij kunnen verklaren dat voorafgaand daaraan zij hun grondwettelijke
procedure in acht moeten nemen. In het kader van de parlementaire behandeling
van de Rijkswet van 24 december 1998 houdende de goedkeuring van het
Verdrag van Amsterdam (Stb. 1998, 737), is reeds aangegeven dat op dergelijke
verdragen de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking van verdragen van toepassing
is, hetgeen betekent dat in het algemeen parlementaire goedkeuring vereist
zal zijn. Dit geldt in elk geval voor de thans voorliggende verdragen.Ter toelichting op het uitleveringsverdrag kan het volgende worden opgemerkt.Uit artikel 3 blijkt in de eerste plaats dat het verdrag dient te worden
gelezen in samenhang met het op 24 juni 1980 te Den Haag tot stand gekomen
bilaterale uitleveringsverdrag (Trb 1980, 111 en Trb. 1983, 133). De verplichting
tot uitlevering vloeit voor Nederland dan ook niet voort uit het onderhavige
verdrag, maar uit het bilaterale uitleveringsverdrag.Beziet men vervolgens de diverse onderdelen van het eerste lid dan volgt
daaruit dat voor Nederland alleen de artikelen 5, 7, 8, tweede lid, 10, 13
en 14 wijziging zullen brengen in de bilaterale uitleveringsrelatie. Genoemde
bepalingen bevatten vereenvoudigingen van communicatiekanalen en materiele
criteria voor de beoordeling van uitleveringsverzoeken. Artikel 10 behandelt de zogeheten samenloop van verzoeken. Dat wil
zeggen dat naast een verzoek op basis van dit verdrag nog een ander verzoek
is ontvangen. Ten opzichte van artikel 14 van ons bilaterale verdrag
voegt artikel 10 toe dat de in het eerste lid genoemde criteria dienen te
worden gehanteerd bij de beslissing op de verzoeken. Gevallen van samenloop
doen zich in de praktijk hoogst zelden voor. Desondanks zal– teneinde
elk misverstand uit te sluiten – in een bij dit verdrag behorende notawisseling
worden opgenomen, dat deze bepalingen geen wijziging beogen te brengen in
de relaties van de bij het verdrag betrokken landen met het Internationaal
Strafhof.Artikel 13 bevat ten opzichte van artikel
7, eerste lid, van ons bilaterale verdrag een verruiming van de mogelijkheid
om voorwaarden te stellen aan een uitlevering aan de Verenigde Staten in een
strafzaak waarbij de doodstraf aan de orde is. Ingevolge het bilaterale verdrag
mag de voorwaarde worden gesteld dat uitlevering wordt toegestaan onder de
voorwaarde dat de doodstraf, indien opgelegd, niet mag worden uitgevoerd.
Artikel 10 bevat de verruiming om in die gevallen waarin de Amerikaanse federale
autoriteiten zulks kunnen garanderen, te eisen dat de doodstraf niet mag worden
opgelegd. Dit ziet met name op strafzaken die onder het federale strafrecht
vallen. In de overige gevallen blijft de formule gelden die ook in ons bilaterale
verdrag is opgenomen.Ter toelichting op het rechtshulpverdrag kan het volgende worden opgemerkt.Ook dit verdrag staat niet op zichzelf. Uit artikel 3 volgt dat het voor
Nederland in samenhang dient te worden gelezen met het op 12 juni 1981
te Den Haag tot stand gekomen bilaterale verdrag inzake wederzijdse rechtshulp
in strafzaken (Trb. 1981, 188). Uit artikel 3 blijkt voorts dat de materiële
bepalingen in deze overeenkomst overeenkomstige bepalingen uit bilaterale
verdragen vervangen dan wel aanvullen. Dit betekent dat alle bepalingen voor
Nederland relevant. Dit verdrag breidt voor Nederland de mogelijkheden van
rechtshulp uit doordat nieuwe vormen expliciet zijn uitgeschreven. Daarbij
is sterk gekeken naar de op 29 mei 2000 te Brussel tot stand gekomen
overeenkomst inzake wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de EU-lidstaten
met bijbehorend protocol van 16 oktober 2001 (Trb 2000, 96 en 2001, 187),
waarvoor verder wordt verwezen naar de wetsvoorstellen 28 350, 28 351,
28 352 en 28 353.Artikel 4 van de onderhavige overeenkomst
inzake het verstrekken van bankinformatie is ontleend aan artikel 4 van bedoeld
protocol, terwijl de artikelen 5 en 6 inzake gemeenschappelijke
onderzoeksteams respectievelijk video verhoor zijn gebaseerd op de artikelen
13 en 10 van genoemde EU-rechtshulpovereenkomst. De in artikel 8 voorziene samenwerking ziet op verzoeken van administratieve
autoriteiten die op grond van het nationale recht bevoegd zijn tot het (doen)
instellen van een strafrechtelijk onderzoek, uit de toelichtende nota blijkt
aan welke organisaties aan Amerikaanse zijde moet daarbij gedacht. Artikel 9 voorziet in een regime van gegevensbescherming
dat wat Nederland in de plaats zal treden van artikel 11, tweede lid, van
ons bilaterale verdrag dat bepaald dat verstrekte gegevens zonder voorafgaande
toestemming niet mogen gebruikt voor andere doeleinden dan voor het onderzoek
waarvoor ze zijn verstrekt. De in artikel 9 opgenomen regeling voldoet meer
aan de eisen van de tegenwoordige tijd en is gedeeltelijk gebaseerd op artikel
23 van de EU-rechtshulpovereenkomst.Ten slotte kan de territoriale werkingssfeer van beide verdragen worden
uitgebreid tot het gehele Koninkrijk. Aan de Nederlandse Antillen en Aruba
zal worden verzocht of zij medegelding wensen.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20022003-23490-8cc.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl