Aanpassing Spoorwegwet i.v.m. uitvoering richtlijn 96/48/EG mbt interoperabiliteit transeuropese hoge-snelheidsspoorweg; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26351, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-12-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26351 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. De Richtlijn 2.1. Systematiek normstelling2.2. Onderverdeling transeuropees hoge-snelheidsspoorwegsysteem2.2.1. subsystemen2.2.2. interoperabiliteitsonderdelen2.3. Essentiële eisen, TSI's, Europese specificaties
en keuringsmodules 2.3.1. essentiële eisen2.3.2. TSI's2.3.3. Europese specificaties2.3.4. keuringsmodules2.4. Aangemelde instanties3. Het wetsvoorstel 3.1. Algemeen3.2. De aangemelde instantie als (zelfstandig) bestuursorgaan3.3. Handhaving3.4. Overgangsrecht3.5. Artikelsgewijs Artikel 32aArtikel 32bArtikel 32cArtikel 32dArtikel 32eArtikel 32fArtikel 32gOndertekeningBIJLAGE
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26351Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 351Aanpassing van de Spoorwegwet in verband met de uitvoering van richtlijn
nr. 96/48/EG van de Raad van de Europese Unie van 23 juli 1996 betreffende
de interoperabiliteit van het transeuropees hoge-snelheidsspoorwegsysteem
(PbEG L 235)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. AlgemeenDit wetsvoorstel beoogt aanpassing van de Spoorwegwet, ter uitvoering
van richtlijn nr. 96/48/EG van de Raad van de Europese Unie van 23 juli 1996
betreffende de interoperabiliteit van het transeuropees hoge-snelheidsspoorwegsysteem
(PbEG L 235) (verder: de richtlijn).De richtlijn is gebaseerd op het op 7 februari 1992 te Maastricht tot
stand gekomen Verdrag betreffende de Europese Unie (Trb. 1992, 74), waarbij
in het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap een Titel XII «transeuropese
netwerken» werd opgenomen. Volgens deze titel bevordert de Gemeenschap
de totstandbrenging, ontwikkeling, onderlinge koppeling en interoperabiliteit
van netwerken op het gebied van vervoers-, telecommunicatie en energie-infrastructuur,
om ten volle profijt te kunnen trekken van de voordelen die uit de totstandkoming
van een ruimte zonder binnengrenzen voortvloeien. In dat kader wordt door
de richtlijn een dergelijk netwerk voor transeuropees personenvervoer met
hoge-snelheidstreinen tot stand gebracht onder de naam «transeuropees
hoge-snelheidsspoorwegsysteem».Het doel van de richtlijn is dan ook tweeledig, namelijk enerzijds het
realiseren van een veilig en ononderbroken – «interoperabel» –
transeuropees verkeer van hoge-snelheidstreinen waarbij bepaalde snelheden
gehaald kunnen worden, en anderzijds het wegnemen van nationale technische
handels- en toegangsbelemmeringen voor hoge-snelheidsonderdelen- en materieel.
Voor het bereiken van deze doelstellingen is het nodig om de uit oogpunt van
interoperabiliteit cruciale voorschriften Europees te harmoniseren. De eerste
doelstelling vereist het voldoen aan voorschriften, uit de tweede doelstelling
volgt dat handel en toegang niet belemmerd mogen worden door strengere voorschriften
dan voorschriften die van kracht zijn in de overige lidstaten. Dat betekent
niet dat er een universeel systeem gecreëerd moet worden; gedetailleerde
voorschriften zullen zich beperken tot die gedeelten die kritisch zijn voor
het bereiken van de doelstellingen van de richtlijn. Het geheel moet vervolgens
beantwoorden aan de als «essentiële eisen» aangeduide globale
doelnormen. Bij besluit van het gemengd comité van de EER nr. 25/97 van 30
april 1997 (PbEG L 242/74) is het toepassingsgebied van de richtlijn uitgebreid
tot de Europese Economische Ruimte. 2. De Richtlijn 2.1. Systematiek normstellingOm de verschillende hoge-snelheidsnetten van de lidstaten op elkaar af
te stemmen zonder dat alle toepasselijke normen volledig Europees geharmoniseerd
zouden moeten worden, volgt de richtlijn de systematiek van de «nieuwe
aanpak». Dit houdt in dat er in de richtlijn zelf geen gedetailleerde
technische voorschriften worden opgenomen, maar dat wordt volstaan met het
opnemen van globale doelvoorschriften, de «essentiële eisen».
Het gehele transeuropese hoge-snelheidsspoorwegsysteem moet voldoen aan deze
essentiële eisen. Deze essentiële eisen worden vervolgens nader
ingevuld door middel van het aanwijzen en vaststellen van concrete technische
normen. Hiertoe worden technische specificaties inzake interoperabiliteit
vastgesteld (verder: TSI's), waarin onder andere wordt bepaald aan welke technische
specificaties in ieder geval moet worden voldaan om aan de essentiële
eisen te kunnen voldoen. Dit kan zowel door verwijzing naar bestaande technische
normdocumenten als door verwijzing naar speciaal voor hoge-snelheidsmaterieel-
en onderdelen in opdracht van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
opgestelde normen. Door te voldoen aan deze concrete technische normen ontstaat
het vermoeden dat op de door de normen bestreken terreinen ook wordt voldaan
aan de essentiële eisen.De TSI's zullen met name specificaties vaststellen voor de «interfaces».
Dat wil zeggen dat op die terreinen die cruciaal zijn voor de technische afstemming
van de trein op de infrastructuur of van bepaalde onderdelen of subsystemen
onderling gedetailleerd aangegeven zal worden waar beide aan moeten voldoen.Nadat een onafhankelijke keuringsinstantie volgens de procedures van de
TSI overeenstemming met de essentiële eisen heeft vastgesteld mag een
verklaring opgesteld worden, die in alle lidstaten het wettelijk vermoeden
schept dat het onderdeel of het materieel in overeenstemming is met de wettelijke
voorschriften. De richtlijn verplicht echter slechts tot het voldoen aan de
essentiële eisen en de bepalingen van TSI's. Het door de verklaring geschapen
vermoeden van overeenstemming met de essentiële eisen is een door de
lidstaten weerlegbaar vermoeden, bijvoorbeeld indien een lidstaat constateert
dat een trein onveilig is. De lidstaat kan dan voorlopige maatregelen treffen,
die vervolgens op communautair niveau moeten worden gefiatteerd.De bepalingen van de richtlijn zijn derhalve voor het gehele transeuropese
hoge-snelheidsspoorwegsysteem zowel aanvullend als exclusief; aanvullend in
de zin dat de niet strijdige nationale voorschriften van toepassing blijven,
exclusief daar waar materiële bepalingen Europees vastgesteld zijn om
de interoperabiliteit te verzekeren. Tevens kan een op zichzelf in een lidstaat
nog geldig nationaal voorschrift niet meer tegengeworpen worden aan onderdelen
en subsystemen uit andere lidstaten, indien daarvoor een EG(keurings)verklaring
is opgesteld. 2.2. Onderverdeling transeuropees hoge-snelheidsspoorwegsysteemVolgens de richtlijn is het geheel van infrastructuur, rollend materieel
en exploitatie van de op elkaar aangesloten nationale hoge-snelheidsnetten
in abstracto te zien als één transeuropees hoge-snelheidsspoorweg-systeem. Dit systeem wordt vervolgens om praktische redenen onderverdeeld
in subsystemen. Daar waar de interoperabiliteit van het systeem afhangt van
een bepaald onderdeel bevat een subsysteem inter-operabiliteitsonderdelen. 2.2.1. subsystemenDe richtlijn (bijlage II) onderscheidt twee soorten subsystemen:– vier subsystemen die overeenkomen met gebieden van structurele
aard (verder: structurele subsystemen), te weten infrastructuur, energie,
besturing en seingeving, en rollend materieel; en– vier subsystemen die overeenkomen met gebieden van functionele
aard (verder: functionele subsystemen), te weten onderhoud, milieu, exploitatie
en gebruikers.Voor de structurele subsystemen en het functionele subsysteem «onderhoud»
wordt in ieder geval een TSI opgesteld (artikel 5, eerste lid, van de richtlijn).
Voor de functionele subsystemen zullen alleen TSI's worden opgesteld indien
dit nodig is om de interoperabiliteit van de structurele subsystemen te verzekeren. 2.2.2. interoperabiliteitsonderdelenEen interoperabiliteitsonderdeel is een onderdeel waarvan de interoperabiliteit
van het transeuropees hoge-snelheidsspoorwegsysteem direct of indirect afhankelijk
is. Dit kunnen onderdelen zijn die specifiek zijn ontworpen voor hoge-snelheidstoepassingen
of onderdelen die hiervoor niet speciaal zijn ontworpen, maar die geschikt
zijn voor hoge-snelheidstoepassingen omdat aan bepaalde prestatie-eisen of
eisen met betrekking tot bepaalde kenmerken wordt voldaan. Zowel een draaistel
als een pakket besturingssoftware kan in beginsel een interoperabiliteitsonderdeel
zijn, indien het bestemd is om deel uit te gaan maken van een subsysteem en
de interoperabiliteit er direct of indirect van afhangt.Een interoperabiliteitsonderdeel ontstaat doordat er voor het onderdeel
of een gedeelte van het onderdeel door een TSI een interface is gedefinieerd.
Een interface beschrijft gedetailleerd welke kenmerken een bepaald onderdeel
moet hebben of wat een bepaald onderdeel moet kunnen om probleemloos te kunnen
functioneren in combinatie met een ander interoperabiliteitsonderdeel of in
combinatie met het subsysteem als geheel. De interface definieert, zo mogelijk
door verwijzing naar Europese specificaties, de technische kenmerken van de
grensvlakken van het onderdeel. Zodoende ontstaat geen onnodige bemoeienis
met de technische ontwikkeling of de gewenste kenmerken van de rest van het
onderdeel, terwijl tegelijkertijd gegarandeerd wordt dat onderdelen die beantwoorden
aan de norm van de interface overal in Europa op de markt gebracht kunnen
worden voor toepassing in subsystemen. Hoe meer onderdelen van een subsysteem
zelfstandig op de markt gebracht worden hoe meer interfaces gedefinieerd zullen
moeten worden om deze op elkaar af te stemmen. Het aantal interoperabiliteitsonderdelen
dat uiteindelijk op de markt gebracht zal worden is op deze wijze afhankelijk
van de markt zelf.Indien een fabrikant een compleet draaistel levert zal dit complete draaistel
een interoperabiliteitsonderdeel zijn. Voor het grensvlak van het draaistel
met het rijtuig wordt de interface gedefinieerd, die bijvoorbeeld bepaalt
aan welke kenmerken de bevestigingspunten moeten voldoen. De fabrikant van
het draaistel kan ieder draaistel met die kenmerken aanbieden voor gebruik
onder hoge-snelheidstreinen. Indien een andere fabrikant apart wielen voor
draaistellen gaat leveren zal de interface voor het grensvlak wiel –
draaistel gedefinieerd worden. Hierdoor wordt zowel het wiel,
het draaistel zonder wielen als het complete draaistel een interoperabiliteitsonderdeel.Dit laat onverlet dat er naast de eisen aan de kenmerken van het onderdeel
op het grensvlak, die met name van belang zijn voor de vrije handel en de
interoperabiliteit, specifiek uit oogpunt van veiligheid of een andere essentiële
eis in een TSI bepalingen voor interoperabiliteitsonderdelen kunnen zijn opgenomen. 2.3. Essentiële eisen, TSI's, Europese specificaties
en keuringsmodules 2.3.1. essentiële eisenDe richtlijn omschrijft de essentiële eisen als: het geheel van de
in bijlage III omschreven voorwaarden waaraan het transeuropees hoge-snelheidsspoorwegsysteem,
de subsystemen en de interoperabiliteitsonderdelen moeten voldoen. Ter illustratie
van het globale karakter van de essentiële eisen kan bijvoorbeeld genoemd
worden de eis dat de elektrische uitrusting de veilige werking van de besturings-
en seingevingsinstallaties niet in gevaar mag brengen. Naast de in bijlage
III omschreven eisen kunnen per subsysteem nog essentiële eisen vastgelegd
worden in de TSI's. 2.3.2. TSI'sZoals gezegd worden de essentiële eisen voor subsystemen geconcretiseerd
door middel van TSI's. Het ontwerp voor een TSI wordt gemaakt door de representatieve
gemeenschappelijke instantie, volgens een opdracht van de Commissie van de
Europese Gemeenschappen. De representatieve gemeenschappelijke instantie bestaat
uit vertegenwoordigers van de beheerders van infrastructuur, van de spoorwegondernemingen
en van de industrie. Zowel de opdracht als de TSI zelf worden vastgesteld
volgens de procedure van artikel 21 van de richtlijn. Dit houdt in dat een
comité van vertegenwoordigers van de lidstaten onder voorzitterschap
van de Commissie via een gewogen stemprocedure advies uitbrengt over een door
de Commissie opgesteld ontwerp. Bij een positief advies wordt de TSI of de
opdracht door de Commissie vastgesteld, bij een negatief advies beslist de
Raad van de Europese Unie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.Voor ieder structureel subsysteem en het functionele subsysteem «onderhoud»
wordt een TSI opgesteld, waarin, voor zover dat uit oogpunt van interoperabiliteit
nodig is, bepaald wordt:– wat de essentiële eisen zijn;– welke «fundamentele parameters» er gelden, zoals belasting
per as, minimumboogstralen e.d.;– aan welke voorwaarden moet worden voldaan om gespecificeerde prestaties
(o.a. snelheden) te bereiken op aangelegde en aangepaste hoge-snelheidslijnen;– welke nadere voorschriften gelden voor specifieke gevallen;– voor welke interoperabiliteitsonderdelen Europese specificaties
moeten worden vastgesteld; en– welke procedures of modules uit het Besluit 93/465/EEG van de
Raad betreffende de modules voor de verschillende fasen van de overeenstemmings-beoordelingsprocedures
en de voorschriften inzake het aanbrengen en het gebruik van de CE-markering
van overeenstemming (PbEG L 220) gevolgd moeten worden om vast te stellen
of interoperabiliteitsonderdelen en subsystemen voldoen aan de eisen. Het voldoen aan TSI's ten tijde van het in de handel brengen of het in
gebruik nemen zal in de regel vastgesteld worden door de keuringsprocedures.
Met name functionele TSI's, bijvoorbeeld met betrekking tot onderhoud, zullen
naar verwachting echter slechts gedeeltelijk technische, keurbare voorschriften
bevatten en overigens voornamelijk een gedragsnormerend karakter hebben. Overigens
bepaalt de richtlijn dat ook na keuring subsystemen (en dus daarin verwerkte
interoperabiliteitsonderdelen) moeten blijven voldoen aan de desbetreffende
TSI. Daarnaast kan een TSI bijvoorbeeld bepalingen bevatten met betrekking
tot keuring door een aangemelde instantie van de in het subsysteem te verwerken
interoperabiliteitsonderdelen door aanduiding van een te volgen keuringsmodule.
Bij «gebruikers» in het kader van de functionele TSI's moet gedacht
worden aan reizigers.Het Economisch en Sociaal Comité van de Unie heeft in haar advies
van 23 november 1994 (PbEG C 397) gesteld dat in deze TSI ook voorschriften
opgenomen zouden moeten worden voor harmonisatie van het aanbod van de verschillende
maatschappijen, informatieverstrekking en reservering en uitgifte van vervoerbewijzen.
De Raad meent echter dat deze onderwerpen niet apart van het conventionele
spoorvervoer voor Europese harmonisatie in aanmerking komen. Aangezien onderwijs
en opleiding tot de bevoegdheid van de lidstaten behoren is een amendement
van het Europees Parlement tot harmonisatie van de kwalificatie- en opleidingseisen
van het personeel door de Commissie en de Raad als strijdig met het subsidiariteitsbeginsel
verworpen. 2.3.3. Europese specificatiesVoor het concretiseren van de essentiële eisen maken de TSI's zo
veel mogelijk gebruik van verwijzing naar Europese specificaties. Dit is een
verzamelbegrip voor drie soorten normen die gedefinieerd worden in richtlijn
93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures
voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening,
vervoer en telecommunicatie (PbEG L 199). Nationale normen kunnen ook een
Europese specificatie zijn, indien het een omzetting vormt van een Europese
norm en de referentie van de norm is gepubliceerd (artikel 10, vierde lid,
van de richtlijn). Het Nederlands Normalisatie Instituut verzorgt de omzettingen
en de publikatie van de referenties in de Staatscourant. Een «Europese
norm» is een norm die door de Europese Commissie voor normalisatie (CEN)
of het Europees Comité voor elektrotechnische normalisatie (Cenelec)
volgens de gemeenschappelijke regels van deze organisaties als «Europese
norm» (EN) of «Harmonisatiebescheid» (HD) is goedgekeurd.
Voor telecommunicatienormen bestaat een apart Europees normalisatie-instituut
(ETSI). De Commissie publiceert de referenties van de Europese specificaties
in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Een omgezette nationale norm dient goed onderscheiden te worden van de
puur nationale normen die in de lidstaten op grond van artikel 10, vijfde
lid, van de richtlijn, toegepast kunnen worden bij afwezigheid van Europese
specificaties. Indien een fabrikant ter voldoening aan de essentiële
eisen gebruikt maakt van andere – niet verplichte – normen of
specificaties moet dit door de lidstaat worden doorgegeven aan de Europese
Commissie en de overige lidstaten. Hetzelfde geldt m.m. op grond van artikel
16, derde lid, van de richtlijn, voor aanvullende door de aanbestedende dienst
opgestelde specificaties voor subsystemen. Uiteraard geldt dit niet voor de
talloze technische specificaties waaraan een produkt voldoet die geen relatie
hebben met het voldoen aan de essentiële eisen. Een voordeel van deze
werkwijze is dat aan fabrikanten en aanbestedende diensten vrijheid wordt
gelaten in de keuze van technische specificaties voorzover het geheel maar
aan TSI's (met de relevante Europese specificaties) en essentiële
eisen blijft voldoen. Zodoende worden technische vooruitgang en mogelijkheden
om te concurreren niet onnodig belemmerd. 2.3.4. keuringsmodulesDe keuringsmodules zijn vastgelegd in Besluit 93/465/EEG van de Raad betreffende
de modules voor de verschillende fasen van de overeenstemmings-beoordelingsprocedures
en de voorschriften inzake het aanbrengen en het gebruik van de CE-markering
van overeenstemming (PbEG L 220) (verder: modulebesluit). Het besluit omschrijft
de verschillende gestandaardiseerde keuringsmodules die als uitvloeisel van
het beleid van de Raad van de Europese Unie zoveel mogelijk gebruikt zullen
worden voor de keuring van interoperabiliteitsonderdelen. Voor de beginselen
en voorwaarden voor de EG-keuring van subsystemen zal blijkens de considerans
van de richtlijn (drieëntwintigste overweging) een aparte module worden
vastgesteld.De modules beschrijven verplichtingen van fabrikanten en aangemelde instanties
om te komen tot de vaststelling dat een bepaald produkt in overeenstemming
is met eisen van een (nieuwe aanpak)richtlijn. De modules variëren van
het uitvoeren van een beproeving door de fabrikant (module A, interne fabricagecontrole)
tot het controleren van het kwaliteitsborgingssysteem van de produktieorganisatie
van de fabrikant zelf door een onafhankelijke aangemelde instantie (module
H, volledige kwaliteitsborging). Met uitzondering van module A is voor uitvoering
van iedere keuringsmodule betrokkenheid van een aangemelde instantie vereist.
Met het oog op de interne samenhang van een module wordt het door de Commissie
van de Europese Gemeenschappen onwenselijk geacht om aangemelde instanties
aan te wijzen voor een gedeelte van een module. 2.4. Aangemelde instantiesIedere lidstaat kan onder zijn jurisdictie gevestigde instanties aanmelden
als instantie voor de beoordeling van conformiteit of geschiktheid voor gebruik
van interoperabiliteitsonderdelen of de EG-keuring van subsystemen. Het is
van groot belang dat de aangemelde instantie zijn taken integer uitvoert,
aangezien het een lidstaat in principe verboden is om naast de door de fabrikant
of aanbestedende dienst opgestelde EG (keurings)verklaring nog ander bewijs
van het voldoen aan de normen van de richtlijn te verlangen. De EG (keurings)verklaring
op zijn beurt mag in vrijwel alle gevallen alleen opgesteld worden indien
een aangemelde instantie daarvoor goedkeuring heeft gegeven, in de vorm van
een onderzoekcertificaat (bij interoperabiliteitsonderdelen) of een conformiteitsverklaring
(bij subsystemen). Daarom moeten aan te melden instanties in ieder geval voldoen
aan de minimumcriteria van bijlage VII, die onder andere betrekking hebben
op integriteit en onafhankelijkheid, vakbekwaamheid en verzekeringsplicht.
In de communautaire verhoudingen zijn de lidstaten verantwoordelijk voor het
functioneren van door hen aangemelde instanties. De lidstaten zijn dan ook
vrij om aanvullende voorwaarden voor aanmelding te bepalen of bepaalde op
zichzelf geschikte kandidaten niet aan te melden. Krachtens artikel 20, tweede
lid, van de richtlijn worden instanties die voldoen aan de relevante Europese
normen – de EN 45 000 serie – vermoed te voldoen aan de minimumcriteria
van bijlage VII. In dat kader zal een aan te melden instantie ook aan moeten
tonen te beschikken over voldoende specifieke deskundigheid om beoordelingen
of keuringen op grond van deze richtlijn te kunnen doen. Als een lidstaat
of de Commissie van de Europese Gemeenschappen van mening is dat een aangemelde
instantie niet goed functioneert voorziet de richtlijn in een
procedure om vast te stellen wat er moet gebeuren (artikel 20, vierde lid).
De lidstaat die de instantie aangemeld heeft moet de (nationale) erkenning
ook weer kunnen intrekken.Zodra een lidstaat een instantie erkent wordt deze aangemeld bij de Commissie
van de Europese Gemeenschappen, die de aanmelding publiceert. Vervolgens kan
de aangemelde instantie in alle lidstaten de werkzaamheden aanbieden waarvoor
aanmelding heeft plaatsgevonden. De betrokken fabrikant of aanbestedende dienst
is vrij in de keuze van een aangemelde instantie, waardoor een Europese en
vrije markt voor keuringsactiviteiten kan ontstaan. Hoewel een aangemelde
instantie in principe verantwoordelijk is voor uitvoering van een gehele keuringsmodule
ten aanzien van een bepaald onderdeel of subsysteem, kunnen bepaalde werkzaamheden
wel, onder behoud van verantwoordelijkheid, worden uitbesteed. 3. Het wetsvoorstel 3.1. AlgemeenDe belangrijkste elementen van de richtlijn zijn in dit wetsvoorstel opgenomen.
Voorts worden ter uitvoering van de richtlijn enkele ingrijpende bevoegdheden
aan de Minister van Verkeer en Waterstaat geattribueerd, zoals de bevoegdheid
om ondeugdelijke interoperabiliteitsonderdelen uit de handel te laten halen
en de bevoegdheid om instanties te erkennen als aan te melden instanties.
Als gevolg van het in paragraaf 2, onderdeel a, beschreven aanvullende
en exclusieve karakter van de bepalingen van de richtlijn kunnen deze bepalingen
in beginsel op vrijwel alle in de Spoorwegwet met betrekking tot infrastructuur
en rollend materieel geregelde onderwerpen van toepassing zijn. Dit is de
reden dat wordt voorgesteld om in een apart hoofdstuk uitvoering aan de richtlijn
te geven. Zodoende wordt voorkomen dat overal waar bepalingen van de richtlijn
nu of in de toekomst van invloed zouden kunnen zijn aangegeven moet worden
dat de bepalingen ten aanzien van subsystemen en interoperabiliteitsonderdelen
slechts gelden onder voorbehoud van bepalingen krachtens de richtlijn. Bovendien
zouden alsnog aparte bepalingen met betrekking tot EG-(keurings)verklaringen
en dergelijke opgenomen moeten worden.Voor wat betreft subsystemen van structurele aard sluit het wetsvoorstel
deels aan bij de bestaande bevoegdheid krachtens artikel 7 om machtiging tot
ingebruikneming van infrastructuur en rollend materieel te verlenen. Het is
blijkens considerans (drieëntwintigste overweging) en artikel 14 van
de richtlijn ook nadrukkelijk de bedoeling om na de EG-keuring van subsystemen
nog een nationale toestemming voor ingebruikneming te behouden.De reikwijdte van de voorgestelde algemene delegatiegrondslag is niet
beperkt tot uitsluitend uitvoering van richtlijn 96/48/EG, maar wel tot uitvoering
van de bepalingen van het voorgestelde hoofdstuk en de richtlijn (artikel
32g, eerste lid). Niet alle bepalingen van de richtlijn worden in dit wetsvoorstel
geïmplementeerd en voor zover er nog geen TSI's zijn vastgesteld kunnen
nog nadere nationale voorschriften noodzakelijk zijn. Hierbij moet wel bedacht
worden dat deze voorschriften zowel vooraf als na inwerkingtreding genotificeerd
moeten worden en bovendien niet geldend gemaakt kunnen worden tegen interoperabiliteitsonderdelen
en subsystemen uit andere lidstaten waarvoor een verklaring is opgesteld.
Voorts kunnen op grond van het voorgestelde artikel 32g, eerste lid, bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur nog andere bindende communautaire
besluiten worden uitgevoerd voor zover deze betrekking hebben op interoperabiliteitsonderdelen
of subsystemen.In het wetsvoorstel wordt dynamisch verwezen naar de richtlijn en naar
de nog niet bestaande TSI's. De vermelding van de datum waarop de richtlijn
is vastgesteld beoogt zoals gebruikelijk niet de verwijzing statisch te doen
zijn. Hierdoor werkt vaststelling van een TSI of een wijziging van de richtlijn
direct door in de Nederlandse rechtsorde. De richtlijn verplicht dit ook met
zoveel woorden door bijvoorbeeld te bepalen dat voor de opstelling van een
EG-verklaring de TSI gehanteerd moet worden (artikel 13, eerste lid). De volgens
aanwijzing 343 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) vereiste bepaling
betreffende het moment van doorwerking in het Nederlandse recht is opgenomen
in artikel 32g.Op grond van artikel 23, eerste lid, van de richtlijn, zal dit wetsvoorstel
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen genotificeerd moeten worden,
indien het tot wet verheven en in werking getreden is. Aan de richtlijn moet
uiterlijk in april 1999 uitvoering zijn gegeven. 3.2. De aangemelde instantie als (zelfstandig) bestuursorgaanHet afgeven van een onderzoekcertificaat of conformiteitsverklaring door
een aangemelde instantie wijzigt de publiekrechtelijke rechtspositie van fabrikant
respectievelijk aanbestedende dienst, aangezien het wetsvoorstel analoog aan
de richtlijn stelt dat het verboden is om een EG(keurings)verklaring op te
stellen zonder dat een aangemelde instantie een onderzoekcertificaat of conformiteitsverklaring
heeft afgegeven. Afgifte vormt derhalve uitoefening van openbaar gezag. Op
grond van artikel 1:1, eerste lid, onderdeel b, van de Algemene wet bestuursrecht
is de aangemelde instantie in zoverre een bestuursorgaan dat een besluit neemt.
Dat heeft onder andere tot gevolg dat tegen een besluit om geen onderzoekscertificaat
of conformiteitsverklaring af te geven de bezwaarprocedure openstaat en dat
de aangemelde instantie bij afgifte gebonden is aan in de Algemene wet bestuursrecht
opgenomen eisen inzake zorgvuldigheid en motivering. In de door bijlage VII,
onder 7, van de richtlijn, geëiste geheimhoudingsplicht van personeel
van aangemelde instanties wordt voorzien in artikel 2:5 van de Algemene wet
bestuursrecht.De aangemelde instantie voert zijn taken niet onder ministeriële
verantwoordelijkheid uit en moet derhalve beschouwd worden als een zelfstandig
bestuursorgaan. De taken van de aangemelde instanties zijn samen te vatten
als het uitvoeren van technische keuringen, beproevingen en beoordelingen
en betrokkenheid bij het ontwerp en de totstandkoming van subsystemen en interoperabiliteitsonderdelen.
Bij de overheid is onvoldoende gespecialiseerde technische expertise aanwezig
om een grote verscheidenheid aan interoperabiliteitsonderdelen of technisch
zeer complexe eenheden als subsystemen gedetailleerd te kunnen beoordelen.
Daarnaast voorziet de richtlijn niet in de mogelijkheid om de bestuurstaak –
het afgeven van onderzoekcertificaten en conformiteitsverklaringen –
los te koppelen van het zijn van aangemelde instantie. Het beperken van de
rol van aan te melden instanties tot bijvoorbeeld het adviseren van de minister
omtrent de afgifte van keuringsverklaringen zou tegelijkertijd aanmelding
van Nederlandse instanties onmogelijk maken. Het niet aanmelden van particuliere
technische (keurings)instanties zou zodoende haaks staan op de systematiek
van de «nieuwe aanpak» en het daarop gebaseerde beleid van de
Commissie van de Europese Gemeenschappen zoals dit bijvoorbeeld is verwoord
in de «Gids voor de toepassing van de op basis van de nieuwe aanpak
en de globale aanpak tot stand gekomen richtlijnen tot technische harmonisatie
in de Gemeenschap» (Europese Commissie, eerste versie 1994,
ISBN 92–826–8587-X). Als motivering voor het laten uitvoeren van
een publieke taak door een private organisatie kan tenslotte nog gewezen worden
op mogelijke belangenverstrengeling indien de overheid optreedt als aanbestedende
dienst.Als gevolg van de communautaire dimensie geschiedt de waarborging dat
de bestuurstaak correct wordt uitgevoerd niet zozeer aan de hand van de aanwijzingen
inzake zelfstandige bestuursorganen (de aanwijzingen, genoemd in aanwijzing
124b, derde lid, van de aanwijzingen voor de regelgeving), maar voornamelijk
via de eisen voor aanmelding zoals die volgen uit bijlage VII en de invulling
daarvan volgens de eerder genoemde EN 45 000 serie.In plaats van het opvolgen van aanwijzing 124s Ar zullen bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur op het functioneren als aangemelde instantie
toegesneden informatieverplichtingen worden vastgesteld. Aanwijzing 124ij
Ar wordt niet gevolgd. De in deze aanwijzing bedoelde evaluatiebepaling is
met betrekking tot aangemelde instanties in deze vorm onwenselijk. Indien
een bepaalde aangemelde instantie niet goed functioneert voorzien richtlijn
en besluit voldoende in mogelijkheden om wijzigingen aan te brengen of de
erkenning in te trekken. Indien het systeem van aangemelde instanties geëvalueerd
moet worden ligt het voor de hand dit op communautair niveau te laten plaatsvinden.
Om een periodieke heroverweging van een erkenning als aangemelde instantie
te garanderen zullen aangemelde instanties in beginsel voor bepaalde tijd
erkend worden. 3.3. HandhavingArtikel 32g, derde lid, van het wetsvoorstel voorziet in de mogelijkheid
van handhaving door bestuursdwang met inbegrip van de mogelijkheid tot oplegging
van een dwangsom. Daarnaast zal de erkenning van een aangemelde instantie
ingetrokken kunnen worden. Het opstellen van EG(keurings)verklaringen bij
inter-operabiliteitsonderdelen respectievelijk subsystemen is op zichzelf
niet verplicht, waardoor daarop gerichte handhaving overbodig is. Indien in
een subsysteem interoperabiliteitsonderdelen verwerkt zijn zonder EG-verklaring
zal dit aanleiding moeten zijn voor een aangemelde instantie om bij de keuring
van het subsysteem die onderdelen apart (goed) te keuren of geen conformiteitsverklaring
af te geven. De conformiteitsverklaring staat tenslotte garant voor het voldoen
aan de essentiële eisen door het gehele subsysteem. Indien een aanvraag
tot machtiging voor ingebruikneming van een subsysteem niet vergezeld gaat
van een EG-keuringsverklaring, zal anderszins aangetoond moeten worden dat
het geheel aan de essentiële eisen voldoet. Evident nadeel hiervan voor
de aanvrager van een machtiging voor bijvoorbeeld rollend materieel is, dat
hetzelfde opnieuw aangetoond zal moeten worden in iedere andere lidstaat waar
hij het subsysteem wenst te exploiteren. Uit welbegrepen eigenbelang zullen
fabrikanten en aanbestedende diensten derhalve in de regel voor het opstellen
van een verklaring kiezen. Het wetsvoorstel voorziet in mogelijkheden om,
met of in afwachting van communautaire goedkeuring, op te treden indien onterecht
een verklaring blijkt te zijn opgesteld, of indien blijkt dat niet aan de
essentiële eisen wordt voldaan. 3.4. OvergangsrechtHet wetsvoorstel voorziet niet in een overgangstermijn of een bepaling
die toepasselijkheid in het algemeen uitsluit voor op het moment van inwerkingtreding
bestaande interoperabiliteitsonderdelen of subsystemen. De richtlijn laat
dit ook niet toe. Op het moment van inwerkingtreding zal echter al rollend
materieel in gebruik zijn genomen en infrastructuur aangelegd
of aangepast worden, dat een subsysteem vormt in de zin van de richtlijn.
De inhoudelijke normering door de richtlijn in de vorm van TSI's is dan echter
nog in ontwikkeling. De richtlijn laat ook nadrukkelijk de mogelijkheid open
dat na inwerkingtreding van de wetgeving in de lidstaten nog geen of nog niet
alle TSI's vastgesteld zijn (zie bijvoorbeeld artikel 16, tweede lid). Dat
laat de aangemelde instantie of de lidstaat (bij opneming) de ruimte om te
beoordelen of het geheel aan de essentiële eisen voldoet. Daarbij behoort
uiteraard gelet te worden op de stand der techniek en het gehanteerde veiligheidsniveau
in de andere lidstaten. Aanbestedende diensten anticiperen in hun eigen belang
op de in de TSI's op te nemen normen. Vice versa worden de normen voor de
TSI's uiteraard zodanig gekozen dat bestaande subsystemen niet van de ene
op de andere dag onbruikbaar worden. Indien deze wisselwerking ten aanzien
van vergevorderde projecten onvoldoende blijkt kan de minister uiteindelijk
onder bepaalde voorwaarden een TSI buiten toepassing verklaren (artikel 7
van de richtlijn). De EG(keurings)verklaring is niet verplicht en kan derhalve
ook geen overgangsproblemen opleveren. Het voldoen aan de essentiële
eisen is uiteraard wel verplicht, maar deze eisen zijn dan ook dermate essentieel
dat daarvoor geen overgangsperiode behoort te gelden. Voorts zijn de normen
die alleen van toepassing zijn op een bepaald moment – in de handel
brengen, in gebruik nemen – in de systematiek van de nieuwe aanpak niet
van toepassing op onderdelen die al in de handel gebracht zijn respectievelijk
subsystemen die al in gebruik zijn.De richtlijn bepaalt dat voor de opstelling van een EG-keuringsverklaring
de aangemelde instantie in de ontwerpfase betrokken moet worden (artikel 18,
tweede lid). Voor de nu geplande infrastructuur in de ontwerpfase zal uiteindelijk
zonder EG-keuringsverklaring een machtiging aangevraagd kunnen worden. Bij
de aanvraag zal dan moeten blijken dat de essentiële eisen niet in het
gedrang gebracht worden bij aansluiting van de infrastructuur op het transeuropees
hoge-snelheidsspoorwegsysteem.Tenslotte beperkt artikel 32g, zesde lid, de toepasselijkheid van een
TSI of een wijziging van een TSI tot subsystemen waarvoor op het moment van
vaststelling of wijziging nog geen machtiging is verleend of verklaring is
opgesteld. Deze subsystemen kunnen zodoende in gebruik blijven, tenzij daardoor
de essentiële eisen in het gedrang komen. Indien het de bedoeling is
dat de TSI's ook leiden tot wijzigingen van, in of aan bestaande en reeds
in gebruik genomen subsystemen dient de minister uitdrukkelijk een daartoe
strekkend besluit te nemen. 3.5. Artikelsgewijs Artikel 32aDoor de werking van het tweede lid worden de begripsbepalingen van de
richtlijn overgenomen. Hierdoor kan geen verschil tussen communautaire en
nationale terminologie ontstaan. Het gaat om de begrippen transeuropees hoge-snelheidsspoorwegsysteem,
interoperabiliteit, subsysteem, interoperabiliteitsonderdeel, essentiële
eisen, Europese specificatie, technische specificatie inzake interoperabiliteit,
representatieve gemeenschappelijke instantie en aangemelde instantie.In het derde lid van artikel 32a komt zowel het aanvullende als het exclusieve
karakter van krachtens de richtlijn vastgestelde bepalingen tot uitdrukking.
Het algemene karakter van de voorrangsbepaling zal in de rechtspraktijk vermoedelijk
niet leiden tot onzekerheid over de toepasselijke regelgeving, aangezien de
voorrang naar verwachting slechts zal gelden voor concrete en gedetailleerde
technische normen ten behoeve van goed als aparte categorie te herkennen onderdelen,
infrastructuur en materieel. Indien in een bepaald geval door
een onderdeel of subsysteem niet aan zowel de nationale als de communautaire
norm kan worden voldaan geldt de communautaire norm. Artikel 32bHet eerste lid geeft uitvoering aan de norm van het eerste gedachtestreepje
van artikel 8 van de richtlijn. De norm richt zicht tot degene die het onderdeel
in de handel brengt. Veelal zal dit de fabrikant zijn. Het gaat daarbij om
het in de handel brengen van een onderdeel als interoperabiliteitsonderdeel,
derhalve bestemd om deel uit te gaan maken van een subsysteem. Bij het in
de handel brengen voor andere toepassingen is het onderdeel volgens de definitie
van de richtlijn geen interoperabiliteitsonderdeel. Vergelijk in dit verband
artikel 8, laatste volzin, van de richtlijn. Het tweede lid geeft uitvoering
aan artikel 10, eerste lid, van de richtlijn, terwijl het derde lid ziet op
implementatie van artikel 8, tweede gedachtenstreepje. De verantwoordelijkheid
voor behoorlijke installatie en onderhoud ligt bij de gebruiker. In de regel
zal dit de exploitant van een subsysteem zijn. Artikel 32cDegene die in gebruik neemt zal vermoedelijk veelal tevens aanbestedende
dienst zijn en aanvrager van de machtiging, bedoeld in artikel 7. Het tweede
lid beoogt ook na ingebruikneming onverkorte toepassing van TSI's en conformiteit
aan de essentiële eisen te waarborgen, ter uitvoering van artikel 4,
5, tweede lid, en 14 van de richtlijn. Het derde lid schept het wettelijk
vermoeden, bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de richtlijn. Artikel 32dIn andere lidstaten gevestigde fabrikanten kunnen krachtens het recht
van die andere lidstaat een verklaring opstellen. Vervolgens kan het interoperabiliteitsonderdeel
met die verklaring in Nederland aangeboden worden. Niet in een lidstaat gevestigde
fabrikanten kunnen in de systematiek van de nieuwe aanpak een «in de
Gemeenschap gevestigde gemachtigde» voor hen laten optreden. Het tweede
lid zal met name van belang zijn indien een fabrikant gevestigd is buiten
de Europese Economische Ruimte en ook geen daar gevestigde gemachtigde heeft.
Verder ziet het tweede lid op de situatie dat een ander dan de fabrikant het
onderdeel als interoperabiliteitsonderdeel op de markt wenst te brengen.Na erkenning krachtens het zevende lid wordt een instantie aangemeld.
Een kandidaat voor aanmelding zal zelf aan moeten tonen dat zijn organisatie
voldoet aan de minimumcriteria van bijlage VII en de erkenningscriteria van
de ministeriële regeling.In de regeling zal gerefereerd worden aan de «relevante Europese
normen» (artikel 20, tweede lid, van de richtlijn) door middel van verwijzingen
naar normen uit de EN 45 000 serie, die grotendeels niet zozeer een aanvulling
als wel een invulling vormen van de minimumcriteria van bijlage VII van de
richtlijn. Van het voldoen aan deze eisen zal in de regel kunnen blijken door
gecertificeerd te zijn voor de desbetreffende EN 45 000 norm door een
betrouwbare accreditatie instelling. Artikel 32eHet eerste lid is ziet op alle interoperabiliteitsonderdelen, het tweede
slechts op onderdelen waarvoor een verklaring is opgesteld. Artikel 32fIndien door het verzoeken om aanvullende keuringen opgetreden wordt tegen
een subsysteem waarvoor een EG-keuringsverklaring is opgesteld, is dit een
doorbreking van het met de verklaring verbonden vermoeden van overeenstemming
met de bepalingen van de richtlijn. De lidstaat dient dergelijk optreden dan
ook onmiddellijk aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen te melden
(artikel 19, tweede lid, van de richtlijn), zodat volgens de procedures van
artikel 21, tweede lid, van de richtlijn bepaald kan worden of het optreden
gerechtvaardigd was, en of er reden is om de maatregelen te laten gelden binnen
de gehele Europese Economische Ruimte. Artikel 32gHet vierde lid brengt de beoordeling van besluiten die krachtens het voorgestelde
hoofdstuk kunnen worden genomen onder de competentie van het College van beroep
voor het bedrijfsleven. Het College is gespecialiseerd in rechtspraak over
regelingen die kwaliteitsnormen voor producten behelzen, en heeft al een rol
bij beoordelingen van besluiten op grond van de Spoorwegwet (artikel 31h).
Naar verwachting zal het College met name geroepen worden om besluiten met
betrekking tot het al dan niet erkennen van aan te melden instanties te toetsen,
en uitspraken te doen over de rechtmatigheid van het in een bepaald geval
niet afgeven van een onderzoekscertificaat of conformiteitsverklaring door
een aangemelde instantie.De Minister van Verkeer en Waterstaat,T. Netelenbos BIJLAGETransponeringstabel artikel
richtlijnartikel wetsvoorstel (of Besluit ex art. 32g, eerste lid, van
het wetsvoorstel) 1systematiek 232a 3systematiek432b, 32c 5, eerste en derde tot en met vijfde lidbehoeft
geen implementatie 5, tweede lid32c 6behoeft geen
implementatie 732g, tweede lid 832b 932a10, eerste lid32b, tweede lid 10, tweede lid32b, eerste
lid 10, derde en vierde lidbehoeft geen implementatie 10,
vijfde lidBesluit 11behoeft geen implementatie 12,
eerste lid32e, eerste lid 12, tweede en vierde lidbehoeft
geen implementatie 12, derde lidBesluit 13, eerste tot en
met vierde lid32d 13, vijfde lid32e, tweede lid 1432f1532a 16, eerste en tweede lid32c 16, derde
lidBesluit 17behoeft geen implementatie 1832d,
tweede lid, en Besluit 1932f 2032d, derde lid en Besluit21behoeft geen implementatie 22Awb 23, eerste
lidbehoeft geen implementatie 23, tweede lidaanhef 24,
25, 26behoeven geen implementatie 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26351-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl