Bepalingen met betrekking tot de veilige vaart op de binnenwateren (Binnenvaartwet); Brief regering; Toezeggingen Algemeen Overleg Binnenvaart
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST139472
 2009-2010
 
 30 523
 Bepalingen met betrekking tot de veilige vaart op de binnenwateren (Binnenvaartwet)
 
 
 
 
 Nr. 
 42
 BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VERKEER EN WATERSTAAT
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 22 december 2009
 
 Hierbij informeer ik u over mijn verzoek aan de Europese Commissie om
een crisis in de binnenvaart af te kondigen en passende maatregelen voor te
stellen. Tevens ga ik in op de toezeggingen gedaan tijdens het Algemeen Overleg
over de binnenvaart op 15 oktober 2009 (Kamerstuk 30 523, nr. 39).
Het betreft de volgende onderwerpen:
 – De stand van zaken met betrekking tot het voorstel van het Crisisberaad
Binnenvaart en de mogelijke rol van de rijksoverheid daarin;
 – De uitkomsten van een onderzoek naar de juridische mogelijkheden
van een systeem van bodemtarieven in de binnenvaart;
 – Beantwoording van vragen over de benodigde vergunningen voor het
museumschip De Volharding.
 Verzoek aan de Europese Commissie
 Tijdens het Algemeen Overleg van 15 oktober heb ik aangekondigd dat
ik voornemens was om, gebaseerd op Richtlijn 96/75/EG inzake bevrachting en
prijsvorming in de binnenvaart, de Europese Commissie te verzoeken de crisis
in de binnenvaart vast te stellen. Bij brief van 12 november jl. heb
ik dit verzoek ingediend bij de Eurocommissaris voor Transport, de heer Tajani.
In deze brief heb ik de zorgelijke situatie in de binnenvaart geschetst en
aangegeven dat naar mijn mening thans sprake is van een ernstige marktverstoring,
die, indien er geen maatregelen worden genomen, structurele negatieve effecten
op de intra-Europese vervoersmarkt zal hebben. Ik heb daarom de Europese Commissie
verzocht om, op basis van Richtlijn 96/75/EG, passende maatregelen voor te
stellen, die bijdragen aan een herstel van het evenwicht in de markt en van
de liquiditeitspositie van binnenvaartondernemingen. Conform de daarvoor geldende
procedure dient de Europese Commissie binnen drie maanden op mijn verzoek
te reageren.
 
 Op 16 en 17 november 2009 heeft de Nederlandse delegatie mijn brief
nader toegelicht op een door de Europese Commissie georganiseerde hoorzitting.
Op deze hoorzitting werd tevens door de voorzitter van het Crisisberaad, de
heer Van Sluis, het conceptcrisisplan toegelicht. Tijdens de hoorzitting werd
duidelijk dat de crisis in de binnenvaart zich niet overal in Europa op dezelfde
wijze manifesteert, en dat derhalve de zienswijze van Nederland op voorhand
niet door alle andere binnenvaartlanden gedeeld wordt. Ook de Europese Commissie
is vooralsnog terughoudend ten aanzien van het Nederlandse verzoek aangezien
zij er niet op voorhand van overtuigd is dat thans sprake is van een ernstige
verstoring van de binnenvaartmarkt. De Commissie kan volgens Richtlijn 96/75/EG
alléén maatregelen nemen indien sprake is van een ernstige marktverstoring.
 Ik zal de komende weken en maanden blijven benutten om bij de belangrijkste
lidstaten en de Commissie voldoende draagvlak te creëren voor het Nederlandse
verzoek. Daartoe heb ik mij inmiddels ook rechtstreeks gewend tot mijn collega-bewindspersonen
in de belangrijkste binnenvaartlanden.
 Verder kan ik u melden dat de problemen waar de binnenvaart zich voor
ziet geplaatst, eveneens zijn opgepakt door leden van het Europees Parlement.
Enkele Nederlandse parlementsleden hebben aan de Commissie vragen gesteld
die aansluiten bij de in Nederland gevoelde noodzaak om maatregelen te treffen
die de binnenvaart door deze moeilijke tijden moeten loodsen.
 Voorstel Crisisberaad Binnenvaart en de rol van het Rijk
daarin
 Reeds tijdens het Algemeen Overleg van 15 oktober heb ik aangegeven
positief te staan tegenover het initiatief van het Crisisberaad. Daarbij heb
ik benadrukt dat de voorstellen geen inbreuk mogen zijn op de vrije mededinging
en derhalve «NMa-proof» moeten zijn.
 
 Het Crisisberaad Binnenvaart heeft de afgelopen twee maanden hard gewerkt
aan een verdere uitwerking en onderbouwing van haar crisisplan. Zo is door
de Erasmus Universiteit een economische onderbouwing gegeven om te laten zien
tot welk niveau onder de huidige marktomstandigheden capaciteit (tijdelijk)
uit de markt kan worden genomen zonder dat dit tot prijsopdrijving en daarmee
tot verstoring van concurrentieverhoudingen leidt. Het overleg tussen het
Crisisberaad en de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) is momenteel,
mede op basis van het Erasmus rapport, nog gaande. Mijn ministerie speelt
daarin een actieve rol.
 
 Ik verwacht dat de gesprekken met de NMa begin 2010 kunnen worden afgerond
en het Crisisberaad zijn definitieve voorstel zal presenteren. Ik stel voor
uw Kamer hierover vervolgens nader te informeren.
 
 Vooruitlopend hierop ga ik in op enkele onderdelen uit het laatste conceptplan
van het Crisisberaad: de financiering van de in het crisisplan opgenomen regeling,
de eventuele beheerskosten behorende bij de uitvoering ervan, en het eventuele
gebruik door schippers van deeltijd WW en deeltijd BBZ.
 
 De toegestane omvang van de regeling is nog afhankelijk van het lopende
overleg met de NMa. Daarom is nog niet precies te zeggen hoeveel geld nodig
zal zijn voor de financiering. Het Crisisberaad verwacht een bedrag van ca.
90 miljoen euro voor een periode van maximaal vijf jaar.
 
 Voor mij is helder dat de banken een groot belang hebben bij het welslagen
van het crisisplan. In geval van faillissementen zullen immers de banken als
hypotheekverstrekkers met grote financiële verliezen worden geconfronteerd.
Het lijkt daarom aangewezen, zoals het Crisisberaad ook voorstelt,
de financiering van de regeling primair door de banken te laten geschieden.
 
 Met de uitvoering van het crisisplan van het Crisisberaad zijn voor de
maximale duur van 5 jaar beheerskosten gemoeid. Het Crisisberaad heeft de
Rijksoverheid gevraagd deze beheerskosten voor haar rekening te nemen. Het
Crisisberaad heeft aangegeven deze kosten op voorhand te ramen op een half
miljoen euro per jaar. De hoogte van deze kosten hangt af van de precieze
vormgeving en reikwijdte van het definitieve plan. Op basis van het definitieve
crisisplan dat de goedkeuring heeft van de NMa, zal de overheid een bijdrage
in de beheerskosten van dit plan bezien.
 
 Het conceptplan van het Crisisberaad voorziet in een vergoeding voor de
schipper voor de duur dat diens schip aan de kant wordt gelegd en dekt alleen
de kosten voor het opgelegde schip. De kosten voor levensonderhoud van de
schipper en zijn personeel vallen hier niet onder. Het Crisisberaad geeft
aan hiervoor te willen aanhaken bij bestaande regelingen, te weten de Bijzondere
Bijstandswet Zelfstandigen (voor de schipper) en de deeltijd WW (voor het
personeel). Het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is inmiddels
gevraagd naar de mogelijkheden voor de binnenvaart om in voldoende mate van
deze regelingen gebruik te kunnen maken.
 Bodemtarieven in de binnenvaart
 Ik heb een juridische analyse laten maken of het juridisch mogelijk is
om tot bodem- of minimumtarieven in de binnenvaart te komen. In deze analyse
is tevens betrokken het memo van het Kamerlid Roemer, uitgereikt tijdens het
Algemeen Overleg van 15 oktober, waarin de opvatting verwoord werd dat
minimumprijzen wel geoorloofd zouden zijn.
 De conclusie luidt, dat minimumtarieven in de binnenvaart niet geoorloofd
zijn, met name vanwege richtlijn 96/75/EG (bevrachting en prijsvorming in
de binnenvaart). In de bijlage bij deze brief heb ik de meer uitvoerige, juridische
onderbouwing van dit standpunt opgenomen.
 Museumschip De Volharding
 Naar aanleiding van vragen van het kamerlid Roefs kan ik u melden dat
het ministerie van Verkeer en Waterstaat in het verleden verschillende malen
ontheffing van de grootvaarbewijsplicht heeft verleend aan schippers die dienst
doen op de Volharding. Wél dienden de schippers te beschikken over
het kleinvaarbewijs en was de ontheffing alléén van kracht op
het betreffende vaarwater. Momenteel varen nog twee schippers op de Volharding
op grond van een ontheffing van de grootvaarbewijsplicht. Nieuwe aanvragen
zal de Inspectie Verkeer en Waterstaat op de gebruikelijke wijze in behandeling
nemen. Indien de omstandigheden niet zijn gewijzigd zal onder gelijke voorwaarden
opnieuw ontheffing worden verleend.
 
 De staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat,
 J. C. Huizinga-Heringa
 
 
 BIJLAGE
 1. Inleiding
 Deze bijlage gaat in op de vraag of er vanuit Europeesrechtelijk oogpunt
mogelijkheden zijn om, van overheidswege of door de sector zelf, tot minimumtarieven
in de binnenvaart te komen. In het navolgende zal aandacht worden besteed
aan de relevante bepalingen uit de vervoertitel van het (inmiddels op 1 december
2009 in werking getreden) Verdrag betreffende de werking van de EU (hierna:
de VWEU) en het daarop gebaseerde secundaire recht.
 2. Het toepasselijk vervoerrecht
 2.1 Titel VI VWEU: het vervoer
 Het gemeenschappelijk vervoerbeleid is ondergebracht in titel VI VWEU,
en beslaat de artikelen 90 t/m 100 VWEU (voorheen 70 t/m 80 EG). Uit artikel
100 VWEU blijkt dat de bepalingen van deze titel van toepassing zijn op het
vervoer over onder andere de binnenwateren. Uit artikel 58 VWEU (voorheen
51 EG) volgt expliciet dat het vrije verkeer van de diensten op het gebied
van het vervoer wordt geregeld door de bepalingen uit titel VI. De bepalingen
inzake het vrij dienstenverkeer, artikelen 56 en 57 VWEU (voorheen 49 en 50
EG), zijn derhalve niet rechtstreeks toepasselijk in de vervoersector. Het
Hof van Justitie heeft uitgemaakt dat de Raad op grond van artikel 91, lid
1 sub a en b, VWEU (voorheen 71, lid 1, sub a en b EG) het vrije verkeer van
diensten op vervoergebied tot stand moet brengen.
 
 Dit is gebeurd bij Verordening (EG) nr. 1356/96, die voorziet in gemeenschappelijke
voorschriften om voor het vervoer van goederen of personen over de binnenwateren
het vrij verrichten van diensten te verzekeren. Artikel 2 van deze Verordening
bepaalt dat elke ondernemer van goederen- of personenvervoer over de binnenwateren
vervoer tussen en via lidstaten mag verrichten zonder discriminatie op grond
van zijn nationaliteit of zijn plaats van vestiging.
 
 De op artikel 251 EG (thans artikel 294 VWEU) gebaseerde Richtlijn 2006/123/EG
betreffende diensten op de interne markt (Dienstenrichtlijn) is niet relevant
voor beantwoording van de voorliggende vragen. Aan het feit dat diensten op
het gebied van vervoer van de werkingssfeer van de Dienstenrichtlijn zijn
uitgesloten (zie artikel 2, lid 2 onder d), kan niet de conclusie worden verbonden
dat dan in het geheel geen voorschriften zouden gelden voor overheidsmaatregelen
die vervoersdiensten raken. De niet-toepasselijkheid van de Dienstenrichtlijn
laat onverlet dat er andere wet- en regelgeving bestaat die hieraan in de
weg kan staan. Het relevante toetsingskader zijn hier niet de vrijverkeersbepalingen
van het Verdrag en de Dienstenrichtlijn maar titel VI van het Verdrag en het
daarop gebaseerde secundaire recht.
 
 Overigens kan ook met betrekking tot het dienstenverkeer in het algemeen
niet zonder meer worden geconcludeerd – in tegenstelling tot de notitie
van de heer Roemer suggereert – dat bodemprijzen zouden zijn toegestaan.
De instelling van een verplicht minimumtarief is in de jurisprudentie wel
aangemerkt als een belemmering van artikel 49 EG (thans artikel 56 VWEU).
 
 Meerdere bepalingen uit Titel VI hebben betrekking op de vrachtprijzen
maar betekenen niet dat een prijsmaatregel mag worden getroffen. Allereerst
volgt uit artikel 94 VWEU (voorheen 74 EG) dat elke in het kader van het Verdrag
genomen maatregel op het gebied van vrachtprijzen en vervoervoorwaarden rekening
moet houden met de economische toestand van de vervoerondernemers.
Deze bepaling geldt echter als een aanwijzing voor de Raad bij het treffen
van communautaire maatregelen op grond van artikel 91 VWEU. Deze bepaling
moet garanderen dat maatregelen van de Gemeenschap die ingrijpen in de prijsvorming
slechts tot stand komen met inachtneming van de belangen van de vervoerondernemer
of van het openbaar belang.
 
 Wat van het voorgaande zij, bij de totstandkoming van zowel Verordening
(EG) nr. 169/2009 als Richtlijn 96/75/EG, waarover hierna meer, zal door de
Raad reeds rekening zijn gehouden met de economische toestand van de vervoerondernemers,
zoals artikel 94 VWEU voorschrijft.
 
 Naast artikel 94 VWEU bepaalt artikel 95 VWEU (voorheen 75 EG) dat discriminerende
vrachtprijzen en vervoervoorwaarden moeten worden opgeheven. Deze bepaling
speelt in de onderhavige problematiek echter geen rol nu er in het geval van
een wettelijk minimumtarief geen sprake zal zijn van discriminerende vrachtprijzen
of vervoervoorwaarden.
 
 Ten slotte verbiedt artikel 96, lid 1 VWEU (voorheen 75, lid 1 EG) een
lidstaat, behoudens machtiging van de Commissie, voor het vervoer binnen de
Gemeenschap de toepassing van prijzen en voorwaarden op te leggen welke enig
element van steun of bescherming in het belang van een of meer ondernemingen
of bepaalde industrieën inhouden. Deze bepaling biedt een lidstaat de
mogelijkheid om met machtiging van de Commissie beschermende (steun)maatregelen
te treffen, evenwel niet ten gunste van de vervoerondernemers zélf
maar juist ten gunste van de ondernemingen die gebruik wensen te maken van
de diensten van de vervoerondernemers. In dat geval kan juist meer aan maximumtarieven
dan aan minimumtarieven worden gedacht. Artikel 96 VWEU kan dan ook hier verder
buiten beschouwing worden gelaten.
 2.2 Richtlijn 96/75/EG
 Richtlijn 96/75/EG houdende voorschriften inzake bevrachting en prijsvorming
in de sector nationaal en internationaal goederenvervoer over de binnenwateren
in de EG beoogt de benutting van de mogelijkheden van het vervoer over de
binnenwateren te verbeteren, in het bijzonder door het concurrentievermogen
van het binnenvaartvervoer te versterken. Dit moet leiden tot een stelsel
van vrije bevrachting en vrije vorming van vervoersprijzen. De Richtlijn voorziet
in een overgangsperiode opdat de vervoerders zich geleidelijk kunnen aanpassen
aan die vrije bevrachting en vrije prijsvorming. Deze overgangsperiode liep
tot 1 januari 2000.
 Op grond van de Wet vervoer binnenvaart en de Tijdelijke wet vrachtverdeling
Noord-Zuid-vervoer, golden in Nederland tot 30 november 1998 van overheidswege
vastgelegde beperkingen. De implementatie van de Richtlijn, in het bijzonder
artikel 2 en 3, heeft er in Nederland toe geleid dat de Wet vervoer binnenvaart
is aangepast en de Tijdelijke wet is ingetrokken.
 
 Artikel 2 van de Richtlijn vormt de hoofdregel en bepaalt dat op het gebied
van het nationale en internationale goederenvervoer over de binnenwateren
in de EU door de betrokken partijen vrij overeenkomsten worden gesloten en
vrij over de prijzen wordt onderhandeld. In het kader van de overgangsperiode
bepaalt artikel 3 vervolgens dat de lidstaten tot uiterlijk 1 januari
2000 de mogelijkheid hebben om onder voorwaarden een stelsel van verplichte
minimumtarieven (en bevrachtingssystemen volgens toerbeurt) te handhaven.
Hieruit volgt onmiskenbaar dat de lidstaten ná deze datum niet meer
bevoegd zijn om minimumtarieven voor te schrijven.
 
 De enige uitweg die door de Richtlijn wordt geboden is artikel 7. Deze
bepaling stelt dat in geval van ernstige verstoring van de markt de Commissie
op verzoek van een lidstaat maatregelen kan nemen die iedere verdere toename
van de op de betrokken markt aangeboden vervoerscapaciteit moeten tegengaan.
Deze bepaling biedt dus niet de lidstaten de mogelijkheid om zelf maatregelen
te treffen (zoals in het geval van artikel 96 VWEU).
 
 Op grond van artikel 6 van Verordening (EG) nr. 718/1999 betreffende het
beleid ten aanzien van de capaciteit van de communautaire binnenvaartvloot
met het oog op de bevordering van het vervoer over de binnenwateren (PbEU
1999 L 90) kan de Commissie in geval van een ernstige verstoring van de binnenvaartmarkt,
zoals omschreven in artikel 1 en 7 van Richtlijn 96/75/EG, op verzoek van
een lidstaat de «oud voor nieuw»-regeling reactiveren.
 
 In het licht hiervan is het de vraag of de Commissie op verzoek van de
Nederlandse overheid zal overgaan tot de instelling van minimumtarieven. Tijdens
een op 16 en 17 november jl. door de Europese Commissie georganiseerde
hoorzitting over de effecten van de economische crisis op de binnenvaart heeft
de Commissie uitdrukkelijk verklaard dat minimumtarieven niet zullen worden
geïntroduceerd of worden toegestaan.
 3. Mededingingsrecht
 3.1 Artikel 101 VWEU
 Verordening (EG) nr. 1/2003 bepaalt expliciet dat het verbod van artikel
81, lid 1 EG-Verdrag (thans artikel 101, lid 1 VWEU) van toepassing is. Dit
betekent dat maatregelen die in het kader van de binnenvaart worden getroffen
in voorkomend geval moeten worden getoetst aan de mededingingsbepalingen.
 
 In dat kader moet worden geconstateerd dat een door de overheid getroffen
maatregel – zoals de wettelijke of bestuursrechtelijke vaststelling
van een minimumvrachtprijs – niet kan leiden tot strijd met artikel
101 VWEU. Deze bepaling heeft immers als zodanig slechts betrekking op het
gedrag van ondernemingen en niet op wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen
van de overheid.
 
 Dit is hooguit anders wanneer de overheid maatregelen neemt of handhaaft
die het nuttig effect van de op de ondernemingen toepasselijke mededingingsregels
ongedaan kunnen maken. Dit is volgens de rechtspraak het geval wanneer een
lidstaat het tot stand komen van met artikel 101 VWEU strijdige mededingingsregelingen
oplegt of begunstigt dan wel de werking ervan versterkt of aan haar eigen
regeling het overheidskarakter ontneemt door de verantwoordelijkheid voor
het nemen van besluiten tot interventie op economisch gebied aan particuliere
marktdeelnemers over te dragen. Wat betreft een
eventueel aan de Rijksoverheid gericht verzoek om een minimumtarief vast te
stellen, is hiervan geen sprake, aannemende dat de Rijksoverheid de bevoegdheid
voor vaststelling van de hoogte van het tarief niet delegeert aan de sector
en het tarief volledig autonoom vaststelt (hooguit op advies van de sector).
 
 Aan de niet-toepasselijkheid van het mededingingsregime op een overheidsmaatregel
kan niet de conclusie worden verbonden dat een dergelijke maatregel –
in weerwil van Richtlijn 96/75/EG – is toegestaan. Het hiervoor in par.
2 gestelde geldt onverkort.
 3.2 Verordening (EG) nr. 169/2009
 Door de overheid vastgestelde minimumtarieven
 Verordening (EG) nr. 169/2009 houdende de toepassing van mededingingsregels
op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren
(PbEU 2009 L 61) voorziet in artikel 2 in een wettelijke uitzondering op het
verbod van (thans) artikel 101, lid 1 VWEU voor technische overeenkomsten.
Artikel 3 bepaalt dat groepen kleine en middelgrote ondernemingen onder een
groepsvrijstelling vallen.
 
 Deze Verordening is echter eveneens uitsluitend van toepassing op gedragingen
van ondernemingen en dus – net zomin als artikel 101 VWEU – niet
van toepassing op van overheidswege vastgestelde minimumvrachtprijzen. Dergelijke
maatregelen moeten worden getoetst aan het in par. 2 beschreven kader (met
uitzondering van de «nuttig effect» norm, zoals hiervoor in par.
3.1.3 kort beschreven).
 Door de sector vastgestelde minimumprijzen
 Artikel 3 bepaalt dat overeenkomsten, besluiten en onderling afgestemde
feitelijke gedragingen van het verbod uit (thans) artikel 101, lid 1, VWEU
zijn vrijgesteld wanneer zij tot doel hebben:
 a) de vorming en werking van groepen ondernemingen voor vervoer over de
weg of over de binnenwateren met het oog op de verrichting van vervoersactiviteiten;
 b) de gemeenschappelijke financiering of verwerving van materieel of benodigdheden
voor vervoer, die rechtstreeks verband houden met vervoersprestaties voor
zover zulks noodzakelijk is voor de gemeenschappelijke exploitatie van deze
groepen.
 
 Als aanvullende criteria (die overigens niet absoluut gelden: zie de slotzin
van overweging 8 van de considerans van de verordening) geldt dat de totale
ladingscapaciteit van de groep niet groter mag zijn dan 500 000 ton voor
het vervoer over de binnenwateren en dat de individuele capaciteit van elk
der aan de groep deelnemende ondernemingen niet groter mag zijn dan 50 000
ton.
 
 Het is de vraag of minimumprijsafspraken onder een van beide doelstellingen
van artikel 3 zijn te brengen. En als dat al het geval is, bepaalt lid 2 van
artikel 3 dat indien de uitvoering van de in lid 1 bedoelde overeenkomsten
in bepaalde gevallen gevolgen met zich meebrengt die onverenigbaar zijn met
de voorwaarden van (thans) artikel 101, lid 3, VWEU, de ondernemingen en ondernemersverenigingen
verplicht kunnen worden om aan deze gevolgen een einde te maken.
 
 Dit betekent onder meer dat de afspraken niet de mogelijkheid mogen geven
om voor een wezenlijk deel van de betrokken producten de mededinging uit te
schakelen. Met name deze laatste voorwaarde zou in het geding kunnen komen
wanneer ondernemingen minimumprijzen afspreken, die bovendien feitelijk zouden
kunnen gaan gelden als vaste prijzen voor de hele sector. In de binnenvaart
geldt immers ingevolge Richtlijn 96/75/EG een stelsel van vrije prijsvorming.
Aangezien het de overheid niet is toegestaan om (eenzijdig) een minimumtarief
voor te schrijven, zou afbreuk worden gedaan aan het nuttig effect van deze
richtlijn wanneer het de sector zelf wel zou zijn toegestaan een minimumtarief
af te spreken. Prijsafspraken worden in het mededingingsrecht ook gezien als één
van de hardcore restricties, zodat het weinig aannemelijk lijkt dat de sector
zou kunnen profiteren van de vrijstellingen van Verordening (EG) nr. 169/2009.
 4. Conclusies
 Een wettelijk minimumtarief voor de binnenvaart zal moeten worden getoetst
aan de specifieke voorschriften die zijn gebaseerd op de vervoerstitel van
het Verdrag. Een dergelijke prijsmaatregel blijkt niet in overeenstemming
met het door Richtlijn 96/75/EG voorgeschreven stelsel van vrije prijsvorming.
Dat ten aanzien van het algemene dienstenverkeer niet in een vergelijkbaar
verbod is voorzien, doet daar niet aan af, aangezien de algemene voorschriften
ten aanzien van het dienstenverkeer (waaronder de Dienstenrichtlijn) niet
van toepassing zijn op het vervoer.
 
 Voor zover ondernemingen al op grond van het mededingingsrecht en Verordening
(EG) nr. 169/2009 prijsafspraken zouden mogen maken, biedt dit voor de Rijksoverheid
niet de ruimte om zelf in strijd met Richtlijn 96/75/EG een wettelijk minimumtarief
vast te stellen. De enige mogelijkheid die de Rijksoverheid heeft, is om de
Commissie op grond van artikel 7 van Richtlijn 96/75/EG te verzoeken om in
het licht van de slechte economische situatie binnen de sector maatregelen
ten behoeve van de binnenvaart te treffen.
 
 Aangezien de sectorspecifieke regelgeving expliciet voorziet in een stelsel
van vrije prijsvorming in de binnenvaart is het nog maar de vraag of een door
de sector overeengekomen prijsafspraak kan profiteren van de vrijstelling
van Verordening (EG) nr. 169/2009. De kans is niet uitgesloten dat een dergelijke
maatregel op bezwaren van de Commissie stuit.
 
 
 
 
 HvJEG 22 mei 1985, zaak 13/83, ...Parlement/Raad..., Jurispr. 1985,
blz. 1513.
 
 
 Zie HvJEG 17 november 1993, zaak C-245/91, Ohra, Jurispr. 1993, blz.
5851; HvJEG 17 november 1993, zaak C-2/91, Meng, Jurispr. 1993, blz.
5751, HvJEG 17 november 1993, zaak C-185/91, Jurispr. 1993, blz. I-5801,
HvJEG 9 juni 1994, zaak C-153/93, Jurispr. 1994, blz. 2517 (binnenvaart).