Wijziging Wet op de jeugdzorg i.v.m. introductie verwijsindex risico's jeugdigen; Memorie van Antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Eerste Kamer der Staten-Generaal
 1
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST137550
 2009-2010
 
 31 855
 Wijziging van de Wet op de jeugdzorg in verband met de introductie van
een verwijsindex om vroegtijdige en onderling afgestemde verlening van hulp,
zorg of bijsturing ten behoeve van risicojongeren die bepaalde risico’s
lopen te bevorderen (verwijsindex risicojongeren)
 
 
 
 
 D
 MEMORIE VAN ANTWOORD
 Ontvangen 24 november 2009
 Op 3 november 2009 heeft de Commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport/Jeugd en Gezin (VWS/JG) voorlopig verslag uitgebracht over het wetsvoorstel
verwijsindex. Hierbij dank ik de commissie voor haar bevindingen. In deze
memorie van antwoord ga ik graag in op de vragen die zijn gesteld.
 
 Bij de beantwoording van de vragen is de volgorde van het voorlopig verslag
aangehouden. Daar waar de vragen samenhang vertonen, zijn deze gezamenlijk
beantwoord.
 Doel en doelgroep
 Zoals de leden van de CDA-fractie terecht aangeven moet de verwijsindex
ten dienste staan van de hulpverlening en is het in het belang van het succes
van de verwijsindex dat dit door het veld wordt gezien als een hulpmiddel
en niet als dwangmiddel. Ik ben het daar van harte mee eens. Derhalve wil
ik nogmaals benadrukken dat het gebruik van de verwijsindex geen doel op zich
is (dus geen melden om het melden), maar een hulpmiddel dat de samenwerking
tussen professionals faciliteert. De voorlichting van het veld over doel,
inhoud en gebruik van de verwijsindex geschiedt op verschillende wijzen en
met gebruikmaking van verschillende methoden. Ik noem hier de Handreiking
voor het melden, de privacywegwijzer en de e-learning modules waar ik in de
paragraaf, «melden aan de verwijsindex», nader op in zal gaan.
Daarnaast kan via de website (www.verwijsindex) een informatiebrochure en
nieuwsbrieven worden geraadpleegd of gedownload. In al het voorlichtingsmateriaal
wordt veel aandacht besteed aan het feit dat de meldingsbevoegden een meldrecht
hebben (geen meldplicht) en de te maken belangenafweging die daarbij hoort.
Tevens zal er een brochure worden uitgebracht die professionals aan jongeren
en ouders kunnen meegeven waarin uitleg wordt gegeven over het doel en de
werking van de verwijsindex, maar over ook de rechten van de jeugdige. Verder
is er een «Helpdesk samenwerken voor de jeugd» ingesteld bij Jeugd
en Gezin waar mensen met vragen over de implementatie terecht kunnen. Ook
zijn er implementatiemanagers bij ICTU actief die gemeenten ondersteunen bij
de aansluiting op en het werken met de verwijsindex. Verdere voorlichting
en scholing ten behoeve van professionals is een taak van de desbetreffende
instanties die met de verwijsindex gaan werken.
 Graag wil ik nog een aantal verhelderende opmerkingen maken bij het evaluatierapport
waar de leden aan refereren. In het kader van de proeftuin wordt er veelvuldig
gemeld en ontstaan er steeds meer waardevolle, zowel intragemeentelijke als
bovengemeentelijke matches. Het evaluatierapport van AEF waaraan de leden
van CDA-fractie refereren, heeft betrekking op de eerste fase van de proeftuin
en deze is gaande weg steeds meer «volwassen» geworden met inmiddels
zo’n kleine 200 aangesloten gemeenten. Hierdoor is er dus al meer kritische
massa ontstaan.
 
 Net als de leden van de PvdA-fractie heeft de regering zich ook afgevraagd
welke leeftijdsgrens voor de verwijsindex gehanteerd zou moeten worden. Een
belangrijke reden waarom in het wetsvoorstel is gekozen voor de leeftijd van
23 en niet 21 jaar zoals de leden van de PvdA voorstellen, is dat de leeftijd
van 23 jaar aansluit bij de doelgroep waarop het Nederlandse jeugdbeleid zich
richt. Dit blijkt bijvoorbeeld uit de Wet op de jeugdzorg zelf, waarin is
bepaald dat jeugdzorg onder bepaalde omstandigheden kan worden verleend tot
23 jaar. Nu de verwijsindex er is om dit beleid te ondersteunen, ligt het
voor de hand om gelijke leeftijdsgrenzen te hanteren. In de voorbereiding
van het wetsvoorstel is, mede naar aanleiding van opmerkingen uit het veld,
zowel een hogere als een lagere leeftijdsgrens overwogen. Beslissend is uiteindelijk
geacht dat de verwijsindex een instrument is om risico’s in «ontwikkeling
naar volwassenheid» op te sporen. Daarbij moet naar de mening van de
regering dan ook een duidelijke link zijn naar de leeftijd waarop mensen in
Nederland geacht worden volwassen te zijn, derhalve 18 jaar. Aangezien het
bereiken van de meerderjarigheidsleeftijd nog niet betekent dat men dan ook
meteen volwassen hoeft te zijn, is besloten om aan te sluiten bij de leeftijdsgrens
die al in de Wet op de jeugdzorg wordt gehanteerd, derhalve 23 jaar. Mocht
echter blijken dat in de praktijk deze leeftijdsgrens niet adequaat is, dan
zal dit blijken uit de evaluatie van het wetsvoorstel over twee jaar, dan
wel zal eerder worden bezien hoe hiervoor een oplossing kan worden gezocht.
 
 De leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie merken
op dat wetgeving in ons land nogal eens tot stand komt zonder uitgebreide
analyse van doel, noodzaak en effectiviteit van het voorstel en dat dit ook
het geval zou kunnen zijn voor onderhavig wetsvoorstel. Ik maak graag van
deze gelegenheid gebruik om de noodzaak van de verwijsindex toe te lichten.
In het kader van de Operatie Jong is gebleken dat professionals die werken
met (gemeentelijke) risicosignaleringssystemen elkaar beter weten te vinden,
waardoor zij beter en sneller zicht krijgen op een jeugdige en de zorg, hulp
of bijsturing die hij nodig heeft eerder kunnen bieden en beter op hem toe
kunnen snijden. Deze lokale signaleringssystemen werken dus goed, maar hebben
als nadeel dat zij alleen signalen binnen een gemeente bundelen en niet daarbuiten.
Er is dus geen samenhang met de risicosignalen die bij andere gemeenten staan
geregistreerd. De noodzaak van een landelijke verwijsindex is dan ook tweeërlei.
In de eerste plaats maakt de verwijsindex informatie-uitwisseling tussen professionals
uit verschillende gemeenten mogelijk. Dit is uitermate belangrijk, nu jeugdigen
in toenemende mate mobiel zijn: ze wonen in gemeente A, gaan op school in
gemeente B, sporten in gemeente C en gaan uit in gemeente D. Deze grote mobiliteit
komt ook regelmatig voor bij multi-probleem gezinnen die vaker verhuizen en
op die manier hulpverleningstrajecten kunnen ontwijken. Dit alles leidt ertoe
dat professionals elkaar moeilijk kunnen vinden omdat het netwerk rondom een
jeugdige en een gezin zich niet meer beperkt tot één gemeente.
Bovendien is het voor de hulpverlening in één gemeente niet
te doen om zelf al die verplaatsingen in de gaten te houden. In de tweede
plaats helpt de verwijsindex om sneller een completer beeld te
krijgen van de jeugdige en de problemen waarmee hij kampt. Immers, het is
in toenemende mate zo dat jeugdigen meerdere problemen tegelijk hebben, bijvoorbeeld én
opvoedingsproblemen, én leerproblemen én een psychische ziekte
of stoornis. Ik ben van mening dat de verwijsindex in de vorm zoals in het
wetsvoorstel voorgesteld een passend en noodzakelijk antwoord is op de geschetste
problemen.
 
 Met betrekking tot de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden
van de GroenLinks-fractie over wat wordt verstaan onder «daadwerkelijk»,
en een daarop aansluitende vraag van de leden van de ChristenUnie-fractie
en de leden van de SGP-fractie, merk ik het volgende op. Deze tekst is opgenomen
om in het artikel beter tot uiting te laten komen dat het gaat om wezenlijke
bedreigingen van jeugdigen, en niet «zo maar» alle mogelijke tegenslagen,
waarmee een jeugdige zich tijdens zijn leven geconfronteerd ziet. Dus met
andere woorden, het moet gaan om serieuze aanwijzingen dat de jeugdige serieus
wordt bedreigd in zijn ontwikkeling naar volwassenheid; de verwijsindex is
er niet voor allerlei «klein leed» of «klein ongemak».
In het verlengde daarvan ligt ook dat met deze aanpassing nog duidelijker
wordt gemaakt dat «de overheid» of «de hulpverlening»
niet alle problemen van jeugdigen kan wegnemen. Zoals ook al in de memorie
van toelichting is benadrukt, moet niet de suggestie worden gewekt alsof de
verwijsindex de oplossing is voor alle problemen van jeugdigen. Voor de praktijk
van de meldingsbevoegden is deze aanscherping nog een extra bevestiging van
de te maken belangenafweging en de daarbij te betrachten zorgvuldigheid bij
het doen van meldingen aan de verwijsindex. Zij moeten dus kijken of het niet
slechts gaat om reguliere opgroei- en opvoedingsproblemen die elke jeugdige
wel eens heeft, maar om meer serieuze en vaak ook meer structurele problemen.
Waar het uiteindelijk dan op neerkomt, is dat zij hun beslissing onderbouwen:
op basis van welke waarnemingen is de meldingsbevoegde tot de beslissing gekomen
dat een melding aan de verwijsindex noodzakelijk was. Eén en ander
wordt verder uitgewerkt in de Handreiking melden die ik nog dit jaar ter beschikking
zal stellen. Verder zijn ook de diverse bij de verwijsindex betrokken instanties
bezig met het maken van instructies voor meldingsbevoegden. Hierbij wordt
uiteraard steeds uitgegaan van de aangescherpte tekst van artikel 2j.
 
 De leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie stellen
een vraag over wat wordt verstaan onder «bijsturing». In artikel
2a, onder c, van het wetsvoorstel, wordt «hulp, zorg en bijsturing»
gedefinieerd als de werkzaamheden die een meldingsbevoegde op grond van de
voor hem geldende regelgeving ten behoeve van een jeugdige verricht. Bijsturing
is in de zin van het wetsvoorstel niet los te zien van hulp en zorg. Er is
gekozen voor deze trits om tot uitdrukking te brengen dat de verwijsindex
een instrument is dat inzetbaar is over de verschillende domeinen heen. De
keuze voor «hulp, zorg en bijsturing» maakt dat de keuze voor
meerdere domeinen een logische is. Bovendien hoeft de doelstelling van de
verwijsindex met deze keuze niet de doelstellingen van de meldingsbevoegde
instanties en functionarissen te herhalen, maar sluit de doelstelling van
de verwijsindex naadloos aan op de doelstellingen van alle meldingsbevoegde
instanties en functionarissen.
 
 Graag licht ik in antwoord op de vraag van de leden van de SP-fractie
en de leden van de GroenLinks-fractie of het wetsvoorstel de toetsing aan
het noodzakelijkheidsvereiste van artikel 8 van het EVRM doorstaat, toe dat
dit het geval is. Het noodzakelijkheidsvereiste omvat drie criteria. Er moet
sprake zijn van een dringende maatschappelijke behoefte, en er moet voldaan
zijn aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.
 In Nederland beschouwt de overheid het als haar taak voor jeugdigen de voorwaarden te creëren voor de beste kansen om zich ten volle
te kunnen ontwikkelen. Uit het Verdrag inzake de rechten van het kind vloeit
de verplichting voor de overheid hiertoe voort. Maar ook de samenleving verwacht
hier een actieve overheid. Ondanks de vele initiatieven die al zijn ontplooid
om ontsporing van jeugdigen te voorkomen of te beperken, blijft het een hardnekkig
probleem deze jeugdigen in beeld te krijgen. Voor de aanpak van problematiek
bij jeugdigen is het van groot belang dat daadwerkelijke bedreigingen voor
een gezonde en veilige ontwikkeling vroegtijdig worden gesignaleerd. De hulpverlening
zal dan vaak minder ingrijpend hoeven zijn. Daarvoor is het noodzakelijk dat
de betrokken professionals hulpverleningstrajecten met elkaar kunnen afstemmen.
De verwijsindex stelt hen hiertoe in staat. Hiermee is de dringende maatschappelijke
behoefte aan de verwijsindex aangetoond.
 Volgens het proportionaliteitsbeginsel mag de inbreuk op de belangen van
de bij de verwerking van persoonsgegevens betrokkene niet onevenredig zijn
in verhouding tot het met de verwerking te dienen doel. Deze toets speelt
een rol wanneer het gaat om de toepassing van de uitoefening van een bevoegdheid
tot de verwerking van persoonsgegevens, waarbij een inbreuk op het privé-leven
aan de orde is. Dit vergt een belangenafweging aan de hand van de omstandigheden
van het concrete geval. Bij een melding in de verwijsindex wordt het belang
van de betrokkene afgewogen tegen het belang van vroegtijdige signalering
van risico’s die jeugdigen in hun gezonde en veilige ontwikkeling naar
volwassenheid daadwerkelijk bedreigen. Bij het gebruik van het meldrecht dat
voortvloeit uit de artikel 2j van het wetsvoorstel weegt de meldingsbevoegde
dit zwaarwegende belang af tegen het belang van respect voor het privé-leven
van de betrokkene. De inmenging in de persoonlijke levenssfeer bestaat eruit
dat enkel het burgerservicenummer van een jeugdige in de verwijsindex wordt
opgenomen. Dat is uitsluitend de informatie die absoluut nodig is om de bij
de jeugdige betrokken professionals bij elkaar te brengen. Gelet op het doel
van de verwijsindex is nadere informatie niet nodig, en het wetsvoorstel beperkt
zich hier dan ook toe. Daarmee voldoet het wetsvoorstel aan de proportionaliteitseis.
 
 Het subsidiariteitsbeginsel houdt in dat het doel waarvoor persoonsgegevens
worden verwerkt in redelijkheid niet op een andere, voor de bij de verwerking
van persoonsgegevens betrokkene minder nadelige wijze kan worden verwezenlijkt.
 Professionals die jeugdigen in enige vorm hulp, zorg of bijsturing verlenen,
worden er steeds mee geconfronteerd, dat zij vaak niet op de hoogte zijn van
elkaars betrokkenheid bij een jeugdige. Hierdoor ontbreekt de afstemming die
noodzakelijk is om de jeugdige precies de hulp, zorg of bijsturing te kunnen
bieden, die hij nodig heeft. De afgelopen jaren zijn de nodige middelen beproefd.
Deze initiatieven zijn nuttig, maar onvoldoende gebleken om het geconstateerde
probleem van gebrekkige samenwerking op te lossen. Met een landelijke verwijsindex
wordt voorzien in het noodzakelijke instrument om de samenwerking tot stand
te brengen, ook over de gemeentegrenzen heen. Uit de proeftuin van de verwijsindex
is al gebleken dat de landelijke verwijsindex een trefzeker instrument is
om de noodzakelijke samenwerking te organiseren. Dat met de verwijsindex gegevens
van jeugdigen in een landelijk register komen, is onvermijdelijk, aangezien
dat nu juist de meerwaarde van het systeem is. Om de inbreuk op de persoonlijke
levenssfeer van de betrokkene te beperken, is in het wetsvoorstel een aantal
maatregelen opgenomen. Gezien de beperkte hoeveelheid gegevens die wordt verwerkt
in de verwijsindex en de maatregelen die zijn getroffen voor de bescherming
van deze gegevens, is het niet mogelijk professionals op een voor de betrokken
jeugdige minder belastende manier van elkaars betrokkenheid op de hoogte te
stellen. Hiermee voldoet het wetsvoorstel aan de subsidiariteitseis. Concluderend
kan dus worden gesteld dat in het wetsvoorstel een zorgvuldig
systeem is neergelegd dat de toets aan het EVRM kan doorstaan.
 
 Naar aanleiding van de vragen van de leden van de ChristenUnie-fractie
en de leden van de SGP-fractie over de herformulering van de aanhef van het
meldingenartikel (artikel 2j) en de gevolgen
daarvan voor het wetsvoorstel en de praktijk kan ik het volgende melden. Met
de gewijzigde aanhef is de doelgroep als zodanig niet beperkt, maar scherper
omschreven. Hieraan lag de zorg ten grondslag dat de doelgroep onbedoeld te
ruim was en dat er mogelijk jeugdigen in de verwijsindex terecht zouden komen
die daar niet horen. Met het amendement is getracht om de bedoeling van het
wetsvoorstel, te weten dat alleen jeugdigen die daadwerkelijk risico’s
lopen aan de verwijsindex mogen worden gemeld, nog preciezer te duiden. Dit
heeft dus geen consequenties voor de bedoeling van de wet en het onderliggende
beleid, maar wel mag gesteld worden dat hiermee de bedoeling van de wet nog
duidelijker over het voetlicht komt. Verwacht mag dan ook worden dat de meldingenpraktijk
hier goed mee uit de voeten zal kunnen. De discussies die zowel in de schriftelijke
als de mondelinge gedachtewisseling over dit wetsvoorstel zijn gevoerd, zullen
bij de professionals die zich thans aan het voorbereiden zijn op het werken
met de verwijsindex bijdragen aan de notie van een zorgvuldig gebruik van
de verwijsindex, in het bijzonder een zorgvuldige belangenafweging.
 Daarmee samenhangend wil ik opmerken dat deze aanscherping van de doelgroep
ook ertoe kan bijdragen om te grote verwachtingen van de verwijsindex –
namelijk de pretentie dat de overheid alle belemmeringen waarmee een jeugdige
zich tijdens zijn leven geconfronteerd ziet, zal voorkomen of wegnemen –
te temperen.
 De aangescherpte tekst draagt er verder toe bij dat in de voorlichting
over de verwijsindex extra aandacht wordt besteed aan de uitleg over de toepassing
van artikel 2j.
 Voorts stellen deze leden de vraag over de begrippen gezondheid en veiligheid.
Daarover het volgende. Gezondheid en veiligheid in de context van de verwijsindex
zijn complementaire begrippen. Het doel dat met de verwijsindex wordt nagestreefd
in het licht van artikel 8, tweede lid, van het EVRM, is de bescherming van
de gezondheid van de betrokken jeugdige, waarbij «gezondheid»
ruim moet worden opgevat. Voor de invulling van het begrip gezondheid is dan
ook aangesloten bij de definitie die de Wereldgezondheidsorganisatie aan dit
begrip geeft. Deze definitie luidt als volgt:een
toestand van volledig lichamelijk, geestelijk en maatschappelijk welzijn en
niet slechts de afwezigheid van ziekte of andere lichamelijke gebreken. De
in artikel 2j opgesomde risico’s op basis waarvan een jeugdige aan de
verwijsindex kan worden gemeld sluiten alle dan ook aan op deze definitie.
 In het kader van de verwijsindex sluit de term veiligheid nauw aan bij
het brede begrip gezondheid. De term «veiligheid» ligt in het
verlengde hiervan; hiermee wordt nog eens extra benadrukt dat het gaat om
het beschermen van de jeugdige in alle facetten van zijn ontwikkeling. Bovendien
wordt met de opneming van de term veiligheid nog eens onderstreept dat de
verwijsindex niet alleen een instrument is voor professionals in de zorgdomeinen,
maar even goed voor professionals in de andere in het voorstel genoemde domeinen.
 
 In reactie op de vraag van de leden van de D66-fractie en het lid van
de OSF-fractie naar het voorkomen van een «function creep», het
volgende. De belangrijkste waarborg is gelegen in de doelbinding van het wetsvoorstel,
opgenomen in artikel 2d. Een beleidsmatige wens tot uitbreiding van het doel,
kan alleen worden gerealiseerd met een wetswijziging. Als het puur gaat om
feitelijk handelen in strijd met de doelstelling van de wet, dan zal daarop
zowel door de instelling zelf, als gemeenten in het kader van
de samenwerkingsovereenkomsten, als het College bescherming persoonsgegevens
en de reguliere inspecties op worden toegezien.
 Melden aan de verwijsindex
 Op de vraag van de leden van de CDA-fractie op welke wijze de regering
meldingen aan de verwijsindex denkt te bevorderen, alsmede de vraag van de
leden van de PvdA-fractie inzake de benodigde cultuurverandering het volgende.
Terecht merken de leden van de CDA-fractie op dat een verwijsindex waar geen
gebruik van wordt gemaakt, zijn doel voorbij schiet. Wel wil ik zoals eerder
aangegeven, benadrukken dat het gebruik van de verwijsindex geen doel op zich
is (dus geen melden om het melden), maar een hulpmiddel dat de samenwerking
tussen professionals faciliteert. Vanuit die optiek heb ik een aantal instrumenten
laten ontwikkelen die ertoe moeten bijdragen dat zorgvuldig en doordacht met
de verwijsindex wordt gewerkt. Uitgangspunt is dat het gebruik van de verwijsindex
onderdeel wordt van het reguliere werkproces van professionals. Allereerst
heb ik op 7 oktober 2009 de digitale privacywegwijzer beschikbaar gesteld
aan het veld. De privacywegwijzer is ontwikkeld voor alle professionals die
betrokken zijn bij hulpverlening aan (de ouders van) kinderen en jongeren.
Indien de professional cliëntgegevens wil uitwisselen, maar twijfelt
of de privacywetgeving dat toestaat, dan kan de professional dit instrument
raadplegen. De digitale privacywegwijzer maakt, per instantie, in enkele stappen
inzichtelijk onder welke voorwaarden er informatie met andere professionals
gedeeld mag worden. Daarnaast ben ik voornemens om een aantal landelijke workshops
te organiseren, waarin een privacydeskundige professionals uitleg geeft over
wat er in het belang van het kind kan en mag op het gebied van privacy. Verder
komt er nog voor het eind van dit jaar een aangescherpte «Handreiking
melden aan de verwijsindex» beschikbaar. De handreiking is een hulpmiddel
voor en door professionals om te gebruiken bij het maken van de professionele
afweging, een jongere al dan niet te melden aan de verwijsindex. In aanvulling
hierop heb ik zoals eerder al aangegeven, een aantal zogenaamde «e-learning
modules» laten ontwikkelen waarin professionals met behulp van digitale
beelden onder andere worden geschoold in het voeren van gesprekken met ouders
en kinderen indien er een melding aan de verwijsindex is gedaan. Deze e-learning
modules komen begin 2010 beschikbaar voor professionals. Dit alles is er op
gericht om de professionals nog bewuster te maken van het herkennen van risicosignalen
en het maken van een risicotaxatie als bedoeld in het wetsvoorstel, zodat
zij zorgvuldig, weloverwogen en, mede met het oog op de communicatie met de
betrokken ouders en jeugdigen, goed onderbouwd tot een melding kunnen komen.
 
 De leden van de CDA-fractie, de leden van de SP-fractie en de leden van
de GroenLinks-fractie informeren naar de mogelijkheden in het huidige wetsvoorstel
om informatie op gezinsniveau tussen hulpverleners uit te wisselen en stand
van zaken met betrekking tot de technische en juridische exercitie daaromtrent.
Daarover, het volgende. Ik ga er vanuit dat deze leden met een gezinsmelding
bedoelen een voorziening waarmee meldingen over jeugdigen uit hetzelfde gezin
met elkaar kunnen worden gematcht.
 Op grond van het onderhavige wetsvoorstel kunnen meldingen van jeugdigen
die behoren tot hetzelfde gezin in de verwijsindex niet aan elkaar worden
gekoppeld. De verwijsindex authentificeert de identiteit van een gemelde jeugdige
en matcht deze slechts aan meldingen met betrekking tot diezelfde jeugdige.
Meldingen aan of signalen uit de verwijsindex geven dus geen inzicht in de
gezinssituatie van de betrokken jeugdige. Dat neemt niet weg, zoals de leden
zelf ook al bepleiten, dat het wel zo kan zijn dat nadat er een match is ontstaan
naar aanleiding van één gezinslid, er tussen de
betrokken melders informatie kan worden uitgewisseld of de jeugdige en eventueel
het gezin waartoe hij behoort. Op deze informatie-uitwisseling zijn de bestaande
regels van toepassing. De professionals, die zorgen hebben ten aanzien van
dezelfde jeugdige, kunnen dus informatie over de betrokken jeugdige met elkaar
uitwisselen, voor zover bestaande wet- en regelgeving met betrekking tot de
bescherming van de persoonlijke levenssfeer dat toestaat.
 Binnenkort zal ik de Tweede Kamer een brief sturen met daarin een eerste
verkenning naar de juridische haalbaarheid en de technische uitvoerbaarheid
van een gezinsfunctionaliteit in de verwijsindex. In deze brief zet ik uiteen
wat de mogelijkheden zijn met betrekking tot een dergelijke functionaliteit.
U ontvangt daarvan ook een kopie.
 
 In reactie op de vraag van de leden van de PvdA-fractie welke hulpverleners
meldingsbevoegd zijn, geldt dat categorieën van instanties en functionarissen
bij algemene maatregel van bestuur worden aangewezen. Om aangewezen te kunnen
worden moeten die categorieën voldoen aan een aantal in het voorstel
gestelde eisen. Zo moeten zij opereren binnen de in het voorstel genoemde
domeinen en moeten zij bepaalde afspraken hebben gemaakt met het college burgemeester
en wethouders. Dit zijn harde eisen waarvan niet kan worden afgeweken. Het
is vervolgens aan de aangewezen instanties om te bepalen welke medewerkers
binnen de instantie meldingsbevoegd worden gemaakt. Hierbij gaat het om instanties
en functionarissen die werkzaam zijn in de domeinen jeugdzorg, jeugdgezondheidszorg,
onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen en politie en justitie.
Instanties die binnen die domeinen werkzaam zijn, zijn bijvoorbeeld bureaus
van jeugdzorg, Jeugd-GGZ, GGD-en, consultatiebureaus, scholen, regionale meld-
en coördinatiepunten, leerplichtambtenaren, MEE-organisaties, instanties
voor sociaal maatschappelijk werk, schuldhulpverlening, de politie, bureaus
halt, de raad voor de kinderbescherming. Voor de exacte aanwijzing verwijs
ik naar de amvb die op de gebruikelijke wijze zal worden voorgehangen bij
uw Kamer. De werkversie van de amvb is meegestuurd
met deze memorie van antwoord.
 
 Naar aanleiding van de vraag van de leden van de PvdA-fractie of het risico
bestaat dat professionals geen verdere actie ondernemen omdat zij een melding
aan de verwijsindex hebben gedaan, sluit ik graag aan bij mijn antwoord op
een soortgelijke vraag van de leden van de SP-fractie. De verwijsindex is
een instrument, een hulpmiddel. De professionals in het veld weten heel goed
dat ze niet klaar zijn als ze een jeugdige hebben gemeld. Ze zijn al bij de
jeugdige betrokken (bijvoorbeeld als leraar of als huisarts), en zullen vaak
ook verder betrokken blijven. Wel kan het zijn dat bijvoorbeeld in het casusoverleg
wordt afgesproken dat een andere melder het voortouw zal nemen. Echter, zolang
een professional met een jeugdige te maken heeft, zal hij hem de zorg, hulp
of bijsturing moeten geven die voortvloeit uit zijn professie. Een melding
aan de verwijsindex kan dus nooit in de plaats komen van professioneel handelen.
Professionals zien in het kader van professioneel handelen een grote meerwaarde
in het gebruik van de verwijsindex omdat dit bijdraagt aan een completer beeld
van de problematiek van de jeugdige, waardoor de hulpverlening meer op maat
kan worden toegesneden. Ik ben dan ook van mening dat het risico waar de leden
van de PvdA-fractie naar vragen zich niet voor zal doen.
 
 Op de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
of een melding aan de verwijsindex in de plaats kan komen van echte vruchtbare
samenwerking, is mijn antwoord dus nadrukkelijk ontkennend. Met de verwijsindex
krijgen de professionals in het veld een instrument in handen om snel op de
hoogte te worden gebracht van elkaars betrokkenheid bij een jeugdige
om zo de hulpverlening aan de jeugdige af te kunnen stemmen. Een melding aan
de verwijsindex bevordert dus de samenwerking omdat de professional weet wie
er nog meer is betrokken bij de jeugdige. Immers een jeugdige is pas geholpen
als de professionals die een melding hebben gedaan en er een match is ontstaan,
contact met elkaar opnemen en de hulpverlening afstemmen. En dan start dus
de samenwerking. Het kan dus nooit zo zijn dat de verwijsindex in plaats komt
van de samenwerking. Naar aanleiding van de opmerking van deze leden ten aanzien
van de situatie in Groningen, heb ik navraag gedaan. In Groningen is de aansluiting
tussen bureau jeugdzorg en ZAT als volgt geregeld. In de basis blijft bureau
jeugdzorg betrokken bij de ZAT’s. Zijn inzet vindt echter niet meer
versnipperd plaats bij de afzonderlijke ZAT’s, maar centraal binnen
de CJG’s. De «persoonlijke en vruchtbare samenwerking» wordt
daardoor dus niet geschaad. Er worden juist duidelijkere en betere afspraken
gemaakt.
 
 De leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie stellen
vragen over de algemene maatregel van bestuur en de aanwijzing van categorieën
van meldingsbevoegden en over de Antillianencoördinator. Daarover het
volgende. In het ontwerpbesluit dat u in het kader van de in de Wet op de
jeugdzorg gebruikelijke voorhangprocedure zal worden voorgelegd, worden, zoals
het er op het moment van het schrijven van deze memorie van antwoord uitziet,
23 categorieën van instanties aangewezen en twee categorieën van
functionarissen. In de bijlage bij deze memorie is een voorlopige lijst met
aan te wijzen categorieën opgenomen.
 De Antillianencoördinator zal zoals het er nu naar uitziet als zodanig
niet worden aangewezen. Het specifiek benoemen van die coördinator is
om diverse redenen niet aan te bevelen. Een dergelijke coördinator is
om te beginnen al niet in alle gemeenten aanwezig. Zo die er wel is, is dat
vaak een momentopname van problemen die op een bepaald moment spelen. Het
is namelijk goed mogelijk dat na verloop van tijd problemen opspelen met andere
groepen van jeugdigen. Dan zou het besluit daarop weer moeten worden aangepast,
hetgeen niet wenselijk is vanuit het oogpunt van wetgevingsefficiëntie.
Daarom is gezocht naar een toekomstbestendige omschrijving. Een andere reden
is dat het expliciet benoemen van de Antillianencoördinator mogelijk
als discriminatoir zou kunnen worden aangemerkt; het behoeft geen betoog dat
dit moet worden vermeden. Om deze redenen is gekozen voor een meer neutrale
aanwijzing, te weten de gemeentelijke coördinator van het doelgroepenbeleid
voor jeugdigen. Afhankelijk van de mate waarin bepaalde problematiek zich
op lokaal niveau voordoet, hebben veel gemeenten namelijk medewerkers aangesteld
die een procesmatige rol op zich nemen bij de aanpak van deze problematiek.
Hierbij gaat het bijvoorbeeld om medewerkers die zich bezig houden met tienermoeders,
zwerfjongeren, hangjongeren en aan drank- en drugsverslaafde jongeren. Gemeenten
die in dat licht een medewerker hebben aangesteld voor de coördinatie
van zorg, hulp of bijsturing voor jeugdigen binnen een bepaalde doelgroep
kunnen op grond van de algemene maatregel van bestuur deze medewerker als
meldingsbevoegde aanwijzen. Op die manier biedt de algemene maatregel van
bestuur een grondslag voor het aanwijzen van de Antillianencoördinator
als meldingsbevoegde.
 Ik merk hierbij overigens op dat in meldingen aan en signalen uit de verwijsindex
niet te achterhalen is voor welke doelgroep de meldingsbevoegde doelgroepencoördinator
is aangesteld.
 
 De leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie stellen
diverse vragen over de wijze waarop aansluiting op de verwijsindex kan plaatsvinden.
Deze licht ik graag toe.
 De verwijsindex is zodanig opgezet dat deze zowel rechtstreeks toegankelijk is, als met behulp van andere signaleringssystemen. Dit betekent
dat gebruikers kunnen aansluiten met behulp van hun eigen systemen (mits die
aan bepaalde eisen voldoen (zie hieronder)). Daarnaast beschikt de verwijsindex
over een zogenaamd «portaal» voor gebruikers die niet beschikken
over eigen systemen. Met behulp van dit portaal kunnen zij met gebruikersnaam
en wachtwoord een melding doen aan de verwijsindex. Deze wijze van inrichting
sluit aan bij de zogenaamde architectuuruitgangspunten van de (elektronische) (rijks) overheid. De verwijsindex heeft zo
een technisch koppelvlak dat zowel door de eigen website als door externe
systemen wordt gebruikt. Concreet betekent dit dat een melding op drie manieren
in de verwijsindex kan worden ingebracht:
 • via de landelijke website door een geautoriseerde professional,
 • via een lokaal signaleringssysteem door een door de gemeente daartoe
geautoriseerde instantie of hulpverlener;
 • of via een landelijk werkend bronsysteem door een geautoriseerde
instantie of hulpverlener, zoals het landelijke systeem van de raad voor de
kinderbescherming.
 De verwijsindex is ontworpen met toepassing van de meest actuele beveiligingsvoorschriften
(NEN7510). Periodiek wordt door officiële instanties het beveiligingsniveau
gecontroleerd op mogelijke hack- en kraakbedreigingen. Bij het beheer van
de verwijsindex wordt een actief beleid gevoerd op de waarborging van de beveiliging.
Op grond van het wetsvoorstel in samenhang met de Wet bescherming persoonsgegevens
is de Minister voor Jeugd en Gezin als verantwoordelijke gehouden om passende
technische en organisatorische maatregelen te nemen om de in de verwijsindex
opgenomen gegevens te beveiligen tegen verlies of tegen enige vorm van onrechtmatige
verwerking. De privacyaspecten zijn in de verwijsindex geborgd door het gebruik
van zware beveiligingsprocedures. De toegang tot de verwijsindex wordt geregeld
met PKI-overheidscertificaten.
 Indien via een lokaal signaleringssysteem of via een landelijk werkend
bronsysteem wordt aangesloten op de verwijsindex, dan draagt het gemeentelijke
of landelijk bronsysteem zorg voor toegang en beveiliging. Alvorens een dergelijk
systeem wordt aangesloten op de verwijsindex dient door de gemeente te zijn
vastgesteld dat het lokale systeem voldoende is beveiligd.
 In het kader van het aansluiten op de verwijsindex, wordt het principe
gehanteerd dat instanties zoveel mogelijk via de lokale risicosignaleringssystemen
aansluiten op de verwijsindex. Immers de hulpverlening vindt in de lokale
context plaats en instanties werken op lokaal niveau samen. Zo zullen landelijk
georganiseerde organisaties als bureau Halt en bureau jeugdzorg via de lokale
risicosignaleringssystemen aansluiten. Uitzondering op dit principe is de
raad voor de kinderbescherming die landelijk is aangesloten in verband met
haar reguliere werkprocessen en positie in de keten. In het concrete geval
van de huisartsen die door de leden van de SP-fractie als voorbeeld wordt
genomen, geldt dat zij onderdeel uit maken van een lokaal samenwerkingsverband.
Indien zij deel uit maken van het samenwerkingsconvenant dat de gemeenten
met lokale partijen afsluit, dan kunnen de huisartsen op die wijze melden
aan de verwijsindex.
 
 Op vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
hoe het zit met het doorgeven van de verhuisbewegingen, het volgende. De verwijsindex
wordt door de landelijke GBA geïnformeerd over verhuizingen. De GBA verstrekt
gegevens over de nieuwe woonplaats van jeugdigen zodra deze (met de ouders)
worden ingeschreven in de GBA van een andere gemeente. Hiertoe verstrekt de
GBA de verwijsindex een bericht met de oude en nieuwe gemeentelijke inschrijving,
waarna de verwijsindex deze «bovengemeentelijke» wijziging via
een verhuissignaal doorgeeft aan de betrokken professionals en instanties
waarvoor geldt dat de melding die zij over een jeugdige hebben gedaan een actieve status heeft. In het verhuissignaal is de oude en nieuwe
gemeente van de jeugdige opgenomen. Tevens ontvangt de regievoerder van de
nieuwe gemeente een zogenaamd «notificatiebericht», waarin de
instantie, de contactgegevens van de professional en de contactgegevens van
de coördinator zijn opgenomen voor iedere actieve melding. Op deze wijze
kan de regievoerder in het kader van zijn taak om na te gaan of er wel iets
met een melding gebeurt ook in de gaten houden of de verhuismelding is doorgekomen
bij de hulpverlening.
 
 Op de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
of een melding wordt ingetrokken als de oorspronkelijke melder is vertrokken,
het volgende. In het algemeen zal dat niet het geval zijn, maar zal de opvolger
uitgaan van de juistheid van een eenmaal gedane melding. Dat neemt uiteraard
niet weg dat het hem vrijstaat om een eigen oordeel te vellen over een door
zijn voorganger gedane melding, wat hij overigens periodiek toch al moet doen
om te bezien of de gedane meldingen nog steeds terecht zijn.
 
 De leden van de ChristenUnie-fractie en de leden van de SGP-fractie benadrukken
dat de verwijsindex niet mag functioneren als een instrument om jeugdcriminaliteit
in kaart te brengen of meldingen te doen aan het Openbaar Ministerie. Deze
stellingname wordt door de regering geheel onderschreven. Het doel van de
verwijsindex is dat de jeugdige de zorg, hulp of bijsturing krijgt die hij
nodig heeft om zich te ontwikkelen tot volwassene, en wel op een zo vroeg
mogelijk moment zodat kan worden voorkómen dat kleine problemen grote
problemen worden. Het gaat dus nadrukkelijk om preventie: voorkómen
dat een jeugdige «de fout ingaat», of als dat toch gebeurt, voorkómen
dat hij verder op dat pad voortgaat. Handhaving van de openbare orde of opsporing
van strafbare feiten zijn dus nadrukkelijk geen doelen van de verwijsindex.
Dit betekent dus dat meldingen vanuit het domein politie en justitie uitsluitend
tot doel hebben de hulp, zorg of bijsturing van jeugdigen op gang te brengen
of te ondersteunen. In het wetsvoorstel zelf (in het in der loop der tijd
aangescherpte artikel 2d, tweede lid) en in de onderliggende stukken is dit
dan ook expliciet verwoord. Daarmee is naar mijn mening goed en helder vastgelegd
dat de verwijsindex niet gebruikt mag worden voor criminaliteitscijfers of
handhaving. Voor de volledigheid zij verder nog benadrukt dat het Openbaar
Ministerie niet meedoet met de verwijsindex; dus van «meldingen aan
het Openbaar Ministerie», zoals de vragenstellers aangeven, kan geen
sprake zijn.
 Regie
 Op de vraag van de leden van de CDA-fractie naar de wenselijkheid om de
regiecoördinatie te beleggen bij een hulpverlener met een BIG-status,
het volgende. Gelet op de context van de vraag van de leden van de CDA-fractie,
wordt hier naar mijn mening inhoudelijke regie, dus de coördinatie van
zorg bedoeld. Voor de goede orde wil ik er op wijzen dat in artikel 2h van
het wetsvoorstel in feite alleen de procesregie wordt geregeld. Daarin wordt
bepaald dat het college van burgemeester en wethouders er zorg voor draagt
dat wordt nagegaan of de meldingsbevoegden die een jeugdige aan de verwijsindex
hebben gemeld en vervolgens daaruit een signaal hebben ontvangen, met elkaar
contact hebben opgenomen. Deze taak kan bij een gemeentelijke instantie worden
belegd, maar ook bij een instantie uit het samenwerkingsverband. Dit is afhankelijk
van de lokale omstandigheden, en de rol die de instantie in het samenwerkingsverband
heeft.
 Coördinatie van zorg wordt vooral geregeld in het voorstel voor wijziging
van de Wet op de jeugdzorg in verband met het opnemen van een gemeentelijke
verantwoordelijkheid voor de jeugdketen dat momenteel door de
Tweede Kamer wordt behandeld (Kamerstukken II 2008/09, 31 977) ook wel
genoemd het wetsvoorstel centra voor jeugd en gezin). Daarin wordt de coördinatie
van zorg gedefinieerd als «de afstemming van de zorg en ondersteuning
die vanuit verschillende instanties aan een jeugdige en diens gezin wordt
geboden». Uitgangspunt is dat de coördinatie van de zorg daar moet
liggen waar het zwaartepunt van de hulpverlening ligt, rekening houdend met
wat praktisch is. In die zin ben ik van mening dat het voor de hulpverlening
niet per definitie noodzakelijk, noch wenselijk is dat degene die met de coördinatie
van zorg is belast een BIG-status heeft.
 
 De leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie stellen
vragen met betrekking tot het convenant en de mogelijkheid voor gemeenten
medewerking te weigeren. Na inwerkingtreding van de wet zijn gemeenten op
grond van artikel 2g, eerste lid, verplicht het gebruik van de verwijsindex
te bevorderen. Bovendien zijn gemeenten dan verplicht de aansluiting van de
instanties en functionarissen, met wie zij afspraken als bedoeld in artikel
2g, eerste lid, hebben gemaakt, op de verwijsindex te organiseren. Het is
gemeenten dus niet mogelijk medewerking te weigeren. Mochten gemeenten problemen
ondervinden bij de uitvoering van deze taken, dan zal ik met hen in overleg
treden.
 Gemeenten moeten onder andere uitvoering geven aan de plicht het gebruik
van de verwijsindex te bevorderen door afspraken te maken met de binnen hun
grenzen werkzame instanties en functionarissen, die zijn aangewezen in de
algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 2b. Artikel 2g, tweede
lid, van het voorstel geeft het kader weer voor deze afspraken en stelt de
vorm vast. Op dit moment heb ik nog geen aanwijzingen dat het nodig zou zijn
om een ministeriële regeling hiervoor op te stellen.
 
 Over de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
met betrekking tot de mogelijkheid voor een instantie zijn medewerkers te
verplichten mee te werken aan de verwijsindex, het volgende. Een instantie
kan degenen die voor haar werkzaam zijn op grond van de tussen hen bestaande
juridische verhouding (bijvoorbeeld een arbeidsverhoudingcontract, een ambtelijke
aanstelling verplichten mee te werken aan de implementatie en het correcte
gebruik van de verwijsindex. Hierbij roep ik in herinnering dat het werken
met de verwijsindex behoort tot het professionele handelen van de meldingsbevoegden.
De controle hierop is, binnen de daarvoor geldende normen, de verantwoordelijkheid
van de werkgeverbetrokken instantie. Om te kunnen handhaven staan de werkgever
de binnen het arbeidsrecht bestaande instrumenten ter beschikking.
 
 De leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie vragen
naar de achtergrond van de convenantbeheerder, de regievoerende instantie
en de instantiecoördinator. De taak van de convenantbeheerder is om binnen
de afspraken die op lokaal niveau zijn gemaakt, gebruikers aan te maken en
hen autorisaties toe te kennen, zodat zij de verwijsindex kunnen gebruiken.
Tot zijn takenpakket behoort ook het actueel houden van de gebruikers en autorisaties.
Aangezien het college van burgemeester en wethouders verantwoordelijk zijn
voor het convenant, werkt een convenantbeheerder altijd onder verantwoordelijkheid
van het college.De taken die een regievoerder uitvoert staan opgesomd in artikel
2h, van het wetsvoorstel. Het college van burgemeester en wethouders is ook
verantwoordelijk voor de uitvoering van deze taken. Het kan daartoe een ambtenaar
aanstellen, maar in de praktijk wordt in de samenwerkingsafspraken over de
samenwerking, vaak een instantie aangewezen die in die gemeente een belangrijke
rol in de uitvoering van het jeugdbeleid speelt.
 Ten slotte de instantiecoördinator. Een instantie kan – maar
hoeft dus niet – een coördinator aanwijzen voor het
beheer van de contactgegevens van meldingsbevoegden en signalen uit de verwijsindex.
De instantie waar de coördinator werkzaam is, draagt de verantwoordelijkheid
voor deze coördinator.
 
 De leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie vragen
naar de rol van de provincies bij de invoering van de verwijsindex. In het
wetsvoorstel is aan de provincies geen rol toebedeeld bij de invoering van
de verwijsindex; die rol is bewust gelegd bij de gemeenten. Gemeenten hebben
al sinds lang een centrale rol bij de uitvoering van de jeugdgezondheidszorg
en het preventieve jeugdbeleid. In die rol hebben gemeenten een spilfunctie
als het gaat om het bij elkaar brengen van de hulpverlening en het organiseren
van een samenhangend jeugdbeleid. Mede gelet op het doel van de verwijsindex,
ligt aansluiting bij deze bestaande structuur voor de hand. Dit sluit ook
aan bij de regierol die gemeenten wordt toegekend in het wetsvoorstel waarin
de centra voor jeugd en gezin worden geregeld (Kamerstukken II 2008/08, 31 977).
Ingevolge het wetsvoorstel dienen gemeenten in samenspraak met instellingen
en professionals afspraken te maken over samenwerking en deze in een samenwerkingsconvenant
vast te leggen. Op basis hiervan hebben de gemeenten vervolgens de verantwoordelijkheid
om te regelen dat deze instanties worden aangesloten op de verwijsindex.
 Uit de praktijk blijkt overigens, met respectering van de taken en verantwoordelijkheden
van de gemeenten, dat provincies hierbij een stimulerende rol spelen. Zo heeft
de provincie Noord-Holland een stimulerende rol gespeeld waardoor er met 44
gemeenten in Noord-Holland op 7 oktober 2009 gezamenlijk en met één
en hetzelfde lokale risicosignaleringssysteem in één keer is
aangesloten op de verwijsindex. Dit is eerder ook gedaan door de provincie
Zuid-Limburg. Ook de provincies Groningen en Noord-Brabant hebben de taak
op zich genomen om een ondersteunde rol te spelen bij de invoering van de
verwijsindex die daar naar verwachting per 1-1-2010 zal zijn geïmplementeerd.
 
 In reactie op de vraag van de leden van de ChristenUnie-fractie over het
beleggen van de regierol bureau jeugdzorg, sluit ik aan bij hetgeen ik in
mijn antwoord van de leden van de CDA-fractie heb gezegd over het beleggen
van de coördinatie van zorg. Uitgangspunt is dat de coördinatie
van de zorg daar moet liggen waar het zwaartepunt van de hulpverlening in
een gemeente ligt, rekening houdend met wat praktisch is. Dit kan per gemeente
verschillen, en daarom moet de keuze wie de regie voert aan de gemeenten worden
overgelaten. Dit kan bureau jeugdzorg zijn, maar als het om praktische redenen
beter is dat de coördinatie van de zorg door een andere instantie wordt
uitgevoerd, dan kunnen het bureau jeugdzorg en die andere instantie dit in
onderling overleg regelen. Overigens zie ik de verwijsindex als instrument
dat de samenwerking tussen alle professionals die zich met jeugdigen bezighouden
bevordert en ondersteunt, zo ook voor instanties die samenwerken in het kader
van de Centra voor Jeugd en Gezin. Derhalve is de verwijsindex niet zo zeer
het instrument voor de meest risicovolle gevallen, het is een instrument waaraan
meldingen kunnen worden gedaan indien de professional het redelijk vermoeden
heeft dat er sprake is van daadwerkelijke bedreigingen van de noodzakelijke
condities voor een gezonde en veilige ontwikkeling van de jeugdige naar volwassenheid.
Deze meldingen kunnen door meldingsbevoegde instanties worden gedaan die bij
algemene maatregel van bestuur zijn aangewezen en waarvan bureau jeugdzorg
er een van is. Maar er zijn uiteraard ook andere instanties die met jeugdigen
te maken hebben en die deze afweging vanuit hun eigen professionaliteit en
vakgebied kunnen maken.
 
 De leden van de ChristenUnie-fractie en de leden van de SGP-fractie vragen
zich af of de procedurele en technische aspecten van communicatie niet ten
koste gaan van de psychologische aspecten. Graag zet ik uiteen hoe beide aspecten
naast elkaar blijven bestaan met het gebruik van de verwijsindex en hoe de
verwijsindex zelfs tot intensivering van beide zal leiden. Ik ga er hierbij
van uit dat de geachte leden met de procedurele en technische aspecten doelen
op de wijze waarop contact tussen de betrokken professionals wordt bewerkstelligd
en de psychologische aspecten betrekking hebben op de manier van communiceren,
nadat het contact tot stand is gekomen.
 Met de komst van de verwijsindex wordt het voor professionals veel gemakkelijker
om elkaar te vinden. Dit zal het werken van de professionals vergemakkelijken,
omdat de verwijsindex hen in elk geval helpt bij de vraag of er ook andere
professionals betrokken zijn bij de jeugdige. Daar gaat nu soms veel tijd
in zitten; tijd die beter kan worden besteed. Dat neemt niet weg dat de professional
straks nooit meer zelf hoeft na te denken of hij er goed aan doet om ook een
andere professional te bevragen over een jeugdige, maar de verwijsindex helpt
hem in elk geval een eind op weg.
 De verwijsindex zorgt ervoor dat professionals die bij dezelfde jeugdige
betrokken zijn met elkaar in contact komen. Eenmaal met elkaar in contact
gebracht, kunnen zij afwegen welke informatie met elkaar te delen en op welke
manier. Een warme overdracht van inhoudelijke informatie blijft dus de belangrijkste
manier van communicatie tussen professionals. Op die manier leidt de invoering
van de verwijsindex ertoe dat de betrokken professionals vroegtijdiger ter
zake kunnen komen en de betrokken jeugdige een beter afgestemde hulp, zorg
of bijsturing kunnen bieden.
 Meldingskader
 Ten aanzien van de vraag van de leden van de CDA-fractie over de eenduidigheid
in de interpretatie van de meldcriteria, zij er allereerst op gewezen dat
de in artikel 2j opgenomen risico’s zijn gebaseerd op criteria die al
door gemeentelijke samenwerkingsverbanden en de daarin werkzame hulpverleners
worden gebruikt. De lijst is voor een extra toets vervolgens in het kader
van de consultatie over het wetsvoorstel ook expliciet aan beoogde meldende
instanties en gemeenten voorgelegd. Zij hebben aangegeven dat zij goed met
deze lijst uit de voeten denken te kunnen.
 Voor wat betreft een eenduidige interpretatie van de risico’s, ook
daarvoor is juist de reeds genoemde Handreiking voor het melden en ander voorlichtingsmateriaal
bedoeld. De Handreiking bevat tal van voorbeelden van signalen die erop kunnen
duiden dat een jeugdige een in de wet genoemd risico loopt. Op deze wijze
wordt getracht de professionals zoveel mogelijk in eenzelfde denkrichting
te krijgen. Aan de andere kant wil ik hier ook duidelijk stellen dat het mij
niet goed lijkt om algemene uitspraken te willen doen over het aantal geconstateerde
signalen (1, 2, 3 of 10) voordat tot een melding overgegaan zou kunnen
worden. Ik geef een voorbeeld: in het ene geval zullen blauwe plekken of asociaal
gedrag al snel een reden zijn tot melden, en in het andere geval niet. Dit
hangt af van de jeugdige in kwestie: hoe is zijn overige functioneren (is
hij in de regel een stevige persoon of niet), hoe functioneert het gezin of
de omgeving waaruit hij komt (vangen die de jeugdige op of laten die hem aan
zijn lot over), is er in het verleden ook al eens iets voorgevallen? Dit zijn
juist de aspecten die mee moeten tellen bij het maken van de afweging om wel
of niet te melden. Het noemen van aantallen zou mijns inziens juist verwarrend
kunnen werken bij het maken van die afweging, en ook kunnen leiden tot een
rigide toepassing van de criteria.
 
 Op de vraag van de leden van de CDA-fractie op welke wijze het melden
van kindermishandeling is vormgegeven in de huidige wet- en regelgeving
en de vraag van de leden van SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
naar de stand van zaken van het wetsvoorstel verplichte meldcode, het volgende.
Een ieder die zich zorgen maakt over een jeugdige kan contact opnemen met
een bureau jeugdzorg. In artikel 53, derde lid, van de Wet op de jeugdzorg
is een expliciet meldingsrecht kindermishandeling geregeld voor geheimhouders.
Dit is gedaan omdat het voor geheimhouders namelijk niet duidelijk genoeg
was of kindermishandeling een reden kon zijn om met een beroep op het zogenaamde «conflict
van plichten» voor het doorbreken van de geheimhoudingsplicht. Met het
bewuste artikellid is aan deze onduidelijkheid een einde gemaakt: geheimhouders
mogen hun geheimhouding doorbreken als zij menen of vermoeden dat een kind
wordt mishandeld. Bewust is destijds gekozen voor een meldrecht, om dezelfde
redenen als in het onderhave wetsvoorstel is gekozen voor een meldrecht, waarvan
de belangrijkste is dat een meldplicht voorbij gaat aan het feit dat het altijd
om een beoordeling gaat door een hulpverlener, en dat er met een meldplicht
dus een schijnzekerheid wordt gecreëerd.
 
 Thans ben ik samen met de staatssecretaris van VWS, de Ministers van Justitie,
VWS en OCenW bezig met de voorbereidingen inzake het wetsvoorstel «meldcode
huiselijk geweld en kindermishandeling«. Met dit wetsvoorstel wordt
beoogd de professional te ondersteunen bij de afweging om signalen van huiselijk
geweld en kindermishandeling al dan niet te melden. Het streven is er op gericht
dit wetsvoorstel in de loop van 2010 bij de Tweede Kamer in te dienen.
 
 Over het antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie over welke
richtlijnen er zijn met betrekking tot het gebruik van de verwijsindex, het
volgende.
 Het wetsvoorstel bepaalt dat een professional een jeugdige aan de verwijsindex
mag melden, zo nodig met doorbreking van een voor hem geldende geheimhoudingsplicht,
indien hij een redelijk vermoeden heeft dat hij een of meer van de in artikel
2j genoemde risico’s loopt. Hierbij wordt een zorgvuldige afweging verlangd
van de betrokken professional. Het in artikel 2j geformuleerde kader voor
het melden stelt daarbij de norm. De kennis en kunde, de expertise en ervaring,
van de betrokken professional geeft daar inkleuring aan. Voor de branche-
en koepelorganisaties ligt hier een verantwoordelijkheid de kennis en kunde
van hun leden te combineren en waar mogelijk, ter ondersteuning van die leden,
in protocollen vast te leggen. Dit proces faciliteer ik, zoals ik ook al heb
aangegeven op soortgelijke vragen van de leden van de CDA-fractie en de leden
van de PvdA-fractie in de paragraaf melden aan de verwijsindex, door het uitbrengen
van een Handreiking voor het melden, gemaakt voor en door professionals. In
deze Handreiking waarin de in de wet genoemde risico’s worden verduidelijkt,
worden per risico voorbeelden gegeven van factoren die onder zo’n risico
kunnen vallen. Daarbij zijn de wettelijke risico’s gerubriceerd in vijf
handzame leefgebieden, te weten, materiële omstandigheden, gezondheid,
opvoeding en gezinsrelaties, onderwijs en werk en sociale omgeving. De handreiking
geeft professionals een handvat bij hun beoordeling of een jeugdige een in
de wet genoemd risico loopt. Dit blijft zoals eerder opgemerkt altijd een
individuele afweging.
 Verder is mij bekend dat GGZ Nederland en de KNMG werken aan richtlijnen
waarin het melden aan de verwijsindex een plaats krijgt. Het gebruik van de
verwijsindex zal onderdeel uit gaan maken van het professionele handelen van
de hulpverleners. Daarop wordt in eerste instantie toegezien door de instellingen
waarvoor zij werkzaam zijn. Gemeenten zullen de instanties aan kunnen spreken
op grond van de samenwerkingsovereenkomst, die gesloten moet worden om met
de verwijsindex te mogen werken. Ten slotte er het reguliere toezicht van
de betrokken inspecties, en wat de privacyaspecten betreft, van
het College bescherming persoonsgegevens.
 
 De aangescherpte Handreiking melden aan de verwijsindex waar de leden
van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie naar vragen, is naar
verwachting nog voor het eind van dit jaar gereed. De handreiking heeft zoals
ik eerder al heb aangegeven geen juridische status en heeft geen verplichtend
karakter. Zij is uitsluitend bedoeld om professionals een handvat te bieden
bij het maken van hun professionele afweging.
 
 Naar aanleiding van de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden
van de GroenLinks-fractie van welke beroepsgroepen al richtlijnen en codes
beschikbaar zijn die duidelijk maken in welke gevallen een melding aan de
verwijsindex dient te geschieden, kan ik het volgende melden. Het Nederlands
Jeugdinstituut heeft in mijn opdracht geïnventariseerd welke richtlijnen
en protocollen door beroepsgroepen gebruikt worden. Dit betreft:
 – Eijgenraam, K. & C. Bartelink (2007). Inventarisatie richtlijnen en protocollen t.b.v. van de ontwikkeling van de
Verwijsindex Risicojongeren (VIR). Utrecht: Nederlands Jeugdinstituut.
 – Eijgenraam, K., M. Oudhof, J. van Rossum & C. Bartelink (2008). Ontwikkeling criteria voor meldingen bij de Verwijsindex Risicojongeren
(VIR). Advies en plan van aanpak. Utrecht: Nederlands Jeugdinstituut.
 In de eerste inventarisatie worden 29 richtlijnen en protocollen beschreven.
In de tweede (aanvullende) inventarisatie worden 44 richtlijnen en protocollen
beschreven. Ter illustratie gaat het bijvoorbeeld om protocollen met betrekking
tot pestgedrag op school, kindermishandeling, loverboys, schoolverzuim, huiselijk
geweld en een gespreksprotocol meisjesbesnijdenis.
 
 Voordat ik inga op de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden
van de GroenLinks-fractie naar de meldingsbereidheid van artsen en in reactie
op een soortgelijke vraag van de leden van de ChristenUnie-fractie en de leden
van de SGP-fractie, het volgende. De leden van de SP-fractie stellen dat de
KNMG heeft aangegeven dat artsen uitsluitend gevallen van kindermishandeling
mogen melden zonder toestemming. Om misverstanden te voorkomen, wil ik op
deze plaats duidelijk maken dat dit niet een juiste weergave van de werkelijkheid
is. Het is al jaren geldend recht dat artsen hun beroepsgeheim mogen doorbreken
indien zij in een conflict van plichten komen (of indien een wet daartoe verplicht;
aangezien dit hier niet relevant is, blijft dit verder buiten bespreking).
Een beroep op het conflict van plichten is niet alleen mogelijk als het om
kindermishandeling gaat, maar om alle situaties waarin de arts meent dat hij
door te zwijgen de patiënt in gevaar brengt of schade berokkent. Het
onderhavige wetsvoorstel voegt hieraan toe dat onder anderen artsen óók
mogen melden indien zij het vermoeden hebben dat een jeugdige een in de wet
genoemd risico loopt. Ten aanzien van de meldingsbereidheid van de medische
beroepsgroepen geldt dat er ondanks een positieve grondhouding ten aanzien
van het instrument, inderdaad enige terughoudendheid bestaat bij partijen
als huisartsen en jeugdgzz in verband met de traditie van het voorrang geven
aan geheimhouding en mogelijke onbekendheid met de regelgeving. Ik acht het
zeer van belang dat deze instanties meldingen aan de verwijsindex kunnen en
gaan doen. Derhalve heb ik, zoals ook ik reeds heb aangegeven, een privacywegwijzer
ontwikkeld die inzichtelijk maakt welke informatie met wie mag worden uitgewisseld.
Met de in het onderhavige wetsvoorstel opgenomen grondslag om de geheimhoudingsplicht
te doorbreken, ligt op wetsniveau vast dat melden nodig kan zijn en is toegestaan.
De verwijsindex maakt het lastige onderwerp van zwijgen, melden en privacy
bespreekbaar tussen professionals, binnen en tussen instellingen
en in de maatschappij en trekt de discussie daarover uit de nevel van onduidelijkheid
en onzekerheid. Hierdoor zullen aan de ene kant de professionals meer duidelijkheid
krijgen omtrent hun speelruimte en de afwegingen die zij daarbij hebben te
maken, en zullen aan de andere kant jeugdigen en hun ouders of andere verantwoordelijken
meer duidelijkheid krijgen over hun positie en wat zij van de hulpverlening
kunnen verwachten. In die zin is de verwachting dat we toegroeien naar een
cultuuromslag waarin melden vanzelfsprekend meer de norm wordt, en er tegelijkertijd
veel aandacht is voor een zorgvuldige voorbereiding en belangenafweging. Het
gaat daarbij niet om het «melden om te melden», maar om het melden
van daadwerkelijk meldenswaardige situaties. GGZ-Nederland maakt dit zelf
ook expliciet met een handreiking ten behoeve van in de GGZ werkzame professionals.
Ten aanzien van de huisartsen kan ik nog melden dat de landelijke huisartsen
vereniging (LHV) heeft meegewerkt aan de Handreiking voor het melden, die
thans nog verder wordt aangescherpt. Tenslotte zal de LHV, evenals andere
organisaties van beroepsgroepen, tevens nauw betrokken worden bij de amvb
waarin de meldingsbevoegde instanties worden aangewezen.
 
 Met betrekking tot de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden
van de GroenLinks-fractie over de afstemming van het wetsvoorstel met de Wet
geneeskundige behandelingsovereenkomst (Wgbo), meld ik het volgende. Om misverstanden
te voorkomen wil ik eerst graag ingaan op de door deze leden aangehaalde bewering
van de KNMG dat het «waarschijnlijk is dat er na de melding en match
de situatie ontstaat dat gegevens uitgewisseld (wat-informatie) zouden moeten
worden». Deze bewering is namelijk niet juist. Zoals ook hiervoor al
is uiteengezet, verplicht het onderhavige wetsvoorstel niet tot informatie-uitwisseling
na een match. Op die informatie-uitwisseling is de bestaande bijzondere regelgeving
van toepassing, zoals, in het geval van een arts, de Wgbo. Aan de hand van
die regelgeving moet een arts zelf beoordelen of verdere informatie-uitwisseling
aan de orde kan zijn. Afhankelijk van de omstandigheden van het geval, waartoe
ook de persoon van de andere melder behoort, maakt de arts hierin een eigen
afweging. Het wetsvoorstel treedt hier niet in, noch verplicht ergens toe.
Waar het onderhavige wetsvoorstel wel in voorziet, is de bevoegdheid voor
geheimhouders, waaronder artsen, om te mogen melden aan de verwijsindex. In
die zin heeft dus inderdaad afstemming plaatsgevonden op de Wgbo, aangezien
een dergelijke melding onder het regime van de Wgbo alleen in hoogst uitzonderlijke
gevallen (namelijk een conflict van plichten) zou zijn toegestaan.
 
 In antwoord op de vragen van de leden van de SP-fractie en de leden van
de GroenLinks-fractie met betrekking tot de privacywegwijzer en verdere voorlichting
aan beroepsgroepen, het volgende. Op 7 oktober jongstleden, tijdens het
congres «Samenwerken voor de jeugd», heb ik de privacywegwijzer
gepresenteerd. Deze webapplicatie is te vinden op www.privacywegwijzer.nl. Door het beantwoorden van enkele vragen, worden professionals of
andere geïnteresseerden door de privacywetgeving geleid. Daar waar de
wet een afweging van de betrokken professional verlangt, vraagt de privacywegwijzer
die ook. De privacywegwijzer geeft aan de hand van de gegeven antwoorden een
advies waarin de afwegingen van de professional zijn opgenomen. Dit advies
kan worden opgeslagen of uitgeprint ten behoeve van het dossier van de professional.
In verdere voorlichting met betrekking tot privacywetgeving en hoe daarmee
om te gaan wordt op korte termijn voorzien door regionale bijeenkomsten te
organiseren over dit onderwerp en door een korte, maar duidelijke digitale
film uit te brengen en te verspreiden. 
 
 Over de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
met betrekking tot een laagdrempelig loket voor privacyvragen, het volgende.
Voor wat betreft de verwerking van persoonsgegevens in de verwijsindex, dat
wil zeggen de meldingen aan en signalen van de verwijsindex, worden in het
wetsvoorstel de Minister voor Jeugd en Gezin en het college van burgemeester
en wethouders van de betreffende gemeente als verantwoordelijke in de zin
van de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp) aangewezen.
 Het college van burgemeester en wethouders is de verantwoordelijke met
betrekking tot de informatieverstrekking aan betrokkenen, zoals bedoeld in
artikel 34 van de Wbp en met betrekking tot de rechten van betrokkenen, zoals
omschreven in de artikelen 35 tot en met 40 en 43 van de Wbp.
 Met vragen en klachten met betrekking tot hun rechten en rechtsbescherming
kunnen betrokkenen dus terecht bij het college van burgemeester en wethouders,
voor zover het betreft meldingen aan en signalen van de verwijsindex. De verantwoordelijkheid
voor de informatievoorziening hieromtrent rust daarmee primair bij het betrokken
college van burgemeester en wethouders. Overigens is er op www.verwijsindex.nl informatie te vinden over de wijze waarop de
verwijsindex zich verhoudt tot de privacy van de betrokkenen. Daarnaast is
er een brochure in ontwikkeling over dit onderwerp, die begin volgend jaar
zal worden opgeleverd. Gelet hierop ben ik van mening dat het niet nodig is
om een loket in te stellen voor vragen over de verwijsindex.
 De leden van de D66-fractie en het lid van de OSF-fractie stellen vragen
over de informatie-uitwisseling tussen degenen die een jeugdige hebben gemeld
aan de verwijsindex. Deze leden stellen terecht dat het soms zo kan zijn dat
professionals na een match geen verdere informatie met elkaar kunnen uitwisselen.
Daar kan ik nog aan toevoegen dat het soms ook zo kan zijn dat zij geen verdere
informatie met elkaar wíllen uitwisselen. Het wetsvoorstel gaat hierbij
bewust uit van de bestaande bevoegdheden tot informatie-uitwisseling en de
grenzen die daarbij worden gehanteerd. Voor elke professional geldt namelijk
eigen bijzondere wetgeving, bij de totstandkoming waarvan destijds door de
wetgever een zorgvuldige belangenafweging is gemaakt over de vraag met wie
en onder welke condities er gegevens mogen worden uitgewisseld. De uitkomst
hiervan wordt in het wetsvoorstel verwijsindex gerespecteerd; er is namelijk
geen reden om in het kader van de verwijsindex deze bevoegdheden uit te breiden,
omdat het voor een goede werking van de verwijsindex niet per definitie altijd
nodig is dat verdere gegevens worden uitgewisseld. Waar het om gaat is dat
men op de hoogte is van elkaars betrokkenheid: de wetenschap dat meerdere
hulpverleners betrokken zijn bij een jeugdige, stelt de hulpverleners in staat
om daar in hun hulpverleningstraject rekening mee te houden. Zo zal bijvoorbeeld
een meldingsbevoegde vanuit een ZAT een leerprogramma anders aanpassen als
hij op de hoogte is van de betrokkenheid van bureau jeugdzorg, dan wanneer
hij in de veronderstelling verkeert dat er verder geen hulpverleningstraject
loopt en de jeugdige «zo maar» van school verzuimt. Op deze wijze
kunnen de betrokken hulpverleners elkaars hulpverleningstraject versterken
zonder dat het altijd noodzakelijk is om inhoudelijke informatie uit te wisselen.
 De professionals zijn zich zeer goed bewust van de op hen van toepassing
zijnde regelgeving inzake informatie-uitwisseling. Zij gaan daar zeer zorgvuldig
mee om, en daarom is er mijns inziens geen aanleiding om te veronderstellen
dat er een informeel regime van informatie-uitwisseling zal ontstaan.
 Etnische registratie
 In antwoord op de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van
de GroenLinks-fractie over de termijn waarop de kabinetsvisie over registratie
van etniciteit verschijnt, kan ik aangeven dat de minister van Wonen, Wijken
en Integratie binnenkort een brief zal sturen aan de Tweede Kamer waarin wordt
aangegeven dat het kabinet ernaar streeft in het voorjaar van 2010 een nadere
standpuntbepaling aan de Tweede Kamer te zenden. Ter voorbereiding op het
tot stand komen van een kabinetsstandpunt over registratie van persoonsgegevens
over etnische herkomst wordt door het ministerie van WWI een verkenning uitgevoerd
naar de praktijk van etnische registratie bij gemeenten. Daarnaast loopt een
onderzoek van het College Bescherming Persoonsgegevens naar rechtmatigheid
van zogenaamde de DOSA-aanpak van de gemeente Rotterdam, voor wat betreft
de verwerking van persoonsgegevens met betrekking tot etnische herkomst. Zowel
het resultaat van het onderzoek van het CBP als de uitkomsten van de verkenning
van het ministerie van WWI onder gemeenten zullen bij de kabinetsvisie worden
betrokken.
 
 De leden van de D66-fractie en het lid van de OSF-fractie hebben een aantal
vragen gesteld over het voorgestelde artikel 2j, onderdeel l, die erop neerkomen
of het artikelonderdeel in overeenstemming is met het geldende nationale en
internationale recht. Ook de leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
hebben vragen gesteld over dit artikelonderdeel.
 Het voorgestelde artikel 2j, onderdeel l, maakt deel uit van een gesloten
systeem van meldcriteria waarin expliciet en limitatief de risico’s
zijn opgesomd, op grond waarvan een meldingsbevoegde een jeugdige aan de verwijsindex
kan melden. De meldingsbevoegde beoordeelt als professionele betrokkene bij
de jeugdige of de jeugdige een dergelijk risico loopt, en maakt vervolgens
de afweging of een melding aan de verwijsindex noodzakelijk is.
 Allereerst is van belang dat het onderdeel alleen toepassing krijgt indien
het gaat om specifieke risico’s, die niet zijn onder te brengen bij
de onderdelen a tot en met k van artikel 2j. Dit betekent dat in geval van
bijvoorbeeld schooluitval niet toegekomen wordt aan de l-grond, maar dat de
e-grond volstaat. In verreweg de meeste gevallen zal dit zo zijn. Echter,
niet geheel uitgesloten is, dat er situaties denkbaar zijn waarin jeugdigen
risico’s lopen die veel bij specifieke bevolkingsgroepen voorkomen,
maar die niet onder te brengen zijn bij de onderdelen a tot en met k van artikel
2j. Daarin wil onderdeel l voorzien, om te voorkomen dat die jeugdigen met
die specifieke problemen niet of te laat worden opgemerkt of niet of te laat
de juiste hulpverlening krijgen, doordat ze niet aan de verwijsindex mochten
worden gemeld.
 Voor de goede orde merk ik op dat het voorgestelde artikel 2j, onder l,
niet betekent dat de etniciteit van de jeugdige in de verwijsindex wordt geregistreerd.
De voorgestelde wettekst (artikel 2l) staat dat niet toe (uitsluitend het
burgerservicenummer van de jeugdige mag worden geregistreerd), en het is technisch
ook niet mogelijk om meer gegevens in te voeren. Er is derhalve geen sprake
van registratie op grond van etniciteit.
 Van belang is voorts dat, zoals het artikelonderdeel aangeeft, een jeugdige
niet wordt aangemeld vanwege zijn of haar etniciteit, maar omdat een jeugdige
blootstaat aan bepaalde risico’s. Een meldingsbevoegde professional
constateert dat een jeugdige blootstaat aan risico’s wanneer deze een
redelijk vermoeden heeft dat de verdere ontwikkeling van de jeugdige bedreigd
wordt, als er niet op de één of andere wijze wordt ingegrepen.
Dit redelijke vermoeden is gebaseerd op een zorgvuldige afweging van het geheel
van factoren. Met andere woorden: er moeten aanwijzingen zijn dat er echt
wat aan de hand is, voordat tot melding aan de verwijsindex overgegaan wordt.
 Ook is voor een melding vereist dat het gaat om risico’s die in
onevenredige mate voorkomen. De nadruk ligt hierbij op de risico’s voor
de ontwikkeling van de jeugdige, voor zover deze niet bij de onderdelen a
tot en met k onder te brengen zijn. Deze risico’s hebben een neutraal
karakter. Van ongerechtvaardigde, ongelijke behandeling is naar mijn oordeel
om die reden geen sprake. Ik ben dan ook van mening dat het niet nodig is
om het Cbp in deze om advies te vragen.
 Werking van de verwijsindex
 In reactie op de vraag van de leden van de PvdA-fractie en de leden van
de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie over de bewaartermijnen,
licht ik nogmaals graag toe waarom besloten is tot een totale bewaartermijn
van zeven jaar. Dit heeft er mee te maken dat er een onderscheid is gemaakt
tussen actieve meldingen die een maximale looptijd kennen van twee jaar en
meldingen die naar het historisch archief zijn verplaatst en daar maximaal
vijf jaar in worden opgenomen. Er is gekozen voor een historisch archief bij
de verwijsindex, omdat meldingen die in het historisch archief zijn opgenomen
een belangrijke «contextwaarde» hebben. Immers een professional
kan zich een completer beeld van de jeugdige vormen als hij weet dat er over
dezelfde jeugdige waar hij zich op dat moment zorgen over maakt ook in het
wat verdere verleden een melding is gedaan. De Wet bescherming persoonsgegevens
is op beide bewaartermijnen van toepassing. De eis die deze wet stelt is dat
de gegevens niet langer worden bewaard dan noodzakelijk is. Dit betekent dat
er aan de bewaartermijn een zorginhoudelijke eis moet worden gesteld: hoe
lang moeten de gegevens worden bewaard om de juiste hulp, zorg of bijsturing
te kunnen verlenen? Hiervoor is uitvoerig overleg gevoerd met de professionals
in het veld. Ook is gebruik gemaakt van de ervaringen die de afgelopen jaren
al zijn opgedaan met lokale signaleringssystemen. De bewaartermijn van twee
jaar voor actieve meldingen is gebaseerd op de ervaringen van professionals
dat hulpverleningstrajecten doorgaans een dergelijke periode in beslag nemen.
Gedurende die twee jaar is het dan van belang dat hulpverleners van elkaars
betrokkenheid op de hoogte zijn.
 Een soortgelijke redenering geldt voor de bewaartermijn van vijf jaar
voor het historisch archief. Met een totale bewaartermijn van zeven jaar,
namelijk twee jaar actief en vijf jaar in het historisch archief wordt aangesloten
op de levensfasen van jeugdigen. Zoals ook in het nader rapport en de toelichting
uiteen is gezet, kan een aantal fasen van jeugdigen worden onderscheiden zoals
die van het «echte» kind-zijn (0–7 jaar), de fasen in het
basisonderwijs (4–12 jaar) en het voortgezet onderwijs (12–18
jaar), en de fase van studie of de eerste werkervaring (16–23 jaar).
Juist in de overgang van de ene levensfase naar de andere is het van belang
dat een «nieuw betrokken» professional weet heeft van eerdere
problemen die gespeeld hebben. In het algemeen is het namelijk zo dat als
er in een periode van zeven jaar niet opnieuw problemen zijn geweest met een
jeugdige, aangenomen kan worden dat die problemen er ook niet meer zijn. Daarom
is besloten tot een bewaartermijn van zeven jaar.
 
 In reactie op de vragen van de leden van de SP-fractie en de leden van
de GroenLinks-fractie naar de diverse logboeken die in het kader van de verwijsindex
worden bijgehouden, kan ik het volgende melden. De verwijsindex houdt ten
aanzien van het geautomatiseerde proces van verwijzen een drietal logboeken
bij.
 • Het berichtenlog; hierin zijn de inkomende en uitgaande berichten
opgenomen.
 • Het auditlog; hierin staan de in het systeem uitgevoerde processtappen
met vermelding van tijdstip, opgetreden condities, eventuele
foutsituaties en indien van toepassing de relatie tot het berichtenlog.
 • Het protocollog; hierin is per persoonsgegeven (burgerservicenummer
of verwijsindexservicenummer) iedere mutatie opgenomen met vermelding van
de muterende partij, tijdstip en relatie tot berichtenlog en auditlog.
 
 De logboeken geven inzage in de berichtenstroom, de werking van het systeem,
en de verstrekking van gegevens aan aangesloten instanties. In het bijzonder:
 • Het berichtenlog is voor de beheerder van de verwijsindex om met
name de technische werking van berichtenafhandeling te controleren en desgewenst
het gebruik van het auditlog en protocollog te ondersteunen.
 • Het auditlog is voor de beheerder van de verwijsindex om de integriteit
van het geautomatiseerde proces te controleren.
 • Het Protocollog is voor de toezichthouder om te controleren hoe
er door de aangesloten partijen met persoonsgegevens is omgegaan.
 
 In reactie op de vragen van de leden van de SP-fractie en de leden van
de GroenLinks-fractie met betrekking tot het verwijsindexservicenummer (VSN),
het volgende. Het systeem van de verwijsindex is op dit punt als volgt ingericht.
Een meldingsbevoegde meldt een jeugdige aan een lokaal of regionaal signaleringssysteem
door middel van een bepaalde set van persoonsgegevens. Het lokale systeem
is aangesloten op de beheersvoorziening BSN en zoekt een BSN dat bij de ingevoerde
gegevens hoort. Vervolgens geeft het lokale systeem het BSN door aan de landelijke
verwijsindex.
 Voor de jeugdigen die geen BSN hebben, maakt het systeem op basis van
een naam, geboortedatum en geslacht een VSN aan. Op die manier kan de verwijsindex
ook jeugdigen matchen zonder BSN. Iedere volgende keer dat een jeugdige door
een meldingsbevoegde wordt gemeld, zal er een match ontstaan met de meldingen
die eerder gedaan, ook als de jeugdige geen BSN heeft, en ook als de jeugdige
vaak verhuist. Uiteraard zal het extra inspanning vergen om jeugdigen in beeld
te houden die geen vaste woon- of verblijfplaats hebben, maar ik ben ervan
overtuigd dat de verwijsindex daar in elk geval bij zal kunnen helpen. Nu
hebben hulpverleners immers niets in handen, nadat een jeugdige aan de verwijsindex
gemeld is, is de jeugdige in beginsel in beeld. Dat is in elk geval een stap
vooruit.
 De regeling van het VSN wordt in dezelfde algemene maatregel van bestuur
opgenomen als de meldingsbevoegden. Deze algemene maatregel van bestuur zal
op de in de Wet op de jeugdzorg gebruikelijke wijze worden voorgehangen bij
de Staten-Generaal.
 
 Ten aanzien van het gebruik van het burgerservicenummer in het kader van
de verwijsindex waar de leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
naar vragen, zou ik graag het volgende willen toelichten. Terecht merken de
leden van de SP-fractie op dat een aantal meldingsbevoegde instanties uit
hoofde van bijvoorbeeld de Wet BSN of de Wet BSN in de zorg het burgerservicenummer
mogen gebruiken. In dat geval mogen zij op grond van het wetsvoorstel het
burgerservicenummer ook gebruiken om een melding aan de verwijsindex te doen.
Voor meldende instanties die (nog) niet bevoegd zijn het burgerservicenummer
te gebruiken, is in het wetsvoorstel ook een regeling getroffen. Deze regeling
houdt in dat zij voor het doen van een melding aan de verwijsindex het burgerservicenummer
mogen gebruiken, zonder dat deze instanties, zoals de leden van de SP-fractie
terecht opmerken, kennis kunnen nemen van het burgerservicenummer. Dit is
een technische voorziening in de verwijsindex, waarmee het gemeentelijke risicosignaleringssysteem
aan een melding het burgerservicenummer kan toevoegen, zonder
dat dit aan de meldingsbevoegde instantie wordt doorgegeven. Op deze wijze
is het probleem van het niet mogen gebruiken van het burgerservicenummer op
praktische wijze opgelost, terwijl de meldingsbevoegde hulpverlener er toch
op kan vertrouwen dat de jeugdige die hij voor zich heeft is, wie hij zegt
dat hij is.
 
 Naar aanleiding van een aantal vragen van de leden van de SP-fractie en
de leden van de GroenLinks-fractie over het ICT-systeem, het landelijk schakelpunt
(LSP) en de bijdrage vanuit het Rijk in de kosten voor de implementatie, wil
ik een en ander graag verhelderen. Uit de evaluatie van de proeftuin die december
2008 is uitgevoerd, bleek dat er in de lokale systemen sprake was van een
aantal technische problemen. Deze problemen hadden echter geen betrekking
op de aansluiting op de verwijsindex, maar werden veroorzaakt door kinderziektes
in de lokale systemen. Deze zijn inmiddels verholpen. Ten aanzien van het
LSP waaraan de leden van de SP-fractie refereren, moet sprake zijn van een
misverstand. Voor de verwijsindex wordt er geen LSP gecreëerd. Het LSP
is ingericht voor het elektronisch patiëntendossier (EPD) om het berichtenverkeer
tussen alle zorgverleners goed te laten verlopen. Aan een dergelijke voorziening
is in de verwijsindex geen behoefte omdat er in de verwijsindex geen inhoudelijke
informatie komt te staan, noch wordt uitgewisseld.
 Ten aanzien van de financiële middelen geldt dat het kabinet in het
kader van het bestuursakkoord «Samen aan de slag» een bedrag oplopend
tot structureel € 20 miljoen in 2011 beschikbaar stelt voor het
Elektronisch kinddossier JGZ en de verwijsindex. Dit bedrag is toegevoegd
aan de algemene uitkering van het gemeentefonds. Het is aan de gemeenten zelf
om te bepalen hoe zij dit bedrag aanwenden voor de implementatie. Daarbij
zal de belangrijkste kostenpost de aanschaf van een lokaal risico signaleringssysteem
zijn. Deze kosten kunnen worden verspreid over meerdere gemeenten aangezien
nu al blijkt dat er een samenwerkingsconvenant wordt afgesloten waarbij meerdere
gemeenten partij zijn. Daarmee worden de eenmalige invoeringskosten aanzienlijk
gedrukt. Ik heb dan ook nog geen signalen ontvangen van gemeenten dat de financiële
middelen die beschikbaar zijn gesteld voor de implementatie ontoereikend zijn.
 
 De leden van de D66-fractie en het lid van de OSF-fractie hebben diverse
vragen gesteld over de loggegevens. Graag licht ik dat toe. Loggegevens worden
verzameld over meldingen die een actieve status hebben. Zodra meldingen de
uiterste looptijd hebben bereikt, worden hiervan de gegevens opgenomen in
het historisch archief. In de loggegevens is hiervan alleen de statuswijziging
op te maken, namelijk dat de melding naar het historisch archief is verplaatst.
Over een onjuiste melding worden loggegevens bewaard, met een status «onjuiste
melding», zodat te allen tijde deze wijziging kan worden aangetoond.
Voor de bewaartermijn van loggegevens wordt een periode aangehouden die overeenkomt
met de maximale looptijd van een melding in een actieve of historische status.
De looptijd van de bewaartermijn bedraagt zeven jaar. Na het verstrijken van
deze periode worden de loggegevens definitief verwijderd door de technisch
beheerder van de verwijsindex. De loggegevens staan uitsluitend ter beschikking
van de Minister voor Jeugd en Gezin.
 Aansprakelijkheid, rechtsbescherming en toezicht
 In reactie op de vraag van de leden van de CDA-fractie en een soortgelijke
vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie
ten aanzien van aansprakelijkheidstelling van professionals, wil ik benadrukken
dat dit wetsvoorstel geen verandering aanbrengt of beoogt aan
te brengen in het bestaande stelsel van aansprakelijkheden. In z’n algemeenheid
kan worden gesteld dat professionals die handelen volgens hun professionele
standaarden zorgvuldig te werk gaan. Een dergelijke professional is ook achteraf
in staat om zijn beslissing om wel of niet tot melding over te gaan uit te
leggen. Ik meen dan ook dat aansprakelijkstellingen uitzonderingsgevallen
zullen zijn. Ik deel de mening van de leden dat de relatie tussen professional
en jeugdige zoveel mogelijk uit de sfeer van juridische verhoudingen moeten
blijven. Ik meen ook dat dit wetsvoorstel daar juist een bijdrage aan kan
leveren, omdat door de introductie van de verwijsindex het onderwerp wel of
niet melden bespreekbaar is geworden en daarover meer duidelijkheid komt,
zowel voor de professionals als de betrokken jeugdige en zijn ouders. Zoals
de leden reeds aangeven is het uiteindelijk de rechter die in een voorkomend
geval een oordeel moet geven of er sprake is van onrechtmatig handelen en
of er een schadeplicht is. Het staat een ieder vrij om een dergelijke vordering
in te stellen. Wellicht ten overvloede wijs ik er nog op dat niet functionerende
professionals naar mijn mening in eerste instantie door hun werkgever zouden
moeten worden aangepakt. Ik kan dan ook ten volle bevestigen dat het wetsvoorstel,
de verwijsindex in het bijzonder, dienstbaar is aan de hulpverlening en geen
maatstaf is voor aansprakelijkheidsbeoordeling.
 
 De leden van de VVD-fractie vragen naar de privacy van de jongeren en
gezinnen. Op dit punt geldt de Wbp. Ingevolge die wet heeft de jeugdige:
 het recht om op de hoogte te worden gesteld van een melding het recht
om te vragen of hij misschien is opgenomen in de verwijsindex het recht om
te vragen uit de verwijsindex te worden verwijderd het recht op correctie
het recht om bezwaar aan te tekenen en beroep in te stellen tegen opname of
handhaving van de melding in de verwijsindex.
 
 De jeugdige of diens ouders moeten hun verzoeken tot inzage of bezwaar
richten tot burgemeester en wethouders van de gemeente waar de jeugdige is
gemeld aan de verwijsindex.
 
 Het antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie of de hulpverlener
het recht houdt niet te melden, luidt bevestigend. Voor dit meldrecht is bewust
gekozen in het wetsvoorstel omdat daarmee recht wordt gedaan aan de praktijk
dat er altijd in alle gevallen een beoordeling gemaakt moet worden van de
situatie. Een meldplicht miskent dat, en biedt daarmee een schijnzekerheid
waarmee niemand, zeker de praktijk, niet is gediend. Bij een meldplicht moet
er namelijk in alle door de wet genoemde gevallen worden gemeld; bij een meldrecht
is dat niet het geval en kan meer rekening worden gehouden met de omstandigheden
van het individuele geval. Ik kan dit illustreren aan de hand van een voorbeeld.
Een minderjarig zwanger meisje zou in het geval van een meldplicht per definitie
moeten worden gemeld aan de verwijsindex, ook als dit meisje en de toekomstige
vader door hun ouders goed worden opgevangen en begeleid. In het geval van
een meldbevoegdheid kan met die omgevingsfactoren rekening worden gehouden
en kan een melding achterwege blijven. Op die manier kan ook worden voorkomen
dat jeugdigen onnodig in de verwijsindex komen te staan. Niettemin wil ik
tevens benadrukken dat het meldrecht niet een bevoegdheid is die een professional
zo maar naast zich neer kan leggen, dus «niet vrijblijvend» om
met de woorden van de leden te spreken. Het feit dat de wet een expliciete
bepaling hierover bevat, is een heel duidelijk signaal aan de professional,
maar ook aan de maatschappij: deze bepaling maakt een einde aan de onzekerheid
en onbekendheid die er thans bestaat over het doen van meldingen; de wet –
de Wjz – maakt klip en klaar dat er geen juridische beletselen zijn
om te melden. Deze duidelijkheid is zowel goed voor de professional, als voor
de burger, die hierdoor weet wat hij van de instanties kan verwachten
en ook weet wat de plichten van die instanties zijn en wat zijn eigen rechten
zijn. Het meldrecht is in mijn ogen dus een stevig recht. Ik verwacht dat
de professional in de zorg (in ruime zin) met dit recht goed zal kunnen omgaan,
het in zal zetten waar nodig, maar er ook niet lichtvaardig mee om zal gaan.
Op de vraag naar sancties op niet melden ben ik reeds ingegaan in mijn antwoord
op de vraag van de leden van de CDA-fractie over aansprakelijkheidsstelling
van professionals.
 
 Het antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie of de professional
ook het recht heeft om risico’s te melden die niet zijn opgenomen in
het wetsvoorstel, luidt ontkennend. Dit kan ik als volgt toelichten. Het wetsvoorstel
gaat uit van een gesloten systeem. Dit betekent dat een professional een jeugdige
uitsluitend aan de verwijsindex kan melden indien hij één of
meer van de in artikel 2j, in de Wet op de jeugdzorg genoemde risico’s
loopt. Het is dus niet mogelijk om jeugdigen op andere gronden dan de in de
wet genoemde risico’s te melden. Wel zijn de risico’s die in artikel
2j zijn opgenomen breed geformuleerd om twee redenen. Ten eerste laat de brede
formulering de verschillende beroepsgroepen, die met de verwijsindex te maken
krijgen, de ruimte voor een eigen afweging om een jeugdige te melden, door
een professional die dichtbij de jeugdige staat. Ten tweede biedt de brede
formulering binnen zekere grenzen de mogelijkheid nu nog niet als zodanig
geïdentificeerde risico’s in de toekomst te herkennen in één
van de in artikel 2j opgesomde risico’s.
 
 De leden van de SP-fractie en de leden van de GroenLinks-fractie stellen
een vraag met betrekking tot de informatieplicht. Conform artikel 34, eerste
lid, aanhef en onder b, van de Wbp, moet de betrokken jeugdige en, in voorkomende
gevallen, zijn ouders worden geïnformeerd over de verwerking van zijn
persoonsgegevens, uiterlijk op het moment van de match. Artikel 2e, derde
lid, van het wetsvoorstel stelt dat het college van burgemeester en wethouders
hiervoor de verantwoordelijke in de zin van de Wbp is. De praktijk is dat
in de afspraken als bedoeld in artikel 2g, van het voorstel, wordt vastgelegd
welke instantie uitvoering geeft aan de plicht de betrokkenen te informeren.
 
 Naar aanleiding van de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden
van de GroenLinks-fractie over het opdragen van de uitvoering van een deel
van de Wbp-verplichtingen aan het college van burgemeester en wethouders,
het volgende. Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om de effectuering van
een aantal rechten van een jeugdige die in de verwijsindex is opgenomen, zoals
de mogelijkheid om bezwaar te maken tegen de opname en eventueel daartegen
in beroep te gaan. De zogenaamde «verantwoordelijke» in de zin
van de Wbp is ervoor verantwoordelijk dat deze rechten uitgeoefend kunnen
worden. Het punt waar het om gaat, is wie als verantwoordelijke wordt aangemerkt.
In het wetsvoorstel is de verantwoordelijkheid hiervoor belegd bij burgemeester
en wethouders; voor al het overige (zoals het beheer van de verwijsindex en
de beveiliging) is de Minister voor Jeugd en Gezin de verantwoordelijke. Hoewel
het College bescherming persoonsgegevens zijn opmerking niet heeft toegelicht
of onderbouwd, moet ervan worden uitgegaan dat het college kennelijk van mening
is dat de verantwoordelijkheid niet kan worden verdeeld over meerdere partijen.
Voor deze opvatting kan echter geen steun gevonden worden in de memorie van
toelichting op de Wbp, de daaraan ten grondslag liggende privacyrichtlijn
en de literatuur. Uit het feit dat in de praktijk vaak één persoon
of instantie wordt aangemerkt als verantwoordelijke, mag niet worden afgeleid
dat dit per definitie het geval is of zou moeten zijn. Er zijn meerdere opties
mogelijk: soms blijkt uit de feitelijke constellatie wie als verantwoordelijke
heeft te gelden, maar ook kan er sprake zijn van een gezamenlijke verantwoordelijkheid.
Verder is het mogelijk om de verantwoordelijke bij bijzondere
wet aan te wijzen. Van deze laatste mogelijkheid is in het wetsvoorstel verwijsindex
gebruik gemaakt. Waar het in alle gevallen om gaat – en ik hecht eraan
om dat te benadrukken – is dat het voor de betrokkene van wie persoonsgegevens
worden verwerkt, duidelijk is bij wie hij moet zijn om zijn rechten te kunnen
uitoefenen; nu het wetsvoorstel expliciet regelt wie waarvoor verantwoordelijk
is – attribueert in de woorden van de leden van deze leden, wordt ten
volle aan deze eis voldaan. Daar komt nog bij dat de voorziening op deze wijze
ook laagdrempelig is; jeugdigen en hun ouders kunnen bij hun eigen gemeente
terecht in plaats van dat zij zich tot een instantie op (verre) afstand –
de Minister voor Jeugd en Gezin – zouden moeten richten. Waar niet aan
valt te ontkomen als iemand gebruik maakt van het recht van bezwaar en beroep
is dat er gegevens op tafel moeten komen om in bezwaar en beroep tot een oordeel
te kunnen komen. Dat is inherent aan rechtsbescherming; deze zorg van de leden
van de SP-fractie kan ik dus niet wegnemen. Overigens rest mij nog op te merken
dat de Raad van State kennis heeft genomen van het advies van het College
bescherming persoonsgegevens en, althans op dit punt, kennelijk geen reden
heeft gezien om hier zelf een opmerking over te maken. Daaruit is door de
regering afgeleid dat de Raad de twijfel van het College bescherming persoonsgegevens
op dit punt niet deelt.
 
 In reactie op de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van
de GroenLinks-fractie naar het toezicht op het gebruik van de verwijsindex
het volgende. Het is inderdaad zo dat het werken met de verwijsindex onderdeel
moet zijn van het professionele handelen van de meldingsbevoegden. Dit betekent
dus dat in het kader van het toezicht op het professionele handelen, ook het
omgaan met de verwijsindex wordt meegenomen. Het al dan niet melden aan de
verwijsindex is dus niet een afzonderlijk voorwerp van toezicht; het gaat
altijd om de gehele context van het professionele handelen. In het wetsvoorstel
is er daarom voor gekozen aan te sluiten bij het bestaande toezichtskader:
daarmee is iedereen (alle betrokken inspecties en de professionals) bekend
en dat vergt de minste aanpassingen in werkwijzen. Juist omdat elke inspectie
blijft doen wat zij al deed, is dit het meest overzichtelijk en praktisch.
Hier kan ik nog aan toevoegen dat in het kader van het wetsvoorstel inzake
de centra voor jeugd en gezin (Kamerstukken II 2008/09, 31 977) de gemeentelijke
samenwerkingsverplichting van artikel 2g van het onderhavige wetsvoorstel
nader is uitgewerkt, en dat in dat kader ook is gemeend om een aanvullende
bepaling voor het toezicht op te nemen, die erop neerkomt dat op wetsniveau
wordt bepaald dat de vijf betrokken inspecties met elkaar afspraken moeten
maken over de afstemming van hun werkzaamheden. Hiermee is naar mijn mening
een duidelijk en overzichtelijk stelsel van toezicht gecreëerd. Wellicht
ten overvloede wijs ik er nog op dat het Cbp uiteraard toeziet op de naleving
van de wettelijke eisen die gesteld worden aan het verwerken van persoonsgegevens.
 Overig
 In reactie op de opmerking van de leden van de VVD-fractie dat de uitvoeringskwesties
eerst moeten zijn opgelost, voordat de wet kan worden ingevoerd, wil ik graag
verwijzen naar de verschillende wijzen en methoden waarop de implementatie
thans wordt ondersteund en die ik in verscheidene paragrafen in deze memorie
van antwoord heb toegelicht.
 
 In reactie op de vraag van de leden van de SP-fractie en de leden van
de Groenlinks-fractie of het wetsvoorstel ook is voorgelegd aan jongerenorganisaties
of de Derde Kamer, kan ik aangeven dat dit niet formeel aan deze instanties
is voorgelegd. Wel is het wetsvoorstel gepresenteerd en toegelicht
aan het landelijk cliëntenforum jeugdzorg. In die bijeenkomst werd positief
gereageerd op de doelstelling van de verwijsindex.
 
 In reactie op de vraag van de leden van de D66-fractie en het lid van
de OSF-fractie naar de mogelijkheid om een meldpunt in te richten voor het
tegengaan van onzorgvuldig gebruik van de verwijsindex en in aanvulling op
wat ik hierboven in antwoord op de vragen van de leden van de SP-fractie en
de leden van de GroenLinks-fractie al heb gezegd over toezicht, het volgende.
Ten eerste biedt het wetvoorstel een kader voor een zorgvuldige omgang met
persoonsgegevens en betrouwbaar gebruik van de verwijsindex. Zo moeten op
grond van de voorgestelde regeling de nodige maatregelen getroffen worden
van technische en organisatorische aard om de gegevens die in de verwijsindex
worden verwerkt, te beveiligen tegen verlies of aantasting en tegen onbevoegd
gebruik. Dit betekent dat iedere gebruiker die in het kader van de verwijsindex
met persoonsgegevens werkt, gehouden is aan de eisen uit de Wet bescherming
persoonsgegevens. Dit houdt in dat hij zorgvuldig met de gegevens moet omgaan.
Hiervoor is nadrukkelijk aandacht in de uitvoeringspraktijk in de vorm van
de samenwerkingsafspraken waarvan de zorgvuldige omgang met persoonsgegevens
onderdeel uit maken. Het gebruik van de verwijsindex wordt in dat verband
gemonitord. Derhalve is het inrichten van een apart meldpunt niet noodzakelijk.
 
 Ik dank de leden van D66-fractie en het lid van de OSF-fractie voor hun
redactionele opmerking bij artikel 2f. De bewuste dubbeling is een zetfout
van de SDU en is reeds hersteld bij nota van verbetering.
 
 De minister voor Jeugd en Gezin,
 A. Rouvoet
 
 
 
 
 Kamerstukken II 2008/09, 31 855, nr. 50.
 
 
 Preambule van het Statuut van de Wereldgezondheidsorganisatie, 1946,
Trb. 1946, 16, laatstelijk gewijzigd Trb. 1998, 255, en gecorrigeerd Trb.
2006, 73.
 
 
 Ter inzage gelegd op afdeling Inhoudelijke ondersteuning onder griffie
nr. 143897.01.
 
 
 NORA: Nederlandse overheid referentie architectuur.