Wijziging van de wet belastingen op milieugrondslag; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30887, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

14-12-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30887 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Inleiding2. Wijzigingsvoorstellen in de Wet belastingen op
milieugrondslaga. Tegemoetkoming in de afvalstoffenbelasting bij
bestuursdwangb. Aanvulling op de implementatie richtlijn energiebelastingc. Vrijstellingen in de grondwaterbelasting voor bouwputten
en proefonttrekkingen in een situatie van overmachtd. Aanpassing van de energiebelasting aan ontwikkelingen
in de energiemarkte. Codificatie van een forfait voor het privégebruik
van aardgas door glastuinders in de energiebelastingf. Vergunningen3. Wijzigingen ter bevordering van de leesbaarheid
en structuur4. Budgettaire aspecten, uitvoeringsaspecten en administratieve
lastenII. ARTIKELSGEWIJSArtikel I, onderdeel A (artikel 1)Artikel I, onderdeel B (artikel 2)Artikel I, onderdeel C (artikel 3)Artikel I, onderdeel D (artikel 6)Artikel I, onderdelen E tot en met H (hoofdstuk II, afdelingen
4, 4a en 4b)Artikel I, onderdeel I (artikel 10)Artikel I, onderdeel J (artikel 10a)Artikel I, onderdeel K (artikel 11)Artikel I, onderdeel L (artikel 11a)Artikel I, onderdeel M (artikel 11c)Artikel I, onderdeel N (artikel 11e)Artikel I, onderdeel O (artikel 11f)Artikel I, onderdeel P (artikel 11g)Artikel I, onderdeel Q (artikel 11h)Artikel I, onderdeel R (hoofdstuk IIA, afdeling 6)Artikel I, onderdeel S (artikel 11i)Artikel I, onderdeel T (artikel 11j)Artikel I, onderdeel U (artikel 11k)Artikel I, onderdeel V (artikel 12)Artikel I, onderdeel W (artikel 13)Artikel I, onderdeel X (artikel 15)Artikel I, onderdeel Y (artikel 16)Artikel I, onderdeel Z (artikel 16a)Artikel I, onderdeel AA, CC en DD (hoofdstuk III, afdelingen
4, 4a en 4b)Artikel I, onderdeel BB (artikel 17)Artikel I, onderdeel EE (artikel 18b)Artikel I, onderdeel FF (artikel 18c)Artikel I, onderdeel GG (artikel 19)Artikel I, onderdelen HH en II (artikelen 20 tot en met
34)Artikel 20Artikel 21Artikel 22Artikel 23Artikel 24Artikel 25Artikel 26Artikel 27Artikel 28Artikel 29Artikel 30Artikel 31Artikel 32Artikel 33Artikel 34Artikel I, onderdeel JJ (artikel 36a)Artikel I, onderdeel KK (artikel 36b)Artikel I, onderdeel LL (artikel 36c, 36ca en 36cb)Artikel I, onderdeel MM (artikel 36d)Artikel I, onderdelen NN, OO en RR (artikelen 36e, 36f
en 36ha)Artikel I, onderdeel PP (artikel 36g)Artikel I, onderdeel QQ (artikel 36h)Artikel I, onderdeel SS (artikelen 36i, 36ia, 36ib, 36ic
en 36id)Artikel I, onderdeel TT (artikel 36j)Artikel I, onderdeel UU (artikel 36k)Artikel I, onderdelen VV en ZZ (artikelen 36ka en 36q)Artikel I, onderdeel WW (artikelen 36l, 36la, 36lb, 36lc
en 36ld)Artikel I, onderdeel XX (artikel 36m)Artikel I, onderdeel YY (artikel 36n)Artikel I, onderdeel AAA (artikel 37)Artikel I, onderdeel BBB (artikel 37a)Artikel I, onderdeel CCC (artikelen 37b en 37c)Artikel I, onderdeel DDD (artikel 38)Artikel I, onderdelen EEE (hoofdstuk VI, afdeling 3)Artikel VArtikel VI (Inwerkingtredingsbepaling)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30887Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 86 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 887Wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslagnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. ALGEMEEN1. InleidingDe Wet belastingen op milieugrondslag (hierna: Wbm) is in 1995 in werking
getreden en heeft sinds 2001 betrekking op de grondwaterbelasting, de belasting
op leidingwater, de afvalstoffenbelasting, de brandstoffenbelasting en de
energiebelasting. De Wbm is inmiddels toe aan onderhoudswetgeving op een aantal
punten. Dit wetsvoorstel voorziet in deze onderhoudswetgeving.Op een aantal plaatsen wordt de bestaande praktijk in de wet vastgelegd.
Daardoor worden misbruik, uitvoeringsproblemen en irritaties voor de belastingplichtigen
en de Belastingdienst voorkomen of weggenomen. Verder bevat het wetsvoorstel
wijzigingen die wenselijk zijn als gevolg van ontwikkelingen in de markt zoals
de liberalisering van de energiemarkt.Het voorstel bevat ook een opschoning van de wettekst die de leesbaarheid
en structuur van de wettekst ten goede komt.Ten slotte zijn de resultaten op het gebied van de milieubelastingen van
het rijksbrede project ter vereenvoudiging van vergunningen in dit wetsvoorstel
verwerkt.2. Wijzigingsvoorstellen in de Wet belastingen op
milieugrondslagZoals vermeld zijn de meeste wijzigingsvoorstellen niet zozeer inhoudelijk
van aard als wel bedoeld om de wettekst te verduidelijken of de leesbaarheid
van de wet te verbeteren. In deze paragraaf worden inhoudelijke wijzigingen
besproken.a. Tegemoetkoming in de afvalstoffenbelasting bij
bestuursdwangProvincies en gemeenten zijn krachtens de Provinciewet, de Gemeentewet
en de Wet milieubeheer bevoegd bestuursdwang toe te passen jegens overtreders
van milieuvoorschriften. Indien bij de uitoefening van de bestuursdwang afvalstoffen
naar een stortplaats moeten worden afgevoerd, zullen over de door provincie
en gemeente bij de stortplaats aangeboden afvalstoffen stortkosten,
waaronder afvalstoffenbelasting, verschuldigd zijn. De provincie of de gemeente
kan normaal gesproken op grond van artikel 5:25 van de Algemene wet bestuursrecht
de kosten van de bestuursdwang, inclusief de stortkosten en afvalstoffenbelasting,
verhalen op de overtreder. De situatie kan zich voordoen dat de kosten van
de bestuursdwang feitelijk niet zijn te verhalen op de overtreder, bijvoorbeeld
omdat deze failliet is verklaard. Omdat het Nederlandse milieubeleid uitgaat
van het beginsel «de vervuiler betaalt» en omdat het lokale en
provinciale milieubeleid zijn gebaat bij de toepassing van bestuursdwang ter
voorkoming van milieurisico’s, is het onwenselijk dat de stortkosten
en de afvalstoffenbelasting, die door de houder van de inrichting bij de aanbieder
in rekening zijn gebracht, voor rekening van de provincie of de gemeente komen.In de afvalstoffenbelasting wordt daarom de voorziening opgenomen op verzoek
teruggaaf van belasting te verlenen die voor rekening is gekomen van de provincie
of gemeente, indien en voor zover de kosten van de toepassing van bestuursdwang
niet zijn te verhalen op de overtreder. Daarbij wordt aangesloten bij de huidige
uitvoeringspraktijk. De budgettaire gevolgen zijn daarom naar verwachting
verwaarloosbaar.b. Aanvulling op de implementatie richtlijn energiebelastingMet ingang van 1 januari 2004 is de richtlijn energiebelastingen
(richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 (PbEU L 283)
tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten
en elektriciteit) in de Wbm geïmplementeerd. Daarbij is de brandstoffenbelasting
voor zover het aardgas betreft ingevlochten in de energiebelasting en voor
zover het minerale oliën betreft ingevlochten in zowel de energiebelasting
als de accijns op minerale oliën. De resterende heffing op kolen is toen
in de brandstoffenbelasting gehandhaafd, omdat invlechten van de belasting
op dit energieproduct in de energiebelasting niet in de korte implementatietermijn
van de richtlijn gerealiseerd kon worden. Bij de voorbereiding van het voorliggende
wetsvoorstel is bezien of de belasting op kolen alsnog kon worden ingevlochten
in de energiebelasting. Nader onderzoek heeft echter uitgewezen dat dit geen
optie is, omdat de heffingssystematiek van kolen een geheel eigen karakter
heeft en afwijkt van die van de andere energieproducten. Voorts is gebleken
dat de huidige in de wet vastgelegde heffingssystematiek in de praktijk niet
volledig wordt toegepast. Het huidige wettelijke belastbare feit voor de brandstoffenbelasting
is de aflevering of het gebruik van de kolen en de belastingplichtige is degene
die de kolen aflevert of gebruikt. Er wordt echter alleen geheven indien degene
die de kolen aflevert of gebruikt, de kolen heeft gewonnen, vervaardigd, of
binnen Nederland heeft gebracht. In de uitvoeringspraktijk kan men met dit
belastbare feit en de definitie van belastingplichtige niet goed uit de voeten.
In de praktijk maakt de Belastingdienst daarom afspraken met betrokken partijen
om een juiste grondslag en belastingplicht te bewerkstelligen. Voorgesteld
wordt om de heffingssystematiek voor kolen beter dan nu het geval is bij de
uitvoeringspraktijk te doen aansluiten alsmede bij de richtlijn energiebelastingen.
Zij krijgt een vorm die meer aansluit bij de accijnssystematiek, zoals ook
het geval is bij de minerale oliën, die geheel volgens de accijnswetgeving
worden geheven. De belastingplicht wordt in het wetsvoorstel gedefinieerd
als de uitslag en de invoer van kolen. De belastingplichtige wordt terzake
van de uitslag de vergunninghouder van de inrichting of ter zake van invoer
degene die de kolen in zijn bezit heeft.Daarbij wordt aangesloten bij de gebruikelijke begripsbepalingen in de
Wet op de accijns en de Wet op de verbruiksbelastingen van alcoholvrije dranken
en van enkele andere producten. Omdat de «brandstoffenbelasting»
nu nog uitsluitend van toepassing is op kolen, wordt de naam vervangen door «kolenbelasting».
De voorgestelde wijzigingen bieden betrokken partijen de gewenste
duidelijkheid bij het ten uitvoer brengen en interpreteren van deze belasting
en bestendigen de huidige uitvoeringspraktijk. Deze naamswijziging zal naar
verwachting niet op hetzelfde tijdstip in werking treden als de overige voorgestelde
wijzigingen. Reden hiervoor is dat een dergelijke naamswijziging bij de Belastingdienst
een dusdanige ICT-aanpassing vergt dat daar hoge kosten mee gemoeid zijn.
Deze kosten kunnen worden bespaard als de naamswijziging pas in werking treedt
als deze kan worden meegenomen in een reeds voorziene ICT-aanpassing in 2007/2008.Een tweede aanvulling betreft de fiscale behandeling van de zogenoemde
overige gassen in de energiebelasting. Conform de richtlijn energiebelastingen
moeten gassen die dezelfde functie hebben als aardgas op gelijke wijze in
de heffing worden betrokken. In de energiebelasting zijn voor een aantal van
deze gassen, te weten voor hoogovengas, cokesovengas, kolengas, gas dat vrijkomt
in een kolenvergasser, raffinaderijgas en chemisch restgas, afzonderlijke
tarieven van kracht. Voorgesteld wordt om deze afzonderlijke tarieven te schrappen,
waardoor voor deze overige gassen de tarieven van aardgas van kracht worden.
Deze wijziging leidt niet of nauwelijks tot een lastenverzwaring voor betrokken
bedrijven. Deze overige gassen worden met name ingezet voor de productie van
andere producten in de eigen inrichting of omdat zij dienen als inputbrandstof
voor installaties die elektriciteit opwekken, waarvoor een vrijstelling geldt.
Daarom zijn ze veelal onbelast.c. Vrijstellingen in de grondwaterbelasting voor bouwputten
en proefonttrekkingen in een situatie van overmachtEr worden twee nieuwe bepalingen opgenomen die betrekking hebben op de
vrijstellingen voor bouwputten en proefonttrekkingen. Voor beide vrijstellingen
geldt de voorwaarde dat de onttrokken hoeveelheid niet meer mag bedragen dan
50 000 kubieke meter per maand en de onttrekking niet langer mag duren
dan vier aaneengesloten maanden. Deze vier-maanden-periode geeft in de uitvoeringspraktijk
aanleiding tot irritatie. Het wordt als onredelijk ervaren dat een periode
waarin wegens overmacht geen onttrekking plaatsvindt of de bouwwerkzaamheden
stilliggen, toch meetelt bij het bepalen van de totale tijdsduur van vier
maanden. Daarom wordt voorgesteld toe te staan dat in een situatie van overmacht
de periode van vier aaneengesloten maanden wordt verlengd met een periode
die gelijk is aan de duur van de overmachtsituatie.Op 17 maart 2006 heeft de Hoge Raad geoordeeld dat uit de tekst van
de Wbm noch uit de geschiedenis van zijn totstandkoming is af te leiden dat
per bouwproject slechts eenmaal van een periode van onttrekking van grondwater
in de zin van de Wbm sprake kan zijn (LJN: AV5027, Hoge Raad, Nr. 41343).
Deze constatering zet de deur open naar misbruik van de vrijstellingsregeling
voor bouwputten en proefonttrekkingen. Wanneer de vier-maanden-periode niet
doorloopt na een onderbreking en voor en na de onderbreking een beroep op
een vrijstelling kan worden gedaan, verliest het vereiste dat een onttrekking
niet langer dan vier maanden mag duren om een beroep op de vrijstelling te
kunnen doen, zijn belang. Om misbruik te voorkomen wordt in de wettekst de
bepaling vastgelegd dat een vrijstelling voor grondwateronttrekkingen ten
behoeve van het drooghouden van een bouwput of voor proefonttrekkingen slechts één
maal per inrichting wordt verleend.In een aantal gevallen is het overbodig terzake van grondwateronttrekkingen
een administratie te voeren, bijvoorbeeld in die gevallen waarvoor een vrijstelling
van grondwaterbelasting geldt. Daarom waren in het Uitvoeringsbesluit belastingen
op milieugrondslag bepalingen opgenomen over uitzonderingen en ontheffingen
op de administratieplicht voor de grondwaterbelasting. Ten behoeve van de
duidelijkheid wordt voorgesteld deze bepalingen van het Uitvoeringsbesluit
belastingen op milieugrondslag naar de wet over te brengen.d. Aanpassing van de energiebelasting aan ontwikkelingen
in de energiemarktIn de energiebelasting is de leverancier die aan de eindverbruiker levert
belastingplichtig. In de meeste gevallen is dat het energiedistributiebedrijf,
maar er doen zich in de praktijk situaties voor, waarbij het voor de hand
ligt dat een ander dan het energiedistributiebedrijf de belastingplichtige
is. Voor zover mogelijk was de wet reeds aan deze situaties aangepast. In
twee gevallen is dat met betrekking tot aardgas echter nog niet het geval
en wordt voorgesteld de wet alsnog aan te passen. Het betreft in de eerste
plaats de situatie waarin een verbruiker (een deel van) het aardgas dat aan
hem door het energiedistributiebedrijf is geleverd, doorlevert via zijn eigen
net. In dat geval is sprake van een zogenoemd particulier net en komt de belastingplicht
bij deze doorleverancier te liggen. Voorgesteld
wordt deze situatie expliciet in de wet te regelen. De tweede casus waarbij
een voorziening in de wet nodig wordt geacht, is die waarbij levering plaatsvindt
via een gasbeurs. Sinds begin 2005 wordt in Nederland aardgas verhandeld met
tussenkomst van een gasbeurs. Daarbij is er geen directe relatie tussen koper
en verkoper en weet de verkoper niet of de koper al dan niet een eindverbruiker
is of een handelaar. De verkoper beschikt derhalve over onvoldoende gegevens
om te kunnen voldoen aan de eisen die aan hem als belastingplichtige worden
gesteld. Voorgesteld wordt om in een dergelijke situatie de belastingplicht
te verleggen van de leverancier naar de verbruiker.e. Codificatie van een forfait voor het privégebruik
van aardgas door glastuinders in de energiebelastingVoor glastuinders gelden de verlaagde tarieven voor aardgas in de energiebelasting
indien het aardgas wordt aangewend voor verwarming ter bevordering van het
groeiproces van tuinbouwproducten. Voor ander gebruik – bijvoorbeeld
het verwarmen van de woning – zijn de normale tarieven van toepassing.
Teneinde de hoeveelheid aardgas waar het verlaagde tarief op van toepassing
is vast te stellen, moet dat verbruik afzonderlijk worden gemeten. Er doen
zich echter situaties voor waarbij er slechts één meter aanwezig
is. In die situaties wordt in de praktijk een verbruik van 5000 kubieke meter
per jaar geacht voor privé-gebruik te zijn aangewend. Dit forfait was
tot 1 januari 2004 gebaseerd op een convenant, waarbij de Gasunie, EnergieNed
en het Productschap Tuinbouw de betrokken partijen waren. Voorgesteld wordt
om het forfait in de wet op te nemen. Dat forfait wordt door sommige betrokkenen
aan de hoge kant geacht, maar kan juist daardoor leiden tot een prikkel om
een tweede gasmeter te installeren. De wetswijziging sluit naadloos aan bij
de thans geldende uitvoeringspraktijk en heeft daardoor geen budgettaire consequenties.f. VergunningenWat betreft de vergunningen die op grond van de Wbm zijn vereist, is sprake
van samenloop van de stroomlijning in het kader van dit wetsvoorstel en het
kabinetsbrede project dat is gericht op vereenvoudiging van vergunningstelsels.
Het resultaat van beide acties leidt tot verschillende vereenvoudigingen.Voorgesteld wordt om de vergunningplicht in enkele gevallen te laten vervallen.
Het betreft de vergunning voor toepassing van de in-/uitmethode in de afvalstoffenbelasting,
de vergunning voor toepassing van de teruggaaf ter zake van spoelwater in
de grondwaterbelasting, twee ontheffingen voor het voeren van
een administratie ten behoeve van de grondwaterbelasting bij bepaalde beperkte
grondwateronttrekkingen en de toestemming voor het achterwege laten van de
plaatsing van warmtehoeveelheidsmeters bij de teruggaaf van energiebelasting
bij blokverwarming. In een aantal gevallen kan het afschaffen van de vergunningen
worden gerealiseerd door in het Uitvoeringsbesluit belastingen op milieugrondslag
of de Uitvoeringsregeling belastingen op milieugrondslag regels te stellen
die voorheen in de vergunningen waren opgenomen. Indien dit nodig is wordt
daartoe voorzien in een delegatiegrondslag. De vereiste wijzigingen brengen
een bescheiden reductie van administratieve lasten voor het bedrijfsleven
mee.3. Wijzigingen ter bevordering van de leesbaarheid
en structuurVoor delegatie van de bevoegdheid tot het vaststellen van algemeen verbindende
voorschriften aan de regering is gekozen voor de formulering «bij op
voordracht van Onze Minister vast te stellen». Deze formulering wordt
gehanteerd om aan te geven dat de minister of staatssecretaris van Financiën
hiertoe het initiatief neemt en niet de minister of staatssecretaris van enig
ander bij de wet betrokken departement. Ter bevordering van de leesbaarheid
is de terminologie van de delegatiebepalingen geüniformeerd.Indien bij delegatiebepalingen op voorhand zeker is dat regels worden
opgenomen in het Uitvoeringsbesluit respectievelijk de Uitvoeringsregeling,
is in de formulering gekozen voor «worden regels gesteld» in plaats
van «kunnen regels worden gesteld».Verzoeken, waaronder verzoeken om teruggaaf, worden momenteel op diverse
plaatsen in de Wbm geregeld. Er zijn daardoor in de loop van de tijd veel
kruisverwijzingen tussen de belastingen ontstaan, omdat bepalingen van overeenkomstige
toepassing worden verklaard. Dit maakt de tekst er niet duidelijker op, terwijl
het telkens om vergelijkbare verzoeken gaat. Daarom wordt er gestreefd naar
vereenvoudiging en stroomlijning van de bestaande regelgeving. De bepalingen
over de beslissing van de inspecteur op een verzoek worden opgenomen in een
nieuw artikel. Samen met een nieuw artikel over de teruggaaf bij onbetaald
gebleven rekeningen, waarin de regelingen voor teruggaaf bij onbetaald gebleven
rekeningen in de belasting op leidingwater, de afvalstoffenbelasting en de
energiebelasting worden samengevoegd, wordt dit artikel opgenomen in hoofdstuk
VI. Algemene bepalingen. Met deze nieuwe artikelen worden de formele bepalingen
die van toepassing zijn op verzoeken samengebracht, waar deze voorheen verspreid
waren over de gehele Wbm. De verschillende teruggaafmogelijkheden blijven
per belasting in de verschillende hoofdstukken van de Wbm opgenomen.4. Budgettaire aspecten, uitvoeringsaspecten en administratieve
lastenHet wetsvoorstel gaat niet gepaard met budgettaire opbrengsten of dervingen
van betekenis. Wat de uitvoeringsaspecten betreft, kan het volgende worden
opgemerkt. Het merendeel van de voorgestelde wijzigingen heeft tot effect
dat regelingen worden verduidelijkt, waardoor onder meer de rechtszekerheid
toeneemt. Ook is sprake van codificatie van in de uitvoeringspraktijk ontwikkelde
gedragslijnen. De kans op geschillen tussen belastingplichtigen en de Belastingdienst
neemt door deze aanpassingen af.De voorstellen hebben een beperkt gunstig effect op de uitvoeringskosten
van de Belastingdienst. De voorgestelde naamswijziging van «brandstoffenbelasting»
in «kolenbelasting» zal niet tot extra uitvoeringkosten leiden
wanneer bij de vaststelling van het tijdstip van inwerkingtreding rekening
wordt gehouden met een reeds voorgenomen ICT-aanpassing bij de Belastingdienst.
Er treedt een bescheiden administratieve lastenreductie van € 5000
op als gevolg van de wijzigingen die samenhangen met het project vereenvoudiging
vergunningen.  II. ARTIKELSGEWIJSArtikel I (Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel I, onderdeel A (artikel 1)In artikel 1 wordt de naam «een belasting op brandstoffen»
vervangen door «een belasting op kolen».Artikel I, onderdeel B (artikel 2)Deze wijziging betreft een technische aanpassing.Artikel I, onderdeel C (artikel 3)De wijziging in het eerste lid van dit onderdeel betreft een redactionele
verbetering. De wijziging in het tweede lid betreft een nadere specificatie
van situaties waarin voor de grondwaterbelasting sprake is van één
inrichting. Inrichtingen van dezelfde houder die op minder dan een kilometer
afstand van elkaar gelegen zijn en die worden gebruikt voor overeenkomstige
doeleinden, worden in ieder geval als één inrichting aangemerkt.
Bij overeenkomstige doeleinden kan gedacht worden aan meerdere inrichtingen
die uitsluitend of nagenoeg uitsluitend worden gebruikt voor het onttrekken
van grondwater ten behoeve van beregening of aan verschillende inrichtingen
die alleen voor bronbemaling worden gebruikt. Als bijvoorbeeld de ene inrichting
gebruikt wordt voor beregening en de andere voor bronbemaling is geen sprake
van overeenkomstige doeleinden.Ook inrichtingen die op meer dan een kilometer afstand van elkaar zijn
gelegen, kunnen als één inrichting worden aangemerkt. Hiervoor
blijft het beslissende criterium of de inrichtingen een samenhangend geheel
vormen. Aan de delegatiebepaling van artikel 3, vierde lid, wordt geen uitvoering
gegeven. Deze bepaling kan daarom vervallen.Artikel I, onderdeel D (artikel 6)De wijziging in het eerste lid van dit onderdeel betreft een redactionele
verbetering. In het tweede en derde lid van dit onderdeel wordt de terminologie
van de delegatiebepalingen van artikel 6 in overeenstemming gebracht met de
terminologie die elders in de Wbm wordt gebruikt.Artikel I, onderdelen E tot en met H (hoofdstuk II, afdelingen
4, 4a en 4b)De indeling van hoofdstuk II over grondwaterbelasting wordt in overeenstemming
gebracht met de hoofdstukken over de belasting op leidingwater en de energiebelasting.
Hiertoe worden de vrijstellingen en het tarief in afzonderlijke afdelingen
opgenomen en de artikelen over het tarief vóór het artikel over
de vrijstellingen geplaatst.Artikel I, onderdeel I (artikel 10)De indeling van hoofdstuk II over grondwaterbelasting wordt in overeenstemming
gebracht met de hoofdstukken over de belasting op leidingwater en de energiebelasting.
Hiertoe worden de vrijstellingen en het tarief in afzonderlijke
afdelingen opgenomen en het artikel over vrijstellingen na de artikelen over
het tarief geplaatst.Ten opzichte van het huidige artikel 8 hebben tevens onderstaande wijzigingen
plaatsgevonden.De wijzigingen in het eerste lid, onderdelen a tot en met d, betreffen
redactionele verbeteringen.In het eerste lid, onderdeel f, wordt voorgesteld onttrekkingen in het
kader van een bodem- of grondwatersaneringsproject vrij te stellen van grondwaterbelasting.
Om voor deze vrijstelling in aanmerking te komen, zal degene die grondwater
onttrekt moeten kunnen aantonen dat er sprake is van een bodemsaneringsproject
of een grondwatersaneringsproject. De onttrekker kan dit bewijs leveren door
een vergunning voor de grondwatersanering te overleggen of een ander document,
zoals een deskundigenrapport, waaruit duidelijk wordt dat er sprake is van
een bodem- of een grondwatersaneringsproject. Dit is reeds bestaande praktijk.
Voor de vrijstelling is niet van belang of het grondwater al dan niet gereinigd
wordt. Dit laat overigens onverlet dat door instanties zoals de ministeries
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en Verkeer en Waterstaat
wel regels kunnen worden gesteld met betrekking tot de reiniging van het grondwater.Het tweede en derde lid stellen nadere regels met betrekking tot de vrijstellingen
voor bouwputten en voor proefonttrekkingen. Het tweede lid bepaalt dat een
vrijstelling voor bouwputten en proefonttrekkingen slechts één
maal per inrichting wordt verleend. Het derde lid bepaalt dat indien aantoonbaar
sprake is van een situatie van overmacht, de periode van vier maanden, die
in artikel 10, eerste lid, onderdelen b en c, wordt genoemd, wordt verlengd
met een periode die gelijk is aan de duur van de overmachtsituatie. Om een
situatie van overmacht te claimen, zal degene die een beroep op de vrijstelling
doet moeten kunnen aantonen dat de onderbreking van de onttrekking of het
stilliggen van de bouwwerkzaamheden binnen de periode van vier maanden ontstaan
is door een omstandigheid die niet aan de belastingplichtige is toe te rekenen.
Daarbij zal het in de praktijk gaan om een periode van vorstverlet of een
niet verwijtbare technische storing.Na de door overmacht ontstane onderbreking in de werkzaamheden, mag de
vier-maandsperiode die voor de overmachtperiode is aangevangen, worden voortgezet,
waarbij niet opnieuw vanaf nul dagen zal worden geteld (ook niet indien tijdelijk
geen grondwateronttrekking heeft plaatsgevonden). Ter verduidelijking: Ondernemer
X begint op 1 januari van jaar Y met een grondwateronttrekking ten behoeve
van het drooghouden van een bouwput. Op 15 februari van het jaar Y breekt
een korte vorstverletperiode aan van veertien dagen. Er is dus sprake van
overmacht. Op 1 maart van dat jaar worden de bouwwerkzaamheden hervat.
Ondernemer X mag tot 15 mei van het jaar Y met toepassing van de vrijstelling
grondwater onttrekken. Dat is twee weken meer dan in de situatie waarin geen
overmacht was opgetreden.Artikel I, onderdeel J (artikel 10a)In artikel 10a vervallen het tweede tot en met vierde lid, die betrekking
hebben op de beslissing van de inspecteur op het verzoek tot teruggaaf. Deze
bepalingen worden opgenomen in het nieuwe artikel 37b. De delegatie naar de
ministeriële regeling vervalt. De bepaling in de Uitvoeringsregeling
belastingen op milieugrondslag die op het zesde lid berust, zal komen te vervallen.Artikel I, onderdeel K (artikel 11)In welke gevallen er geen verplichting is tot het voeren van een administratie
wordt geregeld in het nieuwe tweede en derde lid van artikel 11 met
verwijzing naar enkele vrijgestelde onttrekkingen die zijn genoemd in het
eerste lid van artikel 10. De bepaling in het tweede lid wordt van het Uitvoeringsbesluit
belastingen op milieugrondslag (artikel 3, eerste lid) overgeheveld naar de
wet, zodat de administratieverplichting ten behoeve van de grondwaterbelasting
en de uitzonderingen hierop overzichtelijk bij elkaar komen te staan in de
wet. Het derde lid van artikel 11 bepaalt dat ook ter zake van onttrekkingen
voor het drooghouden van bouwputten ten behoeve van waterbouwkundige werken
en ter zake van onttrekkingen waarbij bij wijze van proef grondwater aan de
bodem wordt onttrokken geen administratie behoeft te worden gevoerd, mits
vaststaat dat de onttrekking niet langer dan twee aaneengesloten maanden zal
duren en de pompcapaciteit van de inrichting minder dan zestig kubieke meter
per uur bedraagt. De hiervoor in het verleden benodigde ontheffing van de
inspecteur is niet meer nodig. Dit impliceert wel dat de onttrekker er van
tevoren zeker van dient te zijn dat de onttrekking alleen met een inrichting
met een pompcapaciteit van minder dan zestig kubieke meter per uur zal gebeuren
en dat hij niet langer dan twee maanden grondwater zal onttrekken. Wanneer
hij immers deze grenzen overschrijdt, is hij wel administratieplichtig (of
wellicht zelfs belastingplichtig). Het vierde lid bevat de bepaling dat bij
ministeriële regeling nadere regels worden gesteld omtrent de wijze waarop
aan de verplichting tot het voeren van een administratie moet worden voldaan.
Deze bepaling was voorheen opgenomen in het tweede lid.Artikel I, onderdeel L (artikel 11a)In de definitiebepaling van het begrip particuliere installatie voor centrale
watervoorziening wordt de verwijzing naar de Wet waardering onroerende zaken
(Wet WOZ) gewijzigd. Hierdoor kan de maximale hoeveelheid water van 300 kubieke
meter, ter zake waarvan heffing plaatsvindt, per individuele onroerende zaak
worden toegepast. Daarnaast wordt ter bevordering van een consequent taalgebruik «voorziening»
vervangen door «installatie».Artikel I, onderdeel M (artikel 11c)De wijzigingen in het eerste en het tweede lid van artikel 11c betreffen
redactionele verbeteringen. In het derde lid wordt de verwijzing naar de Wet
WOZ gewijzigd, waardoor de maximale hoeveelheid water van 300 kubieke meter,
ter zake waarvan heffing plaatsvindt, per individuele onroerende zaak kan
worden toegepast.Artikel I, onderdeel N (artikel 11e)Deze wijziging betreft een redactionele verbetering.Artikel I, onderdeel O (artikel 11f)Aan het eerste lid van artikel 11f wordt een bepaling toegevoegd over
het tijdstip waarop de belasting verschuldigd wordt in het geval dat er geen
voorschotnota wordt uitgereikt, geen voorschotbedrag wordt ontvangen en er
ook geen factuur wordt uitgereikt. In dat geval – het betreft met name
leveringen om niet – wordt de belasting verschuldigd op het moment waarop
de levering plaatsvindt. Het tweede lid blijft ongewijzigd.Het nieuwe derde lid van artikel 11f bepaalt dat in het geval waarin per
verbruiksperiode van twaalf maanden meer dan 300 kubieke meter leidingwater
via een aansluiting aan een verbruiker wordt geleverd en ter zake van die
levering voorschotnota’s worden uitgereikt of voorschotbedragen worden
ontvangen, bij de berekening van het voorschot naar evenredigheid rekening
wordt gehouden met de belasting die ter zake van de hoeveelheid
van 300 kubieke meter verschuldigd is. Op grond van artikel 11c, eerste lid,
van de Wbm wordt de belasting op leidingwater geheven over maximaal 300 kubieke
meter per verbruiksperiode van twaalf maanden per aansluiting. Als bijvoorbeeld
in een verbruiksperiode van twaalf maanden aan een verbruiker al binnen twee
maanden meer dan 300 kubieke meter water is geleverd, moet degene die de levering
heeft verricht de belasting die terzake van deze 300 kubieke meter verschuldigd
is, evenredig verdelen over de voorschotbedragen.In het tot vierde lid vernummerde derde lid van artikel 11f is een technische
aanpassing aangebracht. Het nieuwe vijfde lid van artikel 11f wordt vanuit
de Uitvoeringsregeling belastingen op milieugrondslag (artikel 4b, tweede
lid) naar de wet overgebracht, zodat alle bepalingen met betrekking tot het
tijdstip waarop de belasting op leidingwater verschuldigd wordt, bij elkaar
staan. Hierdoor kan de delegatiebepaling van het vierde lid vervallen. Het
betreft een bepaling voor het geval de verrekening van de voorschotten in
de eindfactuur leidt tot een lager bedrag dan over de verbruiksperiode aan
belasting is voldaan. Het verschil moet dan in mindering worden gebracht op
de aangifte over het tijdvak waarin de eindfactuur is uitgereikt.Artikel I, onderdeel P (artikel 11g)De wijziging in artikel 11g betreft een technische aanpassing.Artikel I, onderdeel Q (artikel 11h)De delegatiebepaling naar het Uitvoeringsbesluit belastingen op milieugrondslag
komt te vervallen. De bepaling in het Uitvoeringsbesluit, waarin is geregeld
dat de vrijstelling ter zake van de levering van leidingwater door middel
van noodvoorzieningen slechts wordt verleend indien de belastingplichtige
in zijn administratie aantekening houdt van de buitengewone omstandigheden
die zich hebben voorgedaan, bijvoorbeeld dat leidingwater is gebruikt bij
het blussen van een brand, zal ook vervallen.De vrijstelling voor leidingwater door middel van noodvoorzieningen sluit
aan bij het gegeven dat de hoeveelheid water die voor het blussen van branden
wordt gebruikt niet kan worden vastgesteld, omdat dergelijke blusvoorzieningen
veelal zijn aangesloten op daartoe speciaal aangebrachte leidingen, die niet
in alle gevallen bemeterd zijn. Over het algemeen wordt het water dat geleverd
wordt voor het blussen van branden dan ook niet afzonderlijk in rekening gebracht,
maar de waterleidingbedrijven brengen voor geplaatste brandkranen of andere
blusvoorzieningen, zoals sprinklerinstallaties, een vast bedrag in rekening.
Er mag dan ook vanuit worden gegaan dat in de administratie van de waterleidingbedrijven
bekend is wanneer water is geleverd aan een noodvoorziening. Een wettelijke
verplichting dergelijke leveringen in de administratie bij te houden is dan
ook overbodig en kan in het kader van het beperken van administratieve verplichtingen
achterwege worden gelaten, terwijl uit het voorgaande tevens duidelijk mag
worden dat een waterleidingbedrijf niet goed zicht heeft op de aard van de
buitengewone omstandigheid die zich heeft voorgedaan. Dit doet overigens niet
af aan het feit dat de vrijstelling alleen van toepassing is als de noodvoorziening
daadwerkelijk uitsluitend wordt gebruikt in buitengewone omstandigheden.Artikel I, onderdeel R (hoofdstuk IIA, afdeling 6)Het opschrift van afdeling 6 wordt aangepast aan het feit dat in deze
afdeling nog slechts één teruggaaf wordt geregeld. Artikel I, onderdeel S (artikel 11i)In artikel 11i waren regels opgenomen voor teruggaaf van belasting bij
onbetaald gebleven rekeningen. Deze teruggaaf wordt geregeld in artikel 37c.
Artikel 11i kan vervallen.Artikel I, onderdeel T (artikel 11j)In artikel 11j vervallen de bepalingen over de beslissing van de inspecteur
op het verzoek tot teruggaaf. Deze bepalingen zijn opgenomen in het nieuwe
artikel 37b. In de delegatiebepalingen zijn technische aanpassingen aangebracht.Artikel I, onderdeel U (artikel 11k)Artikel 11k regelt de administratieplicht voor de belasting op leidingwater.
Voorheen werden de gegevens die de administratie dient te bevatten specifiek
genoemd. Het voorgestelde eerste lid stelt meer in het algemeen dat de belastingplichtige
voor de belasting op leidingwater een administratie moet voeren waaruit duidelijk
alle gegevens blijken die voor de heffing van de belasting van belang kunnen
zijn. Bedoeld worden niet alleen de gegevens betreffende de door de belastingplichtige
verrichte leveringen en de gegevens betreffende de toepassing van de hoeveelheidgrens
van 300 kubieke meter, maar ook gegevens over de wijze waarop het voorschotbedrag
dat waterbedrijven aan hun afnemers in rekening brengen, kan worden herleid
naar de hoeveelheid leidingwater en hoe het voorschotbedrag is opgebouwd.
De laatste verplichting was voorheen opgenomen in artikel 4b, eerste lid,
van de Uitvoeringsregeling belastingen op milieugrondslag, dat nu kan vervallen.
De inspecteur kan aangeven dat ook andere gegevens uit de administratie van
de belastingplichtige moeten blijken, omdat ze voor de heffing van belasting
van belang zijn. De wijziging in het tweede lid betreft een redactionele verbetering.Artikel I, onderdeel V (artikel 12)In artikel 12 is de definitie van ontinktingsresidu opgenomen in verband
met de in artikel 18a opgenomen teruggaafmogelijkheid van afvalstoffenbelasting
verschuldigd ter zake van de afgifte ter verwijdering van ontinktingsresidu.
Deze teruggaafmogelijkheid is met ingang van 1 januari 2003 vervallen,
zodat de begripsomschrijving van ontinktingsresidu zijn belang heeft verloren
en kan vervallen.Artikel I, onderdeel W (artikel 13)Aan het derde lid van artikel 13, dat een delegatiegrondslag biedt voor
het stellen van nadere regels over de belastinggrondslag van de afvalstoffenbelasting
bij ministeriële regeling, wordt geen uitvoering gegeven. Het kan daarom
vervallen.Artikel I, onderdeel X (artikel 15)Door middel van deze wijziging wordt de terminologie van de delegatiebepaling
van artikel 15 in overeenstemming gebracht met de terminologie die elders
in de Wbm wordt gebruikt.Artikel I, onderdeel Y (artikel 16)De wijzigingen in artikel 16 betreffen technische aanpassingen. Artikel I, onderdeel Z (artikel 16a)De vermindering die op de belasting wordt toegepast met betrekking tot
stoffen, preparaten of andere producten die de inrichting, al dan niet na
nuttige toepassing, hebben verlaten, wordt geregeld in het nieuwe artikel
16a. Deze bepaling treedt in de plaats van de zogenoemde in-/uitmethode, die
voorheen was opgenomen in artikel 18b, eerste lid, van de Wbm. Deze methode
voorzag in de mogelijkheid van teruggaaf van belasting ter zake van stoffen,
preparaten of andere producten, waarover in eerste instantie belasting was
betaald, maar die later de inrichting weer hadden verlaten.De belastingplichtige vermeldt op de aangifte afvalstoffenbelasting de
hoeveelheid al dan niet bewerkte of verwerkte (afval)stoffen die in het tijdvak
waarover aangifte wordt gedaan, de inrichting hebben verlaten. Op grond van
het vierde en/of het vijfde lid zullen in lagere regelgeving voorwaarden worden
gesteld aan de administratie van de inrichting, het volgen van de afvalstromen
(met name de massabalans) en de gewichtsbepaling van de afvalstoffen waaronder
de vermindering op de belasting kan worden toegepast. Uit de administratie
zal voldoende duidelijk moeten blijken hoeveel afvalstoffenbelasting destijds
is betaald voor de aangeboden partij afval waaruit de stoffen die de stortplaats
weer verlaten, afkomstig zijn. De voorwaarden maken een vergunning, die in
het verleden een vereiste voor teruggaaf was, overbodig.Op praktische gronden kan geen vermindering worden toegepast met betrekking
tot percolaat en stortgas, omdat het niet mogelijk is bij percolaat en stortgas
een corresponderende partij afval aan te wijzen waarover afvalstoffenbelasting
is voldaan.Het tweede lid was voorheen opgenomen in artikel 18b, derde lid. Het betreft
de mogelijkheid in plaats van de vermindering van de belasting (was: een teruggaaf)
een verhoudingsgetal toe te passen, waardoor bij de afgifte aan een inrichting
van een afzonderlijke, duidelijk herkenbare afvalstoffenstroom de totale hoeveelheid
afgegeven afvalstoffen kan worden herleid tot de hoeveelheid voor verwijdering
afgegeven afvalstoffen. Door de toepassing van het verhoudingsgetal kan het
financieringsnadeel worden weggenomen, dat gepaard gaat met verrekening achteraf
van (afval)stoffen die de inrichting weer hebben verlaten. Om het verhoudingsgetal
te kunnen toepassen is een vergunning van de inspecteur vereist.Het derde lid komt overeen met het voormalige artikel 18b, vierde lid.
In lagere regelgeving zullen nadere regels worden gesteld met betrekking tot
de in-/uitmethode en de toepassing van het verhoudingsgetal. Hiertoe zijn
twee delegatiebepalingen opgenomen.Artikel I, onderdeel AA, CC en DD (hoofdstuk III, afdelingen
4, 4a en 4b)De indeling van hoofdstuk III over afvalstoffenbelasting wordt in overeenstemming
gebracht met de hoofdstukken over de belasting op leidingwater en de energiebelasting.
Hiertoe worden de vrijstellingen en het tarief in afzonderlijke afdelingen
opgenomen en het artikel over de tarieven vóór het artikel over
de vrijstellingen geplaatst.Artikel I, onderdeel BB (artikel 17)De indeling van hoofdstuk III over afvalstoffenbelasting wordt in overeenstemming
gebracht met de hoofdstukken over de belasting op leidingwater en de energiebelasting.
Hiertoe worden de vrijstellingen en het tarief in afzonderlijke afdelingen
opgenomen en het artikel over de vrijstellingen na het artikel over de tarieven
geplaatst.Ten opzichte van het huidige artikel 18 hebben tevens onderstaande wijzigingen
plaatsgevonden.De wijziging in het tweede lid, onderdeel c, betreft een technische aanpassing. Voorts wordt door middel van de wijziging in het vierde lid
de terminologie van deze delegatiebepaling in overeenstemming gebracht met
de terminologie die elders in de Wbm wordt gebruikt.Artikel I, onderdeel EE (artikel 18b)In artikel 18b vervallen de bepalingen over de beslissing van de inspecteur
op het verzoek tot teruggaaf. Deze bepalingen worden opgenomen in het nieuwe
artikel 37b.Het nieuwe artikel 18b betreft een teruggaaf van afvalstoffenbelasting
aan een provincie of een gemeente die bestuursdwang heeft uitgeoefend, waarvan
de kosten – inclusief afvalstoffenbelasting – niet of niet geheel
te verhalen zijn op diegene jegens wie de bestuursdwang is toegepast. Het
gaat om een teruggaaf ter zake van afvalstoffen die afkomstig zijn van een
overtreder jegens wie krachtens artikel 5:21 van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb) en artikel 18.2 van de Wet milieubeheer bestuursdwang is toegepast.
Met de term «overtreder» wordt aangesloten bij de terminologie
van de Awb. Aan teruggaaf van belasting is een aantal voorwaarden verbonden.
Ten eerste moet sprake zijn van uitoefening van bestuursdwang door het bevoegde
gezag van een provincie of een gemeente krachtens artikel 122 van de Provinciewet
respectievelijk artikel 125 van de Gemeentewet juncto artikel 5:21 van de
Awb en artikel 18.2 van de Wet milieubeheer. Ten tweede moeten de afvalstoffen
die afkomstig zijn van een overtreder jegens wie bestuursdwang is toegepast,
door of vanwege het bevoegde gezag van de provincie of gemeente ter verwijdering
aan een inrichting zijn afgegeven, waarbij de afvalstoffenbelasting ter zake
van de afvalstoffen bij de provincie of gemeente in rekening is gebracht.
Ten derde moeten de afvalstoffen gescheiden van andere afvalstoffen zijn afgegeven
aan de inrichting, zodat duidelijk is met betrekking tot welke afvalstoffen
om teruggaaf wordt verzocht. Uit de administratie van de gemeente of de provincie
moet blijken wat de herkomst van de afvalstoffen is. Ten vierde moeten de
kosten van de toepassing van de bestuursdwang, hieronder begrepen de stortkosten,
de verschuldigde afvalstoffenbelasting en de overige kosten die direct met
de verwijdering van de afvalstoffen verband houden, niet of niet in het geheel
zijn te verhalen op de overtreder. Ook in de toekomst moet verhaal bij de
overtreder geheel of gedeeltelijk onmogelijk zijn. Of de bedragen niet zijn
of niet zullen worden ontvangen, zal afhangen van de feitelijke omstandigheden,
waarbij in aanmerking moet worden genomen of de overtreder in het verleden
eventueel heeft voldaan aan een verplichting tot het stellen van financiële
zekerheid als voorwaarde voor een aan hem verleende vergunning op grond van
de Wet milieubeheer.Het tweede lid bepaalt dat de teruggaaf wordt verleend aan de provincie
of de gemeente die de afvalstoffen ter verwijdering heeft afgegeven, omdat
de houder van de inrichting de afvalstoffenbelasting aan de aanbiedende provincie
of gemeente zal hebben doorberekend in de stortkosten.Het derde lid bepaalt dat de teruggaaf slechts wordt verleend voor zover
kosten van de toepassing van bestuursdwang niet te verhalen zijn op de overtreder
jegens wie bestuursdwang is toegepast. Indien een gedeelte wél te verhalen
is op de overtreder, dan zal ook niet voor het gehele bedrag van de afvalstoffenbelasting
teruggaaf worden verleend. Voorts bepaalt het derde lid dat indien de kosten
van de toepassing van bestuursdwang voor een deel zijn te verhalen op de overtreder,
het deel van de afvalstoffenbelasting dat kan worden verhaald op de overtreder
wordt geacht evenredig te zijn aan het deel dat de afvalstoffenbelasting uitmaakt
van de totale kosten van de toepassing van bestuursdwang. Wanneer bijvoorbeeld
een provincie die bestuursdwang heeft toegepast, bij afgifte van het afval
aan een inrichting € 1000 in rekening wordt gebracht, bestaande
uit € 200 afvalstoffenbelasting en € 800 overige kosten
voor de verwijdering van het afval, zal de provincie het gehele
bedrag trachten te verhalen op de overtreder, van wie het afval afkomstig
is. Als de overtreder de provincie slechts € 400 kan betalen, kan
de provincie verzoeken tot teruggaaf van (€ 200/€ 1000
x € 600 =) € 120 aan afvalstoffenbelasting.Artikel I, onderdeel FF (artikel 18c)In artikel 18c vervallen de bepalingen over teruggaaf van afvalstoffenbelasting
bij onbetaald gebleven rekeningen. Deze bepalingen worden opgenomen in het
nieuwe artikel 37c.Artikel I, onderdeel GG (artikel 19)De delegatiebepaling naar de ministeriële regeling vervalt. De bepaling
in de Uitvoeringsregeling belastingen op milieugrondslag die op deze delegatie
berust (artikel 5b), zal komen te vervallen.Artikel I, onderdelen HH en II (artikelen 20 tot en met
34)In de artikelen zoals die zijn opgenomen in dit onderdeel, wordt voorzien
in een wijziging van de brandstoffenbelasting op kolen. Beoogd is om de bepalingen,
voor zover deze van toepassing waren vóór deze wetswijziging,
zoveel mogelijk in stand te houden, dan wel zoveel mogelijk te laten aansluiten
bij de wijze waarop in de praktijk de oude bepalingen werden toegepast. Daarbij
zijn tevens aanpassingen gedaan op basis van de richtlijn energiebelastingen.
Het opschrift van hoofdstuk IV wijzigt in verband met de naamswijziging van
de brandstoffenbelasting in kolenbelasting. Zoals in het algemeen deel van
deze toelichting is gemeld, treedt deze naamswijziging niet op hetzelfde moment
in werking als de overige wijzigingen in het hoofdstuk.Artikel 20Artikel 20 bevat een aantal begripsbepalingen. De voorheen opgenomen begrippen
afleveren en gebruiken vervallen, omdat ze niet meer nodig zijn voor de toepassing
van dit hoofdstuk. Het begrip brandstof (onderdeel b) is zodanig gewijzigd
dat de toevoeging dat bij de verbranding van de stof verontreinigende stoffen
in de buitenlucht kunnen geraken, vervalt. Reden voor deze wijziging is dat
voor de heffing van de belasting het al of niet in de buitenlucht kunnen geraken
van verontreinigende stoffen niet ter zake doende is. Voorts is een aantal
nieuwe begripsbepalingen opgenomen in de onderdelen d tot en met m. In onderdeel
d wordt een omschrijving gegeven van het begrip vervaardigen van kolen. Hierbij
is aangesloten bij de omschrijving van het begrip vervaardigen van een accijnsgoed
zoals dat in de Wet op de accijns is opgenomen. Het begrip omvat elk handelen
waarbij. Het kan daarbij gaan om productie van kolen uit niet aan de kolenbelasting
onderworpen goederen alsook om de vervaardiging van kolen uit wel aan de kolenbelasting
onderworpen goederen zoals de vervaardiging van cokes uit steenkool. In onderdeel
e wordt een omschrijving gegeven van het begrip inrichting. Daaronder wordt
verstaan een plaats waar op grond van de bepalingen van deze wet kolen mogen
worden vervaardigd dan wel voorhanden mogen zijn zonder dat voor die kolen
belasting is verschuldigd. Het begrip inrichting komt overeen met het begrip
accijnsgoederenplaats in de Wet op de accijns. In onderdeel f is het begrip
plaats voor tijdelijke opslag omschreven. Voor dit begrip is aangesloten bij
de definitie zoals het Communautair douanewetboek deze geeft. In onderdeel
h is het begrip derde land omschreven. Hieronder wordt verstaan elk ander
grondgebied dan dat van de lidstaten van de Europese Unie, zoals dat is omschreven
in de richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 (PbEG L 76)
betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden
hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (hierna: horizontale
richtlijn). Onderdeel i bevat een omschrijving van het begrip communautaire
douaneregeling. Om zoveel mogelijk aan te sluiten bij de Wet op de accijns
wordt hierbij verwezen naar die wet. Onder een communautaire douaneregeling
vallen het douanevervoer, de voorschriften voor entrepots, de actieve veredeling,
de behandeling onder douanetoezicht, de tijdelijke invoer, passieve veredeling
en de uitvoer naar een derde land. De invoer en het vrije verkeer vallen hier
voor de toepassing van dit hoofdstuk niet onder. Bij de definitie van het
begrip ondernemer (onderdeel k) wordt aangesloten bij het begrip ondernemer
zoals dat van toepassing is voor de Wet op de omzetbelasting 1968. Hieronder
kunnen bijvoorbeeld ook publiekrechtelijke lichamen vallen. In onderdeel l
van dit artikel wordt het begrip uitslag gedefinieerd als het brengen van
kolen buiten een plaats die voor kolen als inrichting is aangewezen. Dit begrip
is van belang voor het belastbaar feit zoals dat is vastgelegd in artikel
24. Hetzelfde geldt voor het begrip invoer in onderdeel m.Artikel 21In artikel 21 wordt het begrip uitslag (en daarmee het belastbaar feit)
uitgebreid. Met de belasting wordt beoogd het gebruik van kolen binnen Nederland
te belasten. Het is daarbij niet van belang of het gebruik buiten of binnen
een inrichting plaatsvindt. Om die reden is in het eerste lid van artikel
21 bepaald dat als uitslag mede wordt aangemerkt het gebruik van kolen als
brandstof binnen een inrichting. Daarnaast is in het tweede lid bepaald dat
in bepaalde gevallen het voorhanden hebben van kolen waarvan de belasting
niet is geheven mede als uitslag wordt aangemerkt. Reden hiervoor is dat met
betrekking tot de binnenlandse vervaardiging en het onder schorsing van belasting
voorhanden hebben van kolen is uitgegaan van het systeem zoals dat is neergelegd
in de Wet op de accijns. De kolen mogen alleen onder schorsing van belasting
voorhanden worden gehouden binnen een inrichting. De situatie waarin het voorhanden
hebben van kolen mede als uitslag wordt aangemerkt betreft in de eerste plaats
het voorhanden hebben van kolen door een ondernemer in het kader van zijn
onderneming. Een uitzondering op deze situatie geldt voor de ondernemer die
de kolen voorhanden heeft in een inrichting. In dat geval zal de belastingheffing
plaatsvinden bij het brengen van de kolen buiten de inrichting (onderdeel
a). Ingevolge onderdeel b wordt eveneens mede als uitslag aangemerkt het voorhanden
hebben van kolen door een publiekrechtelijk lichaam, anders dan als ondernemer.
Ter voorkoming van oneigenlijk gebruik is in onderdeel c een bepaling opgenomen
op grond waarvan de kolen mede in de heffing worden betrokken, indien deze
door een natuurlijke persoon voor andere doeleinden dan voor persoonlijk gebruik
voorhanden worden gehouden. In het derde lid is bepaald dat het voorhanden
hebben als bedoeld in het tweede lid niet als uitslag wordt aangemerkt, indien
de kolen die voorhanden worden gehouden worden vervoerd naar een inrichting
of naar het buitenland. Hiermee wordt in de eerste plaats bereikt dat vergunninghouders
van een inrichting de kolen vanuit een andere lidstaat kunnen betrekken en
kunnen opslaan in hun inrichting, zonder dat de belasting al verschuldigd
is geworden omdat het voorhanden hebben tijdens het vervoer als uitslag zou
worden aangemerkt. De belasting wordt alsdan verschuldigd wanneer de kolen
uit de inrichting worden uitgeslagen. Op de tweede plaats wordt hiermee bereikt
dat vervoerders die de kolen voorhanden hebben, niet belastingplichtig zijn
voor de kolen die zijn bestemd om buiten Nederland te worden gebracht (doorvoer
daaronder begrepen).Ingevolge het vierde lid kunnen bij algemene maatregel van bestuur regels
worden gesteld met betrekking tot de verplichtingen waaraan de in het tweede
lid bedoelde personen moeten voldoen. Artikel 22De kolenbelasting is een eenmalige heffing. Het overbrengen van kolen
vanuit een inrichting naar een andere inrichting wordt daarom niet aangemerkt
als uitslag. Dit is bepaald in het eerste lid, onderdeel a, van dit artikel.Voor het intracommunautaire verkeer van kolen kan niet worden aangesloten
bij de systematiek van de Wet op de accijns die voortvloeit uit de horizontale
richtlijn. Het overbrengen van kolen vanuit een inrichting naar een ondernemer
dan wel een publiekrechtelijk lichaam, anders dan als ondernemer, in een andere
lidstaat behoort evenwel niet tot het heffen van belasting te leiden. Deze
systematiek is in onderdeel b van het eerste lid neergelegd. Op grond van
het eerste lid, onderdeel c, wordt ook het overbrengen van kolen vanuit een
inrichting naar een derde land niet als uitslag aangemerkt.In overeenstemming met de richtlijn energiebelastingen is in het tweede
lid bepaald dat het verbruik van kolen binnen een bedrijf dat energieproducten
produceert, niet wordt beschouwd als een belastbaar feit. Onder de Europese
definitie van energieproducten die van deze regeling kunnen profiteren, wordt
onder meer begrepen: aardgas en minerale oliën. In verband met de inzet
van kolen voor de productie van minerale olie is een verwijzing naar de Wet
op de accijns opgenomen. Dit is geregeld in het tweede lid.Voor de toepassing van het eerste en tweede lid moet op grond van het
derde lid worden voldaan aan bij algemene maatregel van bestuur te stellen
voorwaarden. Deze voorwaarden hebben onder meer betrekking op formaliteiten
waaraan bij de overbrenging van kolen moet worden voldaan.Artikel 23In het eerste lid is bepaald dat indien kolen bij binnenkomst in Nederland
onder een communautaire douaneregeling zijn geplaatst, de beëindiging
van dan wel de onttrekking aan die communautaire douaneregeling mede als invoer
wordt aangemerkt (onderdelen a en b). Dit geldt tevens voor het gebruik als
brandstof van kolen die onder een communautaire douaneregeling zijn geplaatst
of zich in een plaats voor tijdelijke opslag bevinden (onderdeel c).Aan het stelsel van heffing van accijns ligt het uitgangspunt ten grondslag
dat pas accijns wordt geheven op het tijdstip waarop de accijnsgoederen in
de gebruikssfeer terechtkomen. Dit uitgangspunt geldt ook voor de kolenbelasting.
Om die reden wordt in het tweede lid in een aantal gevallen het overbrengen
van kolen niet aangemerkt als invoer indien wordt voldaan aan bij algemene
maatregel van bestuur te stellen voorwaarden. Deze voorwaarden hebben onder
meer betrekking op formaliteiten waaraan bij de overbrenging van kolen moet
worden voldaan. De onderdelen a en b van het tweede lid hebben betrekking
op vanuit een derde land afkomstige kolen. De overbrenging van kolen naar
een inrichting of naar een plaats voor tijdelijke opslag, evenals het onder
een communautaire douaneregeling plaatsen wordt niet als invoer aangemerkt.Onderdeel c van het tweede lid ziet op het brengen van kolen die zijn
geplaatst onder een communautaire douaneregeling naar een inrichting. Deze
goederenbeweging wordt eveneens uitgezonderd van het begrip invoer, evenals
het brengen van kolen vanuit een plaats voor tijdelijke opslag naar een inrichting
(onderdeel d), alsmede het onder ambtelijk toezicht vernietigen van kolen
die onder een communautaire douaneregeling zijn geplaatst (onderdeel e). Door
de vernietiging wordt de communautaire douaneregeling beëindigd, maar
er ontstaat geen heffingsmoment. Artikel 24In artikel 24 wordt bepaald dat onder de naam kolenbelasting een belasting
wordt geheven ter zake van de uitslag en de invoer van kolen. Artikel 25In het eerste lid van dit artikel wordt de persoon aangewezen die belastingplichtig
is ter zake van de uitslag van kolen. Ter zake van uitslag uit een inrichting
is de vergunninghouder van de desbetreffende inrichting belastingplichtig.
Dit betekent dat ook indien de vergunning inmiddels op naam van een ander
is gesteld, de vorige vergunninghouder aansprakelijk blijft voor de belasting
van kolen die zijn uitgeslagen gedurende de periode dat de vergunning voor
de inrichting op zijn naam stond.Het tweede lid van artikel 21 bepaalt dat als uitslag wordt aangemerkt
het voorhanden hebben van kolen waarvan in Nederland de belasting niet is
geheven, door een ondernemer in het kader van zijn onderneming, door een publiekrechtelijk
lichaam anders dan als ondernemer of door een natuurlijke persoon voor andere
doeleinden dan voor persoonlijk gebruik. Op grond van het tweede lid van artikel
25 is in die gevallen degene die de kolen voorhanden heeft belastingplichtig.Artikel 26Kolen mogen onder de nieuwe heffingssystematiek in beginsel onder schorsing
van belasting worden vervaardigd en voorhanden zijn in een inrichting die
als zodanig voor kolen is aangewezen. Het buiten de desbetreffende inrichting
brengen van de kolen is namelijk ingevolge artikel 24 een belastbaar feit.
Daarmee vervult de inrichting een wezenlijke functie in de systematiek van
de heffing van de belasting, die vergelijkbaar is met de functie van de accijnsgoederenplaats
voor de heffing van de accijns. Op grond van het eerste lid van het nieuwe
artikel 26 kan een plaats alleen als een inrichting in aanmerking komen als
daartoe een vergunning is verstrekt door de inspecteur. In het tweede lid
is bepaald welke plaatsen als inrichting in aanmerking kunnen komen. Dit zijn
plaatsen waar kolen worden vervaardigd en plaatsen waar kolen worden opgeslagen.
Voor de laatstbedoelde plaatsen wordt de eis gesteld dat de hoeveelheid kolen
die gemiddeld over een jaar in die plaats voorhanden is, groter is dan een
bij ministeriële regeling vast te stellen hoeveelheid. Dit criterium
heeft tot doel het aantal inrichtingen beperkt te houden met het oog op de
doelmatigheid van de heffing van de belasting en de effectiviteit van de controle
daarop. De op grond van dit lid vast te stellen hoeveelheid zal dan ook zodanig
zijn dat het financiële belang dat de opgeslagen kolen vertegenwoordigen
voor zowel het bedrijfsleven als de Belastingdienst van voldoende gewicht
is.Artikel 27In het eerste lid is bepaald dat belanghebbende voor het verkrijgen van
een vergunning voor een inrichting een verzoek moet indienen bij de inspecteur.
Op grond van het tweede lid worden bij ministeriële regeling regels gesteld
met betrekking tot de gegevens die het verzoek moet bevatten. Hierbij wordt
onder meer gedacht aan gegevens omtrent de aard van het bedrijf en het adres
en de kadastrale aanduiding van de plaats van de inrichting.In het derde lid is bepaald dat een vergunning voor een inrichting ook
door een persoon kan worden verkregen die in Nederland is gevestigd en in
de uitoefening van zijn onderneming optreedt als handelaar in kolen, maar
de door hem gekochte kolen niet zelf in opslag neemt. Deze bepaling is opgenomen
omdat in de praktijk blijkt dat het gewenst is ook dergelijke handelaren aan
te kunnen merken als belastingplichtige. Kolen worden in de praktijk namelijk
veelal meer malen doorverkocht door handelaren voordat ze daadwerkelijk worden
uitgeslagen. Fysiek blijven de kolen gedurende die periode in opslag liggen
bij dezelfde inrichting. De houder van de inrichting waar de
kolen opgeslagen liggen is vaak echter niet degene die de opdracht geeft om
de kolen uit te slaan. Meestal is dat de handelaar. Omdat op grond van artikel
25, eerste lid, ter zake van uitslag de belasting geheven wordt van de vergunninghouder
van de inrichting, dient ook de handelaar als zodanig aangemerkt te kunnen
worden.Ingevolge het vierde lid zijn de artikelen 43 tot en met 50 van de Wet
op de accijns van overeenkomstige toepassing. Het betreft bepalingen waarin
regels zijn opgenomen met betrekking tot het verlenen/weigeren, de inhoud,
het aanpassen, de overdracht en het intrekken van een vergunning alsmede met
betrekking tot de beschikking van de inspecteur. Artikel 28Ingevolge het eerste lid van dit artikel ontstaat ter zake van uitslag
de verschuldigdheid op het tijdstip waarop de kolen worden uitgeslagen. Het
tijdstip van de uitslag is in het algemeen het tijdstip waarop de kolen de
inrichting feitelijk verlaten. Voor het gebruik als brandstof van kolen binnen
een inrichting – artikel 21, eerste lid, bepaalt dat dergelijk gebruik
mede wordt aangemerkt als uitslag – geldt als tijdstip van de uitslag
het moment waarop de kolen feitelijk worden gebruikt. Op dat moment ontstaat
derhalve in die gevallen de verschuldigdheid.Ingevolge het tweede lid van dit artikel ontstaat de verschuldigdheid
ter zake van de uitslag als bedoeld in artikel 21, tweede lid, op het tijdstip
van de aanvang van het voorhanden hebben van de kolen. Dus zodra de kolen
waarvan in Nederland de belasting niet is geheven, feitelijk door de desbetreffende
ondernemer, door het publiekrechtelijk lichaam of door de natuurlijke persoon
zijn ontvangen of Nederland zijn binnengebracht.Artikel 29Ter zake van de wijze van heffing en verschuldigdheid van belasting bij
invoer wordt verwezen naar de wettelijke bepalingen genoemd in de Douanewet.
De kolenbelasting wordt bij invoer derhalve geheven als ware de kolenbelasting
een recht bij invoer.Artikel 30In dit artikel wordt als maatstaf van heffing vastgesteld het gewicht
van de kolen, uitgedrukt in kilogram.Artikel 31Dit artikel bevat het tarief van de kolenbelasting. Het tarief voor kolen
is een vast bedrag per 1000 kilogram (tarief per 1 januari 2006: € 12,56).
In de handel is de gewichtseenheid de gebruikelijke eenheid.Artikel 32Artikel 32 bevat drie vrijstellingen van de kolenbelasting. Ingevolge
het eerste lid wordt vrijstelling verleend ter zake van de uitslag en de invoer
van kolen die zodanig worden ingezet dat andere functies dan de brandstoffunctie
aan de orde zijn. Bij andere functies kan gedacht worden aan de grondstoffunctie
en de reductiefunctie. Het tweede lid bevat een vrijstelling van de kolenbelasting
voor kolen die worden gebruikt als brandstof voor het opwekken van elektriciteit
in een installatie met een elektrisch rendement van minimaal 30%. Deze
rendementseis is gelijk gesteld aan een gemiddeld gebruik van maximaal 12
megajoule per opgewekt kWh. De rendementseis strekt ertoe alleen installaties
met een enigszins serieuze elektriciteitsproductie in aanmerking te laten
komen voor de vrijstelling ter vermijding van oneigenlijk gebruik. In het
derde lid is een vrijstelling opgenomen voor duaal gebruik van kolen. Artikel 33In het eerste lid van dit artikel is een teruggaafregeling opgenomen voor
kolen die worden gebruikt op een wijze waarvoor in artikel 32 in een vrijstelling
is voorzien, maar de kolen niet met toepassing van een vrijstelling worden
afgeleverd. Wanneer bijvoorbeeld een vergunninghouder van een inrichting kolen
levert aan een handelaar, waarna de handelaar de kolen doorlevert aan een
producent van elektriciteit, is toepassing van de vrijstelling niet mogelijk
als de belastingplichtige (de vergunninghouder) bij de uitslag (het belastbare
feit) niet weet dat de kolen gebruikt zullen worden op een wijze waarvoor
in een vrijstelling is voorzien.In het tweede lid van dit artikel is een teruggaafregeling opgenomen voor
kolen die naar een andere lidstaat dan wel een derde land worden gebracht
en waarover belasting is betaald, omdat ten tijde van de uitslag niet bekend
was dat de kolen naar het buitenland zouden worden gebracht.De bepalingen over de beslissing van de inspecteur op het verzoek om teruggaaf
zijn opgenomen in het nieuwe artikel 37b.Artikel 34In dit artikel zijn de verplichtingen opgenomen die specifiek ten dienste
van de belastingheffing van hoofdstuk IV strekken. Ten behoeve van de controleerbaarheid
is in het eerste lid bepaald dat de belastingplichtige is gehouden een zodanige
administratie te voeren dat de voor de heffing van de kolenbelasting benodigde
gegevens te allen tijde duidelijk uit de administratie blijken.De regels die worden bedoeld in het tweede lid strekken ertoe het mogelijk
te maken na te gaan of kolen die zich bevinden buiten een inrichting op regelmatige
wijze in de heffing zijn betrokken. Hierbij zal gebruik worden gemaakt van
door de leverancier opgemaakte vervoersdocumenten of facturen. Het tweede
lid is op grond van het derde lid niet van toepassing op kolen die zijn geplaatst
onder een communautaire douaneregeling.Op grond van het vijfde lid is artikel 83 van de Wet op de accijns van
overeenkomstige toepassing. Dat artikel voorziet in bepaalde bevoegdheden
voor controlerende ambtenaren.Artikel I, onderdeel JJ (artikel 36a)In artikel 36a zijn definities gegeven van begrippen die in de energiebelasting
worden gehanteerd. In dit onderdeel worden hierin een aantal inhoudelijke
en redactionele wijzigingen aangebracht en een paar definities toegevoegd.In de definitie voor installatie voor blokverwarming vervalt de zinsnede «niet
zijnde een installatie voor warmtekrachtkoppeling». In de gewijzigde
definitie is er geen sprake meer van een uitzondering in de definitie zelf.
Als blokverwarming wordt voortaan aangemerkt iedere installatie die meerdere
onroerende zaken, zoals woningen of kantoren, verwarmt. Indien een dergelijke
installatie een elektrisch rendement heeft van minimaal 30% is de inputvrijstelling
van toepassing waardoor er in die situatie materieel hetzelfde resultaat bereikt
wordt als met een uitsluiting in de definitie. Het begrip brandstof (onderdeel
o) is zodanig gewijzigd dat de toevoeging dat bij de verbranding van de stof
verontreinigende stoffen in de buitenlucht kunnen geraken vervalt. Reden voor
deze wijziging is dat voor de heffing van de belasting het al of niet in de
buitenlucht kunnen geraken van verontreinigende stoffen niet ter zake doende
is. De definitie van overige gassen vervalt hetgeen verband houdt met het
niet langer als afzonderlijk product in de wet noemen en behandelen van de
overige gassen.Voorts zijn aan de bestaande begripsbepalingen in het eerste lid nieuwe
definities toegevoegd. De definities van zakelijk verbruik en niet-zakelijk verbruik zijn verplaatst vanuit het oude artikel 36i van de wet naar
het onderhavige artikel. Daarnaast worden definities toegevoegd van elektriciteitsbeurs
en gasbeurs. Daarbij wordt verwezen naar de Elektriciteitswet 1998 en de Gaswet.
De minister van Economische Zaken dient op grond van artikel 86e van de Elektriciteitswet
1998 en artikel 66b van de Gaswet rechtspersonen aan te wijzen die tot taak
hebben een elektriciteitsbeurs respectievelijk een gasbeurs tot stand te brengen
en in stand te houden. De aangewezen rechtspersonen zijn op dit moment APX
B.V. en APX Gas NL B.V. Voorts worden de begrippen verbruiksperiode en eindfactuur
gedefinieerd. In de praktijk bestond er onduidelijkheid over hetgeen moest
worden verstaan onder een verbruiksperiode. Het begrip verbruiksperiode wordt
in verscheidene bepalingen ten behoeve van de heffing van energiebelasting
gebruikt en is met name van belang voor de toepassing van de tarieven bij
het doorlopen van de tariefschijven in een bepaald tijdvak. De definitie van
verbruiksperiode is voor de toepassing voor de heffing van energiebelasting
afhankelijk van de wijze waarop de energiebedrijven factureren. Indien een
voorschotnota wordt uitgereikt of, indien geen voorschotnota wordt uitgereikt,
een voorschotbedrag wordt ontvangen, wordt als verbruiksperiode aangemerkt
het tijdvak waarop de eindfactuur betrekking heeft. In alle andere gevallen
wordt een kalenderjaar als verbruiksperiode aangemerkt. De definitie van eindfactuur
is verplaatst vanuit artikel 36h naar het onderhavige artikel met enkele taalkundige
verbeteringen.In het nieuwe vijfde lid van artikel 36a is voor aardgas (en daarmee voor
gassen die als aardgas in de heffing worden betrokken) een definitie opgenomen
van het begrip distributienet. In deze definitie wordt verwezen naar het in
artikel 1, eerste lid, onderdeel d, van de Gaswet gedefinieerde begrip «gastransportnet».
Onder dat begrip vallen naast het openbare net ook de particuliere netten.
Ook leidingen waarmee gassen zoals hoogovengas, cokesovengas, kolengas worden
getransporteerd, worden aangemerkt als distributienet. Net als bij elektriciteit
wordt ook bij aardgas in de praktijk onderscheid gemaakt tussen het openbare
net en particuliere netten. Het openbare net is het net dat in beheer is bij
aangewezen netbeheerders. Voor aardgas is dit geregeld in artikel 2 van de
Gaswet. Particuliere netten zijn netten waarvoor met toepassing van artikel
2a van de Gaswet een ontheffing is verleend van de verplichting een netbeheerder
aan te wijzen. Ook één enkele verbinding die wordt benut voor
het transport van gas wordt daarbij als een particulier net beschouwd.Door middel van het nieuwe zesde lid van artikel 36a wordt voorkomen dat
indien er voorschotnota’s zijn uitgereikt dan wel voorschotbedragen
zijn ontvangen maar er geen eindfactuur wordt uitgereikt, er geen verbruiksperiode
kan worden vastgesteld. Wanneer de verbruiksperiode niet zou kunnen worden
vastgesteld, zou er geen mogelijkheid zijn om te komen tot een belastbaar
feit.Artikel I, onderdeel KK (artikel 36b)In artikel 36b is de grondslag van de energiebelasting gegeven. Overige
gassen worden niet meer in de lijst van belastbare producten genoemd. Dit
houdt verband met het niet langer afzonderlijk in de wet noemen en behandelen
van de overige gassen. De met het begrip «overige gassen» bedoelde
producten worden op grond van het tweede lid van artikel 36b als aardgas aangemerkt
als ze direct of indirect bestemd zijn voor gebruik, worden aangeboden voor
verkoop of worden gebruikt als aardgas. De wijziging in het tweede lid van
dit onderdeel betreft een technische aanpassing. Artikel I, onderdeel LL (artikel 36c, 36ca en 36cb)Het oude artikel 36c regelde het belastbare feit. In dit onderdeel wordt
het oude artikel 36c opgesplitst en worden de bepalingen in drie artikelen
ondergebracht. Daarbij zijn enkele redactionele en technische verbeteringen
aangebracht, waarmee geen inhoudelijke wijzigingen zijn beoogd. Daarnaast
is een aantal inhoudelijke wijzigingen aangebracht.De inhoudelijke wijzigingen betreffen in de eerste plaats wijzigingen
die zien op het belastbare feit met betrekking tot aardgas. Op grond van het
tweede lid van artikel 36b worden overige gassen op dezelfde wijze in de heffing
betrokken als aardgas. Overige gassen worden niet langer als afzonderlijke
producten in de wet genoemd en behandeld.Een andere wijziging houdt verband met het uitgangspunt van de energiebelasting
dat de belasting verschuldigd wordt in de laatste distributieschakel. Dit
betekent dat leveringen aan de eindverbruiker in de heffing moeten worden
betrokken en leveringen aan een energiedistributiebedrijf of aan een verbruiker
die het aardgas of de elektriciteit doorlevert (doorleverancier) niet. Voor
elektriciteit was hiervoor in de wet reeds een bepaling opgenomen. Door de
wijziging in dit onderdeel wordt een en ander ook geregeld voor aardgas. Hetzelfde
geldt voor de wijziging die verband houdt met wijzigingen in de handel van
aardgas via beurzen. Voorheen zag het desbetreffende lid van artikel 36c,
voor zover het betrekking had op beurzen, uitsluitend op de handel via een
elektriciteitsbeurs. Hieraan is de handel via de gasbeurs toegevoegd. Een
afwijkende regeling voor handel via genoemde beurzen is nodig omdat de beurzen
optreden als intermediair. De verkopende en kopende partij zijn niet met elkaar
bekend. In principe is de verkopende partij de energiebelasting verschuldigd
over de elektriciteit die of het aardgas dat geleverd wordt aan de eindverbruiker.
De verkoper weet echter niet wie de koper is en of de koper een eindverbruiker
is. De heffing wordt om die reden in dergelijke gevallen verlegd naar de verbruiker.
Genoemde inhoudelijke wijzigingen alsmede enkele redactionele verbeteringen
hebben geleid tot de tekst van het nieuwe artikel 36ca.De voorwaarde dat de in het nieuwe artikel 36cb bedoelde brandstofinzet
moet blijken uit de administratie is vanuit het Uitvoeringsbesluit belastingen
op milieugrondslag overgebracht naar de wet en in artikel 36cb opgenomen.
De delegatie naar dat besluit is vervallen. De doelstelling en uitwerking
van deze bepaling is, ondanks het vervallen van het expliciet noemen van overige
gassen, ongewijzigd gebleven. De bepaling noemt alleen aardgas als brandstof
waar de bepaling op ziet, maar op grond van artikel 36b, tweede lid, worden
hoogovengas, raffinaderijgas en dergelijke aangemerkt als aardgas.Artikel I, onderdeel MM (artikel 36d)Artikel 36d bevat een aanvullend belastbaar feit voor minerale oliën.
Dit wordt uitgebreid met het gebruik van de aldaar genoemde minerale oliën
bestemd voor de voorstuwing van luchtvaartuigen, terwijl de desbetreffende
olie niet als zodanig wordt gebruikt. Deze uitbreiding houdt verband met de
introductie van een heffing op bepaalde minerale oliën gebruikt in luchtvaartuigen
in de Wet op de accijns met ingang van 1 januari 2005.Artikel I, onderdelen NN, OO en RR (artikelen 36e, 36f
en 36ha)In deze onderdelen worden de oude artikelen 36e en 36f gedeeltelijk samengevoegd
en gedeeltelijk opgesplitst. Er is voor gekozen bepalingen die met elkaar
samenhangen samen te voegen. Dit heeft ertoe geleid dat het oude artikel 36f
is opgenomen in artikel 36e en dat de bepalingen over de fiscaal vertegenwoordiger
zijn opgenomen in artikel 36f. Het oude tiende lid van artikel 36e is ondergebracht
in afdeling 3 waar de bepalingen over maatstaf van heffing en
verschuldigdheid zijn opgenomen en wel in een nieuw artikel 36ha.Daarnaast vervalt in dit onderdeel het afzonderlijk aanwijzen van een
belastingplichtige voor overige gassen. Dit houdt verband met het niet langer
afzonderlijk in de wet noemen en behandelen van de overige gassen.Voorts vervalt de mogelijkheid tot subdelegatie in artikel 36f, vijfde
lid (het oude artikel 36e, achtste lid), «Bij of krachtens op voordracht»
wordt gewijzigd in: Bij op voordracht. In het zesde lid van artikel 36f is
een delegatiebepaling opgenomen die delegatie van regelgevende bevoegdheid
aan de minister mogelijk maakt.De bepalingen over de beslissing van de inspecteur op het verzoek, bedoeld
in artikel 36f, zijn opgenomen in het nieuwe artikel 37b.Tot slot zijn er redactionele verbeteringen aangebracht waarmee geen inhoudelijke
wijzigingen zijn beoogd.Artikel I, onderdeel PP (artikel 36g)In artikel 36g wordt de maatstaf van de heffing van de energiebelasting
bepaald. In dit artikel vervalt de afzonderlijke maatstaf van heffing voor
overige gassen. Dit houdt verband met het niet langer afzonderlijk in de wet
noemen en behandelen van de overige gassen.Artikel I, onderdeel QQ (artikel 36h)Artikel 36h regelt het tijdstip van verschuldigdheid van de energiebelasting.
De wijziging in artikel 36h, derde lid, aanhef, betreft het niet langer afzonderlijk
regelen van een tijdstip van verschuldigdheid van energiebelasting voor overige
gassen. Dit houdt verband met het niet langer afzonderlijk in de wet noemen
en behandelen van de overige gassen.De wijziging in artikel 36h, derde lid, onderdeel a, strekt ertoe expliciet
in de wet vast te leggen dat in gevallen waarin er met betrekking tot een
bepaald tijdvak wel sprake is van voorschotnota’s of voorschotbedragen,
maar er geen eindfactuur wordt uitgereikt de belasting eveneens verschuldigd
is uiterlijk na 18 maanden na de aanvang van het in artikel 36a, zesde lid,
bedoelde tijdvak.Voorts vervalt het huidige vijfde lid van artikel 36h. De omschrijving
van het begrip eindfactuur kan vervallen doordat de definitie van eindfactuur
is verplaatst naar artikel 36a.De wijziging in het vijfde lid (nieuw) van dit onderdeel betreft een technische
aanpassing en de wijziging in het zesde lid (nieuw) van dit onderdeel betreft
het opnemen in de wet van een bepaling die in de Uitvoeringsregeling belastingen
op milieugrondslag was opgenomen. Daarmee kan de delegatie die in het voormalige
zevende lid van artikel 36h was opgenomen vervallen.Artikel I, onderdeel SS (artikelen 36i, 36ia, 36ib, 36ic
en 36id)In het oude artikel 36i waren de tarieven van de energiebelasting opgenomen.
In dit onderdeel wordt in de eerste plaats het oude artikel 36i opgesplitst
en worden de tariefbepalingen in vier artikelen ondergebracht. Daarbij zijn
enkele redactionele en technische verbeteringen aangebracht, waarmee geen
inhoudelijke wijzigingen zijn beoogd.Daarnaast is een aantal inhoudelijke wijzigingen aangebracht. Dit betreft
in de eerste plaats het vervallen van een afzonderlijk tarief voor overige
gassen. Voorts worden de bepalingen aangepast die bewerkstelligen dat in de
wet wordt uitgegaan van een bovenste verbrandingswaarde van aardgas van 35,17
megajoule per normaalkubiekemeter. Indien het aardgas een afwijkende verbrandingswaarde
heeft, werden alleen de tarieven voor aardgas overeenkomstig
verlaagd of verhoogd. Door het toevoegen van een zinsnede aan het tweede lid
van artikel 36ia en het derde lid van artikel 36ib is nu geregeld dat ook
de lengte van de tariefschijven naar evenredigheid moet worden aangepast.
Daarnaast is expliciet in de betreffende bepalingen opgenomen dat de verbrandingswaarde
betrekking heeft op een normaalkubiekemeter.De bijzondere tarieven voor aardgas dat wordt gebruikt voor verwarming
ter bevordering van het groeiproces van tuinbouwproducten zijn na splitsing
in het nieuwe artikel 36ib opgenomen. De bijzondere tarieven zijn uitsluitend
van toepassing op het gedeelte van de geleverde hoeveelheid dat wordt toegepast
ter bevordering van het groeiproces. Het tweede lid van dit artikel bevat
een nieuwe bepaling voor de situatie waarin naast het aardgas dat wordt gebruikt
ter bevordering van het groeiproces van tuinbouwproducten ook aardgas wordt
geleverd voor privé-gebruik. Indien deze situatie zich voordoet, dienen
in beginsel afzonderlijke gasmeters aanwezig te zijn. Indien in de bedoelde
situatie slechts één gasmeter aanwezig is wordt per jaar per
woonhuis 5000 kubieke meter aardgas als aardgas voor privé-gebruik
aangemerkt. Voor dit aardgas geldt het tarief, bedoeld in artikel 36ia, eerste
lid, onderdeel a. Op de geleverde hoeveelheid aardgas voor overig gebruik
(bijvoorbeeld in een kantoor of ten behoeve van handelsactiviteiten) zijn
uiteraard eveneens de tarieven, bedoeld in artikel 36ia, eerste lid, onderdeel
a, van toepassing.De bepaling in het oude artikel 36i, dertiende lid, met betrekking tot
een nihiltarief ontbreekt in het nieuwe artikel 36ib om de reden dat bij eventueel
in de praktijk voorkomende gevallen, het nieuwe artikel 36ca, vierde lid,
voldoende is om hetzelfde te bereiken.Artikel I, onderdeel TT (artikel 36j)In het eerste lid van dit onderdeel is in het eerste lid van artikel 36j
een technische en een redactionele wijziging aangebracht, waarmee geen inhoudelijke
wijziging is beoogd. Aardgas wordt in het nieuwe artikel 36j, eerste lid,
niet langer genoemd omdat niet van belang is of er sprake is van een levering
van aardgas of van een aardgasaansluiting. De belastingvermindering is ook
na deze wijziging alleen van toepassing per elektriciteitsaansluiting.In het tweede en vijfde lid van dit onderdeel worden twee delegatiegrondslagen
vervangen door een bepaling die voorheen in het Uitvoeringsbesluit belastingen
op milieugrondslag was opgenomen.De wijzigingen in het derde en vierde lid van dit onderdeel betreffen
wijzigingen van redactionele en technische aard.Artikel I, onderdeel UU (artikel 36k)In artikel 36k wordt voorzien in enkele vrijstellingen van energiebelasting.
De vrijstelling bij de opwekking van elektriciteit is in dit onderdeel zodanig
gewijzigd dat deze is uitgebreid naar installaties die voor de opwekking van
elektriciteit uitsluitend gebruik maken van hernieuwbare energiebronnen en
elektriciteit. De vrijstelling is mede bedoeld voor elektriciteit die wordt
verbruikt voor de opwekking van elektriciteit in bijvoorbeeld windturbines.
Windturbines hebben elektriciteit nodig voor onder meer de inbedrijfstelling
van de turbine.De overige wijzigingen houden verband met het niet langer afzonderlijk
in de wet noemen en behandelen van de overige gassen of zijn technisch van
aard.Artikel I, onderdelen VV en ZZ (artikelen 36ka en 36q)In dit onderdeel wordt het oude artikel 36q, waarin een vrijstelling voor
grootverbruikers van elektriciteit is opgenomen, overgebracht naar afdeling 5 van hoofdstuk Va en opgenomen in het nieuwe artikel 36ka. In
afdeling 5 zijn de bepalingen opgenomen met betrekking tot de overige vrijstellingen
van energiebelasting. Afdeling 10 van hoofdstuk Va en daarmee artikel 36q
kunnen vervallen. Voorts wordt in dit onderdeel de vrijstellingsbepaling zelf
zodanig aangepast dat de vrijstelling voor grootverbruikers van elektriciteit
alleen wordt verleend voor dat gedeelte van het zakelijk verbruik van elektriciteit
dat, na aftrek van het reeds op grond van artikel 36k vrijgestelde verbruik,
meer is dan 10 000 000 kWh per verbruiksperiode van twaalf maanden.
De bedoelde vrijstellingen van artikel 36k zijn onder voorwaarden van toepassing
op elektriciteit die wordt ingezet voor de productie van elektriciteit en
elektriciteit die voor chemische reductie en elektrolytische en metallurgische
procédés wordt toegepast. Daarnaast is de bepaling redactioneel
verbeterd.Voorts is een delegatiebepaling opgenomen in het tweede lid van artikel
36ka die delegatie van regelgevende bevoegdheid aan de minister mogelijk maakt.
De mogelijkheid tot subdelegatie in het oude artikel 36 q («Bij of krachtens...»)
vervalt.Artikel I, onderdeel WW (artikelen 36l, 36la, 36lb, 36lc
en 36ld)In artikel 36l waren enkele teruggaafregelingen van energiebelasting opgenomen.
In dit onderdeel wordt het oude artikel 36l opgesplitst in vijf artikelen.
Daarbij zijn tevens enkele redactionele verbeteringen aangebracht, waarmee
geen inhoudelijke wijziging is beoogd. Daarnaast is een wijziging aangebracht
in de teruggaafregeling voor aardgas verbruikt in blokverwarming. Voor de
totale hoeveelheid aardgas die wordt geleverd aan een installatie voor blokverwarming
is in beginsel het tarief van toepassing dat geldt voor het verbruik van aardgas
tot 5000 kubieke meter per jaar, ongeacht de hoogte van het verbruik van de
installatie. In een incidenteel geval kan het voorkomen dat een gebruiker
van blokverwarming zoveel warmte verbruikt, dat hij bij gebruik van een eigen
cv-ketel tot in de derde of vierde tariefschijf (tegen lagere belastingtarieven)
zou moeten worden belast. De oude teruggaafregeling in het voormalige vierde
lid van artikel 36l voor blokverwarming hield alleen rekening met het verschil
tussen het tarief in de eerste schijf en het tarief in de tweede schijf. Als
het warmteverbruik in een onroerende zaak per jaar boven de 158 000 megajoule
ligt (equivalent aan 5000 kubieke meter aardgas), dan kan een teruggaaf worden
verkregen, gebaseerd op het verschil in tarief voor aardgasverbruik onder
de 5000 kubieke meter (eerste schijf) en het tarief voor verbruik tussen de
5000 en 170 000 kubieke meter (tweede schijf). Indien men echter per
jaar een verbruik heeft van meer dan 5 380 000 megajoule (corresponderend
met 170 000 kubieke meter aardgas) dan werd ook het tarief van de tweede
schijf betaald. In het tweede lid van het nieuwe artikel 36la is nu geregeld
dat men in aanmerking kan komen voor een teruggaaf gebaseerd op het verschil
van het tarief eerste schijf en het tarief voor aardgas waarvoor men anders
in aanmerking zou komen.De teruggaafregelingen voor onder meer levensbeschouwelijke en algemeen
nut beogende instellingen zijn niet langer beperkt tot aardgas en elektriciteit,
maar zijn voortaan ook van toepassing op halfzware olie, gasolie en vloeibaar
gemaakt petroleumgas in gevallen waarin de desbetreffende onroerende zaak
geen aansluiting heeft op het distributienet voor aardgas. De reden hiervoor
is dat het in de praktijk regelmatig blijkt voor te komen dat dergelijke instellingen
geen aansluiting hebben op aardgas. Het wordt wenselijk geacht in de gevallen
als bedoeld in het nieuwe artikel 36lc, zevende lid, teruggaaf eveneens mogelijk
te maken.Het nieuwe artikel 36lc, tweede lid, onderdeel f, is afkomstig uit artikel
8ja van de Uitvoeringsregeling belastingen op milieugrondslag.De bepalingen over de beslissing van de inspecteur op het verzoek om teruggaaf
zijn opgenomen in het nieuwe artikel 37b. Artikel I, onderdeel XX (artikel 36m)In artikel 36m waren regels opgenomen voor teruggaaf van belasting bij
wanbetaling. Deze teruggaaf wordt thans geregeld in artikel 37c. Artikel 36m
kan derhalve vervallen.Artikel I, onderdeel YY (artikel 36n)Artikel 36n regelt de administratieplicht voor de energiebelasting. Voorheen
werden de gegevens die de administratie dient te bevatten specifiek genoemd.
Het voorgestelde eerste lid stelt meer in het algemeen dat de belastingplichtige
voor de energiebelasting een administratie moet voeren waaruit duidelijk alle
gegevens blijken die voor de heffing van de belasting van belang kunnen zijn.
Bedoeld worden niet alleen de gegevens betreffende de door de belastingplichtige
verrichte leveringen en de gegevens betreffende de toepassing van de voor
aardgas en elektriciteit geldende hoeveelheidsgrenzen, maar ook bijvoorbeeld
gegevens over de wijze waarop voorschotbedragen die aan de afnemers in rekening
worden gebracht, zijn opgebouwd, en ingeval de belastingplichtige de verbruiker
is, gegevens over de hoeveelheid aardgas en elektriciteit die aan hem geleverd
is.Op grond van het nieuwe derde lid van deze bepaling kunnen in de Uitvoeringsregeling
belastingen op milieugrondslag voorschriften worden gegeven met betrekking
tot de administratie van een installatie waarin zuivere biomassa zodanig wordt
verwerkt dat daaruit elektriciteit wordt opgewekt. Deze bepaling was voorheen
opgenomen in het Uitvoeringsbesluit belastingen op milieugrondslag.Artikel I, onderdeel AAA (artikel 37)De wijziging in het tweede lid van artikel 37 betreft de uitbreiding van
de toepassing van de bepaling op grond waarvan in afwijking in zoverre van
artikel 19, derde lid, Algemene wet inzake rijksbelastingen de belasting uiterlijk
op de dag na het in artikel 36h, tweede lid, bedoelde tijdstip op aangifte
dient te worden voldaan. Met deze wijziging wordt toepassing van deze bepaling
zodanig uitgebreid dat de belasting eveneens op de dag na het in artikel 28,
tweede lid, bedoelde tijdstip op de aangifte moet worden voldaan. Ingevolge
het tweede lid van artikel 28 ontstaat de verschuldigdheid ter zake van de
uitslag als bedoeld in artikel 21, tweede lid, op het tijdstip van de aanvang
van het voorhanden hebben van de kolen. Voor ondernemers is met betrekking
tot de belasting van kolen in het nieuwe derde lid van artikel 37 hiervoor
een uitzondering opgenomen in zoverre dat zij de inspecteur kunnen verzoeken
toestemming te verlenen om de in een week op de voet van artikel 28, tweede
lid, verschuldigd geworden belasting uiterlijk op de vrijdag van de week daaropvolgend
op aangifte te voldoen.De bepalingen over de beslissing van de inspecteur op het verzoek om teruggaaf
zijn opgenomen in het nieuwe artikel 37b.De wijziging in het vierde lid (nieuw) betreft een technische aanpassing.Artikel I, onderdeel BBB (artikel 37a)De wijziging in artikel 37a betreft een technische aanpassing.Artikel I, onderdeel CCC (artikelen 37b en 37c)Er worden nieuwe artikelen ingevoegd met bepalingen betreffende verzoeken
aan de inspecteur. Het nieuwe artikel 37b bevat drie bepalingen over de beslissing
van de inspecteur op verzoeken, waaronder verzoeken tot teruggaaf van belasting.
Deze bepalingen gelden voor alle teruggaafverzoeken waarnaar
in artikel 37b wordt verwezen. Voorheen waren deze drie bepalingen over de
beslissing van de inspecteur in alle afzonderlijke teruggaafartikelen opgenomen,
maar uit het oogpunt van vereenvoudiging worden zij nu in één
artikel genoemd.In het nieuwe artikel 37c wordt de teruggaaf bij onbetaald gebleven rekeningen
geregeld. Deze was voorheen voor de belasting op leidingwater, de afvalstoffenbelasting
en de energiebelasting apart geregeld (in de artikelen 11i, 18c en 36m Wbm).
Deze regeling maakt het mogelijk aan een belastingplichtige leverancier of
houder van een inrichting op verzoek teruggaaf te verlenen van belasting,
indien en voor zover de belastingplichtige van zijn afnemer of aanbieder van
afval geen betaling ontvangt of zeker is dat de belastingplichtige geen betaling
zal ontvangen.Of de bedragen niet zijn of niet zullen worden ontvangen, zal afhangen
van de feitelijke omstandigheden. Bij de beoordeling hiervan kan aansluiting
worden gezocht bij de regeling voor teruggaaf bij wanbetaling in artikel 29
van de Wet op de omzetbelasting 1968 (Wet OB). In de meeste gevallen van oninbare
vorderingen zal namelijk zowel sprake zijn van niet ontvangen (bij de afnemer
of de aanbieder van afval in rekening gebrachte) belasting op leidingwater,
afvalstoffenbelasting respectievelijk energiebelasting als van niet ontvangen
omzetbelasting. Voor beide belastingen moet een verzoek om teruggaaf worden
ingediend. De inspecteur die bevoegd is ter zake van de belasting op grond
van de Wbm, zal zich voor zijn beslissing op het verzoek om teruggaaf van
belasting op grond van de Wbm laten leiden door de beslissing van de inspecteur
omzetbelasting.Ook wat betreft de omvang van de teruggaaf op grond van de Wbm kan aangesloten
worden bij de omzetbelasting. Dit betekent dat ter zake van de vorderingen
waarvoor tevens een verzoek als bedoeld in artikel 29, eerste lid, onderdeel
a, van de Wet OB is gedaan, teruggaaf verleend wordt voor zover ter zake van
die vorderingen teruggaaf van omzetbelasting wordt verleend. In het geval
er geen verzoek om teruggaaf op grond van de Wet OB is gedaan, geldt dat gekeken
zal moeten worden naar de mate waarin de door de belastingplichtige te ontvangen
bedragen niet zijn en niet zullen worden ontvangen.Indien een verzoek tot teruggaaf door de inspecteur is gehonoreerd en
naderhand toch betaling door de afnemer of de aanbieder van afval aan de belastingplichtige
plaatsvindt, dan is de belastingplichtige verplicht het bedrag aan terugontvangen
belasting opnieuw aan de Belastingdienst te voldoen. De vergoeding is dan
namelijk toch (voor een deel dan wel geheel) ontvangen.De bepalingen over de beslissing van de inspecteur op het verzoek om teruggaaf
zijn opgenomen in het nieuwe artikel 37b.Artikel I, onderdeel DDD (artikel 38)Door middel van deze wijziging wordt de terminologie van de delegatiebepalingen
van artikel 38 in overeenstemming gebracht met de terminologie die elders
in de Wbm wordt gebruikt.Artikel I, onderdelen EEE (hoofdstuk VI, afdeling 3)De artikelen 38a en 38b kunnen vervallen, omdat deze artikelen hun werking
hebben verloren. Daarmee kan afdeling 3 eveneens vervallen.Artikel VDe tekst van de Wet belastingen op milieugrondslag zoals die luidt bij
de inwerkingtreding van deze wet wordt omwille van de duidelijkheid integraal
in het Staatsblad geplaatst. Tevens wordt in deze bepaling geregeld dat de
nummering definitief wordt vastgesteld zodanig dat er geen zogenoemde
a-artikelen meer in de Wet belastingen op milieugrondslag staan en dat de
verwijzingen in die wet met de nieuwe nummering in overeenstemming worden
gebracht.Artikel VI (Inwerkingtredingsbepaling)Dit artikel voorziet in een inwerkingtreding van de wet op een bij koninklijk
besluit te bepalen tijdstip, dat voor de verschillende artikelen of onderdelen
daarvan verschillend kan worden vastgesteld. Hier is voor gekozen omdat de
voorgestelde naamswijziging van «brandstoffenbelasting» in «kolenbelasting»
naar verwachting niet op hetzelfde tijdstip in werking treedt als de overige
voorgestelde wijzigingen. Reden hiervoor is dat een dergelijke naamswijziging
bij de Belastingdienst een dusdanige ICT-aanpassing vergt, dat daar hoge kosten
mee gemoeid zijn. De naamswijziging zal niet tot extra uitvoeringkosten leiden
wanneer bij de vaststelling van het tijdstip van inwerkingtreding rekening
wordt gehouden met een reeds voorgenomen ICT-aanpassing bij de Belastingdienst.De Minister van Financiën,G. Zalm 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30887-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl