Wet totstandkoming en implementatie EG-besluiten op het terrein van de energie, post en telecommunicatie; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29474, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

23-03-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29474 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Doel, aanleiding en reikwijdte1.1 De inhoud op hoofdlijnen1.2 Schets van het probleemTe late EG-implementatie in het jaar 2003 Nederland als geheel1.3 Bijdrage van het wetsvoorstel aan de oplossingAlgemeenWaarom juist energie, post en telecommunicatie?1.4 Urgentie van het wetsvoorstel2. Ontwikkelingen binnen de Europese Unie3. Hoofdlijnen van het wetsvoorstel: een nieuwe aanpak3.1 Algemeen3.2 Totstandkoming van richtlijnen en verordeningenVoorstel Europese CommissieBesluitvorming in de Raad van Ministers (EG)Samengevat:3.3 Keuzes die richtlijnen en verordeningen biedenSamengevat:3.4 Implementatie van richtlijnen en verordeningen bij
lagere regelgeving3.5 Bestaande implementatiewetgeving3.6 Afstemming met aanhangige wetsvoorstellen4. Vergelijking met enkele andere relevante Europese landen5.1 Algemeen5.2 Denemarken5.3 Zweden5.4 Finland5.5 Spanje5.6 Verenigd Koninkrijk6. Overige aspecten – bedrijfseffecten en administratieve
lastenBijlage IElektriciteitsrichtlijnen en elektriciteitsverordeningen:Gasrichtlijnen:Postrichtlijn:Telecommunicatierichtlijnen, telecommunicatieverordeningen
en liberalisatierichtlijnen op het terrein van de telecommunicatie:Bijlage II Verdeling beschikbare tijdVerantwoording grafiek verdeling beschikbare tijd II. ARTIKELENArtikel I, onderdeel D, artikel II, onderdeel E, artikel
III, onderdeel C, en artikel IV, onderdelen D en GArtikel I, onderdeel E, artikel II, onderdeel F, artikel
III, onderdeel H, en artikel IV, onderdeel OArtikel I, onderdeel C, en artikel II, onderdeel DArtikel II, onderdeel C, en artikel IV, onderdeel KArtikel III, onderdelen D tot en met GArtikel IV, onderdeel EArtikel IV, onderdelen H, I, J en KArtikel IV, onderdelen L en MArtikel IV, onderdeel NArtikelen V en VIIArtikel VIIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29474Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 103 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 474Wijziging van de Elektriciteitswet 1998, de Gaswet, de Postwet en de
Telecommunicatiewet houdende een verruiming van de bestaande delegatiegrondslagen,
zodat de EG-besluiten op het terrein van energie, post en telecommunicatie
in een kortere tijdsspanne kunnen worden geïmplementeerd; met behoud
van het primaat van de politiek, omdat de Staten-Generaal in een zo vroeg
mogelijk stadium zullen worden betrokken bij de totstandkoming van die EG-besluiten,
alsmede bij de keuzes die de lidstaten op grond van die besluiten kunnen maken
(Wet totstandkoming en implementatie EG-besluiten op het terrein van de energie,
post en telecommunicatie)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGI. ALGEMEEN1. Doel, aanleiding en reikwijdte1.1 De inhoud op hoofdlijnenDit wetsvoorstel strekt tot verruiming van de bestaande delegatiegrondslagen
op het terrein van de energie, post en telecommunicatie, zodat EG-besluiten
op die terreinen in een kortere tijdsspanne kunnen worden geïmplementeerd.
Belangrijk is dat het primaat van de politiek wordt behouden. Daarom zullen
beide kamers van de Staten-Generaal in een zo vroeg mogelijk stadium worden
betrokken bij de totstandkoming van die EG-besluiten en bij de keuzes die
Nederland bij de implementatie van die besluiten kan maken. Het gaat dus om
een verbetering van het huidige stelsel in twee opzichten: a) een beter resultaat,
namelijk tijdige implementatie door voortaan in beginsel bij lagere regelgeving
te implementeren, en b) een beter proces, namelijk een effectievere betrokkenheid
van het Nederlandse parlement door die betrokkenheid in de tijd naar voren
te halen.Op het tijdstip dat een richtlijn1 of een
verordening2 van de Europese Uniein werking treedt is de inhoud daarvan bindend vastgelegd. In de meeste
gevallen leggen richtlijnen en verordeningen de kern van het te voeren beleid
dwingend vast. Met dit wetsvoorstel wordt beoogd om een kader te scheppen
waarmee vastgestelde richtlijnen en verordeningen met behoud van het primaat
van de politiek tijdig kunnen worden geïmplementeerd. «Met behoud
van het primaat van de politiek» doordat tegelijkertijd wordt beoogd
om de aandacht die van oudsher ligt bij de implementatie van richtlijnen
en verordeningen, te verplaatsen naar de periode waarin de hoofdlijnen van
het Europese én nationale beleid worden gemaakt; namelijk de periode
van onderhandelingen in Brussel en Straatsburg tussen het Europees Parlement,
de Raad en de Europese Commissie.Om dit te bereiken wordt een nieuwe beleids- en gedragslijn voor richtlijnen
en verordeningen op het terrein van energie, post en telecommunicatie voorgesteld.
Nieuw aan deze lijn is dat:I. de Staten-Generaal niet alleen geïnformeerd zullen worden over
het standpunt dat in de onderhandelingen zal worden ingenomen, maar ook over
de keuzes die Nederland bij de implementatie van die besluiten kan maken;II. het zwaartepunt van de betrokkenheid van de Staten-Generaal verschuift
van de implementatiefase naar de totstandkomingsfase van richtlijnen en verordeningen,
zodat tijdig met de Staten-Generaal van gedachten kan worden gewisseld ten
aanzien van het in te nemen standpunt;III. aan de lagere regelgever de bevoegdheid wordt gegeven om deze richtlijnen
en verordeningen te implementeren.Deze nieuwe beleidslijn is naar het oordeel van de regering evenwichtig,
omdat de Staten-Generaal bij alle keuzes die gemaakt worden betrokken blijven.
Zowel voor wat betreft de keuzes die op Europees niveau gemaakt worden, als
voor wat betreft de keuzes die bij de implementatie op nationaal niveau gemaakt
worden.1.2 Schets van het probleemAllereerst is niet-tijdige aanpassing van Nederlandse wetgeving aan Europese
regelgeving een probleem vanuit het perspectief van de Europese interne markt.
Bij structurele hervorming van de economie (het Lissabon-proces) hoort dat
vanuit internationale ontwikkelingen geïndiceerde veranderingen snel
moeten kunnen worden doorgevoerd. Niet-tijdige aanpassing van de regelgeving
vormt daarnaast een belemmering van de rechtszekerheid en rechtsgelijkheid
binnen de Unie; deze is te meer van belang nu op markten als energie, telecommunicatie
en post de bedrijven internationaal opereren en concurreren.De huidige structuur van de Nederlandse wetgeving op de terreinen energie,
telecommunicatie en post lijkt onvoldoende toegesneden op deze flexibele verwerking
van Europese eisen. Dat blijkt uit het niet halen van de Lissabon-doelstelling
van een maximaal implementatiedeficit van 1,5% op het terrein van de interne
markt. Per begin mei 2003 stond Nederland op bijna 2% (Scoreboard Interne
Markt 5 mei 2003). Daarmee stond Nederland op een 7e plaats in Europa.
Sindsdien is de situatie binnen Nederland echter verslechterd (zie hierna).1 Niet alleen voor richtlijnen en verordeningen op het
terrein van de interne markt is er een probleem, maar op alle beleidsterreinen
gaan sinds 2002 de prestaties van Nederland bij tijdige implementatie gestaag
achteruit. De achterstand is in 2003 met bijna 100% toegenomen.Te late EG-implementatie in het jaar 2003  EZWaarvan implementatie dmv wet in formele zinNl.
als geheelWaarvan implementatie dmv wet in formele
zin Per 31/12/03885940 Per 30/9/03666532Per 30/06/03115028 Per 31/03/03114226 Per 31/12/02333718Voor Nederland als geheel ziet de ontwikkeling over de jaren 2001, 2002
en 2003 er als volgt uit.Nederland als geheel1.3 Bijdrage van het wetsvoorstel aan de oplossingAlgemeenOp 10 oktober 2003 heeft de regering zijn zorgen uitgesproken over
deze toename (Kamerstukken II 2003/04, 21 109 nr. 117). Als probleemanalyse
is genoemd: «De achterstand bij het implementeren van richtlijnen heeft
een aantal oorzaken:a. te laat beginnen met advisering, consultaties en overleg met het parlement;b. onvoldoende alarmerende werking van de bestaande voortgangsbewaking;c. korte implementatietermijnen;d. beperkte capaciteit binnen de departementen;e. het moeten implementeren op een (te) hoog niveau (veelal de wet) van
regelgeving».Dit wetsvoorstel voorziet, voor de EZ-wetgeving voor transitiemarkten
(zie voor redengeving hieronder), in maatregelen voor de lange termijn om
de onder e (en onder a) genoemde oorzaken aan te pakken. Hiernaast neemt het
kabinet een aantal andere maatregelen (die zien op de oorzaken sub b tot en
met d), die in bovengenoemde brief zijn weergegeven.1Waarom juist energie, post en telecommunicatie?Het wetsvoorstel wijzigt EZ-wetten die zien op gereguleerde markten waar
voorheen monopolies heersten of in afbouw zijn: de Elektriciteitswet 1998,
de Gaswet, de Postwet en de Telecommunicatiewet. Voor juist deze wetten is
gekozen om de volgende redenen. Het gaat hier om economische regulering van
markten die in transitie zijn. Van monopolie naar daadwerkelijke concurrentie.
Vanwege deze transitie worden deze Europese regels ook frequent
gewijzigd. Het gaat daarbij om markten waarop de betrokken bedrijven internationaal
opereren en concurreren. Juist op deze terreinen dienen rechtsgelijkheid en
rechtszekerheid binnen de gehele Europese Unie kernwaarden te zijn. Daarom
is de aanpak van het wetsvoorstel op deze terreinen van groot belang.Implementatie op een lager niveau van regelgeving levert voor wat betreft
de genoemde beleidsterreinen van het ministerie van Economische Zaken een
bijdrage aan de oplossing van het probleem, aangezien de ervaringen over de
jaren 2001, 2002 en 2003 leren dat EG-implementatie steeds, maar ook uitsluitend dan, te laat geschiedt
als wijziging van de wet nodig is. Als daarentegen
wordt geïmplementeerd bij algemene maatregel van bestuur of ministeriële
regeling geschiedt dit altijd op tijd. Over de jaren 2001, 2002 en 2003 moest
EZ 19 EG-richtlijnen implementeren. Daarvan zijn er 13 te laat geïmplementeerd:
in alle 13 gevallen ging het om wetgeving in formele zin. In 6 gevallen is
op tijd geïmplementeerd: in alle 6 gevallen ging het om amvb's of ministeriële
regelingen. Om een goed inzicht te krijgen waarom te laat is geïmplementeerd,
is uitgezocht hoeveel tijd EZ, de Raad van State en het parlement nodig hadden.
De uitkomsten hiervan zijn opgenomen in bijlage II bij het algemeen deel van
de toelichting.Hieronder is een en ander in een grafiek uitgezet, waarbij tevens een
vergelijking is gemaakt met Nederland als geheel (Bron: kwartaaloverzichten
21 109).Uit de grafiek blijkt dat die cijfers voor Nederland als geheel veel minder
zwart-wit liggen.Het is echter niet genoeg om te volstaan met delegatie van regelgevende
bevoegdheid. Het is tevens belangrijk om het primaat van de politiek te behouden.
Deze beide doelen kunnen verenigd worden door een actievere betrokkenheid
van het parlement gedurende de totstandkoming
van de Europese regelgeving (zie hierna paragraaf 3.2). De
regering zal zich daarvoor inzetten en gaat ervan uit dat dit weerklank bij
het parlement zal vinden.Uit het rechtsvergelijkende overzicht (zie hierna paragraaf 5) blijkt
dat beide gedragslijnen gezamenlijk – dus actievere betrokkenheid nationale
parlement tijdens de totstandkoming van Europese regelgeving èn vaker
delegatie van regelgevende bevoegdheid bij implementatie – een recept
voor succes vormen.Voor wat betreft de actieve betrokkenheid van het Nederlandse parlement
ligt er een relatie met het vervolg op de motie-Jurgens c.s. van 28 november
2000 (Kamerstukken I 2000/01, 26 200 VI, nr. 65, nr. 37b). In deze motie
werd de regering gevraagd om een proeve van een grondswetswijziging waarbij
het Nederlandse lidmaatschap van de Europese Unie wordt erkend en regels worden
geformuleerd voor de implementatie van EG-besluiten in de Nederlandse wetgeving,
die betrokkenheid van de Staten-Generaal ook bij een versnelde procedure verzekert.
Deze motie heeft geleid tot het onderzoeksrapport «De Nederlandse Grondwet
en de Europese Unie», waarover naar verwachting tegen de zomer van 2004
een kabinetsreactie verschijnt. In dit kabinetsstandpunt zal onder meer worden
ingegaan op de mogelijkheid van een in de Grondwet op te nemen vereenvoudigde
wettelijke procedure ter implementatie van EU-richtlijnen. Hierbij kan worden
gedacht aan een procedure vergelijkbaar met het systeem van de stilzwijgende
goedkeuring van verdragen.1.4 Urgentie van het wetsvoorstelNaast de bovengeschetste urgente problemen rond de oplopende achterstanden
op (juist) het terrein van de energie, post en telecommunicatie, is er nog
een aanleiding om dit wetsvoorstel juist nu in te dienen. Die is dat het een
belangrijke waarde heeft in de aanloop naar het Nederlandse voorzitterschap;
daarbij wordt er van uitgegaan dat ten minste de Tweede-Kamerbehandeling voor
1 juli 2004 afgerond zal zijn.Gelet op de oplopende achterstanden bij de implementatie van richtlijnen
en verordeningen en de noodzaak om deze achterstanden weg te werken, wordt
met dit wetsvoorstel -binnen de huidige grondwettelijke kaders- beoogd om
de implementatie van EG-besluiten op het terrein van de energie, post en telecommunicatie
te versnellen. Deze versnelling zal onder meer bereikt moeten worden door
de betrokkenheid van de Staten-Generaal in de implementatiefase te verschuiven
naar de totstandkomingsfase van die EG-besluiten. Doordat de Staten-Generaal
actief zullen worden betrokken bij de totstandkoming van die richtlijnen en
verordeningen en bij de keuzes die Nederland bij de implementatie van die
besluiten kan maken, blijft, zoals de eerder genoemde motie-Jurgens wenst,
de betrokkenheid van de Staten-Generaal verzekerd.2. Ontwikkelingen binnen de Europese UnieDe beleidsvisie achter dit wetsvoorstel is dat de Europese en nationale
rechtsordes steeds verder vervlochten raken. Deze visie doet in de dagelijkse
praktijk van de Europese integratie al langer opgeld. De richtlijn als wetgevingsinstrument
is een goed voorbeeld: de doelstellingen en belangrijkste voorwaarden worden
op Europees niveau vastgesteld, waarna de praktische uitwerking en uitvoering
op nationaal niveau plaatsvindt. Ook de samenwerking tussen de Europese en
nationale rechters via de prejudiciële procedure toont een verwevenheid
aan tussen de Europese en nationale rechtsordes. Deze verwevenheid komt niet
alleen tot uitdrukking in een puur juridische context, maar ook en nog veel
belangrijker in een politieke context. Bijvoorbeeld de functie als Nederlandse
minister heeft een dubbel politiek karakter: enerzijds als lid van het Nederlandse kabinet en binnen deze nationale context ministeriële taken
verrichtend, anderzijds als lid van de Raad van de Europese Unie deelnemend
aan het Europese politieke proces.Hoewel deze politieke verwevenheid op diverse vlakken zeker aanwezig is,
bleef lange tijd de rol van de nationale parlementen in het Europese politieke
proces onderbelicht. Het Europees Parlement daarentegen heeft door de jaren
heen met elke verdragswijziging zijn rol zien groeien, evenals zijn controlemogelijkheden
op het functioneren van de Europese instellingen. Wel past daarbij een belangrijke
kanttekening: de controle op het functioneren van de nationale regeringen
met betrekking tot de activiteiten van de Unie ligt nu juist weer bij de nationale
parlementen. Dit onderstreept andermaal de verwevenheid ook voor de parlementaire
controle tussen de Europese en nationale politieke realiteit.In 1989 hebben de verschillende nationale parlementen de informele overlegstructuur
COSAC1 opgezet om nauwer te kunnen samenwerken
bij Europese aangelegenheden. Daarmee werd voor het eerst over de gehele Unie
de politieke rol van de nationale parlementen bij Europese aangelegenheden
zichtbaar gemaakt. Dit werd bij het Verdrag van Maastricht verder versterkt
door middel van twee politieke verklaringen.2
Pas bij het Verdrag van Amsterdam is voor deze rol een apart bindend protocol
geformuleerd.3 Bij het Verdrag van Nice werd andermaal
de politieke rol van de nationale parlementen bij de Europese integratie onderstreept
door hen uitdrukkelijk uit te nodigen voor een brede discussie over de toekomst
van de Europese Unie.4 Dit heeft tot de Europese
Conventie geleid waarin de nationale parlementen door middel van vertegenwoordigers
duidelijk hun bijdrage hebben kunnen leveren.Tijdens de Europese Conventie hebben twee werkgroepen (namelijk werkgroep
«subsidiariteitsbeginsel» en werkgroep «De rol van de nationale
parlementen») zich gebogen over de rol van de nationale parlementen,
in het bijzonder bij het toezicht op de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel.
De resultaten van de Europese Conventie inzake de betrokkenheid van de nationale
parlementen zijn in het ontwerp-Verdrag tot vaststelling van een Grondwet
voor Europa (document CONV 850/03) terug te vinden in het Protocol betreffende
de rol van de nationale parlementen in de Europese Unie en in het Protocol
betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid.
Beide protocollen versterken de rol van de nationale parlementen in de Europese
besluitvorming.In de Staat van de Unie (Kamerstukken II, 2003/04, 29 201, nr. 1)
heeft de regering expliciet aangegeven deze grotere rol van nationale parlementen
toe te juichen. Meest in het oog springende elementen in het Protocol betreffende
de rol van de nationale parlementen zijn: 1. de sterke uitbreiding van de
informatieplicht van de Commissie richting nationale parlementen; 2. de uitgebreidere
rol van COSAC, met name bij de samenwerking tussen nationale parlementen onderling
en met het EP. Kern van het subsidiariteitsprotocol is de invoering van een
«early warning» systeem. Dit systeem houdt in dat door de communautaire
wetgever géén standpunt mag worden ingenomen gedurende de zes
weken nadat een ontwerprichtlijn of -verordening is gezonden naar de nationale
parlementen, het Europees Parlement en de Raad5.
Gedurende deze zes weken kunnen de nationale parlementen een gemotiveerd advies
toezenden aan de voorzitters van het Europees Parlement, de Raad en de Europese
Commissie, waarin wordt aangegeven waarom het voorstel naar het oordeel van
het nationale parlement in kwestie strijdig is met het subsidiariteitsbeginsel.6De Europese ontwikkelingen zelf geven dus alle aanleiding om opnieuw te
kijken naar de rol van de nationale parlementen in het wetgevingsproces met
name in geval van implementatie van Europese regelgeving. Uit de verslagen
van bovengenoemde werkgroepen en de resultaten van de Europese
Conventie kan een aantal algemene noties worden genoemd die relevant zijn
voor dit wetsvoorstel.In de eerste plaats is volgens beide werkgroepen binnen de Europese Unie
een eigen rol weggelegd voor de nationale parlementen. Een grotere betrokkenheid
van de nationale parlementen versterkt de democratische legitimiteit van de
Unie en brengt volgens deze werkgroepen wellicht de burger dichter bij de
Unie.In de tweede plaats is het noodzakelijk om de EU in de lidstaten zelf
te «verankeren» en daarbij is juist een rol weggelegd voor de
nationale parlementen, waarbij de constitutionele regelingen op nationaal
niveau niet mogen worden doorkruist en ook geen afbreuk wordt gedaan aan de
rol van het Europees Parlement.In de derde plaats wordt uitdrukkelijk onderstreept dat de toepassing
van het subsidiariteitsbeginsel een politieke aangelegenheid is die voor de
inwerkingtreding van een besluit moet plaatsvinden. Deze politieke toetsing
«ex ante» zou in eerste instantie mede door de nationale parlementen
moeten plaatsvinden. Dit impliceert volgens beide werkgroepen dat er behoefte
is aan een grotere controle van de nationale parlementen op hun regeringen
bij het bepalen van standpunten over communautaire aangelegenheden1.3. Hoofdlijnen van het wetsvoorstel: een nieuwe aanpak3.1 AlgemeenZoals gezegd strekt het wetsvoorstel tot verruiming van de bestaande delegatiegrondslagen
op het terrein van de energie, post en telecommunicatie, zodat EG-besluiten
op die terreinen in een kortere tijdsspanne kunnen worden geïmplementeerd.
Eveneens is aangegeven dat het van groot belang is dat het primaat van de
politiek wordt behouden. Om die reden zullen de Staten-Generaal in een zo
vroeg mogelijk stadium worden betrokken bij de totstandkoming van die EG-besluiten
en bij de keuzes die Nederland bij de implementatie van die besluiten kan
maken. Ter toelichting daarop wordt hieronder het totale regelgevingsproces
chronologisch beschreven, beginnend bij het voorstel van de Europese Commissie
voor een richtlijn of verordening, en eindigend bij de vaststelling van de
implementatiemaatregel.3.2 Totstandkoming van richtlijnen en verordeningenVoorstel Europese CommissieDe onderhandelingen in Brussel beginnen officieel op het tijdstip dat
de Europese Commissie een ontwerprichtlijn ofverordening heeft ingediend bij
het Europees Parlement en de Raad van Ministers. Dit ontwerp vormt het uitgangspunt
van de onderhandelingen. In de praktijk zal de Minister van Economische Zaken2 in de Raad van Ministers een standpunt moeten innemen
ten aanzien van de ontwerprichtlijn of -verordening als geheel, alsmede ten
aanzien van de afzonderlijke artikelen. Om de Staten-Generaal te betrekken
bij de beleidsontwikkeling in Europa en dus ook Nederland, zal de Minister
van Economische Zaken de Staten-Generaal op de hoogte stellen van het regeringsstandpunt
op hoofdlijnen ten aanzien van voorstellen van de Commissie tot vaststelling
van richtlijnen of verordeningen op het terrein van de energie, post en telecommunicatie.
Aan de hand van dit standpunt en de ontwerprichtlijn of ontwerpverordening
kan met de Staten-Generaal van gedachten worden gewisseld. Hiermee is verzekerd
dat de Staten-Generaal betrokken worden bij het uiteindelijke resultaat.Omdat Nederland straks één van de 25 lidstaten is, is het
zaak dat het Nederlandse standpunt zo spoedig mogelijk wordt vastgesteld.
Om die reden zal de Staten-Generaal zo spoedig mogelijk nadat
het ontwerp is ingediend bij de Raad op de hoogte worden gesteld van het regeringsstandpunt
op hoofdlijnen. Een en ander is thans praktijk ten aanzien van de zogeheten
BNC-fiches (Kamerstukken 22 112)1; beoogd
wordt dat die praktijk een veel actievere rol van het parlement te zien zal
geven.Op grond van het Protocol betreffende de rol van de nationale parlementen
in de Europese Unie (behorend bij ontwerp-Verdrag tot vaststelling van een
Grondwet voor Europa) hebben de Staten-Generaal, zoals uiteengezet in paragraaf 2,
de bevoegdheid om een gemotiveerd advies toe te zenden aan de voorzitters
van het Europees Parlement, de Raad en de Europese Commissie, waarin wordt
aangegeven waarom het voorstel naar hun oordeel strijdig is met het subsidiariteitsbeginsel.
Dit gemotiveerd advies moet binnen zes weken nadat het voorstel aanhangig
is gemaakt worden ingediend. De inzet van de regering is om haar standpunt
op hoofdlijnen ten aanzien van ontwerprichtlijnen en ontwerpverordeningen
op het terrein van de energie, post en telecommunicatie ruimschoots voor het
aflopen van de termijn van zes weken aan de Staten-Generaal te zenden. De
Staten-Generaal kan bij zijn afweging om al dan niet een gemotiveerd advies
uit te brengen, dus gebruik maken van de analyse die de regering ten aanzien
van het voorstel heeft verricht. Hiermee wordt de bevoegdheid versterkt die
de Staten-Generaal krachtens het gemeenschapsrecht hebben verkregen.Besluitvorming in de Raad van Ministers (EG)Aan de hand van de agenda van de Raad worden de Staten-Generaal geïnformeerd
over de onderwerpen die geagendeerd zijn en van het standpunt dat door de
Minister van Economische Zaken ten aanzien van die onderwerpen zal worden
ingebracht. Ook dit is reeds praktijk (Kamerstukken 21 501). Ook hier
wordt beoogd een actiever debat terzake te stimuleren. In sommige gevallen
wordt in de Raad van Ministers een politiek akkoord gesloten ten aanzien van
het gemeenschappelijk standpunt dat later formeel wordt vastgesteld. In dat
geval is het inhoudelijke besluit reeds genomen en valt het gemeenschappelijk
standpunt te beschouwen als een formele bekrachtiging van het politieke akkoord.
Uiteraard wordt er naar gestreefd om de Staten-Generaal te informeren voordat
een dergelijk politiek akkoord wordt gesloten, dus voorafgaand aan het cruciale
besluit.2De regering is voornemens om – na een geslaagde proef in de jaren
2000 tot en met 2002 – de belangrijkste EG-conceptrichtlijnen ter voorlichting
aan de Raad van State voor te leggen. Doelstelling is om mogelijke problemen
die zouden kunnen optreden bij de implementatie van Europese regelgeving,
zoveel mogelijk vóór de vaststelling daarvan te signaleren.
Het gaat daarbij, zo is het voornemen, regeringsbreed om 3 basisrichtlijnen
per jaar; de selectie vindt plaats in interdepartementaal kader3. In het geval dat een basisrichtlijn op het terrein van de energie,
post of telecommunicatie aan de Raad wordt voorgelegd, zal de Minister van
Economische Zaken ernaar streven om het advies gelijktijdig met zijn standpunt
op hoofdlijnen aan de Staten-Generaal ter beschikking te stellen, zodat de
Staten-Generaal bij hun oordeelsvorming rekening kunnen houden met het advies
van de Raad van State.Samengevat:Ten einde de betrokkenheid van de Staten-Generaal bij de totstandkoming
van richtlijnen en verordeningen op het terrein van de energie, post en telecommunicatie
te verzekeren, zal de Minister van Economische Zaken de Staten-Generaal op
de hoogte stellen van:I. het regeringsstandpunt op hoofdlijnen ten aanzien van een voorstel van de Commissie van de Europese Gemeenschappen voor een dergelijke
richtlijn of verordening, alsmedeII. het standpunt op hoofdlijnen dat hij wil innemen in de vergadering
van de Raad van Ministers (EG) waarin al dan niet wordt besloten om een gemeenschappelijk
standpunt vast te stellen, hetzij, indien van toepassing, in vergaderingen
van de Raad van Ministers waarin cruciale andere besluiten (politiek akkoord,
algemene oriëntatie) worden genomen (waarbij hij in voorkomend geval
bij het standpunt op hoofdlijnen de resultaten van de voorlichting door de
Raad van State voegt).Hiermee wordt beoogd het parlement uit te nodigen tot een actiever debat
terzake dan op dit moment meestal het geval is.3.3 Keuzes die richtlijnen en verordeningen biedenVooral richtlijnen bieden de lidstaten de mogelijkheid om bij de implementatie
keuzes te maken. Hieronder volgen bij wijze van voorbeeld drie vaak voorkomende
keuzemogelijkheden.Het kan allereerst gaan om zwart-wit keuzes. Dat wil zeggen de lidstaten
kunnen kiezen uit verschillende in de richtlijn omschreven modellen. Zo is
bijvoorbeeld in artikel 6 van de Toegangsrichtlijn inzake elektronische communicatie
(2002/19/EG) geregeld dat de lidstaten de verplichting om toegang te verlenen
tot systemen van voorwaardelijke toegang (decoders) moeten opleggen aan alle
aanbieders, hetzij aan aanbieders die beschikken over een aanmerkelijke marktmacht.Een andere vaak voorkomende mogelijkheid is dat de richtlijn een bepaald
doel voorschrijft, maar de middelen waarmee dat doel bereikt moet worden niet
of nauwelijks noemt. Hierbij valt te denken artikel 5 van de richtlijn duurzame
elektriciteit (2001/77/EG), waarin aan de lidstaten de opdracht wordt gegeven
om de oorsprong van elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen te garanderen.Voorts bevatten veel richtlijnen zogenoemde «kan-bepalingen».
Een kan-bepaling houdt in de lidstaten een bepaalde maatregel mogen nemen,
maar dit niet hoeven te doen. Zo kunnen de lidstaten
op grond van artikel 26 van de Gasrichtlijn (2003/55/EG) tijdelijke maatregelen
nemen in het geval van onder meer crises op de energiemarkt.De Minister van Economische Zaken zal de Staten-Generaal in een zo vroeg
mogelijk stadium op de hoogte stellen van de keuzemogelijkheden die richtlijnen
en verordeningen op het terrein van de energie, post en telecommunicatie bieden.
Per artikel van een richtlijn of verordening zal worden aangegeven of Nederland
bij de implementatie een keuze kan maken. Indien een keuze gemaakt kan worden
zal tevens aangegeven worden welke keuze wordt voorgestaan. Daarbij zal ook
worden ingegaan op de vraag of de richtlijn of verordening gevolgen heeft
voor bestaande wet- en regelgeving.Voorafgaand aan het voorleggen van het standpunt ten aanzien van deze
keuzes aan de Staten-Generaal, zal hierover advies bij relevante organen worden
ingewonnen ten aanzien van toezicht, uitvoering en handhaafbaarheid. In het
natraject van de loutere omzetting van het EG-besluit zullen er geen uitgebreide
en tijdrovende adviesprocedures meer gevolgd worden; de relevante (uitvoerings)instanties
hebben immers reeds kunnen adviseren over het ontwerp-implementatieplan dat
aan de Staten-Generaal is voorgelegd. Over louter (veelal technische) detailpunten,
die in het kader van de uitvoering wel van belang kunnen zijn, zal in het
natraject overleg gevoerd kunnen worden met uitvoeringsinstanties als NMa
en OPTA.Over het voorstel tot omzetting kan overleg plaatsvinden met de Staten-Generaal.
Zoals gezegd, zal de Minister van Economische Zaken de Staten-Generaal zo
spoedig mogelijk informeren. Als ijkpunt geldt het gemeenschappelijk standpunt
van de Raad. Op dat moment staat in de meeste gevallen op hoofdlijnen
vast hoe de richtlijn of verordening er uit zal komen te zien en is derhalve
ook duidelijk welke keuzes door de lidstaten moeten én kunnen worden
gemaakt. Uiteraard zal de Staten-Generaal ook op de hoogte worden gebracht
van de keuzemogelijkheden voor de lidstaten die na het gemeenschappelijk standpunt
in de (ontwerp)richtlijn of (ontwerp)verordening zijn ingevoegd.In een beperkt aantal gevallen aanvaardt de Raad van Ministers meteen
het voorstel van de Commissie (en de eventuele aangebrachte amendementen van
het Europees Parlement), zodat er geen gemeenschappelijk standpunt van de
Raad tot stand komt. In dergelijke gevallen zal de Ministerie van Economische
Zaken de Staten-Generaal zo spoedig mogelijk informeren over de keuzes die
de richtlijn of verordening biedt en zijn standpunt dienaangaande.Samengevat:Om de betrokkenheid van de Staten-Generaal bij de implementatie van richtlijnen
en verordeningen op het terrein van de energie, post en telecommunicatie te
blijven waarborgen, zal de Minister van Economische Zaken de Staten-Generaal
op de hoogte stellen van:I. de keuzemogelijkheden die Nederland op grond van het gemeenschappelijk
standpunt heeft bij de implementatie en zijn standpunt op hoofdlijnen ten
aanzien van die keuzemogelijkheden;II. de keuzemogelijkheden die na het gemeenschappelijk standpunt zijn
toegevoegd en zijn standpunt op hoofdlijnen ten aanzien van die keuzemogelijkheden,
alsmedeIII. de keuzemogelijkheden die Nederland bij de implementatie heeft op
grond van de vastgestelde richtlijn of verordening en zijn standpunt op hoofdlijnen
ten aanzien van die keuzemogelijkheden, in het geval dat er géén
gemeenschappelijk standpunt door de Raad van Ministers wordt vastgesteld.Deze informatieverschaffing vormt een aanvulling op de huidige praktijk.3.4 Implementatie van richtlijnen en verordeningen bij
lagere regelgevingOp het tijdstip dat een richtlijn of verordening is vastgesteld gaat de
implementatietermijn lopen. Om te zorgen dat de richtlijn of verordening tijdig
kan worden geïmplementeerd, is in dit wetsvoorstel geregeld dat de implementatie
kan geschieden bij lagere regelgeving. Vanwege het feit dat de nationale beleidsruimte
bij de implementatie van richtlijnen en verordeningen beperkt is tot de keuzeruimte
die de richtlijnen of verordeningen bieden én in dit voorstel geregeld
is dat de Staten-Generaal actief betrokken wordt bij het maken van die keuzes,
tast dit wetsvoorstel het primaat van de wetgever niet aan. Juist met dit
wetsvoorstel wordt duidelijk waar de werkelijk belangrijke keuzes worden gemaakt,
zodat de aandacht hierop kan worden gericht.In dit wetsvoorstel is daarom geregeld dat richtlijnen die betrekking
hebben op, kortweg, energie, post en telecommunicatie voortaan bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur kunnen worden geïmplementeerd. Het gaat
hier met name om zogenoemde dienstenrichtlijnen (gebaseerd op artikel 55 EG-verdrag),
interne-marktrichtlijnen (artikel 95 EG-verdrag) en liberalisatierichtlijnen
van de Europese Commissie (artikel 86, derde lid EG-verdrag). Door in het
wetsvoorstel steeds nadrukkelijk te koppelen aan de relevante rechtsbasis
in het EG-verdrag (zie voor een overzicht van de diverse rechtsbases bijlage
I bij het algemeen deel van de toelichting), worden de betrokken wetten automatisch
nauw gekoppeld aan het Europese recht, en daarmee gestructureerd naar het
relevante Europese recht. Deze structurering van de Nederlandse wetgeving
naar het Europese recht is een belangrijk uitgangspunt voor adequate
en transparante implementatie.Voor verordeningen op bovengenoemde terreinen wordt voorgesteld om deze
voortaan bij ministeriële regeling te implementeren, omdat de implementatietermijnen
zeer kort kunnen zijn en omdat verordeningen sowieso altijd al rechtstreeks
toepasselijk zijn. Gewezen zij bijvoorbeeld op de verordening ontbundelde
toegang tot het aansluitnet (2887/2000). Deze verordening trad drie dagen
na publicatie in werking, met als gevolg dat de uitvoeringsregelgeving veel
te laat tot stand kwam. De Telecommunicatiewet moest namelijk worden gewijzigd.
Dergelijk korte implementatietermijnen kunnen alleen gehaald worden indien
de implementatie geschiedt bij ministeriële regeling.Voor de goede orde zij erop gewezen dat in het verleden door de Europese
wetgever ten onrechte wel eens het instrument van een verordening is gebruikt,
terwijl -gelet op de keuzemogelijkheden die aan de lidstaten worden geboden-
het instrument van een richtlijn meer voor de hand had gelegen. In het kader
van de nieuwe Europese ontwerpgrondwet wordt ernaar gestreefd om hier een
einde aan te maken. In de Europese Grondwet is hiertoe vastgelegd dat er Europese
wetten komen (algemene strekking, rechtstreeks toepasselijk), Europese kaderwetten
(in hun juridische omschrijving vergelijkbaar met de huidige richtlijnen)
en Europese verordeningen (uitvoeringsbesluiten) (artikel 32 van de ontwerp-Grondwet,
zoals voorgelegd aan de Europese Raad van 20 juli 2003). Uiteraard wordt
bij gelegenheid van inwerkingtreding van de Europese Grondwet de terminologie
van het voorliggende wetsvoorstel aangepast aan deze nieuwe termen in de Europese
Grondwet.Tot slot is van belang dat ook het EG-Verdrag de mogelijkheid van lagere
regelgeving kent. Zo kan bij richtlijn of verordening aan de Europese Commissie
de bevoegdheid worden gegeven om richtlijnen, verordeningen of beschikkingen
vast te stellen. Dergelijke regels zijn vaak technisch van aard en kunnen
snel worden gewijzigd. Om die reden wordt voorgesteld om ook gedelegeerde
richtlijnen en verordeningen bij ministeriële regeling te implementeren.
De terminologie van het wetsvoorstel sluit op dit punt aan bij de terminologie
van de ontwerp-Europese Grondwet.Overigens is er zowel bij richtlijnen als verordeningen uitdrukkelijk
voor gekozen om artikel 308 EG-verdrag (voorheen 235) niet als mogelijke rechtsbasis in het wetsvoorstel te noemen: dat
artikel laat toe om op Europees niveau aanvullende regels te stellen als de
specifieke bevoegdheidsgrondslagen niet afdoende zijn en is daardoor te onbepaald
van inhoud om in de delegatiegrondslag van de betrokken wetten op te nemen.De implementatie bij lagere regelgeving kan uiteraard niet in afwijking
van de wet, dat wil zeggen niet van de wet waarin de delegatiegrondslag is
opgenomen noch van enige andere wet. Bovendien kan en zal er niet worden geïmplementeerd
bij lagere regelgeving als de Grondwet regeling bij wet eist. Zo zullen straffen
altijd in de wet zelf opgenomen moeten worden, ook al gaat het om EG-implementatie
(artikel 89 Grondwet). Hetzelfde uitgangspunt is in het wetsvoorstel opgenomen
ten aanzien van de hoogte van de bestuurlijke boetes: ook deze zijn steeds
op wetsniveau geregeld.3.5 Bestaande implementatiewetgevingDe bestaande richtlijnen en verordeningen op het gebied van de elektriciteit,
gas, post en telecommunicatie zijn voor een aanzienlijk deel geïmplementeerd
in formele wetgeving. In het geval dat een artikel in een bestaande richtlijn
wordt gewijzigd, zal de wet waarin dat artikel is geïmplementeerd in
de meeste gevallen ook moeten worden gewijzigd. Gesteld kan dan ook worden
dat de levensduur van een artikel dat strekt tot implementatie
van een richtlijn of verordening in sterke mate samenhangt met de levensduur
van het daarmee in de richtlijn of verordening corresponderende artikel.In dit wetsvoorstel is een stelsel neergelegd op grond waarvan richtlijnen
en verordeningen bij lagere regelgeving kunnen worden geïmplementeerd.
Een richtlijn kan alleen geheel bij lagere regelgeving worden geïmplementeerd,
indien er geen wijzigingen op wetsniveau hoeven plaats te vinden. De beleidsterreinen
elektriciteit, gas, post en telecommunicatie worden bestreken door meer dan
15 richtlijnen en verordeningen, met als gevolg dat als een van die richtlijnen
of verordeningen wordt gewijzigd ook de nationale wetgeving moet worden gewijzigd.
Om te voorkomen dat de benodigde wetswijziging een belemmering vormt voor
de implementatie bij lagere regelgeving van nieuwe artikelen, is in dit wetsvoorstel
een specifiek regime opgenomen. Dit regime zit als volgt in elkaar.In een bijlage bij de desbetreffende wet wordt aangegeven welk artikel
uit de wet strekt tot implementatie van welk artikel uit een richtlijn of
een verordening. Artikel 6.1 van de Telecommunicatiewet strekt bijvoorbeeld
tot implementatie van artikel 4, eerste lid, van de Toegangsrichtlijn. Indien
artikel 4, eerste lid, van de Toegangsrichtlijn komt te vervallen, kan artikel
6.1 van de wet bij koninklijk besluit worden ingetrokken. Artikel 6.1 van
de wet kan ook worden ingetrokken in het geval dat artikel 4, eerste lid,
van de Toegangsrichtlijn wordt gewijzigd. In dat geval kan het gewijzigde
eerste lid van artikel 4 van de Toegangsrichtlijn bij algemene maatregel van
bestuur worden geïmplementeerd.Het is van groot belang dat de wet- en regelgeving zo toegankelijk mogelijk
blijft. Om die reden zullen richtlijnen zoveel mogelijk geïmplementeerd
worden in bestaande algemene maatregelen van bestuur en niet in aparte «implementatieamvb's».
Hiermee wordt bereikt dat burgers zo min mogelijk besluiten hoeven te raadplegen
om op de hoogte te zijn van de regels op een bepaald terrein. Voorts is van
belang dat het geleidelijk «verplaatsen» van implementatievoorschriften
van de wet naar een algemene maatregel van bestuur op termijn consequenties
kan hebben voor de structuur van de wet. De in dit wetsvoorstel gekozen methode
brengt dan ook met zich dat de delen van de wet die strekken tot implementatie,
van tijd tot tijd herschikt zullen moeten worden.Niet in alle gevallen dat een artikel uit een richtlijn wordt gewijzigd
of ingetrokken, is het nodig om het daarmee corresponderende artikel in de
wet in te trekken. Zo kan het bijvoorbeeld gebeuren dat een wijziging van
een richtlijnartikel geen gevolgen heeft voor de implementatie, omdat het
artikel alleen redactioneel wordt aangepast. Voorts kan het wenselijk zijn
om een artikel om beleidsmatige redenen in stand te houden. In die gevallen
wordt het desbetreffende artikel uit de wet niet ingetrokken. Zoals reeds
eerder is aangegeven, zal de Minister de Staten-Generaal informeren over de
gevolgen die een richtlijn of verordening heeft voor bestaande wet- en regelgeving.
Daarbij zal hij ook aangeven welke artikelen hij bij koninklijk besluit wil
intrekken.3.6 Afstemming met aanhangige wetsvoorstellenIn het wetsvoorstel is, met uitzondering van de Telecommunicatiewet, steeds
uitgegaan van het op dit moment geldende recht. Er is niet geanticipeerd op
komend recht, dus ook niet op wetsvoorstellen die op dit moment aanhangig
zijn. De reden hiervoor is dat anticipatie tot een ingewikkeld wetsvoorstel
zou leiden met allerlei samenloopbepalingen, terwijl dat op dit moment niet
strikt noodzakelijk is. Voor de Telecommunicatiewet is een uitzondering gemaakt,
omdat een belangrijke wijziging van die wet thans wordt behandeld in de Eerste
Kamer. In de loop van het wetgevingsproces zal waar nodig door middel van
nota's van wijziging met andere aanhangige wetsvoorstellen worden
afgestemd; dan is ook de relatieve snelheid van de onderscheidene wetsvoorstellen
duidelijker.4. Vergelijking met enkele andere relevante Europese landen5.1 AlgemeenDe vijf EU-lidstaten die op het vlak van EG-implementatie het meest succesvol
zijn, hebben ter inspiratie gediend van dit wetsvoorstel en de daarbij behorende
beleidsvisie. Het gaat om Denemarken, Zweden, Finland, Spanje en het Verenigd
Koninkrijk (Bron: Scoreboard Interne Markt 05/05/03). Deze lidstaten slagen
er alle wèl in om te voldoen aan de Europese norm van maximaal 1,5%
implementatietekort op het terrein van de interne markt.1 Het gemeenschappelijk kenmerk van deze vijf lidstaten is, dat zij
hun parlement reeds in de totstandkomingsfase van EG-regelgeving vroegtijdig
en actief betrekken. De regering van deze landen zorgt ervoor, dat het parlement
snel wordt voorzien van informatie omtrent de voorgenomen EG-regelgeving alsmede
omtrent de standpunten die de regering van plan is in te nemen. Het parlement
van deze landen wordt aldus in de gelegenheid gesteld zijn zienswijze te geven
op een moment waarop zijn visie nog meegenomen kan worden bij de Brusselse
onderhandelingen over het desbetreffende EG-besluit.De implementatie van vastgestelde EG-besluiten vindt in genoemde vijf
landen over het algemeen – in tegenstelling tot de huidige situatie
in Nederland – plaats bij lagere regelgeving. Ook daardoor kan het implementatieproces
binnen vrij korte tijd afgerond worden. En in de landen waar er in mindere
mate sprake is van implementatie bij lagere regelgeving (Finland en Spanje)
is de procedure tot het vaststellen van formele wetten aanzienlijk korter
dan in Nederland. Aangezien dit wetsvoorstel mede geïnspireerd is door
genoemde vijf lidstaten, wordt in de navolgende subparagrafen de wijze van
totstandkoming en implementatie van EG-regelgeving in deze landen kort beschreven.5.2 DenemarkenIn de Deense Europa-politiek wordt gestreefd naar consensus. In deze consensusvorming
kunnen vier niveaus worden onderscheiden: de ambtelijke speciale commissie,
de ambtelijke coördinerende EU-commissie, de ministeriële commissie
voor buitenlandse politiek en de Europa-commissie van het Deense parlement.
Een voorstel van de Europese Commissie dient al deze schakels te doorlopen
teneinde een instructie aan de Brusselse onderhandelaars mee te kunnen geven.
Daarbij is de Deense regering wettelijk verplicht om het parlement in te lichten
omtrent ontwikkelingen in de EU. De regering moet binnen acht weken nadat
een Commissievoorstel is ingediend een onderhandelingsvoorstel aan het parlement
doen, dat daarmee in het algemeen instemt (eventueel met enkele ondergeschikte
wijzigingen). In Denemarken wordt het van groot belang geacht dat het Deense
volk op tijd bij de Europese besluitvorming betrokken wordt. Een voorstel
van de Europese Commissie wordt daarom, nog voordat dit besproken is op een
van de vier hiervoor beschreven niveaus, naar verschillende organisaties gestuurd
zodat zij hun inbreng vanuit de maatschappij kunnen leveren. Implementatie
van EG-regelgeving geschiedt in Denemarken vrijwel altijd op wetsniveau en
kent diverse varianten: een wet met een exacte kopie van de bewoordingen van
de richtlijn, een wet met een artikel «Deze richtlijn is van toepassing
in Denemarken» of een bestaande of nieuwe wet die de richtlijn inhoudelijk
implementeert. Zoals blijkt uit de cijfers, verloopt de Deense EG-implementatie
zeer snel.5.3 ZwedenHet Zweedse systeem heeft als uitgangspunt dat vóór een
Europees besluit is genomen, het verantwoordelijke vakdepartement bezien moet
hebben welke gevolgen dat besluit zal hebben voor het rechtssysteem en welk
(wetgevings)instrument eventueel moet worden ingezet. Een aantal ambtenaren
van ieder vakdepartement is werkzaam op het desbetreffende gebied bij de Zweedse
permanente vertegenwoordiging in Brussel. Wanneer een Commissievoorstel is
ingediend bij de Raad, wordt een afschrift daarvan gezonden aan de EU-commissie
van het parlement. Het betrokken vakdepartement zorgt voor een korte samenvatting
van het voorstel, een prognose van de implicaties van het voorstel voor het
Zweedse recht en welk implementatie-instrument men voornemens is in te zetten
wanneer het voorstel wordt aangenomen. Het parlement in Zweden is verantwoordelijk
voor de informatievoorziening aan de samenleving over EU-zaken. Het wordt
daarom van groot belang geacht dat het parlement op de hoogte is van wat er
speelt op Europees niveau en wat het betreffende standpunt van de regering
is. De regering is dan ook verplicht het parlement zo snel mogelijk te informeren
over de onderwerpen die worden besproken in Brussel en over het standpunt
dat de Zweedse regering daarin wil innemen. Deze informatievoorziening geschiedt
deels aan de het parlement als geheel, deels aan de vaste kamercommissies
en deels aan de vaste kamercommissie voor EU-zaken. Formeel is er voor de
regering geen verplichting om adviezen van de EU-commissie op te volgen, in
de praktijk zijn de adviezen behoorlijk dwingend (via de vertrouwensregel).
In het algemeen verloopt de implementatie in Zweden dankzij de vroege en actieve
betrokkenheid van vakdepartementen en parlement zeer snel.5.4 FinlandIn Finland heeft het parlement eveneens een sterke rol in de totstandkomingsfase
van EG-regelgeving. Voorstellen voor in Brussel in te nemen standpunten worden
op het vakministerie voorbereid en via een ambtelijk voorportaal,
een ministerieel comité en de raad van ministers naar het parlementaire
comité voor EU-zaken geleid. Het parlement geeft zijn zienswijze, die
doorgaans wordt overgenomen door de regering. Op basis daarvan onderhandelt
de dossierhouder in Brussel. Deze zorgt tevens voor de implementatie van richtlijnen.
Het wetsniveau waarbij implementatie geschiedt is vergelijkbaar met het Nederlandse,
dus vaak bij formele wetgeving en in voorkomend geval bij lagere regelgeving.
Maar het traject tot vaststelling van wetten is in Finland beduidend compacter
dan in Nederland: doorgaans zit er een maand of zes tussen indiening van een
wetsvoorstel en uiteindelijke vaststelling daarvan.5.5 SpanjeIn Spanje wordt het parlement vanaf het begin over het proces van totstandkoming
van Europese regelgeving geïnformeerd. Alle Commissiedocumenten moeten
sinds 1994 met een fiche langs het parlement. Het parlement heeft in het Europese
wetgevingsproces geen directe rol of bevoegdheden, maar intervenieert soms
op eigen initiatief. In het begin van het implementatieproces wordt vastgesteld
of de richtlijn in formele (leyes) of materiële (reglamentos) regelgeving
moet worden neergelegd. De betrokkenheid van het Spaanse parlement bij de
implementatie hangt hiervan af. Implementatietechnieken variëren: soms
wordt de Spaanse regelgeving aangepast conform de richtlijn, soms wordt de
inhoud van de richtlijn letterlijk overgenomen. Het Spaanse implementatieproces
is op een aantal punten vergelijkbaar met het Nederlandse, maar zoals blijkt
uit de cijfers ligt Spanje met tijdige implementatie beduidend beter op koers
dan Nederland.5.6 Verenigd KoninkrijkHet parlement van het Verenigd Koninkrijk (VK) wordt actief bij de totstandkoming
van Europese regelgeving betrokken. Het VK kent het zogeheten «parlementair
voorbehoud»: de Britten stemmen niet eerder in met voorstellen voor
EG-regelgeving dan nadat het nationale parlement zich erover uit heeft kunnen
spreken. Daartoe legt de Britse regering het voorstel, inclusief een «Explanatory
Memorandum», voor aan de vaste commissie voor Europese Zaken van zowel
het Lager- als het Hogerhuis. Deze kunnen eventueel over het voorstel debatteren
en zullen er vervolgens al dan niet mee instemmen c.q. aandringen op bepaalde
wijzigingen. De onderhandelaar in Brussel dient zich aan dit mandaat van het
parlement te houden. Implementatie van EG-regelgeving vindt in het VK voor
het grootste deel plaats door middel van secundaire regelgeving. De «European
Communities Act 1972» kent een clausule die de rechtsbasis daartoe ten
algemene vastlegt, maar ook in sectorregelgeving kan een dergelijke delegatiegrondslag
voorkomen. Deze secundaire regelgeving, die vrij snel tot stand komt, kan –
in tegenstelling tot hetgeen het voorliggende wetsvoorstel beoogt- primaire
wetgeving wijzigen en daarvan in voorkomend geval zelfs afwijken. Wel geldt
voor deze regelgeving een met voorhang vergelijkbare procedure: de instrumenten
mogen niet vastgesteld worden dan nadat het Britse parlement zich erover uitgesproken
heeft (affirmative resolution) of er stilzwijgend mee akkoord is gegaan (negative
resolution).6. Overige aspecten – bedrijfseffecten en administratieve
lastenHet wetsvoorstel heeft als zodanig geen bedrijfseffecten of invloed op
de administratieve lasten. Het Adviescollege toetsing administratieve lasten
heeft het wetsvoorstel dan ook niet geselecteerd voor een toetsing op administratieve
lasten. Bijlage IIn deze bijlage worden de bestaande richtlijnen op het terrein van de
elektriciteit, gas, post en telecommunicatie opgesomd, alsmede de grondslagen
uit het EG-Verdrag waarop zij berusten.Elektriciteitsrichtlijnen en elektriciteitsverordeningen:Richtlijn nr. 90/547/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
29 oktober 1990 betreffende de doorvoer van elektriciteit via de hoofdnetten
(PbEG L 313). Deze richtlijn berust op artikel
95 (voorheen: 100A) van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 96/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 19 december 1996 betreffende gemeenschappelijke regels voor
de interne markt voor elektriciteit (PbEG L 27).
Deze richtlijn berust op de artikelen 47, tweede lid, 55 en 95 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking
uit hernieuwbare energiebronnen op de interne markt (PbEG L 283) (Richtlijn duurzame energie). Deze richtlijn berust op artikel
175 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2003/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels
voor de interne markt voor elektriciteit en houdende intrekking van Richtlijn
96/92/EG (PbEG L 176). Deze richtlijn berust op
de artikelen 47, tweede lid, 55 en 95 van het EG-Verdrag.Verordening (EG) nr. 1228/2003 van het Europees Parlement en de Raad van
de Europese Unie van 26 juni 2003 betreffende de voorwaarden voor toegang
tot het net voor grensoverschrijdende handel in elektriciteit (PbEG L 176). Deze verordening berust op artikel 95 van het EG-Verdrag.Gasrichtlijnen:Richtlijn nr. 98/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 22 juni 1998 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne
markt voor aardgas (PbEG L 204). Deze richtlijn berust op de artikelen 47,
tweede lid, 55 en 95 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels
voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van Richtlijn 98/30/EG
(PbEG L 176). Deze richtlijn berust op de artikelen
47, tweede lid, 55 en 95 van het EG-Verdrag.Postrichtlijn:Richtlijn nr. 1997/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels
voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap
en de verbetering van de kwaliteit van de dienst (PbEG L 015) (postrichtlijn),
zoals deze laatstelijk is gewijzigd bij richtlijn nr. 2003/55/EG van 26 juni
2003 (PbEG L 176). De postrichtlijn berust op de artikelen 47, tweede lid,
55 en 95 van het EG-Verdrag. Telecommunicatierichtlijnen, telecommunicatieverordeningen
en liberalisatierichtlijnen op het terrein van de telecommunicatie:Richtlijn nr. 89/336/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
3 mei 1989 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving van
de Lid-Staten inzake elektromagnetische comptabiliteit (PbEG L 139) (EMC-richtlijn),
zoals deze laatstelijk is gewijzigd bij richtlijn nr. 93/68/EEG van de Raad
van de Europese Gemeenschappen van 22 juli 1993 (PbEG L 220). De EMC-richtlijn
berust op artikel 95 (voorheen: 100A) van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 1995/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 9 maart 1999 betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur
en de wederzijdse erkenning van hun conformiteit (PbEG L 091) (RTE-richtlijn).
De RTE-richtlijn berust op artikel 95 (voorheen: 100A) van het EG-Verdrag.Verordening (EG) nr. 2887/2000 van het Europees Parlement en de Raad van
de Europese Unie van 18 december 2000 inzake ontbundelde toegang tot
het aansluitnetwerk (PbEG L 336/4) (Verordening ontbundelde toegang tot het
aansluitnetwerk). De Verordening ontbundelde toegang tot het aansluitnetwerk
berust op artikel 95 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en de interconnectie
van elektronische-communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (PbEG
L 108) (Toegangsrichtlijn).De Toegangsrichtlijn berust op artikel 95 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken
en -diensten (PbEG L 108) (Machtigingsrichtlijn). De Machtigingsrichtlijn
berust op artikel 95 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2002/21/2002 van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader
voor elektronische-communicatienetwerken endiensten (PbEG L 108) (Kaderrichtlijn).
De Kaderrichtlijn berust op artikel 95 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten
met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (PbEG L
108) (Universeledienstrichtlijn). De Universeledienstrichtlijn berust op artikel
95 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens
en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische
communicatie (PbEG L 201) (bijzondere privacyrichtlijn). De bijzondere privacyrichtlijn
berust op artikel 95 van het EG-Verdrag.Richtlijn nr. 2002/77/EG van de Commissie van de Europese Gemeenschappen
van 16 september 2002 betreffende de mededinging op de markten voor elektronische
communicatienetwerken en -diensten (PbEG L 249) (liberalisatierichtlijn).
De liberalisatierichtlijn berust op artikel 86, derde lid, van het EG-Verdrag. Bijlage II Verdeling beschikbare tijdBovenstaande grafiek toont hoe de verdeling is geweest over het ministerie,
de Raad van State en het parlement, bij de in 2001, 2002 en 2003 onder eerste
verantwoordelijkheid van de Minister van Economische Zaken te implementeren
EG-richtlijnen. Daarbij is de implementatietermijn steeds op «100»
genormeerd en op grond daarvan is berekend wie welke termijn heeft gebruikt.
In de onderstaande tabel zijn de gegevens op basis waarvan deze grafiek is
gemaakt, uitgebreider verantwoord.Verantwoording grafiek verdeling beschikbare tijd RichtlijnBenodigde tijd EZ in maandenBenodigde
tijd Raad van State in maandenBenodigde
tijd Parlement in maandenToegestane
tijd in maandenTransparantierichtlijn102712 Biotechnologische uitvindingen (nog aanhangig bij
Eerste Kamer)46Loopt nog24 Meeteenheden2211 (behandeling aangehouden
in verband met te rectificeren fout in de richtlijn)12 Rechtsbescherming modellen (Benelux-wetgeving)444136 Elektronische handtekening1251218 Standaardformulieren (algemene maatregel van bestuur)24–6 Elektronische communicatie netwerken9212
(uitgegaan is van inwerking-treding per 1 april 2004)15 Commissierichtlijn Telecom4212 (uitgegaan is
van inwerking-treding per 1 april 2004)10 Richtlijn duurzame energie1051124 Richtlijn etikettering koel- en vriesapparatuur (ministeriële
regeling)5––12II. ARTIKELENOnderdeel B van de artikelen I en II, onderdelen A en B van artikel III
en onderdelen B en C van artikel IV.In de artikelen I tot en met IV zijn enkele definities opgenomen die respectievelijk
worden opgenomen in de Elektriciteitswet 1998, de Gaswet, de Postwet en de
Telecommunicatiewet. Voor zover nodig worden deze definities toegelicht.Onderdeel B van artikel I bevat een omschrijving van elektriciteitsrichtlijn
en -verordening. Deze definitie bevat een drietal eisen waaraan een richtlijn
of verordening moet voldoen, om als elektriciteitsrichtlijn of -verordening
te kunnen worden bestempeld. In de eerste plaats moet de richtlijn of verordening
rusten op één of meer van de artikelen 47, 52, 55, 95 of 175
van het EG-verdrag. Een richtlijn die alleen berust op artikel 308 van het
EG-verdrag is derhalve géén elektriciteitsrichtlijn. Daarentegen
kan een verordening die zowel berust op artikel 95 van het EG-verdrag als
op artikel 308 wel een elektriciteitsverordening zijn. Een tweede vereiste
is dat de richtlijn of verordening betrekking moet hebben op de elektriciteitssector.
Dit wil zeggen dat de richtlijn tot doel moet hebben om die sector of een
deel daarvan te reguleren. In de derde plaats moet de richtlijn of verordening
regels stellen over economische activiteiten in die sector, de belangen van
afnemers, geschilbeslechting, de infrastructuur, de interne markt, de handel,
de mededinging, de voorzieningszekerheid, het milieu, technische eisen of
het verschaffen van informatie. Het betreffen onderwerpen die reeds voorkomen
in richtlijn 2003/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni
2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit
en houdende intrekking van Richtlijn 96/92/EG (PbEG L 176) of richtlijn nr.
2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking
uit hernieuwbare energiebronnen op de interne markt (PbEG L 283), alsmede
onderwerpen waarvan de verwachting bestaat dat deze binnen afzienbare tijd
door communautaire regelgeving zullen worden bestreken.De definities van gasrichtlijn, gasverordening, postrichtlijn en postverordening
zijn op een zelfde wijze opgebouwd als de definitie van elektriciteitsrichtlijn
en elektriciteitsverordening, zodat deze definities niet afzonderlijk hoeven
te worden toegelicht.In de Telecommunicatiewet worden twee stelsels van Europese richtlijnen
geïmplementeerd. In de eerste plaats worden in de Telecommunicatiewet
de richtlijnen voor de elektronische communicatiesector1 geïmplementeerd. Die richtlijnen bevatten een geharmoniseerd
kader voor de regulering van elektronische communicatienetwerken en elektronische
communicatiediensten. Hierbij valt te denken aan het in hoofdstuk 6a van de
Telecommunicatiewet neergelegde toegangsregime. Alle richtlijnen voor de elektronische
communicatiesector zijn telecommunicatierichtlijnen in de zin van artikel
1.1, onderdeel aaa. Artikel 1.4 biedt de grondslag om telecommunicatierichtlijnen
en -verordeningen te implementeren. In de tweede plaats zijn bij en krachtens
hoofdstuk 10 van de Telecommunicatiewet Richtlijn nr. 1995/5/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van 9 maart 1999 betreffende
radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse erkenning
van hun conformiteit (PbEG L 091) (RTE-richtlijn) en Richtlijn nr. 89/336/EEG
van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 3 mei 1989 betreffende
de onderlinge aanpassing van de wetgeving van de Lid-Staten inzake elektromagnetische
conformiteit (PbEG L 139) (EMC-richtlijn) geïmplementeerd. De RTE-richtlijn
harmoniseert de nationale voorschriften voor het op de markt brengen, het
vrije verkeer en de ingebruikname van randapparaten en radiozendapparaten
(bijvoorbeeld een telefoon en een fax). Onder meer is in de RTE-richtlijn
geregeld dat randapparaten en radiozendapparaten aan essentiële eisen
op het gebied van gezondheid, veiligheid en elektromagnetische compatibiliteit
moeten voldoen. De EMC-richtlijn bevat regels ter voorkoming van elektromagnetisch
storingen door apparaten die elektronische componenten bevatten (bijvoorbeeld
een scheerapparaat en een computer). Zowel de RTE-richtlijn als de EMC-richtlijn
zijn conformiteitsrichtlijnen in de zin van artikel 1.1, onderdeel bbb. Artikel
10.1 biedt de grondslag om conformiteitsrichtlijnen enverordeningen te implementeren.
In tegenstelling tot de andere wetten is ervoor gekozen om twee delegatiegrondslagen
op te nemen. Artikel 1.4 voor telecommunicatierichtlijnen en artikel 10.1
voor conformiteitsrichtlijnen. Voor twee afzonderlijke delegatiegrondslagen
is gekozen omdat dit het beste aansluit bij de huidige wetssystematiek. Zo
kunnen de krachtens artikel 10.1 gestelde voorschriften zowel strafrechtelijk
als bestuursrechtelijk kunnen worden gehandhaafd, terwijl voor de krachtens
artikel 1.4 gestelde voorschriften alleen voorzien is in bestuursrechtelijke
handhaving.De artikelen I tot en met IV bevatten daarnaast een definitie van gedelegeerde
richtlijn, verordening en beschikking. Onder «gedelegeerd» wordt
in dit verband verstaan dat het besluit is vastgesteld door de Commissie.
De bevoegdheid hiertoe wordt in een richtlijn of verordening van het Europees
Parlement en de Raad toegekend.Voorts wordt het begrip liberalisatierichtlijn gedefinieerd. Een liberalisatierichtlijn
is een richtlijn van de Europese Commissie die gebaseerd is op artikel 86,
derde lid, van het EG-verdrag. Een dergelijke richtlijn kan onder meer betrekking
hebben op staatsondernemingen, diensten van algemeen economisch belang of
bijzondere of uitsluitende rechten die door de lidstaten zijn toegekend. Aangezien
de Commissie liberalisatierichtlijnen zelfstandig vaststelt,
dat wil zeggen dat zij géén instemming nodig heeft van de Raad
of het Europees Parlement, zullen de Staten-Generaal niet betrokken worden
bij de totstandkoming van die richtlijnen. Over eventuele keuzemogelijkheden
die een liberalisatierichtlijn biedt, zullen de Staten-Generaal uiteraard
wel geïnformeerd worden.Artikel 84 van de Elektriciteitswet 1998, artikel 63 van de Gaswet, 13b
van de Postwet en de artikelen 1.4 en 10.1 van de Telecommunicatiewet bieden
de grondslag om het relevante bestuursorgaan bevoegd te maken toezicht te
houden op een of meerdere voorschriften uit, respectievelijk, een elektriciteitsverordening,
gasverordening, postverordening, telecommunicatieverordening of conformiteitsverordening.
Ook kunnen op grond van genoemde artikelen voorschriften uit een verordening
worden aangewezen op grond waarvan het relevante bestuursorgaan besluiten
kan nemen. Zoals bijvoorbeeld het verlenen van een ontheffing. Zie bijvoorbeeld
artikel 4, vierde lid, verordening (EG) nr. 2887/2000 van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 18 december 2000 inzake de ontbundelde
toegang tot het aansluitnetwerk.In de artikelen I, onderdeel B, II, onderdeel B, III onderdeel C, en artikel
IV, onderdeel C is bepaald dat onder «wet» mede wordt verstaan
een voorschrift uit een verordening dat krachtens de desbetreffende wet is
aangewezen. In de bepalingen in de Elektriciteitswet 1998, de Gaswet, de Postwet
en de Telecommunicatiewet die betrekken hebben op toezicht, handhaving, beroep
e.d. wordt meestal gesproken over «wet». Zie bijvoorbeeld artikel
59, eerste lid, van de Gaswet. Door onder het begrip «wet» ook
krachtens die wet aangewezen voorschriften uit een verordening te laten vallen,
is verzekerd dat het relevante bestuursorgaan toezicht kan houden op die aangewezen
voorschriften (uit een verordening) en handhavend kan optreden ingeval dat
voorschrift wordt overtreden.Artikel I, onderdeel D, artikel II, onderdeel E, artikel
III, onderdeel C, en artikel IV, onderdelen D en GArtikel 84 van de Elektriciteitswet 1998, artikel 63 van de Gaswet, 13b
van de Postwet en de artikelen 1.4 en 10.1 van de Telecommunicatiewet bieden
de grondslag om richtlijnen, verordeningen en gedelegeerde besluiten te implementeren.
In het eerste lid van genoemde artikelen is geregeld dat elektriciteitsrichtlijnen,
gasrichtlijnen, postrichtlijnen, telecommunicatierichtlijnen, conformiteitsrichtlijnen
en liberalisatierichtlijnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
kunnen worden geïmplementeerd. Het begrip «implementatie»
is hier gehanteerd conform Aanwijzing 328 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
In die Aanwijzing wordt onder implementatie verstaan:«de uitvoering van een bindend besluit van de Raad van de Europese
Unie, van het Europees Parlement en de Raad gezamenlijk of van de Commissie
van de Europese Gemeenschappen in het nationale recht door middel van het
vaststellen van algemeen verbindende voorschriften».Het uitvoeren van EG-besluiten door middel van het vaststellen van algemeen
verbindende voorschriften kan betrekking hebben op het omzetten van het artikel
uit een richtlijn in een algemene maatregel van bestuur of ministeriële
regeling, maar ook op de noodzakelijke uitvoerings- en handhavingsstructuren.
Bij uitvoeringsstructuren gaat het met name om verplichtingen die nodig zijn
om de richtlijnbepalingen in te passen in de Nederlandse rechtsorde en te
zorgen dat die omgezette richtlijnbepalingen het doel kunnen bereiken dat
de Europese wetgever heeft beoogd (effet utile). Aangezien de handhaving reeds
geregeld is in de verschillende wetten, zullen bij lagere regelgeving alleen
verplichtingen worden opgelegd die de handhaving ondersteunen. Hierbij valt
te denken aan de verplichting om informatie te verschaffen of
om een gescheiden boekhouding te voeren, maar ook een regel op grond waarvan
de bewijslast wordt omgekeerd.Het eerste lid van de in de vorige alinea genoemde artikelen biedt niet
alleen de grondslag om richtlijnen te implementeren, maar ook de grondslag
om uitvoering te geven aan de bijlagen II (technische voorschriften, normen,
keuring en certificatie), IV (energie) en XI (telecommunicatiediensten) van
de op 2 mei 1992 te Oporto tot stand gekomen Overeenkomst betreffende
de Europese Economische Ruimte (EER). Het gemend comité van de EER
kan op grond 98 van de Overeenkomst de bij die Overeenkomst behorende bijlagen
wijzigen. In de bijlagen kunnen richtlijnen en verordeningen van de Europese
Gemeenschap worden opgenomen, zodat die richtlijnen en verordeningen niet
alleen gelden in de Europese Unie maar ook in de lidstaten van de EER die
niet lid zijn van de EU (in casu IJsland, Liechtenstein, Noorwegen en Zwitserland).
Zo is de eerder genoemde RTE-richtlijn, die ziet op randapparaten en radiozendapparaten,
opgenomen in bijlage II van de overeenkomst. Ter implementatie van bijlage
II zijn regels gesteld in artikel 2 van het Besluit randapparaten en radioapparaten.Het tweede lid van de artikelen 84 van de Elektriciteitswet 1998, 63 van
de Gaswet, 13b van de Postwet en 1.4 en 10.1 van de Telecommunicatiewet biedt
de grondslag om, indien nodig, ter implementatie van een bindende overeenkomst
tussen de Europese Gemeenschap en een derde land of internationale organisatie
(zoals Mercosur) regels te stellen. Het gaat hierbij alleen om overeenkomsten
die gaan over onderwerpen die worden bestreken door een richtlijn of een verordening
die krachtens dit wetsvoorstel kan worden geïmplementeerd. Met deze delegatiegrondslag
kan bijvoorbeeld uitvoering worden gegeven aan de Overeenkomst inzake wederzijdse
erkenning van overeenstemmingsbeoordeling, certificaten en markering tussen
de Europese Gemeenschap en Australië (PbEG 1998 L 229). Ter implementatie
van die overeenkomst zijn regels gesteld in artikel 10, tweede lid, van het
Besluit randapparaten en radioapparaten.Bij de implementatie van verordeningen mogen géén rechtstreeks
werkende verplichtingen uit de verordening worden omgezet in nationaal recht;
wel moeten veelal uitvoeringsmaatregelen worden getroffen. Omdat omzetting
bij verordeningen niet mag, wordt in het derde lid gesproken over uitvoering
en niet over implementatie. In dit lid is geregeld dat verordeningen bij ministeriële
regeling worden geïmplementeerd. Omdat bij uitvoering van verordeningen
vaak weinig keuzes van beleidsmatige aard kunnen worden gemaakt én
omdat de implementatietermijnen zeer kort kunnen zijn (soms minder dan een
week), is voor het instrument ministeriële regeling gekozen.In sommige richtlijnen of verordeningen wordt aan de Europese Commissie
de bevoegdheid gegeven om richtlijnen, verordeningen of beschikkingen vast
te stellen. Omdat deze gedelegeerde besluiten vaak technisch van aard zijn,
weinig beleidsruimte laten aan de lidstaten en een korte implementatietermijn
kennen, worden deze gedelegeerde besluiten eveneens bij ministeriële
regeling geïmplementeerd. Dit is geregeld in het vierde lid.In het vijfde lid is onder meer geregeld dat voorschriften uit een verordening
kunnen worden aangewezen waarop een bestuursorgaan toezicht moet houden of
op grond waarvan een bestuursorgaan besluiten kan nemen. Zo kan op grond van
artikel 4, vierde lid, van de eerder genoemde verordening (EG) nr. 2887/2000
ontheffing worden verleend.In artikel 84a van de Elektriciteitswet 1998, artikel 63a van de Gaswet,
artikel 13c van de Postwet en artikel 1.5 van de Telecommunicatiewet is geregeld dat een artikel uit de wet, dat is opgenomen in de linkerrij
van de bijlage van die wet, bij koninklijk besluit kan worden ingetrokken,
indien het daarmee in de rechterrij corresponderende artikel uit een richtlijn
of verordening wordt gewijzigd of vervalt. Van belang hierbij is dat niet
alle artikelen uit de wet kunnen worden ingetrokken. Alleen artikelen die
in de bijlage staan kunnen worden ingetrokken. In de bijlage worden in beginsel
alleen artikelen opgenomen die strekken tot 1-op-1 implementatie van een richtlijn
of verordening. Alleen voor wat betreft de Postwet
is afgeweken van dit uitgangspunt. Wanneer op Europees niveau wordt besloten
om de postsector volledig te liberaliseren, kunnen ook de artikelen die alleen
relevant zijn in het kader van het wettelijk monopolie voor de postbezorging
worden ingetrokken. Om die reden zijn tevens de artikelen die zich richten
tot de houder van de postconcessie opgenomen in de bijlage bij de Postwet.Voor wat betreft de Postwet is voorts van belang dat alleen artikelen
uit de wet kunnen worden ingetrokken indien een postrichtlijn of -verordening
de mogelijkheid biedt om de universele postdienst op te dragen aan een aanbieder.
Met deze beperking is zeker gesteld dat de universele postdienst opgedragen
kan worden.In het tweede lid is geregeld dat bij algemene maatregel van bestuur verwijzingen
naar ingetrokken artikelen kunnen worden geschrapt. Deze bepaling ziet op
de situatie dat een artikel uit de wet bij koninklijk besluit wordt ingetrokken
en een ander (niet ingetrokken) artikel naar het ingetrokken artikel verwijst.
In die situatie kan de verwijzing worden geschrapt. Een andere mogelijkheid
die het tweede lid biedt is om een verwijzing naar een vervallen artikel te
vervangen door een verwijzing naar artikel 84 van de Elektriciteitswet 1998,
artikel 63 van de Gaswet, artikel 13b van de Postwet of artikel 1.4 van de
Telecommunicatiewet. Het gaat hier om de situatie dat het onderwerp dat vroeger
op wetsniveau was geregeld, thans krachtens een eerder genoemd artikel wordt
geregeld. Tot slot is het mogelijk om verwijzingen naar artikel 84 van de
Elektriciteitswet 1998, artikel 63 van de Gaswet, artikel 13b van de Postwet
en artikel 1.4 van de Telecommunicatiewet bij algemene maatregel van bestuur
in de wet in te voegen. Deze bevoegdheid is opgenomen omdat het soms nodig
is om de verhouding tussen artikelen in een wet en een besluit weer te geven.
Te denken valt aan de zinsnede: Onverminderd de bij of krachtens artikel 84,
eerste lid, gestelde regels.Artikel I, onderdeel E, artikel II, onderdeel F, artikel
III, onderdeel H, en artikel IV, onderdeel OAan de Elektriciteitswet 1998, de Gaswet, de Postwet en de Telecommunicatiewet
wordt een bijlage toegevoegd. Deze bijlage valt te beschouwen als een transponeringstabel
in spiegelbeeld. In de linkerrij zijn artikelen uit de wet opgenomen die strekken
tot implementatie van de daarmee in de rechterrij corresponderende artikelen
uit een richtlijn of verordening. Indien een artikel, of een onderdeel daarvan,
dat is opgenomen in de rechterrij van de bijlage, wordt gewijzigd of vervalt,
kan het daarmee in de linkerrij corresponderende artikel van de wet bij koninklijk
besluit worden ingetrokken.In een aantal gevallen worden in de rechterrij meerdere artikelen of onderdelen
van een artikel uit een richtlijn of verordening genoemd. In het geval dat
één van deze onderdelen of artikelen wordt gewijzigd en de andere
onderdelen of artikelen niet, kunnen wel alle in de linkerrij genoemde wetsartikelen
worden ingetrokken. Het gewijzigde onderdeel of artikel (van de richtlijn
of verordening) en de niet gewijzigde onderdelen of artikelen (van de richtlijn
of verordening) kunnen vervolgens bij lagere regelgeving worden geïmplementeerd.Artikel I, onderdeel C, en artikel II, onderdeel DIn artikel 5a, eerste lid, van de Elektriciteitswet 1998 en artikel 60a,
eerste lid, van de Gaswet is geregeld in welke gevallen een last onder dwangsom
kan worden opgelegd. Omdat ook krachtens artikel 84 van de Elektriciteitswet
1998 en krachtens artikel 63 van de Gaswet gestelde voorschriften en voorschriften
uit een elektriciteitsverordening, gasverordening of een gedelegeerde verordening
gehandhaafd moeten worden, wordt artikel 5a van de Elektriciteitswet 1998
en artikel 60a van de Gaswet gewijzigd, zodat ook ingeval van overtreding
van die voorschriften een last onder dwangsom kan worden opgelegd.Artikel II, onderdeel C, en artikel IV, onderdeel KIn artikel 59, eerste lid, van de Gaswet is geregeld op welke bij of krachtens
de wet gestelde voorschriften door Onze Minister aangewezen ambtenaren toezicht
wordt gehouden. Onder deze voorschriften vallen ook krachtens artikel 63,
eerste tot en met vierde lid, gestelde voorschriften, voor zover het bevoegdheden
betreft van Onze Minister, alsmede voorschriften uit een gasverordening of
een gedelegeerde verordening die krachtens artikel 63, vijfde lid, onderdeel
b, zijn aangewezen.In het tweede lid is geregeld dat de door de directeur-generaal aangewezen
ambtenaren van de Nederlandse mededingingsautoriteit toezicht houden op andere
dan de in eerste lid bedoelde voorschriften die bij of krachtens de Gaswet
zijn gesteld. Hieronder vallen ook voorschriften die krachtens artikel 63,
eerste tot en met vierde lid, zijn gesteld en niet tot de bevoegdheid van
Onze Minister horen. In artikel 1a, tweede lid, van de Gaswet is geregeld
dat onder het begrip «wet» mede verstaan wordt: «een krachtens
artikel 63, vijfde lid, onderdelen b of c, aangewezen voorschrift uit een
gasverordening of een gedelegeerde verordening». De door de directeur-generaal
aangewezen ambtenaren moeten derhalve ook toezicht houden op voorschriften
uit een gasverordening of een gedelegeerde verordening die krachtens artikel
63, vijfde lid, onderdeel c, zijn aangewezen.Wat voor artikel 59 van de Gaswet geldt, geldt eveneens voor artikel 15.1
van de Telecommunicatiewet.Artikel III, onderdelen D tot en met GIn artikel 2a van de Postwet is geregeld dat een rechtspersoon met uitsluiting
van anderen concessie wordt verleend om, kortweg, brieven die ten hoogste
100 gram wegen te bezorgen. Deze concessie, ook wel aangeduid als monopolie,
is verleend aan TPG N.V.In het geval dat op Europees niveau besloten wordt dat de lidstaten op
het gebied van postvervoer géén nationale monopolies meer in
stand mogen houden, kan artikel 2a van de Postwet bij koninklijk besluit worden
ingetrokken. Van belang hierbij is dat artikel 2a van de wet (de concessie)
alleen kan worden ingetrokken, indien een postrichtijn of -verordening de
lidstaten de bevoegdheid geeft om de universele dienst, zoals gedefinieerd
in die richtlijn of verordening, op te dragen. Hiermee is zeker gesteld dat
de universele dienst krachtens artikel 13b kan worden opgedragen.In het geval dat artikel 2a wordt ingetrokken is er géén
houder van de concessie meer, maar alleen een aanbieder van de universele
postdienst. Om die reden is in artikel III, onderdeel F, punt 2, bepaald dat
als artikel 2a wordt ingetrokken «de houder van de concessie»
telkens wordt vervangen door: de aanbieder van de universele dienst. De omvang
van de universele dienst is thans vastgelegd in het Postbesluit.In artikel 2a, tweede lid, onderdeel b, is geregeld dat de houder van
de concessie met uitsluiting van anderen het recht heeft postzegels en postzegelafdrukken met daarop een afbeelding van de Koning of de vermelding
uit te geven. In het geval dat artikel 2a wordt ingetrokken, biedt het nieuwe
artikel 12, eerste lid, (zie artikel III, onderdeel F, punt 3) de grondslag
om hierover bij algemene maatregel van bestuur regels te stellen. Voorts kan
het vanuit het oogpunt van consumentenbescherming in een geliberaliseerde
postmarkt nodig zijn dat aanbieders van postdiensten zich moeten aansluiten
bij een van overheidswege erkende geschillencommissie. Artikel 12, tweede
lid, bevat de grondslag om een dergelijke verplichting op de leggen aan alle
of bepaalde categorieën aanbieders van postdiensten.Op het tijdstip dat artikel 2a is ingetrokken, is er geen concessiehouder
meer en kunnen aan hem op grond van artikel 13a géén kosten
meer in rekening worden gebracht. Om die reden is in onderdeel F, punt 4,
bepaald dat artikel 13a automatisch vervangen wordt op het tijdstip dat artikel
2a bij koninklijk besluit wordt ingetrokken. Het nieuwe artikel 13a is nagenoeg
identiek aan artikel 16.1, eerste tot en met derde lid, van de Telecommunicatiewet.
Dit artikel is geschikt om in een geliberaliseerde markt bepaalde kosten van
het college in rekening te brengen aan marktpartijen.In artikel 15b, tweede lid, is geregeld dat het college een boete kan
opleggen indien de houder van de concessie in strijd handelt met de bij of
krachtens de Postwet gestelde regels, met uitzondering van de regels die betrekking
hebben op buitengewone omstandigheden. Ook kan het college een boete opleggen
aan de overtreder van artikel 2b van de Postwet of artikel 5:20 van de Algemene
wet bestuursrecht. Met de in artikel III, onderdeel D, opgenomen wijziging
is verzekerd dat het college eveneens een boete kan opleggen aan de overtreder
van een krachtens artikel 13b gesteld voorschrift (dat strekt tot implementatie)
of een krachtens artikel 13b, vijfde lid, onderdeel b, aangewezen voorschrift
uit een postverordening of gedelegeerde verordening. In het geval artikel
2a van de Postwet wordt ingetrokken krachtens artikel 13c van die wet, is
er geen houder meer van de concessie en wordt artikel 15b, tweede lid, automatisch
aangepast aan die nieuwe situatie. Dit laatste is geregeld in onderdeel F,
punt 5.In bijzondere omstandigheden kunnen op grond van paragraaf 5 van
de Postwet aan de concessiehouder aanwijzingen worden gegeven met betrekking
tot het postvervoer. In onderdeel F, punt 2, is geregeld dat als de concessie
wordt afgeschaft, de in paragraaf 5 bedoelde verplichtingen komen te
rusten op de aanbieder die krachtens artikel 13b is belast met de universele
postdienst. Hiermee is zeker gesteld de overheid kan ingrijpen indien bijzondere
omstandigheden hiertoe aanleiding geven. Nadat de concessie is afgeschaft,
zal onderzocht worden of de verplichting, bedoeld in paragraaf 5, zich
niet tevens dient uit te strekken tot andere aanbieders van postdiensten.
Zo nodig zal hiervoor een separaat wetstraject worden gevolgd.In artikel 3 is geregeld dat de houder van de concessie de voor Nederland
bindende verplichtingen moeten nakomen die voortvloeien uit de akten van de
Wereldpostunie of uit andere verdragen of besluiten van volkenrechtelijke
organisaties. Ook is in artikel 3 bepaald dat de houder van de concessie gerechtigd
is om op te treden als Nederlandse postadministratie. Indien het voor een
juiste implementatie van een postrichtlijn nodig is om artikel 3 bij koninklijk
besluit in te trekken, biedt het nieuwe artikel 6 de grondslag om een of meerdere
aanbieders met de bovengenoemde verplichtingen te belasten of als Nederlandse
postadministratie aan te wijzen.Artikel IV, onderdeel EDe artikelen 4.1a, 6a.19, tweede lid, 7.3, 8.4a, 8.5, 9.2, tweede lid,
9.3, tweede lid, tweede volzin, 10.1b, 10.2, 10.8, 10.9, 18.2 en 18.21 van
de Telecommunicatiewet bieden de grondslag om een of meer voorschriften uit
een telecommunicatierichtlijn of een conformiteitsrichtlijn te implementeren.
Nu op grond van de artikelen 1.4 en 10.1 van de Telecommunicatiewet alle relevante
EG-besluiten kunnen worden geïmplementeerd, kunnen genoemde delegatiegrondslagen
komen te vervallen en kan volstaan worden met de generieke delegatiegrondslagen.Artikel IV, onderdelen H, I, J en KHoofdstuk 10 van de Telecommunicatiewet ziet op randapparaten, radiozendaparraten
en overige apparaten. Nagenoeg de gehele RTE-richtlijn en EMC-richtlijn zijn
geïmplementeerd bij lagere regelgeving. Die lagere regelgeving is gebaseerd
op de in de artikelen 10.1, 10.1b, 10.2 10.4, onderdeel a, 10.8 en 10.9 van
de wet opgenomen delegatiegrondslagen. Aangezien die delegatiegrondslagen
enkel nodig zijn om uitvoering te geven aan de RTE-richtlijn en de EMC-richtlijn,
kunnen ze vervangen worden door de nieuwe in artikel 10.1 opgenomen generieke
delegatiegrondslag. Op grond van de nieuwe delegatiegrondslag kunnen alle
conformiteitsrichtlijnen, dat wil zeggen richtlijnen die gebaseerd zijn op
artikel 95 van het EG-verdrag en regels stellen over het op de markt brengen
of het gebruik van apparaten, geïmplementeerd worden. De huidige RTE-richtlijn
en EMC-richtlijn zijn, uiteraard, conformiteitsrichtlijnen in de zin van artikel
10.1, zodat die richtlijnen geheel bij lagere regelgeving kunnen worden geïmplementeerd.Artikel 10.3, eerste lid, van de Telecommunicatiewet geeft aan de Minister
van Economische Zaken de bevoegdheid om instanties aan te wijzen die bevoegd
zijn om de in artikel 10.2 bedoelde certificatie uit te voeren. Omdat artikel
10.3, eerste lid, verwijst naar het vervallen artikel 10.2 van de wet, behoeft
het eerste lid van artikel 10.3 aanpassing. Dit geschiedt in artikel IV, onderdeel
I. Op grond van het nieuwe eerste lid van artikel 10.3 kan de Minister van
Economische Zaken (nog steeds) instanties aanwijzen die over door hem te bepalen
bevoegdheden beschikken bij het onderzoeken van de conformiteit van apparaten
met de krachtens artikel 10.1 gestelde voorschriften.Dit onderzoek zal onder meer betrekking kunnen hebben op de essentiële
eisen op het gebied van volksgezondheid, veiligheid en elektromagnetische
compatibiliteit waaraan bepaalde apparaten krachtens artikel 10.1 moeten voldoen.
Zie bijvoorbeeld artikel 3 van de RTE-richtlijn. Omdat niet elk instantie
over dezelfde expertise beschikt, zal voor elke instantie afzonderlijk worden
bepaald waartoe zij bevoegd is.De in de artikelen 10.4, onderdeel b, 10.6 en 10.7, tweede lid, neergelegde
delegatiegrondslagen zijn nationaal van aard. De regels die gebaseerd zijn
op die grondslagen kunnen derhalve niet in stand worden gehouden op grond
van artikel 10.1 van de wet. In het nieuwe artikel 10.4 (zie artikel IV, onderdeel
J) worden deze nationale delegatiegrondslagen samengevoegd.Artikel IV, onderdelen L en MIn het huidige artikel 15.4, tweede lid, van de Telecommunicatiewet (zoals
geldend na inwerkingtreding van de Wet implementatie Europees regelgevingskader
voor de elektronische communicatiesector 2002) is geregeld dat het college
in geval van overtreding van het bepaalde bij of krachtens hoofdstuk 6a of
van overtreding van een besluit als bedoeld in artikel 12.2 (geschilbeslechting)
door een onderneming die beschikt over een aanmerkelijke marktmacht, een boete
van ten hoogste € 450 000, of, indien dit meer is, ten hoogste
10% van de relevante omzet in Nederland kan opleggen. In de toekomst worden
telecommunicatierichtlijnen geïmplementeerd bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur. Derhalve worden ook verplichtingen die alleen gelden
voor ondernemingen die beschikken over een bepaalde marktmacht of geschilbeslechtingsartikelen
bij lagere regelgeving geïmplementeerd. Ook is het mogelijk dat in een
telecommunicatieverordening verplichtingen worden opgelegd aan ondernemingen
die beschikken over een bepaalde marktmacht. Om te zorgen dat het college
ook in die gevallen bevoegd blijft een boete van ten hoogste 10% van de relevante
omzet op te leggen, wordt artikel 15.4, tweede lid, van de wet aangepast.Tegen bepaalde besluiten van het college kan krachtens huidig recht (zoals
geldend na inwerkingtreding van de Wet implementatie Europees regelgevingskader
voor de elektronische communicatiesector 2002) geen bezwaar worden ingediend
en geen beroep worden ingesteld bij de rechtbank. Alleen beroep bij het College
van Beroep voor het bedrijfsleven staat open. Het gaat hierbij om besluiten
die gelden voor ondernemingen met een bepaalde marktmacht (hoofdstuk 6A),
betrekking hebben op eind-tot-eindverbindingen (hoofdstuk 6) of geschilbeslechting
(hoofdstuk 12) en bepaalde handhavingsbesluiten (hoofdstuk 15). In de toekomst
worden telecommunicatierichtlijnen geïmplementeerd bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur. Derhalve worden ook de voorschriften uit een richtlijn
die gelden voor ondernemingen die beschikken over een bepaalde marktmacht,
betrekking hebben op eind-tot-eindverbindingen of geschilbeslechting, bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur geïmplementeerd.Uit het eerste lid, onderdelen b tot en met d, en het derde lid, van artikel
17.1 volgt dat tegen besluiten van het college die op genoemde onderwerpen
betrekking hebben géén bezwaar kan worden gemaakt en uitsluitend
beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven kan worden ingesteld.Artikel IV, onderdeel NMet het nieuwe derde lid van artikel 20.4 van de Telecommunicatiewet worden
algemene maatregelen van bestuur die berusten op de artikelen 8.5, 9.2, tweede
lid, of 18.2 gelijk gesteld met besluiten die zijn vastgesteld krachtens
artikel 1.4, eerste lid, van de wet. Algemene maatregelen van bestuur die
berusten op de artikelen 10.1b, 10.2 of 10.4, onderdeel a, worden in
het vierde lid gelijk gesteld met besluiten die zijn vastgesteld krachtens
artikel 10.1, eerste lid, van de wet. Omdat de in artikel 10.6 van de wet
opgenomen delegatiegrondslag is verplaatst naar artikel 10.4, onderdeel c,
van de wet, wordt de algemene maatregel van bestuur die berust op artikel
10.6 gelijk gesteld met een algemene maatregel van bestuur die berust op artikel
10.4, onderdeel c, van de wet.Artikelen V en VIIOp het moment dat de Europese wetgever voorschrijft dat géén
monopolies met betrekking tot postdiensten meer in stand mogen worden gehouden,
kan artikel 2a van de Postwet worden ingetrokken. Op dat tijdstip is er geen
concessiehouder meer, zodat artikel 5 van de Machtigingswet Koninklijke PTT
Nederland N.V. door middel van artikel V wordt ingetrokken. Ook worden op
dat tijdstip de verwijzingen in het Wetboek van Strafvordering naar de concessiehouder
vervanger door verwijzingen naar de aanbieder van de universele postdienst.
Dit volgt uit artikel VII.Artikel VIIIAangezien een aantal delegatiegrondslagen in de Telecommunicatiewet vervalt,
behoeft de Wet op de economische delicten aanpassing.De Minister van Economische Zaken,L. J. BrinkhorstXNoot1Een richtlijn is verbindend ten aanzien van het te bereiken resultaat,
maar het wordt aan de lidstaten overgelaten de vorm en middelen te kiezen
om dit resultaat te bereiken (artikel 249 EG-Verdrag). Een richtlijn kan daarom
omschreven worden als een bindende instructie van de EG aan de lidstaten om
hun nationale recht aan te passen zoals in die richtlijn is omschreven.XNoot2Een verordening heeft een algemene strekking, is bindend en is rechtstreeks
toepasselijk in de lidstaten (artikel 249 EG-Verdrag). Een verordening kan
daarom omschreven worden als een Europese wet.XNoot1Er is nog geen geactualiseerde versie van het Scoreboard.XNoot1De onvoldoende alarmerende werking van de bestaande voortgangsbewaking
(oorzaak b) wordt verbeterd door het kabinet hierin een grotere regie-rol
te geven. Oorzaak c (korte implementatietermijnen) wordt beoogd te verbeteren
door hiervoor op Europees niveau meer aandacht te vragen. Oorzaak d heeft
geleid tot gerichte acties binnen de betrokken departementen.XNoot1COSAC is de afkorting van de Franse benaming van deze instantie: Conférence
des organes spécialisés dans les affaires communautaires. COSAC
werd op 16 en 17 november 1989 te Parijs ingesteld en is een forum voor
gedachtewisseling tussen de commissies voor Europese aangelegenheden van de
verschillende nationale parlementen.XNoot2Verklaring betreffende de rol van de nationale parlementen in de Europese
Unie en de Verklaring betreffende de conferentie van de nationale parlementen.XNoot3Protocol nr. 9 betreffende de rol van de nationale parlementen in de Europese
Unie (CIG 50/03 ADD 1).XNoot4Verklaring nr. 23 betreffende de toekomst van de Unie.XNoot5Artikel 4 van het Protocol betreffende de rol van de nationale parlementen
in de Europese Unie.XNoot6Artikel 3 van het Protocol betreffende de rol van de nationale parlementen
in de Europese Unie en artikel 5, eerste alinea, van het Protocol betreffende
de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid (CIG 50/03
ADD 1).XNoot1Conclusie 6, tweede en derde volzin, van werkgroep I «subsidiariteitsbeginsel
(CONV 286/02, WG I 15), alsmede de algemene opmerkingen 6 en 7 van werkgroep
IV Eindverslag van werkgroep IV betreffende de rol van de nationale parlementen
(CONV 353/02, WG IV 17).XNoot2Waar in deze toelichting wordt gesproken over het door de Minister van
Economische Zaken in Brussel in te nemen standpunt, wordt steeds gedoeld op
regeringsstandpunt dat in Brussel door de Minister van Economische Zaken wordt
uitgedragen. Immers, uiteraard is en blijft de voorbereiding van het Nederlandse
standpunt ten behoeve van de Raadsvergaderingen steeds een aangelegenheid
van algemeen regeringsbeleid (art. 4, tweede lid, sub i, Reglement van orde
voor de ministerraad). De zinsnede «zijn standpunt» is slechts
een korte praktische aanduiding van het uiteindelijke in Brussel zichtbare
resultaat; dat laat onverlet dat het steeds om een regeringsstandpunt gaat.XNoot1Naar aanleiding van de in paragraaf 1.3 genoemde brief van 10 oktober
2003, vindt sindsdien al een uitgebreidere informatie aan het parlement plaats
in die gevallen waarin latere implementatie te zijner tijd tot wetgeving in
formele zin zal leiden.XNoot2Minder bekend is de algemene oriëntatie: in sommige gevallen pleegt
de Raad reeds een eerste politiek standpunt in te nemen, voordat de eerste
lezing door het Europees Parlement heeft plaatsgevonden. Een dergelijke algemene
oriëntatie heeft dus het karakter van een eerste politieke beoordeling
door de Raad van het voorstel en is een afgeleide van hetgeen in de raadswerkgroepen
als consensus naar voren is gekomen. Ook in deze gevallen zal ernaar worden
gestreefd de Staten-Generaal voorafgaand aan een algemene oriëntatie
te informeren.XNoot3Brief van de Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken van 19 juni
2003 (eu03000126).XNoot1De situatie op 15 april 2003. Momenteel hebben 1530 richtlijnen en
377 verordeningen betrekking op de interne markt als gedefinieerd in het EG-Verdrag.XNoot1Richtlijn nr. 2002/21/2002 van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader
voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (PbEG L 108) (Kaderrichtlijn)
en de daarmee samenhangende richtlijnen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29474-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl