Belastingplan 2007; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30804, nr. 8

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

20-10-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30804 nr. 8

16-10-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Arbeidsmarkt- en inkomensbeleid2.1 Lastenverlichting gezinnenTabel 1. Inkomensverdeling naar personen 2006 (*1000) Tabel 2. Lastenontwikkeling bedrijven (lopende prijzen,
x € miljard) Tabel 3. Overzicht lastenontwikkeling gezinnen (in € mld
-/- = lastenverlichting) 2.2 Maatregelen op het terrein van stages en scholing
van werkendenTabel 4. Maatregelen € 40 miljoen Budgettair
beslag 2.3 Introductie regeling dienstverlening aan huis2.4 Tijdelijke verlaging tarief box 23. Economische infrastructuur3.1 Startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid3.2 Afdrachtvermindering zeevaart voor buitenlandse zeevarenden3.3.1 Margeregeling en berekening uurloon WBSO3.3.2 BTW-vrijstelling detacheren wetenschappelijk
personeel4. Milieu en mobiliteit4.1 Richtlijnconforme aanpassing definitie energie-intensief4.2 Introductie tijdsevenredige BPM voor grensoverschrijdende
lease van auto’s4.3 Vereenvoudiging MRB voor motoren4.4 Omzetting enkele kleine vrijstellingen MRB5. Overige maatregelen5.1 Aanpassing terbeschikkingstellingsregeling5.2 Omzetting mantelzorgerkorting5.3 Vereenvoudiging artiesten- en beroepssportersregeling5.4 Voortzetting tijdelijke regelingen loonbelasting5.5 Verlaging tarief successie- en schenkingsrechtTabel 5. Verdeling successierecht over tariefgroepen (2005) Tabel 6. Verdeling schenkingsrecht over tariefgroepen
(2005) 5.6 Aanpassing vrijstelling overdrachtsbelasting
voor wijkontwikkelingsmaatschappijen5.7 Aanpassing voedingspercentage Fonds economische
structuurversterking5.8 Vereenvoudiging drempel buitengewone uitgaven5.9 Richtlijnconforme aanpassing BTW levende dieren6. Omzetbelasting – aanpassing aan Europese
jurisprudentie7. Werkgeversbijdrage in de kosten van kinderopvang8. EU-aspecten9. Budgettaire aspecten10. Overige Onderwerpen10.1 Overheidsorganisaties en BPM10.2 Grijs kenteken voor burgers met handicap10.3 Belastingaangifte ouderen10.4 Fiscale faciliteit «Alternext»10.5 Wbm-afvalstoffenheffingStorten brandbaar afval met ontheffing (januari 2005 t/m
juni 2006)10.6 Bouwstoffenbesluit10.7 Grondwaterbelasting10.8 StakingswinstenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30804Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 160 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 804Wijziging van enkele belastingwetten en enige andere wetten (Belastingplan
2007)nr. 8NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 16 oktober 20061. InleidingHet kabinet heeft met belangstelling kennis genomen van de vragen van
de fracties van het CDA, de PvdA, de VVD, de SP, de ChristenUnie en de SGP
in het verslag bij het Belastingplan 2007. Bij de beantwoording van de vragen
wordt zo veel mogelijk de volgorde van het verslag aangehouden. Voor zover
hiervan is afgeweken is op de oorspronkelijke plaats van de vraag in het verslag
een verwijzing opgenomen naar de paragraaf waar die vraag is beantwoord.De leden van de fractie van de PvdA vragen naar het koopkrachtbeeld. De
leden van de fractie van de SGP vragen naar de verdeling van de lastenverlichting
over burgers en bedrijven. De lastenverlichting en het koopkrachtbeeld worden
in paragraaf 2.1 van deze nota naar aanleiding van het verslag toegelicht.De leden van de fractie van de SGP vragen of het kabinet de opvatting
deelt dat maatregelen die niet in een belastingplan thuishoren een zelfstandige
parlementaire behandeling behoren te krijgen. Daar wordt in bevestigende zin
op geantwoord. Wel kan er aanleiding zijn om hier in bepaalde gevallen van
af te wijken, zoals bij een dreigende budgettaire derving. Bij het onderhavige
wetsvoorstel is er vanwege het beperkte aantal vergaderdagen van de Tweede
Kamer voor de verkiezingen voor gekozen om enkele onderwerpen op te nemen
die bij andere omstandigheden eventueel in een zelfstandig of ander wetsvoorstel
hadden kunnen worden opgenomen.2. Arbeidsmarkt- en inkomensbeleid2.1 Lastenverlichting gezinnenDe leden van de fractie van de PvdA vragen of het kabinet het koopkrachtbeeld
van met name gezinnen met kinderen en ouderen met een klein pensioen aan wil
passen. Zoals tijdens de algemene politieke en financiële beschouwingen
is besproken is het kabinet van mening dat het huidige koopkrachtbeeld evenwichtig
is. Van de standaardhuishoudens met kinderen is over de periode
2003–2007 alleen voor de alleenstaande ouder op het niveau van het minimumloon
sprake van een kwart procent achteruitgang. Dit standaardhuishouden heeft
niet kunnen profiteren van de verhoging van de heffingskortingen omdat het
daarvoor onvoldoende belasting betaalde (verzilveringsprobleem). De hierdoor
opgelopen inkomensachterstand wordt in 2008 ruimschoots goedgemaakt wanneer
de huidige kinderkorting wordt omgezet in een kindertoeslag.De leden van de fractie van de PvdA zijn verheugd te constateren dat de
kinderkorting zal worden omgezet in een kindertoeslag. Ook de leden van de
fractie van de SP steunen deze omzetting. De leden van de fractie van de SP
vragen waarom de kindertoeslag pas in 2008 kan worden ingevoerd. Vanaf de
indiening van een dergelijk wetsvoorstel bij de Tweede Kamer (voorzien in
november 2006) waarbij een forse structuurwijziging optreedt, heeft de Belastingdienst
minimaal 9 maanden nodig voor een adequate uitvoering van de desbetreffende
wet. Hierdoor is eerdere invoering dan per 1-1-2008 niet mogelijk.De leden van de fracties van de PvdA en SP vragen aandacht voor de verzilveringsproblematiek
voor ouderen. In antwoord op vragen van de leden van de fractie van de PvdA
kan gemeld worden dat voor 2006 geraamd wordt dat circa 100 000 ouderen
(een deel van) de ouderenkorting en circa 54 000 ouderen (een deel van)
de alleenstaande ouderenkorting niet kunnen verzilveren. Dit zijn fors lagere
aantallen dan in 2005. Dit komt doordat in 2005 ook een AOW-er (met een partner)
met uitsluitend AOW nog een verzilveringsprobleem had. Door de introductie
van de AOW-toeslag doet dit zich niet meer voor. De leden van de fractie van
de SP vragen om ook de ouderenkortingen om te zetten naar een toeslag. Zoals
in de brief1 van 19 september jl. is aangegeven
ziet het kabinet om de volgende redenen af van deze maatregel:• Ouderen met uitsluitend AOW worden niet geconfronteerd met de verzilveringsproblematiek.• Voor ouderen met aftrek van buitengewone uitgaven wordt het eventueel
optredende verzilveringsprobleem gecompenseerd via de Tegemoetkomingsregeling
buitengewone uitgaven (Tbu).• Ouderen met een onvolledig AOW-pensioen en weinig of geen aanvullend
pensioen kunnen een beroep op de wet werk en bijstand doen. Hierdoor worden
ze de facto gecompenseerd voor een optredend verzilveringsprobleem.• Voor ouderen die in het desbetreffende jaar 65 jaar worden, kan
weliswaar in dat jaar een verzilveringsprobleem ontstaan maar dat is slechts
tijdelijk van aard.De leden van de PvdA vragen voorts aandacht voor de 65-plussers met een
partner die nog geen 65 jaar is en geen eigen inkomen heeft. In de Sociale
Nota 20012 is uitgebreid ingegaan op deze specifieke
groep. Voor dit echtpaar geldt dat de partner zonder inkomen recht heeft op
de uitbetaling van de algemene heffingskorting voor zover de partner die wel
inkomen (zoals AOW) heeft voldoende belasting betaalt. Het inkomen van deze
groep is bij de introductie van de heffingskortingen in 2001 fors gestegen.
Huishoudens waarbij beide partners ouder zijn dan 65 (65+/65+) met alleen
AOW hebben een positieve koopkrachtontwikkeling gehad van 3¼%,
voor de groep waarvan één van de partners boven de 65 is en
de ander onder de 65 (65+/65-) was de koopkrachtontwikkeling 7¾%
positief. Overigens zal voor beide echtparen gelden dat een verzilveringsprobleem
veroorzaakt door de aftrek buitengewone uitgaven zal worden gecompenseerd
door de Tegemoetkomingsregeling buitengewone uitgaven (Tbu) van het ministerie
van VWS die vanaf belastingjaar 2003 is ingevoerd. Hierin is overigens vorig
jaar met terugwerkende kracht voor 2003 en verder een wijziging aangebracht
zodat de specifieke groep 65+/65- ook goed bereikt wordt door de regeling. De bovengenoemde Tbu-regeling is ook van belang bij het verzoek van de
leden van de fractie van de PvdA om een reactie te geven op de aan de Vaste
Commissie voor Financiën verzonden brief van het Coördinatieorgaan
Samenwerkende Ouderenorganisaties (CSO) van 4 oktober jl. met daarin
een bijlage van de Unie KBO waarin een verzilveringsregeling wordt voorgesteld.
In de brief worden Nibud cijfers genoemd over de verzilveringsproblematiek
bij alleenstaande en gehuwde ouderen voor 2006 en 2007. De cijfers betreffen
de bedragen waarvoor weliswaar fiscaal gezien een verzilveringsprobleem bestaat,
maar waarvoor vanaf het belastingjaar 2003 de Tbu-regeling is geïntroduceerd.
De facto bestaat er dus geen verzilveringsprobleem aangezien de Tbu-regeling
dit probleem compenseert. Mede gezien de bovenvermelde argumenten om niet
over te gaan tot het omzetten van de ouderenkortingen in toeslagen, de introductie
van de kindertoeslagen in 2008 en het bestaan van de Tbu-regeling ziet het
kabinet geen reden een verdere studie te doen naar de door de Unie KBO –
en ook door de CSO – voorgestelde regeling verzilvering inkomensondersteunende
maatregelen (VIOM).De fractie van de PvdA vraagt voorts nog om cijfers met betrekking tot
de inkomensverdeling in Nederland. In tabel 1 zijn de gevraagde cijfers opgenomen.
In antwoord op de vraag van deze leden welk deel van de inwoners van Nederland
een verzamelinkomen heeft boven de bovengrens van de derde belastingschijf
(€ 52 228), kan gemeld worden dat circa 3,8% een dergelijk
inkomen heeft.Tabel 1. Inkomensverdeling naar personen 2006 (*1000) indeling aantal mensen naar verzamelinkomentotaal < 65 jaar>= 65 jaar verzamelinkomen = 04 1754 16510    tot bovengrens tweede belasting schijf (€ 30 631)9 5257 4802 045 vanaf bovengrens tweede belasting schijf tot € 35 00080574065 vanaf € 35 000 tot € 40 00057552550 vanaf € 40 000 tot € 45 00036032535 vanaf € 45 000 tot bovengrens derde belasting schijf
(€ 52 228)33029535 vanaf bovengrens derde belasting schijf63055575 Totaal personen in Nederland16 40014 0852 315De leden van de fractie van de SGP zouden graag vernemen op welke wijze
de verdeling van de lastenverlichting voor bedrijven en die voor burgers is
vormgegeven en wat de effecten hiervan zijn voor diverse groepen. Ook vragen
deze leden in dit verband naar de relatie tussen de € 1 miljard
lastenverlichting voor gezinnen en de € 730 miljoen in Werken aan winst in het kader van de evenredige verdeling van de
lastenverlichting over bedrijven en gezinnen.Voor 2007 is in totaal € 1 miljard lastenverlichting beschikbaar.
Het kabinet heeft besloten om de lastenverlichting evenredig te verdelen over
bedrijven en gezinnen. De totale lastenverlichting voor bedrijven in 2007
bedraagt dus € 0,5 miljard. Het wetsvoorstel Werken aan winst gaat gepaard met een lastenverlichting van € 0,7
miljard. Tabel 2 laat de aansluiting zien van deze lastenverlichting in verhouding
tot de totale lastenverlichting. Tabel 2. Lastenontwikkeling bedrijven (lopende prijzen,
x € miljard)  2007 Invoering verplichte werkgeversbijdrage kinderopvang0,5 Werken aan winst, inclusief tijdelijke compensatie rentehobbel– 0,7 Daling Awf-werkgeverspremie met 0,15%– 0,1Overig– 0,2 Totaal bedrijven– 0,5De koopkrachtgevolgen voor diverse inkomensgroepen en soorten huishoudens
worden toegelicht in de koopkrachttabellen in de begroting van SZW (pagina
28).De leden van de fractie van de SGP vragen voorts een toelichting op de
cijfers met betrekking tot de lastenverlichting voor burgers. De lastenverlichting
van € 0,5 miljard voor 2007 is het saldo van alle genomen maatregelen.
In tabel 3 wordt de gevraagde uitsplitsing gegeven. Overigens kan hierbij
opgemerkt worden dat een (groot) deel van de lastenmaatregelen niet voortvloeien
uit fiscale maatregelen maar uit andere zoals de verlaging van de AWBZ- en
WW-premie.Tabel 3. Overzicht lastenontwikkeling gezinnen (in € mld
-/- = lastenverlichting) MaatregelBedragBelastingplan 20070,7 wv verhogen heffingskortingen– 0,4     wv verhogen belastingtarieven 1e en 2e schijf11,1       Verlaging AWBZ-premie– 1,2 Verlagen tarieven 1e en 2e schijf uit BP 2004– 0,8 Verhogen arbeidskorting en aanvullende combinatiekorting uit BP
2004– 0,1 Oploop eerdere fiscale maatregelen (w.o. bijleenregeling)0,4 Stijging zorgpremie1,1 Verlaging WW-premie werknemers– 0,5Overig gezinnen (w.o. zorgtoeslag)– 0,2 Totaal lastenontwikkeling gezinnen– 0,51 Deze verhoging met € 1,1 mld is het saldo
van een verhoging van de tarieven als gevolg van de verschuiving van een deel
van de AWBZ naar de WMO met € 1,2 mld (nu via belastingen gefinancierd)
en een beleidsmatige verlaging van de tarieven met € 0,1 mld.De leden van de fractie van de ChristenUnie kunnen instemmen met de meeste
van de voorgestelde maatregelen, zoals de verhoging van de algemene heffingskorting,
de arbeidskorting en de verlaging van de gecombineerde tarieven in de 1e en
2e schijf. Deze leden blijven echter moeite houden met de voorgestelde verhoging
van de inkomensgrens van € 96 000 naar € 130 000,
die recht geeft op de kinderopvangtoeslag.De voorgestelde intensivering van de kinderopvangtoeslag heeft tot doel
vooral de midden- en hogere inkomens tegemoet te komen. Bij deze groepen leidt
de huidige regeling tot een aanzienlijke marginale druk op het inkomen van
de minst verdienende partner. Bij een gezamenlijk toetsingsinkomen van tweemaal
modaal (ongeveer € 60 000), waarbij de ene partner een inkomen
van € 40 000 en de ander van € 20 000 heeft,
leidt uitbreiding van de werkweek van de minstverdienende partner van drie
naar vier dagen onder gelijke verhoging van het gebruik van kinderopvang voor één
kind ertoe dat de ten laste van de ouders blijvende kosten van kinderopvang
een beslag op het extra verdiende inkomen leggen van ongeveer 40 procent.
In situaties met een afwijkend gezamenlijk inkomen en een afwijkende verdeling
daarvan over de partners kan de marginale druk op het extra inkomen oplopen
tot ruim boven de 50 procent. Dat is ontmoedigend voor vrouwen
die willen gaan werken of meer willen gaan werken, en daarvoor afhankelijk
zijn van formele kinderopvang. Vermindering van deze marginale druk leidt
ertoe dat over een langer inkomenstraject nog recht bestaat op kinderopvangtoeslag
voor het eerste kind. Voor het tweede en volgende kind bestaat in de huidige
systematiek ook voor inkomens hoger dan € 96 500 al recht op
kinderopvangtoeslag.Ook in deze systematiek komt een zodanig deel van de kosten van kinderopvang
ten laste van de ouders dat niet kan worden verwacht dat zij onnodig gebruik
zullen maken van formele kinderopvang, terwijl ook informele opvang beschikbaar
is.De leden van de fractie van de SGP vragen een cijfermatige onderbouwing
van de groei van de AWBZ-premie met 0,10% als gevolg van de volumegroei.
Deze leden vragen wat er precies met dit extra budget gebeurt (naar welke
sectoren gaat dit budget, is dit budget voldoende om de toename van de vraag
naar AWBZ-zorg in verband met de vergrijzing voor het komende jaar op te vangen,
zijn hiermee ook de problemen in de thuiszorg en de verpleeghuiszorg opgelost).In het Hoofdlijnenakkoord is afgesproken om ten opzichte van de basisraming
van het CPB € 1 miljard extra te reserveren voor de zorg. Deze intensivering
is gedekt via een verhoging van de AWBZ-premie in vier jaarlijkse stappen
van 0,1%-punt. In 2007 vindt de laatste stap van de verhoging plaats.
De kostenstijging van 1 miljard is niet ingezet voor een specifieke sector,
maar om de algemene kostenstijging in de zorg te kunnen opvangen onder meer
als gevolg van de volumegroei in de AWBZ. Zelfs inclusief deze premieverhoging,
kent het AWBZ-fonds overigens een geraamd tekort van € 0,6 miljard
in 2007. Voor de thuiszorg en verpleeghuizen is bij de Miljoenennota 2007
extra geld gereserveerd.De leden van de fractie van de SGP vragen of de afname met 0,05%
van de vergoeding vanuit het Zorgverzekeringsfonds naar de AWBZ alleen voor
de GGZ is bestemd of dat meer onderdelen uit de AWBZ worden bekostigd met
dit geld. Deze leden vragen tevens of het een structurele of een eenmalige
vergoeding betreft.De bijdrage die vanuit het zorgverzekeringsfonds aan het AWBZ-fonds wordt
vergoed neemt in 2007 toe met € 300 miljoen. Deze oploop komt geheel
door de GGZ. De vergoeding van de GGZ uit het zorgverzekeringsfonds is een
tijdelijke constructie in afwachting van besluitvorming over definitieve overheveling
van de GGZ vanuit de AWBZ naar de ZVW.Vanwege het uitgangspunt van lastendekkende premies, komen de hogere kosten
van het zorgverzekeringsfonds automatisch tot uiting in hogere zorgpremies.
Vanwege de 50/50 verdeling in de zorg, komt € 150 miljoen terecht
in een hogere nominale zorgpremie. Gezinnen zijn voor deze lastenverzwaring
gecompenseerd via een daling van het totale tarief eerste en tweede schijf
met 0,05% (opgesplitst in een daling van de AWBZ-premie met 0,1%
en een stijging van het tarief eerste en tweede schijf met 0,05%).
Bedrijven zijn op een andere wijze gecompenseerd, via onder andere een daling
van de WW-werkgeverspremie.2.2 Maatregelen op het terrein van stages en scholing
van werkendenDe leden van de fractie van het CDA vragen of de sociale partners geen
voorstander waren van verhoging van de afdrachtverminderingen en waarom gekozen
is voor het instrument afdrachtvermindering. In het verlengde hiervan vragen
deze leden welk deel van het budgettaire beslag wordt besteed aan afdrachtverminderingen.
De leden van de fractie van de PvdA vragen of er overeenstemming is met de
sociale partners over de voorgestelde invulling van de € 40 miljoen
voor fiscale maatregelen op het terrein van stages en scholing van werkenden.
Deze leden vragen bovendien hoe het budget verdeeld is over de verschillende
maatregelen.De leden van de fractie van het CDA vragen of er vanuit
het oogpunt van de administratieve lasten van € 5 miljoen alternatieven
zijn overwogen. Naar aanleiding van de afspraak in de werktop van 1 december
2005 is in een technische werkgroep bezien welke door sociale partners gewenste
maatregelen mogelijk zouden zijn ter invulling van het budget van €40
miljoen dat beschikbaar is gesteld voor fiscale maatregelen op het terrein
van stages en scholing (waaronder procedures ter erkenning van verworven competenties
(hierna: EVC)) van werkenden. In deze werkgroep zijn verschillende alternatieven
overwogen. Zowel werkgevers- als werknemersorganisaties hebben aanpassingen
van de afdrachtvermindering onderwijs als instrument voorgesteld. De verschillende
maatregelen zijn door de werkgroep uitgewerkt. De technische werkgroep is
echter niet tot overeenstemming gekomen over de verdeling van het beschikbare
budget over de verschillende maatregelen. De maatregelen zelf zijn wel in
lijn met de voorkeuren van de sociale partners. Bij de verdeling van het budget
over de verschillende maatregelen, heeft het kabinet een eigen keuze gemaakt,
waarbij enerzijds rekening is gehouden met de door sociale partners naar voren
gebrachte inzichten en belangen en anderzijds het belang is verdisconteerd
dat het kabinet hecht aan het instrument Erkenning verworven competenties
en aan stages. De verdeling van het budget van € 40 miljoen over
de verschillende maatregelen wordt weergegeven in tabel 4. Zoals in deze tabel
is weergegeven wordt€ 37,4 miljoen besteed binnen de afdrachtvermindering
onderwijs. De administratieve lasten hangen samen met de brede doelgroep van
de door sociale partners gewenste maatregelen.Tabel 4. Maatregelen € 40 miljoen Budgettair
beslag 1)Afdrachtvermindering EVC-procedures
van € 300 binnen afdrachtvermindering onderwijs€  7,5 mln2)Uitbreiding scholingsdefinitie scholingsuitgaven
en spaarloon met EVC-procedures€  2,3
mln 3)Verhoging afdrachtvermindering
onderwijs, onderdeel startkwali- ficatie met € 1500 (van € 1500
naar € 3000)€  9,4 mln4)Introductie nieuw onderdeel € 1200
per jaar voltijdsstage binnen de afdrachtvermindering onderwijs voor BOL
stages op MBO 1 en 2-niveau€ 20,5
mlnNaar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van het CDA waarom
de juridische afbakening van de EVC-procedure nog niet rond is en wat de gevolgen
daarvan zijn, wordt het volgende opgemerkt.Er wordt thans hard gewerkt om de accreditatie rond te krijgen. Er vindt
overleg plaats tussen de overheid, direct betrokkenen en de sociale partners
via de Stichting van de arbeid om een convenant tot stand te brengen. Ondertekening
van het convenant staat gepland op 14 november 2006. In het convenant
wordt onder meer geregeld dat KCE (Kwaliteitscentrum Examinering) en VBI’s
(Visiterende en Beoordelende Instanties onder toezicht van het NVAO (Nederlands-Vlaamse
Accreditatie Organisatie)) het kwaliteitskader voor EVC van het kenniscentrum
EVC gaan hanteren. Dit wordt meegenomen bij de audits van KCE en VBI’s.
Dit kan dan leiden tot een rapportage waarin staat voor welke functie-, opleidings-
of beroepsstandaard de onderwijsinstelling EVC-erkenning heeft. Deze rapportage
kan dan dienen als de noodzakelijke verklaring voor de fiscale faciliteit.Voor de EVC aanbieders die niet onder het toezicht van de onderwijsinspectie
en KCE/NVAO vallen moet nog gezocht worden naar een accrediterende instelling.
In het convenant is opgenomen dat dit verder wordt uitgezocht in 2007.Vanzelfsprekend is het streven dat de in het onderhavige wetsvoorstel
voorgestelde fiscale faciliteiten met ingang van 1 januari 2007 direct
kunnen worden gebruikt. Het duurt echter wel de nodige tijd voordat opleidingen
een rapportage hebben. Gedachte is dan ook om in ieder geval de onderwijsinstellingen
die onder het toezicht van de onderwijsinspectie en KCE/NVAO vallen al vanaf 1 januari
2007 als goedgekeurd voor de regeling te beschouwen. Vervolgens moeten deze
opleidingen uiteraard wel de audit door om de rapportage ook daadwerkelijk
te verkrijgen. In de nog op te stellen ministeriële regeling waarin de
juridische afbakening zal worden uitgewerkt zal daarom voldoende ruimte moeten
worden gelaten voor dit scenario.De leden van de fractie van de VVD achten het voor een verdergaande stimulering
van het opleiden van de beroepsbevolking van belang de beperking dat de duale
student in een bepaalde sector werkzaam moet zijn te heroverwegen en vragen
of het kabinet daartoe bereid is.Zoals in de memorie van toelichting is uiteengezet, is het «40 miljoen
pakket» zodanig samengesteld dat zowel rekening is gehouden met de door
sociale partners naar voren gebrachte inzichten en belangen als met het belang
dat wordt gehecht aan stages en EVC-procedures. Mede gelet op de omstandigheid
dat er geen overeenstemming is bereikt tussen de sociale partners over de
maatvoering, is het kabinet uiteindelijk tot deze invulling gekomen. Daarbij
is zoveel mogelijk rekening gehouden met de belangen van die studenten en
sectoren die de stimuleringsmaatregelen het hardst nodig hebben. Voor een
verdergaande verruiming van de maatregelen zoals de leden van de fractie van
de VVD voorstaan, zijn geen budgettaire middelen beschikbaar.2.3 Introductie regeling dienstverlening aan huisDe leden van de fractie van het CDA vragen of belastingplichtigen die
wél aan hun fiscale verplichtingen voldoen, maar niet onder de regeling «dienstverlening
aan huis» vallen, zich kunnen beroepen op het gelijkheidsbeginsel.De belastingplichtigen in de regeling «dienstverlening aan huis»
zijn de dienstverleners. Zij hebben dezelfde fiscale verplichtingen als belastingplichtigen
die werkzaam zijn in een andere branche dan de dienstverlening aan huis. Beide
groepen belastingplichtigen dienen hun inkomsten aan te geven in hun aangifte
inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen. Het feit dat de regeling «dienstverlening
aan huis» van toepassing is, wil dus niet zeggen dat de dienstverlener
niet aan zijn fiscale verplichtingen hoeft te voldoen. Bij de regeling «dienstverlening
aan huis» is alleen geen sprake van inhoudingsplicht voor de opdrachtgever.Voor zover de vraag ziet op het verschil in behandeling tussen de opdrachtgevers
is het volgende van belang. Zo al sprake zou zijn van gelijke gevallen bij
een opdrachtgever die iemand diensten ten behoeve van zijn huishouden laat
verrichten en iemand die andere diensten laat verrichten, is mijns inziens
voldoende rechtvaardiging voor het verschil in behandeling dat er bij diensten
ten behoeve van het huishouden sprake is van een reële keuze tussen zelf
doen en uitbesteden, terwijl dat bij andere diensten in het algemeen niet
het geval is. Het laten vervallen van de inhoudingsplicht is bedoeld om in
de eerstgenoemde situatie te stimuleren dat deze werkzaamheden worden uitbesteed,
terwijl een dergelijke stimulans in de als tweede genoemde situatie niet aan
de orde is. Het verschil in behandeling kan daarmee mijns inziens niet leiden
tot een geslaagd beroep op het gelijkheidsbeginsel.De leden van de fractie van het CDA vragen voorts of de fiscale behandeling
van het verrichten van diensten heroverwogen zou moeten worden.De loon- en inkomstenbelasting betrekken inkomsten uit arbeid in de heffing.
Of deze arbeid in de vorm van het verrichten van diensten of anderszins plaatsvindt,
is voor de fiscale behandeling niet relevant. Afhankelijk van de opdrachtgeversrelatie
kan er bij dienstverlening sprake zijn van loon uit tegenwoordige
arbeid, resultaat uit overige werkzaamheden of winst uit onderneming.In de periode voorafgaande aan het tot stand komen van de regeling «dienstverlening
aan huis» is bezien of de fiscale behandeling van het verrichten van
de specifieke categorie persoonlijke diensten gewijzigd zou kunnen worden.
Diverse varianten zijn onderzocht en beoordeeld. De Raad voor Werk en Inkomen
(hierna: RWI) is gevraagd om met voorstellen te komen en daarnaast zijn ook
bestaande methodes in het buitenland onder de loep genomen, zoals bijvoorbeeld
het systeem van de dienstencheques als gehanteerd in België. Op basis
van bestudering van alle voorstellen is het kabinet tot de conclusie gekomen
dat de regeling «dienstverlening aan huis» een goede methode is
om de markt voor persoonlijke dienstverlening te stimuleren, waarbij tevens
grote uitvoeringstechnische bezwaren en grote fraudegevoeligheid worden voorkomen.De leden van de fractie van de PvdA vragen hoe het voornemen van de regering
om de regeling voor huispersoneel uit te breiden, zich verhoudt tot het advies
van de RWI voor de ontwikkeling van een markt voor persoonlijke dienstverlening.
Voorts vragen deze leden waarom de regering met dit voornemen vooruit loopt
op de motie van der Sande c.s.1 Ook vragen zij
in hoeverre de regeling «dienstverlening aan huis» een belemmering
vormt voor uitvoering van het RWI-advies.De regeling «dienstverlening aan huis» is, evenals het RWI-advies,
bedoeld ter stimulering van de markt voor persoonlijke dienstverlening. Naast
een verruiming van het aantal dagen waarop diensten zonder inhouding van loonheffingen
en premies werknemersverzekeringen kunnen worden verricht, is de regeling
van toepassing op een breder scala aan diensten. Daarnaast zal er een grote
voorlichtingscampagne worden opgezet. Op deze manier denkt het kabinet met
de nieuwe regeling een belangrijke impuls te geven aan de markt voor persoonlijke
dienstverlening.De regeling «dienstverlening aan huis» en de voorstellen uit
het RWI-advies zien op verschillende methodes om de markt voor persoonlijke
dienstverlening te stimuleren. In zoverre kan de invoering van de ene methode
geen belemmering betekenen voor de invoering van een andere methode. Het kabinet
is tot de conclusie gekomen dat er te veel nadelen kleven aan de voorstellen
van de RWI, vooral op het gebied van uitvoering en fraudegevoeligheid. Naar
aanleiding daarvan heeft het kabinet de introductie van de regeling «dienstverlening
aan huis» voorgesteld. Met de motie van der Sande c.s. is aan het Presidium
gevraagd een nadere adviesaanvraag in te dienen bij de RWI ter nadere onderbouwing
van de juridische en financiële gevolgen van het eerdere RWI-advies.
Het kabinet wacht met belangstelling deze nadere onderbouwing af. Er bestaat
echter geen reden om te wachten met de invoering van de regeling «dienstverlening
aan huis» tot na het moment waarop de motie van der Sande c.s. is uitgevoerd.
De motie van der Sande c.s. merkt overigens ook op dat de regeling «dienstverlening
aan huis» wordt gezien als een stap in de goede richting door de indieners.Voorts vragen de leden van de fractie van de PvdA waarom de regering verwacht
dat dienstverleners bij de nu voorgestelde uitbreiding van de regeling wél
hun inkomsten aan de Belastingdienst zullen opgeven, terwijl het kabinet in
de reactie op het eerdere RWI-advies aangaf te verwachten dat opdrachtgevers
gegevens niet aan de Belastingdienst zouden melden.Over de verdiensten uit persoonlijke dienstverlening moet belasting worden
betaald, net als over andere verdiensten. Het kabinet gaat er in beginsel
van uit dat burgers voldoen aan hun verplichtingen ten aanzien van het aangeven
en betalen van belasting. Zwart werk is ongewenst. In een verzorgingsstaat
als de onze is het van belang dat iedereen in verhouding meebetaalt aan ons
stelsel van voorzieningen. Het kabinet is zich er echter ook van bewust dat
zwart werk nooit helemaal uit te bannen zal zijn. Er kan niet bij elke particulier
thuis een belastinginspecteur worden gestationeerd. Wel zal de Belastingdienst
verschillende signalen in de gaten blijven houden en bij een verdenking een
onderzoek starten. Er is bij de regeling «dienstverlening aan huis»,
in tegenstelling tot in de voorstellen van de RWI, geen sprake van een meldplicht
voor de opdrachtgever.De leden van de fractie van de SP vragen welke motieven de regering hanteert
om dienstverleners uit te sluiten van een recht op een uitkering op grond
van de Werkloosheidswet (WW), de Ziektewet (ZW) en de Wet WIA. Deze leden
vragen voorts of de minister de stelling deelt dat iemand voor zijn levensonderhoud
afhankelijk kan zijn van een baan van drie dagen per week. Zij vragen welke
arbeidsvoorwaarden voor deze groep gelden. Ook vragen de leden wat de consequenties
zijn van het feit dat voor deze dienstverleners geen ontslagrecht geldt.De regeling «dienstverlening aan huis» heeft als belangrijkste
doel het stimuleren van de (formele) markt voor persoonlijke dienstverlening.
Hiertoe wordt voorgesteld de administratieve en financiële lasten van
de particuliere opdrachtgevers van persoonlijke dienstverleners verder terug
te dringen.Stimulering van de markt voor persoonlijke dienstverlening zal de vraag
van particulieren naar dergelijke diensten doen toenemen en zodoende de werkgelegenheid
bevorderen. In dit verband ligt vrijwaring van de inhouding van loonbelasting
en betalen van (werknemers)premieheffing voor particuliere opdrachtgevers,
zoals voorgesteld in onderhavig wetsvoorstel, voor de hand. Hiertoe dienen
de persoonlijke dienstverleners die arbeid van een relatief geringe omvang
verrichten, buiten de kring van de werknemersverzekeringen te worden geplaatst.
Over de inkomsten van de dienstverleners hoeven dan geen premies te worden
betaald of loonbelasting te worden ingehouden. Aan de andere kant zijn de
dienstverleners niet als werknemer verzekerd.De vormgeving en maatvoering van de regeling «dienstverlening aan
huis» berust op een afweging van het belang van persoonlijke dienstverleners
bij inkomensbescherming met het meer algemene belang van persoonlijke dienstverleners
en hun opdrachtgevers bij bevordering van de werkgelegenheid in de markt voor
persoonlijke dienstverlening.De arbeidsvoorwaarden van persoonlijke dienstverleners komen tot stand
in overleg tussen opdrachtgever en dienstverlener. Uit onderzoek uit het jaar
2004 blijkt dat de uurlonen van persoonlijke dienstverleners variëren
tussen € 7,80 en € 20. Het gemiddelde uurloon ligt rond € 10.
Een baan als persoonlijke dienstverlener zal veelal niet het enige (gezins)inkomen
opleveren. In de praktijk wordt dit werk vaak gedaan door personen van wie
ook de partner betaalde arbeid verricht, of vult de gemeente het inkomen van
een persoonlijke dienstverlener aan tot het sociale minimum.Voorgesteld wordt om het vereiste van toestemming van de CWI te laten
vervallen voor de opzegging van de arbeidsovereenkomst van persoonlijke dienstverleners
die doorgaans niet meer dan drie dagen werken. Dat heeft als consequentie
dat de werkgever de persoonlijke dienstverlener kan ontslaan zonder een preventieve
toets van overheidswege. De werkgever dient wel rekening te houden met de
geldende opzegtermijn. De leden van de fractie van de SP vragen of de regeling «dienstverlening
aan huis» zal leiden tot verdringing van zelfstandigen. Zij vragen of
de minister dit gaat monitoren.Met de nieuwe regeling «dienstverlening aan huis» wordt het
tarief voor opdrachtnemers in de persoonlijke dienstverlening op een meer
concurrerend niveau gebracht. Deze opdrachtnemers worden niet gunstiger behandeld
dan ondernemers die dergelijke diensten aanbieden. Over de inkomsten van zelfstandigen
zijn immers ook geen loonbelasting en premies verschuldigd. Van verdringing
zal daarom geen sprake zijn.Voorts vragen de leden van de fractie van de SP welke diensten niet vallen
onder «activiteiten die men in beginsel zelf pleegt te verrichten».
Zij vragen of het helpen bij een computerprobleem daaronder valt en welke
onderhoudswerkzaamheden aan de woning er niet onder vallen.Onder activiteiten die men in beginsel zelf pleegt te verrichten worden
allerhande activiteiten verstaan die onderdeel uitmaken van het voeren van
een huishouden en met enige regelmaat terugkeren. Een groot scala aan activiteiten
valt hieronder. Naast werkzaamheden van pure huishoudelijke aard, zoals het
schoonmaken van de woning, het koken van het eten, het afwassen van de vaat,
het wassen en het strijken van het wasgoed, worden hieronder ook verstaan
activiteiten als het oppassen op de kinderen, het uitlaten van de hond, het
onderhouden van de tuin en kleine onderhoudswerkzaamheden aan de woning. Dit
is een niet-limitatieve opsomming. Het helpen bij een incidenteel computerprobleem
of het incidenteel verrichten van kleine onderhoudswerkzaamheden aan de woning
zijn activiteiten waarbij er in de regel geen sprake zal zijn van een dienstbetrekking.
Voor die activiteiten wordt dan door het ontbreken van een dienstbetrekking
al niet toegekomen aan toepassing van de regeling «dienstverlening aan
huis». Grote of ingrijpende verbouwingsoperaties aan de woning, zoals
het vervangen van een riool, vallen niet onder de regeling.Voorts vragen de leden van de fractie van de SP of de argumentatie voor
deze wetgeving «ontwikkeling van banen aan de onderkant van de markt»
is. Zij vragen waarom dat nodig is als er tegelijkertijd steeds wordt gezegd
dat we de komende jaren goedkope arbeid uit het buitenland, zoals bijvoorbeeld
uit Polen, hard nodig hebben.De regeling «dienstverlening aan huis» wordt geïntroduceerd
ter stimulering van de markt voor persoonlijke dienstverlening. De regeling
zal leiden tot een toename van de vraag naar arbeid op de markt voor persoonlijke
dienstverlening, en tevens belemmeringen voor het arbeidsaanbod van hoger
opgeleiden kunnen wegnemen. Persoonlijke dienstverlening is bij uitstek een
vorm van activiteit die erg geschikt is voor de groep die op dit moment langs
de kant staat, zoals herintreders of gedeeltelijk arbeidsongeschikten. In
de persoonlijke dienstverlening kunnen zij flexibel weer aan de slag. Dit
staat los van het aantrekken van buitenlandse arbeidskrachten.De leden van de fractie van de SGP vragen of de regeling kan worden toegelicht
tegen de achtergrond van freelance-overeenkomsten tussen particulier en dienstverlener.
Zij vragen wat de overeenkomsten en verschillen zijn.Freelancers kunnen in allerlei (fiscale) hoedanigheden werkzaam zijn.
Zij kunnen fiscaal worden aangemerkt als ondernemer, als genieter van resultaat
uit overige werkzaamheden, maar ook in bepaalde gevallen als werknemer in
de zin van de Wet op de loonbelasting 1964. Dit laatste zal het geval zijn
wanneer de freelance-overeenkomst de kenmerken heeft van een dienstbetrekking
(met name een gezagsverhouding). De loonbelasting gaat namelijk uit van de
feitelijke arbeidsverhouding en niet van de naam die betrokkenen daaraan geven.
Het is bijvoorbeeld ook mogelijk dat de regeling voor «gelijkgestelden»
van toepassing is. Ook dan valt de overeenkomst onder de loonbelasting. De
regeling «dienstverlening aan huis» beperkt de reikwijdte van
het begrip (fictieve) dienstbetrekking. Deze regeling is derhalve alleen van
belang in de situatie dat de arbeidsverhouding zonder deze regeling zou moeten
worden beschouwd als een (fictieve) dienstbetrekking. Wanneer de arbeidsverhouding
in de freelance-overeenkomst volgens de algemene regels als een (fictieve)
dienstbetrekking wordt aangemerkt, maar vervolgens voldoet aan de voorwaarden
van de regeling «dienstverlening aan huis», is fiscaal geen sprake
van een dienstbetrekking. De opdrachtgever wordt dan niet als inhoudingsplichtige
aangemerkt en er wordt geen loonheffing ingehouden. De dienstverlener moet
zijn inkomsten aangeven in zijn aangifte inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen.Voorts vragen de leden van de fractie van de SGP of het uitmaakt of de
dienstverlener op willekeurige tijdstippen kan worden opgeroepen of elke week
op een vaste dag komt.Zolang het aantal dagen per week waarop doorgaans diensten worden verricht
het maximum van drie dagen niet overschrijdt, kan de regeling «dienstverlening
aan huis» van toepassing zijn. Dit betreft drie kalenderdagen. De regeling
is dus in ieder geval niet van toepassing wanneer op vier of meer dagen per
week wordt gewerkt (ongeacht het aantal uren dat op die dagen wordt gewerkt).De leden van de fractie van de SGP vragen voorts of het altijd mogelijk
is een onderscheid te maken tussen situaties die onder de regeling «dienstverlening
aan huis» vallen en situaties waarbij op grond van de Wet op de loonbelasting
1964 loonbelasting moet worden ingehouden.Indien er sprake is van een dienstbetrekking én aan de voorwaarden
voor toepassing van de regeling «dienstverlening aan huis» wordt
voldaan, valt de arbeidsverhouding onder de regeling «dienstverlening
aan huis» en is er voor de opdrachtgever geen sprake van inhoudingsplicht.
Indien niet aan de voorwaarden voor de regeling «dienstverlening aan
huis» wordt voldaan en wel sprake is van een dienstbetrekking, de werkzaamheden
worden bijvoorbeeld op vier dagen verricht, valt de arbeidsverhouding onder
de overige bepalingen van de Wet op de loonbelasting 1964 en is er sprake
van inhoudingsplicht.De leden van de fractie van het CDA vragen in het algemeen te reageren
op het commentaar van VNO-NCW. Met betrekking tot de regeling «dienstverlening
aan huis», zet VNO-NCW vraagtekens bij de stimulerende werking die van
de regeling uitgaat en het tegengaan van het gevoel bij mensen dat ze iets «zwart»
doen.Het kabinet verwacht wel degelijk een stimulerende werking van de regeling.
Niet alleen voor de arbeidsparticipatie aan de onderkant van de markt, maar
ook voor de arbeidsparticipatie aan de bovenkant van de markt. Door de regeling «dienstverlening
aan huis» is er voor hoogopgeleiden geen belemmering om allerhande activiteiten
die onderdeel uitmaken van het voeren van een huishouden uit te besteden aan
anderen. Wanneer zij zelf geen tijd hoeven te besteden aan dergelijke activiteiten,
hebben zij meer mogelijkheden om deel te nemen aan de arbeidsmarkt. De voorlichtingscampagne
zal (potentiële) opdrachtgevers erop wijzen dat zij zonder administratieve
verplichtingen jegens de Belastingdienst een dienstverlener kunnen inhuren
voor maximaal drie dagen per week. Dit kan het (onterechte) gevoel wegnemen
dat het inhuren van dienstverlening aan huis zonder melding aan de Belastingdienst «illegaal»
is. De transparantie van de regeling zal de markt voor persoonlijke dienstverlening
verder kunnen stimuleren. Naar aanleiding van de vraag van leden van de fractie van de SP over de
administratieve lastenverlichting die is verbonden aan de introductie van
de regeling dienstverlening huis, wordt opgemerkt dat het hier gaat om arbeidsverhoudingen
die bijvoorbeeld worden aangegaan in het kader van de aanwending van persoonsgebonden
budgetten. Deze arbeidsverhoudingen veroorzaken door de regeling dienstverlening
aan huis geen werkgeverslasten meer zoals die voorkomen in de nulmetingen
administratieve lasten van de ministeries van Financiën en Sociale Zaken
en Werkgelegenheid.De leden van de fractie van de SGP hebben naar aanleiding van de ontbrekende
budgettaire gevolgen van het afschaffen van de Regeling schoonmaakdiensten
particulieren (hierna: RSP-regeling) gevraagd of er in de praktijk geen gebruik
werd gemaakt van deze «witte werksterregeling».De zin «Dit voorstel heeft geen budgettaire gevolgen.» in
het Belastingplan 2007 heeft betrekking op de Regeling dienstverlening aan
huis. Het afschaffen van de RSP-regeling heeft wel budgettaire gevolgen. Deze
zijn verwerkt in artikel 23 van de begroting 2007 van het Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid. Het bedrag voor de RSP (€ 7,9 miljoen
in 2006) wordt afgebouwd naar respectievelijk € 7,6 miljoen (in
2007) en € 5,6 miljoen (in 2008). De middelen in 2007 en 2008 zijn
nodig voor de eerder met Organisatie Schoonmaak- en Bedrijfsdiensten afgesproken
overgangsregeling bij de afschaffing van de RSP-regeling voor de bedrijven
en werknemers die gebruik maken van de RSP-subsidie, alsmede voor voorlichting
over de nieuwe regeling dienstverlening aan huis.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft in zijn
brief van 21 september 2004 uw Kamer geïnformeerd over het geringe
gebruik van de witte werksterregeling.1 Op basis
van de gebleken effecten van de regeling is zijn conclusie, dat de regeling
weinig succesvol is geweest. Van een structurele verruiming van de markt voor
huishoudelijke dienstverlening als effect van de regeling is geen sprake en
het effect op de werkgelegenheid voor laaggeschoolden is eveneens gering geweest.22.4 Tijdelijke verlaging tarief box 2De leden van de fracties van de PvdA en de VVD vragen waarom het niet
mogelijk is directeuren-grootaandeelhouders al per 1 januari 2007 onder
het verlaagde inkomensafhankelijke bijdragepercentage voor de Zorgverzekeringswet
te laten vallen. De leden van de fractie van de VVD vragen in dit verband
verder waarom het wel mogelijk is om als compensatie daarvoor één
jaar het tarief voor inkomen in box II te verlagen en of aanpassing van het
percentage in de Zorgverzekeringswet moeilijker is. De leden van de fractie
van de PvdA vragen of de voorgestelde tariefverlaging van 6,5% naar
4,4% wel een oplossing is voor het verschil in kosten voor de zorgverzekering
van de DGA en de IB-ondernemer.Voor de toepassing van de Zorgverzekeringswet is bij de Voorjaarsbesluitvorming
besloten de directeuren-grootaandeelhouders (DGA) zoveel mogelijk gelijk te
behandelen als IB-ondernemers. Over het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking
dat door de DGA wordt genoten uit de vennootschap waarvan hij DGA is, zal
derhalve – net als dat reeds geldt voor de winst van een IB-ondernemer –
een inkomensafhankelijke bijdrage worden geheven van 4,4%. Daarnaast
vervalt de verplichting voor de vennootschap om deze inkomensafhankelijke
bijdrage te vergoeden. Het is uitvoeringstechnisch echter niet mogelijk gebleken
de DGA’s reeds per 1 januari 2007 onder dit verlaagde bijdragepercentage
voor de Zorgverzekeringswet te brengen. Voor deze wijziging zou namelijk een
geheel nieuwe groep gedefinieerd moeten worden in de aangifte loonheffingen.
Daarnaast zou voor deze nieuwe groep ook een wijziging moeten worden aangebracht
in verschillende geautomatiseerde systemen. Het betreft dan noodzakelijke
structuuraanpassingen. Beide aanpassingen zijn niet per 1 januari 2007
te realiseren. De voorgestelde tariefmaatregel voor inkomen in box II ligt
veel eenvoudiger. Er hoeft immers slechts een generieke tariefaanpassing in
de systemen te worden aangebracht. Ook hoeft niet een geheel nieuwe groep
gedefinieerd te worden. Het verlaagde bijdragetarief voor de Zorgverzekeringswet
voor directeuren-grootaandeelhouders die loon uit tegenwoordige arbeid genieten
uit de vennootschap waarvan zij de DGA zijn, zal daarom eerst vanaf 1 januari
2008 gaan gelden.De leden van de fractie van de PvdA vragen of de regering nog andere manieren
heeft onderzocht om compensatie te geven.Het kabinet heeft inderdaad nog andere maatregelen onderzocht om de DGA
voor het jaar 2007 te compenseren. Daarbij is bijvoorbeeld gedacht aan invoering
van een heffingskorting voor DGA’s over het loon uit tegenwoordige arbeid
dat door hen wordt genoten uit de vennootschap waarvan zij DGA zijn. Een dergelijke
maatregel bleek automatiseringstechnisch evenwel op disproportioneel hoge
kosten te stuiten. De hoge kosten worden veroorzaakt door aanzienlijke systeemaanpassingen
bij de Belastingdienst die zijn vereist bij een dergelijke maatregel. De daarmee
gepaard gaande kosten zijn disproportioneel omdat het gaat om een éénjarige
compensatiemaatregel.De leden van de fractie van de PvdA wijzen op de verlaging van de tarieven
voor de vennootschapsbelasting en vragen in dat kader naar de rechtvaardiging
voor de éénjarige tariefverlaging voor box II inkomen. De leden
van de fractie van de SGP vragen voorts om een motivering voor de gekozen
invulling van de verlaging van een aanmerkelijkbelangtarief. Gevraagd wordt
naar de keuze voor een tariefverlaging met 3%. Gevraagd wordt ook of
de conclusie juist is dat de directeur-grootaandeelhouder veel meer voordeel
heeft van de tariefverlaging dan van een regeling die voor hem het bijdragepercentage
zou verlagen van 6,5% naar 4,40%. Ten slotte vragen de leden
van de fractie van de SGP waarom geen kleinere verlaging wordt voorgesteld
of alleen een verlaging over de eerste € 30 000.Bij de vormgeving van de voorgestelde compensatiemaatregel stonden twee
belangrijke uitgangspunten voorop. De compensatiemaatregel moest gelet op
het éénjarige karakter qua uitvoerings- en automatiseringskosten
relatief goedkoop zijn en het tegelijkertijd mogelijk maken een bedrag naar
directeuren-grootaandeelhouders terug te sluizen dat ongeveer gelijk is aan
het bedrag dat zij meer betalen aan de Zorgverzekeringswet dan IB-ondernemers.
De huidige maatregel voldoet aan deze twee randvoorwaarden. De leden van de
fractie van de SGP merken terecht op dat het voordeel dat een individuele
DGA verkrijgt, hoger kan zijn dan de te compenseren hogere bijdrage aan de
Zorgverzekeringswet. In een individueel geval kan die compensatie echter ook
lager zijn. Op macroniveau bezien bedraagt de met deze maatregel geboden compensatie
voor directeuren-grootaandeelhouders echter € 90 miljoen. Wanneer
het plafond zou worden verlaagd naar € 30 000, zoals de leden
van de fractie van de SGP suggereren, zou in een individueel geval wellicht
een compensatie voor de DGA worden geboden overeenkomstig het nadeel dat voortkomt
uit de Zorgverzekeringswet, maar op macroniveau wordt de groep alsdan niet
volledig gecompenseerd. Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie
van PvdA naar de rechtvaardiging voor de voorgestelde tariefverlaging in het
licht van de recente tariefverlaging in de vennootschapsbelasting wordt het
volgende opgemerkt. De tariefverlaging in de vennootschapsbelasting, betreft
een structurele maatregel in de tariefsfeer teneinde het fiscale vestigingsklimaat
van Nederland aantrekkelijker te maken. Het kabinet vermag niet in te zien
waarom eendergelijke structurele tariefmaatregel ertoe zou nopen
een éénjarige compensatiemaatregel voor DGA’s achterwege
te laten.De leden van de fractie van de SGP vragen welke verschillen er bestaan
tussen directeuren-grootaandeelhouders en «gewone» werknemers
om het voor de Zorgverzekeringswet gemaakte onderscheid te rechtvaardigen.Zoals de leden van de fractie van de SGP opmerken leidt de voorgestelde
maatregel voor de toepassing van de Zorgverzekeringswet tot een onderscheid
in behandeling van DGA’s ten opzichte van werknemers. Daarentegen bestaat
thans een verschil in behandeling tussen de DGA’s ten opzichte van IB-ondernemers,
waarmee zij evenzeer te vergelijken zijn. Directeuren-grootaandeelhouders
zijn in (fiscaal-)juridisch opzicht een hybride figuur. Enerzijds vertoont
de DGA namelijk kenmerken van een werknemer, terwijl hij anderzijds kenmerken
heeft van een ondernemer. Als gezegd is voor de toepassing van de Zorgverzekeringswet
bij de Voorjaarsbesluitvorming besloten directeuren-grootaandeelhouders zoveel
mogelijk gelijk te behandelen als IB-ondernemers. Redengevend daarvoor is
geweest dat de door de werkgever aan de werknemer te betalen vergoeding voor
de inkomensafhankelijke bijdrage bij de DGA voor rekening komt van zijn eigen
BV.3. Economische infrastructuur3.1 Startersaftrek bij arbeidsongeschiktheidDe leden van de fracties van het CDA en de SP vragen of de startersaftrek
bij arbeidsongeschiktheid alleen voordelig is voor ondernemingen die direct
winstgevend zijn. De startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid kan inderdaad
nooit hoger zijn dan de genoten winst. Deze fiscale maatregel, die stimulering
van deelname aan de arbeidsmarkt van arbeidsongeschikten ten doel heeft, is
dusdanig opgesteld dat arbeidsongeschikten extra worden geprikkeld om een
onderneming te starten. Bij de startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid geldt
een verlaagd urencriterium (16 uur per week) waar relatief eenvoudig aan voldaan
kan worden. De startersaftrek is bedoeld voor feitelijk ondernemen, door middel
van de maximering van de startersaftrek tot de genoten winst wordt voorkomen
dat de startersaftrek in aftrek kan worden gebracht op de uitkering en de
facto kan worden gebruikt in de loonsfeer. Daarnaast zou een uitbreiding van
de faciliteit tot een aanzienlijke vergroting van het budgettair beslag leiden.
Voor de regeling in huidige vorm is een budgettair beslag van € 10
miljoen geraamd. Indien de startersaftrek ook kan worden vergolden op ander
inkomen, leidt dit tot een budgettair beslag van € 52 miljoen.De leden van de fractie van het CDA vragen verder hoeveel ondernemingen
naar verwachting gebruik zullen maken van de startersaftrek bij arbeidongeschiktheid.Uit het rapport1 van ECORYS Nederland B.V.
in opdracht van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is gebleken
dat een belangrijk deel van de jaarlijkse starters bestaat uit uitkeringsgerechtigden.
Jaarlijks starten op dit moment gemiddeld 70 000 personen een eigen bedrijf.
Ongeveer 10% van deze personen komt uit een uitkeringssituatie. Uit
de huidige fiscale cijfers blijkt dat circa 60 000 arbeidsongeschikten
een onderneming drijven.De verwachting is dat de startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid een
extra stimulans geeft voor het ondernemerschap voor arbeidsongeschikten zodat
naar verwachting een groter aantal arbeidsongeschikten een onderneming zullen
starten en gebruik zullen maken van de startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid.
Zoals de leden van de fractie van de SP aangeven is verondersteld dat enkele
duizenden arbeidsongeschikten van de startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid
gebruik zullen maken. Er wordt vanuit gegaan dat na invoering
van de startersaftrek voor arbeidsongeschikten na 4 jaar circa 13 000
personen (structureel) een onderneming zijn gestart en gebruik zullen maken
van de voorgestelde faciliteit.De leden van de fractie van het CDA vragen zich voorts af of de beëindiging
van de startersaftrek na drie jaar geen inkomensval veroorzaakt bij de gestarte
ondernemingen. De startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid wordt jaarlijks
verlaagd met € 4 000. Met deze geleidelijke vermindering van
het bedrag van de startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid wordt de terugval
opgevangen. Bovendien wordt opgemerkt dat zodra aan het reguliere urencriterium
wordt voldaan, de ondernemer in aanmerking komt voor onder andere de reguliere
zelfstandigenaftrek.De leden van de fractie van de PvdA vragen waarom niet is aangesloten
bij de definitie van arbeidsgehandicapten uit de Wet financiering sociale
verzekeringen (Wfsv) en de Wet Werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen (WIA).
Tevens vragen de leden van de fractie van de PvdA naar de mening van de regering
om een regeling als nu voorgesteld ook toegankelijk te maken voor mensen met
een bijstandsuitkering (WWB), voor oudere werklozen en voor mensen met een
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers (IOAW) uitkering. De startersaftrek is bedoeld ter bevordering
van de arbeidsparticipatie van arbeidsongeschikten. Door het recht op de aftrekpost
te koppelen aan het recht op uitkering vanuit een arbeidsongeschiktheidsregeling,
is een duidelijke beleidsmatige en juridische afbakening van de groep gekozen
voor het stimuleren van het starten van een onderneming vanuit een arbeidsongeschiktheidsuitkering.
Daarnaast is van belang dat de Belastingdienst op een praktische en uitvoerbare
wijze kan toetsen dat enkel arbeidsongeschikten van de aftrekpost gebruik
maken. Het recht op bijstandsuitkeringen en IOAW-uitkeringen en de toekenning
van de premiekorting vanuit de Wfsv valt een ruimere groep personen dan alleen
arbeidsongeschikten ten deel. Door de startersaftrek ook voor deze ruimere
groep open te stellen zou het budgettaire beslag van de regeling ook aanzienlijk
worden verhoogd. Derhalve is de regeling niet van toepassing op deze groep
belastingplichtigen. Met betrekking tot de WIA geldt dat een uitkering uit
deze regeling op grond van het tweede lid van het voorgestelde artikel 3.78a
van de Wet inkomstenbelasting 2001 wordt gekwalificeerd als arbeidsongeschiktheidsuitkering.
Bezien zal worden of er in de praktijk toch onvoorziene gevallen zijn die
niet worden genoemd in artikel 3.78a, tweede lid, waarbij vaststaat dat sprake
is van een uitkering op grond van arbeidsongeschiktheid en dit op een praktische
en uitvoerbare wijze kan worden vastgesteld zoals bij de in artikel 3.78a,
tweede lid, genoemde uitkeringen, terwijl een aanwijzing van de desbetreffende
regeling past binnen het budgettaire kader van de startersaftrek. In dit kader
wordt voorgesteld bij nota van wijziging een delegatiebevoegdheid op te nemen
op grond waarvan andere regelingen kunnen worden aangewezen voor zover sprake
is van een uitkering wegens arbeidsongeschiktheid.De leden van de fractie van de PvdA hebben tevens gevraagd om een reactie
op het commentaar van Vakstudie Nieuws op dit onderwerp.De redactie van de Vakstudie Nieuws merkt terecht op dat de mate van arbeidsongeschiktheid
geen rol speelt bij toekenning van de faciliteit. Hier is echter bewust voor
gekozen opdat de regeling stimulerend werkt voor alle arbeidsongeschikten.
Ook voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten is het van belang om de arbeidsparticipatie
te bevorderen. Het is niet altijd eenvoudig om vanuit een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid
een nieuwe baan te vinden. Het starten van een eigen onderneming kan dan een
alternatief zijn. Dit wordt gestimuleerd met de voorgestelde maatregel. Tevens
is deze opzet van de regeling gekozen teneinde de uitvoerbaarheid van de regeling te optimaliseren. Door haar eenvoud wordt bewerkstelligd
dat de Belastingdienst geen extra toetsing hoeft uit te voeren op het gebied
van de mate van arbeidsongeschiktheid. Tevens zorgt de ongecompliceerde invulling
ervoor dat de regeling ook voor belastingplichtigen werkbaar is.De redactie van Vakstudie Nieuws stelt dat door de invoering van de regeling
per 31 december 2006 arbeidsongeschikte ondernemers die in 2006 hun onderneming
zijn gestart niet kunnen profiteren van de maatregel.De startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid is bedoeld om arbeidsongeschikten
te prikkelen om een onderneming te starten. Voor de groep die al een onderneming
is gestart, is deze prikkel niet meer effectief.De leden van de fractie van het CDA vragen of het urencriterium aan herziening
toe is. Deze leden signaleren dat deeltijdondernemers als gevolg van dit criterium
niet in aanmerking komen voor de ondernemersfaciliteiten.Met het urencriterium wordt bereikt dat de ondernemersfaciliteiten alleen
toegankelijk zijn voor ondernemers voor wie ondernemen de belangrijkste bezigheid
en inkomstenbron zal zijn. In de praktijk gaat het om de groep mensen die
ten minste ongeveer 25 uur per week in hun onderneming werkzaam zijn. Een
ondernemer die niet voldoet aan het urencriterium zal doorgaans op andere
wijze in zijn voor consumptie benodigde inkomen kunnen voorzien. Deze persoon
besteedt zijn beschikbare tijd niet hoofdzakelijk ten behoeve van de onderneming.
Overigens geldt voor starters een verzachting van het urencriterium. Ook bij
een onderbreking van de werkzaamheden wegens zwangerschap en bevalling kan
eenvoudiger worden voldaan aan het urencriterium. Voorts wordt in dit wetsvoorstel
voorgesteld het urencriterium te verzachten voor arbeidsongeschikte startende
ondernemers.3.2 Afdrachtvermindering zeevaart voor buitenlandse zeevarendenHet hoge percentage van de afdrachtvermindering zeevaart wordt ook van
toepassing voor zeevarenden die in Nederland belasting- dan wel premieplichtig
zijn en woonachtig zijn in een andere lidstaat van de Europese Unie of in
een staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische
Ruimte. Dit zou deels worden gefinancierd door het (hoge) percentage van de
afdrachtvermindering terug te brengen van 40 naar 36%. De leden van
de fracties van het CDA, de PvdA en de VVD vragen zich af of de budgettaire
berekening die de verlaging van het percentage rechtvaardigt juist is en of
dit niet een verslechtering van de regeling behelst.Bij het opstellen van het Belastingplan 2007 is, op basis van de op dat
moment beschikbare informatie, berekend dat de uitbreiding van de groep zeevarenden
gecombineerd met de verlaging van het hoge percentage naar 36% per
saldo gepaard ging met een lastenverlichting van 5 miljoen euro.Na de indiening van het Belastingplan 2007 is echter vanuit de scheepvaartsector
nieuwe aanvullende informatie beschikbaar gekomen, waaruit blijkt dat de relevante
groep zeevarenden kleiner is dan eerder werd aangenomen. De budgettaire kosten
komen hiermee eveneens lager uit, hetgeen in zoverre een beperking van de
verlaging van het hoge percentage rechtvaardigt, dat dit percentage zou kunnen
worden gesteld op 39%. Het resterende verschil met 40% is dan
zo beperkt dat in de nota van wijziging de aanvankelijk voorgestelde verlaging
in zijn geheel wordt teruggenomen. Per saldo resteert dan een lastenverlichting
van 7 miljoen. 3.3.1 Margeregeling en berekening uurloon WBSODe leden van de fracties van het CDA en de VVD vragen of een oplossing
kan worden gevonden voor S&O-inhoudingsplichtigen die een S&O-verklaring
aanvragen voor 2007 en niet beschikken over een S&O-verklaring voor 2005,
maar wel voor de jaren 2004 en/of 2006. Voor hen wordt ingevolge dit
Belastingplan het gemiddelde uurloon voor de WBSO voor 2007 vastgesteld op
een forfaitair bedrag (€ 25), terwijl zij geen zuivere nieuwkomers
zijn. Als mogelijke oplossing wordt door de leden van beide fracties voorgesteld
dat deze ondernemers zich voor de berekening van het gemiddelde uurloon WBSO
mogen baseren op de (geïndexeerde) realisatiecijfers uit 2004 dan wel,
zo oppert de fractie van de VVD, op het gemiddelde uurloon uit de S&O-verklaring
over 2006.Het voorstel van de fracties van het CDA en de VVD houdt in feite in dat
de overgangsregeling voor het jaar 2006 wordt verlengd voor de groep inhoudingsplichtigen
die in 2005 niet, maar in 2004 of 2006 wel S&O heeft verricht. Over
het gebruik van realisatiecijfers uit 2004 wordt daarbij het volgende opgemerkt.
Het verwachte aantal S&O-inhoudingsplichtigen dat voor het jaar 2007 een
aanvraag zal indienen en niet beschikt over een S&O-verklaring voor 2005,
maar wel over een S&O-verklaring voor 2004 met een hoger uurloon dan € 25,
is zeer beperkt. Het betreft ongeveer 1% van de naar verwachting meer
dan 15 000 verklaringen in 2007. Het voorstel van de fractie van de VVD
behelst tevens dat een S&O-inhoudings- plichtige die geen S&O-verklaring
heeft over 2005, het gemiddelde uurloon uit de S&O-verklaring over 2006
kan gebruiken in plaats van de (geïndexeerde) realisatiecijfers over
2004. Dit zal het geval zijn als hij ook geen S&O-verklaring heeft voor
2004. Immers, alleen in dat geval wordt, op grond van de overgangsregeling
voor 2006, voor de S&O-verklaring 2006 uitgegaan van een schatting van
het gemiddelde uurloon in plaats van de realisatiecijfers over 2004. Bij de
totstandkoming van de voorstellen in het Belastingplan 2007 is echter besloten
om geen gebruik te maken van de gegevens over het jaar 2006, omdat in 2006
reeds sprake is van een overgangsjaar. Dit heeft dan ook te gelden voor alle
aanvragers. Overigens is het uit controleoverwegingen niet wenselijk dat deze
groep inhoudingsplichtigen gebruik maakt van het gemiddelde uurloon uit het
overgangsjaar 2006. Gelet op het voorgaande zou het verlengen van de overgangsregeling
van 2006 naar 2007 voor bedoelde groep inhoudingsplichtigen de regeling onnodig
ingewikkeld maken. Het doel van de wijzigingen in de vaststelling van het
gemiddelde S&O-uurloon is juist om een zo eenvoudig mogelijk toepasbare
en uitvoerbare regeling tot stand te brengen.Over het forfait van € 25 kan het volgende worden opgemerkt.
Een zekere ruwheid is inherent aan het gebruik van een forfait. Sommige S&O-inhoudingsplichtigen
zullen voordeel van deze regeling hebben en anderen nadeel. Bij de vaststelling
van het forfait op een bedrag van € 25 is aangesloten bij het gemiddelde
S&O-uurloon voor nieuwkomers zoals berekend op basis van de gegevens uit
het (ook voor niet-nieuwkomers geldende) peiljaar 2005. Nieuwkomers zijn inhoudingsplichtigen
die niet eerder S&O-werkzaamheden hebben verricht. Voor hen is het forfait
in eerste instantie bedoeld. Over het algemeen blijkt dit forfait echter nadelig
uit te pakken voor inhoudingsplichtigen die in 2005 geen S&O hebben verricht
maar wel in een of meer andere jaren, omdat het gemiddelde uurloon voor deze
niet-zuivere nieuwkomers in het algemeen doorgaans hoger ligt. Uit recent
onderzoek is gebleken dat het gemiddelde uurloon van alle aanvragers rond
de € 28 ligt.Om tegemoet te komen aan de door de beide fracties geschetste problematiek
en om een zo eenvoudig mogelijk toepasbare en uitvoerbare regeling voor de
vaststelling van het gemiddelde S&O-uurloon tot stand te brengen, wordt
bij nota van wijziging op het Belastingplan 2007 voorgesteld om het forfaitaire
bedrag van € 25 te verhogen naar € 28. Zoals reeds
opgemerkt sluit het bedrag van € 28 aan bij het gemiddelde uurloon
van alle aanvragers. Hoewel het gemiddelde uurloon van zuivere nieuwkomers
rond de € 25 ligt, zal het bedrag van € 28 ook voor hen
gelden om de eenvoud van de regeling te behouden.3.3.2 BTW-vrijstelling detacheren wetenschappelijk
personeelHet is verheugend dat de leden van de fractie van het CDA met instemming
hebben kennisgenomen van de vrijstelling van omzetbelasting voor het detacheren
van wetenschappelijk personeel. De leden van de deze fractie merken op dat
er vanuit het veld stemmen opgaan om deze vrijstelling op de gehele onderwijssector
toe te passen. De leden van de fractie van de PvdA vragen in dit verband wat
precies wordt verstaan onder wetenschappelijk personeel, of ook docenten van
HBO- en MBO-instellingen daaronder worden verstaan en wanneer de regering
van plan is een uitgewerkte regeling aan de Kamer voor te leggen.Zoals ook in de memorie van toelichting is aangegeven is de hier aan de
orde zijnde regeling door het kabinet alleen beoogd voor het detacheren van
wetenschappelijk personeel en is ook alleen wat dat personeel betreft voorzien
in budgettaire dekking. Met wetenschappelijk personeel wordt in dit verband
gedoeld op het wetenschappelijk personeel van universitaire instellingen.
De regeling is niet beoogd voor het personeel van HBO-, MBO- en lagere onderwijsinstellingen.
De toepassing van deze vrijstelling is overigens, teneinde concurrentieverstoring
ten opzichte van commerciële uitzendbureaus te voorkomen, gebonden aan
een aantal zeer strikte voorwaarden. Deze komen het sterkst naar voren in
de voorwaarde dat de inlener verantwoordelijk is voor de financiële gevolgen
die de beëindiging van het inlenen van personeel heeft voor de arbeidsovereenkomst
tussen de uitlener en het betrokken personeel. Deze regeling zal worden uitgewerkt
in een Beleidsbesluit en in de Staatscourant worden gepubliceerd.4. Milieu en mobiliteit4.1 Richtlijnconforme aanpassing definitie energie-intensiefDe leden van de fracties van het CDA, de PvdA en de VVD, hebben vragen
gesteld over de aanpassing van de definitie van energie-intensieve bedrijven
conform de richtlijn energiebelastingen. Volgens het VNO-NCW zouden sommige
bedrijven door aanpassing van de definitie niet langer voor de vrijstelling
in aanmerking komen.Dat sommige bedrijven nadeel zouden kunnen ondervinden van de aanpassing
van de definitie van energie-intensief is niet uit de beschikbare CBS-informatie
op bedrijfstakniveau gebleken. Het is echter niet uit te sluiten dat een enkel
individueel bedrijf niet langer voldoet aan de in de richtlijn voorgeschreven
definitie van energie-intensief. Dit valt echter niet goed na te gaan omdat
geen gegevens op bedrijfsniveau beschikbaar zijn. Naar aanleiding van de opmerkingen
van VNO-NCW is niettemin bezien of de richtlijn energiebelastingen nog ruimte
zou kunnen bieden voor enige verruiming van de definitie. De richtlijn verstaat
onder een energie-intensief bedrijf onder andere een bedrijf waar de verschuldigde
nationale energiebelasting ten minste 0,5% van de toegevoegde waarde
bedraagt. De richtlijn biedt de ruimte om onder «nationale energiebelasting»
tevens de accijns op minerale oliën te verstaan.In de bij deze Nota gevoegde Nota van Wijziging is daarom expliciet opgenomen
dat het bij de toetsing aan de definitie van energie-intensief gaat om de
energiebelasting alsmede de accijns op minerale oliën.De fracties van het CDA en PvdA vragen of de regering kan ingaan op de
suggesties die door VNO-NCW in haar commentaar zijn geuit. Daarin noemt VNO-NCW
de mogelijkheid een verlaagd belastingniveau toe te kennen voor
deelnemers aan afspraken met de overheid of bedrijven die regelingen inzake
emissierechten toepassen, alsmede de mogelijkheid om een tot 50% verlaagd
belastingniveau toe te passen voor bedrijven die niet als energie-intensief
worden aangemerkt. In dit verband vragen de leden van de fractie van de VVD
of alle mogelijkheden die de richtlijn biedt zijn benut om een lastenverzwaring
te vermijden.Zoals hiervoor aangegeven is er op dit moment geen informatie op micro
niveau beschikbaar. In overleg met VNO-NCW zal worden nagegaan of deze informatie
op bedrijfsniveau beschikbaar kan komen. Mede op basis van die informatie
zal vervolgens worden bezien of er – binnen de kaders van de richtlijn
en de staatssteunregels – aanleiding is om compensatie te bieden voor
eventueel optredende nadelige effecten van het door de richtlijn voorgeschreven
regime.De leden van de fractie van CDA en PvdA vragen om een reactie op hetgeen
VNO-NCW en het Koninklijk Verbond van Nederlandse Baksteenfabrikanten opmerken
over de in andere Europese landen bestaande vrijstelling voor energiebelasting
over energieverbruik in mineralogische procedés en de concurrentiepositie
van de keramische industrie.Naar aanleiding hiervan wordt opgemerkt dat de implementatie van de richtlijn
energiebelastingen per 1 januari 2004 op beleidsarme wijze is vormgegeven:
de Nederlandse wetgeving is slechts op die punten aangepast die door de richtlijn
worden opgelegd. Daarbij zijn voor bedrijven waar mineralogische procedés
plaatsvinden, waaronder de baksteenindustrie, geen wijzigingen in de belastingheffing
opgetreden. Het VNO-NCW geeft in de reactie op het Belastingplan 2007 aan
dat een vrijstelling € 6 miljoen zou kosten. Op grond van de beschikbare
informatie zou een vrijstelling voor mineralogische procédés
naar schatting echter een derving van € 30 miljoen betekenen.De mening van het VNO-NCW en de Nederlandse keramische industrie dat door
het niet invoeren van de bepleite vrijstelling voor mineralogische procedés
een level playing field wordt belemmerd omdat in andere Europese landen een
dergelijke vrijstelling wel wordt toegepast, wordt niet zonder meer gedeeld.
Bij de beoordeling van de relatieve positie van de keramische industrie dienen
ook andere aspecten te worden meegewogen. Daarbij speelt onder andere ook
de vennootschapsbelasting (Vpb) een rol. De tarieven van de Vpb worden in
Nederland vanaf 2005 gefaseerd verlaagd en bevinden zich mede daardoor –
ten opzichte van andere landen – op een relatief laag niveau.4.2 Introductie tijdsevenredige BPM voor grensoverschrijdende
lease van auto’sDe fracties van het CDA, de PvdA en de VVD stellen een aantal kritische
vragen over de voorgestelde tijdsevenredige belasting van personenauto’s
en motorrijwielen (hierna: BPM). Daarbij verwijzen zij ook naar de deels zeer
kritische opmerkingen van de Nederlandse Orde van Belastingadviseurs (hierna:
de NOB) en de RAI, BOVAG en VNA. Deze kritische kanttekeningen, gevoegd bij
de eerdere opmerkingen van de Raad van State in zijn advies naar aanleiding
van het voorstel zijn aanleiding om het voorstel te wijzigen. Het gewijzigde
voorstel houdt in een volledige heffing van BPM voor buitenlands gekentekende
voertuigen bij aanvang van gebruik van de weg in Nederland in combinatie met
een teruggaaf van BPM bij uitvoer. Deze teruggaaf zal ook gaan gelden voor
Nederlandse motorvoertuigen. De teruggaafregeling zal gelden voor motorvoertuigen
met een registratiedatum of datum van aanvang van het gebruik van de weg in
Nederland op of na 16 oktober 2006 en uitsluitend bij export naar een
lidstaat van de Europese Unie of een staat die partij is bij de Overeenkomst
betreffende de Europese Economische Ruimte. Voor de verdere argumentatie
wordt verwezen naar de toelichting bij de nota van wijziging.Een aantal vragen in verband met dit voorstel behoeft daarom geen reactie
meer. Hierna wordt op de nog relevante vragen ingegaan.Van verschillende kanten is aandacht gevraagd voor de vrijstelling voor
kortstondig gebruik, in het oorspronkelijke voorstel gold die voor een periode
van een week. Naar mijn oordeel verhoudt een vrijstelling van een week zich
goed met het arrest Cura Anlagen1, waarin het
Hof bepaalde dat een periode van drie dagen te kort is om de registratie én
kentekenplaten in orde te maken. Om een situatie van kortlopende huur niet
te bezwaren met heffing van de volle BPM is besloten in het aangepaste voorstel
een vrijstelling van een maand op te nemen. Om van deze vrijstelling gebruik
te kunnen maken, de leden van de fractie van de PvdA vragen hiernaar, kan
een elektronisch formulier worden ingevuld. Dit kan vanaf iedere computer
met een internetaansluiting. De belastingplichtige is gehouden een beroep
op de vrijstelling te doen voordat hij met de auto gebruik maakt van de weg
in Nederland. De leden van de fractie van de VVD vragen een reactie op het
standpunt van de NOB, dat deze verplichting strijd oplevert met het EG-verdrag.
Naar mijn oordeel is dit niet het geval. De administratieve lasten om aan
deze verplichting te voldoen zijn minimaal. Vanuit oogpunt van handhaafbaarheid
is melding vooraf onmisbaar.De NOB stelt dat het Europees recht inhoudt dat een registratiebelasting
slechts geheven mag worden als een voertuig duurzaam binnenlands in gebruik
is, tenzij er een bijzondere rechtvaardiging is. Er is veel jurisprudentie
over heffing van een registratiebelasting van een buitenlands gekentekend
motorvoertuig, maar geen van deze arresten tast het heffingsrecht in zichzelf
aan.De leden van de fractie van de VVD vragen wat er gebeurt wanneer iemand
een beroep doet op de vrijstelling voor kortstondig gebruik en vervolgens
door onverwachte omstandigheden de auto langer in gebruik heeft dan de vrijgestelde
periode. In dit soort gevallen dient de BPM alsnog op aangifte te worden voldaan.
Als datum van eerste gebruik van de weg geldt in dit geval de dag van binnenkomst
in Nederland.4.3 Vereenvoudiging MRB voor motorenDe leden van de fractie van de VVD vragen hoe de heffing van opcenten
verloopt wanneer iemand de MRB plus opcenten voor een jaar vooruit heeft betaald
en in de loop van het jaar naar een andere provincie verhuist. Artikel 222a,
zesde lid, van de Provinciewet bepaalt dat een verhuizing geen invloed heeft
op de verschuldigdheid van de al betaalde opcenten. Er vindt geen verrekening
plaats.Verder vragen deze leden waarom in artikel 81 van de Wet MRB slechts enkele
artikelen van de AWR zijn uitgezonderd en niet alle aangiftebepalingen, nu
de Wet MRB in artikel 17 een geheel eigen aangiftesysteem kent. De uitsluitingen
hangen samen met de centrale registratie van de betalingen. De overige aangifteartikelen
van de AWR blijven van belang voor deze materie. De inspecteur heeft bijvoorbeeld,
op basis van artikel 6, ook voor MRB de mogelijkheid een belastingplichtige
uit te nodigen tot het doen van aangifte, bijvoorbeeld voor een niet in Nederland
geregistreerd motorrijtuig.4.4 Omzetting enkele kleine vrijstellingen MRBDe leden van de fractie van het CDA vragen naar de achtergrond van het
laten vervallen van de vrijstellingen van motorrijtuigenbelasting ten behoeve van bibliotheken, schooltandverzorging, de Voedsel en Warenautoriteit
en de vernietiging van gestorven vee. Verder willen zij, evenals de leden
van de fractie van de PvdA, weten op welke wijze compensatie wordt verleend
en welke kosten de uitvoering van deze compensatie meebrengt. De leden van
de fractie van het CDA vragen voorts of de nieuwe regeling voor een grotere
groep voertuigen toegankelijk wordt.Aanleiding voor het laten vervallen is het evaluatierapport «Het
dienen van het algemene nut in de MRB en BPM. Uit dit rapport blijkt dat de
genoemde vrijstellingen niet doelmatig zijn, omdat het aantal gebruikers zeer
beperkt is. Compensatie zal plaatsvinden door overheveling van de vrijvallende
middelen naar de begrotingen waaruit deze diensten financiering ontvangen.
Deze compensatie leidt per saldo tot een besparing op de uitvoeringskosten
nu de uitvoeringskosten ten gevolge van de bestaande regelingen komen te vervallen.
Na overheveling naar deze begrotingen is er niet langer een koppeling met
het houden van een voertuig. De middelen kunnen door de instanties worden
aangewend om de nieuw verschuldigde belasting te betalen. Er is geen relatie
met andere voertuigen.5. Overige maatregelen5.1 Aanpassing terbeschikkingstellingsregelingIn reactie op de vraag van de leden van de fractie van de VVD of de regering
hun mening deelt dat het met dit voorstel minder aantrekkelijk wordt om afgewaardeerde
schuldvorderingen te vervreemden aan verbonden vennootschappen en verbonden
personen die vallen onder een lager fiscaal tarief, wordt het volgende opgemerkt.
Het wordt door invoering van de voorgestelde wijziging inderdaad minder aantrekkelijk
om schuldvorderingen in de genoemde situaties te vervreemden. Dit is ook de
doelstelling van de voorgestelde maatregel, welke maatregel immers beoogt
misbruik bij vervreemding en sfeerovergangen van afgewaardeerde schuldvorderingen
op verbonden personen of vennootschappen te voorkomen.Daarnaast vragen de leden van de fractie van de VVD, evenals de leden
van de fractie van het CDA naar aanleiding van het commentaar van VNO-NCW,
of de regering bereid is de terbeschikkingstellingsregeling in haar geheel
te heroverwegen. Hierover wordt opgemerkt dat eenzelfde verzoek met betrekking
tot de terbeschikkingstellingsregeling recent nog aan de orde is gekomen in
verband met het rapport «Breder, lager, eenvoudiger? Een evaluatie van
de belastingherziening 2001»1. Daarbij
is aangegeven dat de regeling weliswaar een woelige totstandkoming heeft gekend,
maar ook dat in het boxenstelsel een anti-arbitragemaatregel nodig is. Dit
sluit ook aan bij een van de hoofdconclusies van het rapport van de Vereniging
voor Belastingwetenschap inzake de terbeschikkingstellingsregeling2. Hoewel dit rapport een aantal verbeterpunten aandraagt
voor de terbeschikkingstellingsregeling, wordt het belang van terbeschikkingstellingsregeling
op zichzelf onderkend. Dit betekent uiteraard nog niet dat de terbeschikkingstellingsregeling
van kritiek is gevrijwaard. De evaluatie bevat dan ook een aankondiging van
verschillende maatregelen ter verdere stroomlijning van de terbeschikkingstellingsregeling.
Het kabinet staat uiteraard open voor verbeteringen die de acceptatie van
de regeling kunnen versterken zónder aan de ratio van de regeling afbreuk
te doen. Nu de doelstelling van de regeling in haar algemeenheid niet wordt
bestreden, is het echter de vraag wat een integrale heroverweging zoals nu
bepleit in dit opzicht zou kunnen toevoegen. Hierbij zij bedacht dat reeds
eerder op verzoek van de Eerste Kamer3 een integrale
heroverweging heeft plaats gehad. In dat kader is grondig naar vorm, inhoud
en reikwijdte van die regeling gekeken. Dit is aanleiding geweest
om de groep van personen op wie de regeling inzake de terbeschikkingstelling
van vermogensbestanddelen van toepassing is aanzienlijk in te perken en anders
te formuleren1. In deze integrale afweging zijn
ook de situaties die thans naar voren worden gebracht volledig aan de orde
geweest en inhoudelijk toegelicht. Op deze plaats zij daarom kortheidshalve
verwezen naar hetgeen in het kader van de uitvoering van motie Rensema met
uw Kamer is gewisseld.5.2 Omzetting mantelzorgerkortingDe leden van de fractie van de PvdA vragen of al duidelijk is hoe de regeling
die de mantelzorgerkorting zal vervangen, wordt vormgegeven. Verder vragen
deze leden of al duidelijk is of de vervangende regeling per 1 januari
2007 zal ingaan en of later ingaan van de vervangende regeling consequenties
heeft voor de verlaging van de algemene heffingskorting met € 6.Door de Tweede Kamer is bij de behandeling van het Belastingplan 2006
een amendement van de heer Van der Vlies c.s.2
aangenomen. Dit amendement voorzag in een fiscale korting van € 250
voor mantelzorgers die langer dan 8 uur per week gedurende meer dan 6 maanden
mantelzorg verlenen. Om een aantal redenen is dit amendement niet uitvoerbaar
gebleken. In een bestuurlijk overleg met Mezzo, de landelijke vereniging voor
mantelzorgers en vrijwilligerszorg, deze zomer, is afgesproken dat een breed
samengestelde werkgroep zou bezien welke alternatieven bestaan voor het amendement
Van der Vlies c.s., waarbij zo dicht mogelijk aangesloten zou moeten worden
bij de intenties van dit amendement. De werkgroep heeft een aantal opties
bestudeerd. Op basis van die bevindingen dient zich het volgende alternatief
aan: op grond van artikel 21 van de Wet maatschappelijke ontwikkeling (Wmo)
worden gemeenten in staat gesteld extra middelen in te zetten voor de waardering
van mantelzorgers. Het alternatief van artikel 21 Wmo wordt dit najaar verder
uitgewerkt. Het streven is om in november de contouren van de regeling gereed
te hebben. Het is de bedoeling om zo snel mogelijk in 2007 dit alternatief
in werking te laten treden. De regeling zal echter zodanig worden vorm gegeven
dat dit voor de uitputting van de beschikbare middelen geen probleem behoeft
te zijn. Voor dit doel is in 2007 € 65 miljoen op de begroting van
VWS beschikbaar gesteld. Om deze € 65 miljoen beschikbaar te krijgen,
wordt de € 6 korting op de algemene heffingskorting gehandhaafd.De leden van de fractie van de SGP zijn blij met de toezegging dat de
contouren van een alternatieve regeling voor de mantelzorgerkorting nog ruim
voor 1 januari a.s. wordt voorgelegd aan de Tweede Kamer. Omdat op dit
moment nog onvoldoende duidelijk is hoe deze regeling vorm zal krijgen, vragen
deze leden zich af of het niet beter zou zijn om het laten vervallen van de
mantelzorgerkorting niet per definitie per 1 januari 2007 in te laten
gaan, maar op een bij KB te bepalen datum.Deze mantelzorgerkorting was bedoeld als blijk van waardering voor de
inzet van mantelzorgers voor hun naasten. De mantelzorgerkorting zou per 1 januari
2007 in werking treden. Nadere uitwerking bracht echter aan het licht dat
dit amendement niet uitvoerbaar is. De rechtmatigheid van het toekennen van
een fiscale korting aan individuele mantelzorgers is vooraf niet vast te stellen
en achteraf niet te controleren. Daarom is met de indieners van het amendement
gesproken over de mogelijkheid van een alternatieve uitvoering van het amendement.
Hiervoor zal een uitgavenregeling worden opgesteld. Het bedrag van € 65
miljoen dat voor de mantelzorgerkorting was uitgetrokken, zal voor de uitgavenregeling
worden aangewend. Deze regeling zal in de loop van 2007 worden ingevoerd.
In verband daarmee wordt voorgesteld de mantelzorgerkorting met ingang van
1 januari 2007 in de Wet inkomstenbelasting 2001 te laten vervallen.
Indien de mantelzorgerkorting op een latere datum zou komen te vervallen,
zou dit tot gevolg hebben dat een heffingskorting in de Wet inkomstenbelasting
2001 zou worden opgenomen die niet ten uitvoer kan worden gebracht.5.3 Vereenvoudiging artiesten- en beroepssportersregelingDe leden van de fractie van de VVD vragen, onder verwijzing naar de Algemene
wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR), naar de definitie van het begrip
lichaam in het voorgestelde artikel 5b, eerste lid, Wet op de loonbelasting
1964. Met een «lichaam» wordt de tegenhanger van een natuurlijke
persoon bedoeld. Dit begrip dient derhalve ruim te worden opgevat. Overigens
is het zo dat elders in de Wet op de loonbelasting 1964 bij het gebruik van
het begrip «lichamen» ook geen definitie is opgenomen. Net als
dat geldt bij die andere artikelen, zal de uitleg van het begrip plaatsvinden
in de context van de concrete bepaling. Daarbij zullen de op dat moment eventuele
bestaande rechterlijke opvattingen een rol spelen.Met betrekking tot de voorgestelde wijzigingen in de artiestenen beroepssportersregeling
hebben de leden van de fractie van het CDA gevraagd of er reeds initiatieven
zijn ondernomen richting de 17 vrijstellingslanden, op welke termijn Nederland
met de belangrijkste vrijstellingslanden resultaat verwacht te bereiken en
of er interesse bij de vrijstellingslanden bestaat om het verdrag partieel
te herzien. Naar aanleiding van deze vragen wordt opgemerkt dat het voornemen
bestaat om na afronding van de parlementaire behandeling de vrijstellingslanden
per brief te informeren over de wijziging in de artiesten- en beroepssportersregeling.
Wel heeft een vertegenwoordiger van het Nederlandse ministerie van Financiën
vooruitlopend daarop tijdens een OESO-bijeenkomst in Parijs de voorgestelde
wijziging toegelicht. Uit de aldaar ontvangen reacties blijkt dat andere OESO-landen
met belangstelling kennis hebben genomen van de voorgestelde wijziging. Tijdens
die bijeenkomst is voorts aangegeven dat Nederland bereid is om voortvarend
mee te werken aan een verdragswijziging waarmee wordt zeker gesteld dat het
woonland de door hun inwoners als artiest of beroepssporter in Nederland verkregen
voordelen of inkomsten daadwerkelijk kan gaan belasten. Tegen die achtergrond
bezien wordt de vraag van deze leden of met dit voorstel in relatie tot vrijstellingslanden
te ver wordt doorgeschoten ontkennend beantwoord. In het verlengde daarvan
acht het kabinet het, anders dan deze leden suggereren, niet wenselijk om
de voorgestelde wijziging pas na afloop van de onderhandelingen tot herziening
van de bilaterale belastingverdragen met de vrijstellingslanden in werking
te laten treden. Daar komt bij dat dit zou betekenen dat de administratieve
lasten voor organisatoren en voor (alle) buitenlandse artiesten, sporters
en gezelschappen vooralsnog niet zouden kunnen worden gereduceerd terwijl
in dat geval ook de daarmee samenhangende uitvoeringsproblemen bij de Belastingdienst
vooralsnog niet zouden kunnen worden verminderd.De leden van de fractie van het CDA vragen of de aparte vrijstelling voor
optredens «krachtens een andere grond» geschrapt kan worden.Het kabinet ziet geen reden de in dit wetsvoorstel voorgestelde afschaffing
van de regeling inzake de heffing «krachtens een andere grond»
te schrappen. De redenen daarvoor worden hieronder puntsgewijs nader toegelicht:• Optredens/sportbeoefening «krachtens een andere grond»
komen vrijwel alleen voor in de sportwereld bij teamsporten. Gedacht kan worden
aan Europacupwedstrijden.• Op dit moment bestaat er in de Wet op de loonbelasting 1964 reeds
een bepaling die regelt dat in situaties van uit- en thuiswedstrijden die plaatsvinden in het kader van een internationale competitie op basis
van wederkerigheid wordt afgezien van heffing.• Het niet meer heffen in dergelijke situaties heeft als voordeel
dat beter wordt aangesloten op de gebruikelijke internationale praktijk. Voor
zover bekend vindt in geen enkel land waar internationale competitiewedstrijden
worden gespeeld heffing plaats over het aan buitenlandse sporters (in de praktijk
betreft het feitelijk alleen gezelschappen) toe te rekenen inkomen.• De betalingen ter zake van deze wedstrijden vinden meestal vanuit
een derde land plaats, waardoor de heffing in de praktijk erg moeilijk is.
Een bijkomend voordeel van de wijziging is dan ook dat de regelgeving overzichtelijker
wordt en niet langer dwingt tot moeizame heffings- en invorderingscontacten
met buitenlandse lichamen.• Veel andere landen kennen in hun nationale fiscale stelsel voor
beroepssporters die – al dan niet via een rechtspersoon waarbij zij
in dienst zijn – in het kader van sportbeoefening voordelen en inkomsten
uit het buitenland verkrijgen een benadering waarbij het wereldinkomen in
de heffing wordt betrokken. Het op dit punt «terugtreden» van
Nederland zal voor beroepssporters uit deze landen mitsdien (vrijwel) geen
gevolgen hebben, omdat voor hen een woonstaatheffing op basis van het wereldinkomen
zal blijven gelden.De vereenvoudiging van de regeling voor artiesten- en beroepssporters
heeft een budgettair beslag van € 5 miljoen. De leden van de fractie
van de SGP vragen om dit nader toe te lichten, nu de doelgroep volgens deze
leden juist wordt beperkt in dit wetsvoorstel en er naar hun mening geen duidelijke,
concrete voorstellen worden gedaan die dit extra budget rechtvaardigen. Het
budgettaire beslag wordt veroorzaakt door het voorstel om beroepssporters
en artiesten uit verdragslanden, de Nederlandse Antillen en Aruba niet langer
onder de artiesten- en beroepssportersregeling te laten vallen, waardoor in
Nederland niet meer geheven wordt over de gage van deze sporters en artiesten5.4 Voortzetting tijdelijke regelingen loonbelastingDe leden van de fractie van de PvdA hebben een vraag over de WGA-premie
die werknemers betalen. Zij vragen of het klopt dat deze premiebetaling niet
is verwerkt in de loonaangifte 2006 en of dit probleem met ingang van 2007
is opgelost.Opgemerkt wordt dat een werkgever – voor zover hier van belang –
op grond van artikel 34, tweede lid, van de Wet financiering sociale verzekeringen
ten hoogste de helft van de WGA-lasten op de betrokken werknemer mag verhalen.
Van inhouding van WGA-premie is geen sprake. Zoals in de toelichting op de
Regeling Wfsv is opgemerkt (Stcrt. 2005, 242), vindt dit verhaal plaats op
het nettoloon van de werknemer. De Stichting van de Arbeid is met deze uitwerking
akkoord gegaan.Het antwoord op de vraag of het klopt dat deze premiebetaling niet is
verwerkt in de loonaangifte 2006 luidt dus bevestigend, met de kanttekening
dat het hier niet gaat om een premie die werknemers betalen. De WGA-premie
is volledig een werkgeverspremie.Het kabinet heeft niet voorgesteld deze regeling met ingang van 1 januari
2007 te wijzigen. Een wetswijziging op grond waarvan het verhaal van ten hoogste
de helft van de WGA-lasten op het brutoloon (in plaats van op nettoloon) van
de werknemer kan plaatsvinden, leidt tot een derving aan loonbelasting/premie
volksverzekeringen van € 290 miljoen in 2007. Daarvoor is geen dekking
aanwezig.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van de SGP waarom
een uitzonderingsbepaling met toerekening aan verstreken loontijdvakken niet
is toegepast voor degenen die in 2006 nog een (lijfrente-) uitkering
ontvingen over 2005 en als gevolg daarvan ZVW-premie moeten betalen over een
uitkering uit een jaar waarin de ZVW nog niet was ingevoerd, wordt het volgende
opgemerkt.De heffing van de inkomensafhankelijke bijdrage Zorgverzekeringswet geschiedt
volgens de voor de heffing van de loon- en inkomstenbelasting geldende regels.
Dit betekent dat in principe het moment van uitbetalen, in 2005 of in 2006,
bepaalt of over de (lijfrente)uitkering inkomensafhankelijke bijdrage Zorgverzekeringswet
is verschuldigd. Toepassing van dit kasstelsel is noodzakelijk voor een doelmatige
uitvoering. De hiervan afwijkende tijdelijke regelingen in de loonbelasting
hebben voorkomen dat werkgevers die het systeem van «loon over»
toepassen door de invoering van de Wet financiering sociale verzekeringen
per 1 januari 2006 hun salarisadministratie moesten aanpassen. Op grond
van artikel 111a van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 is het mogelijk
dat in januari 2006 aan de werknemer betaald loon dat de werknemer met betrekking
tot een of meer loontijdvakken binnen het jaar 2005 toekomt fiscaal nog aan
het jaar 2005 wordt toegerekend. Deze regeling heeft een beperkte betekenis.
Het gaat daarbij veelal om op het jaar 2005 betrekking hebben nabetalingen
(overwerkvergoedingen enzovoorts) die aan het begin van het jaar 2006 zijn
gedaan. Het overgrote deel van het salaris is al in 2005 uitbetaald. Deze
situatie, die alleen van toepassing is als de werkgever een dergelijke salarisadministratie
heeft, is niet vergelijkbaar met het vertraagd (en vermoedelijk pas na januari
2006) uitbetalen van een gehele (lijfrente)uitkering. Maar mocht de (lijfrente)uitkering
loon uit (vroegere) dienstbetrekking vormen, hetgeen doorgaans het geval is,
dan is artikel 111a van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 in zoverre
van toepassing, uiteraard mits de inhoudingsplichtige op dit punt een bestendige
gedragslijn volgt. Het UWV past op dit punt overigens het regime voor de heffing
van loonbelasting op het moment van uitbetalen toe, zodat de in artikel 111a
van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 opgenomen regeling niet geldt
voor door het UWV verstrekte uitkeringen. Dit is ook verwoord in de antwoorden
van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid op vragen van het Tweede
Kamerlid De Wit1, waarin ook aan de orde is gekomen
dat bij betalingen in 2005 ziekenfondspremie kon zijn verschuldigd.5.5 Verlaging tarief successie- en schenkingsrechtDe leden van de fractie van het CDA onderkennen dat de laatste jaren de
Successiewet 1956 beetje bij beetje is gemoderniseerd. Zij vragen of een overzicht
kan worden gegeven van de in dit verband aangebrachte wijzigingen in de Successiewet
1956. Voorts vragen deze leden wat de minister nog voor ogen heeft op het
terrein van de modernisering van de Successiewet 1956. De leden van de fractie
van de SGP vragen of met de thans voorgestelde maatregel volledig is voldaan
aan de aanbevelingen van de werkgroep Moltmaker en indien dat niet het geval
is waarom de andere aanbevelingen niet zijn opgevolgd.In het kabinetsstandpunt naar aanleiding van het rapport van de werkgroep
Moltmaker, maar ook door de kabinetten Balkenende is aangegeven dat de hoofdlijnen
uit het rapport van de werkgroep Moltmaker worden ondersteund.2 Onder de kabinetten Balkenende II en III is evenwel voorrang gegeven
aan het wetsvoorstel Werken aan Winst. Daardoor kon minder aandacht gaan naar
de modernisering van de Successiewet 1956. Overigens zou het onverkort overnemen
van de voorstellen uit het rapport Moltmaker ook tot een aanzienlijke belastingderving
leiden, waarvoor geen budgettaire middelen beschikbaar zijn. Niettemin zijn
naar aanleiding van de aanbevelingen van de werkgroep Moltmaker de afgelopen
jaren wel stappen gezet in de richting van een modernisering van de Successiewet
1956. In dat kader kunnen bijvoorbeeld worden genoemd de introductie van een
gewijzigd partnerbegrip in de successiewet, de invoering van
een voetvrijstelling in plaats van een drempelvrijstelling voor verkrijgingen
van geringe omvang, het wegnemen van fiscale belemmeringen bij de bedrijfsopvolging
door het (stapsgewijs) opnemen van een verruimde bedrijfsopvolgingsfaciliteit,
de reparatie van de fictieve vererving door waardestijging van aandelen in
pensioen- en lijfrentelichamen en een (stapsgewijze) tariefverlaging tot 0%
voor de erfrechtelijke verkrijging door en schenkingen aan en door algemeen
nut beogende instellingen. Daarmee zijn op diverse onderdelen stappen gezet
tot modernisering van de Successiewet 1956. Het huidige kabinet zal afgezien
van de in dit wetsvoorstel opgenomen tariefmaatregel geen verdere stappen
ondernemen in dat proces.De leden van de fractie van de PvdA vragen hoeveel inkomsten de overheid
derft in 2007, in 2011 en structureel als de tarieven in de Successiewet 1956
met ingang van 2007 zouden worden gehalveerd, bij gelijkblijvende vrijstellingen
en een ongewijzigde belastinggrondslag. Tevens wordt gevraagd hoe het kabinet
in dit verband het artikel van M. van Denderen in ESB1 beoordeelt.Een halvering van de tarieven bij gelijkblijvende vrijstellingen zal naar
huidige inzichten een budgettaire derving opleveren van € 847 miljoen
in 2007 en € 0,9 tot € 1,0 miljard in 2011 (en structureel).
In het door deze leden aangehaalde ESB-artikel wordt gesteld dat de successierechten
in de toekomst zullen toenemen als gevolg van de vergrijzing. In 2011 zullen
de gevolgen van de vergrijzing nog niet zodanig zijn dat zij een wezenlijk
effect zullen hebben op de opbrengst van het successierecht. Voorts dient
het extrapoleren van kasrealisaties naar de (verre) toekomst met de nodige
omzichtigheid te geschieden. Zo is het in het genoemde ESB-artikel als basisjaar
2005 genomen, met een kasopbrengst van € 1,7 miljard. Dit is ongelukkig
gekozen omdat in dat jaar sprake was van een inhaalslag met het verwerken
van de voorraad aanslagen, waardoor sprake was van incidenteel hogere ontvangsten
van ongeveer € 200 miljoen.De leden van de fractie van de VVD vragen hoe de regering staat tegenover
de invoering van een tarief van 50%. Voorts wordt gevraagd hoe de regering
denkt over het onderbrengen van tariefgroep III in tariefgroep II. Gevraagd
wordt door deze leden of een en ander qua budgettering een beperkte verschuiving
is en of het qua wetgeving snel en gemakkelijk is te realiseren.De budgettaire derving bij een verlaging van het tarief in de successiewet
tot op maximaal 50% bedraagt € 37 miljoen. Conform eerdere
ramingen bedraagt de budgettaire derving € 164 miljoen indien tariefgroep
III wordt ondergebracht in tariefgroep II. Uit beide ramingen in onderlinge
samenhang bezien volgt overigens dat in tariefgroep III vooral sprake is van
kleinere belaste verkrijgingen, dat wil zeggen tot een bedrag van € 43 401
(op basis de tweede schijf van het tabeltarief successiewet voor het jaar
2006). Het budgettaire effect van de geopperde tariefmaatregelen bestaat in
elk geval niet steeds uit een beperkte verschuiving. Wetgevingstechnisch zijn
de beide wijzigingen eenvoudig aan te brengen. Hierbij past overigens wel
de volgende kanttekening. Aftopping van het hoogste tarief in het successierecht
tot op 50% zou ertoe leiden dat de huidige verhoudingen in de tariefstructuur
zouden verschuiven. Die tariefstructuur is thans gebaseerd op een tweeledige
progressie. Dit houdt in dat de druk van het successierecht groter is naarmate
de verwantschap tussen erflater en verkrijger geringer is. Binnen iedere tariefgroep
is vervolgens sprake van progressie naar rato van de omvang van de verkrijging.
In dit verband zij erop gewezen dat het ministerie van Financiën in het
najaar van 2001 onderzoek heeft laten verrichten naar de maatschappelijke
beleving van de tarieven van het successie- en schenkingsrecht. Uit dit onderzoek
(een afschrift van het onderzoeksverslag is als bijlage bij de nota naar aanleiding
van het verslag bij het Belastingplan 2002, deel IV, aan uw Kamer toegezonden)2 is gebleken dat onder de bevolking brede steun bestaat
voor een gunstiger behandeling naarmate de verwantschap tussen erflater
en verkrijger groter is. Tarieven boven de 50% komen in de huidige
wettelijke regeling alleen voor bij verkrijgingen in tariefgroep II (broers,
zusters, bloedverwanten in de rechte lijn) en tariefgroep III (derden). Verdergaande
aftopping dan de door het kabinet voorgestelde maatregel zou als gezegd een
verschuiving brengen in die verdeling.Ten slotte vragen de leden van de fractie van de VVD of inzicht kan worden
gegeven in de inkomsten uit de successiewet uitgesplitst per tariefgroep.Indien gegevens uit 2002 met betrekking tot het successieresp. schenkingsrecht
worden toegepast op het jaar 2005, dan leidt dat tot de in de laatste kolom
van de tabellen 5 en 6 vermelde bedragen, verdeeld naar tariefgroep. Omdat
de verdeling successie- en schenkingsrecht overigens nogal verschilt, worden
de inkomsten daaruit in aparte tabellen weergegeven.Tabel 5. Verdeling successierecht over tariefgroepen (2005) TariefgroepenProcentueel (%)(x € miljoen) I42628 IA226II16249 III40605Totaal1001 509 Tabel 6. Verdeling schenkingsrecht over tariefgroepen
(2005) TariefgroepenProcentueel (%)(x € miljoen) I75146 IA510II59 III1529Totaal1001945.6 Aanpassing vrijstelling overdrachtsbelasting
voor wijkontwikkelingsmaatschappijenHet kabinet is blij te vernemen dat deze aanpassing van de overdrachtsbelasting
door de leden van de fractie van de PvdA verheugd is ontvangen. De veronderstelling
van de leden van deze fractie over de kosten van deze maatregel klopt. Het
is inderdaad juist dat vergeleken met de behandeling van het Belastingplan
20061 de budgettaire derving is aangepast. Het
verschil is als volgt te verklaren. Het aantal geherstructureerde onroerende
zaken dat wordt verkregen door deelnemers in wijkontwikkelingsmaatschappijen
(WOM’s) – die vóór 2003 zijn opgericht – is
in het Belastingplan 2007 lager geraamd dan in het Belastingplan 2006, op
basis van de bij ons bekende informatie.5.7 Aanpassing voedingspercentage Fonds economische
structuurversterkingDe leden van de fractie van het CDA vragen naar de plussen en minnen van
de aanpassing van het voedingspercentage van het FES. De aanpassing van het
voedingspercentage bestaat uit drie componenten die elk budgettair neutraal
uitpakken voor het FES. In de eerste plaats gaat het om een aanpassing als
gevolg van de herstructurering van het Gasgebouw. Door de herstructurering
nemen de dividendontvangsten van het transportbedrijf toe en nemen de aardgasbaten
af; het is een verschuiving binnen de opbrengsten van het Rijk. Een dergelijke
verschuiving zou leiden tot een onbedoelde daling van de voeding
van het FES. Om dat te voorkomen, wordt het voedingspercentage verhoogd. In
de tweede plaats betreft het een aanpassing als gevolg van de verlaging van
het tarief van de vennootschapsbelasting in de periode 2005–2007. Door
de tariefverlagingen nemen de aardgasbaten toe. Om te voorkomen dat de voeding
van het FES hierdoor stijgt, wordt het voedingspercentage verlaagd. Tot slot
gaat het om een aanpassing als gevolg van het achterwege laten van de uitzondering
van ontvangsten voortkomend uit de verwerving van certificaten Energie Beheer
Nederland B.V. Om te voorkomen dat de voeding van het FES door het niet buiten
aanmerking laten van bepaalde ontvangsten stijgt, wordt het voedingspercentage
verlaagd.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van de SGP of
de beperking van de voeding van het FES met € 1 miljard strookt
met doelstellingen van het FES wordt opgemerkt dat op dergelijke wijze budgettair
verantwoord lastenverlichting kan worden gegeven in verband met de korting
op de EU-afdrachten. Voorfinanciering via een beperking van de voeding van
het FES is in dit bijzondere geval nodig omdat de korting over de jaren 2007
en 2008 vanwege de ratificatieprocedure pas in 2009 beschikbaar komt. Met
het onderhavige wetsvoorstel wordt één en ander binnen de Wet
Fonds economische structuurversterking geregeld.5.8 Vereenvoudiging drempel buitengewone uitgavenHet is verheugend dat de leden van de fractie van het CDA instemmen met
de in het onderhavige wetsvoorstel voorgestelde aanpassing (met terugwerkende
kracht tot en met 1 januari 2006) van de buitengewone uitgaven ter vereenvoudiging
van de ingevolge de Invoerings- en aanpassingswet Zorgverzekeringswet1, met ingang van 1 januari 2006 geldende regeling.
De leden van de fractie van het CDA vragen daarnaast naar een onderbouwing
van de budgettaire neutraliteit die met deze wijziging in de buitengewone
uitgaven wordt nagestreefd. De leden van de fractie van het CDA hebben gelijk
als ze constateren dat volgens de «oude» berekeningsmethode (de
methode die per 1 januari 2006 in de Wet inkomstenbelasting 2006 is opgenomen)
de (fictieve) zorgtoeslag die bij de buitengewone uitgaven in aanmerking zou
worden genomen lager uitkomt dan in de nieuwe methode die wordt voorgesteld
in het Belastingplan 2007. Hierdoor zou de aftrek van buitengewone uitgaven
onder deze oude methode iets hoger zijn. Met de wijziging die nu wordt voorgesteld
wordt echter veel dichter bij de realiteit aangesloten dan in de oude methode.
Bij de invoering van deze oude, minder realistische, methode is geen budgettaire
derving ingeboekt. Beargumenteerd zou kunnen worden dat dit indertijd wel
had moeten gebeuren. Nu de oude methode met terugwerkende kracht voor 2006
wordt aangepast en via de nieuwe methode beter wordt aangesloten bij de realiteit
vervalt deze budgettaire derving, die aanvankelijk zou optreden maar niet
was ingeboekt, weer. Per saldo is er dan voor 2006 en verder sprake van budgettaire
neutraliteit.De leden van de fractie van het CDA zien bij de vaststelling van de eigen
bijdrage in de AWBZ een vergelijkbare kringverwijzing als bij de buitengewone
uitgaven zou zijn ontstaan zonder de met ingang van 1 januari 2006 aangebrachte
wijziging. Weliswaar wordt de bijdrage gebaseerd op het inkomen over het jaar
t-2, maar het principe is hetzelfde. Deze leden vragen naar aanleiding van
de voorgestelde vereenvoudiging van de drempel in de buitengewone uitgaven
of een vereenvoudiging mogelijk is bij de vaststelling van de eigen bijdrage
in de AWBZ. De eigen bijdrage in de AWBZ is gebaseerd op het inkomen over
het jaar t-2. Daarbij wordt uitgegaan van het verzamelinkomen bedoeld in artikel
2.18 van de Wet inkomstenbelasting 2001, vermeerderd met een correctie voor
de buitengewone uitgaven. Voor de buitengewone uitgaven wordt uitgegaan van
de feitelijk in het kalenderjaar betaalde eigen bijdrage AWBZ bij intramurale zorg. Aangezien voor de eigen bijdrage AWBZ in het Bijdragebesluit
zorg uit wordt gegaan van het inkomen in het jaar t-2 in plaats van het jaar
t en wordt gecorrigeerd voor de buitengewone uitgaven, is er geen sprake van
een kringverwijzing zoals bij de buitengewone uitgaven en de zorgtoeslag het
geval zou zijn geweest.De leden van de fractie van de SP vragen of het klopt dat mensen die niets
terugkrijgen aan no-claim, omdat ze veel zorgkosten hebben, relatief minder
buitengewone uitgaven kunnen aftrekken.Binnen de buitengewone uitgaven wordt vanaf 2006 rekening gehouden
met de systematiek die ook door de zorgtoeslag wordt gebruikt. Dit is –
zoals hiervoor is aangegeven – indertijd geregeld in de Invoerings-
en aanpassingswet Zorgverzekeringswet. Hierbij zou de premie niet meer aftrekbaar
zijn, maar zou tegelijkertijd de drempel worden verlaagd met het bedrag van
een gemiddelde premie Zvw inclusief een gemiddelde no-claimteruggaaf (de zogeheten
standaardpremie) en na vermindering met een fictieve zorgtoeslag. In plaats
daarvan wordt nu voorgesteld de aftrek van de (werkelijk betaalde) premie
Zvw te handhaven en de drempel weer terug te brengen naar de situatie zoals
die was geweest indien de wijzigingen van artikel 6.24, tweede lid, van de
Wet inkomstenbelasting 2001, met uitzondering van het vervallen van artikel
6.24, tweede lid, onderdeel c, van de Wet inkomstenbelasting 2001, niet hadden
plaatsgevonden.Het bedrag dat een belastingplichtige aan no-claim terugkrijgt, heeft
zowel onder de ingevolge de Invoerings- en aanpassingswet Zorgverzekeringswet
geldende regeling als onder de thans voorgestelde regeling geen invloed op
de hoogte van de aftrekbare buitengewone uitgaven. Mensen die niets aan no-claim
terugkrijgen, kunnen hetzelfde bedrag aftrekken (nl. de standaardpremie gesaldeerd
met de zorgtoeslag) als mensen die wel hun no-claim terugkrijgen.Als onderbouwing voor de in het onderhavige wetsvoorstel voorgestelde
wijziging wordt aangevoerd dat ook na die wijziging de prikkel blijft bestaan
om een goedkopere verzekering af te sluiten. De leden van de fractie van de
SP vragen of «goedkoper» niet leidt tot minder kwaliteit.Met de invoering van het nieuwe zorgverzekeringsstelsel is zowel bij de
zorgtoeslag als bij de buitengewone uitgaven uitgegaan van de gemiddelde premie
Zvw inclusief een gemiddelde no-claimteruggaaf in plaats van de werkelijk
betaalde premie Zvw en werkelijke no-claimteruggaaf.Op deze wijze blijft de prikkel voor burgers in het nieuwe zorgstelsel
om kritisch te zijn ten aanzien van de prijs van aangeboden verzekeringspolissen
intact. Voor de buitengewone uitgaven heeft deze handelswijze overigens ook
nog een praktische reden. Rond het tijdstip van aangifte inkomstenbelasting
over jaar t (voor 1 april t+1) is de no-claimteruggaaf over jaar t doorgaans
nog niet bekend bij de belastingplichtige, door de huidige methode is de ontvangen
no-claim irrelevant voor de aangifte inkomstenbelasting. Overigens is voor
het jaar 2006 besloten de zorgtoeslag niet neerwaarts aan te passen aan de
feitelijke lagere standaardpremie. Dit heeft voor de buitengewone uitgaven
tot effect dat uitgegaan wordt van een aftrekbare standaardpremie (gemiddelde
premie Zvw –/– gemiddelde no-claimteruggaaf) die 46 euro hoger
is dan de werkelijke gemiddelde standaardpremie. 5.9 Richtlijnconforme aanpassing BTW levende dierenDe leden van de fracties van het CDA en van de VVD staan stil bij het
voorstel tot wijziging van tabel I behorende bij de Wet op de omzetbelasting
1968 (hierna: Wet OB), waarbij de toepassing van het verlaagde tarief bij
de levering van (levende) paarden – maar ook van rundvee, geiten, schapen
en varkens – wordt gebonden aan de hiervoor door de Zesde BTW-richtlijn
(hierna: Zesde Richtlijn) bepaalde voorwaarden. Alvorens in te gaan op de
door deze leden gemaakte opmerkingen en gestelde vragen is het goed te benadrukken
dat de onderhavige wijziging van tabel I een zuiver Europeesrechtelijke oorsprong
heeft en een direct gevolg is van een door de Europese Commissie in het vooruitzicht
gestelde inbreukprocedure ex artikel 226 van het EG-Verdrag. Ook de opmerking
van de leden van de fractie van het CDA over de toepassing van de subsidiariteitsregel
dient in deze context te worden bezien. Hierover wordt opgemerkt dat de subsidiariteitsvraag
in zijn algemeenheid alleen aan de orde kan zijn voor zover concrete voorstellen
gebieden bestrijken die niet onder de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap
vallen. Met Richtlijn 92/97 van de Raad (de zogenoemde Tariefrichtlijn) heeft
de Europese Unie geharmoniseerde bepalingen aangenomen inzake de tarifering
in de omzetbelasting voor de levering van levende dieren en aldus haar bevoegdheid
uitgeoefend. Deze bepalingen kunnen niet door een besluit van de lidstaten
maar alleen door een communautair besluit worden gewijzigd. Lidstaten kunnen
hierin niet alleen optreden.De leden van de fractie van het CDA vragen om een overzicht van de tarieven
die in andere lidstaten op de onderhavige categorie van dieren van toepassing
is. De leden van de fractie van de VVD vragen met name naar de tarieftoepassing
in Frankrijk en Duitsland. Zij vragen of dit een concurrentieverstorend element
oplevert en wijzen erop dat de paardenhouderijsector hiervoor beducht is.
De meeste lidstaten waarvan gegevens voorhanden zijn, hanteren voor de levering
van paarden het algemene tarief. België, Cyprus, Portugal en Griekenland
kennen een tweetarievensysteem voor paarden, conform de lijnen van de richtlijn.
Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, Ierland en Luxemburg passen op de levering
van paarden steeds het verlaagde tarief toe, net zoals Nederland thans. Ierland
heeft echter in dit verband aangegeven dat in zijn geval de toepassing van
het verlaagde tarief op paarden (in casu 4,8%) niet is gebaseerd op
de algemene regeling van bijlage H van de Zesde Richtlijn, maar op de bijzondere
overgangsmaatregel van artikel 28, lid 2, onder a, van de richtlijn. Deze
overgangsregeling – die niet van toepassing is op de Nederlandse situatie –
moet ook de juridische basis zijn voor het verlaagde tarief voor paarden van
3% in Luxemburg en voor de situatie in Frankrijk waar leveringen van
paarden aan niet-ondernemers (met name particulieren) en aan ondernemers die
onder de landbouwregeling vallen onderworpen zijn aan een verlaagd tarief
van 2,1%. Eventuele concurrentieverstoringen als gevolg van een verschillende
tarieftoepassing zullen beperkt van omvang zijn. Immers, voor zover de intracommunautaire
handel in paarden plaatsheeft tussen ondernemers leidt de heffingsstructuur
van de omzetbelasting met het systeem van intracommunautaire leveringen en
intracommunautaire verwervingen tot een belastingdruk die bepaald wordt door
het land van verwerving/bestemming van de paarden, waarbij dus niet uitmaakt
wat het land van oorsprong is. In dat licht zal van concurrentieverstoringen
alleen sprake kunnen zijn in geval van grensoverschrijdende aankopen door
particulieren van ondernemers. En wat de uitvoer van paarden door ondernemers
vanuit Nederland naar landen buiten de Europese Unie betreft: deze uitvoer
is aan het nultarief onderworpen zodat ook hier geen problemen zijn te verwachten.De leden van de fractie van de VVD maken melding van de vrees van de paardenhouderijsector
voor administratieve lastenverzwaring als gevolg van het feit
dat ren-, rij, spring-, dressuur- en managepaarden in de toekomst niet meer
naar het verlaagde omzetbelastingtarief kunnen worden belast. Inderdaad brengt
het administreren van leveringen die aan verschillende tarieven van heffing
zijn onderworpen voor de belastingplichtige ondernemer meer werk met zich
dan wanneer sprake is van leveringen die aan één tarief zijn
onderworpen. Een en ander is nu eenmaal inherent aan toepassing van een tweetarievensysteem,
zoals nu wordt voorgesteld voor de levering van paarden. Wil men dit gevolg
niet, dan is het enige alternatief invoering van een uniform tarief. Voor
de levering van paarden zou dit, gelet op de regeling van de richtlijn, betekenen
een heffing naar het algemene tarief van 19%. Het komt mij voor dat
de paardensector dit niet als een aantrekkelijk alternatief zal beoordelen.
Overigens lijkt de administratieve lastenverzwaring verbonden aan de onderhavige
maatregel nu ook weer niet zo zwaar. Te bedenken is dat de paardenhouderijsector
ook nu reeds volledig betrokken is in het systeem van administratieve bepalingen
en factuureisen van de omzetbelasting en dat een wijziging in de tariefindeling
op dat punt niet een nieuw element introduceert.6. Omzetbelasting – aanpassing aan Europese
jurisprudentieDe leden van de fractie van het CDA vragen zich af waarom de aanpassing
van de Wet OB niet beperkt kan blijven tot de in het arrest van het Hof van
Justitie in zaak C-434/031, Charles en Charles-Tijmens
(hierna: arrest CT), bedoelde investeringsgoederen. Deze leden merken in dit
verband op dat zij niet zo voelen voor koppen op de Europese regelgeving dan
wel op arresten van het Hof van Justitie.Daar wordt het volgende over opgemerkt. Het arrest CT heeft betrekking
op tot een onderneming behorende onroerende investeringsgoederen die zowel
zakelijk als privé worden gebruikt. Daarbij ging het in deze casus
om een vakantiewoning. De uitspraak van het Hof in het arrest CT heeft echter
als zodanig een veel algemenere strekking. Uit het arrest volgt dat Nederland
de regels met betrekking tot de aftrek van voorbelasting in lijn met artikel
17, lid 2, van de Zesde Richtlijn zodanig moet verruimen dat ondernemers de
omzetbelasting (hierna: OB) in aftrek kunnen brengen ten aanzien van alle
goederen en diensten die vanuit de onderneming om niet worden ingezet voor –
hierna in deze nota te noemen – «bijzondere doeleinden»,
dat wil zeggen voor privé-doeleinden van de ondernemer zelf of van
zijn personeel, of – meer in het algemeen – voor andere dan bedrijfsdoeleinden
(de artikelen 5, lid 6, en 6, lid 2, onder a en b, van de Zesde Richtlijn).
Omdat Nederland laatstgenoemde heffingsbepalingen niet heeft geïmplementeerd
in de Wet OB, zou zonder nadere voorziening een onbedoeld voordeel ontstaan
voor ondernemers die dergelijke handelingen verrichten: wél aftrek
van voorbelasting en géén heffing met betrekking tot bedoelde «bijzondere
doeleinden». Om dit tegen te gaan, moet Nederland de artikelen 5, lid
6, en 6, lid 2, onder a en b, van de Zesde Richtlijn in zijn geheel omzetten
in nationaal recht. Wanneer Nederland de wijziging van de nationale regels
zou beperken tot alleen investeringsgoederen zou Nederland niet alleen handelen
in strijd met het gemeenschapsrecht, maar ook een regeling laten ontstaan
die tot onbedoelde voordelen leidt voor bepaalde ondernemers en tevens tot
een budgettaire derving. Er wordt in dit verband nog op gewezen dat de Raad
van State in dezen heeft opgemerkt dat het wetsvoorstel een adequate reactie
geeft op genoemd arrest van het Hof van Justitie. Er is dan ook geen sprake
van het plaatsen van koppen op Europese regelgeving of op arresten van het
Hof van Justitie. In dit verband wordt voorts nog gewezen op een aantekening
in Vakstudie Nieuws (van 28 september 2006) op het Belastingplan 2007,
waarin wordt opgemerkt «De Staatssecretaris heeft ons inziens zijn tijd
wel nuttig besteed. De gelegenheid is aangegrepen om de uitkomst van het arrest
in een breder kader te plaatsen. De zeer belangrijke bepalingen inzake
de levering van goederen en diensten zijn grondig bezien, langs de lat van
de Zesde Richtlijn gelegd en opnieuw geredigeerd. Mogelijke procedures over
een verschil tussen wet en richtlijn zijn daarmee in de kiem gesmoord».De leden van de fractie van het CDA vragen zich vervolgens af hoeveel
vakantiehuisjesbezitters er in Nederland zijn die hun huis alleen privé
gebruiken en derhalve nooit verhuren. Zij koppelen hieraan de vraag of het
daadwerkelijk de bedoeling is ook hen met een OB-last op te zadelen en of
er nog alternatieven overwogen zijn, zoals het invoeren van een keuzeregime
(dat wil zeggen geen OB-plicht, dan ook geen recht op aftrek).In dit verband wordt benadrukt dat het in de vraagstelling gaat om particulieren
(niet-ondernemers). Deze personen vallen buiten het toepassingsbereik van
de OB. Dit is thans het geval en dat zal ook in de nieuwe situatie zo zijn.
De veranderingen in de regelgeving met betrekking tot het privé-gebruik
gelden alleen met betrekking tot het vakantiehuisje van een persoon die ondernemer
is én die dit vakantiehuisje geheel (of gedeeltelijk) rekent tot het
vermogen van zijn onderneming. Een dergelijke ondernemer kan in de nieuwe
opzet de OB ter zake van de aankoop voor 100 procent (of gedeeltelijk) in
aftrek brengen en moet daarom straks over het privé-gebruik van dat
huisje OB voldoen. Een particuliere eigenaar van een vakantiehuisje, of een
ondernemer die het vakantiehuisje niet rekent tot het vermogen van zijn onderneming,
kan daarentegen de OB ter zake van de aankoop van de woning niet in aftrek
brengen. Zij zijn derhalve in de nieuwe opzet ook geen OB verschuldigd over
het privé-gebruik van hun vakantiehuisje. De nieuwe regeling resulteert
voor laatstbedoelde personen niet in een OB-last.Met betrekking tot de controle door de Belastingdienst op het privé-gebruik
van een vakantiehuisje dat door een ondernemer tot het vermogen van zijn onderneming
wordt gerekend – deze leden vragen daarnaar – zal dezelfde lijn
worden gevolgd als onder de huidige regeling het geval is. Immers ook onder
de huidige regeling is controle nodig op het aandeel van het privé-gebruik
in het totale gebruik, omdat de ondernemer ter zake van het vakantiehuisje
alleen maar de omzetbelasting ter zake van de aankoop in aftrek kan brengen
voor zover die is gerelateerd aan het toekomstige commerciële gebruik
van de woning.Voorts vragen de leden van de fractie van het CDA zich af – nu het
wetsvoorstel zich niet beperkt tot investeringsgoederen – hoe de verhouding
is met het Besluit aftrek omzetbelasting 1968 (hierna: Bua) en de daarin geldende
ondergrens van € 227.Deze vraag wordt beantwoord samen met het antwoord op een vraag van gelijke
strekking van de leden van de fractie van de VVD betreffende het van toepassing
zijn van twee regimes voor personeelsvoorzieningen.De leden van de fractie van het CDA vragen om in te gaan op de commentaren
van het VNO-NCW en van de NOB, voor zover het de punten betreft die deze leden
nog niet hebben aangeroerd. De leden van de fractie van de PvdA vragen om
een uitgebreide reactie op deze commentaren, evenals op het commentaar van
Vakstudie Nieuws. Aan het slot van dit hoofdstuk wordt ingegaan op deze commentaren,
voor zover het althans punten betreft die niet al aan de orde zijn gekomen
in de vragen van leden van de diverse fracties.De leden van de fractie van de VVD merken terecht op dat de voorgestelde
wetswijziging ertoe leidt dat er met betrekking tot personeelsvoorzieningen
twee regimes naast elkaar gaan bestaan: enerzijds het nieuwe «Charles-Tijmens»-regime
(eerst volledige aftrek daarna heffing over privé-gebruik om niet,
zonder ondergrens van € 227) en anderzijds het Bua-regime (aftrek
uitgesloten voor verstrekkingen tegen vergoeding die per persoon
uitstijgen boven de jaarlijkse waarde van € 227). De voorgestelde
samenloopbepaling in artikel 16, tweede lid, van de Wet OB strekt er immers
toe dat in gevallen van gratis verstrekkingen als bedoeld in het Bua, de nieuwe
bepalingen van de Wet OB gaan gelden en dat de bepalingen van het Bua voor
die gratis verstrekkingen niet langer van toepassing zijn; daarmee blijft
het Bua alleen van toepassing voor verstrekkingen tegen een vergoeding. De
leden van de fractie van de VVD constateren terecht dat het wel of niet betalen
van een bijdrage door het personeel daarmee beslissend wordt voor het toepasselijke
regime. Uit de opmerkingen van deze leden en ook uit de opmerkingen van het
VNO-NCW komt zeer sterk naar voren dat met die twee regimes een toename van
de administratieve en financiële lasten wordt gevreesd. Daarbij wordt
gesteld dat er zorgen zijn over de wijze waarop de voorgestelde wijziging
van de Wet OB in de praktijk gaat uitwerken. De leden van de fractie van de
VVD wijzen in dit verband onder meer op kantinevoorzieningen en de regelingen
voor (bestel)auto’s, maar ook op bijvoorbeeld de OB-behandeling van
promotionele activiteiten en spaar- en zegelsystemen van ondernemers. Daar
wordt het volgende over opgemerkt.De onderwerpen waar het hier om gaat betreffen een complexe problematiek
waarachter een uitgebreide casuïstiek schuilgaat. Het is daarbij van
groot belang dat de terzake geldende regelgeving voldoet aan de Europese eisen,
maar daarnaast ook zo goed mogelijk uitvoerbaar is. Dit geldt zowel voor de
regelgeving voor verstrekkingen aan personeel en relaties als voor de regelgeving
voor goederen die worden verstrekt in het kader van zegel- en waardesystemen
of – meer in het algemeen – in het kader van promotionele activiteiten.
Daarbij is het van groot belang dat het bedrijfsleven, waar mogelijk, voldoende
tijd geboden wordt om zich in te stellen op een nieuwe situatie. Er is daarom
besloten een nota van wijziging in te dienen (die bij deze nota is gevoegd)
waarin het wetsvoorstel in die zin wordt aangepast dat het Bua vooralsnog
blijft gelden voor alle prestaties waarvoor het thans ook geldt. In die opzet
zullen de nieuwe heffingsbepalingen van de Wet OB niet van toepassing zijn
op de onder het Bua vallende gratis verstrekkingen aan het personeel en relaties,
zodat niet per personeelsvoorziening hoeft te worden vastgesteld of er al
dan niet een bijdrage is verschuldigd (de leden van de fractie van de VVD
vragen hiernaar) en zodat daarmee onder meer de kantineregeling – het
VNO-NCW geeft hier het voorbeeld van het gratis broodje in het bedrijfsrestaurant –
en de regeling voor de (bestel)auto van de zaak met de erbijbehorende beleidsbesluiten
(waar deze leden ook naar vragen), alsmede de ondergrens van €227 (waar
deze leden en de leden van de fractie van het CDA naar vragen), ongewijzigd
in stand blijven. Aldus ontstaat er voor de Bua-prestaties na 1 januari
2007 niet de situatie van twee regimes naast elkaar.Voorts zal de vigerende praktijk voor de omzetbelastingheffing bij spaar-
en zegelsystemen en promotionele activiteiten vooralsnog worden gehandhaafd,
voor zover nodig bij goedkeuring. Dit alles neemt niet weg dat zowel de positie
van het Bua als de belastingheffing inzake spaar- en zegelsystemen en dergelijke
in het verlengde van de onderhavige wetgeving nader zullen worden bezien.
Er zal op korte termijn overleg gestart worden met het bedrijfsleven om te
bezien hoe deze onderwerpen binnen de huidige juridische context het beste –
en bij voorkeur duurzaam – kunnen worden geregeld. Uiteraard zal bij
de aanpassingen die hieruit voort zullen vloeien, het bedrijfsleven voldoende
tijd geboden worden om zich in te stellen op een nieuwe situatie.Ten slotte wordt nog opgemerkt dat de verzwaring van de administratieve
lasten die – gelet op het vorenstaande – overblijft, alleen de
toename van het aantal momenten betreft waarop met privé-gebruik van
hoofdzakelijk onroerend goed dat tot het bedrijfsvermogen behoort, bij de
laatste aangifte in het jaar rekening moet worden gehouden. Deze verzwaring
heeft niet betrekking op de bepaling van het aandeel van het privé-gebruik (dat blijft in beginsel hetzelfde) maar alleen op de frequentie van
dit onderdeel van het elektronisch invullen van de aangifte.De leden van de fractie van de VVD vragen wat moet worden verstaan onder
de nieuwe maatstaf van heffing – «de gemaakte uitgaven» –
die gaat gelden voor het gebruiken van een bedrijfsgoed en voor het verlenen
van diensten om niet.Wat betreft deze handelingen is in het nieuwe zevende lid van artikel
8 van de Wet OB bepaald dat de maatstaf van heffing moet worden gesteld op
de door de ondernemer voor het verrichten van de diensten «gemaakte
uitgaven». Deze bepaling is gebaseerd op artikel 11, A, lid 1, onder
c, van de Zesde Richtlijn en zal in de Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting
1968 nader worden uitgewerkt. Daarbij zal een onderscheid worden gemaakt naar «gebruiksdiensten»
(dat wil zeggen diensten die bestaan in het gebruik om niet van een tot het
bedrijf behorend goed voor «bijzondere doeleinden») en naar «andere
diensten» (dat wil zeggen het om niet verrichten van diensten voor «bijzondere
doeleinden», andere dan het gebruik van een tot het bedrijf behorend
goed).Wat betreft de «gebruiksdiensten» van artikel 4, tweede lid,
onderdeel a, van de Wet OB, mogen ingevolge de jurisprudentie van het Hof
van Justitie alleen die uitgaven in aanmerking worden genomen waarvoor de
ondernemer de terzake in rekening gebrachte OB geheel of gedeeltelijk in aftrek
heeft kunnen brengen (waarbij het OB-tarief – deze leden vragen daarnaar –
niet van belang is). In grote trekken gaat het daarbij om de uitgaven die
de ondernemer heeft gedaan ter zake van de verwerving van het goed en de uitgaven
die de ondernemer eventueel heeft gemaakt voor onderhoud of reparatie van
het goed. Om de maatstaf van heffing voor het gebruik van het goed voor bijzondere
doeleinden vast te stellen, moeten deze uitgaven administratief worden gespreid
over een periode die overeenstemt met de periode voor herziening van de aftrek.
Daarbij geldt dus, wat investeringsgoederen betreft, voor onroerende zaken
een periode van 10 jaar en voor roerende zaken een periode van 5 jaar. Voor
niet-investeringsgoederen en voor uitgaven voor bijvoorbeeld onderhoud geldt,
bijzondere situaties daargelaten, een periode van 1 jaar. Uitgaande van de
situatie waarin een goed afwisselend commercieel en voor «bijzondere
doeleinden» (bijvoorbeeld privé-gebruik) wordt gebruikt, moeten
de aldus over de tijd uitgesmeerde uitgaven telkens aan de hand van de duur
van het privé-gebruik daaraan worden toegedeeld. De aldus berekende
maatstaf van heffing kan voorts nog worden verhoogd indien ter zake van het
privé-gebruik zelf uitgaven worden gemaakt waarvoor de OB geheel of
gedeeltelijk in aftrek kan worden gebracht. Uitgaven die niet in de maatstaf
van heffing kunnen worden opgenomen zijn alle uitgaven ter zake waarvan de
ondernemer geen OB heeft betaald, zoals verzekeringen (dit zijn onder een
vrijstelling vallende prestaties) en kosten van eigen personeel, dan wel ter
zake waarvan de ondernemer geen recht op aftrek heeft verkregen.Wat betreft de «andere diensten» van artikel 4, tweede lid,
onderdeel b, van de Wet OB, kan de ondernemer voor het vaststellen van de
maatstaf van heffing uitgaan van alle specifiek aan die dienst toe te rekenen
uitgaven. Voor deze diensten is het derhalve niet van belang of er ter zake
van de eventueel bij de dienstverrichting gebruikte of verbruikte goederen
recht op aftrek van OB is ontstaan. Omdat het bij deze diensten niet gaat
om het gebruik van een goed, zal hierbij vaak een groot deel van de gemaakte
uitgaven kunnen worden toegerekend aan arbeidsloon.De leden van de fractie van de VVD vragen ook hoe ondernemers deze nieuwe
heffingsmaatstaf moeten toepassen op bijvoorbeeld gratis outplacement, bedrijfsgezondheidsdiensten
voor het personeel en andere gratis voorzieningen voor het personeel. Zoals
hiervoor is aangegeven, is bij deze nota een nota van wijziging gevoegd die
ertoe strekt dat het Bua ook op gratis personeelsvoorzieningen van toepassing
blijft en dus in zijn huidige vorm ongewijzigd toepassing blijft
vinden. Om die reden behoeft deze vraag op dit onderdeel verder geen beantwoording.De leden van de fractie van de VVD wijzen erop dat uit de memorie van
toelichting blijkt dat onder «handelingen om niet» ook handelingen
tegen een symbolische vergoeding worden begrepen.In antwoord op de vraag van deze leden wat onder het adjectief «symbolisch»
moet worden verstaan en waar die uitleg dan op is gebaseerd, wordt opgemerkt
dat met een symbolische vergoeding wordt gedoeld op een vergoeding die zo
laag is dat hij reëel gesproken niet kan worden gezien als een werkelijke
vergoeding. Een vergoeding die onder de kostprijs ligt, is niet meteen te
begrijpen als een symbolische vergoeding. Naarmate de vergoeding dichter bij
nul ligt, zal eerder sprake zijn van een symbolische vergoeding. Deze uitleg
is gebaseerd op de overwegingen en de uitspraak in het zogenoemde Scandic
arrest (arrest van het Hof van Justitie van 20 januari 2005 in zaak C-412/03).
De bewijslast of er een prestatie is verricht tegen een symbolische vergoeding
(met de daarbij behorende geobjectiveerde maatstaf van heffing) of niet, ligt
bij de ondernemer die de prestatie verricht. Deze moet al zijn belaste prestaties
opnemen in zijn periodieke aangifte voor de OB en aan de hand van zijn administratie
kunnen aantonen dat die aangifte correct is geweest. Er wordt niet verwacht
dat dit tot extra problemen zal leiden. In geval van twijfel kan de ondernemer
voorafgaand aan de aangifte overleggen met de inspecteur.Nu bovendien, zoals hiervoor is aangegeven, via een nota van wijziging
wordt vastgelegd dat het Bua voor personeelsvoorzieningen om niet (of tegen
een symbolische vergoeding) van toepassing blijft, wordt verwacht dat er in
de praktijk op dit terrein weinig problemen zullen rijzen.De leden van de fractie van de VVD wijzen erop dat ingevolge de voorgestelde
artikelen 3, derde lid, en 4, tweede lid, onderdeel a, bij onttrekking respectievelijk
gebruik van een bedrijfsgoed voor privé-doeleinden OB wordt geheven,
indien voor dat goed of bestanddelen van dat goed «volledige of gedeeltelijke»
aftrek van OB is ontstaan. Zij vrezen dat indien de OB-voordruk slechts gedeeltelijk
kan worden afgetrokken, dit bij volledige heffing over het privé-gebruik
tot cumulatie van belasting en daarom tot een financiële lastenverzwaring
voor ondernemers kan leiden.Dit kan, zoals deze leden stellen, inderdaad niet de bedoeling kan zijn
van de nieuwe bepalingen. Naar mijn mening is ook geen sprake van cumulatie.
Een voorbeeld kan dat verduidelijken. Daarbij wordt uitgegaan van een ondernemer
die voor 50% belaste prestaties verricht en voor de andere 50%
vrijgestelde prestaties. Wanneer deze ondernemer een laptop aanschaft voor
gebruik binnen de onderneming kan hij slechts voor de belaste prestaties de
OB ter zake van de aankoop van de laptop in aftrek brengen. Wanneer hij diezelfde
laptop vervolgens een maand om niet uitleent aan een personeelslid, is die
handeling volledig belast. Om die reden kan de ondernemer ter zake van dat –
immers belaste – gebruik alsnog de voorbelasting voor zover die betrekking
heeft op dat gebruik, volledig in aftrek brengen. Er zal in dergelijke gevallen
dan ook geen sprake zijn van cumulatie van belasting.De leden van de fractie van de VVD constateren dat in de memorie van toelichting
wordt opgemerkt dat door de ondernemer ingekochte diensten voor privé-gebruik,
niet leiden tot heffing van OB op grond van de voorgestelde regelgeving. Dit
betekent inderdaad – deze leden vragen daarnaar – dat een ondernemer
die telefoondiensten inkoopt van een telefoonmaatschappij om deze diensten
om niet aan zijn personeel ter beschikking te stellen, naar de systematiek
van het wetsvoorstel en de Zesde Richtlijn geen OB over deze diensten behoeft
te voldoen (artikel 4, tweede lid, onderdeel b, van de Wet OB geldt terzake
namelijk niet). Daar staat dan tegenover dat deze ondernemer
in die systematiek de voorbelasting ter zake van de telefoondiensten die hij
inkoopt en gratis ter beschikking stelt aan zijn personeel, niet in aftrek
kan brengen (genoemd artikel 4 is niet van toepassing en er is dus geen sprake
van een belast privé-gebruik dat recht geeft op aftrek van voorbelasting).
Ingeval de ondernemer/telefoonmaatschappij zélf aan zijn personeel
dergelijke diensten ter beschikking stelt, dan vallen deze naar de systematiek
van het wetsvoorstel (voor zover die nog geen rekening houdt met de nota van
wijziging) en de Zesde Richtlijn, wél onder de toepassing van de nieuwe
heffingsbepaling van artikel 4, tweede lid, onderdeel b, van de Wet OB. Daar
staat dan tegenover dat deze ondernemer in die systematiek ook recht heeft
op aftrek van voorbelasting inzake die telefoondiensten (er is immers sprake
van belast privé-gebruik dat recht op aftrek geeft). Het vorenstaande
geldt mutatis mutandis ook voor het door de NOB gegeven voorbeeld van de auto.Omdat echter ingevolge de nota van wijziging het Bua ook voor om niet
verstrekte prestaties in stand zal blijven, brengt het wetsvoorstel zoals
dat luidt na de nota van wijziging, per saldo geen wijziging in de wijze van
behandeling van ingekochte diensten (de eerste situatie) ten opzichte van
de «Bua-diensten» (de tweede situatie).Deze leden vragen voorts hoe de nieuwe regelgeving zich verhoudt tot de
aangekondigde nieuwe nationale regels voor vouchers en hoe de opportuniteit
van deze nieuwe nationale regels moet worden beoordeeld in het licht van het
consultation paper over vouchers dat de Europese Commissie naar verwachting
dit jaar zal presenteren.Mij is niet geheel duidelijk waar deze leden met hun vraag precies op
doelen, maar van aangekondigde nieuwe nationale regels voor vouchers is geen
sprake. Wél is sprake van een te verwachten consultation paper van
de Commissie over vouchers. Dit paper zal erop zijn gericht om in Europees
verband het bedrijfsleven te horen over de problematiek van de vouchers. Het
is niet onwaarschijnlijk dat die consultatie uiteindelijk zal leiden tot een
richtlijnvoorstel van de Commissie. Een eventueel richtlijnvoorstel zou vervolgens
nog met unanimiteit door alle lidstaten moeten worden aanvaard. Daarbij is
de kans niet denkbeeldig, gelet ook op de weerbarstigheid van de problematiek,
dat daar de nodige jaren overheen gaan. Zolang er geen Europese specifieke
nieuwe regeling is voor vouchers, zal de heffing van omzetbelasting voor ondere
andere promotionele activiteiten en spaar- en zegelsystemen dienen te geschieden
binnen de huidige kaders van de Zesde Richtlijn.De leden van de fractie van de VVD vragen ten slotte om een reactie op
het commentaar van de NOB. Hierna wordt ingegaan op het commentaar van de
NOB evenals op de commentaren van het VNO-NCW en van Vakstudie Nieuws voor
zover het punten betreft die hiervoor nog niet aan de orde zijn gekomen.Het commentaar van VNO-NCW behoeft geen afzonderlijke reactie meer omdat
al op de naar voren gebrachte vragen en opmerkingen is ingegaan naar aanleiding
van de door diverse fracties gestelde vragen. Het is verheugend om te constateren
dat de aantekeningen in het Vakstudie Nieuws de (richtlijnconforme) aanpak
van de Charles-Tijmensproblematiek ondersteunen. De meeste aantekeningen spreken
wat dat betreft voor zich en behoeven geen nader commentaar. Op een drietal
aantekeningen wordt niettemin nader ingegaan.In de aantekening op artikel VIII, onderdeel B (artikel 3 van de Wet OB),
wordt een praktisch handvat aangekaart voor de toepassing van artikel 3, achtste
lid, van de Wet OB (het achterwege laten van heffing indien geschenken van
geringe waarde of monsters – balpennen, petjes, agenda’s –
voor bedrijfsdoeleinden worden gebruikt). Dat handvat houdt in
om voor de invulling van «geringe waarde» een grens te hanteren.
Dit is een zinvolle suggestie omdat met een concrete grens de uitvoeringspraktijk
minder wordt belast met een discussie over de vraag wanneer van een «geringe
waarde» sprake is. Er zal daarom in een administratief voorschrift worden
aangegeven dat bij de toepassing van deze bepaling in de praktijk, een geschenk
van geringe waarde dat voor bedrijfsdoeleinden wordt gebruikt, niet zal worden
belast indien de waarde ervan blijft beneden een grensbedrag. Daarbij wordt
gedacht aan een bedrag van € 15 als (naar analogie van artikel 8,
derde lid, van de Wet OB) de aan de ondernemer bekende aankoopprijs of kostprijs,
de omzetbelasting niet daaronder begrepen.Voorts wordt in de aantekening op artikel VIII, onderdeel G (artikel 13
van de Wet OB) vragenderwijs opgemerkt of het wel past in het systeem van
de richtlijn om voor het belasten van het privé-gebruik met een doorlopend
karakter – bijvoorbeeld het langdurig gebruik van een goed van de onderneming –
de verschuldigdheid van de belasting «op te knippen» per kalenderjaar.
Opgemerkt wordt dat de basis daarvoor is te vinden in artikel 10, lid 2, van
de Zesde Richtlijn waarin is aangegeven dat de «lidstaten kunnen bepalen
dat in bepaalde gevallen doorlopende leveringen van goederen en verrichtingen
van diensten die gedurende een zekere periode plaatsvinden, worden geacht
ten minste eenmaal per jaar te zijn voltooid».Ten slotte wordt in de aantekening op artikel VIII, onderdeel H (artikel
15 van de Wet OB) terecht opgemerkt dat met de voorgestelde wijziging van
artikel 15, vijfde lid – bedoeld zal echter zijn zesde lid – de
wettelijke basis vervalt voor artikel 15 van de Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting
1968 (de forfaitaire correctie van de voorbelasting voor het privé-gebruik
van de auto van de ondernemer/natuurlijke persoon). Immers, ingevolge het
bestaande zesde lid worden bij ministeriële regeling regels gesteld voor
de aftrek ingeval goederen – in casu bedoelde auto – mede worden
gebezigd «anders dan in het kader van zijn onderneming». Daarbij
wil «anders dan in het kader van zijn onderneming» zeggen: voor
privé-gebruik. In de voorgestelde opzet wordt de formulering echter:
mede worden gebruikt «anders dan voor belaste handelingen». Aangezien
privé-gebruik in de nieuwe opzet nu juist een belaste handeling is,
klopt de formulering van de delegatiebepaling niet meer en zou voor privé-gebruik
niet meer kunnen worden gecorrigeerd op basis van artikel 15 van de Uitvoeringsbeschikking.
Dit is een niet beoogd gevolg van de nieuwe redactie van het zesde lid. Daarom
wordt in de bij deze nota gevoegde nota van wijziging een redactionele aanpassing
voorgesteld van de wettelijke basis voor dit artikel 15 van de Uitvoeringsbeschikking.De NOB stelt in verband met de wijziging van artikel 3, eerste lid, onderdeel
a, van de Wet OB, een aantal zeer specifieke vragen over de toepassing van
de nieuwe bepaling. Zij wil graag weten of, in hoeverre en onder welke omstandigheden
na een levering van de economische eigendom in de zin van deze bepaling (al
dan niet in combinatie met een volmacht tot overdracht van de juridische eigendom),
een daaropvolgende levering van de juridische eigendom – aan de economische
eigenaar of aan een derde – een afzonderlijke levering van hetzelfde
goed vormt. Indien sprake is van een afzonderlijke levering, hoe moet hiermee
dan worden omgegaan – zo vraagt de NOB zich af – onder meer ten
aanzien van een eventuele herziening. Dit mede in verband met de arresten
van het Hof van Justitie van 15 december 2005, nr. C-63/04, Centralan
Property Ltd. en van 8 februari 1990, nr. C-380/88, Safe Rekencentrum
BV.Naar aanleiding van de vragen van de NOB over dit onderwerp wordt herhaald
wat in de artikelsgewijze toelichting op artikel VIII, onderdeel B (artikel
3 van de Wet OB) is opgemerkt over de wijzigingen in artikel 3, eerste
lid, namelijk dat deze geen materiële betekenis hebben. Het gaat er in
dezen alleen om de formulering van deze bepaling nader af te stemmen op die
van de Zesde Richtlijn. Dit is overeenkomstig de aantekening hierover in Vakstudie
Nieuws van 28 september 2006, dat«Van de gelegenheid is gebruikgemaakt
om artikel 3 geheel richtlijnconform te redigeren. In dat verband vinden diverse
belastbare feiten een ander plaatsje en worden andere belastbare feiten onder
een groter geheel gebracht. Voor de praktijk geeft dat naast de voornoemde
nieuwe regeling eigenlijk geen wijzigingen.» De hiervoor vermelde vragen
van de NOB staan dus los van het wetsvoorstel.De NOB constateert dat uit de toelichting op het nieuwe artikel 3, derde
lid, onderdeel b, van de Wet OB blijkt dat met de nieuwe bepaling over de
integratieheffing geen materiële wijziging is beoogd ten opzichte van
het huidige artikel 3, eerste lid, onderdeel h, van de Wet OB. De NOB merkt
daarbij op dat in de oude tekst de integratieheffing zich voordoet op het
moment waarop over de goederen «wordt beschikt voor bedrijfsdoeleinden»
zijnde het moment van de feitelijke ingebruikneming. In de voorgestelde tekst
wordt de term «beschikken voor bedrijfsdoeleinden» vervangen door
de term «bestemmen voor bedrijfsdoeleinden». De NOB vraagt zich
af of dit kan betekenen dat de heffing hierdoor op een ander moment kan plaatsvinden
in gevallen waarin de ingebruikneming niet direct na de vervaardiging plaatsvindt,
maar wel de bestemming dan al duidelijk is.Zoals de NOB aangeeft, is in de memorie van toelichting al gesteld dat
genoemde wijziging geen materiële betekenis heeft. Het begrip «bestemmen»
in het voorgestelde artikel 3, derde lid, onderdeel b moet – gelet ook
op de andere taalversies van de Zesde Richtlijn – zo worden uitgelegd
dat dit het moment is waarop de bedoelde bestemming daadwerkelijk wordt gevolgd.
Er zal zich wat dat betreft dus geen verandering voordoen ten opzichte van
de huidige situatie. Eenzelfde uitleg – de NOB vraagt daarnaar –
kan worden gegeven met betrekking tot het begrip «bestemmen» in
artikel 3, derde lid, onderdelen a en c.Anders dan de NOB aanneemt, is het geen omissie dat in het voorgestelde
artikel 3, achtste lid, van de Wet OB, gesproken wordt van een «onttrekking
voor bedrijfsdoeleinden». Noch de Zesde Richtlijn in de verschillende
taalversies, noch het richtlijnvoorstel inzake de «recast» van
de Zesde Richtlijn spreken over een «onttrekking voor andere dan bedrijfsdoeleinden», zoals volgens de NOB zou zijn
bedoeld. De strekking van artikel 3, derde en achtste lid, is dan ook om in
beginsel alle om-nietverstrekkingen van goederen te belasten, tenzij het gaat
om kleine zakelijke onttrekkingen in de vorm van geschenken van geringe waarde
of van monsters.De NOB merkt op ervan uit te gaan dat artikel 4, tweede lid, onderdelen
a en b, van de Wet OB ziet op alle verschijningsvormen van belastingplichtigen
die naast de onderneming een privé-sfeer dan wel een niet-ondernemerssfeer
kennen. De NOB wijst in dit verband met name op de positie van de publiekrechtelijke
lichamen waarvoor door de nieuwe regeling een lastenverzwaring zou optreden.
Die lastenverzwaring zou zich dan zowel in financiële als in administratieve
zin kunnen voordoen.De NOB kan in dit verband gerustgesteld worden. Zoals ook op bladzijde
25 van de memorie van toelichting (in het onderdeel Belastbaar
feit) is verwoord, zien de bepalingen van artikel 4 niet op publiekrechtelijke
lichamen die goederen verwerven om deze aan te wenden voor hun activiteiten
als overheid. Voor deze niet-ondernemers blijft de huidige situatie van kracht:
zij kunnen de OB ter zake van de verwerving van goederen alleen in aftrek
brengen voor zover zij die goederen daadwerkelijk hebben aangeschaft voor
belaste prestaties. Daarbij geldt dat overheidslichamen, anders
dan ondernemers, geen belaste prestaties als bedoeld in genoemd artikel 4,
tweede lid, kunnen verrichten. Zij behoeven dan ook voor dit soort situaties
geen aangifte te doen.Naar aanleiding van de vraag van de NOB waarom bij de aanpassing van artikel
15 van de Wet OB inzake de aftrek van voorbelasting niet van de gelegenheid
gebruik is gemaakt om het Nederlandse systeem van herrekening van voorbelasting
te heroverwegen (nu een zodanig systeem niet expliciet in de Zesde Richtlijn
is opgenomen), wordt opgemerkt dat de Zesde Richtlijn ruimte biedt voor de
Nederlandse systematiek zoals neergelegd in artikel 15, vierde lid, van de
Wet OB. Daarbij zij erop gewezen dat in het nader rapport naar aanleiding
van het advies van de Raad van State over dit wetsvoorstel, is opgemerkt dat
het voornemen bestaat om de herzieningsbepalingen van de artikelen 11 tot
en met 14a van de Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting 1968 zodanig aan te
passen dat het gebruik van de term «herziening« daar in overeenstemming
wordt gebracht met het gebruik in dit wetsvoorstel en de Zesde Richtlijn.
Het gebruik van de term «herrekening» kan dan vervallen, hetgeen
mogelijke misverstanden voorkomt.De NOB meent voorts dat de gekozen terminologie in artikel 15, tweede
lid, onderdeel b, van de Wet OB niet in lijn is met de gebruikelijke terminologie
van de Wet OB, nu in dat onderdeel verwezen wordt naar «vrijstellingen»
als bedoeld in de artikelen 14, eerste lid, onderdelen g en i, en 15 van de
Zesde Richtlijn. De NOB wijst erop dat het begrip «vrijstelling»
in de Wet OB soms een andere betekenis heeft. Hierover wordt het volgende
opgemerkt.De Zesde Richtlijn kent een groot aantal vrijstellingen voor de omzetbelasting.
Voor de meeste vrijstellingen geldt dat de OB ter zake van de goederen en
diensten die worden aangewend voor het verrichten van «vrijgestelde»
prestaties, door de ondernemer niet als voorbelasting in aftrek kan worden
gebracht. Deze vrijstellingen zonder recht op aftrek van voorbelasting zijn –
zoals de NOB ook aangeeft – onder de naam «vrijstelling»
geïmplementeerd in met name artikel 11 van de Wet OB. Naast dergelijke
vrijstellingen kent de Zesde Richtlijn ook een aantal vrijstellingen mét
recht op aftrek van voorbelasting. Deze vrijstellingen zijn niet onder een
zodanige naam opgenomen in de Wet OB maar zijn voor het merendeel vormgegeven
als een prestatie die wordt belast naar het tarief van nihil met – daarbij
behorend – recht op aftrek van voorbelasting. Per saldo is het wettelijke
resultaat niet anders dan dat van de Zesde Richtlijn.Er zijn echter een aantal uitzonderingen op deze systematiek in de Wet
OB. Zo is er – de NOB geeft dat ook aan – ter zake van de in artikel
11, eerste lid, onderdelen i, j en k, opgenomen vrijstellingen in een aantal
gevallen wél recht op aftrek van voorbelasting wanneer wordt voldaan
aan de daartoe gestelde voorwaarden. Anderzijds zijn ook niet alle richtlijnvrijstellingen
met een recht op teruggaaf in de Wet OB geïmplementeerd als prestaties
waarvoor het tarief van nihil geldt. Dat geldt bijvoorbeeld voor een aantal
vrijstellingen bij invoer maar ook in een aantal gevallen voor leveringen
en dienstverrichtingen aan bijvoorbeeld ambassades, diplomaten, internationale
organisaties, enzovoorts. Teneinde de bepalingen met betrekking tot het recht
op aftrek van voorbelasting toch volledig, correct en op zo eenvoudig mogelijke
wijze in de Wet OB te implementeren, is gekozen voor een redactie waarbij
terzake rechtstreeks wordt verwezen naar (vrijstellings)bepalingen van de
Zesde Richtlijn. In dit verband wordt opgemerkt dat ook elders in de Wet OB
rechtstreekse verwijzingen naar de Zesde Richtlijn zijn opgenomen, zoals in
de artikelen 1a, eerste lid, onderdelen a en d, en 5a, eerste en tweede lid.Naar aanleiding van de aanpassing van artikel 16 van de Wet OB (alleen
toepassing van het Bua in gevallen van prestaties tegen een – al dan
niet geringe – vergoeding), vraagt de NOB zich af hoe zich
dit verhoudt tot het «wetsvoorstel BTW-constructies»1 en tot Richtlijn 2006/69/EG van 24 juli 2006 (welke richtlijn
ziet op bepaalde maatregelen ter vereenvoudiging van de BTW-heffing en ter
bestrijding van de belastingfraude enontwijking en tot intrekking van bepaalde
derogatiebeschikkingen; PbEU L 221 van 12 augustus 2006). Indien op grond
hiervan wetgeving wordt ingevoerd, zal – zo stelt de NOB – door
de toepassing van de «normale waarde» in gelieerde situaties (zoals
bij personeelsverstrekkingen en relatiegeschenken onder de kostprijs) een
correctie op grond van het Bua niet meer gerechtvaardigd zijn. De NOB vraagt
zich af of het klopt dat alsdan ook voor deze situaties het Bua afgeschaft
kan worden.Allereerst wordt opgemerkt dat, zoals al eerder in deze nota is aangeduid
(en anders dan waarvan de NOB dus nog uitgaat), het Bua blijft gelden voor
alle prestaties waarvoor het thans ook geldt: dus ook voor de Bua-prestaties «om
niet». Wat de concrete vraag van de NOB betreft, wordt opgemerkt dat
er geen directe relatie bestaat tussen Bua-verstrekkingen (ziet met name op
personeelsvoorzieningen) en het genoemde BTW-constructiewetsvoorstel (ziet
met name op leveringen en diensten van investeringsbedrijfsmiddelen aan lichamen
andere dan ondernemers of aan niet-aftrekgerechtigde ondernemers). Wel is
er een relatie te onderkennen met genoemde richtlijn. Daarbij is het echter
zo dat de richtlijn erop is gericht om belastingfraude en belastingontwijking
te voorkomen. Daarvan is bij personeelsverstrekkingen en relatiegeschenken
uiteraard veelal geen sprake. Zou er niettemin nationale wetgeving gewenst
zijn (op grond van deze richtlijn) die beoogt de normale waarde toe te passen
in bepaalde Bua-situaties, dan lijkt het vooralsnog niet gerechtvaardigd om
daarnaast tevens de voorbelasting te corrigeren op basis van het Bua.7. Werkgeversbijdrage in de kosten van kinderopvangDe leden van de fractie van de VVD wijzen erop dat de Wet kinderopvang
eist dat ouders zes weken voor de periode waarop de opvang betrekking heeft,
de kinderopvangtoeslag moeten aanvragen, terwijl de voorgestelde verplichte
werkgeversbijdrage pas twee weken tevoren van kracht kan worden. Zij vragen
zich af of dit tot gevolg zou kunnen hebben dat ouders te laat hun toeslag
ontvangen, of een te lage toeslag.De verplichte werkgeversbijdrage wordt uitbetaald in de vorm van een verhoging
van de kinderopvangtoeslag. Ouders die al kinderopvangtoeslag voor een voorafgaand
berekeningsjaar hadden aangevraagd, hoeven geen afzonderlijke aanvraag in
te dienen voor de verplichte werkgeversbijdrage. Zij zullen bij inwerkingtreding
van het wetsvoorstel automatisch de verhoogde kinderopvangtoeslag ontvangen.Slechts de ouders die voor het eerst aanspraak op kinderopvangtoeslag
krijgen, zullen een aanvraag moeten indienen. Als deze categorie ouders maandelijks
een voorschot wil ontvangen vanaf de maand december voorafgaand aan het berekeningsjaar,
zullen zij ten minste acht weken voor aanvang van het berekeningsjaar de aanvraag
moeten indienen bij de Belastingdienst/Toeslagen. Voor situaties waarin een
voorschot later wordt verleend dan het moment waarop – eerder in dat
jaar- de aanspraak op kinderopvangtoeslag is ontstaan, voorziet de wet in
uitbetaling van de reeds verstreken maanden in één bedrag. Dit
geldt ook voor ouders, die door de invoering van de verplichte werkgeversbijdrage
voor het eerst aanspraak op kinderopvangtoeslag kunnen maken, maar die pas
na aanvang van het nieuwe berekeningsjaar hun aanvraag indienen.In de door de leden van de fractie van de VVD bedoelde situatie hebben
de ouders bij de aanvraag of op een later moment de Belastingdienst/Toeslagen
te kennen gegeven dat de kinderopvangtoeslag dient te worden overgemaakt naar
een intermediair. Met de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel betreft dat
de kinderopvangtoeslag met inbegrip van de wettelijk geregelde
werkgeversbijdrage. Dat sluit aan bij de bedragen die de intermediair volgens
de overeenkomst met de ouders dient te innen en door te betalen aan de kinderopvangorganisatie.
Van onverschuldigde betalingen is dus geen sprake.Naar verwachting zullen de intermediairs deze financiële diensten
gaan beëindigen omdat de Belastingdienst/Toeslagen – behoudens
de situaties waarin werkgevers nog een aanvullende tegemoetkoming blijven
verstrekken – het enige loket wordt voor tegemoetkomingen aan ouders.
De ouders zullen de Belastingdienst/Toeslagen dienen door te geven op welke
wijze de kinderopvangtoeslag vanaf het moment van beëindiging van de
bestaande contracten betaalbaar wordt gesteld. Daarvoor worden de bestaande
procedures gevolgd. Dat geldt ook voor de gevallen waarin ouders op een eerder
moment de overeenkomst met de intermediair wensen te beëindigen. Hiermee
zal de noodzaak van handmatige correcties beperkt zijn als wijzigingen niet
tijdig of niet juist zijn doorgegeven aan de Belastingdienst/Toeslagen.Bij de voorgestelde systematiek voor de heffing van de werkgeversbijdrage
is er geen sprake van dat de Werkloosheidwet wordt gebruikt voor de financiering
van de kinderopvangtoeslag, zoals de leden van de fractie van de SGP veronderstellen.
De grond van de heffing ligt in de Wet kinderopvang en niet in de Werkloosheidswet,
terwijl ook de ontvangen afdrachten geheel gescheiden blijven van die ten
behoeve van de sectorfondsen. Er wordt slechts gebruik gemaakt van het mechanisme
van de sectorpremie om ervoor zorg te dragen dat de heffing kan plaatsvinden
zonder administratieve lasten voor de werkgevers.De leden van de fractie van de SGP merken terecht op dat de heffing ter
bekostiging van de kosten van de wettelijke werkgeversbijdrage over alle werkgevers
wordt omgeslagen, ongeacht de samenstelling van hun personeelsbestand. Voor
deze systematiek is doelbewust gekozen om werkgevers met een relatief hoog
aandeel werknemers met een potentiële behoefte aan kinderopvang niet
voor hogere kosten te stellen dan sectoren waarin dit in mindere mate het
geval is.De SGP stelt de vraag om welke reden zo uitdrukkelijk gekozen is voor
een verankering van het doel van de vermeerdering van de kinderopvangtoeslag.
Bij de formulering van de wettelijke grondslag voor de heffing is ervoor gekozen
het doel ervan duidelijk te verwoorden om degenen die de heffing dienen op
te brengen de zekerheid te bieden dat deze uitsluitend dient ter bekostiging
van de wettelijk geregelde werkgeversbijdragen ten behoeve van werknemers.
Hierbij is niet de uitvoering door de Belastingdienst in het geding, maar
wordt uitsluitend een begrenzing gegeven aan de bevoegdheid van de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid om de hoogte van de premie vast te stellen.De leden van de fractie van de SGP stellen enkele vragen omtrent de lastenverlichting
die de introductie van de wettelijk geregelde werkgeversbijdrage met zich
brengt voor burgers.Het door deze leden genoemde bedrag van € 576 miljoen betreft
de kosten van de vermeerdering van de kinderopvangtoeslag. Deze leiden niet
voor het volledige bedrag tot lagere uitgaven van ouders aan de kosten van
kinderopvang. Daartegenover staat immers voor veel ouders het wegvallen van
de huidige, arbeidsvoorwaardelijk geregelde werkgeversbijdrage.Voor de groep ouders die nu geen of een volledige werkgeversbijdrage ontvangen,
waarvoor de Wet kinderopvang slechts in een gedeeltelijke compensatie voorziet,
betekent in de invoering van de wettelijk geregelde werkgeversbijdrage dat
zij voor € 135 miljoen lagere kosten hoeven te maken. Dit is niet betrokken bij het lastenbeeld voor burgers waarnaar deze leden
verwijzen. Reden daarvoor is dat, evenals bijvoorbeeld de huursubsidie, de
kinderopvangtoeslag als een overheidsuitgave wordt beschouwd en niet als lastenverlichting.In 2007 is er een lastenverlichting voor burgers van € 0,5 mld.
Deze bestaat vooral uit een verlaging van de belastingtarieven in de eerste
en tweede schijf en een verlaging van het Awf werknemerstarief. Dit pakket
is vooral gericht op het bevorderen van de arbeidsparticipatie en komt ten
goede aan alle werknemers in Nederland. Bovenop deze maatregelen neemt het
kabinet ook specifieke maatregelen die niet relevant zijn voor het lastenbeeld.
De koopkracht van gezinnen met kinderen wordt ondersteund door een verlaging
van de ouderbijdrage in de kinderopvang met € 125 miljoen. Daarnaast
wordt nog eens € 125 miljoen uitgetrokken voor de verhoging van
de kinderbijslag. Van deze verhoging profiteren alle gezinnen met kinderen.De leden van de fractie van de SGP vroegen naar de omvang van de groep
die gebruik maakt van de kinderopvang. In 2005 ging het hierbij om 236 000
huishoudens.8. EU-aspectenDe leden van de fractie van de VVD merken op dat Europese BTW-regelgeving
een andere kwalificatie van woonwerkverkeer niet toelaat en vragen of dit
punt ingebracht kan worden in de discussie die op Europees niveau wordt gevoerd
om de BTW-richtlijnen te moderniseren.Verondersteld wordt dat deze leden met hun vraag doelen op de problematiek
die ook aan de orde is in (de nota naar aanleiding van) het verslag betreffende
het voorstel van wet tot wijziging van de Wet op de belasting van personenauto’s
en motorrijwielen 1992 en van enige andere wetten (omzetting teruggaafregeling
bestelauto’s ondernemers in vrijstellingsregeling). De problematiek
namelijk dat voor de heffing van de inkomstenbelasting het woonwerkverkeer
bij fictie als zakelijk wordt gekwalificeerd, terwijl het voor de heffing
van omzetbelasting Europeesrechtelijk vaststaat dat het woonwerkverkeer van
werknemers als privé moet worden aangemerkt. Een andere kwalificatie
van woonwerkverkeer van werknemers zal ingebracht worden in de door deze leden
bedoelde Europese discussies.In paragraaf 4.2 wordt ingegaan op de vraag van deze leden om te
reageren op de stelling van de NOB dat de vrijstelling van één
week in de BPM op de vrijheid van dienstverrichting kan betekenen.9. Budgettaire aspectenDe leden van de fractie van de PvdA vragen een overzicht van de verdeling
van de lastenmaatregelen van tabel 5 uit de memorie van toelichting worden
over bedrijven en huishoudens. Tevens vragen deze leden wat de effecten van
de verschillende maatregelen betekenen voor de koopkracht van de verschillende
huishoudens c.q. inkomensgroepen. De € 1 miljard lastenverlichting
die in tabel 5 wordt genoemd is evenredig verdeeld over bedrijven en gezinnen.
Beiden ontvangen in 2007 een lastenverlichting van 0,5 miljard. Voor een nadere
opsplitsing met een overzicht van de onderliggende maatregelen wordt verwezen
naar de tabellen 1 en 3 van deze nota. De koopkrachtgevolgen voor diverse
inkomensgroepen en soorten huishoudens worden toegelicht in de koopkrachttabellen
in de begroting van SZW (pagina 28). 10. Overige Onderwerpen10.1 Overheidsorganisaties en BPMDe leden van de fractie van de VVD vragen verder aandacht voor de BPM-wetgeving
ten aanzien van bestelauto’s voor overheidsinstellingen, nu zij geen
gebruik meer kunnen maken van het grijze kenteken.Bij de afschaffing van het grijze kenteken is uitsluitend een tegemoetkomende
regeling getroffen voor gehandicapten en ondernemers in de zin van de Wet
op de omzetbelasting 1968. Er is geen aanleiding alsnog een vergelijkbare
regeling in de wet op te nemen voor overheidsinstellingen. In dit verband
wordt overigens verwezen naar de nota naar aanleiding van het verslag bij
het recente wetsvoorstel omzetting teruggaafregeling bestelauto’s ondernemers
in vrijstellingsregeling.110.2 Grijs kenteken voor burgers met handicapVerder vragen deze leden of het wenselijk is de vrijstelling van MRB,
die nu openstaat voor gehandicapten die een bestelwagen rijden die is aangepast
aan het vervoer van een rolstoel, open te stellen voor alle auto’s van
gehandicapten die voor hun vervoer in hoofdzaak zijn aangewezen op hun auto.De bestaande faciliteit voor gehandicapten is uitsluitend in de wet opgenomen
als compensatie voor het afschaffen van het grijze kenteken voor bestelauto’s.
De regeling ziet expliciet op gehandicapten die door hun handicap voor het
gelijktijdig vervoer van zichzelf en een omvangrijk of zwaar hulpmiddel zijn
aangewezen op het gebruik van een bestelauto. De regeling is dus niet beperkt
tot rolstoelgebonden gehandicapten. De afschaffing van het grijze kenteken
voor bestelauto’s kan naar mijn oordeel geen aanleiding vormen om voor
personenauto’s een faciliteit voor gehandicapten in het leven te roepen.
Overigens wordt verwezen naar de uitgebreide schriftelijke en mondelinge behandeling
van het Belastingplan 2006.10.3 Belastingaangifte ouderenDe leden van de fractie van de VVD vragen wat er is gebeurd na het aannemen
van de motie Dezentjé Hamming c.s.2 bij
het Belastingplan 2004. In deze motie werd geconstateerd dat een grote groep
65-plussers problemen ondervindt bij het invullen van (belasting)formulieren
en dat voor de groep zonder eigen vermogen en zonder eigenwoningforfait (vanaf 2005)
een versimpeling mogelijk zou zijn voor bijvoorbeeld de aanspraak op ouderenkorting
en aftrek van bijzondere kosten. De regering werd in die motie verzocht te
onderzoeken op welke wijze bepaalde ouderen gevrijwaard kunnen worden van
het invullen van formulieren van de Belastingdienst. Dit onderzoek had vóór
1 maart 2004 aangeboden moeten zijn aan de Kamer. Helaas is het niet
gelukt om vóór 1 maart 2004 dit onderzoek af te ronden
en uw Kamer te informeren. De uitvoering van de motie is hierdoor vertraagd,
waarvoor ik mijn verontschuldiging aanbied.Uit het onderzoek is gebleken dat het verminderen van het aantal aangiften
voor 65-plussers niet goed mogelijk is. Daarbij gelden de volgende overwegingen.
Er kunnen in grote lijnen twee groepen 65-plussers worden onderscheiden: personen
met meer dan één inkomensbron (AOW, particulier ouderdomspensioen,
lijfrente en/of inkomen uit box 3) en personen met een relatief laag inkomen
(AOW met eventueel een klein ouderdomspensioen). Deze laatste groep heeft
veelal recht heeft op een teruggaaf in verband met de aftrek buitengewone
uitgaven. De aangiftebiljetten voor deze laatste groep kunnen niet vervallen,
omdat betrokkenen hun recht op teruggaaf moeten kunnen uitoefenen.
Ook de groep 65-plussers die meerdere inkomstenbronnen heeft, moet aangifte
doen. In deze gevallen gebeurt het vaak dat er te weinig loonheffing is ingehouden
en moet er een aanslag worden opgelegd. Een aanslag moet bijvoorbeeld worden
opgelegd wanneer een belastingplichtige twee of meer inkomstenbronnen heeft,
die alle in de loonheffing tegen het tarief van de eerste schijf zijn belast.
Een deel van het totale inkomen kan bij meerdere inkomensbronnen belast moeten
worden tegen het tarief van een hogere schijf. Als dit in de loonbelasting
niet is gebeurd, kan de juiste belastingheffing alleen door middel van een
aanslag inkomstenbelasting worden gerealiseerd.Tot 2002 gold een systeem waarbij AOW en een pensioen konden worden samengevoegd
en men geen aangifte inkomstenbelasting hoefde te doen. Met ingang van 1 januari
2002 is deze mogelijkheid geschrapt. Dit was destijds een bewuste keuze van
het kabinet, hierin gesteund door het parlement. Door de gescheiden betaling
van AOW enerzijds en aanvullend pensioen anderzijds werd een verbetering van
de inkomenspositie door verhoging van de uitkering van overheidswege duidelijker
zichtbaar. Ook is zo voor gepensioneerden beter zichtbaar welke rechten en
plichten zij op grond van de AOW/Anw en de aanvullende pensioenregeling hebben.
Dat komt de duidelijkheid over de verstrekte uitkeringen ten goede.De Belastingdienst heeft naar aanleiding van de betreffende motie onderzocht
wat de gevolgen voor 65-plussers zouden zijn als er toch weer een mogelijkheid
van samenvoegen zou worden ingevoerd. Uit dit onderzoek is gebleken dat dit
slechts een beperkt effect zou hebben: circa 25 000 65-plussers zouden
niet langer aangifte hoeven te doen. Dit betreft ongeveer 5% van het
totale aantal aangifteplichtige 65-plussers.Het opnieuw mogelijk maken van de gecombineerde uitbetaling geeft verder
geen garantie dat SVB en pensioenfondsen hiertoe ook daadwerkelijk zullen
overgaan. In het verleden maakten immers 12 van de circa 100 pensioenfondsen
van deze mogelijkheid gebruik. Daarnaast kan het opnieuw mogelijk maken van
gecombineerde uitbetaling niet budgettair neutraal verlopen, gegeven het feit
dat met het schrappen ervan een bezuiniging op de uitvoeringskosten van de
SVB is gerealiseerd.10.4 Fiscale faciliteit «Alternext»De leden van de fractie van de VVD vragen naar het standpunt van de regering
over een fiscale faciliteit voor de particuliere belegger in aan Alternext
Amsterdam genoteerde ondernemingen.De oprichting van een (lichter gereguleerde) beurs is al eerder in de
Tweede Kamer1 aan de orde geweest. Daarbij is
zowel door de minister van Economische Zaken, als door mijzelf aangegeven
dat ook het kabinet voorstander is van een dergelijke beurs. Wij zouden echter
geen speciale fiscale faciliteit willen introduceren louter voor de midden-
en kleinbedrijven die naar de beurs gaan. Er is namelijk geen overtuigende
informatie dat de fiscaliteit een effectief instrument is om een (mogelijk)
marktfalen te compenseren. Afgezien van het antwoord op de vraag of een fiscale
faciliteit effectief zou zijn, is er geen goed argument waarom de overheid
deze faciliteit zou moeten bekostigen. Dit is ook met uw Kamer besproken.
Bovendien is er dan geen level playing field meer tussen grote en kleine beurzen.10.5 Wbm-afvalstoffenheffingDe leden van de fractie van de VVD vragen naar de recente en toekomstige
ontwikkelingen op het gebied van de opbrengst van de afvalstoffenbelasting.
Met betrekking tot het recente verleden wordt opgemerkt op dat tot
medio 2005 veel Nederlands brandbaar afval naar Duitsland werd uitgevoerd.
De Duitse verwerkingsinstallaties (sorteerbedrijven) hadden capaciteit vrij
om Nederlands afval te verwerken tegen aantrekkelijke tarieven. Op 1 juni
2005 is in Duitsland een absoluut stortverbod ingevoerd, waardoor het Duitse
brandbaar afval niet meer mag worden gestort. De Duitse verwerkingsinstallaties
worden sindsdien volledig gevuld met Duits afval en de uitvoer van Nederlands
brandbaar afval naar Duitsland is bijna geheel gestopt. Door de gestopte uitvoer
is het storten van Nederlands brandbaar afval in Nederland sinds medio 2005
aanzienlijk toegenomen en zo ook de opbrengst van de afvalstoffenbelasting,
omdat het storten van brandbaar afval onder het hoge tarief van de afvalstoffenbelasting
valt.In volgende figuur is het storten van brandbaar afval per maand aangegeven
in 2005 en de eerste helft van 2006. In de figuur is duidelijk de forse stijging
in storten te zien na het van kracht worden van het Duitse stortverbod in
juni 2005.Storten brandbaar afval met ontheffing (januari 2005 t/m
juni 2006)De opbrengst uit het lage tarief voor het jaar 2005 bedraagt € 26
miljoen. Voor het jaar 2006 wordt geen significante wijziging in deze opbrengst
verwacht. Wat betreft de toekomst, altijd al met onzekerheid omgeven, is het
in dit geval heel moeilijk een verantwoorde schatting te maken. Dat komt door
het volgende. De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening
en Milieubeheer heeft eind 2005 aangekondigd dat hij per 1 januari 2007
de landsgrenzen zal openen voor verbranden als vorm van verwijderen. Deze
mededeling heeft er voor gezorgd dat het afvalbedrijfsleven diverse initiatieven
heeft genomen om in Nederland de verbrandingscapaciteit uit te breiden, zodat
in de komende jaren meer afval kan worden verbrand. Volgens een
opgave van de Vereniging Afvalbedrijven zal er tot en met 2009 ongeveer 2
miljoen ton verbrandingscapaciteit bijkomen. Dan is er in 2009 zo goed als
evenwicht tussen het aanbod aan Nederlands brandbaar afval en de verwerkingscapaciteit
in Nederland.Het is echter onzeker hoeveel van de Nederlandse verwerkingscapaciteit
na 1 januari 2007 daadwerkelijk gevuld zal worden met buitenlands afval.
Dat hangt onder meer af van de mate van capaciteitsuitbreiding in het buitenland
(vooral Duitsland) en de ontwikkeling van de verwerkingstarieven daar. Daarom
is het moeilijk om een schatting te maken van de hoeveelheid brandbaar afval
die in de periode 2007–2010 in Nederland zal worden gestort.10.6 BouwstoffenbesluitHet doet mij deugd dat de Tweede Kamer in 2005 de regeling voor secundaire
bouwstoffen met tevredenheid heeft ontvangen. Het spreekt vanzelf dat de tekst
van deze regeling zal worden aangepast naar aanleiding van de vervanging van
het Bouwstoffenbesluit door het Besluit bodemkwaliteit, de leden van de fractie
van de VVD vragen hier expliciet naar. Ook de vraag van deze leden of het
een juiste constatering is dat in de toekomst net als nu afvalstoffen die
ook buiten een stortplaats mogen worden toegepast op een stortplaats belastingvrij
mogen worden gestort, wordt bevestigend beantwoord. Met de vervanging van
het Bouwstoffenbesluit door het Besluit bodemkwaliteit worden geen wijzigingen
van de heffingsgrondslag van de afvalstoffenbelasting beoogd. Dit betekent
dat de in artikel 5, onderdeel l, van het Uitvoeringsbesluit belastingen op
milieugrondslag, bedoelde bouwstoffen ook in het vervolg buiten de heffing
zullen vallen. Als het Besluit bodemkwaliteit met betrekking tot grond zal
voorzien in bewijsmiddelen die vergelijkbaar zijn met de volgens de huidige
regeling vereiste kwaliteitsverklaringen of partijkeuringen, zal hetzelfde
gelden voor grond. Met betrekking tot baggerspecie wordt opgemerkt, dat baggerspecie
die is voorzien van een zogenoemde baggerspecieverklaring al is vrijgesteld
van afvalstoffenbelasting. Voor baggerspecie is derhalve geen aanpassing nodig.10.7 GrondwaterbelastingDe leden van de fractie van de VVD memoreren dat het kabinet een evaluatie
zal uitvoeren naar de grondwaterbelasting. Zij vragen in dat kader aandacht
te besteden aan de mogelijkheden voor een combinatie van de grondwaterbelasting
met de provinciale heffingen en voor een afschaffing van de grondwaterbelasting.
Tevens stellen daarbij vragen over onder meer de betekenis van de grondwaterbelasting
voor de milieudoelstellingen en de lasten van de grondwaterbelasting voor
het betrokken bedrijfsleven.Ik wijs erop dat het geen evaluatie van de grondwaterbelasting betreft,
maar een onderzoek naar de eventuele overheveling van de grondwaterbelasting
naar een provinciale bestemmingsheffing, zoals aangekondigd in de memorie
van toelichting bij het Belastingplan 20061.
De door de leden van de fractie van de VVD genoemde onderwerpen komen daarbij
aan de orde. Voor het onderzoek is een interdepartementale werkgroep samengesteld,
die nog dit jaar een rapportage zal uitbrengen. Ik wacht de bevindingen van
de werkgroep met belangstelling af en wil daar niet op vooruit lopen door
thans reeds te speculeren over de conclusies daarvan. Wel kan hier opgemerkt
worden dat de grondwaterbelasting primair gericht is op het genereren van
belastingopbrengsten ten bate van de algemene middelen onder verschuiving
van de belastingen op arbeid naar verbruiksbelastingen. Bij de
grondwaterbelasting is het milieuaspect van secundair belang.10.8 StakingswinstenDe leden van de fractie van de ChristenUnie verzoeken om de MKB-winstvrijstelling
altijd toe te passen op winst behaald met of bij gehele of gedeeltelijke staking.
Dit gelet op het feit dat stakingswinst voornamelijk bestaat uit inflatoire
waardestijgingen van onroerende zaken die doorgaans is gegroeid in een lange
periode, zoals in de situatie in het verzoekschrift van een weduwe aan de
Commissie voor Verzoekschriften1. De verlaging
van het toptarief in 2001 van 60% naar 52% en de faciliteiten
voor bedrijfsoverdrachten vormen volgens de leden van de fractie van de ChristenUnie
een onvoldoende onderbouwing. Door de MKB-winstvrijstelling dreigt de situatie
te ontstaan dat ondernemers nooit meer betalen dan 46,8% (90%
van 52%), terwijl zij bij staking het risico lopen tegen 52%
te moeten afrekenen. Voorts kan ook bij bedrijfsbeëindiging stakingswinst
worden gerealiseerd.De MKB-winstvrijstelling is – net als de zelfstandigenaftrek –
bedoeld voor ondernemers die aan het urencriterium voor de zelfstandigenaftrek
voldoen. De achtergrond hiervan is dat een ondernemer risico loopt op grote
omzetschommelingen. Dit terwijl de ondernemer die aan het urencriterium voldoet,
afhankelijk is van zijn winstinkomen. Voorts bestaat een groot deel van de
kosten van deze groep ondernemers uit vaste lasten, vaak door investeringen
in bedrijfsmiddelen. Juist deze groep heeft te maken met de grondslagverbreding
die wordt voorgesteld in het voorstel van wet Werken aan winst2. Zij worden daarvoor gecompenseerd via de MKB-winstvrijstelling. In
de tweede nota van wijziging van het voorstel van wet Werken aan winst3 is een verzachting opgenomen voor de situatie van staking.
Deze houdt in dat de MKB-winstvrijstelling in het stakingsjaar ook van toepassing
is als in dat jaar niet aan het urencriterium wordt voldaan, maar in drie
van de vijf jaar vóór de staking wél. De vrijstelling
geldt hierdoor ook als bijvoorbeeld door overlijden niet is voldaan het urencriterium,
of na ziekte binnen twee jaar wordt gestaakt.De uitbreiding van de MKB-winstvrijstelling naar alle gevallen van staking
zou tot gevolg hebben dat deze ook gaat gelden voor bijvoorbeeld ondernemers
die nimmer aan het urencriterium hebben voldaan, of voor medegerechtigden
tot het vermogen van een onderneming. De stakingswinst is dan gegroeid in
een periode dat niet aan de criteria voor de MKB-winstvrijstelling werd voldaan
en wordt dan naar lagere marginale tarieven belast dan de jaarwinst. Dit past
niet bij de strekking van de MKB-winstvrijstelling om een lagere effectieve
druk te bereiken voor «echte» ondernemingswinst.Een uitbreiding van de MKB-winstvrijstelling naar alle stakingssituaties
strookt voorts niet met de criteria voor de stakingsaftrek. De stakingsaftrek
geldt net als de MKB-winstvrijstelling immers slechts voor belastingplichtigen
die in het stakingsjaar ondernemer zijn. De wens van de fractie van de ChristenUnie
zou dus een herbezinning van de stakingsfaciliteiten vergen. Dit valt buiten
het bestek van dit wetsvoorstel.De Minister van Financiën,G. ZalmXNoot1Kamerstukken 2006–2007, 30 306, nr. 76.XNoot2Kamerstukken II 2000/01, 27 402, nrs. 1–2, p. 222.XNoot1Kamerstukken II 2005/06, 29 544, nr. 68.XNoot1Kamerstukken II 2004/05, 29 544, nr. 4.XNoot2740 fte’s van 32 uur.XNoot1Brief van 6 februari 2006, kenmerk POND/06/5822, Ondernemend de uitkering
uit, Onderzoek naar het starten van een bedrijf vanuit een uitkeringssituatie.XNoot1Europees Hof van Justitie C-451/99.XNoot1Kamerstukken II, 2005/06, nr. 30 375, nr. 2.XNoot2Vereniging voor Belastingwetenschap: De terbeschikkingstellingsregeling
in de inkomstenbelasting, Deventer, 2005.XNoot3Motie Rensema c.s., Kamerstukken I 1999–2000, 26 727 en 26 728,
nr. 202d.XNoot1Kamerstukken II, 2000/01, 27 466, nr. 3, blz. 15–35.XNoot2Kamerstukken II, 2005/06, 30 306, nr. 31.XNoot1Aanhangsel Handelingen II 2005/06, nr. 1276.XNoot2Kamerstukken II 2000/01, 27 789, nrs. 1 en 9.XNoot1ESB nr. 4494 van 22 september 2006.XNoot2Kamerstukken II 2001/02, 28 015, nr. 6.XNoot1Kamerstukken II 2005/06, 30 306, nr. 43.XNoot1Wet van 5 oktober 2005, Stb. 2005, 525.XNoot1Arrest van 14 juli 2005 in zaak C-434/03, Charles en Charles-Tijmens, «Zesde
BTW-richtlijn – Aftrek van voorbelasting – Onroerend goed dat
gedeeltelijk voor onderneming en gedeeltelijk voor privé-doeleinden
wordt gebruikt».XNoot1Kamerstukken II 2004/05, 30 061.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 30 634, nr. 7.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 210, nr. 77.XNoot1Kamerstukken II 2005/06, 29 826, nr. 22 en 26.XNoot1Kamerstukken II 2005/06, 30 306, nr. 3.XNoot1Kamerstukken II 2003/04, 29 235, nr. 10.XNoot2Kamerstukken II 2005/06, 30 572.XNoot3Kamerstukken II 2005/06, 30 572, nr. 9. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30804-8.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl