Wijziging Wetboek van Strafvordering (verplichte medewerking aan een bloedtest in strafzaken); Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31241, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

27-12-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31241 nr. 5

19-12-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgave1. Inleiding2. Hoofdlijnen van het wetsvoorstel3. Belangenafweging en grondrechtentoetsing4. Verhouding tot andere regelingen en voorstellen
daartoe5. ArtikelsgewijsArtikel IArtikel 151hArtikel 177bArtikel IIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31241Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 37 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 241Wijziging van het Wetboek van Strafvordering inzake de regeling van
onderzoek naar de mogelijkheid van overbrenging van een ernstige besmettelijke
ziekte bij gelegenheid van een strafbaar feit (verplichte medewerking aan
een bloedtest in strafzaken)nr. 5VERSLAGVastgesteld 19 december 2007De vaste commissie voor Justitie1, belast
met het voorbereidend onderzoek van dit voorstel van wet, heeft de eer als
volgt verslag uit te brengen. Onder het voorbehoud dat de hierin gestelde
vragen en gemaakte opmerkingen voldoende zullen zijn beantwoord, acht de commissie
de openbare behandeling van het voorstel van wet genoegzaam voorbereid.Inhoudsopgave1. Inleiding2. Hoofdlijnen van het wetsvoorstel3. Belangenafweging en grondrechtentoetsing4. Verhouding tot andere regelingen en voorstellen daartoe5. Artikelsgewijs1. InleidingDe leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
voorliggend wetsvoorstel. Met de voorgestelde verplichte medewerking aan een
bloedtest in strafzaken wordt een belangrijke volgende stap gezet in het wetgevingsproces
ter versterking van de positie van slachtoffers van ernstige delicten. Het
past, naar het oordeel van deze leden, bij de gegroeide notie dat aan het
belang van het slachtoffer bij de beslissing over toepassing van een dwangmiddel
groot gewicht moet worden toegekend. Een aldus opgenomen verplichte bloedtest
maakt dat slachtoffers niet langer zijn aangewezen op een eventueel civiel
kort geding, maar zij kunnen hun rechten laten gelden via het Wetboek van
Strafvordering, met alle daarbij behorende processuele garanties. De leden
van de CDA-fractie zijn bovendien ingenomen met het feit dat de noodzaak van
een zeer snelle procedure in het wetsvoorstel voorop staat, omdat het slachtoffers
de mogelijkheid biedt om snel te kunnen beslissen over het nemen van preventieve
medicatie en hen veel onnodige extra onrust en leed bespaard blijft. Deze
leden zeggen er ook trots op te zijn dat Nederland zich met onderhavige regeling
positief onderscheidt van veel ons omringende rechtstelsels.Geheel tevreden zijn de leden van de CDA-fractie echter nog niet. Voorshands
wordt namelijk geen regeling voorgesteld voor een specifieke strafbaarstelling
van degene die geen beschermende maatregelen treft teneinde het overdragen
van een ernstige ziekte te voorkomen. Zelfs niet voor die gevallen waarin
iemand opzettelijk een ander, die niet heeft ingestemd met intiem lichamelijk
contact, besmet of tracht te besmetten met een zeer ernstige ziekte. Het mag
dan zo zijn dat in voorkomende gevallen het strafrecht mogelijk al uitkomst
biedt via een vervolging voor het opzettelijk een ander zwaar lichamelijk
letsel toebrengen, maar hiermee wordt voorbij gegaan aan het zo bijzonder
verwerpelijke van de gedraging. Bovendien, en dat is een meer principieel
punt, zou het niet aan de rechtspraak overgelaten moeten worden om te bezien
of een specifieke gedraging die in de publieke opinie zo verwerpelijk wordt
geacht al dan niet onder de reikwijdte valt van reeds bestaande strafbepalingen.
Dat is, wat deze leden, de taak van de wetgever. Wanneer zij lezen over een
HIV-besmette verkrachter die onbeschermd gemeenschap heeft gehad met zijn
slachtoffer met het doel hem of haar ook te besmetten, is hun rechtsgevoel
dermate ernstig aangetast dat zij een reactie van de wetgever verwachten.
In het licht van het bovenvermelde verzoeken de leden van de CDA-fractie de
regering haar besluit om het Wetboek van Strafrecht in dier voege niet te
wijzigen, te heroverwegen.De leden van de PvdA-fractie van de PvdA hebben met belangstelling kennisgenomen
van het onderhavige wetsvoorstel. Zij zeggen zijn verheugd te zijn dat de
positie van het slachtoffer door dit voorstel een steviger basis krijgt in
het strafrecht.De leden van de SP-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het voorliggende wetsvoorstel. De verplichting mee te werken aan een bloedtest
voor verdachten is weliswaar in civielrechtelijke jurisprudentie erkend, maar
het opnemen van de verplichte bloedtest in het strafproces heeft belangrijke
toegevoegde waarde. De belangenafweging tussen verdachte, eventuele derde,
en slachtoffer die in dit wetsvoorstel is gemaakt is naar de mening van de
leden zorgvuldig en evenwichtig. Niettemin hebben de leden nog enige vragen
en opmerkingen.De leden van de fractie van de VVD hebben met belangstelling en instemming
kennisgenomen van het onderhavige wetsvoorstel. Zij zeggen verheugd te zijn
dat het slachtoffer beter wordt beschermd door de verplichting voor verdachte
(en eventueel derden) te realiseren mee te werken aan het onderzoek binnen
het strafrecht. Op deze wijze hoeft het slachtoffer de medewerking van de
verdachte aan een bloedonderzoek niet meer middels een (te) tijdrovende kort
geding procedure bij de civiele rechter af te dwingen.Met de regering menen deze leden dat onderzoek in voorkomende gevallen
nodig is in verband met de vaststelling of ter gelegenheid van een strafbaar
feit besmetting van het slachtoffer met een ernstige ziekte heeft kunnen plaatsvinden.
Hierbij spelen verschillende belangen van verschillende betrokkenen: het belang
van de waarheidsvinding en de belangen van het slachtoffer (het strafvorderlijk
belang als aan het geneeskundige belang), de verdachte en de derde.De leden van de VVD-fractie zijn eveneens van mening dat het belang van
het slachtoffer en de waarheidsvinding veel zwaarder dienen te wegen dan het
belang van de verdachte. Het is van groot belang een verstevigde positie in
de strafprocedure te borgen voor het slachtoffer middels onder meer onderhavig
wetsvoorstel.Met de regering onderschrijven de aan het woord zijnde leden de beperking
van het wetsvoorstel tot gevallen van bepaalde misdrijven, een aantal nader
bepaalde zeer ernstige ziekte en onder bepaalde voorwaarden, o.a. indien er
aanwijzingen zijn van een mogelijkheid van besmetting. Wel hebben zij nog
een aantal vragen en opmerkingen bij het voorstel en de toelichting daarop. De leden van de ChristenUnie-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel. De voorgestelde regeling opent de mogelijkheid
tot een vrijwillig dan wel gedwongen onderzoek aan bloedmonster afgenomen
van een verdachte of een derde, aan de hand waarvan kan worden vastgesteld
of hij drager is van een virus dat bij het plegen van een strafbaar feit kan
zijn overgedragen op het slachtoffer. Aangezien dit moet worden aangemerkt
als een complex en gevoelig onderwerp, spreken deze leden hun waardering uit
voor het feit dat de regering een relatief lange adviserings- en voorbereidingstijd
heeft uitgetrokken alvorens zij is gegaan tot het opstellen van onderhavig
wetsvoorstel.De leden van de ChristenUnie-fractie zeggen verheugd te zijn dat door
middel van voorliggend wetsvoorstel een einde komt aan de onwenselijke situatie
dat slachtoffers van bepaalde (seksuele) misdrijven de vaak lange civielrechtelijke
weg moeten bewandelen om verdachten te verplichten mee te werken aan een bloedonderzoek
ten behoeve van een HIV- of hepatitis-test. De regeling van een dergelijke
test in het strafprocesrecht is in de optiek van deze leden in de eerste plaats
wenselijk omdat een eventuele besmetting met genoemde virussen een wezenlijk
onderdeel uitmaakt van de waarheidsvinding binnen een strafrechtelijk onderzoek.
Daarnaast speelt mee dat het (wellicht besmette) slachtoffer door de voorgestelde
regeling binnen een aantal dagen uitsluitsel krijgt over de vraag of daadwerkelijk
een virusoverdracht heeft plaatsgevonden. In tegenstelling tot de huidige
situatie, waar soms pas na enkele jaren zekerheid wordt verschaft, heeft men
op dat moment nog voldoende mogelijkheid om eventueel levensbedreigend lichamelijk
letstel bij het slachtoffer te voorkomen.Het feit dat de leden van de ChristenUnie-fractie zich kunnen vinden in
zowel de doelstelling als de inhoud van voorliggend wetsvoorstel, neemt niet
weg dat er bij hen op een tweetal punten nog wat onduidelijkheid bestaat.De leden van de D66-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het wetsvoorstel dat strekt tot invoering van een verplichte medewerking aan
een bloedtest bij strafzaken. Zij delen de visie van de regering dat in het
belang van waarheidsvinding en het slachtoffer een procedure in het Wetboek
van Strafvordering op zijn plaats kan zijn. In dit verband merken zij op dat
de civiele rechtsgang ter verkrijging van duidelijkheid over besmetting met
een ernstige ziekte, veelal onnodig belastend voor het slachtoffer is. De
verbetering van de strafvorderlijke positie van het slachtoffer door middel
van dit wetsvoorstel wordt door de leden van de fractie van D66 dan ook in
beginsel ondersteund. Deze leden maken graag van de gelegenheid gebruik om
een aantal nadere vragen te stellen.De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling van het wetsvoorstel
en de uitgebreide memorie van toelichting kennis genomen. Zij kunnen zich
voorstellen dat er behoefte bestaat aan een wettelijke regeling die voorziet
in de mogelijkheid van onderzoek aan lichaamsmateriaal van een verdachte van
een strafbaar feit of een derde, of aan lichaamsmateriaal dat elders is aangetroffen.2. Hoofdlijnen van het wetsvoorstelDe leden van de CDA-fractie merken op dat de regeling relatief eenvoudig
van aard is. Het risico van onregelmatigheden is hierdoor beperkt, hetgeen
hen vertrouwen inboezemt. Over een enkel aspect hebben deze leden van de CDA
fractie nog vragen. Zo luidt de slotzin van 151e, eerste lid: «(v)an
deze medewerking kan slechts blijken door het verlenen van schriftelijke toestemming.»
Slaat «deze» nu enkel terug op een ander dan de verdachte, of
moet ook een verdachte schriftelijk toestemming verlenen? Uit
de wettelijke bepaling zou kunnen worden afgeleid dat het gaat om «een
ander», maar uit de memorie van toelichting (blz. 3) valt op te maken
dat ook de toestemming van een verdachte schriftelijk moet worden vastgelegd.
De leden van de CDA-fractie zouden graag zien dat deze onduidelijkheid wordt
weggenomen. En zou aan het schriftelijk verlenen van toestemming geen termijn
moeten worden verbonden, zo vragen deze leden.Het afnemen van celmateriaal zal als regel plaatsvinden door het afnemen
van bloed. Dat is een medische handeling die door een arts moet worden uitgevoerd.
De leden van de CDA-fractie vragen of bloedafname ook niet beschouwd kan worden
als een medisch technische handeling die (ook) door een verpleegkundige zou
kunnen worden verricht. De professionals van de bloedprikdiensten van de ziekenhuizen,
alsmede die van de bloedbank, zijn doorgaans ook geen arts maar kundige verpleegkundigen.
Het komt deze leden voor dat, gelet op de beperkte beschikbaarheid van artsen,
op deze professie geen nodeloos beslag moet worden gelegd wanneer een andere
beroepsgroep de handeling met evenzo grote zorgvuldigheid kan verrichten.In strafvorderlijke zin moet er sprake zijn van een verdachte van een
misdrijf en moet er sprake zijn van aanwijzingen dat besmetting door dat misdrijf
kan hebben plaatsgevonden. In de memorie van toelichting wordt in plaats van
aanwijzingen ook gesproken over het redelijk vermoeden van schuld. In de artikelsgewijze
toelichting is te lezen dat uit aanwijzingen moet blijken dat besmetting kan
hebben plaatsgevonden: «(m)et andere woorden: de omstandigheden waaronder
het feit is gepleegd moeten zodanig zijn geweest» dat besmetting tot
de mogelijkheden behoort. De leden van de CDA-fractie zijn van mening dat
deze passage veel duidelijker aangeeft waar het in casu om gaat en verzoeken
de regering de term «aanwijzingen» door de omschrijving te vervangen.
Ook in wetgeving moet klare, heldere taal worden gebezigd.Hoewel een verdachte verplicht is mee te werken aan een bloedtest, is
een weigering mee te werken niet strafbaar gesteld. Het is zelfs geen strafverzwaringsgrond.
De leden van de CDA-fractie vinden dat geen goede zaak. Zij stellen voor strafrechtelijke
consequenties te verbinden aan een eventuele weigering, ook wanneer het een
herhaalde afname betreft. Een verdachte die niet bereid is tot het beperken
van het leed van slachtoffer mag, wat deze leden betreft, hierop in strafrechtelijke
zin een verwijt worden gemaakt. De leden van de CDA-fractie vernemen graag
wat de zienswijze van de regering in dezen is, en welke argumenten voor en
tegen voor haar ter zake doende zijn.De leden van de PvdA-fractie lezen dit wetsvoorstel zo dat gesproken kan
worden van een preventief middel om het slachtoffer tegemoet te komen. Het
slachtoffer kan met de uitkomst van het bloedonderzoek besluiten om te starten
met een PEP-medicatie. Daarnaast wordt de uitslag van de bloedtest gebruikt
om vast te stellen hoe groot de «schade» bij het slachtoffer is
om bij het strafproces de tenlastelegging hierop aan te laten sluiten en ten
behoeve van het vaststellen van de schadevergoedingsmaatregel. Klopt deze
korte samenvatting van het wetsvoorstel, zo vragen deze leden.De leden van de PvdA-fractie vragen of een protocol wordt opgesteld voor
de opsporingsbeambten, waarin staat hoe zij moeten omgaan met een slachtoffer
van zeden- en geweldsmisdrijven in relatie tot het laten afnemen van bloed
bij de verdachte voor een test. Wordt bij het doen van aangifte het slachtoffer
direct gewezen op de mogelijkheid van zo’n test en de wijze waarop moet
worden gehandeld? Wie deelt het slachtoffer mee dat er geen bloedtest wordt
gedaan? Wanneer wordt deze mededeling gedaan? De leden van de SP-fractie constateren dat de ernstige ziekten krachtens
artikel 151e worden aangewezen bij algemene maatregel van bestuur, waarbij
op dit moment gedacht wordt aan het opnemen van het HIV-virus, hepatitis B
en C. Verwacht de regering op korte termijn nog andere ziekten op te nemen
in deze algemene maatregel van bestuur? Is het criterium «blijvend zwaar
lichamelijk letsel dan wel levensbedreigend» niet erg beperkt? Zijn
er andere ziekten waarbij het voor het slachtoffer eveneens van belang is
snel op de hoogte te zijn van een mogelijke besmetting, waarbij geen sprake
is van blijvend zwaar letsel of levensbedreiging, maar waarbij snel ingrijpen
de schade kan beperken, zo vragen deze leden.De aan het woord zijnde leden vragen de regering een toelichting te geven
op de mogelijkheid tegenonderzoek te laten verrichten. Is de verwachting dat
hier veel gebruik van zal worden gemaakt? Welk deel van de kosten zal voor
rekening van de verdachte komen indien het onderzoek in opdracht van de officier
van justitie wordt bevestigd, en wat is de motivering hierbij?Waarom wordt er in de memorie van toelichting gesproken van «het
redelijk vermoeden» dat besmetting bij het misdrijf is overgedragen,
terwijl de wettekst spreekt van «aanwijzingen» dat besmetting
kan hebben plaatsgevonden. Blijkens het advies van de Raad van State en het
nader rapport ligt hier wel degelijk een mogelijk twistpunt en is dit niet
hetzelfde. Graag ontvangen deze leden een toelichting.De leden van de VVD-fractie merken op dat in het onderhavig voorstel de
bloedtest beperkt is tot gebruik ter vaststelling van HIV-besmetting en besmetting
met hepatitis B en C. Daarnaast wordt de mogelijkheid opengelaten bij algemene
maatregel van bestuur andere besmettelijke ziekten op relatief eenvoudige
wijze aan te wijzen voor toepassing van de regeling. Deze leden vragen of
de regering voornemens is van deze mogelijkheid gebruik te maken? Zo ja, graag
ontvangen zij dan een toelichting. Voorts vragen de aan het woord zijnde leden
welke besmettelijke ziektes eventueel in een later stadium in aanmerking zouden
kunnen komen voor toepassing van de regeling.Er zijn in het wetsvoorstel een drietal delegatiebepalingen opgenomen
(art. 151e, 151f, 151i) waarin is opgenomen dat bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur nadere regels worden gesteld omtrent de uitvoering van
de betreffende artikelen. Kan de regering nader inzicht verschaffen in de
invulling van deze nadere regels? Welke praktische punten met betrekking tot
de uitvoering zullen hierin in ieder geval worden opgenomen? De leden van
de VVD-fractie vragen of uitgangspunt niet zou moeten zijn dat zo weinig mogelijk
praktische belemmeringen worden opgeworpen, dit met het oog op de positie
van het slachtoffer.De aan het woord zijnde leden vragen of de verdachte en de derde die verplicht
zijn tot het ondergaan van het onderzoek, bij een negatieve testuitslag de
mogelijkheid hebben een schadevergoeding te vorderen. Is de regering van mening
dat de mogelijkheid tot een verzoek om (schade-)vergoeding gerechtvaardig
en wenselijk is gezien de inbreuk op de lichamelijke integriteit? Zo neen,
waarom niet? Zo ja, tot wie dient de verdachte en/of de derde zich dan te
richten: het slachtoffer of de Staat?De leden van de ChristenUnie-fractie vragen of rekening is gehouden met
situaties waarin het slachtoffer zelf geen toestemming kan geven voor het
afnemen van celmateriaal om dat te testen op een levensbedreigend virus. Op
het moment is het namelijk zo dat wanneer iemand in comateuze toestand verkeert,
niet zonder diens uitdrukkelijke en persoonlijke toestemming een HIV-test
mag worden gedaan. Slechts in noodgevallen mag men, na toestemming te hebben
verkregen van familieleden, een dergelijke test uitvoeren. Aangezien het wetsvoorstel
uitsluitend spreekt over het feit dat het slachtoffer het recht heeft zelf
te beslissen over een dergelijk onderzoek aan zijn of haar lichaam,
vragen de leden van de ChristenUnie-fractie de regering hier nader op in te
gaan.De leden van de D66-fractie wensen naar aanleiding van het schrijven de
Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst (KNMG)
van 13 december 2007 te weten of nog steeds veel slachtoffers behoefte
hebben aan een versnelde procedure.Voorts zouden deze leden een toelichting wensen op de medische en wetenschappelijke
ontwikkelingen, in het bijzonder als genoemd in de brief van SOA Aids Nederland
van 13 december 2007, en de daarin opgeworpen vraag in hoeverre het wetsvoorstel
nog wel met deze ontwikkelingen in de pas loopt.De leden van de SGP-fractie constateren dat in de memorie van toelichting
veelvuldig sprake is van de «derde». Deze leden stellen de vraag
of steeds in voldoende mate vaststaat welke categorie van personen hiermee
wordt bedoeld. Kan een meer specifieke omschrijving/aanduiding van deze (kring
van) personen worden gegeven?Tevens wensen deze leden te vernemen waarom er kennelijk geen behoefte
bestaat om in het wetsvoorstel overgangsrecht op te nemen.3. Belangenafweging en grondrechtentoetsingHet bevreemd de leden van de CDA-fractie dat onder de belangen van het
slachtoffer niet vermeld staat dat het slachtoffer er ook belang bij heeft
zijn naasten te beschermen. Hij/zij kan, bij intiem contact, immers zelf een
gevaar voor anderen zijn. Graag zien de leden van de CDA-fractie ook dit belang
geconcretiseerd.De leden van de PvdA-fractie merken op dat in de memorie van toelichting
slechts kort over de grondrechten van het slachtoffer en de verdachte wordt
ingegaan, terwijl dit het grote discussiepunt zou kunnen zijn. Bij zowel het
slachtoffer als de verdachte is sprake van inbreuk op de lichamelijk integriteit.
Men zou nog kunnen betogen dat bij de verdachte ook nog sprake is van inbreuk
op de persoonlijke levenssfeer. Kan de regering dit nog eens uitwerken?Het is van groot belang dat de bloedtest met spoed wordt uitgevoerd. De
toelichting spreekt over binnen 72 uur. In deze 72 uur moet in het ergste
geval de officier van justitie de verdachte aanspreken om het bloed af te
laten nemen, de rechter-commissaris gevraagd worden om de verdachte op te
halen en een arts moet worden gevonden om het bloed af te nemen. Is het reëel
te denken dat dit allemaal mogelijk is binnen 72 uur? Is het de verwachting
dat de verdachte in de meeste gevallen zal meewerken als het hem gevraagd
wordt? Zou het, gezien de tijdspanne, niet efficiënter zijn de rechter-commissaris
van meet af aan in te schakelen? Zijn er afspraken gemaakt met artsen in elke
politieregio die stand-by moeten staan om het bloed af te nemen, zodat ook
op dit punt geen tijd verloren wordt, zo vragen de leden van de PvdA-fractie.De leden van de VVD-fractie merken op dat in het kader van de belangen
van het slachtoffer in de toelichting gewezen wordt op het feit dat het slachtoffer
als benadeelde partij ernaar zal streven zijn vordering tot schadevergoeding
zoveel mogelijk in het kader van het strafproces behandeld te krijgen. De
regering geeft evenwel aan dat, omdat die vordering veelal complex zal zijn,
de strafrechter doorgaans niet in staat zal zijn om over de gehele claim te
beslissen. Een eventuele restantvordering zal door de civiele rechter moeten
worden beslist. Deze leden vinden dit ietwat voorbarig en te weinig ambitieus.
Waarom is dit zo uitdrukkelijk in de toelichting opgenomen? Is de regering
met de aan het woord zijnde leden van mening dat bij voorkeur de strafrechter
over de claim dient te beslissen? Is het juist niet zo dat met
de implementatie van het wetsvoorstel ter versterking van de positie van het
slachtoffer in het strafproces (Kamerstuk 30 143) de strafrechter zoveel
als mogelijk in deze zaken juist wel binnen het strafrecht beslist? Is het
niet wenselijk dat juist in deze zaken het Centraal Justitieel Incasso Bureau
(CJIB) in alle gevallen de schadevergoeding voor het slachtoffer zou moeten
innen?Met het College van procureurs-generaal vragen ook de leden van de VVD-fractie
op welk moment een verzoek redelijkerwijs kan worden afgewezen, gelet op de
tijdspanne die verlopen is tussen pleegdatum en de datum waarop het verzoek
wordt gedaan. Er wordt in de toelichting in dit kader gesproken over de zogenaamde «windowperiode»
van zes maanden. Is de regering van mening dat hierna het verzoek doorgaans
kan worden afgewezen? Acht zij het niet wenselijk dat van een langere periode
wordt uitgegaan, zo vragen deze leden.Kan de regering deze leden nader inzicht geven in mogelijke verschillen
tussen de belangenafweging die door de officier van Justitie en de rechter-commissaris
gemaakt zullen worden ter beoordeling van het verzoek van het slachtoffer?
In de toelichting spreekt de regering van «gerechtvaardigde en meeromvattende
belangen van het slachtoffer» in het kader van de afweging door de rechter-commissaris.
Graag ontvangen deze leden een toelichting daarop.De leden van de VVD-fractie hebben ook nog enige vragen ten aanzien van
het onderzoek aan derden (al dan niet mede-verdachte). Indien de derde geen
verdachte is mag deze pas worden benaderd indien er concrete aanwijzingen
zijn dat zijn lichaamsmateriaal door de verdachte is gebruikt. Wat kan onder «concrete
aanwijzingen» worden verstaan? Deze leden vragen waarom deze vergaande
beperking is opgenomen.Voorts vragen de leden van de VVD-fractie op welke wijze materiaal zal
worden «gezocht» en «verkregen» in die gevallen waarbij
de verdachte bekend is maar bijvoorbeeld voortvluchtig. Ziet de regering belemmeringen
bij het opvragen van (de aanwezigheid) van materiaal voor onderzoek, bijvoorbeeld
in het geval dat een bekende verdachte eerder bij de huisarts of het ziekenhuis
bloed heeft laten afnemen dat nog beschikbaar is voor onderzoek? In hoeverre
zullen artsen en ziekenhuizen medewerking weigeren met een beroep op het medisch
beroepsgeheim? Op welke wijze zal de regering bewerkstelligen dat het beroepsgeheim
niet in de weg staat aan het verkrijgen van bijvoorbeeld bloed voor onderzoek,
zo vragen de aan het woord zijnde leden.De leden van de ChristenUnie-fractie merken op dat de regering het noodzakelijk
acht om een wettelijke verplichting tot eenmalige afname van celmateriaal
op te nemen, wanneer een verdachte besmet celmateriaal van een onwetende derde
gebruikt om een levensbedreigend virus op het slachtoffer over te brengen.
Dit om personen ervan te weerhouden celmateriaal van een ander te gebruiken,
zodat hun eigen betrokkenheid niet kan worden vastgesteld. Vervolgens wordt
echter duidelijk dat zij niets ziet in het opnemen van de mogelijkheid om
na een eerste (eventueel verplichte) afname van celmateriaal kort na een incident,
de bewuste derde in bepaalde gevallen drie tot zes maanden later opnieuw te
verzoeken celmateriaal af te staan. Hierbij wordt gewezen op het feit dat
voor een dergelijke inbreuk op de lichamelijke integriteit onvoldoende rechtvaardiging
aanwezig is wanneer de derde geen strafrechtelijk relevant aandeel heeft gehad.
De leden van de ChristenUnie-fractie vragen de regering deze keuze verder
te onderbouwen en nader toe te lichten? Waarom is zelfs afgezien van het opnemen
van de mogelijkheid een derde uitsluitend te verzoeken opnieuw celmateriaal
af te staan? In dat geval laat men de keuze om al dan niet mee te werken immers
geheel aan deze derde. Het staat hem of haar vrij opnieuw aan een tweede onderzoek
deel te nemen, zonder een van overheidswege opgelegde dwang achteraf wanneer
medewerking wordt geweigerd. Gezien de enorme (gezondheids)belangen
van slachtoffers die in dergelijke situaties op het spel staan, lijkt men
op zijn minst de opname van een dergelijke bepaling te moeten overwegen, zo
stellen deze leden.De leden van de D66-fractie constateren dat in artikel 151 e wordt gesproken
van het belang van het onderzoek bij een bevel tot medewerking in het geval
van weigering. Deze leden wensen een nadere verduidelijking op de in de memorie
van toelichting genoemde slachtofferbelangen met betrekking tot voornoemd
belang van het onderzoek. In de reactie op het advies van de Raad van State
wordt in dit verband op bladzijde 4 immers gesproken van meer strafprocesrechtelijke
belangen van het slachtoffer. Op welke wijze spelen de geneeskundige belangen
van het slachtoffer, zoals deze in de memorie van toelichting uitgebreid aan
bod zijn gekomen, een rol?Tegen deze achtergrond wensen de leden van de D66-fractie ook een nadere
uitleg van de noodzaak tot een onderzoek wanneer de verdachte bekent besmet
te zijn met een in het wetsvoorstel bedoelde ernstige ziekte(n). Deze bekentenis
is in het kader van de strafvorderlijke waarheidsvinding niet voldoende, maar
de medische slachtofferbelangen (einde aan onzekerheid en snel medisch ingrijpen)
zouden hier minder gewicht in de schaal brengen. Nu in het wetsvoorstel het
belang van het slachtoffer centraal staat, wensen de leden van de D66-fractie
ook op dit punt nadere verduidelijking.4. Verhouding tot andere regelingen en voorstellen
daartoeDe leden van de PvdA-fractie vragen of in sommige gevallen het afgenomen
bloed ook kan worden gebruikt voor het strafrechtelijk onderzoek, bijvoorbeeld
door het DNA te gebruiken in deze of een andere strafzaak. In de toelichting
wordt is te lezen dat «niet zonder meer» bloed ten behoeve van
de opsporing in andere zaken in een aparte databank worden opgeslagen. Dit
impliceert dat het wel zou kunnen. In welke gevallen zou men mogelijk het
afgenomen bloed wel voor andere doeleinden kunnen gaan gebruiken? Als dit
het geval is, zal de verdachte hiervan op de hoogte worden gebracht en moet
in dat geval niet een verwijzing naar artikel 151a Sv en verder worden opgenomen
in dit wetsvoorstel? Als het bloed niet wordt gebruikt voor het verdere strafrechtelijk
onderzoek en de vervolging, kan de regering nader toelichten hoe deze bloedtest
kan helpen bij een effectieve opsporing, zoals de toelichting vermeldt, zo
vragen deze leden.Ook de leden van de SP-fractie vragen wat wordt bedoeld met de woorden «niet
zonder meer» in de zin: «de resultaten [bloedonderzoek]
zullen niet zonder meer ten behoeve van de opsporing in andere zaken in een
aparte databank worden opgeslagen». Waarom is voor deze formulering
gekozen? De woorden «niet zonder meer» lijken er op te duiden
dat het opnemen in een aparte databank in bepaalde of bijzondere gevallen
wel is toegestaan. Is deze veronderstelling juist? Zo ja, kan dit uitgebreid
toegelicht worden, zo vragen deze leden.Met betrekking tot de verhouding van de verplichte bloedtest in strafzaken
en de regeling van het DNA-onderzoek willen de leden van de VVD-fractie meer
inzicht krijgen in het gebruik van het bloed- en lichaamsmateriaal en de vernietiging.
Is de regering met deze leden van mening dat bijvoorbeeld het materiaal van
een derde (niet-verdachte) niet mag worden gebruikt om bijvoorbeeld bij beschikbaarheid
van het DNA-profiel te vergelijken met sporen in onderzoek? Hoe lang wordt
het materiaal bewaard, bijvoorbeeld in verband met tegenonderzoek of eventueel
later in het kader van het strafrechtelijk onderzoek of opname in de DNA-databank?
De toelichting meldt op blz. 13 dat het afnemen van bloed voornamelijk
van betekenis is voor het onderzoek in de concrete zaak en dat de resultaten
daarvan niet zonder meer ten behoeve van de opsporing in andere zaken in een
aparte databank zullen worden opgeslagen. Wanneer is dit naar mening van de
regering wel mogelijk? Graag ontvangen deze leden enige toelichting van de
regering op deze punten.De leden van de ChristenUnie-fractie merken met betrekking tot de verhouding
tussen voorliggend wetsvoorstel en de Wet geneeskundige behandelingsovereenkomst
(WGBO) het volgende op. De artikelen van de WGBO (artikelen 7:664 e.v. BW)
voorzien onder anderen in bloedafname door een arts en zijn derhalve in beginsel
van toepassing. Het feit dat men te maken heeft met een strafvorderlijke regeling,
brengt echter met zich mee dat een aantal bepalingen uit de WGBO in casu niet
zullen gelden. Hierbij moet bijvoorbeeld gedacht worden aan het toestemmingsvereiste
(7:460 BW), het vernietigingsrecht (7:455 BW) en de geheimhoudingsplicht (7:457
BW). De leden van de ChristenUnie-fractie vragen waarom deze uitzonderingen
slechts behandeld worden in de memorie van toelichting en niet zijn opgenomen
in voorliggend wetsvoorstel. Naar de mening van deze leden zou dat de duidelijkheid
bevorderen.De leden van de D66-fractie constateren dat in de toelichting wordt opgemerkt
dat de gegevens die zijn verkregen «niet zonder meer» zullen worden
opgeslagen in een databank ten behoeve van de opsporing van andere strafbare
feiten. Tevens wordt opgemerkt dat het verkregen bloed voornamelijk van belang
is voor het onderzoek in de concrete zaak. De leden van de D66-fractie wensen
op dit punt een nadere toelichting, nu in het wetsvoorstel uitsluitend wordt
gesproken van waarheidsvinding in de concrete zaak.Deze leden van de SGP-fractie constateren dat geen aansluiting is gezocht
bij de regeling van het DNA-onderzoek in strafzaken. Zij vragen of de voornaamste
reden daarvoor gezocht moet worden in het oogmerk om de belangen van het slachtoffer
van een misdrijf te dienen.Deze leden, die ervan uitgaan dat deze bijzondere regeling wordt voorgesteld
met het oog op het gewicht dat wordt toegekend aan de specifieke belangen
van het slachtoffer, leggen evenwel de vraag voor of het onderzoek te allen
tijde toereikend geacht mag worden om vast te stellen of er een zodanige verwantschap
bestaat tussen de aangetroffen ziekten, dat zonder meer kan worden aangenomen
dat de verdachte degene is die de besmetting heeft overgedragen. Met andere
woorden, hoe komt het vast te staan dat het slachtoffer niet reeds vóór
het misdrijf besmet was?5. ArtikelsgewijsArtikel IArtikel 151hDe leden van de SP-fractie hebben vragen over het voorgestelde artikel
151h inzake de mogelijkheid het onderzoek te herhalen indien de uitslag negatief
is. De mogelijkheid bestaat inderdaad dat het slachtoffer drager is van de
ziekte, maar dat dit nog niet aantoonbaar is in het bloed. Is het mogelijk
dat de verblijfsplaats van de verdachte niet langer bekend is ten tijde van
dit herhalingsonderzoek, en hoe zal hiermee om worden gegaan?De mogelijkheid bestaat ook dat de officier van justitie geen nieuw onderzoek
laat verrichten, het herhalen van het onderzoek is immers niet standaard of
dwingend voorgeschreven in artikel 151h. Waarom is artikel 151h niet genoemd
in artikel 151g, eerste lid 1? Het zou goed zijn wanneer het slachtoffer de
mogelijkheid krijgt de officier van justitie te verzoeken het onderzoek te
bevelen, en bij weigering dit verzoek aan de rechter-commissaris
kan richten. Graag ontvangen deze leden een toelichting op dit punt.Artikel 177bDe leden van de SP-fractie lezen in de memorie van toelichting dat de
omstandigheden waaronder het strafbaar feit is gepleegd zodanig moeten zijn
geweest dat besmetting tot de mogelijkheden behoort, waarbij gedacht kan worden
aan mogelijk bloed-bloed- of bloed-spermacontacten. Zijn andere omstandigheden
met het risico tot besmetting denkbaar of gaat het uitsluitend om deze genoemde
contacten? Op blz. 24 wordt immers ook het voorbeeld genoemd van de drugsverslaafde
prostituee die een agent in de arm bijt. Een andere vraag is hoe sterk de
aanwijzing dat besmetting plaats gevonden kan hebben moet zijn. Niet van iedere
verdachte is de achtergrond en daarmee het risico (al dan niet verslaafd,
wisselende seksuele contacten of niet) bekend. Hoe zal hiermee omgegaan worden
in de praktijk?Artikel IIDe leden van de CDA-fractie merekn op dat dit artikel voorziet in verschillende
tijdstippen van inwerkingtreding van de verschillende onderdelen van onderhavig
wetsvoorstel, omdat thans nog niet geheel kan worden overzien hoeveel tijd
het zal vergen voordat in Nederland verantwoord fylogenetisch onderzoek kan
worden uitgevoerd. Deze leden begrijpen dat, maar vernemen graag of over de
invoeringstermijnen niet toch al iets meer kan worden gezegd.De voorzitter van de commissie,De Pater-van der MeerDe griffier van de commissie,Nava XNoot1Samenstelling:Leden: Van de Camp (CDA), De Wit (SP), Van der Staaij (SGP), Kamp (VVD),
Arib (PvdA), Ondervoorzitter, De Pater-van der Meer (CDA), Voorzitter, Çörüz
(CDA), Joldersma (CDA), Gerkens (SP), Van Vroonhoven-Kok (CDA), Van Velzen
(SP), Azough (GL), Griffith (VVD), Teeven (VVD), Verdonk (Verdonk), Kalma
(PvdA), De Roon (PVV), Pechtold (D66), Heerts (PvdA), Thieme (PvdD), Kuiken
(PvdA), Leijten (SP), Bouwmeester (PvdA), Van Toorenburg (CDA) en Anker (CU).Plv. leden: Sterk (CDA), Langkamp (SP), Van der Vlies (SGP), Weekers (VVD),
Smeets (PvdA), Schinkelshoek (CDA), Jager (CDA), Jonker (CDA), Roemer (SP),
De Vries (CDA), Abel (SP), Halsema (GL), Dezentjé Hamming (VVD), Van
Miltenburg (VVD), Zijlstra (VVD), Dijsselbloem (PvdA), Fritsma (PVV), Koşer
Kaya (D66), Gill’ard (PvdA), Ouwehand (PvdD), Spekman (PvdA), Van Gijlswijk
(SP), Bouchibti (PvdA), Van Haersma Buma (CDA), Slob (CU). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31241-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl