VIII Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (VIII) voor het jaar 1995; VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEG
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 23900, nr. 112

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

09-06-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

23900 nr. 112

11-05-1995

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieAntwoord van de regeringNadere gedachtenwisselingOndertekeningBIJLAGEVormgevingUitvoering en organisatieFinanciële gevolgenKwaliteitDe beroepsgangVolumebeperkende instrumenten– Eigen bijdrage– Drempelbedrag– Bijdrage naar draagkrachtConclusies
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 23900Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
23 900VIII Vaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten
van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (VIII) voor het
jaar 1995nr. 112VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 11 mei 1995De vaste commissie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen1 heeft op 16 februari 1995 overleg gevoerd met staatssecretaris Netelenbos
van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen over de situatie in het leerlingenvervoer (zie bijlage en onderzoeksrapport)2Van het gevoerde overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag
uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieDe heer Koekkoek (CDA) wees erop dat de Wet gemeentelijke regelingen
leerlingenvervoer een historie heeft die tot de onderwijspacificatie van 1917
teruggaat. Het uitgangspunt daarvan was en moet naar de mening van de CDA-fractie
ook blijven dat er geen financiële belemmering mag zijn van de vrijheid
van ouders bij de keuze van onderwijs voor hun kinderen. Het gaat om een keuze
op grond van godsdienst of levensovertuiging of, zoals de Grondwet ook zegt,
een keuzevrijheid op basis van richting, en niet om een keuzevrijheid op basis
van pedagogische richting van een school. Het uitgangspunt van geen financiële
beperking van de keuzevrijheid van ouders wilde de heer Koekkoek met nadruk
overeind houden en van daaruit ook de regeling evalueren.Vanaf het begin hebben gemeenten op basis van verkeerde uitgangspunten
via het Gemeentefonds een te lage vergoeding ontvangen. Uitgangspunt had moeten
zijn de vergoeding over 1986 en niet de aanmerkelijk lagere over 1985. In
de vergoeding is ook niet verdisconteerd de aanzienlijke toename van het leerlingenaantal
dat van de regeling gebruik maakt. Er is dan ook voldoende reden om de suggestie
van de Raad voor de verkeersveiligheid te volgen en een extra vergoeding van
zo'n 10 mln. te verstrekken.Gelet op het zoëven geschetste uitgangspunt leek het de heer Koekkoek
niet juist om de regeling zo te wijzigen dat geen vergoeding wordt gegeven
bij een grotere afstand tussen huis en school dan 10 km, zoals is bepleit
door de VNG. Hij had echter wel degelijk oog voor de financiële problemen
van gemeenten, waarover ook de CDA-fractie de nodige brieven heeft gekregen.
Het draagkrachtbeginsel zou wat hem betreft best een wat grotere rol mogen
spelen. Art. 4, zesde en tiende lid van de Wet op het basisonderwijs
biedt nu al die mogelijkheid. Hij kon zich voorstellen dat de thans gevraagde
eigen bijdrage van f.200 bij een inkomen van meer dan f.34 000 inkomensafhankelijk
wordt gemaakt. Dat zou enige soelaas kunnen bieden. Wat denkt de staatssecretaris
van de suggestie van de VNG om conform de uitgangspunten van de Wet voorzieningen
gehandicapten de uitgaven te beheersen door voor gehandicapte kinderen een
eigen bijdrage van de ouders te vragen?Volgens de staatssecretaris zijn de ouders over het algemeen tevreden
over de huidige regeling. Die conclusie leek de heer Koekkoek niet terecht,
want met name de klachten over de onveiligheid bij het vervoer vinden steun
in het advies van de Raad voor de verkeersveiligheid. De onveiligheid bestaat
er met name uit dat er te veel kinderen in een busje worden vervoerd met alle
nadelen van dien, ook voor de chauffeur. Aan die onveiligheid moet zo snel
mogelijk een einde komen, bijvoorbeeld door de regel: niet meer dan één
kind per stoel. Is de staatssecretaris bereid hierover overleg te voeren met
de minister van Verkeer en Waterstaat? Hoewel aan verscherping van de regels
ongetwijfeld financiële consequenties zijn verbonden, wilde de CDA-fractie
niet het risico van een groot ongeluk lopen.De heer De Cloe (PvdA) herinnerde eraan dat de PvdA-fractie
er bij de behandeling van de Wet leerlingenvervoer al op heeft gewezen dat
de vergoeding aan de gemeenten te laag was en de eigen bijdrage van de ouders
wellicht wat kon worden verhoogd. Toch had zij voor die wet gestemd, omdat
zij het een goede zaak vond dat deze kwestie naar de gemeenten werd gedecentraliseerd
omdat zij immers het vervoer ter plekke beter kunnen regelen. Al met al was
zij redelijk tevreden over de werking van de wet, maar toch wilde zij enkele
kanttekeningen plaatsen.Hij was zeer geschrokken van de opmerkingen van de Raad voor de verkeersveiligheid
over de onveilige situaties in het leerlingenvervoer. Uit onderzoek is gebleken
dat met een achtpersoonsbusje van een vervoerbedrijf afhankelijk van de leeftijd
zo'n vijftien kinderen mogen worden vervoerd. Als echter een particulier kinderen
vervoert, geldt er geen limiet en mogen er veel meer kinderen in. Vervolgens
blijkt dat veel van dergelijke busjes oorspronkelijk zijn gebruikt voor goederenvervoer.
Na ombouw worden ze gebruikt voor personenvervoer. Om financiële redenen
is indertijd bepaald dat in dergelijke busjes geen voorzieningen, zoals rolstoelgordels
of gewone veiligheidsgordels, behoeven te worden aangebracht. Vaak worden
er lichamelijk of geestelijk gehandicapte kinderen vervoerd, terwijl er geen
plicht is opgelegd om gordels aan te brengen. Voor de PvdA-fractie waren beide
aspecten niet acceptabel en zij vroeg de bewindsvrouwe dan ook in overleg
te treden met de minister van Verkeer en Waterstaat om op korte termijn aan
deze misstanden een einde te maken. Voor alles moet worden voorkomen dat de
put pas wordt gedempt als het kalf al is verdronken.Wat de betaalbaarheid betreft, kwamen de heer De Cloe bepaalde elementen
wat vreemd voor. De gemeenten hebben de bevoegdheid zelf een kilometergrens
te bepalen. Over het algemeen ligt die tussen de 4 en 6 kilometer voor het
basisonderwijs. Grotere afstanden zijn door de rechter afgewezen. Iemand die
op 5,9 kilometer woont, krijgt helemaal geen vergoeding, terwijl zijn buurman
die op 6,1 kilometer woont de hele vergoeding krijgt. Een groot deel van de
gemeenten vindt dat zelf ook niet juist en is van mening dat daarin verandering
zou moeten komen. Als er dan al een grens wordt bepaald, zou de vergoeding
pas vanaf die grens moeten worden gegeven.Vervolgens blijkt dat de regeling voor sommige gemeenten zeer kostbaar
uitpakt. Het gaat dan niet om het vervoer van lichamelijk of geestelijk gehandicapte
kinderen, maar om het vervoer van kinderen naar het basisonderwijs. De groei
van het aantal richtingen is groter dan in het verleden. Toen waren de grote
hoofdstromingen openbaar, katholiek en protestants onderwijs en
was het nog overzichtelijk. Dat nu verandert de laatste jaren aanzienlijk,
zoals ook blijkt uit het rapport aanpassing scholenbestand. Die toename heeft
grote consequenties, want gemeenten zijn immers verplicht om naar de dichtstbijzijnde
school van de richting vervoer aan te bieden. Dat kan in sommige gevallen
oplopen tot anderhalf uur per rit, dus ook hogere kosten. Nu kiezen ouders
tegenwoordig ook meer voor kwaliteit en soort van het onderwijs, bijvoorbeeld
montessori, jenaplan, e.d. Die keuzevrijheid mag niet gehonoreerd worden volgens
de Wet leerlingenvervoer. Als de eerste denominatieve school op 30 kilometer
ligt, krijgen de ouders wel vervoer, als de ouders bewust kiezen voor bijvoorbeeld
een jenaplan-school op 20 kilometer, krijgen zij geen vervoer. Zou die bewuste
keuze niet even zwaar moeten wegen als de bewuste keuze voor een denominatie –
zo ja, dan zal dat grote financiële gevolgen hebben- of rechtvaardigen
beide bewuste keuzes een hogere eigen bijdrage dan de minimale van dit moment?
De heer De Cloe wilde een open discussie daarover graag aan in het kader van
het rapport aanpassing scholenbestand van de commissie-Van Wieringen, en stelde
op voorhand daarmee niets te willen afdoen aan de uitgangspunten van de onderwijspacificatie.
Desgevraagd gaf hij toe dat in het geval «richting van onderwijs»
wordt geïnterpreteerd als richting qua denominatie en soort, een wijziging
van de Grondwet noodzakelijk is, maar dat was voor hem geen reden om de discussie
niet aan te gaan. Wanneer verwacht de bewindsvrouwe met een standpunt over
dat rapport te komen?Is zij overigens niet van mening dat de door de VNG gesuggereerde grens
van 10 km is gebaseerd op de Wet toerusting en bereikbaarheid waarin diezelfde
grens is ingebouwd in die zin dat als er binnen de 10 km geen openbare school
is er een openbare school kan worden gesticht ook zonder dat aan de norm qua
aantal leerlingen wordt voldaan? Voor het bijzonder onderwijs is heel bewust
die grens van 10 km niet ingevoerd.Bij de behandeling van de Wet leerlingenvervoer in 1987 had de PvdA-fractie
al een inkomensafhankelijke ouderbijdrage, ook onder de 20 km bepleit, maar
die is toen door de Kamer afgewezen. De heer De Cloe vond het verheugend dat
de CDA-fractie er nu blijkbaar wel iets voor voelt.Desgevraagd ging hij nog even in op een citaat uit een interview dat hem
is afgenomen in Trouw van hedenochtend. Hij sprak daarin inderdaad over de
mogelijkheid dat ouders verhuizen naar de buurt van de school van hun keuze.
Er zijn hem daarvan enkele voorbeelden bekend, maar dat is uiteraard een zaak
van de ouders en is ook lang niet altijd een reële mogelijkheid. Gezinnen
met drie schoolgaande kinderen die iedere dag met het leerlingenvervoer op
kosten van de gemeenschap tweemaal per dag zo'n anderhalf uur van en naar
school moeten worden vervoerd, leggen zonder meer een zwaar beslag op gemeenschapsgelden.
Als deze ouders dichterbij de school gaan wonen, behoeven hun kinderen niet
meer over zo'n grote afstand te worden vervoerd. Weliswaar moeten zij dan
misschien een grotere afstand naar hun werk overbruggen, maar de kosten daarvan
worden meestal geheel of gedeeltelijk gedragen door de werkgevers. De heer
De Cloe heeft zeker niet willen zeggen dat iets dergelijks verplicht moet
worden gesteld.De heer Van der Vlies (SGP) merkte op in dit geval mede namens
de fracties van de RPF en het GPV te mogen spreken.Over het algemeen gesproken gaf hij toe dat de huidige regeling redelijk
goed verloopt, maar gemeenten worden met verschillende knelpunten geconfronteerd.
De aan de uitvoering van de regeling verbonden kosten rijzen de pan uit, aan
de ene kant omdat sommige gemeenten geen maximaal gebruik maken van de mogelijkheden
die de wet biedt, aan de andere kant omdat de leerlingstromen niet goed zijn
ingeschat. Deze stromen zijn ook door het landelijke bestuurlijke niveau beïnvloed
door o.a. fusieprocessen van scholen. In het kader van de toerusting en bereikbaarheid van scholen is het niet uitgesloten dat daarvan een
positieve invloed uitgaat op de kilometergrenzen, net als het beleid in het
kader van Weer samen naar school. In ieder geval hebben gemeenten er naar
de mening van de heer Van der Vlies recht op dat hun klachten over te weinig
financiële middelen serieus worden genomen.Ook de fracties namens welke hij sprak, wilden geen belemmering opwerpen
om nog eens te kijken naar de inkomensafhankelijkheid van de ouderbijdragen.
Wel zouden zij het onaanvaardbaar vinden als werd afgeweken van het principe
van de pacificatie van 1917. Op voorhand stonden zij ook niet afwijzend tegen
de suggestie van de heer De Cloe om onder een bepaald aantal kilometers geen
vergoeding te geven. Wel zouden zij graag zien dat de verschillende mogelijkheden
eens naast elkaar op papier werden gezet en werden voorzien van hun financiële
consequenties.De heer Van der Vlies zag graag dat uiterst behoedzaam werd omgegaan met
de suggestie van de heer De Cloe dat indien ouders bewust kiezen voor een
school op grote afstand zij daar ook maar de consequenties van moeten dragen,
in ieder geval meer dan nu. Nu al blijkt dat vele ouders er heel wat voor
over hebben om hun kinderen naar de school van hun keuze te kunnen laten gaan.
Als hun kinderen bovendien nog ouder worden dan 9 jaar, wordt de situatie
buiten het speciaal onderwijs ook al heel anders.Uit de evaluatie blijkt dat ouders o.a. moeite hebben met de lange reistijden.
Dat is lang niet altijd te voorkomen en is mede afhankelijk van de routering.
Wellicht kan dat nog eens nader worden bezien, maar dat is in feite toch niet
de verantwoordelijkheid van deze staatssecretaris.Wat de veiligheidsaspecten betreft ligt dat geheel anders en sloot de
heer Van der Vlies zich aan bij het verzoek om speciale aandacht daarvoor.De heer Cornielje (VVD) memoreerde dat het leerlingenvervoer
een van de eerste grote projecten was die werden gedecentraliseerd met als
randvoorwaarden onder meer een gelijke behandeling van openbaar en bijzonder
onderwijs, het waarborgen van de toegankelijkheid van de verschillende richtingen
en het speciaal onderwijs, het garanderen van de veiligheid van de leerlingen,
een doelmatiger besteding van de financiële middelen. De gemeenten kregen
de beschikking over enkele instrumenten: het afstandscriterium mogen zij zelf
invullen, boven afstanden van 20 km mag een vergoeding naar draagkracht worden
gevraagd en zij krijgen de mogelijkheid om het vervoer zelf ter hand te nemen
of met andere gemeenten te organiseren en te realiseren.Eén van de belangrijkste conclusies van de evaluatie is wel dat
de decentralisatie in globale zin succesvol kan worden genoemd, zij het dat
er nog wel enkele knelpunten zijn. In de eerste plaats betreft dat de verkeersveiligheid.
Ook de VVD-fractie was de mening toegedaan dat die speciale aandacht behoeft
en zij sloot zich dan ook aan bij de opmerkingen die daarover zijn gemaakt.
Daarboven komt nog het feit dat ouders op dit punt van het kastje naar de
muur worden gestuurd. Als zij bij de gemeenten klagen, krijgen zij vaak te
horen dat dit niet hun verantwoordelijkheid is. Het is echter ook niet meer
de verantwoordelijkheid van de bewindsvrouwe, maar wie is dat nu wel? Waar
kunnen ouders terecht met hun klachten? Dat moet toch in eerste instantie
bij de gemeenten zijn? In overleg met de minister van Verkeer en Waterstaat
moet de centrale regelgeving goed en adequaat zijn geregeld, maar als burgers
dan toch nog klachten hebben, moeten zij wel weten waar zij terecht kunnen.Een ander knelpunt is de discrepantie tussen middelen en behoeften die
de laatste tijd nogal zijn gegroeid, o.a. door de groei van het speciaal onderwijs
en van het aantal richtingen. In dit verband zijn enkele mogelijke oplossingen
aangedragen, zoals extra middelen, maar die zijn er gewoon niet. Er moet dan
ook worden geprobeerd die groei wat af te remmen. In het kader van Weer samen
naar school wordt met name om onderwijskundige redenen getracht
de groei van het speciaal onderwijs af te remmen. Een neveneffect daarvan
kan zijn dat er minder leerlingen naar toe behoeven te worden vervoerd, dus
minder kosten.Uit de evaluatie blijkt dat gemeenten nog niet voldoende hun huidige instrumentarium
benutten:– In de modelverordening van de VNG is een afstandscriterium van
4 km opgenomen. Daarna is de mogelijkheid van 6 km gekomen. De ruimte tussen
de 4 en 6 km wordt door minder dan de helft van de gemeenten benut. Ook de
suggestie van de heer De Cloe om pas vanaf die grens te vergoeden, leek de
heer Cornielje zeker het overwegen waard.– Voor het speciaal onderwijs geldt een andere grens. Op dat punt
zal een zekere soepelheid moeten worden betracht indien er lichamelijke handicaps
in het geding zijn, maar dat ligt toch iets anders bij kinderen met leer-
en opvoedingsmoeilijkheden. Alleen al door die lagere afstandsgrens wordt
het speciaal onderwijs aantrekkelijker.– Zo'n 30% van de gemeenten heeft geen regeling om boven de 20 km
naar draagkracht te heffen.– Ook blijkt uit het evaluatierapport dat de gemeenten nog niet
voldoende met elkaar samenwerken.De evaluatiecommissie trekt de conclusie dat als die instrumenten worden
ingezet de ouders wat meer op die kortere afstand kunnen doen en dat de financiële
ruimte zeker meer in overeenstemming komt met de behoefte.Over de verschillende richtingen – ook een bron van de stijging
van de behoeften – leek het de heer Cornielje beter om daarover uitvoerig
van gedachten te wisselen naar aanleiding van het rapport van de commissie-Van
Wieringen. Ook hij was van mening dat best iets gevraagd mag worden van een
eigen en bewuste keuze van ouders. Desgevraagd verklaarde hij dat ook zijn
fractie nog steeds vasthoudt aan de uitgangspunten van de pacificatie, maar
ook dat de ogen niet mogen worden gesloten voor de groei van het aantal kleine
richtingen, zowel qua denominatie als qua pedagogische stroming. Zijns inziens
moet er een beter evenwicht komen tussen de keuze van ouders die geheel of
grotendeels voor rekening van de gemeenschap komt – de keuze van denominatie –
en de keuze van ouders die voor eigen rekening komt, zoals de keuze van pedagogische
stroming. De discussie daarover wil hij graag voeren aan de hand van het rapport
van de commissie-Van Wieringen.Mevrouw Lambrechts (D66) kon zich volledig aansluiten bij de
strekking van de inbreng van de heer De Cloe, maar had er toch behoefte aan
nog in te gaan op twee knelpunten; de veiligheid en de financiële problemen.Uit het rapport van de Raad voor de verkeersveiligheid blijkt er nogal
wat te mankeren aan de uitvoering van het vervoer van leerlingen van en naar
school, niet zozeer door het overschrijden van regels, maar meer door bestaande
regels. De opmerking van de bewindsvrouwe in haar brief dat het leerlingenvervoer
naar behoren functioneert, had haar dan ook wat verbaasd. Het was haar echter
naderhand gebleken dat de evaluatie zich met name heeft gericht op het naleven
van bestaande regelgeving. Dat blijkt voor het grootste deel het geval te
zijn, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat de regels als zodanig goed zijn.
Bijstelling van de Wet personenvervoer is dan ook zeer noodzakelijk.De VNG heeft er terecht op gewezen dat de financiële lasten voortvloeiend
uit deze regeling voor de gemeenten erg zwaar zijn. Zowel absoluut als relatief
nemen die lasten toe. Voor de decentralisatie werden 80% van de kosten gedekt,
na de decentralisatie via het Gemeentefonds nog maar 68%. Dat zal nog minder
worden omdat de behoefte aan vervoer stijgt, de afstanden toenemen en steeds
meer ouders kiezen voor ver weg gelegen scholen van specifieke kleine richtingen.
Daarvan zijn enkele pregnante voorbeelden gegeven. Wat gaat het niet kosten
als kinderen uit Friesland of Groningen de pas nieuwe Hindoe-school
in Den Haag willen bezoeken? Moet ook niet uit een oogpunt van het welzijn
van het kind zelf een grens worden gelegd aan de afstand die per dag mag worden
overbrugd en niet alleen vanuit het oogpunt wat redelijkerwijs voor rekening
van de overheid mag komen?Vervolgens mocht ook van mevrouw Lambrechts best de vraag worden gesteld
of dat richtingsbegrip nog wel zo'n dominante rol moet spelen in de sfeer
van bekostiging van het leerlingenvervoer. Ook zij onderschreef nog steeds
de uitgangspunten van de onderwijspacificatie, maar zij vroeg zich wel af
of alle financiële gevolgen daarvan volledig door de overheid moeten
worden gedragen. Ook was het voor haar de vraag of die vrijheid van keuze
niet moet worden uitgebreid met pedagogische richtingen, afgezien van de financiële
problemen die dat met zich mee zou brengen als daar geen financiële limieten
worden gesteld en extra verantwoordelijkheid aan ouders wordt toegekend.Hoewel het financiële probleem groot is, was de D66-fractie van mening
dat vanwege de rijksoverheid geen extra middelen ter beschikking kunnen worden
gesteld, met name vanwege de grote problemen op verschillende andere terreinen.
Het beter benutten van de eigen beleidsvrijheid door gemeenten zou wellicht
ook (enig) soelaas kunnen bieden. Ziet de bewindsvrouwe overigens nog mogelijkheden
om die eigen beleidsvrijheid van gemeenten te verruimen? Zou bijvoorbeeld
onderscheid kunnen worden gemaakt tussen kinderen die echt afhankelijk zijn
van een bepaalde school en kinderen die daar naar toe gaan omdat de ouders
ervoor hebben gekozen, maar in feite ook naar een andere school zouden kunnen
gaan? Antwoord van de regeringDe staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen
merkte allereerst op dat de thans aan de orde zijnde eindevaluatie van het
gemeentelijk beleid inzake het leerlingenvervoer is gemaakt ingevolge de afspraak
die is gemaakt op het moment waarop de desbetreffende regeling is gedecentraliseerd.
Op grond van deze evaluatie kwam zij tot de conclusie dat er vooralsnog geen
veranderingen noodzakelijk zijn.Wat de financiële aspecten betreft, concludeert het rapport dat nogal
wat gemeenten niet hebben gereageerd op de vragen van financiële aard.
Men moet zich dan ook afvragen wat de representativiteit is van de conclusies
die zijn getrokken. Het is immers best mogelijk dat gemeenten die tevreden
zijn die financiële vragen niet hebben beantwoord. De opstellers van
het rapport hebben de methodologische consequenties van dit feit ook niet
onvermeld gelaten. Hiermee wilde de bewindsvrouwe zeker niet zeggen dat er
in dit overleg geen interessante suggesties op het financiële vlak naar
voren zijn gekomen waarmee haars inziens zeker iets kan worden gedaan.Volgens haar ging het in dit verband met name om de leden 5 en 7 van art.
23 Grondwet waar het gaat om de vrijheid van richting en de bekostiging van
het onderwijs. Het leek haar dan ook niet zo eenvoudig om doorredenerend uit
de komen waar de CDA-fractie als het ware automatisch op uitkomt, maar anderzijds
ook niet zo gemakkelijk op uitbreiding van het begrip «richting»
tot pedagogische richtingen. Waarom moet het ingewikkelder worden gemaakt
dan het toch al is? Eigenlijk worden pas vanaf 1985 erkende richtingen precies
benoemd. Daarvoor was dat niet zo eenduidig en daarom komen in de stukken
ook scholen als de Platoschool en de Rosenkruisersschool naar voren. Dat zijn
geen erkende richtingen in die zin dat ze zijn erkend door de Raad van State,
maar ze zijn wel gesticht in een periode waarin stichting van scholen iets
gemakkelijker was als men maar voldeed aan de deugdelijkheidseis en het vereiste
aantal leerlingen. Hiermee wilde de bewindsvrouwe maar aangeven dat principiële
discussies in dit geval zeker niet zullen leiden tot een eenduidig
antwoord op de vraag wat de gemeenten in dit geval wel of niet mogen c.q.
moeten. Onlangs had zij met enkele wethouders onderwijs over de onderhavige
regeling gesproken en daaruit was haar gebleken dat het nogal van de uitvoerende
ambtenaar afhangt of de kosten van de regeling al dan niet de pan uit rijzen.
Dat wilde volgens haar ook zeggen dat ouders in sommige gevallen best van
alternatieven zijn te overtuigen en dat zeker niet elke vraag positief behoeft
te worden beantwoord. Het aantal beroepen over afwijzingen is ook heel laag.Zij wilde kortom oproepen tot een praktische benadering om ervoor te zorgen
dat zowel gemeenten als ouders met de regeling uit de voeten kunnen en om,
indien er toch een principiële discussie over het begrip «richting»
moet worden gevoerd, die te voeren aan de hand van het rapport van de commissie-Van
Wieringen.Wat de verkeersveiligheid van het leerlingenvervoer betreft, had zij al
contact opgenomen met de minister van Verkeer en Waterstaat en met haar afgesproken
om over naar haar inschatting zo'n twee maanden, maar in ieder geval zo spoedig
mogelijk, op zijn minst met een standpunt ter zake te komen. Daarbij zullen
de in dit overleg naar voren gekomen suggesties zeker worden meegenomen. In
de richting van de heer Cornielje merkte zij nog op dat de ouderorganisaties
over de regeling leerlingenvervoer periodiek overleg voeren met de VNG. De
VNG stuurt mede op basis van dat overleg regelmatig informatie naar de gemeenten
over klachten die collectief door ouderorganisaties naar voren komen. Gaat
het om klachten van individuele ouders, dan moeten zij uiteraard daarvoor
terecht kunnen bij de desbetreffende gemeente. De gemeenteraad is verantwoordelijk
voor de uitvoering van het beleid. Klachten horen daar dan ook thuis, c.q.
bij de desbetreffende wethouder. Komt men daar niet uit, dan heeft elke gemeente
natuurlijk ook de eigen klachtenprocedures. Desnoods moeten de ouders naar
de rechter.Toen de tussenevaluatie van de regeling aan de orde was, had haar voorganger
al gesteld dat de in het kader van gedecentraliseerde regelingen naar het
Gemeentefonds overgehevelde budgetten «for better and for worse»
gelden. Samen met het parlement wordt bezien welk budget voldoende moet zijn
en vervolgens gelden de parameters van het Gemeentefonds als het gaat om ophoging
van de macrobedragen voor de gemeenten. Gemeenten moeten proberen met het
overgehevelde budget uit te komen, maar lukt dat niet, dan kunnen zij niet
meer zomaar aankloppen bij de rijksoverheid. Dat ligt iets anders bij doeluitkeringen,
maar in de praktijk geven gemeenten toch de voorkeur aan overheveling via
het Gemeentefonds. De bewindsvrouwe kon dan ook niet voldoen aan het verzoek
van de VNG om zo'n 10 mln. extra beschikbaar te stellen, maar was uiteraard
ten volle bereid om te bezien hoe de beleidsvrijheid van gemeenten kan worden
verruimd, omdat daar ook naar haar mening veel mogelijkheden liggen.Zij sloot niet uit dat tengevolge van rijksbeleid gedecentraliseerde taken
worden beïnvloed, maar in dit geval was zij er niet van overtuigd dat
bijvoorbeeld «Toerusting en bereikbaarheid» de gemeenten voor
grote extra uitgaven stelt. «Weer samen naar school» zou haars
inziens eerder kunnen worden gezien als een beleid waardoor minder gebruik
van de regeling inzake het leerlingenvervoer wordt gemaakt, omdat daarmee
wordt bevorderd dat meer leerlingen naar de «gewone» basisschool
kunnen. Zij stelde met nadruk dat zij daarmee geen leerlingenstop voor het
speciaal onderwijs nastreeft, maar wel een betere integratie van leerlingen
in het reguliere basisonderwijs.De gesignaleerde ontwikkeling in de groei van het aantal richtingen was
ook voor de bewindsvrouwe reden tot bezorgdheid. Naarmate er meer richtingen
komen, werkt dat kostenverhogend op de regeling. De discussie over die richtingen
zal in een ander kader worden gevoerd nadat advies is gekregen
van de Onderwijsraad op het rapport van de commissie-Van Wieringen.Zij vond het de moeite waard om de suggesties in het kader van de kilometergrenzen
in overleg met de VNG nader te bezien, ook wat betreft de gevolgen daarvan
voor de uitvoeringslast. Ook verklaarde zij zich bereid nader te kijken naar
de mogelijkheden van een inkomensafhankelijke eigen-bijdrageregeling, zonder
daarbij een belemmering op te werpen voor de toegankelijkheid van onderwijsvoorzieningen
en de Kamer over de resultaten van die verkenning te zijner tijd te informeren. Nadere gedachtenwisselingDe heer Koekkoek (CDA) wees er nog op dat het leerlingenvervoer
van meet af aan is gezien als een mogelijkheid om aan de grondwettelijke vereisten
in het kader van vrijheid van richting te voldoen.Hij vroeg de bewindsvrouwe of zij ook een vergoeding boven de 10 km een
reële optie acht, want dat zou zijns inziens een aanzienlijke beperking
van de keuzevrijheid van ouders inhouden.De heer De Cloe (PvdA) zou graag zo spoedig mogelijk vernemen
welke aspecten in het kader van de verkeersveiligheid zullen worden onderzocht
en welke wijzigingen in de wetgeving eventueel noodzakelijk zijn. Voor zijn
part zou dat mogen onder de noemer «schoolvervoer dat wordt vergoed».
Ten minste dat zou zijns inziens moeten voldoen aan huidige normen van verkeersveiligheid.Het verheugde hem dat de bewindsvrouwe heeft toegezegd ook zijn suggesties
inzake een drempelbedrag en een mogelijk inkomensafhankelijke bijdrage serieus
te zullen onderzoeken.Ten slotte memoreerde hij nog dat bij goede lezing van het rapport-Van
Wieringen en uit de informele conferentie die daarover is gehouden duidelijk
blijkt dat de groei van het aantal ook pedagogische richtingen wel degelijk
een nadelig effect heeft op de kosten van het leerlingenvervoer. De Kamer
kan er zijns inziens dan ook niet omheen om die toename van dat aantal richtingen
nader te bezien.De heer Van der Vlies (SGP) sloot zich aan bij de opmerking
van de heer Koekkoek over het vroege stadium waarin het leerlingenvervoer
is gezien als instrument om te kunnen voldoen aan de grondwettelijke vereisten
in het kader van de vrijheid van onderwijs.Wat betreft de veiligheid van het leerlingenvervoer sloot hij zich aan
bij de opmerkingen van met name de heer De Cloe. Ook hij pleitte voor zo groot
mogelijke spoed en een zo simpel mogelijke maar adequate regeling, ook voor
het leerlingenvervoer dat particulier wordt uitgevoerd.De eigen bijdrage is nu per kind per jaar. Als die bijdrage of het kopje
daarop inkomensafhankelijk wordt gemaakt, zal toch de draagkracht van het
gehele gezin moeten worden bezien.Het was de heer Cornielje (VVD) opgevallen dat het evaluatierapport
volgens de staatssecretaris mogelijk een vertekend beeld geeft van de financiële
situatie, omdat niet alle gemeenten hebben meegewerkt en vaak toch alleen
de gemeenten reageren die er negatief uitspringen. Hij vroeg zich af, welke
waarde dan aan dergelijke rapporten moet worden toegekend.Hij had geen reactie vernomen op zijn suggestie tot aanpassing van de
modelverordening van de VNG in die zin dat in de praktijk meer de grens van
6 km moet worden gehanteerd.Zijn fractie voelde niet veel voor een inkomensafhankelijke eigen-bijdrageregeling
aan de voet, omdat die uitvoeringstechnisch gezien zeer ingewikkeld zal zijn.
Daarom is bij de decentralisatie ook besloten om boven de 20 km de mogelijkheid
van een bijdrage naar draagkracht te vragen, ook al omdat bij
realisering van andere suggesties zijns inziens voldoende winst is te behalen.
Er moet niet een al te bureaucratische regeling van worden gemaakt.Mevrouw Lambrechts (D66) kon zich heel goed een maximumgrens
voorstellen, al kon zij niet op voorhand zeggen waar die zou moeten liggen.Zij was het eens met een praktische benadering en met de wens om op korte
termijn iets binnen de huidige regeling te doen waardoor de gemeenten meer
financiële ruimte krijgen, maar had in dat verband geen antwoord vernomen
of het binnen de huidige regeling al mogelijk is een onderscheid te maken
tussen leerlingen die geen andere keuze hebben omdat ze lichamelijk of geestelijk
gehandicapt zijn en leerlingen die wel een keuze hebben.De staatssecretaris herhaalde dat zij zo spoedig mogelijk met
de minister van Verkeer en Waterstaat zal verkennen wat ingevolge het advies
van de Raad voor de verkeersveiligheid moet gebeuren en dat laatstgenoemde
zo snel mogelijk de Kamer zal rapporteren welke aanpak zal worden gekozen.In het overleg met de VNG zal zij tevens meenemen de suggestie van de
heer Cornielje inzake de in de modelverordening opgenomen kilometergrens.In de wet zelve wordt niet gesproken over een bepaalde kilometergrens,
maar wordt slechts gesteld dat in de verordening een kilometergrens moet worden
opgenomen en dat er boven de 20 kilometer een vergoeding naar draagkracht
kan worden gevraagd.Zij herhaalde haar bereidheid tot verkenning van de mogelijkheden van
de gemeenten zelf en die te bezien op hun gevolgen, ook qua uitvoering. Als
alles in kaart is gebracht, kan daarover een goed gefundeerde discussie plaatsvinden.Het grote probleem met de grens van 10 km was volgens haar toch dat bij
aanpassing ervan de toegankelijkheid van het onderwijs goed in het oog moet
worden gehouden. Daarom wilde zij op dit punt uiterste behoedzaamheid betrachten
en allereerst bezien hoe binnen de huidige regeling de eigen mogelijkheden
van gemeenten kunnen worden verruimd. Wel verklaarde zij zich bereid om over
dergelijke grenzen te praten in het kader van het rapport-Van Wieringen.In de richting van mevrouw Lambrechts stelde zij ten slotte nog dat als
ouders nog een alternatief hebben voor hun keuze van schoolrichting, zij niet
kunnen beslissen om hun kind naar een school te sturen die verder weg ligt
en dan toch nog een vergoeding voor het vervoer vragen. Dat wordt ook door
de gemeenten beoordeeld en als zij dat goed beoordelen, dan zullen de kosten
zeker beter in de hand kunnen worden gehouden. Als het echter gaat om een
andere keuzevrijheid, namelijk ook die van pedagogische richting, dan gaat
dat het kader van de huidige regeling te boven. De voorzitter van de commissie,M. M. H. KampDe griffier van de commissie,Roovers BIJLAGEMINISTERIE VAN ONDERWIJS EN WETENSCHAPPENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalHierbij treft u aan een onderzoeksrapport van het SCO-Kohnstamm instituut
over de situatie in het leerlingenvervoer tot 1993.1Het betreft een evaluatie-onderzoek dat is uitgevoerd in opdracht van
het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen en het Ministerie van
Binnenlandse Zaken naar aanleiding van een toezegging van de toenmalige staatssecretaris
van Onderwijs en Wetenschappen tijdens de parlementaire behandeling van de
Wet gemeentelijke regelingen leerlingenvervoer.Het onderzoek is gehouden onder 165 gemeenten, 64 scholen voor speciaal
onderwijs en voortgezet speciaal onderwijs en 279 ouders van kinderen in het
(v)so-onderwijs.De onderzoekers hebben geprobeerd inzicht te verschaffen in de werking,
de uitvoering en de effecten van de Wet gemeentelijke regelingen leerlingenvervoer
door in te gaan op de aspecten vormgeving en organisatie van de wetsuitvoering,
financiële en kwalitatieve gevolgen en de beroepsgang.Voorts hebben de onderzoekers gemeenten, scholen en ouders gevraagd naar
hun mening ten aanzien van de wenselijkheid van een wijziging in de volumebeperkende
instrumenten die de gemeenten ter beschikking staan. VormgevingDe wijze waarop door de gemeenten wordt vormgegeven aan de verordening
wijkt niet sterk af van de wijze van vormgeven ten tijde van de tussentijdse
evaluatie (T.K., 1989–1990, 21 486).Van de modelverordening van de VNG blijkt nog steeds een uniformerend
effect op het leerlingenvervoer uit te gaan.Van het aantal ondervraagde gemeenten hanteert 44% het model-aanvraagformulier
in zijn geheel. De overige gemeenten hanteren een vereenvoudigde vorm van
het model-aanvraagformulier van de VNG of een eigen aanvraagformulier. Uitvoering en organisatieVergeleken met de onderzoeksgegevens van de tussentijdse evaluatie zijn
wat betreft de uitvoering, organisatie en coördinatie geen bijzondere
veranderingen opgetreden.De coördinatie en organisatie blijkt in bijna alle gemeenten door
de uitvoerend ambtenaar van de gemeente te worden verzorgd.De helft van de ondervraagde gemeenten werkt op incidentele basis samen
met andere gemeenten op het gebied van leerlingenvervoer. Bij kleinere gemeenten
vindt meer structurele samenwerking plaats. Bij 14% van de ondervraagde gemeenten
wordt op geen enkele wijze samengewerkt met andere gemeenten op het gebied
van leerlingenvervoer. Financiële gevolgenUit het onderzoek blijkt dat de uitgaven voor het leerlingenvervoer per
jaar zijn gestegen met gemiddeld 3,5% voor de eerste drie jaren (1986 t/m
1988) en 5% voor de jaren 1988 t/m 1992. Voor een deel is dit te verklaren
door een toename van het aantal te vervoeren leerlingen met gemiddeld 2,8%
per jaar in de periode 1988 t/m 1992. Maar de trend van de kostenstijging
van het leerlingenvervoer kan ook niet losgezien worden van andere stijgingen
in die periode. In de jaren 1988 t/m 1991 stijgen de tarieven voor het openbaar vervoer
gemiddeld met 3,3% per jaar1.De ontwikkelingen van de consumptieprijsstijging in die periode bedraagt
2,02%Ook de beleidsvrijheid die gemeenten hebben ten aanzien van het leerlingenvervoer
kan de hoogte van de totale uitgaven voor het leerlingenvervoer beïnvloed
hebben.De kosten per leerling stijgen in de periode 1988 t/m 1992 met gemiddeld
2,1% per jaar. Bedacht dient te worden dat de financiële gegevens in
het rapport met de nodige voorzichtigheid geïnterpreteerd moeten worden
door de lage respons op de financiële vragen. Sinds 1987 hebben de gemeenten
de financiële verantwoordelijkheid voor het verzorgen van het leerlingenvervoer.
Er is geen direkt verband meer tussen de ontwikkeling van de uitgaven voor
het leerlingenvervoer en de niet geoormerkte middelen die hiervoor in 1987
zijn overgeheveld naar het Gemeentefonds. Indirekt wordt wel rekening gehouden
met prijsontwikkelingen via de jaarlijkse compensatie van het gemeentefonds2.KwaliteitZowel gemeten, ouders alle scholen zijn over het algemeen tevreden over
de kwaliteit en veiligheid van het vervoer.Ouders zijn minder tevreden over de wijze waarop zij betrokken worden
bij de uitvoering.De meeste scholen blijken actief te zijn op het gebied van kwaliteitsbewaking
en voeren regelmatig overleg met vervoersbedrijven, gemeenten en ouders.Klachten over het leerlingenvervoer worden door de gemeenten in de meeste
gevallen doorgegeven aan het vervoersbedrijf. De klachten betreffen vooral
te lange reistijden en de sfeer tijdens het vervoer. Een derde van de ondervraagde
ouders weet niet waar zij met klachten heen moet.Vergeleken met het onderzoek van het Instituut voor Toegepaste Sociale
wetenschappen (ITS) (april 1992, SVO-1126) naar de kwaliteit en veiligheid
van het leerlingenvervoer blijkt er een toename te zijn van het aantal gemeenten
dat afspraken maakt met de vervoersbedrijven. De beroepsgangHet percentage niet gehonoreerde aanvragen is sinds 1988 verdubbeld. Toch
worden nog steeds de meeste aanvragen gehonoreerd. Het aantal ingediende bezwaarschriften
is daardoor ook niet groot, gemiddeld één per gemeente per schooljaar.In het schooljaar 1991/1992 is 18% van de bezwaarschriften gegrond verklaard,
in het daarop volgende schooljaar 31%.Van de ongegrond verklaarde bezwaarschriften leidde slechts ca. 18% tot
een beroepsprocedure bij de Raad van State. Uit de jurisprudentie blijkt dat
de rechter de invulling van de begrippen vrijheid van schoolkeuze of passend
vervoer bewaakt. Volumebeperkende instrumentenHet afstandscriterium is de meest toegepaste volume beperkende maatregel.De huidige regeling maakt het mogelijk dat gemeenten tot een bepaalde
afstand (variërend van 2 tot 6 km) geen vervoerskosten vergoeding verstrekken.
Is de afstand tussen woning en school echter groter dan dient de gemeente
de totale vervoerskosten te vergoeden – onder aftrek van de verplichte
eigen bijdrage.Voor het basisonderwijs wordt 4 tot 6 km gehanteerd, voor het speciaal onderwijs 2 (bij 75% van de gemeenten) tot 4 km, en voor het voortgezet
speciaal onderwijs een afstandsgrens van 2 tot 20 km (2 gemeenten). De gemiddelde
afstandsgrens in het VSO is 4,4 km.Vergeleken met de tussentijdse evaluatie is de gemiddelde afstandsgrens
voor het basisonderwijs toegenomen van 4,4 tot 4,9 km.De gehanteerde afstandsgrenzen vertonen minder spreiding dan ten tijde
van de tussentijdse evaluatie.Een leeftijdscriterium (de mogelijkheid een leeftijdsgrens te stellen
om in aanmerking te komen voor vergoeding anders dan op basis van openbaar
vervoer) wordt door iets meer dan een kwart van de gemeenten gehanteerd.Zoals toegezegd bij brief van 17 december 1992 aan uw Kamer zijn in het
thans uitgevoerde onderzoek een aantal vragen opgenomen naar de wenselijkheid
van een uitbreiding van de volume beperkende maatregelen. – Eigen bijdrageDe verplichte, eigen bijdrage (f 200 bij een inkomen van meer dan
f 34 000) is op initiatief van de Tweede Kamer in de wet opgenomen
en geldt voor basis-, LOM- en MLK-onderwijs.Het overgrote deel van de ondervraagde gemeenten blijkt geen problemen
te hebben met het verplichte karakter van de eigen bijdrage. Slechts 13% van
de gemeenten is voor afschaffing of verandering van de verplichte bijdrage.Van de scholen heeft slechts de helft een mening over de eigen bijdrage.
Van deze 56% vindt een kleine heft dat de verplichting moet worden afgeschaft.Ruim de helft van de ondervraagde ouders is het er niet mee eens dat ouders
in welke vorm dan ook moeten bijdragen in de vervoerskosten. – DrempelbedragDe huidige regeling maakt het mogelijk dat gemeenten tot een bepaalde
afstand (variërend van 2 tot 6 km) geen vervoerskosten vergoeding verstrekken.
Is de afstand tussen woning en school echter groter dan dient de gemeente
de totale vervoerskosten te vergoeden – onder aftrek van de verplichte
eigen bijdrage.Van de ondervraagde gemeenten kiest 38% voor de mogelijkheid een vast
drempelbedrag te mogen invoeren. (d.w.z. tot aan de kilometergrens behoeven
gemeenten hoe dan ook geen vergoeding te verstrekken).De helft van de ondervraagde scholen en ruim de helft van de ondervraagde
ouders vindt dat de gemeente niet de mogelijkheid moet krijgen een vast drempelbedrag
in te voeren. – Bijdrage naar draagkrachtDe facultatieve inkomensafhankelijke bijdrage mag volgens de wet pas worden
gehanteerd in situaties waarin de school meer dan 20 km van de woning is gelegen
en alleen wanneer het basis-, LOM of MLK-onderwijs betreft.Ruim de helft van de gemeenten blijkt voorstander te zijn van uitbreiding
of verandering van deze inkomensafhankelijke bijdrage terwijl 80% van de scholen
en 61% van de ouders de draagkracht afhankelijke bijdrage zou willen afschaffen. ConclusiesDe indruk die bestond naar aanleiding van de tussentijdse evaluatie, namelijk
dat er sprake is van een naar behoren functionerende decentrale regeling,
wordt naar mijn mening door dit onderzoek bevestigd. Tot mijn genoegen blijkt
ook thans dat er geen sprake is van belemmeringen op het gebied van de toegankelijkheid
van het onderwijs. Hoewel ouders vaak meer betrokken zouden willen zijn bij
de manier waarop het vervoer wordt geregeld, zijn zij in het algemeen niet
ontevreden over de kwaliteit van het vervoer.Er bestaat geen aanleiding voor voorschriften op centraal niveau: voor
praktische kwaliteitsaspecten kan in goed overleg tussen gemeenten, ouders,
scholen en vervoerders veelal een oplossing worden gevonden.De kosten voor het leerlingenvervoer lijken weliswaar te zijn gestegen
maar deze stijging moet gezien worden in het kader van algemene autonome en
nominale stijgingen in die periode.Het rapport geeft blijk van een uiteenlopende visie van gemeenten, scholen
en ouders op het gebied van de bijdrageregeling, verband houdend met de verschillende
belangen van de betrokkenen.Uit het rapport kan geenszins worden afgeleid dat gemeenten in meerderheid
wijzigingen willen aanbrengen in de verplichte eigen bijdrage, danwel een
drempelbedrag willen invoeren. Wel zou een meerderheid van de gemeenten de
draagkrachtregeling willen versoepelen, doch scholen en ouders staan dit niet
voor.Een facultatieve eigen bijdrage van f 200 per jaar per kind wijs
ik af, omdat ik het geen aantrekkelijke gedachte vindt dat het afhankelijk
is van de toevallige omstandigheid in welke gemeente men woont, of deze bijdrage
al dan niet dient te worden betaald door ouders.De toezegging aan de ouderorganisaties in punt 14.3 van het akkoord Toerusting
en Bereikbaarheid dat met een positieve intentie zal worden bezien op welke
wijze de bijdrageregeling kan worden herzien, moet worden bezien in het licht
van het streven van de ouderorganisaties de eigen bijdrage zoveel mogelijk
te beperken. Dit gevoegd bij het feit dat de toegankelijkheid van het onderwijs
geen geweld mag worden aangedaan, brengt mij tot de conclusie dat niet moet
worden overgegaan tot de invoering van de mogelijkheid een drempelbedrag,
danwel meer bijdrage naar draagkracht te eisen. De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,T. Netelenbos XNoot1Samenstelling: Leden: Van der Vlies (SGP), M.M.H. Kamp (VVD), voorzitter,
De Cloe (PvdA), Janmaat (CD), Van Gelder (PvdA), ondervoorzitter, Van de Camp
(CDA), Boers-Wijnberg (CDA), Huys (PvdA), Mulder-van Dam (CDA), Hendriks,
Rabbae (GroenLinks), Jorritsma-van Oosten (D66), De Koning (D66), Koekkoek
(CDA), J.M. de Vries (VVD), Hirsch Ballin (CDA), Liemburg (PvdA), Stellingwerf
(RPF), Lambrechts (D66), Rijpstra (VVD), Cornielje (VVD), Cherribi (VVD),
Dijksma (PvdA), Sterk (PvdA), Van Vliet (D66).Plv. leden: Schutte (GPV), Dees (VVD), Valk (PvdA), Marijnissen (SP),
Duivesteijn (PvdA), Beinema (CDA), Reitsma (CDA), Lilipaly (PvdA), Van der
Hoeven (CDA), Verkerk (AOV), Sipkes (GroenLinks), Bakker (D66), Van 't Riet
(D66), Deetman (CDA), Van Heemskerck Pillis-Duvekot (VVD), Lansink (CDA),
Middel (PvdA), Leerkes (Unie 55+), Versnel-Schmitz (D66), Essers (VVD), Korthals
(VVD), Van Erp (VVD), Van Nieuwenhoven (PvdA), Van Zuijlen (PvdA), Verhagen
(CDA).XNoot2Het rapport is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1Informatie Minister van Verkeer en Waterstaat.XNoot2 – een 1%-volumeaccres over de omvang van het GF (gecorrigeerd voor
bepaalde ombuigingen); – een compensatie voor nominale ontwikkelingen
over de berekende basis van het GF. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-23900-112.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl