Raad voor de Werkgelegenheid, Sociaal Beleid, Volksgezondheid en Consumentenzaken; Verslag van een Algemeen Overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-02 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 21501-31, nr. 166

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

23-03-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

21501-31 nr. 166

20-03-2009

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 21501-31Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
21 501-31Raad voor de Werkgelegenheid, Sociaal Beleid, Volksgezondheid en Consumentenzaken22 112Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de
Europese Unienr. 166VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 20 maart 2009De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 en de vaste commissie voor Europese Zaken2
hebben op 4 maart 2009 overleg gevoerd met minister Donner van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid over:– de brief van de minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid d.d. 13 januari 2009 over het verslag van 17 december
2008 en de geannoteerde agenda Informele Raad van 22 en 23 januari 2009
(21 501-31, nr. 161);– de brief van de minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid d.d. 23.februari 2009 over het verslag van de Informele
Raad van 22 en 23 januari 2009 en de geannoteerde agenda bij de Raad
WCBVC van 9 maart 2009 (21 501-31, nr. 165);– de brief van de staatssecretaris van Buitenlandse
Zaken d.d. 10 december 2008 over de fiche: Richtlijn uitbreiding zwangerschapsverlof
(22 112, nr. 749);– de brief van de staatssecretaris van Buitenlandse
Zaken d.d. 10 december 2008 over de fiche Richtlijn gelijke behandeling
zelfstandig werkzame mannen en vrouwen (22 112, nr. 745);– de brief van de staatssecretaris van Buitenlandse
Zaken d.d. 27 januari 2009 over de fiche Mededeling inzake nieuwe vaardigheden
voor nieuwe banen (22 112, nr. 789);– de brief van de staatssecretaris van Buitenlandse
Zaken d.d. 22 november 2008 over de fiche Verordening inzake globaliseringsfonds
(22 112, nr. 804).Van dit overleg brengen de commissies bijgaand geredigeerd woordelijk
verslag uit.Voorzitter: Vos Griffier:Van de WielVragen en opmerkingen uit de commissiesDe voorzitter: Er staan vier fiches geagendeerd.
Bij ontstentenis aan een echte voorzitter ben ik voorzitter. Daarna zal ik
zelf mijn inbreng hebben. De heer Koppejan (CDA): Voorzitter. Ik begin
met de meer fundamentele vraag naar de bijdrage die de Europese Unie kan leveren
in het bestrijden van de huidige economische crisis. Wat kan in de visie van
de minister de rol en de toegevoegde waarde van de Europese Unie zijn op het
gebied van sociaal beleid, werkgelegenheid, arbeidsmarktbeleid en sociale
zekerheid? Waar houdt de rol van Europa op en ligt de beleidsverantwoordelijkheid
primair bij de lidstaten?Vervolgens ga ik in op een aantal agendapunten dat nauw verband houdt
met de bestrijding van de economische en financiële crisis. Ik begin
bij het Europees economisch herstelplan. Daarin wordt voorgesteld om de criteria
voor de steun vanuit het Europees Sociaal Fonds te vereenvoudigen en om vanaf
begin 2009 de voorschotten te verhogen om zo de lidstaten vervroegd toegang
te geven tot een totaalbedrag van 1,8 mld. Op welke wijze gaat de Nederlandse
regering de kansen die deze aanpassing van de ESF-regeling biedt, zo goed
mogelijk benutten? Het gaat hier immers om een Europese cofinanciering van
onder andere activeringsregelingen voor laaggeschoolden en intensieve om-,
her- en bijscholing van werknemers die hun baan dreigen te verliezen, dus
om het helpen van werk naar werk. Het gaat echter ook om subsidies voor zelfstandige
en startende bedrijven. Dit alles zijn zaken die heel goed passen in het Nederlandse
beleid voor de crisisbestrijding. Wij moeten immers voorkomen dat mensen na
ontslag te lang werkloos thuis achter de geraniums komen te zitten. De periode
tussen banen dient zo veel mogelijk benut te worden voor om-, her- en bijscholing.
Wij weten immers nu al dat wij na deze crisis deze mensen weer heel hard nodig
zullen hebben. Heeft de minister al plannen klaarliggen om deze ESF-middelen
door Nederland optimaal te laten benutten? Wordt hierbij bijvoorbeeld ook
gedacht aan cofinanciering vanuit de O&O fondsen om sectoroverstijgend
opleidings- en omscholingstrajecten te realiseren? Hoeveel geld vanuit Europa
ligt er maximaal op de plank voor Nederland?In het kader van het Europees economisch herstelplan worden ook aanpassingen
voorgesteld van het Europees globaliseringsfonds. Met de minister heeft ook
onze fractie altijd heel kritisch gestaan tegenover de oprichting van dit
fonds. Die scepsis blijkt ook in de praktijk bevestigd te worden, nu minder
dan 10% van het budget in 2007 en 2008 werd benut. Misschien kunnen
wij nu echter van de nood een deugd maken. Wij vinden het daarom geen slechte
gedachte om dit fonds in te zetten bij de bestrijding van de sociale gevolgen
van de economische crisis. Wij vinden dan ook dat de minister nu niet te veel
op de rem moet gaan staan. Zo vragen wij ons af wat erop tegen is om het minimaal
benodigde aantal ontslagen te verlagen van 1000 naar 500. Ook vragen wij ons
af wat de bezwaren zijn tegen het verhogen van de Europese cofinanciering
tot 75%. Wel vragen wij ons af hoe dit Europese globaliseringsfonds
zich verhoudt tot het Europese Sociaal Fonds. Worden straks niet dezelfde
typen projecten gefinancierd? Hoe kan worden gewaarborgd dat die 500 mln.
uit dit fonds daadwerkelijk goed worden besteed? Hoe wordt in dit voorstel
voorkomen dat concurrentievervalsing plaatsvindt of dat bedrijfstakken die
op termijn geen economisch perspectief meer hebben, kunstmatig op de been
worden gehouden? Hoe wordt gewaarborgd dat deze middelen daadwerkelijk daar
terechtkomen waar de negatieve sociale gevolgen van de crisis het best ermee
kunnen worden bestreden? Wij zijn het overigens eens met de voorwaarden die
de minister stelt, van de horizonbepaling en het niet overschrijden van het
budget.Een andere vraag is welke rol en verantwoordelijkheid de minister ziet
voor de Europese Unie tegenover de nieuwe lidstaten in Oost-Europa, die extra
hard worden getroffen door de economische crisis. Hun economieën bevinden
zich nog in de opbouwfase. Daardoor zijn zij veel kwetsbaarder, zodat de sociale
gevolgen van de crisis veel harder zullen aankomen. Welk scenario met welke
Europese aanpak voorziet de minister om een toenemende sociale tweedeling
in Europa te voorkomen? In dat verband ook de vraag naar het effect van het vrije verkeer van
werknemers in de context van de uitbreiding van de EU. In hoeverre voorziet
de minister dat deze economische crisis ook een migratiegolf naar Nederland
en andere West-Europese lidstaten op gang kan brengen, van vooral kansarme
Europese arbeidsmigranten die eventueel met hun gezin aanspraak zullen maken
op sociale voorzieningen en daarmee een belasting zullen vormen voor lokale
gemeenschappen? Van enige integratie zal immers aanvankelijk geen sprake zijn
en inburgeringscursussen kunnen niet verplicht worden gesteld aan inwoners
van de EU. Wat zal het antwoord van de Nederlandse regering zijn op de oproep
van de Europese Commissie om de huidige beperkingen voor Roemenië en
Bulgarije op te heffen? Zou de Europese Unie zich niet veel meer moeten richten
op het opheffen van de hindernissen voor grensarbeid? Kan de Europese Unie
niet meer betekenen dan alleen het uitwisselen van best practices? Zou hier
niet juist wat meer ambitie getoond kunnen worden?Ik sluit af met de arbeidstijdenrichtlijn. Waar denkt de minister uit
te komen in de onderhandelingen over de arbeidstijdenrichtlijn? Welke praktische
gevolgen zal een mogelijk compromis over aanwezigheidsdiensten, compenserende
rusttijd en opt out hebben voor de Nederlandse situatie?Mevrouw Vos (PvdA): Ik zal vooral ingaan op
de fiches en in de eerste plaats op de richtlijn voor uitbreiding van het
zwangerschapsverlof. Evenals het kabinet heeft de PvdA wel wat bedenkingen
bij de proportionaliteit van de richtlijn. De lengte van het zwangerschapsverlof
is natuurlijk een zaak van de lidstaten. Dat betekent natuurlijk niet dat
wij niet moeten nadenken over de lengte en een aantal voorstellen dat is gedaan.
Wij steunen natuurlijk wel van harte de gedachte dat in Europa de zwangerschapsverloven
zo veel mogelijk gelijk zijn. Dat hangt ook af van de mogelijkheden voor kinderopvang
en flexibele werktijden die een vrouw heeft wanneer zij weer gaat werken.Wij hebben vooral een vraag bij de motivatie van het kabinet bij deze
richtlijn. Staat de regering negatief tegenover het voorstel of vooralsnog
negatief? Dit heeft ook te maken met de voorwaarden die zij stelt. Aangetoond
zou moeten worden dat een verlenging van het zwangerschaps- en bevallingsverlof
van zestien naar achttien weken noodzakelijk is in verband met de veiligheid
en gezondheid van moeder en kind. Is het haalbaar om dat te onderzoeken? Aan
welk type bewijslevering denkt het kabinet dan? Zo nee, geeft Nederland met
het stellen van die voorwaarde feitelijk aan dat het uit oogpunt van proportionaliteit
deze richtlijn niet wenst?Waarom baseert de regering het negatieve oordeel uitsluitend op de grondslag
van bescherming van moeder en kind en niet, zoals de Europese Commissie doet
en de PvdA altijd doet bij dit soort van onderwerpen, op de bevordering van
gelijke kansen tussen mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep? Heeft
de regering twijfels bij het standpunt in de toelichting bij het richtlijnvoorstel
dat de verbeterde richtlijn zal bijdragen tot een betere combinatie van werk,
privéleven en gezin? Daar is het ons tenslotte allemaal om te doen.
Of heeft de regering die twijfels niet, maar vindt zij dit element in de richtlijn
niet relevant?Wij hebben ook behoefte aan meer duidelijkheid over de andere voorstellen
in de richtlijn. Zij klinken ons sympathiek in de oren, maar dat zullen wij
nog zien in het verslag.De andere fiche gaat om de gelijke behandeling van zelfstandig werkzame
mannen en vrouwen. Ook daar hebben wij vragen over de inzet en de motivatie
van de regering, als het puur gaat om de bescherming van moeder en kind. Wat
wordt bedoeld met de ratio, dat het in hoofdzaak gelegen is in de bescherming
van de gezondheid van moeder en kind? Heeft dit dan helemaal niets van doen
met de bevordering van gelijke kansen van mannen en vrouwen in arbeid? Waarom
hecht de regering zo aan het restartikel 308 uit het verdrag als rechtsgrondslag,
waardoor het initiatief juridisch als het ware buiten het gelijkekansenbeleid
van de EU wordt geplaatst? Dat staat volgens mij in artikel 141. Is de regering
bereid om haar twijfels bij de bevoegdheidsgrond te laten varen of dat minimaal
meer in een vragende vorm te formuleren?Waarom denkt de regering dat dit richtlijnvoorstel, gesteld dat het de
huidige zestienwekengrens voor werknemers niet overschrijdt, onvoldoende ruimte
laat voor de Nederlandse aanpak? In het richtlijnvoorstel is toch alleen sprake
van een verlofmogelijkheid voor zelfstandige vrouwen?De PvdA is juist zo ingenomen met deze voorstellen, omdat het de gelijkheid
tussen mannen en vrouwen bevordert. Als wij vanochtend lezen dat commissaris
_pidla zich vooral zorgen maakt over het enorme salarisverschil tussen mannen
en vrouwen en dat daaraan wat moet gebeuren, vinden wij eigenlijk dat de inzet
van het kabinet meer gemotiveerd zou moeten worden vanuit het streven om meer
gelijkheid tussen mannen en vrouwen in Europa te bevorderen.Bij de twee andere fiches over de nieuwe vaardigheden voor nieuwe banen
steunen wij de inzet van de regering.De heer Koppejan heeft al een aantal opmerkingen gemaakt over het globaliseringsfonds.
Wij waren ook geen voorstander van dit toch zeer bureaucratische fonds. Ik
benieuwd naar de antwoorden op de vragen die hij heeft gesteld.De arbeidstijdenrichtlijn is verleden jaar door het Europees Parlement
verworpen om precies dezelfde reden als waarom de PvdA-fractie er niet voor
was. Dat was namelijk vanwege de opt out-regeling. Wij zijn ook erg benieuwd
wat de inzet van de regering zal zijn in het komende overleg.Antwoord van de ministerMinister Donner: Voorzitter. De heer Koppejan
vraagt terecht in algemene zin aandacht voor de rol van de Europese Unie in
de tijden die wij nu doormaken met de economische gevolgen van de financiële
crisis, die in wezen al tot een zelfstandige economische crisis is geworden
door het inklappen van de wereldhandel. Eigenlijk ligt in de analyse van de
problematiek het antwoord al besloten. Het is een probleem van de wereldhandel,
het is een wereldwijd probleem van de financiële stelsels. Nederland
kan die problemen niet alleen oplossen. Omgekeerd, Nederland loopt alleen
maar schade op naarmate lidstaten of landen in isolement proberen de problematiek
op te lossen. Zeker met onze economie – men ziet dat in de CPB-cijfers –
zijn in wezen de economische gevolgen die wij nu ondervinden, vrijwel uitsluitend
het gevolg van het instorten van de wereldhandel en daardoor het wegvallen
van onze uitvoerpositie. Anders dan in andere landen ligt de problematiek
niet in een bepaalde zwakte in onze economische structuur, vooral de industriële
structuur, maar vooral in onze positie als handelsland. Dat geeft aan dat
wij eruit zullen moeten komen in onderlinge samenhang. Het is ook helemaal
niet uitgesloten, als wij het goed aanpakken, dat wij er meer als één
uitkomen dan wij erin gingen. Zeker als we praten over de financiële
sector, is dat een wezenlijk onderdeel. Het is een probleem van vertrouwen.
Je kunt dat eventueel nationaal herstellen. Het gaat echter om een internationaal
financieel stelsel. Iedere winst op een toename van nationaal vertrouwen kan
evenzeer een minpunt zijn op het scheppen van internationaal vertrouwen, omdat
men daardoor juist minder op elkaar aangewezen is. Dit waren mijn opmerkingen
over de algemene rol van de Europese Unie.Op het terrein van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is een eerste wezenlijk
element in deze fase dat de wijze waarop iedere lidstaat probeert de eigen
bedrijvigheid en eigen werkgelegenheid in stand te houden, niet ten laste
gaat van andere landen. Nogmaals, die neiging is vrijwel inherent aan de democratische
systemen omdat de mensen over de grens niet aan tafel zitten bij de besluitvorming.
Het is dus een zelfbeperking die ieder land zichzelf zal moeten opleggen.
Ik kom daarop nog terug in verband met het onderwerp van de Roemenen
en Bulgaren en het vrije verkeer uit die landen. Dat is dus een eerste wezenlijk
element, zeker bij ingrepen van lidstaten op het terrein van behoud van werkgelegenheid.
Het loopt minder via specifieke paragrafen, hoofdstukken of beleidsonderdelen
op het terrein van Sociale Zaken, het zal vooralsnog veel meer liggen op het
terrein van de mededingingsverhoudingen, het beschermen van behoorlijke mededingingsverhoudingen
en het openhouden van grenzen over en weer.Daarnaast bestaan terecht vanuit Europees perspectief in deze fase mogelijkheden
dat uiteindelijk, als zo’n crisis veel dieper wordt – wat je niet
mag hopen – ook daar arbeidsomstandigheden ontstaan die direct schadelijk
zijn voor werknemers. Ik kan niet zeggen dat die situaties nu bestaan, ik
geef alleen maar aan wat in het verlengde kan liggen van ontwikkelingen die
potentieel gaande zijn en waar de Europese Unie een rol heeft om dat te voorkomen.Uiteraard blijft daarnaast de algemene functie van de Europese Unie bestaan,
namelijk de zorg dat de interne markt blijft functioneren. Gelet op wat ik
zojuist zei over de Nederlandse economische positie is het rechtstreeks en
direct Nederlands belang dat op dat punt alle inzet van de Europese Commissie
daarop gericht is. Ten slotte, de Europese Unie speelt naar mijn mening een
zekere rol op het heel specifieke punt van de bestrijding van de werkgelegenheidsproblematiek
in de verschillende lidstaten. Een voorbeeld hiervan zijn de fondsen. De rol
van de Europese Unie is echter veel minder groot als het heel specifiek gaat
om werkgelegenheidsprojecten. De situatie van de verschillende lidstaten zal
op dat gebied namelijk geheel verschillend zijn, net zoals wij op rijksniveau
weliswaar algemene voorwaarden kunnen scheppen, maar de daadwerkelijke bemiddeling,
het daadwerkelijk vinden van beschikbaar werk, ook in Nederland vaak plaatsvindt
op regionaal niveau, bijvoorbeeld in mobiliteitscentra. Op dat niveau zijn
de overheden er volop bij betroken. Dit is bedoeld als algemene schets van
mijn visie op de rol van de Europese Unie. Ik ga straks in op de vragen die
meer in het bijzonder zijn gesteld over Oost-Europa en de nieuwe lidstaten.Ik wil nog wel zeggen dat wij de gedachte moeten voorkomen dat de systemen
voor arbeidsbescherming en sociale zekerheid door ieder land in eigen soevereiniteit
zouden moeten worden opgelost. Dat is niet zo: de EU blijft op dit terrein
enerzijds de gemeenschappelijke markt, vrij verkeer van werknemers, en anderzijds
in hoge mate een soort konvooi. Het is niet zo dat ieder op eigen kracht in
eigen richting verdergaat, maar het is ook niet één groot schip
waarvan de lading vrij in het ruim rond kan klotsen, want dan kantelt het
schip uiteindelijk. Het blijft dus een konvooi waarin lidstaten primair zelf
hun sociale systeem vanuit hun eigen traditie laten functioneren. De Europese
Unie moet ervoor zorgen dat dit niet ten laste gaat van andere landen en dat
het dezelfde richting uit blijft gaan. Wij wegen namelijk uiteindelijk in
de wereldmarkt zwaarder als wij gemeenschappelijk functioneren dan wanneer
wij afzonderlijk functioneren. Dat geldt heel in het bijzonder voor Europa,
omdat natuurlijk de crisis die zich nu voordoet enerzijds de kracht laat zien
van wat het Rijnlands model heet, maar anderzijds dat Rijnlands model ook
zwaar onder druk zal zetten naarmate de lasten ervan potentieel hoger worden
en de verleidingen van volstrekt via de markt reageren aantrekkelijker. Ook
in dat opzicht is er wel degelijk belang bij cohesie, ook internationaal,
van de Europese Unie. Dat belang wordt onderstreept door het gegeven dat op
1 mei er een extra top zal zijn van de Europese Raad over werkgelegenheid
en sociaal beleid. U ziet, het is zelfs Chefsache geworden van de Europese
regeringsleiders! Ik dacht dat ik er zelf naartoe moest, maar 1 mei is
de Dag van de Arbeid, dus dan doe ik niets.Er zijn enkele specifieke vragen gesteld over het Europees Sociaal Fonds,
bijvoorbeeld over het voorstel om de ESF-gelden, de 1,8 mld., sneller en flexibeler
beschikbaar te stellen. De Europese Commissie maakt het inderdaad
mogelijk om de beschikbare middelen voor de gehele programmaperiode naar voren
te halen en nu al in te zetten. Nederland steunt dat via de verhoging van
het voorschot evenals via de vereenvoudiging van declaraties. Nederland wil
de middelen ook inzetten voor het voorkomen van werkloosheid, met name het
ondersteunen van werk-naar-werktrajecten. In dat kader hebben wij voor de
ESF-actie scholing voor werkenden een extra groot aanvraagtijdvak opengesteld.
Voor het aanvraagtijdvak maart 2009 is 150 mln. beschikbaar. Voor de actie
re-integratie van werkzoekenden is in maart een extra aanvraagtijdvak geopend
met een subsidieplafond van 90 mln. Feit blijft wel dat de versnelling moet
plaatsvinden binnen bestaande regels op het terrein van besteding en toezicht.
Het snel uitbetalen van EU-middelen enkel en alleen als een vorm van bestedingsondersteuning
acht ik uit den boze. Het moet een functioneel instrument blijven. Het versnellen
is geen doel op zich, maar mag alleen plaatsvinden omdat er op dit moment
wellicht een grotere vraag is.Voorts is er gevraagd of bedrijven die niet in aanmerking komen voor geld
uit het EGF (het globaliseringsfonds), steun kunnen krijgen van het ESF. Dit
kan. Bedrijven kunnen ook op de normale wijze aanvragen indienen voor scholing
van werkenden bij het Agentschap van SZW via hun O&O fonds. De samenwerking
kan dus inderdaad lopen via het O&O fonds. Er vindt echter geen dubbele
financiering plaats.Er is ook gevraagd wat de verhouding is tussen het ESF en het EGF. Het
belangrijkste verschil is dat het EGF een noodfonds is en het ESF niet. Dat
betekent dat uit het ESF doorlopend, zij het in tijdvakken met reguliere intervallen,
subsidie kan worden aangevraagd en uit het EGF alleen in uitzonderlijke omstandigheden,
namelijk in geval van massaontslagen. Een ander belangrijk verschil is dat
de aanvragen van het ESF worden beoordeeld door Nederland zelf, via het Agentschap
van SZW, terwijl de aanvragen voor het EGF worden beoordeeld door de Europese
Commissie.Het totale budget van het ESF is 830 mln. Ik ben al ingegaan op de vraag
of het mogelijk is om O&O fondsen te benutten. Daar kunnen de aanvragers
inderdaad langsgaan.Dan kom ik op de kwestie of de 500 mln. voor het EGF ook daadwerkelijk
goed wordt besteed. Er zijn hierover een aantal vragen gesteld in verband
met de voorstellen tot versoepeling die er nu zijn. Het is inderdaad zo dat
Nederland, constaterend de voorstellen van de Europese Commissie voor verruiming
van de toegang tot het EGF en gelet op de bijzondere omstandigheden waarin
wij verkeren, daar niet met dezelfde argumenten tegen is als wij destijds
tegen het gehele EGF waren. Wij blijven wel van mening dat dit fonds er voor
de uitzonderingen moet zijn, namelijk voor specifieke omstandigheden. Deze
opvatting bepaalt onze positie. Als je een aantal lijnen naar beneden bijstelt,
bijvoorbeeld de omvang van de massaontslagen, de eisen die aan de cofinanciering
worden gesteld en de tijd waarin je het doet, krijg je binnen de kortste keren
een algemeen steunfonds vanuit de Europese Unie waarop je nog maar heel weinig
grip hebt en waarvan uiteindelijk Nederland aanzienlijk minder zal kunnen
profiteren dan andere landen, enkel en alleen al omdat wij onze economie beter
op orde hadden aan het begin van de crisis.Dit betekent niet dat ik daarom zeg dat wij moeten zorgen dat het niet
gebruikt kan worden – ik ben mij wat dat betreft bewust van het belang
van solidariteit tussen de landen van de EU – maar niet in de zin dat
in wezen de middelen die mede door Nederland zijn opgebracht, gebruikt gaan
worden voor het in stand houden of beschermen van het soort bedrijven dat
wij net met pijn en moeite hebben gesloten, ongevormd of gereorganiseerd omdat
wij allang zagen dat het niet kon. Het EGF is een fonds dat terecht bedoeld
is om aanpassingen te realiseren aan de veranderingen door globalisering in
de wereld. Daarvoor is het zinvol, maar het moet niet gebruikt worden voor
de moeilijkheden die nu bestaan. Mevrouw Vos (PvdA): Betekent dat dus dat bijvoorbeeld
de Franse wens om de eigen auto-industrie te ondersteunen nooit uit het EGF
kan worden bekostigd?Minister Donner: Dat moet u mij niet vragen
Dat is een vraag voor de Europese Commissie Als u het mij vraagt, zou ik er
inderdaad tegen zijn, zij het – dat moeten wij ook onderkennen –
dat de problematiek waar de auto-industrie nu mee te maken heeft, wel degelijk
ook een onderdeel is van de globalisering van de gehele branche en van de
markten op dat punt, waarin men op een aantal terreinen enige achterstand
had. Je kunt niet per definitie op voorhand zeggen dat het niet kan, maar
het enkel langs lijnen uitvoeren zoals die nu in sommige landen gegeven worden,
in het bijzonder in Frankrijk, daarvoor is het nu net niet bedoeld.De heer Koppejan (CDA): Zijn de projecten
die gefinancierd worden door het ESF dan wel door het EGF totaal verschillend
of kunnen dit ook hetzelfde type projecten zijn? Mij werd uit uw antwoord
niet goed duidelijk of het bij het EGF om echt andere projecten gaat.Minister Donner: Het ESF is er voor bepaalde
dimensies zoals scholing en re-integratie. Het ESF is een doorlopend fonds
en vanuit die aard gaat het om het ondersteunen van bedrijven in hun functioneren,
zodat deze meer aandacht te kunnen besteden aan omschakelingen en veranderingen
die plaatsvinden. Het EGF is echt bedoeld voor massaontslagen, net zoals Nederland
gezamenlijke investeringen heeft gedaan, bijvoorbeeld bij NedCar, om een bedrijfstak
om te vormen en werknemers om te scholen. Dat is uiteindelijk een ander soort
project dan de projecten van het ESF. Dat bijvoorbeeld werknemers die bij
zo’n massaontslag betrokken zijn, wellicht onder omstandigheden terug
kunnen vallen op een scholingsproject dat door het ESF wordt gefinancierd,
kan niet uitgesloten worden, maar zal geen regel zijn. Het idee dat hetzelfde
project uit beide fondsen gefinancierd kan worden, behoort mijns inziens tot
de onmogelijkheden.De heer Koppejan (CDA): Dat betekent dus dat
er een groter risico van concurrentievervalsing zit in projecten die gefinancierd
worden vanuit het EGF?Minister Donner: Ja. Zonder meer. Dat is ook
de reden, daar gaan uw andere vragen over, voor de houding van Nederland.
Dat is nu net de reden waarom wij strak willen vasthouden aan het idee van
cofinanciering. Idem dito willen wij voor alles vasthouden aan de horizonbepaling
dat de verruimingen die gepleegd worden van tijdelijke aard zijn en niet structureel
van aard worden, mede ook om ervoor te waken dat het EGF vervolgens door overschrijdingen
niet steeds groter wordt. Dat is uiteindelijk ook de motivering voor onze
terughoudendheid met betrekking tot het terugbrengen van de omvang van de
ontslagen. Nogmaals, ik zal daarin ook het punt meewegen dat hier naar voren
is gebracht en de vraag of het wellicht wel zou moeten. Dat moet u meer zien
vanuit de algemene functie, vanuit de vraag hoe wij het fonds binnen zijn
functie houden, dan als een specifieke afweging in de trant van: wanneer het
om 1000 gaat is het wel globalisering, maar wanneer het om 500 gaat niet.De heer Koppejan stelde een vraag over Oost-Europa en de functie ten opzichte
van de nieuwe lidstaten. De minister-president heeft afgelopen zondag op de
Europese top de positie ingenomen dat wij ons ten volle bewust zijn van de
solidariteit binnen de EU en van de problemen die een aantal lidstaten, in
het bijzonder Midden- en Oost-Europese, heeft als gevolg van de huidige crisis,
vanwege het feit dat zij met hun economie nog in een opbouwfase verkeren.
Tegelijkertijd is het niet alleen maar dat aspect wat een rol speelt, maar
ook simpelweg het gegeven dat naast Oostenrijk, Italië en België,
Nederland een heel grote financiële betrokkenheid heeft in
die landen. Het gaat dus niet alleen om liefdadigheid, deels gaat het ook
om eigenbelang om de economie te laten functioneren. Dat is de reden waarom
zowel op Europees als op internationaal niveau al actie is ondernomen. In
december 2008 is al in het kader van het Europees economisch herstelplan besloten
om middelen vrij te maken, bijvoorbeeld door het naar voren halen van gelden
uit de structuurfondsen die worden bestemd voor projecten in Midden- en Oost-Europa,
waaronder breedbandnetwerken en energienetwerken. Verder hebben afgelopen
vrijdag de Wereldbank, de Oost-Europabank en de Europese Investeringsbank
bekend gemaakt dat zij gezamenlijk 24,5 mld. uittrekken om de bankensector
en het bedrijfsleven in Oost-Europa te helpen de economische crisis door te
komen. Er vindt op dat terrein dus actie plaats, ook vanuit de filosofie van
solidariteit. Dezelfde overwegingen gelden voor het vrije verkeer, de arbeidsmigratie
uit de landen van Midden- en Oost-Europa, nog los van het punt dat wij daarbij
rechtstreeks belang hebben, vanwege het arbeidstekort dat wij ook in de huidige
situatie nog in een aantal sectoren hebben, waar ook nog steeds werknemers
uit andere Europese landen bij betrokken zijn.Hoe groot is die stroom op dit moment? Daarover wisselen de cijfers voortdurend.
Ik geloof dat iedere seizoensbeweging wordt gezien als een massale migratie
naar Nederland of uit Nederland. Als ik de verschillende uitzendbureaus bevraag,
bestaat de indruk dat wat dat betreft de totale omvang geleidelijk terugloopt,
zij het dat ook daarvoor geldt dat Polen een tijdlang minder getroffen werd
dan Nederland door de gevolgen van de economische crisis, die zich nu weer
in Polen sterker voordoet, wat mogelijk enig effect heeft op Nederland. Dit
blijven gewoon de arbeidsmarktbewegingen die er zijn, maar beelden dat Polen
uit Engeland massaal naar Nederland zijn gekomen, zijn tot dusverre niet bevestigd,
noch heb ik daarvan echte signalen gekregen.De heer Koppejan (CDA): Op dit moment niet,
maar regeren is vooruitzien, dus ik kan mij voorstellen dat, als de economische
crisis in Oost-Europa zich verder verdiept – de crisis is nog niet zo
heel erg lang aan de gang – dit soort stromen wel op gang kan komen.
In hoeverre anticipeert u daarop in uw beleid? Of laat u het gebeuren?Minister Donner: In de eerste plaats is de
essentie van de interne markt en het vrije verkeer binnen de Europese markt
dat de arbeidsmarktverstoringen in lidstaten geen reden meer kunnen zijn om
de grenzen te sluiten. In eerlijkheid: in het verleden heeft het zich ook
nog nooit voorgedaan. Indien er een situatie is dat het in landen in Midden-
en Oost-Europa aanzienlijk slechter gaat en in Nederland relatief goed, omdat
er hier wel werk is, is dat een veel wezenlijker onderdeel van solidariteit
dan dat wij daaraan geld overdragen. Ook op die wijze is er samenhang, net
zoals wij onze goederen daar kunnen verkopen en daarvan voor onze industrie
afhankelijk zijn. Dat laat onverlet dat wij de sociale problemen die dat hier
oplevert wel zullen moeten opvangen, maar nogmaals, alle ervaringen tot dusverre
met arbeidsmigratie binnen de EU wijzen niet uit dat dit soort massale incidentele
bewegingen plaatsvindt, behoudens de situatie dat wij hier schreeuwend om
werknemers verlegen zitten, en andere landen werknemers over hebben. Maar
ik ben bang dat dat, zeer tot mijn treurnis, niet het vooruitzicht is voor
de eerstkomende tijd. In deze tijd is regeren minder vooruitzien, als wel
voorzichtig vooruit schuifelen! Wij hebben hierover eerder gewisseld. Eind
vorig jaar heb ik de Commissie meegedeeld dat de Nederlandse regering vooralsnog
de beperkingen handhaaft zoals die golden, mede in het licht van de ontwikkelingen
op de arbeidsmarkt. Vooralsnog heb ik geen signalen uit de arbeidsmarkt dat
die zodanig is veranderd dat wij op dat punt een andere positie zouden moeten
overwegen. Blijft dat daarover mijn algemene standpunt geldt zoals
ik net heb geschetst: het is mede een onderdeel van de onderlinge solidariteit.Tijdens de Raad van 17 december en de Informele Raad van 22 en 23 januari
is gesproken over de ontstane impasse tussen Raad en Parlement over herziening
van de arbeidstijdenrichtlijn. Tijdens de Informele Raad is verkend op welke
amendementen van het Parlement de Raad bereid is te onderhandelen. Op basis
daarvan heeft het Tsjechisch voorzitterschap een discussiestuk rondgedeeld
en de ministers is gevraagd daarover een standpunt in te nemen. Nederland
heeft zich, net als de meeste andere lidstaten, in algemene zin coöperatief
opgesteld om te komen tot een compromis, in die zin dat wij een wezenlijk
probleem zouden hebben als op het punt van arbeidstijden, rusttijden en beschikbaarheidstijden
dit allemaal een pot nat zou zijn. Wij wensen de ruimte te hebben om op dat
punt de onderscheidingen aan te brengen die wijzelf nodig achten. Verder kan
ik daarover vrij weinig meedelen, omdat in de consilieprocedure dit vooral
onderwerp van discussie is tussen het Tsjechisch voorzitterschap en een delegatie
van het Parlement. Er wordt verkend op welke punten men elkaar wederzijds
tegemoet kan komen. Ik weet dat de PvdA-fractie voorstander is van het schrappen
van de opt-out. Dit is onderdeel van de Nederlandse inzet geweest tijdens
de onderhandelingen in de Raad. Tegelijkertijd moet ik evenzeer vaststellen
dat dat nu net een element was van het compromis zoals het in de Raad werd
bereikt: enerzijds wel een beperking van de opt-out, maar de onmogelijkheid
om overeenstemming te bereiken tot elimineren van de opt-out. De bereidheid
om dat niet te doen was basis om te komen tot wijziging van andere elementen
van de richtlijn die in Nederlands belang waren. Als de situatie op dat punt
van de zijde van het Parlement niet wordt geaccepteerd, is het op dit moment
niet mogelijk de opt-out te elimineren. Wij zullen dan komen tot een situatie
dat de bestaande richtlijn blijft bestaan, wat de meest onbevredigende situatie
is, namelijk een veel ruimere opt-out, terwijl de bepalingen voor arbeidstijden
veel onbevredigender zijn. Het is de oude keuze: wie het onderste uit de kan
wil, krijgt het lid op de neus, wat voor beide zijden geldt.Mevrouw Vos (PvdA): Als ik het goed begrijp
is de inzet van de regering: in principe het liefst geen opt-out. Maar dat
gaat niet lukken, dus het wordt nu een...Minister Donner: Gelet op het compromis dat
is bereikt in de Raad, en op het feit dat het voor de Raad ging om een pakket
aan maatregelen, is het Nederlandse standpunt in dezen dat de opt-out zoals
die is uitonderhandeld in de Raad in beginsel onderdeel van de richtlijn zal
moeten zijn. Anders worden wij een onbetrouwbare partner in de onderhandelingen
van de Raad, wat het beste recept is om voortaan geen enkele invloed meer
te hebben op de besluitvorming in de Raad. Ook als lid van de Raad ben ik
gebonden aan de basis voor een compromis in de Raad. Wat ik de commissie schetste
was de oorspronkelijke inzet van Nederland in de onderhandelingen. Op dit
moment is onze uitgangspositie voor de onderhandelingen het compromis dat
is bereikt in de Raad. Op die basis willen wij best praten over hoe wij eventueel
de arbeidstijdenrichtlijn anders kunnen inrichten. Het ging vooral om de werktijden,
waarbij andere tijden erbuiten werden gelaten. Het Parlement wil nu juist
omgekeerd ook de beschikbaarheidstijden en rusttijden volledig onder de richtlijn
brengen. Daarvoor moet een compromis worden gevonden. Welke ruimte houden
lidstaten om dat naar eigen inzicht te blijven regelen, of niet. Als het gaat
om de opt-out zitten wij vierkant in de situatie dat, hoe restrictiever men
die maakt, des te minder waarschijnlijk het is dat wij er überhaupt uit
kunnen komen. De heer Koppejan (CDA): Als het gaat om het
mee laten rekenen van rusttijden als werktijd is het voor u een harde zaak
dat dat niet verplicht wordt gesteld. Er moet altijd de mogelijkheid zijn
om daarover in cao’s afspraken te maken.Minister Donner: Naar mijn visie niet alleen
in cao’s, maar ook in de wetgeving.Mevrouw Vos (PvdA): In Engeland is de Labour-regering
ook geen voorstander van opt-out ...Minister Donner: De Labourregering?Mevrouw Vos (PvdA): Ik bedoel het Labour-congres.
Het kan best zijn dat er verschillende lidstaten zijn die daar niets in zien.
Dan gaan wij toch gewoon mee?Minister Donner: Neem van mij aan: als de
Engelse Labourregering het standpunt van het Labour-congres overneemt, is
het probleem opgelost! Ook bij ons kopen congressen geen straaljagers. Misschien
kan het PvdA-congres een motie aanvaarden die van invloed is op de Labourregering!Mevrouw Vos vroeg daarnaast naar de fiches en het standpunt van het kabinet.
Zij heeft juist gelezen dat wij van oordeel zijn dat het voorstel met betrekking
tot verlenging van het zwangerschapsverlof heel wel tot de zorg van de EU
kan worden gerekend. Maar het kabinet vindt de verlenging wel disproportioneel.
Er zijn geen aanwijzingen dat de achttien weken proportioneel zijn voor de
bescherming van de veiligheid en de gezondheid van moeder en kind. Als wij
het over zwangerschapsverlof hebben is dat het motief. Andere motieven, zoals
gelijkheid van mannen en vrouwen, spelen bij het ouderschapsverlof. Maar zolang
geen overheid gelijkheid kan scheppen tussen vaders en moeders als het gaat
om het geboren worden van kinderen zal ook op het punt van verlof gelijkheid
geen rol kunnen spelen. Zwangerschapsverlof is ter bescherming van de gezondheid
van moeder en kind, wat ook de reden is waarom wij ook voor zelfstandigen
een vergoeding hebben ingevoerd. Andere vragen komen aan de orde in het kader
van ouderschapsverlof. Daarom is het Nederlandse standpunt om ruimte te creëren,
onder de erkenning dat andere lidstaten een zwangerschapsverlof hebben dat
langer is dan het Nederlandse, gevolgd door een zwangerschapsverlof dat niet
bestaat of veel korter is. Wij vinden dat dit vloeibaar moet worden gemaakt,
zodat anderen kunnen leven met ons oordeel dat zwangerschapsverlof van zestien
weken voldoende is, gevolgd door ouderschapsverlof. Uit een oogpunt van gelijke
behandeling is dat ook veel redelijker. Vaders hebben immers geen zwangerschapsverlof,
maar zij hebben wel ouderschapsverlof. Vaders hebben maar een tweedaags vaderschapsverlof,
enerzijds om bij de bevalling te zijn en anderzijds om vervolgens naar de
burgerlijke stand te gaan. En dat moeten wij maar zo houden ook!Mevrouw Vos (PvdA): Daar zal GroenLinks het
zeker niet mee eens zijn! Uw inzet zal zijn dat de verlenging van achttien
weken disproportioneel is. Maar als het echt gaat om gelijke kansen van mannen
en vrouwen zal uw inzet zijn om daarop de aandacht te vestigen.Minister Donner: Het maken van de zorg voor
kinderen tot een meer evenwichtig onderdeel van beide ouders is onze inzet
op het punt van het ouderschapsverlof. Daarom verdubbelt het kabinet het ouderschapsverlof
qua lengte, en kijkt het hoe daarin meer flexibiliteit kan worden gecreëerd.
Dat is het vehikel als het gaat om de gelijkwaardigheid van man en vrouw.
Zwangerschapsverlof sluit aan op wat biologisch de periode van herstel is
na een bevalling. Volgens gynaecologen ligt die periode op ongeveer tien weken. Veertien tot achttien weken zijn de gebruikelijke termijnen
in de wetgeving voor zwangerschapsverlof. Daarna gaat de situatie over in
ouderschapsverlof, en dan gaat het meer om de zorg voor het kind, en niet
meer zozeer om bescherming van de gezondheid van de moeder.De heer Koppejan (CDA): Hoe heeft Nederland
dit geregeld in vergelijking met andere Europese lidstaten?Minister Donner: Dat loopt erg uit elkaar.
In sommige landen, te weten Zweden, Denemarken en Finland is de wetgeving
opgezet vanuit het beginsel dat de wens van de vrouw centraal dient te staan.
Die landen zijn om die reden tegen Europese inmenging op dit terrein en tegen
de verhoging van achttien weken, hoewel ze die deels zelf hebben. Zestien
EU-lidstaten hebben een zwangerschaps- en bevallingsverlof van meer dan zestien
weken, waarvan dertien lidstaten een zwangerschaps- en bevallingsverlof hebben
van achttien weken of meer. Dan heb je ook nog variaties ten aanzien van de
vraag of dat wordt doorbetaald of niet. In zes landen wordt het 100%
doorbetaald, in de overige tien lidstaten bestaan verschillende lagere percentages.
Negen lidstaten, waaronder Nederland, hebben een zwangerschaps- en bevallingsverlof
van zestien weken of korter. De betaling in die landen is meestal 100%.Dit geldt ook voor de zelfstandige werknemers. Gevraagd is naar onze twijfels
bij de juridische basis, die samenhangt met het punt dat het ook daar gaat
om zwangerschapsbescherming van zelfstandigen. Maar de richtlijn berust op
het artikel dat de bevoegdheid verleent om gelijke behandeling van mannen
en vrouwen te bevorderen. Een ander artikel verleent de bevoegdheid om de
veiligheid en de gezondheid te beschermen. Ik doel op artikel 137, dat is
bedoeld om de veiligheid en de gezondheid te beschermen, maar dit beperkt
zich tot werknemers en niet tot zelfstandigen en meewerkende echtgenoten,
als het gaat om gelijke kansen en gelijke behandeling. Als het om ouderschap
gaat is dat logisch, maar niet als het om zwangerschap gaat. Dan gaat het
om een materie die nu juist moet worden gerechtvaardigd uit oogpunt van veiligheid
en bescherming, en dan moet je terugvallen op artikel 137, maar dan gaat het
binnen de EU vooral om de bescherming van werknemers. Dit lijkt mij geen punt
van al of niet schrappen, want doe je dat hier, dan zullen andere zaken ook
worden geregeld waarvan wij mogelijk helemaal geen voorstander zijn. In beginsel
kan dan de hele Arbowetgeving op de agenda komen te staan onder het mom van
gelijke behandeling en gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Dat levert een
kleine verwarring op. Anders moeten wij gewoon een grote bevoegdheid maken
in het verdrag, iets wat wij in Nederland in de Grondwet hebben gedaan: de
bevoegdheid tot wetgeving. Maar het Europees verdrag berust op verdeling van
bevoegdheden met materieomschrijving waarvoor de bevoegdheid geldt. Daarvoor
gelden verschillende stemverhoudingen en procedures. Dat maakt die bevoegdheidsverdeling
limitatief.Nadere gedachtewisselingDe heer Koppejan (CDA): Voorzitter. Dank voor
de uitvoerige beantwoording. Ik vond uw bezwaar tegen verandering van het
criterium van 500 naar 1000 niet zo overtuigend. Ik proefde enige ruimte om
daarmee wat soepel om te gaan. Klopt dat? Minister Donner: Ik schiep enige ruimte zodat
u niet verrast bent als ...De voorzitter van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,De WitDe voorzitter van de vaste commissie voor Europese Zaken,WaalkensDe griffier van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,PostXNoot1Samenstelling:Leden: Van der Vlies (SGP), De Wit (SP), voorzitter, Van Gent (GroenLinks),
Blok (VVD), Tichelaar (PvdA), Jan Jacob van Dijk (CDA), Smeets (PvdA), Dezentjé
Hamming-Bluemink (VVD), Omtzigt (CDA), Van Hijum (CDA), Timmer (PvdA), Koşer
Kaya (D66), Jonker (CDA), ondervoorzitter, Luijben (SP), Ulenbelt (SP), Ortega-Martijn
(ChristenUnie), Blanksma-van den Heuvel (CDA), Van der Burg (VVD), Koppejan
(CDA), Tony van Dijck (PVV), Spekman (PvdA), Thieme (PvdD), Karabulut (SP)
en Vos (PvdA).Plv. leden: Van der Staaij (SGP), Gerkens (SP), Sap (GroenLinks), De Krom
(VVD), Heerts (PvdA), Smilde (CDA), Depla (PvdA), Aptroot (VVD), Sterk (CDA),
Willemse-van der Ploeg (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Pechtold (D66), Spies (CDA),
Irrgang (SP), Lempens (SP), Cramer (ChristenUnie), Biskop (CDA), Elias (VVD),
Joldersma (CDA), Fritsma (PVV), Tang (PvdA), Ouwehand (PvdD), Gesthuizen (SP),
Heijnen (PvdA) en Weekers (VVD).XNoot2Samenstelling:Leden: Van de Camp (CDA), Atsma (CDA), Van Bommel (SP), ondervoorzitter,
Van der Staaij (SGP), Waalkens (PvdA), voorzitter, Van Baalen (VVD), Ormel
(CDA), Van Velzen (SP), De Nerée tot Babberich (CDA), Jan Jacob van
Dijk (CDA), Blom (PvdA), Eijsink (PvdA), Van Dam (PvdA), Dezentjé Hamming-Bluemink
(VVD), Jonker (CDA), Irrgang (SP), De Roon (PVV), Boekestijn (VVD), Pechtold
(D66), Ten Broeke (VVD), Gill’ard (PvdA), Jasper van Dijk (SP), Thieme
(PvdD) en Wiegman-van Meppelen Scheppink (ChristenUnie).Plv. leden: Aasted Madsen-van Stiphout (CDA), Jager (CDA), De Wit (SP),
Van der Vlies (SGP), Vos (PvdA), Snijder-Hazelhoff (VVD), Haverkamp (CDA),
Lempens (SP), Schermers (CDA), Knops (CDA), Jacobi (PvdA), Samsom (PvdA),
Kuiken (PvdA), Teeven (VVD), Spies (CDA), Roemer (SP), Wilders (PVV), Van
der Ham (D66), Van der Burg (VVD), Boelhouwer (PvdA), Van Leeuwen (SP), Ouwehand
(PvdD), Voordewind (ChristenUnie) en Vendrik (GroenLinks). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-21501-31-166.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl