Vaststelling van de begroting van de uitgaven en inkomsten van het Ministerie van VWS (XVI) voor het jaar 1998; Verslag algemeen overleg 9 oktober 1997 inzake zorg-op-maat in de AWBZ
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25600-XVI, nr. 48

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

24-12-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25600-XVI nr. 48

08-12-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de regeringOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25600-XVIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 43 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 600 XVIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (XVI) voor het jaar 1998nr. 48VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 8 december 1997De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1 heeft op9 oktober 1997 overleg gevoerd met minister Borst en staatssecretaris
Terpstra van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over de brief van 11 juli 1997
inzake zorg-op-maat in de AWBZ.Van het overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Vliegenthart (PvdA) zei dat haar fractie er altijd
van is uitgegaan dat de vernieuwing van de zorg (nieuwe zorgproducten, flexibilisering
en zorg-op-maat in aansluiting op de zorgvraag) niet naast de bestaande voorzieningen
behoort te staan. Modernisering van de AWBZ door functionele omschrijvingen
dan wel flexibilisering van de verstrekkingen en door het bevorderen van een
integrale beleidsontwikkeling in het kader van een regiovisie en een regiobudget
moet de voorwaarden scheppen voor vernieuwingen binnen het gehele zorgaanbod
voor ouderen en gehandicapten en in de GGZ. De mogelijkheid van zorg-op-maat
moet dus geïntegreerd worden in het aansprakensysteem van de AWBZ. De
flexibilisering van de verstrekkingen is een noodzakelijke eerste stap. Of
verdergaande vernieuwingen in de richting van een functioneel verstrekkingensysteem
nodig zullen zijn, dient op een later moment te worden beoordeeld. In ieder
geval dient de regionale invalshoek, waardoor aansluiting van het hulpaanbod
op de vraag in samenhang binnen het aanbod kan worden bevorderd, te worden
versterkt.In adviezen van de Ziekenfondsraad, het COTG en het College voor ziekenhuisvoorzieningen
wordt gepleit voor een gedifferentieerde benadering van de diverse sectoren.
De minister stemt daarmee in. Dat ervoor wordt gekozen de geestelijke gezondheidszorg
per 1 januari 1998 in aanmerking te laten komen voor zorg-op-maat binnen de
aanspraken en verstandelijk gehandicaptenzorg niet, wordt niet onderbouwd.
De Ziekenfondsraad is van mening dat ook binnen de gehandicaptenzorg de relevante
zorgonderdelen voldoende onderscheidend zijn om te worden opgenomen in het
systeem van aanspraken. Ook de sector zelf is van oordeel dat het onwenselijk
en onnodig is om tot een (niet beargumenteerd) uitstel te komen. Het COTG
adviseert tot een eerste stap in het traject per 1 januari a.s.
Graag hoorde mevrouw Vliegenthart een duidelijker argumentatie voor de keuze
dan in de brief wordt gegeven. Welke stappen in het vervolgtraject zien de
bewindslieden voor zich, mede in reactie op vermelde adviezen en de brief
van de VNG?Het uitstel van invoering van de nieuwe verstrekkingensystematiek binnen
de gehandicaptenzorg brengt automatisch uitstel voor de SPD'en met zich mee.
Wat betreft verpleging en verzorging hangt de discussie nauw samen met het
scheiden van wonen en zorg. Mevrouw Vliegenthart kon wat dit betreft het besluit
van de minister om niet per 1 januari over te gaan tot de nieuwe systematiek
billijken. Wel dient zich de vraag aan waarom niet in lijn met eerdere uitspraken
van de Kamer experimenteerregio's mogelijk zijn gemaakt. De regio-Maasland
doet al geruime tijd pogingen om zo'n status te verwerven en ook in andere
delen van het land wil men dat graag. Eén regie en één
budget is een garantie voor een beheersbaar experiment in een regio.De Ziekenfondsraad stelt in zijn advies naast het oordeel dat zowel binnen
de geestelijke gezondheidszorg als de gehandicaptenzorg integratie van zorg-op-maat
binnen de aanspraken mogelijk is dat voor een verantwoorde uitvoering in ieder
geval sprake moet zijn van een landelijk dekkend registratiesysteem dat is
toegesneden op de zorgonderdelen en een daarop afgestemde WTG-systematiek.
Zijn voor een verantwoorde uitvoering al de benodigde stappen gezet en zijn
nieuwe zorgproducten (zoals dagbesteding) al vertaald in AWBZ-termen? Is een
degelijk registratiesysteem al ingevoerd en is de wijziging van het Besluit
zorgaanspraken al voor advies aan de Raad van State voorgelegd? Wat betreft de regie van het zorgvernieuwingsproces kiest de minister
voor een versterking van de positie van de verbindingskantoren. Dat is een
logische stap op weg naar het leggen van verantwoordelijkheden in de regio,
maar helemaal helder wordt de positie van de verbindingskantoren niet. Een
landelijk protocol moet het kader vormen voor het ontwikkelen van zorg-op-maat
in de regio. Het voordeel van dat protocol was mevrouw Vliegenthart echter
niet duidelijk. Ook vroeg zij zich af wat een dergelijk protocol precies inhoudt.
Bovendien is de vraag hoe het protocol zich verhoudt tot het opstellen van
een regiovisie en bijvoorbeeld het sectorale beleidstoetsingskader. Wat betekent
het protocol precies voor de verschillende verantwoordelijkheden?Wat denkt de minister met het onderscheid tussen zorgvernieuwingsregio's
en de overige regio's te bereiken? In een brief van mei 1996 worden de uitgangs-
en eindcriteria geformuleerd voor de zorgvernieuwingsregio's. Daarin ontbreekt
echter de afstemming op aanpalende voorzieningen buiten de geestelijke gezondheidszorg
en de lokale overheid. In die aanpak ligt de regie voor de vernieuwing uitsluitend
bij de instellingen. Dat zou weleens een zwak punt kunnen blijken te zijn,
want als het stokt bij de instellingen houdt het proces op.In de regio's die niet het mooie predikaat van zorgvernieuwing hebben,
krijgen de verbindingskantoren een vetorecht met betrekking tot zorg-op-maatvoorstellen
als ze niet passen in de opvattingen van de regio. Ook hier ontbreekt weer
de regiovisie. Helemaal onduidelijk is wie de opvattingen van de regio vastlegt.
Wie toetst waaraan? Men moet weliswaar 5% vernieuwen of flexibiliseren, maar
de doelstelling van een integraal aanbod is helemaal verdwenen. De verantwoordelijkheid
van de regio voor het zorgvernieuwingsproces in dit model is dus volstrekt
onhelder. Hoe oordeelt de minister over de gezamenlijke brief van de VNG en
de zorgverzekeraars in Nederland dat op deze wijze onvoldoende sturingsmogelijkheden
ontstaan?De verschillen tussen de in brief bedoelde twee modellen hebben dus vooral
betrekking op de plaats van de regiefunctie en de bestuurlijke verhouding
tussen verbindingskantoor en de zorgaanbieders. Het ene model gaat bovendien
op het punt van de integrale financiering in de regio veel verder dan het
andere. Beide modellen hebben hun voor- en nadelen en dus ook
voor- en tegenstanders. Het gaat vooral om de vraag hoe de verbindingskantoren
als uitvoerders van de AWBZ worden aangestuurd. Hierbij is de democratische
en maatschappelijke legitimatie in het geding. De maatschappelijke legitimatie
wordt door de minister vormgegeven via een raad van advies op het verbindingskantoor.
Welke bevoegdheden krijgt deze raad? De democratische legitimatie ontbreekt
en dat kan niet omdat het gaat om een gebudgetteerde regeling waarbij de schaarste
verdeeld moet worden op een rechtvaardige manier. Waarschijnlijk denkt de
minister dat de betrokkenheid van gemeenten, die een vertegenwoordiger krijgen
in de raad van advies, daarvoor zorgdraagt. Die gemeenten dragen echter twee
petten: de overheid die het belang van de burger in de gaten houdt en de overheid
die verantwoordelijk is voor een deel van het voorzieningenaanbod. Hoe wil
de minister de democratische legitimatie vorm en inhoud geven?De fractie van de PvdA vindt de totstandkoming van een regiovisie via
de betrokkenheid van alle relevante partijen een waarborg voor de maatschappelijke
legitimatie van de uitvoering van de AWBZ en daarbinnen van het proces van
zorgvernieuwing. De formele vaststelling van de regiovisie door een democratisch
gekozen orgaan vormt een waarborg voor de democratische legitimatie. Het verbindingskantoor
opereert dan binnen het kader van de regiovisie.De verbindingskantoren worden via een concessiesysteem aangewezen voor
vier jaar. Hoe zal daaraan vorm worden gegeven? De maatschappelijke opvang,
de OGGZ en het persoonsgebonden budget zullen niet in de aanspraken worden
ondergebracht. Mevrouw Vliegenthart zei hierop terug te zullen komen bij de
behandeling van de nota's over maatschappelijke opvang en de geestelijke gezondheidszorg.De minister is voornemens geen eigen bijdrage te gaan heffen voor de extramurale
zorg of zorg in het kader van de zorg-op-maatregeling, terwijl voor hulp met
verblijf wel een bijdrage geldt. Gaat zij de andere onderdelen van de AWBZ
op dezelfde manier behandelen?Er zal een beperkt bedrag overblijven voor een ontwikkelingsbudget. Onvoldoende
helder is hoeveel dat precies is en wat dat betekent voor de continuïteit
van lopende projecten. De Ziekenfondsraad stelt dat dit budget alleen kan
worden gevoed met nieuw geld. Hoe oordeelt de minister hierover?Ten slotte vroeg mevrouw Vliegenthart naar de samenwerking in het kader
van zorgvernieuwing tussen toegelaten en niet-toegelaten instellingen. Er
zijn toegelaten instellingen die geld krijgen voor dagbesteding en die vervolgens
de dagbesteding uitbesteden aan niet-toegelaten instellingen in het kader
van de AWBZ. Als laatstbedoelde instellingen meer dagbesteding willen leveren,
mag dat niet omdat een AWBZ-erkenning ontbreekt. Als het geld via een samenwerkingsverband
loopt, kan dat opeens wel.De heer Heeringa (CDA) zette in het kort de voorgeschiedenis
uiteen, uitmondend in de in de brief van 11 juli jl. neergelegde voorstellen.
Hij vond die voorstellen ronduit teleurstellend. Dat betreft niet het voornemen
om de plannen voor de geestelijke gezondheidszorg per 1 januari 1998 te implementeren,
maar het voornemen om uitvoering van de plannen met betrekking tot de gehandicaptenzorg
en de verpleging en verzorging op te schorten tot het jaar 2000. De adviezen
van Ziekenfondsraad, COTG en het College voor ziekenhuisvoorzieningen geven
daar nauwelijks aanleiding toe.De CDA-fractie kan instemmen met de voorgestelde sectorsgewijze benadering.
Het COTG acht voor de sectoren gehandicaptenzorg en ouderenzorg invoering
van zorg-op-maat goed uitvoerbaar. Als eerste stap daartoe zou zorg-op-maat
moeten worden geïntroduceerd in het WTG-traject per 1 januari a.s. De
continuïteit van lopende projecten wordt voor het jaar 1998 gegarandeerd
door de kosten daarvan in de betreffende instellingsbudgetten
op te nemen. Bij de inventarisatie hiervan kan goed gebruik worden gemaakt
van de diensten van de verbindingskantoren. 1998 wordt beschouwd als een overgangsjaar
waarin alle betrokken partijen zich kunnen beraden op de tweede stap. Dat
laatste houdt concretisering van de zorg-op-maat in het WTG-traject in per
1 januari 1999 op basis van richtlijnen voor alle AWBZ-sectoren.De Ziekenfondsraad acht invoering van zorg-op-maat in de AWBZ goed mogelijk,
zij het dat hij enkele voorwaarden stelt. De CDA-fractie vindt dat deze voorwaarden
in het geheel niet het door de minister voorgestane uitstel rechtvaardigen.
De Ziekenfondsraad is immers van mening dat het bestaande zorgregistratiesysteem
op korte termijn kan worden aangepast met het oog op de noodzaak van een landelijk
dekkend systeem. Ook aan de voorwaarde van de Ziekenfondsraad dat de WTG-systematiek
op zorgonderdelen is afgestemd, kan volgens het COTG gemakkelijk worden voldaan.
Hier ligt derhalve ook geen argument voor uitstel.De diverse adviesorganen benadrukken dat inbedding van de flexibele zorgaanspraak
in de WTG-systematiek noodzakelijk is om de budgettaire neutraliteit te waarborgen.
De heer Heeringa kon daar geheel mee instemmen. Bij de door het COTG voorgestelde
aanpak valt in 1998 de nadruk op de continuïteit van de lopende zorgvernieuwingsprojecten
die dan daarna kunnen worden ondergebracht in de te ontwikkelen WTG-systematiek
met een zekere herverdeling van de gelden over de regio's.Naar de mening van de CDA-fractie behoeft een verandering in de uitvoeringsorganisatie
het onderbrengen van zorg-op-maat in de AWBZ niet uit te stellen. De aan de
geestelijke gezondheidszorg verbonden uitvoeringsorganisatie biedt goede mogelijkheden
en uit de brief wordt niet duidelijk wat er mankeert aan de uitvoeringsorganisaties
voor de andere sectoren. De Ziekenfondsraad concludeert bovendien dat nagenoeg
alle lopende zorgvernieuwingsprojecten betrekking hebben op zorgonderdelen
of combinaties ervan die de bewindslieden in het aansprakenstelsel denken
op te nemen. Dat is een bevestiging van de opvatting dat uitstel niet nodig
is.Wat betreft de ouderenzorg is de discussie over de vraag welke zorgonderdelen
als relevant zijn aan te merken voor de flexibele zorgaanspraken nog niet
geheel afgerond. Een sectorsgewijze benadering lijkt verstandig. Maar ook
voor deze sector geldt dat conform het COTG-advies al per 1 januari 1998 een
begin kan worden gemaakt.Mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) zei dat haar fractie voorstander
is van opschoning van de AWBZ. Iedere verandering, die niet direct een verbetering
is in dat kader, verdient dus grondige afweging. Toch kon zij akkoord gaan
met de voorstellen van de bewindslieden ten aanzien van de geestelijke gezondheidszorg.
Welke bedragen gaan er overigens nog om in het zorgvernieuwingsfonds voor
de geestelijke gezondheidszorg? Inbedding in de WTG-systematiek is met het
oog op de noodzaak van budgettaire neutraliteit een goede zaak. Mevrouw Van
Blerck stemde er ook mee in dat vooralsnog geen stappen worden genomen in
de sectoren gehandicaptenzorg, verpleging en verzorging en ouderen. Zij juichte
het toe dat in het kader van de flexibele zorgaanspraak een start kan worden
gemaakt met het scheiden van wonen en zorg.Verbindingskantoren zijn nu eenmaal inherent aan het systeem van de AWBZ.
Hetzelfde geldt voor de eigen bijdragen. Mevrouw Van Blerck stelde overigens
vast dat de bewindslieden hier niet erg duidelijk over zijn. Als een keuze
wordt gemaakt, moeten ook de consequenties voor de eigen bijdrage worden getrokken.Een goed registratiesysteem is onontbeerlijk om het aanbod te kunnen afstemmen
op de vraag. Is de minister van mening dat het zorgregistratiesysteem in de
geestelijke gezondheidszorg beter is dan in de gehandicaptenzorg? Hoe denkt
zij om te gaan met het probleem dat de indicatiestelling in de
geestelijke gezondheidszorg nog in de kinderschoenen staat?Instellingen moeten aangeven hoe zij in de nieuwe situatie hun capaciteit
verdelen over de diverse zorgsectoren. Mevrouw Van Blerck wees erop dat bouwkundige
voorzieningen niet van de ene op de andere dag kunnen worden aangepast aan
gewijzigde omstandigheden. Het leek haar dat met die omstandigheden zo vroeg
mogelijk rekening moet worden gehouden en dat het weinig zinvol is hierop
in te gaan in een langetermijnvisie.Mevrouw Van Blerck ondersteunde het standpunt van de regering met betrekking
tot de positie van de niet toegelaten instellingen, zij het dat er veel voor
te zeggen is om de zorgvernieuwing waar nodig ook bij deze instellingen (bijvoorbeeld
die voor maatschappelijke opvang) vorm en inhoud te geven.De zorg-op-maatsubsidieregeling liet tot 1997 een onderschrijding zien,
die niet verklaard kan worden door de vraag naar geestelijke gezondheidszorg.
Wat is daarvan dan wel de oorzaak en hoe is wat dit betreft de situatie in
1997?Mevrouw Van Blerck merkte ten slotte op zich te kunnen vinden in het voorstel
van de minister met betrekking tot de rol en functie van verbindingskantoren.De heer Van Boxtel (D66) zei dat zijn partij het leveren van
zorg-op-maat conform de individuele wensen vanzelfsprekend van harte ondersteunt.
De commissie heeft in het verleden ook gepleit voor zorg-op-maat in de gehandicaptenzorg
en de ouderensector. De minister wil echter beginnen met de geestelijke gezondheidszorg
en schrijft dat de aldaar opgedane ervaringen gebruikt kunnen worden bij het
te zijner tijd invoeren van zorg-op-maat in de gehandicaptenzorg en de verpleging
en verzorging. De heer Van Boxtel wees er echter op dat ouderenzorg meer dan
alleen verpleging en verzorging is. Te denken valt aan ouderen die met ondersteuning
in groepsverband willen wonen of aan ouderen die thuis willen en kunnen blijven
wonen en graag een paar keer week met iemand willen praten.De minister heeft in het algemeen overleg van 10 juni 1996 gezegd bereid
te zijn om enkele vernieuwingsregio's te laten experimenteren met zorg-op-maat
in de ouderenzorg. De Kamer nam een week later een motie aan waarin wordt
verzocht gericht te zoeken naar regio's die dat echt willen. Er is echter
nog slechts één regio die daarmee iets mag doen. De aan de motie
gegeven follow-up is dus wel zeer mager. De heer Van Boxtel wees erop dat
in de regio Maasland de zorgaanbieders, de verzekeraars en de patiëntenorganisaties
een regiovisie hebben ontwikkeld op basis waarvan direct met het experiment
kan worden begonnen. Waarom wordt hierop vanuit het departement niet alerter
gereageerd?De heer Van Boxtel vroeg zich verder af of uitstel van de invoering van
zorg-op-maat in de verstandelijk gehandicaptenzorg nodig en wenselijk is.
In de begroting voor 1998 staat dat veel verstandelijk gehandicapten niet
meer in grote instituten maar in gewone huizen verblijven. Deelt de minister
de opvatting dat dit ook een vorm van zorg-op-maat is? De sector zelf geeft
aan dat zorg-op-maat in de AWBZ met ingang van 1 januari 1998 wenselijk en
haalbaar is. Uitstel van en onduidelijkheid over de datum van invoering van
zorg-op-maat kan een remmend effect hebben op de vernieuwingsactiviteiten
en op het werken met vraaggerichte zorg. Hoe oordeelt de minister hierover?
Wat gebeurt er met de huidige regeling zorg-op-maat verstandelijk gehandicapten
van de Ziekenfondsraad? In het advies van deze raad staat dat de continuïteit
van de zorg in gevaar kan komen als de bewindslieden besluiten een deel van
de voor de zorgvernieuwing en de IBZW bestemde gelden in te zetten als ontwikkelingsbudget. De staatssecretaris schrijft dat voor de SPD'en een afzonderlijk traject
voor aanspraken in de AWBZ wordt gevolgd. Wat is hiervan de motivering? Betekent
de beslissing om afzonderlijke trajecten te volgen dat de gehandicaptenzorg
pas na 1 januari 1999 voor zorg-op-maat in aanmerking komt?Ten aanzien van de zorg voor visueel en auditief gehandicapten worden
momenteel diverse stappen gezet. Ligt het in de bedoeling om ook voor deze
gehandicaptenzorg zorg-op-maat te bieden? Zo nee, waarom niet?De fractie van D66 vindt samenwerking tussen de aanbieders van geestelijke
gezondheidszorg van essentieel belang in het kader van zorg-op-maat. Aldus
kan beter op de wensen van cliënten worden ingespeeld. Het COTG heeft
geadviseerd de samenwerkingseisen binnen de geestelijke gezondheidszorg als
voorwaarde voor middelentoekenning te laten vallen omdat deze als te knellend
worden ervaren. De minister heeft dit advies overgenomen. In de nota geestelijke
gezondheidszorg rept zij van de vorming van multifunctionele eenheden. Waarom
heeft zij de samenwerkingseis laten vallen terwijl er nu juist goede voortgang
wordt geboekt?Het is van groot belang dat ook de zorgvraag van cliënten in kaart
wordt gebracht, als het kan bij de verbindingskantoren zodat vraag en aanbod
op elkaar kunnen worden afgestemd. Wat verstaat de minister onder het landelijk
protocol voor verbindingskantoren en denkt zij dat daarmee ook regionaal maatwerk
kan worden geleverd? Het toekennen van vetorecht stelt nadrukkelijk eisen
aan de kwaliteit van de verbindingskantoren. Het kantoor dient deskundigen
in dienst te hebben die de ontwikkelingen in vraag en aanbod in de geestelijke
gezondheidszorg op de voet volgen. Ook dienen verbindingskantoren ervoor te
zorgen dat zorg-op-maat geleverd kan worden; ze moeten daarop kunnen worden
aangesproken. Kunnen de verbindingskantoren hun verbindingstaken verliezen
bij wanprestatie?Wat vindt de minister van de uitspraak dat gemeenten en zorgverzekeraars
hun sturende rol zullen verliezen omdat het vetorecht van verbindingskantoren
te passief en te repressief is? Hoe beoordeelt de minister de rol van de gemeenten
ten aanzien van de regiovisie? Moeten de gemeenten nu wel of niet een rol
spelen in het verbindingskantoor? De heer Van Boxtel bleef problemen houden
met het gebrek aan democratische legitimatie van de verbindingskantoren. Het
is al te gemakkelijk dit bezwaar te weerleggen met de opmerking dat de AWBZ
nu eenmaal een volksverzekering is waarin democratisch gelegitimeerde organen
niet passen.Geschillen tussen zorgaanbieder en verbindingskantoor kunnen door arbitragecommissies
worden beslecht. Aan wat voor soort geschillen denkt de minister? Welke personen/organisaties
zullen plaatsnemen in de arbitragecommissie? Is daarbij ook gedacht aan een
vertegenwoordiger van de regionale patiëntenorganisatie? Ook vroeg de
heer Van Boxtel of, als zorg-op-maat op de een of andere manier niet van de
grond komt in het verzorgingsgebied van het verbindingskantoor, de overgebleven
gelden aangewend kunnen worden voor zorgvernieuwing op andere terreinen, «los
van bestaande afspraken en los van de toegelaten aanbieders». Krijgen
de regio's die reeds het predikaat «zorgvernieuwingsregio» hebben,
niet te maken met vetorecht en arbitrage? De regio bepaalt aan welke vorm
van zorg behoefte bestaat maar is er wel een eenduidige definitie van «zorgvernieuwing»?
Nog steeds komt het voor dat in regio's het wiel wordt uitgevonden terwijl
heel gemakkelijk leentjebuur kan worden gespeeld.De maatschappelijke opvang en de openbare geestelijke gezondheidszorg
worden niet onder de AWBZ-aanspraken gebracht, maar in de nieuwe door de Ziekenfondsraad
op te stellen subsidieregeling. Kan de minister dit toelichten? Wanneer zal
bedoelde subsidieregeling van kracht zijn en hoe wordt de zeggenschap van
gemeenten geregeld? Ten slotte zei de heer Van Boxtel van mening zijn dat het verschijnsel
van de onderschrijding zich niet meer mag voordoen gezien de noden in bijvoorbeeld
de geestelijke gezondheidszorg.Mevrouw Oedayraj Singh Varma (GroenLinks) zei het jammer te
vinden dat nog niet in alle drie sectoren kan worden overgegaan tot zorg-op-maat
als AWBZ-verstrekking. Er zal meer inspanning moeten worden geleverd om ook
in de verpleging en verzorging en de gehandicaptenzorg zorg-op-maat krachtens
de AWBZ te leveren. Dat biedt meer zekerheid dan een subsidieregeling die
elk moment kan worden ingetrokken. Bovendien moeten deze zorgvormen net als
andere AWBZ-zorg een wettelijk recht worden. Een geflexibiliseerde AWBZ maakt
het mogelijk een onderscheid te maken tussen woon- en zorgfuncties.Waarom kan volgens de minister nog niet worden overgegaan tot zorg-op-maat
in de gehandicaptenzorg? Zoiets moet inderdaad goed worden voorbereid, maar
als de sector zelf aangeeft dat zorg-op-maat haalbaar en wenselijk is, is
er niets op tegen om per 1 januari 1998 zorg-op-maat in te voeren.Mevrouw Oedayraj Singh Varma was niet tevreden over de uitwerking van
de regeling. De minister schrijft dat het systeem van zorg-op-maat uitgaat
van de bestaande aanbieders. Dat betekent dat middelen voor zorg-op-maat uitsluitend
worden toegevoegd aan de budgetten van de AWBZ-instellingen. Daarmee hebben
deze instellingen een veel grotere vinger in de pap dan andere partijen in
de zorg. Uitgangspunt zou eigenlijk de vraag van de patiënt moeten zijn.
Alle partijen in een regio (patiënten/consumentenorganisaties, gemeenten,
zorgverzekeraars en zorgaanbieders) zouden op basis van gelijkwaardigheid
betrokken moeten worden bij de besluitvorming over de besteding van de zorgvernieuwingsmiddelen.
Partijen zouden samen criteria moeten formuleren op grond waarvan projecten
worden beoordeeld. De minister legt in haar brief wel heel veel macht bij
de AWBZ-zorgaanbieders. Startpunt daarbij is het traditionele aanbod. Dat
leidt echter tot verstarring en zet een rem op de zorgvernieuwing. Het zorgkantoor
mag dan «ja» of «nee» zeggen, maar het is juist van
groot belang dat cliëntenorganisaties projecten gehonoreerd kunnen krijgen
en dat ook niet toegelaten instellingen als maatschappelijke opvang en vrouwenopvang
projectvoorstellen kunnen doen. Dat is in het kader van de geldende subsidieregeling
nog steeds mogelijk.Mevrouw Oedayraj Singh Varma meende verder dat regie en de verantwoordelijkheid
voor de projecten bij het zorgkantoor behoren te liggen. Aan die verantwoordelijkheid
moet de voorwaarde worden verbonden van overleg en samenwerking met alle betrokken
partijen in de regio. Mensen met een GGZ-indicatie moeten, onafhankelijk van
de voorziening waarvan zij gebruik maken, recht kunnen doen gelden op de AWBZ.
Belangrijk daarbij is het hanteren van een protocol waarvan de uitgangspunten
voor het gehele land gelden maar wel op regionaal niveau worden uitgewerkt.Mevrouw Oedayraj Singh Varma vond ten slotte dat de problemen rond de
door de SPD'en aangeboden ambulante zorg zo langzamerhand een soap zijn geworden.
De staatssecretaris toont wel erg veel onwil om de wens van de Kamer nu eindelijk
eens te honoreren. Kan zij garanderen dat de wijziging van het Besluit zorgaanspraken
voor eind februari 1998 in het Staatsblad verschijnt en dat verder uitstel
onaanvaardbaar is? Het antwoord van de regeringMinister Borst merkte vooraf op dat een aantal vragen van min
of meer technische aard zo spoedig mogelijk schriftelijk zal worden beantwoord.
Zij onderstreepte dat de voorstellen van de regering ertoe strekken een voorzichtig
begin te maken met de zorg-op-maat binnen de AWBZ-aanspraken.
In de GGZ hebben zorgaanbieders en cliënten gepleit voor ruimte voor
niet-traditionele zorg. Men was bereid om binnen de budgetten vernieuwende
zorginitiatieven te ontplooien en meer op basis van zorg-op-maat te gaan werken.
Vooral ook omdat er sprake was van een breed draagvlak is de GGZ-sector in
het kader van het zorg-op-maatbeleid naar voren gehaald. Inmiddels zijn veertien
predikaten «zorgvernieuwingsregio» uitgereikt.Er is nog steeds geen landelijk dekkend uniform registratiesysteem, al
worden er op dit punt goede vorderingen gemaakt. De minister ging ervan uit
dat het op z'n minst een jaar zal duren voordat er een adequaat registratiesysteem
is. De registratie van zorgvernieuwingsprojecten is momenteel minimaal. Het
Besluit zorgaanspraken is inmiddels aan de Raad van State voorgelegd.Het zal de commissie niet ontgaan zijn dat door partijen verschillend
wordt gedacht over de positie van de verbindingskantoren. De minister sprak
de hoop uit dat onder druk van de tijd partijen nader tot elkaar zullen komen.
Het is de bedoeling dat landelijke afspraken worden gemaakt over vorm en inhoud
van zorg-op-maatprojecten in de regio. Het verbindingskantoor in een regio,
die niet het predikaat «zorgvernieuwingsregio» heeft, heeft een
vetorecht. Voorstellen die niet passen binnen de zorg-op-maatopvattingen van
de regio komen niet voor financiering in aanmerking. In dat geval kan het
budget gekort worden met maximaal 5%. Als het niet lukt om met een andere
toegelaten aanbieder tot overeenstemming te komen over een zorg-op-maatvoorziening,
worden de resterende middelen toegevoegd aan het ontwikkelingsbudget en komen
ook de niet-toegelaten aanbieders in beeld. Voor projectvoorstellen van deze
categorie is overigens een bedrag van 3,5 mln. gereserveerd. Het COTG zal
een richtlijn ontwikkelen om deze constructie te faciliteren en het is niet
de bedoeling dat zorg-op-maat uitsluitend een verantwoordelijkheid van de
aanbieder wordt. Het verbindingskantoor, dat een gezaghebbende stem krijgt,
zorgt voor de afstemming en voor een adequate besteding van de middelen. De
CTU houdt toezicht op het functioneren van het verbindingskantoor, terwijl
de Raad van advies daar een meer inhoudelijke bemoeienis mee heeft. De aanbieders
willen daarin niet participeren, maar andere partijen (verzekeraars, gemeenten
en patiënten) zullen daar wel zitting in nemen. De aanbieders vinden
het een onzuivere constructie om hun eigen projectvoorstellen te moeten beoordelen.
Aan een niet goed functionerend verbindingskantoor kan het predikaat «verbindingskantoor»
worden ontnomen. Hoogstwaarschijnlijk zal pas per 1 januari 1999 gesproken
kunnen worden van echte zorgkantoren. De minister zei zeer binnenkort het
protocol zorgkantoor in ontvangst te nemen op basis waarvan de ontwikkeling
in de richting van een zorgkantoor in gang kan worden gezet. Desgevraagd verklaarde
de minister dat er uiteraard met de Kamer van gedachten zal kunnen worden
gewisseld over het protocol. Zij voegde hieraan toe zo overtuigd te zijn van
de noodzaak van de nieuwe opzet, dat zij niet wilde wachten op een tot in
details vastgestelde regeling en nu al positief te willen inspelen op initiatieven
van onderaf. De minister zegde desgevraagd toe de positie en verantwoordelijkheden
van het verbindingskantoor nog eens duidelijk op papier te zetten.De regiovisie is het resultaat van overleg tussen alle betrokken partijen,
onder andere over de vormgeving van de geestelijke gezondheidszorg in de desbetreffende
regio, en kan worden beschouwd als de legitimatie.Het ontwikkelen van een eigenbijdrageregeling in het kader van de ontwikkeling
van zorg-op-maat in de geestelijke gezondheidszorg was niet opportuun gezien
de ingewikkeldheid van de materie en het gebrek aan referentiekader. In het
kader van de AWBZ-discussie over vormgeving, uitvoering en financiering zal
hier zeker op worden teruggekomen.De Ziekenfondsraad kan in dit stadium niet zeggen of de middelen van het
zorgvernieuwingsfonds wederom niet ten volle zullen worden benut. Aan de GGZ-indicatiestelling wordt momenteel hard gewerkt en de eerste
proefneming zal waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten.De minister zegde ten slotte toe ook de vraag van de heer Van Boxtel naar
het laten vallen van de samenwerkingseis schriftelijk te zullen beantwoorden.Staatssecretaris Terpstra zei dat het niet de bedoeling is
om invoering van zorg-op-maat in de gehandicaptenzorg uit te stellen tot 2000
of zelfs later. Zorg op maat zal ook voor deze sector zo snel maar ook zo
verantwoord mogelijk worden ingevoerd. Ook de gehandicaptenzorg zal moeten
voldoen aan de voorwaarden van een landelijk dekkend registratiesysteem van
zorgvernieuwingsprojecten en de op zorgonderdelen toegespitste tariefsystematiek.
Het registratiesysteem zou tijdens de ontwikkeling in de richting van het
zorg-op-maattraject kunnen worden aangepast, maar het is welhaast ondoenlijk
om tijdens het overgangsjaar al te gaan werken met gedifferentieerde tarieven.
Daarom is gekozen voor een gedegen voorbereiding in 1998 en invoering per
1 januari 1999. De staatssecretaris zei te hechten aan een gedegen onderzoek
naar de mogelijkheid van gedifferentieerde tarieven voor de productonderdelen.
Dat kan echter niet los worden gezien van gedifferentieerde tarieven voor
de intramurale gehandicaptenzorg. Vooral ook omdat het gaat om kwetsbare mensen
mogen er geen fouten worden gemaakt in de uitvoeringsfase. Bovendien kunnen
alle geplande zorgvernieuwingsactiviteiten tot die tijd worden gefinancierd.De staatssecretaris benadrukte dat zij volop bezig is de motie betreffende
het overhevelen van de zorgtaken van de sociaal-pedagogische diensten naar
de AWBZ-aanspraken uit te voeren. De inspanningen zijn erop gericht om de
algemene maatregel van bestuur nog voor de verkiezingen in het Staatsblad
te krijgen.Ouderenzorg maakt een substantieel onderdeel uit van de AWBZ-verstrekking
verpleging en verzorging. Evaluatie leert dat de projecten goed voldoen. In
het algemeen zijn ze een goed alternatief voor opname in een verpleeghuis
en bovendien bevorderen ze de samenwerking tussen instellingen. De staatssecretaris
zegde toe de diverse modaliteiten van experimenteerregio's (voorbeeld- of
voorrangsregio's) op papier te zetten en de Kamer direct na het herfstreces
te doen toekomen.Omdat alle zorgvernieuwing in het kader van de gehandicaptenzorg nu al
onder de AWBZ-aanspraken valt, zullen nieuwe activiteiten inderdaad met nieuw
geld moeten worden gefinancierd.De maatschappelijke opvang zit nog niet in de AWBZ omdat deze zorg nog
niet duidelijk als product is omschreven. Bovendien zijn partijen er nog niet
in geslaagd een landelijke verdeelsleutel te maken.De zorg-op-maat voor visueel gehandicapten is naar ieders tevredenheid
al enige jaren gerealiseerd. Wat betreft de auditief gehandicapten gaat het
moeizamer, iets wat onder andere wordt veroorzaakt door het verdelingsvraagstuk. De voorzitter van de commissie,Van NieuwenhovenDe griffier van de commissie,Teunissen XNoot1Samenstelling: Leden: Lansink (CDA), Schutte (GPV), Van Nieuwenhoven (PvdA),
voorzitter, Van der Heijden (CDA), ondervoorzitter, Van Heemskerck Pillis-Duvekot
(VVD), M. M. H. Kamp (VVD), Doelman-Pel (CDA), Swildens-Rozendaal (PvdA),
Vliegenthart (PvdA), Mulder-van Dam (CDA), Middel (PvdA), Leerkes (Unie 55+),
Nijpels-Hezemans (groep-Nijpels), Fermina (D66), Oedayraj Singh Varma (GroenLinks),
Dankers (CDA), Marijnissen (SP), Essers (VVD), Oudkerk (PvdA), Cherribi (VVD),
Sterk (PvdA), Van Boxtel (D66), Van Vliet (D66), Van Blerck-Woerdman (VVD)
en Wessels (D66).Plv. leden: Heeringa (CDA), Van der Vlies (SGP), Lilipaly
(PvdA), Meijer (CDA), Rijpstra (VVD), Voûte-Droste (VVD), Smits (CDA),
Dijksma (PvdA), Beinema (CDA), M. M. van der Burg (PvdA), Rouvoet (RPF), Meyer
(groep-Nijpels), Van Waning (D66), Sipkes (GroenLinks), G. de Jong (CDA),
Passtoors (VVD), Apostolou (PvdA), J. M. de Vries (VVD), Noorman-den Uyl (PvdA),
Bremmer (CDA), Bakker (D66), Hoogervorst (VVD) en Van den Bos (D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25600-XVI-48.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl