Belastingplan 2007; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30804, nr. D

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

06-12-2006

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30804 nr. D

06-12-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen1. InleidingLastenontwikkeling 2003–2007 (stand MN 2007)Opbrengst varianten annuïteitenhypotheek in €
mld2. Tijdelijke tariefverlaging box 23. Regeling dienstverlening aan huis4. Startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid5. Afdrachtvermindering zeevaart6. Milieu en mobiliteit7. BPM teruggaaf bij uitvoer8. Artiesten- en beroepssportersregeling9. Verlaging tarief successie- en schenkingsrecht10. Arrest Charles en Charles-Tijmens11. Werkgeversbijdrage in de kinderopvang12. Uitvoering13. DiversenArtikelenArtikel IIArtikel IVArtikel IVaArtikel VIIIArtikel XIIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30804Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 83 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 804Wijziging van enkele belastingwetten en enige andere wetten (Belastingplan
2007)DNOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 6 december 2006AlgemeenMet belangstelling heb ik kennis genomen van de vragen en opmerkingen
van de leden van de vaste commissie voor Financiën. Het verheugt mij
dat de leden van de fractie van het CDA met veel belangstelling en waardering
hebben kennisgenomen van het wetsvoorstel. Het doet mij ook goed dat de leden
van de fractie van de VVD zich in het wetsvoorstel kunnen vinden en met genoegen
constateer ik dat de leden van de fractie van de PvdA en van de fracties van
de ChristenUnie en de SGP de voorgestelde lastenverlichting voor gezinnen
onderschrijven.Hieronder ga ik in op de vragen en opmerkingen van de leden van de verschillende
fracties. Bij de beantwoording is de volgorde van het verslag zoveel mogelijk
aangehouden.1. InleidingDe leden van de fractie van de PvdA vragen een overzicht van de lastenontwikkeling,
opgesplitst naar gezinnen en bedrijven. Onderstaande tabel laat de lastenontwikkeling
zien vanaf het kabinet Balkenende I.Lastenontwikkeling 2003–2007 (stand MN 2007) 20032004200520062007bedrijven0,21,0– 0,20,0– 0,5gezinnen3,60,91,5– 3,3– 0,5Totaal3,81,81,3– 3,3– 1,0De leden van de fractie van D66 vragen naar de budgettaire effecten van
de introductie van een verplicht annuïtair aflossingsschema voor hypotheekschulden.
In de Actualisatie varianten fiscale behandeling eigenwoningbezit1 zijn diverse varianten doorgerekend met een
aflossingsschema. In deze varianten wordt een fictief aflossingsschema gehanteerd.
Uitgangspunt daarbij is dat de rente over het deel van de oorspronkelijke
schuld dat binnen het aflossingsschema past aftrekbaar is in box 1. Het deel
van de schuld waarvan de rente niet meer aftrekbaar is, verhuist naar box
3. De opbrengst van de variant die een annuïtair aflossingsschema voorschrijft,
bedroeg structureel (na 30 jaar) € 3,1 miljard. Hierbij is ervan
uitgegaan dat de annuïteit vanaf het jaar van invoering voor alle hypotheken
wordt toegepast. Bij tussentijdse wijzigingen (zoals een verhuizing) zal de
annuïteit met betrekking tot de oude hypotheek doorlopen en zal voor
een eventueel extra hypotheekbedrag een nieuwe annuïteit gaan gelden.
Aangezien bij een annuïteitenhypotheek het rentebestanddeel in het vaste
maandbedrag in de beginjaren relatief hoog is en in de eindjaren laag, is
de opbrengst van deze variant gedurende de eerste jaren beperkt en loopt daarna
flink op. De door de leden van de fractie van D66 bedoelde variant vormt in
zekere mate een versobering ten opzichte van bovenstaande variant. Ik begrijp
deze variant aldus dat uitsluitend hypotheekrente aftrek wordt toegestaan
indien er verplicht wordt afgelost via een annuïtair schema. Hierdoor
is de opbrengst met€ 3,5 miljard iets hoger, aangezien er geen hypotheekschuld
meer verhuist naar box 3.1 In onderstaande tabel
zijn de langjarige budgettaire effecten weergegeven van zowel de variant uit
de Actualisatie varianten fiscale behandeling eigenwoningbezit als de door de leden van de fractie van D66 bedoelde variant.Opbrengst varianten annuïteitenhypotheek in €
mld Na 5 jaarNa 10 jaarNa 15 jaarNa 20 jaar Na 25 jaarNa 30 jaar Actualisatie0,20,50,91,52,23,1D660,30,61,11,72,53,5De leden van de fractie van D66 vragen of de door hen bedoelde variant
voldoende oplevert om de overdrachtsbelasting af te schaffen. De overdrachtsbelasting
levert in 2007 circa € 4,7 miljard op; hiervan heeft € 3,3
miljard betrekking op eigen woningen. Door invoering van een annuïtair
aflossingsschema zou derhalve alleen een zeer geleidelijke afschaffing van
de overdrachtsbelasting kunnen worden gedekt.2. Tijdelijke tariefverlaging box 2Ik betreur het dat de leden van de fractie van de VVD het jammer vinden
dat het kabinet geen alternatieve regeling voor de tariefverlaging in box
2 heeft voorgesteld.3. Regeling dienstverlening aan huisDe leden van de fractie van de PvdA vragen of de regeling dienstverlening
aan huis mag worden beschouwd als een aanzet om het soort werkzaamheden dat
onder de vrijstelling van de verplichting tot inhouding van loonbelasting
en premies valt, uit te breiden. Voorts vragen zij welke werkzaamheden naast
schoonmaakwerk binnen de regeling vallen.De regeling dienstverlening aan huis ziet op een breed scala aan activiteiten
in of om de woning van de opdrachtgever die men in beginsel zelf pleegt te
verrichten en met enige regelmaat terugkeren. Naast werkzaamheden van puur
huishoudelijke aard worden hieronder ook verstaan activiteiten als het oppassen
op de kinderen, het uitlaten van de hond, het onderhouden van de tuin en kleine
onderhoudswerkzaamheden aan de woning. Ook het verrichten van persoonlijke
chauffeursdiensten en het verrichten van allerhande klusjes, zoals het doen
van boodschappen of het ophalen van medicijnen, vallen hieronder. Daarnaast
valt ook het verlenen van zorg, al dan niet via een persoonsgebonden budget
(PGB) of alphahulpverlening onder de regeling. Gezien het brede scala aan
activiteiten dat onder de regeling dienstverlening aan huis kan
vallen, is op voorhand niet duidelijk welke uitbreiding van activiteiten gewenst
zou kunnen zijn.Ook vragen de leden van de fractie van de PvdA naar de verhouding van
de regeling dienstverlening aan huis met de feitelijke belastingvrijstelling
aan de voet die door de heffingskortingen bestaat.De dienstverlener in de regeling dienstverlening aan huis moet zijn inkomsten
aangeven in zijn aangifte inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen. Deze
inkomsten zijn belast als resultaat uit overige werkzaamheden. Net als elke
andere belastingplichtige in de inkomstenbelasting heeft ook de hiervoor genoemde
dienstverlener recht op de op hem van toepassing zijnde heffingskortingen.
Hierdoor kan zich de situatie voordoen dat na vermindering van de verschuldigde
belasting met de bedragen van de heffingskortingen over deze inkomsten per
saldo geen belasting hoeft te worden betaald. Over het algemeen zal betrokkene
echter al (gedeeltelijk) gebruikmaken van de algemene heffingskorting omdat
hij bijvoorbeeld inkomsten uit vroegere dienstbetrekking heeft of –
ingeval hij geen inkomsten heeft – de partner van betrokkene voldoende
belasting betaalt en hij derhalve in aanmerking komt voor uitbetaling van
de algemene heffingskorting.Voor het door deze leden genoemde onderscheid tussen wit en zwart werk
is slechts van belang in hoeverre de genoten inkomsten al dan niet terecht
niet in de heffing worden betrokken. In de introductiecampagne van de regeling
dienstverlening aan huis zal duidelijk worden gemaakt wat de fiscale verplichtingen
zijn van de opdrachtgever (geen verplichtingen) en dienstverlener (net als
bij andere inkomsten: verplichting tot aangeven van de inkomsten, tenzij geen
aangiftebiljet is uitgereikt en de inkomsten zodanig laag zijn dat geen belasting
is verschuldigd). Gelet op de normale verplichtingen tot het aangeven van
genoten inkomsten kan er geen misverstand over bestaan dat werken binnen de
regeling dienstverlening aan huis, ondanks het ontbreken van fiscale verplichtingen
voor de opdrachtgever, geen zwartwerken betreft; van zwartwerken is uitsluitend
sprake indien de inkomsten ten onrechte niet worden aangegeven. Dat er onder
omstandigheden geen aangifte hoeft te worden gedaan en dat het doen van aangifte
onder omstandigheden niet hoeft te resulteren in een te betalen aanslag inkomstenbelasting/premie
volksverzekeringen doet hier niet aan af.De leden van de fractie van de VVD vragen om een reactie op het commentaar
van de redactie in Vakstudie Nieuws 2006/55.2 over de regeling dienstverlening
aan huis.De redactie van Vakstudie Nieuws vraagt zich af of de rechtvaardiging
van het kabinet voor het verschil in behandeling van opdrachtgevers die iemand
diensten ten behoeve van zijn huishouden laat verrichten en andere opdrachtgevers
niet zou moeten leiden tot een ruimere inzet van de vrijstelling.Het kabinet heeft aangegeven dat zo al sprake zou zijn van gelijke gevallen
bij een opdrachtgever die iemand diensten ten behoeve van zijn huishouden
laat verrichten en een opdrachtgever die andere diensten laat verrichten,
de rechtvaardiging voor het verschil in behandeling hieruit bestaat dat er
bij diensten ten behoeve van het huishouden sprake is van een reële keuze
tussen zelf doen en uitbesteden, terwijl dat bij andere diensten in het algemeen
niet het geval is. Het laten vervallen van de inhoudingsplicht is bedoeld
om in de eerstgenoemde situatie te stimuleren dat deze werkzaamheden worden
uitbesteed, terwijl een dergelijke stimulans in de als tweede genoemde situatie
niet aan de orde is. Nu de vrijstelling reeds kan worden toegepast in situaties
waarin dit wenselijk is, ziet het kabinet in zoverre geen reden voor een (nog)
ruimere inzet van deze vrijstelling. In hoeverre in de toekomst voorstellen
worden gedaan voor een verdere uitbreiding is – zoals ook
in antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de PvdA is aangegeven –
echter aan het volgende kabinet.Daarnaast stelt de redactie vragen bij de veronderstelling dat er sprake
is van een dienstbetrekking als iemand tegen betaling zijn hond door iemand
anders laat uitlaten.De regeling dienstverlening aan huis is alleen van toepassing als sprake
is van een dienstbetrekking. Of dat het geval is hangt af van de feiten en
omstandigheden, ook in de situatie dat iemand zijn hond door iemand anders
laat uitlaten. De regeling dienstverlening aan huis speelt bij die beoordeling
geen rol.De leden van de fractie van D66 informeren naar de stand van zaken rond
de introductiecampagne van de Belastingdienst en het ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid over de regeling dienstverlening aan huis. De voorbereidingen
hiervoor zijn in gang gezet en in de loop van 2007 zal de regeling op een
adequate wijze onder de aandacht worden gebracht van het publiek.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen of de opdrachtgever
binnen de regeling dienstverlening aan huis verplicht is een administratie
bij te houden voor de Belastingdienst.Aan opdrachtgevers binnen de regeling dienstverlening aan huis worden
geen administratieve of financiële lasten opgelegd. Met het ontbreken
van een inhoudings- en meldplicht ontbreekt ook de met de loon- en premieheffing
samenhangende administratieplicht.Voorts vragen de leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP of
vanaf het begin van de introductie van de regeling duidelijk is welke activiteiten
wel en niet onder de regeling vallen en hoe wordt voorkomen dat de fiscale
rechter in tal van zaken van op zichzelf geringe importantie telkens uitsluitsel
moet geven.In de toelichting op de regeling dienstverlening aan huis is aangegeven
welke activiteiten binnen de regeling vallen. Ook in de gezamenlijke introductiecampagne
van de Belastingdienst en het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
zal ruim aandacht zijn voor de activiteiten waarop de regeling kan worden
toegepast. De gang naar de rechter zal hierdoor in beginsel niet nodig zijn.Ook vragen de leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP of het
kan voorkomen dat de kring van onverzekerde werknemers wordt uitgebreid, omdat
thans verzekerde werknemers overstappen naar deze dienstverlenende activiteiten.De regeling dienstverlening aan huis komt in de plaats van de regeling
voor huishoudelijk personeel van particulieren. Het bereik van de voorgestelde
regeling is ruimer dan die bestaande regeling. Ook dienstverleners die drie
dagen per week voor dezelfde opdrachtgever werkzaam zijn, zullen immers onder
de nieuwe regeling vallen. Ook geldt de regeling dienstverlening aan huis
voor een breed scala aan vormen van persoonlijke dienstverlening.De regeling stimuleert de vraag naar persoonlijke dienstverlening. Naar
verwachting zullen vooral op dit moment niet werkzame personen werk als persoonlijk
dienstverlener gaan verrichten. Het effect op de totale populatie verzekerde
werknemers is naar verwachting verwaarloosbaar.Overigens zij nog opgemerkt dat de dienstverlener verzekerd blijft indien
hij in een gezamenlijke verklaring van hemzelf en de opdrachtgever meldt dat
zijn arbeidsverhouding als dienstbetrekking moet worden beschouwd.Daarnaast vragen de leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP
of de regeling is getoetst aan de EU-regelingen en conventies van de ILO.Wat betreft de toets aan het Europese en internationale socialezekerheidsrecht
kan het volgende worden opgemerkt. Uit de jurisprudentie1 volgt dat een nationale regeling die werkzaamheden die in de regel
minder dan vijftien uur per week worden uitgeoefend geheel of gedeeltelijk
uitsluit van verplichte sociale verzekeringsrechten geen discriminatie oplevert
wanneer de betrokken wettelijke regeling noodzakelijk is ter verwezenlijking
van een doelstelling van sociaal beleid. Dit is het geval wanneer de uitsluiting
van deze dienstverbanden van de verplichte verzekering beantwoordt aan een
structureel beginsel van een op bijdragebetaling berustend socialezekerheidsstelsel,
het enige middel is om aan een maatschappelijke vraag naar deze dienstverbanden
te beantwoorden en bedoeld is om een toename van het aantal illegale banen
en van het aantal ontduikingen van de sociale wetgeving te voorkomen.Hoewel de in dit wetsvoorstel geïntroduceerde regeling dienstverlening
aan huis de grens hoger legt en als gevolg daarvan meer mensen uitgesloten
kunnen worden van de kring van verzekerden voor de verplichte sociale verzekeringen
(ook al zal het effect zoals hiervóór reeds is aangegeven naar
verwachting verwaarloosbaar zijn), afhankelijk van het succes van deze regeling,
verandert dit niets aan de aard van de regeling. Met deze regeling wordt immers
ook een doelstelling van sociaal beleid – te weten arbeidsmarktbeleid –
nagestreefd.De regeling voldoet eveneens aan de ILO – minimumnormverdragen.
Deze verdragen, die de leden van de ILO een zorgplicht opleggen en werknemers
beogen te beschermen tegen het risico van onder andere arbeidsongeschiktheid
en ziekte, geven de ruimte om een deel van de werkende beroepsbevolking uit
te sluiten. In dit verband zij bijvoorbeeld gewezen op artikel 4 van het ILO-Verdrag
nr.121 betreffende de prestaties bij arbeidsongevallen en beroepsziekten en
artikel 5 van het ILO-Verdrag nr. 130 betreffende geneeskundige verzorging
en uitkeringen bij ziekte. In die artikelen kunnen bepaalde categorieën
werknemers zonodig worden uitgesloten van de bescherming die deze verdragen
bieden tot maximaal «10 procent van het totaal der loontrekkenden».
Deze regeling blijft in combinatie met andere bestaande beperkingen in de
kring van de werknemersverzekeringen aan de kant van de socialeverzekeringswetten
ruimschoots onder dat percentage. 4. Startersaftrek bij arbeidsongeschiktheidHet is verheugend dat de leden van de fracties van de ChristenUnie en
de SGP de voorgestelde startersaftrek bij arbeidsongeschiktheid waarderen.
Belangrijkste voorwaarde voor deze faciliteit is dat de ondernemer in het
kalenderjaar recht heeft op een arbeidsongeschiktheidsuitkering. De ondernemer
weet dat zolang hij recht heeft op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, hij
in de startfase een aftrekpost van € 12 000, € 8000
en € 4000 voor het eerste, tweede, respectievelijk derde jaar zou
kunnen ontvangen. Indien de ondernemer in een volgend kalenderjaar door een
herkeuring geen recht meer heeft op een arbeidsongeschiktheidsuitkering –
de leden van deze fracties vragen daarnaar – komt hij derhalve niet
langer in aanmerking voor deze faciliteit. Daarvoor bestaat dan ook geen reden
meer.5. Afdrachtvermindering zeevaartDe leden van de fractie van D66 vragen of naast de afdrachtvermindering
zeevaart ook een afdrachtvermindering voor ontwikkelingswerk en onderwijs
in voorbereiding is. Er bestaat thans een drietal afdrachtverminderingen:
de afdrachtvermindering onderwijs, de afdrachtvermindering zeevaart en de
S&O-afdrachtvermindering (speur & ontwikkeling). Deze afdrachtverminderingen
zijn opgenomen in de Wet vermindering afdracht loonbelasting en
premie voor de volksverzekeringen. Het kabinet is niet voornemens nieuwe afdrachtverminderingen
te introduceren.6. Milieu en mobiliteitDe leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen naar aanleiding
van de aanpassing van de energiebelasting bij aanwending van aardgas voor
transportdoeleinden waarom is gekozen voor een neutrale aanpak namelijk een
tariefniveau dat volgens deze leden nauwelijks zal leiden tot uit milieuoogpunt
wenselijke gedragseffecten. Met de invoering van een vast tarief voor aardgas
dat wordt aangewend als motorbrandstof, wordt nagestreefd de problemen die
bij de toepassing van het huidige schijventarief ten aanzien van aardgas als
motorbrandstof bestaan, weg te nemen. Gezien het feit dat de belasting ten
aanzien van de overige motorbrandstoffen (benzine, diesel of LPG) wordt geheven
via een vast tarief per liter respectievelijk kilogram, is het logisch om
ook ten aanzien van aardgas aangewend als motorbrandstof te heffen via een
vast tarief. Hiermee wordt tegemoet gekomen aan de wens van de sector om duidelijkheid
te geven over de fiscale behandeling van aardgas als motorbrandstof en wordt
de fiscale belemmering ten aanzien van het gebruik van aardgas voor transportdoeleinden
weggenomen.Voorts vragen deze leden waarom de tariefstelling zo is dat het wel voor
bussen, bestelauto’s en taxi’s, maar minder voor gewone auto’s
aantrekkelijk is om van diesel over te stappen op CNG (Compressed Natural
Gas). De situatie dat het voor bussen, bestelauto’s en taxi’s
veelal aantrekkelijker is om van diesel naar aardgas over te stappen dan voor
personenauto’s, hangt niet samen met de keuze van het tarief, maar met
het gemiddelde aantal kilometers dat met deze vervoermiddelen wordt gereden.
De aanschafkosten van een vervoermiddel dat rijdt op aardgas liggen hoger
dan die van een vergelijkbaar voertuig met dieselmotor. De brandstofkosten
per kilometer (inclusief belasting) liggen daarentegen lager. Doordat met
bussen, bestelauto’s en taxi’s gemiddeld meer kilometers worden
gereden dan met personenauto’s, zal het -los van andere overwegingen
die bij deze keuze een rol spelen- in veel gevallen aantrekkelijk zijn voor
de eigenaren van deze voertuigen om van diesel over te stappen naar aardgas.7. BPM teruggaaf bij uitvoerHet doet mij genoegen dat de leden van de fractie van de VVD het eens
zijn met de maatregelen ter zake van de BPM en dat deze leden op enkele onderdelen
van hun waardering blijk geven. Dat de aanpassingen van de BPM EU-proof zijn,
deze leden hopen daarop, is wel mijn verwachting. Naar aanleiding van de mening
van deze leden dat deze maatregelen niet thuis horen in een belastingplan,
wil ik wijzen op de onbevredigende gevolgen die, gegeven de zeer recentelijk
kenbaar geworden rechterlijke opvatting die de aanleiding is voor deze aanpassingen,
zouden voortvloeien uit het uitblijven van reparatiewetgeving.8. Artiesten- en beroepssportersregelingDe leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen naar de
gevolgen van de voorgestelde wijzigingen voor beroepssporters woonachtig in
een ontwikkelingsland. Met betrekking tot de gevolgen is er een aantal mogelijkheden
ter zake van de belastingheffing in dat land.Indien Nederland een verdrag ter voorkoming van dubbele belasting (hierna:
belastingverdrag) heeft gesloten met het ontwikkelingsland, ziet Nederland
(met de nieuwe voorstellen) af van het verdragsrechtelijk toegewezen
heffingsrecht. Dit houdt in dat Nederland niet meer heft over inkomsten die
de inwoner van dat verdragsland in Nederland verwerft met de sportbeoefening.
Dit heeft de volgende gevolgen voor de belastingheffing in het woonland van
de beroepssporter:1. indien sprake is van een belastingverdrag waarin het woonland de «verrekeningsmethode»
toepast over de in Nederland verworven inkomsten van de beroepssporter, mag
het woonland deze inkomsten tot het wereldinkomen rekenen van de beroepssporter.
Het heffingsrecht over het Nederlandse deel van het inkomen van de beroepssporter
is in dit geval toegewezen aan het woonland . Aangezien in Nederland geen
belasting wordt geheven, hoeft het ontwikkelingsland geen verrekening te geven
van Nederlandse belasting.2. indien sprake is van een belastingverdrag waarin het woonland de «vrijstellingsmethode»
toepast over de in Nederland verworven inkomsten van de beroepssporter, dient
het woonland van de beroepssporter dit inkomen vrij te stellen. Het woonland
kan dan geen belasting heffen over dit inkomen. Overigens is met een zeer
beperkt aantal ontwikkelingslanden een dergelijke methode opgenomen. Nederland
zal deze landen aanbieden een «verrekeningsmethode» voor deze
inkomsten in de belastingverdragen op te nemen.Indien Nederland geen belastingverdrag heeft gesloten met het ontwikkelingsland,
heeft Nederland in de voorgestelde nieuwe wetgeving nationaal nog steeds het
heffingsrecht. In deze gevallen wijzigt de bestaande situatie niet. Eén
en ander houdt in dat Nederland belasting heft over het in Nederland verworven
inkomen door de in het niet-verdragsland wonende beroepssporter. Afhankelijk
van de nationale wetgeving in het ontwikkelingsland, kan dit inkomensbestanddeel
al dan niet worden belast in dat land. Indien dit het geval is, kan de nationale
wetgeving van dat land een regeling bevatten die de dan ontstane dubbele belasting
beperkt of wegneemt.9. Verlaging tarief successie- en schenkingsrechtHet doet mij genoegen dat de leden van de fractie van de PvdA het wenselijk
vinden dat het hoogste tarief van het successie- en schenkingsrecht wordt
verlaagd. Als gevolg van een amendement van het Tweede Kamerlid Van Oudenallen
is de aanvankelijk voorgestelde tariefverlaging ingezet als dekking voor een
verhoging van de (klein)kindervrijstellingen. In antwoord op de vraag van
deze leden merk ik op dat een combinatie van beide maatregelen een extra belastingderving
van € 2 miljoen had betekend.Naar aanleiding van de stelling van de leden van de fractie van D66 met
betrekking tot de kapitaalvlucht naar het buitenland merk ik het volgende
op. Jaarlijks emigreren tienduizenden mensen uit Nederland. Volgens de laatste
cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek blijkt dat in de eerste
negen maanden van 2006 bijna 100 duizend mensen zijn geëmigreerd (Persbericht
06-104 van 10 november 2006). De beslissing om te emigreren zal bij ieder
van hen zijn gebaseerd op een persoonlijke afweging van verschillende factoren.
Uit een onderzoek van april 2005 in Demos, een uitgave van het Nederlands
Interdisciplinair Demografisch Instituut, blijkt dat Nederlanders vooral emigreren
omdat zij de bevolkingsdichtheid hier te groot vinden (te weinig rust en stilte)
en omdat hen de mentaliteit in ons land niet aanstaat.De leden van de fractie van D66 vragen of het kabinet inzicht kan geven
in de wijze waarop de successiebelasting in andere landen van de EU is geregeld.
Naar aanleiding daarvan merk ik op dat bij de behandeling van het Belastingplan
2006 in de Eerste Kamer, op verzoek van de leden van de fractie
van D66, een inventarisatie van de successiewetgeving in andere landen van
de Europese Unie is toegezegd. Het desbetreffende onderzoek is nog niet afgerond.
Zodra de onderzoeksgegevens bekend zijn, zal uw Kamer daarover zo spoedig
mogelijk worden geïnformeerd.10. Arrest Charles en Charles-TijmensHet verheugt mij dat de leden van de fracties van de Christen Unie en
de SGP de noodzaak onderschrijven van de aanpassing van de Wet op de omzetbelasting
1968 aan Europese jurisprudentie ter zake van het heffen van omzetbelasting
over het gebruik voor «bijzondere doeleinden» van goederen die
behoren tot het bedrijfsvermogen van een ondernemer. Deze leden vragen welke
feiten naar verwachting van de regering vooral gaan vallen onder deze aanpassing.Deze leden veronderstellen terecht dat het bij het gebruik voor «bijzondere
doeleinden» gaat om veel meer dan de in de memorie van toelichting bedoelde
vakantiewoning die bedrijfsmatig en privé wordt gebruikt door de ondernemer.
Het gaat namelijk in essentie om het gebruik voor «bijzondere doeleinden»
van elk willekeurig goed dat behoort tot het bedrijfsvermogen van de ondernemer.
Zo komt het in de praktijk veel voor dat bedrijfspanden gedeeltelijk voor «bijzondere
doeleinden» (als woning) en gedeeltelijk voor bedrijfsdoeleinden door
de ondernemer worden gebruikt, bijvoorbeeld een woning met een praktijkruimte
of een woning met een werkkamer. Ook kan worden gedacht aan een jacht dat
door een ondernemer als bedrijfsgoed wordt aangeschaft en gedeeltelijk zakelijk
en gedeeltelijk privé door hem wordt gebruikt. Een ander voorbeeld
is het gebruik van roerende goederen, zoals auto’s, computers en dergelijke,
die behoren tot het bedrijfsvermogen van de ondernemer en die zowel voor «bijzondere
doeleinden» als voor bedrijfsdoeleinden worden gebruikt. Om overigens
een mogelijk misverstand te voorkomen, zij opgemerkt dat het in het wetsvoorstel
niet gaat om particulieren die met hun goederen in de OB-heffing worden «getrokken»,
maar dat het gaat om OB-ondernemers die goederen tot hun bedrijfsvermogen
rekenen en die goederen ook voor «bijzondere doeleinden» gebruiken.Naar aanleiding van een vraag van de leden van de fractie van D66 merk
ik op dat als gevolg van de regeling die is voorgenomen inzake het arrest
Charles en Charles-Tijmens een toename van de administratieve lasten wordt
verwacht van € 0,01 mln.De leden van de fractie van de VVD zien graag een reactie tegemoet op
de artikelen «Consumptief verbruik via de zaak en BTW» van prof.
dr. B.G. van Zadelhoff in het Weekblad Fiscaal Recht 6694, van 16 november
2006 en «BTW en onzakelijk gebruik of privé-gebruik» van
prof. Dr. H.W.M. van Kesteren en mr. J.B.O. Bijl. In die artikelen wordt stilgestaan
bij de verschillende aspecten van de voorgestelde wijzigingen in de Wet op
de omzetbelasting 1968. Op die aspecten en met name de aspecten die nieuwe
gezichtspunten bevatten wordt ingegaan in het artikelsgewijze deel van deze
nota.11. Werkgeversbijdrage in de kinderopvangDe leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen ten aanzien
van een aantal aspecten van de voorgestelde regeling van de werkgeversbijdrage
voor kinderopvang een nadere argumentatie.Kern van het voorstel is dat de werkgeversbijdrage wordt vervangen door
een overheidsbijdrage. Als gevolg van de gekozen systematiek is er geen sprake
van overheidsinmenging in de relatie tussen werkgevers en werknemers; de maatregel
reguleert immers geen onderlinge aanspraken en plichten tussen
werknemers en werkgevers, maar aanspraken respectievelijk plichten jegens
de overheid.Een financieel toegankelijke kinderopvang is van een zodanig belang voor
een goede werking van de arbeidsmarkt dat de regering het gerechtvaardigd
acht de werkgeversbijdrage wettelijk te regelen nu gebleken is dat een arbeidsvoorwaardelijke
regeling er niet toe heeft geleid dat voldoende werknemers aanspraak kunnen
maken op een toereikende tegemoetkoming van de werkgever. De regering ziet
hierin geen aanleiding afstand te nemen van het ook in de huidige Wet kinderopvang
neergelegde uitgangspunt dat werkgevers een derde deel van de kosten van kinderopvang
vergoeden. Zij zijn immers een van de partijen die de voordelen genieten van
de mogelijkheden die de kinderopvang ouders biedt om de zorg voor kinderen
te combineren met betaalde arbeid.De keuze voor de in het voorstel opgenomen systematiek vindt zijn grond
in de overweging dat hiermee de kosten voor kinderopvang voor alle werkgevers
dezelfde zijn, ongeacht de samenstelling van het personeelsbestand. In de
huidige situatie wordt een werkgever waarvan de werknemers behoefte hebben
aan kinderopvang met hogere kosten geconfronteerd in vergelijking met een
werkgever waarvan de werknemers daaraan in mindere mate behoefte hebben. Op
de wijze zoals voorgesteld, voorziet het voorstel in een spreiding van de
kosten van kinderopvang op een wijze die vergelijkbaar is met die van sectorale
fondsen, waaraan eveneens alle werkgevers bijdragen, ongeacht de mate waarin
hun werknemers gebruik maken van kinderopvang.Het ligt voor de hand om, waar de overheid de verstrekking van een vergoeding
voor de kosten van kinderopvang van de werkgevers overneemt, de uitvoering
daarvan in samenhang met de huidige kinderopvangtoeslag te laten plaatsvinden.12. UitvoeringDe leden van de fractie van de PvdA achten de voorgestelde verplichte
werkgeversbijdrage voor de kosten van kinderopvang een flinke verbetering
ten opzichte van de huidige financieringssystematiek. Met het oog op het daadwerkelijk
op 1 januari 2007 gerealiseerd zijn van een verlichting voor ouders en
werkgevers stellen zij een aantal vragen over de uitvoering.Vanuit zowel het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid als vanuit
de Belastingdienst/Toeslagen wordt voorzien in uitgebreide voorlichting aan
ouders en werkgevers. De ouders die nu kinderopvangtoeslag ontvangen, krijgen
automatisch het hogere bedrag uitbetaald. Daar hoeven ze verder niets voor
te doen. In de leeswijzer die is meegestuurd met de voorschotbeschikking 2007
wordt erop gewezen dat de toeslag in 2007 door de verplichte werkgeversbijdrage
waarschijnlijk hoger uitvalt. Ook de website van de Belastingdienst besteedt
aandacht aan het onderwerp en de BelastingTelefoon geeft ook antwoord op dit
soort vragen. Werkgevers hebben onlangs informatie ontvangen via de periodieke
nieuwsbrief die ze van de Belastingdienst ontvangen. Vooral ten behoeve van
de ouders die nu nog geen kinderopvangtoeslag ontvangen, maar daarop vanaf 1 januari
2007 wel aanspraak kunnen maken, wordt bovendien vanuit het ministerie van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid een uitgebreide publiekscampagne gehouden,
waaronder radiospots. Met het oog op de gevolgen van het voorstel voor bestaande
afspraken is de nodige informatie verstrekt aan werkgevers- en werknemersorganisaties
en aan vakbladen.Het voorstel bevat een overgangsbepaling voor bestaande afspraken over
een werkgeversbijdrage. Deze houdt in dat werkgevers en sectorfondsen niet
aan een overeengekomen bijdrage in de kosten van kinderopvang zijn gehouden
voor zover daarin al wordt voorzien door de verhoging van de kinderopvangtoeslag
die de overheid vanaf 1 januari 2007 zal verstrekken. Hiervoor
behoeven de bestaande collectieve of individuele overeenkomsten dus niet te
worden aangepast.Deze overgangsbepaling laat bestaande gunstiger arbeidsvoorwaardelijke
regelingen onverlet. Zolang deze niet zijn aangepast, zijn werkgevers daaraan
gehouden; zij dienen hun werknemers de overeengekomen aanvulling te geven
op de bijdrage die zij van de overheid ontvangen.Het huidige beeld is dat de meeste intermediairs – in de verwachting
dat werkgevers en sectorfondsen daaraan in het geheel niet of nog slechts
in zeer beperkte mate behoefte hebben – hun activiteiten op het vlak
van de werkgeversbijdragen in de loop van het eerste half jaar van 2007 zullen
beëindigen.Omdat voor de vaste, inkomensonafhankelijke toeslag geen bijzondere voorwaarden
gelden kan de Belastingdienst/Toeslagen het recht daarop vaststellen op grond
van de gegevens waarover zij al beschikt ten behoeve van de huidige, inkomensafhankelijke
kinderopvangtoeslag. De Belastingdienst/Toeslagen is erop voorbereid bij aanvaarding
van het voorstel deze verhoging reeds in december uit te keren in het kader
van de bevoorschotting voor januari 2007.13. DiversenDe leden van de fractie van het CDA vragen waaruit ik afleid dat het niet
de bedoeling van de wetgever is geweest om bij de invoering van artikel 3.64,
vierde lid, onderdeel a, van de Wet inkomstenbelasting 2001 (hierna: Wet IB
2001) onder het begrip overheidsingrijpen ook indirect overheidsingrijpen
te verstaan.Tijdens de parlementaire behandeling van de Wet IB 2001 werd toegelicht
dat het nieuwe artikel 3.64, vierde lid, tot doel had het bestaande uitvoeringsbeleid
te codificeren. Dat uitvoeringsbeleid was neergelegd in het voor de Wet op
de inkomstenbelasting 1964 geldende besluit van 25 augustus 1992, nr.
DB92/3157 (BNB 1992/313). In dat besluit luidde de omschrijving «overheidsingrijpen dat uiteindelijk tot beëindiging van de uitoefening
van de onderneming op de oorspronkelijke plaats leidt».In de Wet IB 2001 is deze omschrijving geconcretiseerd in het begrip overheidsingrijpen
van artikel 3.64, vierde lid. Overheidsingrijpen in dat artikel betreft «onteigening»
en wat daaronder mede kan worden begrepen, alsmede bij algemene maatregel
van bestuur aangewezen communautaire of nationale regelgeving die leidt tot
een herstructurering van een bedrijfstak.De Hoge Raad heeft nadien een uitbreiding gegeven aan de uitleg van het
eerdergenoemde uitvoeringsbesluit. In zijn arrest van 17 september 2004,
BNB 2004/411, heeft de Hoge Raad namelijk beslist dat onder overheidsingrijpen
in de zin van voormeld besluit moet worden begrepen «een overheidsingrijpen dat belet aanpassingen in de bedrijfsvoering door te
voeren zonder welke op termijn de hiervoor bedoelde beëindiging onafwendbaar
is». Omdat dit arrest dateert van na de codificatie, heeft
het geen betekenis voor de toepassing van het huidige artikel 3.64 van de
Wet IB 2001.Ook vragen deze leden of aan de motie Slob inzake indirect overheidsingrijpen1 uitvoering zal worden gegeven en zo ja, wat dan wordt
verstaan onder indirect overheidsingrijpen.In mijn brief van 27 oktober aan de Tweede Kamer2 heb ik gereageerd op de ingediende moties en amendementen. Over de
motie Slob is het volgende opgemerkt: «... De wettelijke formulering
die toen tot stand is gekomen biedt niet de ruimte om daaronder ook het door
de heer Slob bedoelde indirecte overheidsingrijpen te begrijpen. De enige
manier om dit te realiseren zou wetswijziging zijn. Uiteraard is daar altijd
discussie over mogelijk, maar daarbij zouden ook andere aspecten, zoals budgettaire
en staatssteunaspecten, in ogenschouw moeten worden genomen. Ik ben
bereid om hier welwillend naar te kijken en zou de heer Slob willen verzoeken
de motie aan te houden. « De motie Slob over indirect overheidsingrijpen
is vervolgens aangenomen. Dat betekent dat ik of mijn ambtsopvolger zal bezien
of het mogelijk is hieraan uitvoering te geven.De leden van de fractie van de VVD vragen om een reactie op hun argumenten
tegen de gebruikelijkloonregeling. Deze leden geven aan dat de gebruikelijkloonregeling
destijds in het leven is geroepen om te verhinderen dat DGA’s door een
nihilinkomen de heffing van vermogensbelasting verijdelen en oneigenlijk gebruik
maken van inkomensafhankelijke (subsidie)regelingen. Naar de mening van deze
leden zijn nader nog als argumenten van de gebruikelijkloonregeling aangevoerd
dat moet worden voorkomen dat de DGA door een nihilsalaris de premies volksverzekeringen
ontgaat en dat door een nihilsalaris de belastingheffing in de tijd verschuift.
Deze leden voeren een aantal tegenargumenten aan. De vermogensbelasting is
afgeschaft. Oneigenlijk gebruik van (subsidie)regelingen en het ontgaan van
premie volksverzekeringen kan (grotendeels) voorkomen worden door het fictieve
loon verplicht gelijk te stellen aan het maximum van de tweede schijf, tenzij
de vennootschap structureel te weinig winst maakt om een dergelijk salaris
uit te keren. Met het doorschuiven van de belastingheffing in de tijd wordt
een onderneming sterker, wat goed is voor de economie. Bovendien, zo voeren
deze leden aan, wordt de mindere opbrengst aan inkomstenbelasting grotendeels
gecompenseerd door een hogere opbrengst aan vennootschapsbelasting. Naar aanleiding
van deze tegenargumenten merk ik het volgende op. Indien het gebruikelijke
loon gelijkgesteld wordt aan het maximum van de tweede schijf, opent dit voor
DGA’s weer de mogelijkheid om af te zien van het opnemen van een salaris
dat past bij hun werk en dat in zakelijke verhoudingen zou zijn bedongen.
Door aftrekposten, zoals negatieve inkomsten uit eigen woning en uitgaven
voor inkomensvoorzieningen, kan het fiscale inkomen van DGA’s zo laag
worden dat zij toch oneigenlijk gebruik van inkomensafhankelijke regelingen
kunnen maken en dat de grondslag voor de premie volksverzekeringen wordt uitgehold.
Een onderneming wordt niet per definitie sterker door het doorschuiven van
belasting in de tijd. De financieringsbehoefte en rendementsverwachtingen
kunnen tussen bedrijven sterk verschillen. De derving in de inkomstenbelasting
wordt inderdaad gedeeltelijk gecompenseerd door een hogere opbrengst aan vennootschapsbelasting.
Niettemin blijft sprake van een substantieel verlies aan belastingopbrengsten
vanwege het verschil in belastingtarieven tussen box 1 van de inkomstenbelasting
en de vennootschapsbelasting. Weliswaar rust op de (ingehouden) extra winst
een (latente) claim in box 2, maar dat doet niet af aan de directe belastingderving.
De gebruikelijkloonregeling is recentelijk bij de Evaluatie Belastingherziening
2001 bezien. In dit kader is besloten dat het wenselijk is de gebruikelijkloonregeling
te handhaven.1De leden van de fractie van de VVD merken op dat wanneer iemand zijn onderneming
uit de BV geruisloos wil overhevelen naar een eenmanszaak, hij zijn BV moet
liquideren. Een eventuele pensioenverplichting van de BV moet dan worden afgestort
bij een verzekeraar dan wel worden ondergebracht bij een nieuw opgerichte
BV Dit laatste komt deze leden vreemd voor als de oude BV daar ook voor gebruikt
kan worden. Zij stellen voor te bepalen dat de oude BV in stand mag blijven
als pensioen-BV.In de Wet IB 1964 ontbrak een regeling voor geruisloze terugkeer uit de
BV. In de Wet IB 2001 is wel de mogelijkheid geschapen om zonder heffing van
vennootschapsbelasting en inkomstenbelasting de door de vennootschap gedreven
onderneming over te brengen naar de IB-winstsfeer, waarbij de onderneming
door de voormalige aandeelhouder(s) wordt voortgezet. Uitgangspunt daarbij
is dat de belastingclaims op stille en fiscale reserves en op
ingehouden winst worden doorgeschoven naar de voortgezette onderneming. Als
vereiste geldt onder meer dat de vennootschap een (materiële) onderneming
drijft en dat de vennootschap wordt ontbonden (de zogenoemde liquidatie-eis).
De liquidatie-eis is een fundamenteel onderdeel van de huidige regeling. Met
de liquidatie van de vennootschap wordt zekergesteld dat alle bestaande belastingclaims
adequaat worden afgewikkeld, eventuele verliezen kunnen vervolgens volledig
meegaan richting de IB-winstsfeer.Het laten vervallen van deze eis in het geval waarin het pensioen in de
oude BV is ondergebracht, zal naar verwachting leiden tot een substantiële
toename in de complexiteit van de desbetreffende regelgeving. Er zal immers
op detailniveau aangegeven moeten worden onder welke omstandigheden liquidatie
achterwege kan blijven en in hoeverre bepaalde vermogensbestanddelen (ter
dekking van de pensioenverplichting) in de vennootschap achter kunnen blijven.
Naar verwachting is het een zeer beperkte groep die hiermee gebaat zou kunnen
zijn. In de praktijk wordt van de regeling voor geruisloze terugkeer uit de
BV maar weinig gebruik gemaakt. Daarnaast is het in de praktijk niet ongebruikelijk
om het pensioen bewust niet in de werkmaatschappij onder te brengen maar in
een aparte vennootschap (holdingstructuur).Voorts kan nog worden gewezen op het wetsvoorstel tot vaststelling van
titel 7.13 (vennootschap) van het Burgerlijk Wetboek dat bij uw Kamer in behandeling
is. Dit wetsvoorstel bevat onder meer de mogelijkheid tot omzetting van een
BV in een openbare vennootschap met rechtspersoonlijkheid (hierna: OVR) waarbij
de BV van rechtswege verdwijnt en de onderneming overgaat naar de sfeer van
de inkomstenbelasting. In de memorie van toelichting bij dat wetsvoorstel
is aangegeven dat de begeleidende aanpassingen van de belastingwetgeving in
een separaat wetsvoorstel zullen worden ingediend. Uitgangspunt daarbij is
dat de beoogde effecten van de civielrechtelijke regeling niet worden doorkruist
door fiscale regelgeving. In verband met de omzetting van een BV in een OVR
bestaat behoefte aan een doorschuiffaciliteit waarin de bestaande BV volledig
verdwijnt en waarin bestaande claims volledig worden afgewikkeld. De lijn
die in de voorgestelde wijzigingen van het Burgerlijk Wetboek wordt gevolgd,
spoort in dit opzicht met de bestaande regeling voor de geruisloze terugkeer.De leden van de fractie van de VVD vernemen graag een reactie op een aantal
onderdelen van het commentaar van de redactie in Vakstudie Nieuws 2006/55.2.Met betrekking tot de buitengewone uitgavenregeling constateert de redactie
van Vakstudie Nieuws dat op grond van de wettekst van artikel 6.18 van de
Wet inkomstenbelasting 2001 zoals deze per 1 januari 2006 van kracht
is, de no-claim teruggaaf geen invloed heeft op de hoogte van de buitengewone
uitgaven. De redactie stelt dat dit met de voorgestelde wijziging anders is.
Volgens de redactie zou een eventuele no-claim teruggaaf gesaldeerd moeten
worden met de aftrekbare standaardpremie. Het is voor de redactie onduidelijk
of dit voorzien is.Zowel op basis van de huidige wettekst als op basis van de voorgestelde
wettekst is het zo dat binnen de buitengewone uitgaven (vanaf 2006) slechts
rekening wordt gehouden met de gemiddelde premie Zvw inclusief een gemiddelde
no-claimteruggaaf (de zogeheten standaardpremie) in plaats van de werkelijk
betaalde premie Zvw en werkelijke no-claimteruggaaf. De werkelijke no-claim
teruggaaf behoeft niet te worden gesaldeerd met de aftrekbare standaardpremie,
omdat deze reeds is vergolden in de standaardpremie. Met andere woorden: er
wordt slechts rekening gehouden met de standaardpremie en dat blijft zo.Op het commentaar van de redactie in Vakstudie Nieuws 2006/55.2 met betrekking
tot de regeling dienstverlening aan huis en de deelnemingsvrijstelling wordt
elders in deze nota ingegaan.ArtikelenArtikel IIDe leden van de fractie van het CDA vragen of het klopt dat de met de
tijdelijke tariefverlaging van box 2 geboden compensatie kan worden verdubbeld
indien de aanmerkelijkbelanghouder een (fiscale) partner heeft. Het is inderdaad
juist dat de voorgestelde tariefmaatregel dit effect kan hebben. Bij de vormgeving
van de maatregel is dit effect onderkend. In verband met het tijdelijke karakter
van de maatregel is nadrukkelijk rekening gehouden met de informatiserings-
en uitvoeringsaspecten en is afgezien van een verdere verfijning van de maatregel.Artikel IVDe leden van de fractie van het CDA merken op dat het uit de loonbelasting
halen van de directeur-grootaandeelhouder wetstechnisch gecompliceerd is omdat
verschillende regelingen uit de Wet op de loonbelasting 1964 van toepassing
moeten worden verklaard. Zij vragen waarom niet is gekozen voor het alternatief
om de jaartabel in te voeren voor jaarloonbetalingen (de tabel van artikel
20a van de Wet op de loonbelasting 1964) en de mogelijkheid te openen jaaraangifte
loonbelasting te doen.Ik kan hierop antwoorden dat het niet mogelijk is om met een systeem van
jaaraangiften tegemoet te komen aan de motie Verhagen/Rutte.1 Het huidige geautomatiseerde heffingssysteem van de loonbelasting
is gebouwd op aangiften per maand of per vier weken. De introductie van een
jaaraangifte is zodanig ingrijpend dat een heel nieuw heffingssysteem gebouwd
moet worden. Daaraan kan pas worden begonnen nadat het huidige SUB-systeem
afgebouwd en stabiel is (naar verwachting rond 1 januari 2008). Aangezien
deze nieuwbouw samenvalt met enkele andere grote Belastingdienstprojecten
als Toeslagen en complexiteitsreductie moet vervolgens nog gerekend worden
met een invoeringstermijn van enkele jaren.Een alternatief is mogelijk in de vorm van een handmatig verwerkingsproces
van jaaraangiften. Dat is echter alleen theoretisch. Het aantal vennootschappen
tot wie uitsluitend directeuren-grootaandeelhouders in dienstbetrekking staan
bedraagt naar verwachting ten minste 100 000 (circa 20% van het
totale aantal inhoudingsplichtigen). Een handmatig verwerkingsproces van de
jaaraangifte betekent dat alle samenhangende processen (zoals het bewaken
van de tijdige binnenkomst, het opleggen van aanslagen, beboeting en het verlenen
van verminderingen) eveneens «handmatig» moeten worden uitgevoerd.
Een jaarlijks terugkerend arbeidsintensief handmatig proces valt niet goed
te rijmen met dit tijdperk van digitalisering. Bovendien zijn werkprocessen
van deze omvang nauwelijks handmatig uit te voeren en te beheersen.Daarnaast moet worden bedacht dat bij een jaaraangifte de verplichting
tot het doen van aangifte pas geldt nadat het jaar voorbij is. Dit zou betekenen
dat de loonbelasting/premie volksverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage
Zorgverzekeringswet van deze directeuren-grootaandeelhouders telkens pas na
afloop van het jaar wordt betaald. Een dergelijk structureel uitstel van betaling
is niet te rechtvaardigen ten opzichte van ondernemers die voorlopige aanslagen
inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage
Zorgverzekeringswet betalen die al in het lopende kalenderjaar worden opgelegd.
In het eerste jaar van invoering van de jaaraangifte voor inhoudingsplichtigen
zonder andere werknemers dan directeuren-grootaandeelhouders
zou bovendien een aanzienlijke budgettaire derving ontstaan die kan oplopen
tot € 1,6 miljard.Artikel IVaDe leden van de fractie van het CDA stellen aan de hand van een casuspositie
een aantal vragen over het gewijzigde artikel 13, elfde lid van de Wet op
de vennootschapsbelasting 1969 (hierna: Wet Vpb 1969).De casuspositie kan als volgt worden samengevat. Er is sprake van een
tussenhoudster in land A (TH) die landenholdings bezit in landen B en C. Landenholding
B (BH) houdt lokale werkmaatschappijen met actieve bezittingen van 400. BH
heeft groepsvorderingen op deze werkmaatschappijen van 500. Landenholding
C (CH) houdt lokale werkmaatschappijen met actieve bezittingen van 800. CH
heeft groepsvorderingen op deze werkmaatschappijen van 600. De werkmaatschappijen
in land C hebben een vordering op elkaar van 100. TH heeft ten slotte ook
een passieve laagbelaste financieringsdochter (FD) met groepsvorderingen van
500.Voor de toepassing van de bezittingentoets zal op het niveau van TH een
toerekeningsbalans dienen te worden gemaakt. De groepsvorderingen van de FD
van 500, zullen daarbij in ieder geval als vrije belegging worden aangemerkt.
De groepsvorderingen van BH zullen ingevolge het elfde lid eveneens als vrije
belegging worden aangemerkt, omdat deze meer bedragen dan de helft van de
bezittingen van BH. Overigens lijkt het onwaarschijnlijk dat de groepsvorderingen
die aan een werkmaatschappij zijn verstrekt, meer bedragen dan de waarde in
het economische verkeer van de activa van deze werkmaatschappij. De groepsvorderingen
van CH zullen niet als vrije belegging worden aangemerkt, omdat de bezittingen
van CH niet voor meer dan de helft bestaan uit vrije beleggingen. Ten aanzien
van deze groepsvorderingen moet op grond van de hoofdregel van het tiende
lid worden vastgesteld of deze als vrije belegging worden beschouwd. Hetzelfde
geldt voor de groepsvordering die de werkmaatschappijen in land C onderling
op elkaar hebben.Er kan dus niet op voorhand worden gezegd of de bezittingen van TH voor
meer dan de helft als vrije belegging worden aangemerkt. Zo dit al het geval
zou zijn, dan zou vervolgens nog moeten worden vastgesteld of TH als laagbelast
moet worden aangemerkt. De uitkomst van deze casus hangt dus sterk af van
de feiten en omstandigheden van het concrete geval.Ik kan bevestigen dat voor de toets van de tweede volzin of de bezittingen
voor meer dan de helft bestaan uit vrije beleggingen (inclusief de groepsvorderingen),
de bezittingen zowel middellijk als onmiddellijk in aanmerking moeten worden
genomen. De bezittingen van de werkmaatschappijen tellen daarbij dus mee.
De wettekst zal bij een volgende gelegenheid op dit punt nog worden verduidelijkt.De leden van de fractie van het CDA vragen wat de uitwerking zou zijn
indien een deel van de groepsvorderingen van BH en CH worden omgezet in aandelenkapitaal,
waardoor het resterende deel minder bedraagt dan 50%. Deze vragen of
de groepsvorderingen dan als operationele activa kunnen worden aangemerkt.In dat geval moet per vordering zelfstandig worden bepaald of deze als
vrije belegging wordt aangehouden of niet.De leden van de fractie van het CDA vragen vervolgens aan de hand van
welke criteria wordt vastgesteld of de groepsvorderingen een vrije belegging
vormen.De plaats die de groepsvorderingen in het vermogen innemen, is hier de
bepalende factor. De fiscale behandeling van de vordering in het andere land
is daarbij in beginsel niet relevant.Ten slotte vragen de leden van de fractie van het CDA wat de ratio is
van het onderscheid tussen vennootschappen waarvan de bezittingen (middellijk
en onmiddellijk) voor meer respectievelijk minder dan 50% bestaan uit
vrije beleggingen.Ingeval de bezittingen voor meer dan 50% bestaan uit vrije beleggingen
(inclusief alle groepsvorderingen) overheerst bij die vennootschap het «passieve»
karakter. Het beleggen en financieren kan in zo’n geval worden beschouwd
als de hoofdactiviteit van de vennootschap. Wel heeft de belastingplichtige
in dat geval nog de mogelijkheid aannemelijk te maken dat sprake is van een
actieve financieringsmaatschappij.In het commentaar van de redactie in Vakstudie Nieuws 2006/55.2, waarop
door de leden van de fractie van de VVD een reactie wordt gevraagd, worden
vraagtekens geplaatst bij de interpretatie van de tweede volzin van artikel
13, elfde lid, van de Wet Vpb 1969.De betekenis van de tweede volzin kan als volgt worden verduidelijkt.
In de eerste volzin is bepaald dat groepsvorderingen als vrije belegging worden
aangemerkt. In de tweede volzin is bepaald dat dit alleen geldt indien de
bezittingen van het lichaam dat de vordering houdt, voor meer dan de helft
bestaan uit vrije beleggingen. Ter beantwoording van de vraag of dit het geval
is, dienen alle groepsvorderingen als vrije belegging
te worden meegeteld. Als de op deze wijze opgevatte vrije beleggingen meer
dan de helft van de bezittingen vormen, worden de groepsvorderingen ook werkelijk
als vrije belegging aangemerkt, tenzij de belastingplichtige aannemelijk maakt
dat het lichaam dat de vorderingen houdt een actieve financieringsmaatschappij
is. Als de eerste volzin niet van toepassing is, omdat de bezittingen van
het lichaam dat de vordering houdt niet voor meer dan de helft bestaan uit
vrije beleggingen, moet per groepsvordering zelfstandig worden bepaald of
deze als vrije belegging dient te worden aangemerkt.In Vakstudie Nieuws wordt voorts geconstateerd dat het elfde lid van artikel
13 ook geldt in de situatie dat de deelneming zelf groepsvorderingen houdt.
Dit kan worden bevestigd.Artikel VIIIDe leden van de CDA-fractie merken op dat de behandeling van het wetsvoorstel
30 061 tot wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 in verband
met de aanpak van constructies met betrekking tot (on)roerende zaken ernstig
is vertraagd geraakt. Zij merken daarbij op dat de technische aanpassing van
de Wet op de omzetbelasting 1968 (hierna: Wet OB) met betrekking tot de vrijstelling
voor thuiszorg uit dat wetsvoorstel is overgebracht naar het onderhavige wetsvoorstel.
Deze leden vragen zich af waarom dat ook niet met andere aanpassingen uit
dat wetsvoorstel is gebeurd. Zij wijzen daarbij op de technische aanpassingen
van de artikelen 2a, onderdeel c, en 18, eerste lid, onderdeel a, en van tabel
I, onderdeel b, van de Wet OB.De behandeling van het hiervoor genoemde wetsvoorstel in verband met de
aanpak van constructies is inderdaad vertraagd. Bij brief van 20 oktober
2006 is aan de voorzitter van de Tweede Kamer gevraagd de verdere behandeling
ervan uit te stellen, dit in verband met het recente arrest van het Hof van
Justitie in de zaak C-255/02 (Halifax plc) en het na dit arrest nog te verwachten
arrest van de Hoge Raad over de feitelijke toepassing van het leerstuk van
misbruik van recht in de omzetbelasting in relatie tot de bestrijding van
OB-constructies. De vertraging van genoemd wetsvoorstel leidde ertoe dat de
wijziging met betrekking tot de actualisatie van de OB-vrijstelling voor de
thuiszorg ook zou worden uitgesteld. Omdat die actualisatie nog verder moet
worden aangepast aan de Wet maatschappelijke ondersteuning (hierna: Wmo) en
vervolgens samen met de Wmo per 1 januari 2007 in werking moet treden,
is besloten de desbetreffende bepaling uit genoemd wetsvoorstel
te halen en in verder geactualiseerde vorm over te brengen naar het onderhavige
voorstel. Het karakter van de andere technische aanpassingen in voornoemd
wetsvoorstel is niet van een zodanig spoedeisende aard dat inwerkingtreding
per 1 januari 2007 vereist is.Het voorgestelde artikel 4, tweede lid, onderdeel a, van de Wet OB voorziet
in een bepaling op basis waarvan als een belastbare dienst wordt aangemerkt «het
gebruiken van een tot het bedrijf behorend goed voor privé-doeleinden
van de ondernemer of van zijn personeel, of, meer in het algemeen, voor andere
dan bedrijfsdoeleinden, wanneer voor dit goed recht op volledige of gedeeltelijke
aftrek van de belasting is ontstaan». Deze nieuwe bepaling is geheel
gebaseerd op artikel 6, lid 2, onder a, van de Zesde Richtlijn. De leden van
de CDA-fractie vragen in dit verband of het begrip «tot het bedrijf
behorend goed» zowel goederen omvat waarvan de ondernemer de eigenaar
is als goederen die de ondernemer huurt. In dit verband zij opgemerkt dat
alleen sprake is van een «tot het bedrijf behorend goed» wanneer
de ondernemer de eigenaar is van dat goed. Uit het arrest van het Hof van
Justitie in de zaak C-155/01 (Cookies World) kan niet worden afgeleid dat
het begrip «tot het bedrijf behorend goed» mede door het bedrijf
gehuurde goederen omvat. In die zaak, die mede betrekking had op de Oostenrijkse
nationale regelgeving, kwam die vraag als zodanig immers niet aan de orde.
Wel luidde een van de overwegingen van het Hof van Justitie in die zaak dat
artikel 6, lid 2, onder a, van de Zesde Richtlijn geen toepassing vond omdat
er geen sprake was van gebruik van een goed voor andere dan bedrijfsdoeleinden.
Het Hof van Justitie heeft daarbij niet het feit aangegrepen dat het hier
een gehuurde zaak betrof in plaats van een aangekochte om de toepassing van
artikel 6, lid 2, onderdeel a, van de Zesde Richtlijn af te wijzen. In het
artikel van prof. dr. H.W.M. van Kesteren en mr. J.B.O. Bijl, BTW en onzakelijk
gebruik of privégebruik, NTFR 2006/1591, wordt dit terecht geconstateerd.
Daaruit kan evenwel niet worden afgeleid dat wanneer overigens aan alle voorwaarden
zou zijn voldaan, genoemde bepaling tevens toepassing zou kunnen vinden voor
het privé-gebruik van gehuurde goederen. In dit verband zij nog opgemerkt
dat de door het Hof gekozen formulering die zich, zoals gezegd, toespitst
op de uitleg van het begrip «andere dan bedrijfsdoeleinden», mogelijk
ook verband houdt met het feit dat dit begrip in de Oostenrijkse nationale
regelgeving nogal afwijkend was geformuleerd van artikel 6, lid 2, onderdeel
a, van de Zesde Richtlijn.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie hierover
wordt opgemerkt dat het niet van toepassing zijn van het voorgestelde artikel
4, tweede lid, onderdeel a, van de Wet OB met betrekking tot door het bedrijf
gehuurde goederen, betekent dat de correctie met betrekking tot het privé-gebruik
van deze goederen plaatsvindt door een beperking van de aftrek van de voorbelasting
met betrekking tot het door de ondernemer gehuurde goed, en niet door een
belastingheffing over het privé-gebruik. Deze blokkering van het recht
op aftrek, deze leden vragen daarnaar, geeft geen onjuiste verhouding met
het arrest van het Hof van Justitie in de zaak C-434/03 (Charles en Charles-Tijmens),
omdat dat arrest juist betrekking heeft op de situatie waarin wél belasting
moet worden geheven ter zake van het privégebruik van tot de onderneming
(als eigenaar) behorende goederen en er dus ter zake wel recht op aftrek van
de voorbelasting voor die goederen bestaat.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie of het mogelijk
is diensten te etiketteren, wordt opgemerkt dat die mogelijkheid er voor de
omzetbelasting niet is. Wat dat betreft wordt er ook geen onderscheid gemaakt
tussen zogenoemde kostbare diensten als zijnde de diensten waarop kan worden
afgeschreven en de overige diensten.De leden van deze fractie gaan vervolgens in op het bij nota van wijziging
ingevoegde nieuwe vijfde lid van artikel 11 van de Wet OB. Het gaat hier om
een aanpassing van de regelingen inzake de zogenoemde opties voor belaste
levering en voor belaste verhuur (daaronder begrepen handelingen met beperkte
rechten- zoals erfpacht – die kwalificeren als verhuur). Gesteld wordt
dat het niet meetellen van de belastbare feiten van de artikelen 3, derde
lid, en 4, tweede lid, tot ongewenste cumulatie leidt (bij de zogenoemde integratieheffing)
dan wel niet noodzakelijk is (privé-gebruik). Daaraan wordt de vraag
gekoppeld of het vijfde lid niet beter kan vervallen of kan worden ingeperkt.Daarover zij opgemerkt dat met het niet meetellen van de – deels
nieuwe – belastbare feiten, wordt beoogd te voorkomen dat de 90%-grens
(die optie mogelijk maakt) eenvoudig kan worden overschreden, soms ook door
incidentele en manipuleerbare omstandigheden. In zoverre daarmee iets wordt
geregeld wat geen effect heeft (zoals in het WFR lijkt te worden gesteld),
zou het nieuwe vijfde lid hooguit iets regelen wat overbodig is. Met name
op het punt van de integratieheffing ben ik er echter van overtuigd dat daar
zeker niet iets overbodigs wordt geregeld. Ik doel hier op het feit –
waar ik noch in de vraagstelling van deze leden noch in de gememoreerde literatuur
iets over lees – dat bij de vestiging, overdracht, enz. van een recht
waaraan een onroerende zaak is onderworpen -bijvoorbeeld een recht van erfpacht –
beneden de waarde van dat recht in het economisch verkeer, de optie voor belaste
verhuur wordt (casu quo kan worden) gebruikt in constructiesituaties. Hierbij
heb ik het oog op situaties waarin met behulp van (tussengeschoven) gelieerde
rechtspersonen een heel lage heffingsmaatstaf wordt gecreëerd voor die
integratieheffing (met als resultaat slechts een geringe heffing waartegenover
dan wél een volledig recht op aftrek zou bestaan). Een aanpassing van
het voorgestelde vijfde lid acht ik dan ook ongewenst. Mocht niettemin blijken
dat er situaties zijn waarin het niet reëel is de bepaling toe te passen,
dan ben ik bereid te bezien of daar een in de praktijk hanteerbare oplossing
voor kan worden gevonden.Met betrekking tot de door deze leden aangeroerde relatie tussen de vermogensetiketteringsleer
en het 90%-criterium, en de voorbeelden die zij daarbij geven, zij
het volgende opgemerkt. In het eerste voorbeeld is sprake van een situatie
waarin het goed voor 100% tot het bedrijfsvermogen wordt gerekend.
Gelet op het feit dat – zoals hiervoor is aangegeven- het privé-gebruik
niet meetelt voor de toepassing van het 90%-criterium, leidt de verhouding
61% belast gebruik en 9% vrijgesteld gebruik ertoe dat niet
aan het 90%-criterium wordt voldaan. Hetzelfde geldt in de tweede situatie.
De mate waarin een goed tot het bedrijfsvermogen is gerekend, is dus niet
van belang.De leden van de CDA-fractie stellen ook de maatstaf van heffing van de
(bij wetsfictie) belastbare feiten van het voorgestelde artikel 4, tweede
lid, onderdelen a en b, van de Wet OB aan de orde. In artikel 8, zevende lid,
van de Wet OB is aangegeven dat de maatstaf van heffing voor deze belastbare
feiten wordt gesteld op de door de ondernemer voor het verrichten van de dienst
gemaakte uitgaven. Bij ministeriële regeling zullen daarvoor nadere regels
worden opgenomen in de Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting 1968. Daarbij
zullen wat betreft de diensten bedoeld in artikel 4, tweede lid, onderdeel
a, alleen die uitgaven in aanmerking worden genomen waarvoor de ondernemer
de ter zake betaalde omzetbelasting geheel of gedeeltelijk in aftrek heeft
kunnen brengen. Het gaat daarbij globaal gesproken om uitgaven die de ondernemer
heeft gedaan voor de verwerving, voor het onderhoud of de reparatie van het
goed waarmee de dienst wordt verricht, en voor het privé-gebruik als
zodanig van het goed. De uitgaven voor de verwerving van een goed worden voor
de toerekening aan het privé-gebruik administratief gespreid over een
zekere periode, waarbij wordt uitgegaan voor onroerende investeringsgoederen
van een periode van 10 jaar en voor roerende investeringsgoederen van een
periode van 5 jaar. Voor de overige goederen zal een periode gelden van 1
jaar. Zo wordt, zoals deze leden ook aangeven, aangesloten bij de voor die
goederen geldende herzieningstermijnen voor de omzetbelasting van 10, respectievelijk
5 en 1 jaar. De aansluiting bij de herzieningstermijn betekent niet,
deze leden vragen daarnaar, dat na afloop van de herzieningstermijn van een
onroerende zaak of een roerend investeringsgoed, bij voortduring van het gebruik
van dit goed voor privé-doeleinden, de daaraan toe te rekenen uitgaven
op nihil worden gesteld. Weliswaar zal het element in de maatstaf van heffing
dat betrekking heeft op de uitgaven voor de verwerving van het gebruikte goed
na afloop van de herzieningstermijn terugvallen naar nihil, maar dat zal niet
het geval zijn voor de uitgaven voor onderhoud en reparatie van het goed en
die voor het gebruik van het goed zelf. Deze uitgaven vormen derhalve na het
verstrijken van de herzieningsperiode de maatstaf van heffing. Gemeend wordt,
dit in reactie op de vraag hierover van deze leden, dat de hiervoor geschetste
aanpak in lijn is met hetgeen door het Hof van Justitie is overwogen bij het
arrest in de zaak C-415/98 (Laszlo Bakcsi).De leden van de CDA-fractie memoreren het voorgestelde artikel 16a van
de Wet OB, waaruit volgt dat de nieuwe heffingssystematiek voor – kort
gezegd- privé-gebruik «om niet» achterwege blijft «indien
het prestaties betreft als bedoeld in het op artikel 16, eerste lid, gebaseerde
koninklijk besluit» (i.e. het Besluit aftrek omzetbelasting 1968, oftewel
het zogenoemde Bua). Zij vragen zich af hoe de geciteerde wettekst moet worden
uitgelegd. Blijft de nieuwe heffingssystematiek alleen achterwege indien op
basis van het Bua feitelijk is gecorrigeerd of
moet die wettekst zo worden uitgelegd dat de nieuwe heffingssystematiek ook
achterwege blijft indien zich situaties voordoen waarin het Bua feitelijk
niet tot correctie leidt. Deze leden noemen in de eerste plaats hier de situatie
waarin het Bua niet is toe te passen omdat het privé-gebruik zich bijvoorbeeld
niet in het jaar van aanschaf heeft voorgedaan, maar pas in het jaar daarna.
Een tweede situatie is die welke wordt aangeduid in het artikel «Btw
en onzakelijk gebruik of privé-gebruik» in NTFR 2006/1591 (waar
deze leden hun vraagstelling klaarblijkelijk aan ontlenen), namelijk de situatie
waarin het Bua niet tot correctie leidt omdat de Bua-grens van € 227
niet wordt overschreden. In de derde plaats is de situatie denkbaar die wordt
beschreven in de nota van wijziging en die ziet op het van Bua-correctie uitgezonderde
besloten busvervoer, de fiets voor woon-werkverkeer en outplacement (Kamerstukken
II 2006/07, 30 804, nr. 9, blz. 16).Dienaangaande roep ik deze leden graag de ratio van onderhavig artikel
16a in herinnering (zie ook het zojuist aangeduide Kamerstuk): bedoeld is
dat de huidige heffingssystematiek van het Bua ook voor Bua-prestaties «om
niet» blijft gelden, zodat er geen cesuur ontstaat tussen prestaties «om
niet» enerzijds en prestaties «niet om niet» anderzijds.
Anders gezegd, beoogd is geen verandering aan te brengen in de huidige behandelingswijze
van Bua-prestaties. Dit impliceert dat de nieuwe heffingssystematiek niet
alleen achterwege blijft wanneer de facto wordt gecorrigeerd, maar ook in
de hiervoor beschreven drie situaties. Hieraan zij overigens nog toegevoegd
dat de nieuwe heffingssystematiek in zoverre uiteraard wel aan de orde zal
komen indien mocht blijken dat onderdelen van het Bua nietig zijn. Daarover
hebben verschillende belastingplichtigen het oordeel van de rechter gevraagd.De leden van de CDA-fractie stellen dat het bedrag van € 15
dat in de nota naar aanleiding van het verslag – blz. 37 – is
genoemd in relatie tot het begrip «geringe waarde» (van artikel
3, achtste lid), zou zijn ontleend aan artikel 8, derde lid, van de Wet OB.
Zij vragen waar de analogie met dat artikel op is gebaseerd.Dit moet op een misverstand berusten. Die analogie betreft namelijk niet
de hoogte van het bedrag maar de in aanmerking te nemen waarde – waarde
in het economische verkeer, verkoopwaarde, aankoopprijs, kostprijs, enz. –
bij de beoordeling van de vraag of de €15-grens wordt bereikt. Voor die
beoordeling is aangesloten bij de terzake in artikel 8, derde lid (nieuw),
geldende maatstaf van heffing. Het gaat hier dan ook om «een bedrag
van € 15 als [.....] aankoopprijs of kostprijs, de omzetbelasting
niet daaronder begrepen».Er is hier overigens – deze leden vragen daar naar – geen
(analogische) aansluiting gezocht bij de Bua-grens van € 227 en
evenmin bij de grens van € 45 voor invoer van kleine zendingen uit
derde landen (artikel 1, lid 2, onder c, van Richtlijn 2006/79/EG van de Raad
van 5 oktober 2006 (PbEG L 286/15), omdat die grenzen anders van karakter
zijn. Bij de Bua-grens gaat het om de optelsom van de aanschaffingskosten/kostprijs
van alle ten behoeve van eenzelfde personeelslid
of relatie in één boekjaar verrichte prestaties. Ook bij de
kleine-zendingengrens gaat het in beginsel om een optelsom van meerdere tot één
zending behorende goederen. Bij het bedrag van € 15 gaat het echter
om één onttrekking van een goed (in het voorbeeld van deze leden
een balpen, een gratis krant of een paraplu) en gaat het erom te bepalen wanneer
dat aan een bedrijf onttrokken goed een geringe waarde heeft (het gaat dus
niet om de waarde van alle weggegeven balpennen per jaar). Gelet op dat andere
karakter is het verschil in grootte van het bedrag gerechtvaardigd. Bovendien
is de €15-grens niet meer dan een handreiking naar de uitvoeringspraktijk
bij de vraag of sprake is van een goed van geringe waarde, en kan ook niet
meer dan dat zijn omdat de Zesde Richtlijn zelf daarvoor geen expliciete grens
bevat.De leden van de CDA-fractie vragen waarom er bij deze wetgevingsoperatie
om de Wet OB meer richtlijnconform te maken niet voor gekozen is om de bij
de Wet OB behorende tabel II uit te breiden met de prestaties vermeld in de
artikelen 14, lid 1, onder g, en i, en 15 van de Zesde Richtlijn (en de reeds
in tabel II opgenomen prestaties werkelijk richtlijnconform te maken), zodat
ondernemers hun rechten en verplichtingen op een eenvoudiger wijze uit de
Wet OB kunnen afleiden. Deze leden merken op dat genoemde richtlijnbepalingen
nauwelijks leesbaar zijn en dat in een aantal gevallen er ruimte zit in de
formuleringen van de richtlijn en van tabel II van de Wet OB.Naar aanleiding hiervan wordt opgemerkt dat hier is gekozen voor de beste
van twee kwaden. De artikelen 14, lid 1, onder g, en i, en 15 van de Zesde
Richtlijn bevatten inderdaad een groot aantal – niet altijd even helder
geformuleerde – vrijstellingen van divers karakter. Binnen de systematiek
van de Nederlandse omzetbelasting gaat dat om regelingen die op diverse manieren
zijn uitgewerkt en soms zijn opgenomen in andere regelingen, zoals de Uitvoeringsregeling
Algemene wet inzake rijksbelastingen 1994; ook daarbij gaat het derhalve om
een complex geheel. Om de bepalingen met betrekking tot het aftrekrecht toch
zo volledig, correct en eenvoudig mogelijk te implementeren in artikel 15
van de Wet OB is uiteindelijk gekozen voor een redactie waarbij in artikel
15, tweede lid, onderdeel b, rechtstreeks wordt verwezen naar bepalingen van
de Zesde Richtlijn. In dit verband wordt nog opgemerkt, dat ook elders in
de Wet OB rechtstreekse verwijzingen naar de Zesde Richtlijn zijn opgenomen,
zoals in de artikelen 1a, eerste lid, onderdelen a en d, en 5a, eerste en
tweede lid.De leden van de CDA-fractie merken terecht op dat in de voorgestelde wetgeving
het Bua wordt gehandhaafd, naast de introductie van een tweede correctiemogelijkheid
(artikel 3, derde lid, en artikel 4, tweede lid, oftewel de nieuwe heffingssystematiek
voor, kort gezegd, privé-gebruik van de ondernemer en van zijn personeel).
Dat in de nota naar aanleiding van het verslag zou zijn gesteld
dat ondernemers geen twee naast elkaar staande correctiesystemen hoeven te
hanteren – deze leden wijzen hier op – moet op een misverstand
berusten. Naar ik aanneem doelen deze leden op de zinsnede op bladzijde 33
van de nota, waarin wordt gesteld:«Aldus ontstaat er voor de Bua-prestaties
na 1 januari 2007 niet de situatie van twee regimes naast elkaar».
Deze zin heeft echter louter betrekking op (artikel 16a van) de nota van wijziging
waarin is geregeld dat ook voor de prestaties «om niet» –
in tegenstelling tot het oorspronkelijke voorstel – het Bua-regime blijft
gelden, en niet de nieuwe heffingssystematiek. Voor privé-gebruik door
het personeel geldt aldus één regime, zoals de aangehaalde zin
ook aangeeft, namelijk het Bua-regime, ongeacht of het gaat om prestaties
om niet of om prestaties tegen een vergoeding.Dit neemt niet weg dat een ondernemer, naast het Bua-regime voor zijn
personeel, ook met het nieuwe regime kan worden geconfronteerd, bijvoorbeeld
met betrekking tot eigen privé-gebruik. Het hanteren van twee regimes
naast elkaar (enerzijds dus voor het privé-gebruik van zijn personeel,
anderzijds voor zijn eigen privé-gebruik), is echter in essentie geen
nieuwe situatie (met bijbehorende administratieve lasten), zoals deze leden
lijken te suggereren. Ook voor het arrest Charles-Tijmens had de ondernemer
in bepaalde situaties al te maken met twee regimes; enerzijds het Bua (voor
zijn personeel), anderzijds artikel 15 van de Wet OB (aftrekrecht eigen privé-gebruik).
Waar het wetsvoorstel verandering in aanbrengt – daartoe gedwongen door
het arrest Charles-Tijmens – is de andere wijze van belasten van het
eigen privé-gebruik van de ondernemer. Voor de administratieve lasten
van die verandering zij hier verwezen naar bladzijde 11 van de nota van wijziging.In verband met het vorenstaande vragen deze leden of het niet beter is
om het Bua te laten vervallen en daarmee volledig aan te sluiten bij de systematiek
van de richtlijn. Daarover zij opgemerkt dat de twee argumenten die daartoe
worden aangedragen, mij niet aanspreken. Wat het tweede argument betreft (de
vermeende lastenverzwaring van het handhaven van het Bua), is hiervoor al
aangegeven dat die lastenverzwaring niet zit in het handhaven van het Bua
maar in het gegeven dat er een – door jurisprudentie afgedwongen –
andere systematiek moest worden geïntroduceerd met betrekking tot het
privé-gebruik van de ondernemer zelf. Het afschaffen van het Bua brengt
daar geen verandering in en zou wellicht zelfs tot een verdere administratieve
lastenverzwaring leiden aangezien dan ook voor het privé-gebruik van
het personeel de nieuwe systematiek gaat gelden. Wat het tweede argument betreft
(het feit dat het maar de vraag is of het Bua richtlijnconform is), zij opgemerkt
dat dat op zich voor mij geen aansprekend argument is om het Bua – met
zijn nadelen, maar ook zo met zijn voordelen – te schrappen. Te meer
niet omdat ook het bedrijfsleven heeft aangegeven dat het Bua voor hen belangrijke
elementen bevat. Te wijzen valt hier bijvoorbeeld op de grens van € 227
waar beneden correctie achterwege blijft.Het is juist, deze leden vragen daarnaar, dat de wijziging van artikel
15, eerste lid, eerste volzin, slotzinsnede (prestaties die «worden
gebruikt voor belaste handelingen» in de plaats van prestaties die «worden
gebezigd in het kader van zijn onderneming») betekent dat de in rekening
gebrachte BTW voor advieskosten en dergelijke inzake aan-/verkoop van deelnemingen,
in beginsel niet aftrekbaar is. De richtlijnconforme aanpassing van die slotzinsnede
noodzaakt tot die conclusie.Artikel XIIIDe leden van de fractie van het CDA vragen nadere informatie over de toezegging
zoals gedaan tijdens het wetgevingsoverleg op 23 oktober 2006 dat nader
zal worden gekeken naar de overgangsregeling met betrekking tot bonussen alsmede
naar de gevolgen als werkgevers volgens de CAO nog een bijdrage
boven de maximumuurprijs geven en andere extra’s.Aan deze toezegging is gevolg gegeven in mijn brief van 25 oktober
2006 aan de Tweede Kamer.1 Zoals daar is vermeld
levert het vervallen van de vrijstelling voor vergoedingen van kinderopvangkosten
geen problemen op als het gaat om nabetalingen van vergoedingen waarop de
werknemer reeds in 2006 recht had. Neemt een werkgever echter in 2007 het
initiatief om kinderopvangkosten te vergoeden, ongeacht of hij dit doet in
de vorm van een bonus, dan is die vergoeding belast.Met betrekking tot werkgevers die volgens de CAO nog een bijdrage verstrekken
voor kosten van kinderopvang merk ik op dat deze bijdrage tot het loon van
de werknemer wordt gerekend.De Minister van Financiën,G. ZalmXNoot1Kamerstukken 2005/06, 29 210, nr. 103.XNoot1Overigens zullen de maandlasten door deze variant stijgen aangezien een
deel van de hypotheken momenteel aflossingsvrij is. De mate van afwenteling
tussen een goedkoper huis of het accepteren van hogere maandlasten is niet
bekend. Het is mogelijk dat deze hogere lasten betaald worden uit box 3 vermogen
waardoor het genoemde effect lager zal zijn.XNoot1HvJ C-444/93 Megner en Scheffel en Centrale Raad van Beroep 29 april
1996, RSV 1996/247.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 30 804, nr. 29.XNoot2Kamerstukken II 2006/07, 30 804, nr. 34, blz. 8.XNoot1Rapport «Breder, lager, eenvoudiger? Een evaluatie van de belastingherziening
2001», Kamerstukken II 2005/06, 30 375, nr. 2, blz. 91–92,
alsmede Verslag van een schriftelijk overleg, Kamerstukken II 2005/06, 30 375,
nr. 4, blz. 35–37.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 30 800, nr. 13.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 30 804, nr. 31, blz. 2/3. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30804-D.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl