Ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid; Brief staatssecretaris met reactie op een aantal moties ingediend tijdens het debat op 16 maart 1999
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22187, nr. 88

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

28-04-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

22187 nr. 88

23-04-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Motie 73 van de leden Smits en Schimmel In deze motie wordt de regering verzocht de beoordeling
van herstelgedrag en de reïntegratie-inspanning van werknemers los te
zien van de theoretische schatting op grond van het arbeidsongeschiktheidscriterium.2. Motie 74 van de leden Smits en Schimmel In deze motie wordt de regering verzocht per sector te
registeren hoeveel dienstbetrekkingen met arbeidsgehandicapte werknemers bestaan
en hoeveel daarvan een (gedeeltelijke) WAO-uitkering hebben, in aanvulling
op haar voornemen voortaan per sector de instroom in de WAO en de uitstroom
in de WAO te registeren.3. Motie 81 van de leden Schimmel en Smits In deze motie wordt de regering verzocht een wettelijk
recht van reïntegratie in het BW en in de WAO op te nemen op basis waarvan
een zieke dan wel arbeidsgehandicapte werknemer aanspraak kan maken op informatie
over en begeleiding naar werk.4. Motie 82 van de leden Schimmel en Smits Met deze motie wordt de regering verzocht in het aanstaande
Voorjaarsoverleg afspraken met sociale partners te maken over jaarlijkse streefcijfers
met betrekking tot het aantal arbeidsgehandicapten dat per sector in dienst
zal worden genomen.Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22187Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 187Ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheidnr. 88BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 23 april 1999Hierbij doe ik u toekomen mijn nadere reactie op de tijdens het debat
op 16 maart jl. aanvaarde moties over het Plan van aanpak WAO. De moties nr.
73, 74, 81 en 82 worden hieronder in volgorde behandeld. 1. Motie 73 van de leden Smits en Schimmel In deze motie wordt de regering verzocht de beoordeling
van herstelgedrag en de reïntegratie-inspanning van werknemers los te
zien van de theoretische schatting op grond van het arbeidsongeschiktheidscriterium.Blijkens de overwegingen, gaan de indieners van de motie ervan uit, dat
werknemers op grond van de sanctiebepalingen in de WAO verplicht zijn mee
te werken aan hun herstel en reïntegratie, maar achten zij die plicht
onafhankelijk staan van de theoretische schatting op grond van het arbeidsongeschiktheidscriterium.
Zij maken met andere woorden een scherp onderscheid tussen enerzijds «de
theoretische schatting» (1), en anderzijds de beoordeling of de arbeidsongeschikte
zich houdt aan zijn verplichting om zelf de schadelast zoveel mogelijk te
beperken (2). Over dit onderscheid wil ik – bezien vanuit de wetssystematiek –
het volgende opmerken.1. Met de theoretische schatting wordt gedoeld op de beoordeling die de
verzekeringsarts en arbeidsdeskundige maken van de resterende verdiencapaciteit;
dat wil zeggen: wat kan betrokkene, ongeacht de vraag of hij op het moment
van de claimbeoordeling feitelijk aan het werk is, in theorie nog verdienen.
De uitkomst van die beoordeling bepaalt de indeling in een arbeidsongeschiktheidsklasse.2. De verplichting van de arbeidsongeschikte om de schadelast zoveel mogelijk
te beperken wordt in de verzekeringsgeneeskunde thans ingevuld door het leerstuk
«herstelgedrag». Dit leerstuk is geënt op de wettelijke
sanctiebepalingen1. Op grond van die bepalingen
kan een sanctie worden opgelegd in de vorm van een korting op de uitkering.Toepassing van deze twee elementen betekent dat eventuele sancties de
arbeidsongeschiktheidsschatting als zodanig niet aantasten; men blijft ingedeeld
in de arbeidsongeschiktheids-klasse die bij de theoretische schatting is vastgesteld.
Volhardt een volledig arbeidsongeschikte bijvoorbeeld in het negeren van adviezen
van de behandelende sector, dan blijft hij 80–100% arbeidsongeschikt,
maar dan kan er wel een tijdelijke korting plaatsvinden op de uitkering. Het
is derhalve inherent aan de sanctiesystematiek dat eventuele verwijtbaarheid
terzake van herstelgedrag niet «verdisconteerd» wordt in de theoretische
schatting. Het beoordelen van herstelgedrag, en de toepassing van de sanctiebepalingen
staan derhalve – formeel – thans al los van «de theoretische
schatting».Wat betreft de materiële toepassing van deze regels verdient het
volgende de aandacht. In de uitvoeringspraktijk kunnen de claimbeoordeling
enerzijds en het beoordelen van herstel-gedrag (eventueel leidend tot sanctie-oplegging)
anderzijds niet als twee onderscheiden trajecten worden gezien. Met name bij
(tussentijdse) herbeoordelingen wordt uiteraard aan beide aspecten aandacht
geschonken: zowel de vraag of de verzekerde nog steeds in de juiste arbeidsongeschiktheidsklasse
is ingedeeld, als de vraag of het herstelgedrag adequaat is.De beoordeling of de individuele verzekerde zich aan voornoemde verplichtingen
houdt, is derhalve onlosmakelijk verbonden met de taak van de verzekeringsarts.
Dat geldt ook voor het meer algemene uitgangspunt, dat van de verzekerde «adequaat
herstelgedrag» mag worden verwacht, dat wil zeggen dat de cliënt
activiteiten onderneemt om van zijn ziekte te herstellen, en om zijn arbeidsrol
weer op te vatten.Het is overigens niet de verzekeringsarts die de sanctie daadwerkelijk
oplegt. Bij de sancties als hierboven beschreven, is het de verzekeringsarts
die constateert dat betrokkene zich, al dan niet verwijtbaar, niet aan zijn
wettelijke verplichtingen houdt. Het is echter aan de uvi – als bevoegd
orgaan – om te beslissen over het al dan niet opleggen van een sanctie.Voorts is het de taak van de verzekeringsarts om – naast de claimbeoordeling
sec – betrokkene te begeleiden in zijn herstel. Dat betekent dat hij
adequaat herstelgedrag stimuleert, en aan een verzekerde die inadequaat herstelgedrag
vertoont suggesties doet voor meer effectieve activiteiten. Pas in laatste
instantie zal de verzekeringsarts betrokkene wijzen op mogelijke sancties. 2. Motie 74 van de leden Smits en Schimmel In deze motie wordt de regering verzocht per sector te
registeren hoeveel dienstbetrekkingen met arbeidsgehandicapte werknemers bestaan
en hoeveel daarvan een (gedeeltelijke) WAO-uitkering hebben, in aanvulling
op haar voornemen voortaan per sector de instroom in de WAO en de uitstroom
in de WAO te registeren.In mijn brief aan de Kamer van 18 maart jl. heb ik aangegeven dat de motie
kan worden uitgevoerd, maar dat een eventueel gewenste uitsplitsing naar gedeeltelijke
dan wel een volledige WAO-uitkering een aanzienlijke lastenverzwaring voor
het Lisv betekent. Ik heb inmiddels het Lisv gevraagd op welke termijn een
en ander kan worden verwezenlijkt. Ik zal de Kamer over de resultaten daarvan
zo spoedig mogelijk informeren.3. Motie 81 van de leden Schimmel en Smits In deze motie wordt de regering verzocht een wettelijk
recht van reïntegratie in het BW en in de WAO op te nemen op basis waarvan
een zieke dan wel arbeidsgehandicapte werknemer aanspraak kan maken op informatie
over en begeleiding naar werk.Uit de formulering van de motie maak ik op dat de indieners geen letterlijk
recht op reïntegratie, in de zin van een recht op een arbeidsplaats,
op het oog hebben. Het verkrijgen of behouden van een arbeidsplaats wordt
immers bepaald door de huidige arbeidsrechtelijke verhoudingen en is niet
eenzijdig afdwingbaar.De aanspraak waarop de motie doelt is in zoverre al wettelijk geregeld
dat elke werkzoekende op basis van artikel 4 van de Arbeidsvoorzieningswet
aanspraak kan maken op de basisdienstverlening van het arbeidsbureau. In het
kader van de basisdienstverlening wordt naast directe bemiddeling ook informatie
over beschikbare reïntegratie-instrumenten verstrekt.Een aanspraak op begeleiding naar werk geldt eveneens in beginsel voor
elke al dan niet arbeidsgehandicapte werkzoekende, met dien verstande dat
daarbij uit een oogpunt van effectiviteit en doelmatigheid steeds een beoordeling
door de verantwoordelijke uitvoerder dient plaats te vinden van de vraag of
begeleiding bij reïntegratie opportuun is. Als bekend gebeurt dit aan
de hand van de vaststelling van de afstand tot de arbeidsmarkt, de zogenoemde
fase-indeling.Voor arbeidsgehandicapten, van wie objectief dan wel aan de hand van een
toets is vastgesteld dat zij als zodanig zijn aan te merken, moet daarvoor
eerst de belastbaarheid worden vastgesteld. Deze informatie wordt verwerkt
in een reïntegratievisie, waarin een oordeel ten aanzien van de mogelijkheden
tot terugkeer respectievelijk toeleiding naar de arbeidsmarkt is uitgewerkt.
Door Arbeidsvoorziening (respectievelijk het CWI) wordt aan de hand van deze
visie de afstand tot de arbeidsmarkt vastgesteld en, indien wenselijk en mogelijk,
een trajectplan voor de betrokken cliënt opgesteld.Invoering van een wettelijk recht op begeleiding naar werk zou voorbij
gaan aan het algemeen onderschreven uitgangspunt dat een succesvolle reïntegratie-aanpak
bij uitstek op maatwerk berust.Ook in het kader van de sluitende aanpak hanteert het kabinet het uitgangspunt
dat reïntegratie-inspanningen binnen het eerste jaar pas worden ingezet
als blijkt dat betrokkenen onvoldoende perspectief hebben om op eigen kracht
werk te vinden. Daarmee wordt recht gedaan aan het gewenste evenwicht tussen
rechten en plichten van de cliënt. In eerste instantie is het immers
aan betrokkene zelf om er alles aan te doen om in het eigen inkomen te kunnen
voorzien. Het ligt, gezien de in verhouding schaarse middelen, ook voor de
hand om reïntegratie-inspanningen toe te spitsen op degenen die blijkens
hun afstand tot de arbeidsmarkt het meest behoefte hebben aan toeleiding respectievelijk
begeleiding naar werk.Daarbij dient in het oog te worden gehouden dat arbeidsgehandicapte werkzoekenden
cliënten met het nieuwe instrumentarium (i.c. plaatsingsbudget en de
no-riskpolis) aanzienlijk betere kansen hebben gekregen om op eigen kracht
werk te vinden. Tenslotte kan iedere arbeidsgehandicapte werknemer of WAO-gerechtigde
een aanvraag voor een specifiek REA-instrument indienen bij de uitvoeringsinstelling.
Wanneer een verzoek om voor een dergelijk reïntegratie-instrument in
aanmerking te komen wordt afgewezen, gelden de gebruikelijke bezwaar- en beroepsprocedures.Met betrekking tot de positie van de werknemer ten opzichte van zijn werkgever
wil ik u wijzen op de verplichtingen van de werkgever ten aanzien
van reïntegratie van zieke werknemers zoals deze nu al zijn neergelegd
in de wetgeving. De zieke werknemer kan zich hierop beroepen wanneer de werkgever
zijn verplichtingen niet nakomt:In het Burgerlijk Wetboek is het «goed werkgeverschap» geregeld
in artikel 7:611. Op grond van de jurisprudentie valt daaronder ook de verplichting
om passende arbeid aan te bieden.Artikel 8 de wet REA verplicht de werkgever de inschakeling van zijn arbeidsgehandicapt
geraakte werknemer te bevorderen, tenzij in het bedrijf geen passende arbeid
voorhanden is.Dit zijn geen loze bepalingen: indien de werkgever zonder deugdelijke
grond niet aan de verplichting passende arbeid aan te bieden voldoet kan het
Lisv op basis van de artikelen 46 van de WAO en 52j van de WW op de werkgever
het loon verhalen, dat de werknemer zou hebben ontvangen, indien hij die arbeid
wel had verricht.Tenslotte verwijs ik naar artikel 71a van de WAO, waarin de verplichtingen
van de werkgever ten aanzien van de reïntegratie van de zieke werknemer
gedurende het wachtjaar voor de WAO zijn geregeld. Artikel 71a, vijfde lid,
bepaalt dat – indien de werkgever verzuimt om een reïntegratieplan
op te stellen voor een zieke werknemer – het Lisv op kosten van de werkgever
een reïntegratieplan kan opstellen. Indien een werknemer van mening is
dat zijn werkgever onvoldoende onderneemt om hem te reïntegreren kan
hij zich derhalve tot het Lisv wenden.In dit verband wil ik echter ook verwijzen naar de brief (die spoedig
aan uw Kamer wordt toegezonden) waarin ik u mijn plannen voor aanpassing van
het poortwachtersmodel presenteer. Ik streef ernaar om in de daarin voorgestelde
poortwachterssystematiek te bezien of en hoe ook met dit onderdeel van de
motie rekening kan worden gehouden.Alles bijeen genomen vraag ik mij af of de introductie van een wettelijk
recht op reïntegratie een zinvolle aanvulling zou zijn op al hetgeen
inmiddels al geregeld en in ontwikkeling is.Ik ben echter bereid deze vraag voor te leggen aan sociale partners. Voortbouwend
op het rapport van de naar aanleiding van het najaarsoverleg ingestelde tripartiete
werkgroep (re)integratie arbeidsgehandicapten d.d. 30 november 1998, ben ik
voornemens deze vraag voor te leggen aan de Stichting van de Arbeid. 4. Motie 82 van de leden Schimmel en Smits Met deze motie wordt de regering verzocht in het aanstaande
Voorjaarsoverleg afspraken met sociale partners te maken over jaarlijkse streefcijfers
met betrekking tot het aantal arbeidsgehandicapten dat per sector in dienst
zal worden genomen.Bij de indiening van deze motie heb ik mij bereid verklaard om de betrokken
partijen op te roepen om tot streefcijfers te komen. Ik wil daarbij overigens
vooral aansluiten bij de lijn zoals die is opgenomen in de aanbevelingen van
het tripartiete Actieplan reïntegratie arbeidsgehandicapten dat ten behoeve
van het Najaarsoverleg is opgesteld. Hierin wordt gesteld dat de in enkele
sectoren of branches gemaakte afspraken over reïntegratie-inspanningen
navolging verdienen. Daarbij is tevens de intentie uitgesproken tot het maken
van afspraken in het kader van de komende CAO-overleggen. De tot nog toe bekende
sectorale initiatieven leggen overigens vooral de nadruk op afspraken met
betrekking tot concrete samenwerking tussen partijen om tot effectieve reïntegratie-inspanningen
te komen. In enkele gevallen is er ook sprake van taakstellingen. In dit verband
is de recent bekend gemaakte oprichting van REA-Actief door AWVN en FME en
FNV Bondgenoten en CNV Bedrijvenbond opmerkelijk. REA-Actief gaat
o.a. adviseren over de inhoud van een gezamenlijke inzet bij de CAO-onderhandelingen.Gegeven deze nog zeer recente ontwikkelingen acht ik het in dit stadium
vooral gewenst om initiatieven in de verschillende sectoren te ondersteunen.
Zoals ik ook al heb aangegeven tijdens het algemeen overleg van 4 maart jl.
denk ik daarbij aan het maken van een vergelijking van prestaties in de verschillende
branches en sectoren, om daarmee tot een uitwisseling te komen van goede voorbeelden.
Daarbij zal aandacht worden besteed aan zowel het gevoerde Arbo-beleid, de
beperking van de instroom in de WAO, als aan het in dienst nemen van arbeidsgehandicapten.Overigens merk ik op dat, nu het onderzoek op basis van de verzekerdenadministratie
naar het aandeel werkzame arbeidsgehandicapten per sector eind 1999 naar verwachting
bruikbare gegevens zal opleveren, in elk geval zal kunnen worden getoetst
in hoeverre zich een ontwikkeling ten positieve voordoet.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. Hoogervorst XNoot1Voor de uitkeringsgerechtigde, en degene die in de wachttijd zit, gelden
de volgende verplichtingen. – Men mag zijn arbeidsongeschiktheid niet opzettelijk veroorzaken
(artikel 28, onderdeel e WAO) op straffe van blijvend gehele weigering van
de uitkering. – Voorts dient men voorschriften (van Lisv of door het Lisv aangewezen
deskundige) in het belang van behandeling of genezing, of bevordering van
de arbeidsgeschiktheid op te volgen (art. 28 onderdeel a WAO). Ook is men
verplicht, als het Lisv dat nodig acht, zich onder geneeskundige behandeling
te stellen dan wel de voorschriften van de behandelend arts op te volgen.
(art. 28 onderdeel b WAO). Gedragingen die de genezing belemmeren dienen achterwege
te blijven. Houdt men zich niet aan deze verplichtingen, dan kan een sanctie
van 20% over 16 weken worden opgelegd. – Men is verplicht gehoor te geven aan een oproep, vragen te beantwoorden,
zich door een deskundige te laten onderzoeken of zich ter observatie te laten
opnemen etc. Sanctie mogelijk van 10% over 8 weken. – Op minder ernstige vergrijpen (veelal van administratieve
aard) staat een sanctie van maximaal 5% over 4 weken. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22187-88.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl