Uitbreiding Wet milieubeheer (retributies milieugevaarlijke stoffen); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26161, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

22-09-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

26161 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Wettelijk kader 2.1 Systematiek2.2 Grondslag in de Wet milieubeheer3. Eerste uitvoeringsregeling op grond van dit wetsvoorstel4. Hoogte van de retributies; restituties 4.1 Hoogte van de retributies4.2 Restitutie5. Handhaving6. Gevolgen voor het bedrijfsleven7. Voorbereiding van het wetsvoorstelOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26161Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 161Uitbreiding van de Wet milieubeheer (retributies milieugevaarlijke stoffen)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. InleidingMet dit wetsvoorstel wordt in de Wet milieubeheer een grondslag gelegd
voor het invoeren van een retributieplicht voor de beoordeling en administratieve
afhandeling van kennisgevingen, meldingen, nadere-gegevensverstrekkingen,
vergunning- en ontheffingaanvragen en bepaalde verzoeken op grond van de Wet
milieugevaarlijke stoffen.In al deze gevallen dient de overheid ten behoeve van het betrokken bedrijf
bepaalde taken uit te voeren, volgend op die kennisgevingen, meldingen, gegevensverstrekkingen,
verzoeken en aanvragen. Aan de uitvoering van die taken zijn kosten verbonden.
Het gaat hierbij zowel om directe dossiergebonden kosten (zoals kosten die
gemoeid zijn met de administratieve afhandeling, met de risico-beoordeling
of met de afhandeling van beschikkingen) als om indirecte kosten (zoals kosten
die gemoeid zijn met de aanschaf, exploitatie, het onderhoud en het beheer
van automatiseringssystemen). In paragraaf 4 wordt hier nader op ingegaan.In lijn met het beleid van de regering, gericht op verdergaande kostendekkendheid
van door de overheid geleverde diensten (zoals vastgelegd in het regeerakkoord
van het vorige kabinet (Regeerakkoord Kabinet-Kok, Keuzen voor de toekomst,
Den Haag Sdu, 1994) en aangegeven in de evaluatie van de regelgeving betreffende
de genetisch gemodificeerde organismen (kamerstukken II 1995/96, 24 400
XI, nr. 63)), opent dit wetsvoorstel de mogelijkheid om deze kosten, die tot
op dit moment volledig voor rekening van de overheid komen, door middel van
het heffen van retributies ten laste van de belanghebbenden te doen komen.
Een tweede aanleiding om de retributieplicht te introduceren is gelegen in
de wenselijkheid in lijn te blijven met de ontwikkelingen in de in dit opzicht
belangrijkste lid-staten van de Europese Unie (EU). Het is niet ondenkbaar
dat op een gegeven moment de situatie, waarbij de omringende lid-staten retributies
kennen maar Nederland niet, zal leiden tot een toename van het aantal kennisgevingen
en meldingen van buiten de Europese Economische Ruimte (EER) in Nederland,
met een toename van kosten voor de Nederlandse overheid als gevolg. Cijfers
over 1996 laten zien dat 76% van de kennisgevingen in Nederland betrekking
had op import vanuit niet-EER-lid-staten, terwijl dat percentage voor de hele
EU 35% is. Hoewel uit dit significante verschil niet zonder meer
kan worden afgeleid dat dat veroorzaakt wordt door het ontbreken van retributies
in Nederland, is het wel een aanwijzing. Producenten in niet-EER-lid-staten
hebben de stof immers al ontwikkeld. Bij het brengen op de Europese markt
is een retributie vervolgens een geïsoleerde extra uitgave, die de keuze
van het land waar de kennisgeving wordt gedaan logischerwijze zal beïnvloeden.Op de situatie in andere EU-lid-staten zal in paragraaf 3 nader worden
ingegaan.De betreffende doelgroepen zijn in de gelegenheid gesteld op een concept
van het wetsvoorstel te reageren. Vervolgens is het wetsvoorstel, tezamen
met het ontwerp van de in paragraaf 2 van deze memorie bedoelde algemene maatregel
van bestuur en ministeriële regeling, voorgepubliceerd (Staatscourant
1997, 52). Op de reacties daarop wordt in paragraaf 7 ingegaan. 2. Wettelijk kader 2.1 SystematiekHet invoeren van de retributieplicht geschiedt op drie niveaus van regelgeving:
bij wet, algemene maatregel van bestuur en ministeriële regeling. In
hoofdlijnen is het daarbij zo dat de wet afbakent voor welke diensten het
invoeren van een retributie mogelijk is, bij algemene maatregel van bestuur
wordt vastgesteld voor welke diensten de retributie daadwerkelijk wordt ingevoerd
en bij ministeriële regeling de hoogte van de bedragen van retributie
en restitutie wordt bepaald.Op dit moment ontbreekt de benodigde wettelijke grondslag die het voorschrijven
van retributies voor de in paragraaf 1 aangegeven diensten van de overheid
mogelijk maakt. Met dit wetsvoorstel wordt daarin bij artikel I, onder B,
voorzien met het nieuwe artikel 15.31a Wet milieubeheer. Het wetsvoorstel
gaat daarbij niet verder dan aan te geven voor welke taken die mogelijkheid
bestaat, het daadwerkelijk invoeren van de retributieplicht zal geschieden
bij algemene maatregel van bestuur. In die algemene maatregel van bestuur
wordt, conform het voorgestelde tweede lid van artikel 15.31a Wet milieubeheer,
niet alleen vastgelegd voor welke diensten retributie verschuldigd is, maar
wordt ook vastgesteld op welke wijze de hoogte van de retributie moet worden
bepaald.Op dit moment zal nog niet voor alle in het wetsvoorstel opgenomen diensten
een retributieplicht worden ingevoerd (nader uitgewerkt in paragraaf 3). Doordat
het aanwijzen van de diensten bij algemene maatregel van bestuur zal geschieden,
zal de Wet milieubeheer niet keer op keer gewijzigd behoeven te worden. Van
de eerste algemene maatregel van bestuur, die gelijktijdig met dit wetsvoorstel
wordt voorbereid, zal ter informatie met het wetsvoorstel een ontwerp aan
de Tweede Kamer der Staten-Generaal worden aangeboden.Bij ministeriële regeling wordt ten slotte de hoogte van de retributies
bepaald. Aangezien de uitgangspunten die de hoogte van de retributie bepalen
bij algemene maatregel van bestuur zijn vastgesteld, zal bij ministeriële
regeling niet meer gedaan worden dan het toepassen van die uitgangspunten
op een concrete categorie van retributieplichtige taken. Het ligt voor de
hand dat factoren die de hoogte van de retributie bepalen geregeld aan wijzigingen
onderhevig zijn (zoals personeelskosten), waardoor regelmatig aanpassing noodzakelijk
zal blijken. Om die reden is de ministeriële regeling het meest geschikte
instrument. 2.2 Grondslag in de Wet milieubeheerHoewel de diensten waarvoor een retributie wordt gevraagd zijn gebaseerd
op de Wet milieugevaarlijke stoffen, wordt de grondslag voor die retributies
vastgelegd in de Wet milieubeheer. Dit is in overeenstemming met de functie
die de Wet milieubeheer vervult ten opzichte van de andere milieuwetgeving.
Algemene onderwerpen dienen dan ook bij voorkeur in de Wet milieubeheer opgenomen
te worden. Dit principe komt bij voorbeeld al tot uiting in artikel 15.31
van de Wet milieubeheer, waar de grondslag voor het stellen van regels ten
aanzien van vergoedingen voor keuringen in vier verschillende wetten (waaronder
de Wet milieugevaarlijke stoffen) wordt gegeven.Ook het invoeren van een rechtsbasis voor retributies moet tot de algemene
onderwerpen worden gerekend. Op zeker moment zou deze immers, na een daartoe
vereiste wetswijziging, ook met betrekking tot bij andere wet dan de Wet milieugevaarlijke
stoffen geregelde onderwerpen kunnen worden ingevoerd.Aangezien het onderwerp «retributies» binnen de Wet milieubeheer
de meeste verwantschap vertoont met het onderwerp «vergoedingen voor
keuringen», is er in het wetsvoorstel voor gekozen een nieuw artikel
15.31a in Titel 15.7 van de Wet milieubeheer op te nemen, onder hernoeming
van die titel in «Doorberekening van kosten». 3. Eerste uitvoeringsregeling op grond van dit wetsvoorstelHet ligt in het voornemen in eerste instantie bij algemene maatregel van
bestuur uitwerking te geven aan een retributiesysteem voor:a. de behandeling van kennisgevingen, meldingen en nadere-gegevensverstrekkingen
voor nieuwe stoffen als bedoeld in hoofdstuk 2 van de Wet milieugevaarlijke
stoffen en de daarop gebaseerde uitvoeringsbesluiten en -regelingen, voor
zover deze betrekking hebben op het in de Europese Economische Ruimte invoeren
en aan een andere ter beschikking stellen van een stof, enb. de behandeling van kennisgevingen, vergunningaanvragen en aanvragen
tot wijziging van een kennisgeving of vergunning als bedoeld in het Besluit
genetisch gemodificeerde organismen Wet milieugevaarlijke stoffen.In de toelichting bij de algemene maatregel van bestuur waarbij dit wordt
geregeld zal uitgebreid inhoudelijk worden ingegaan op deze twee categorieën.
Aangezien die maatregel zich begeeft op het terrein van zowel de bescherming
van het milieu als de bescherming van de arbeidsomstandigheden, zal dat besluit
door de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
in overeenstemming met de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid worden
voorgedragen. Daarbij zal preciezer worden aangegeven voor welke door de overheid
te verrichten taken een retributieplicht zal worden ingesteld. Daarop vooruitlopend
kan worden vastgesteld dat de bepalingen waarop de onder a bedoelde handelingen
zijn gebaseerd, strekken tot implementatie van Richtlijn nr. 67/548/EEG van
de Raad van de Europese Economische Gemeenschappen van 27 juni 1967 betreffende
de aanpassing van de wettelijke en de bestuursrechtelijke bepalingen inzake
de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (PbEG
L 196). Hoewel deze richtlijn daartoe geen regels bevat, heeft een achttal
lid-staten, te weten Duitsland, Finland, Frankrijk, Ierland, Spanje, het Verenigd
Koninkrijk, België en Denemarken een soortgelijk retributiesysteem ingevoerd
als hier is voorgesteld, terwijl er in Zweden een in voorbereiding is. Met
«nieuwe stoffen» worden bedoeld stoffen die niet zijn opgenomen
op de zogenoemde EINECS (European Inventory of Existing Commercial Chemical
Substances), de Europese inventarisatie van bestaande commerciële stoffen
van 18 september 1981 (PbEG C 146A). Deze stoffen dienen te worden kennisgegeven
als zij worden ingevoerd of in de handel gebracht binnen de Europese Economische Ruimte. Het kan derhalve ook gaan om stoffen die reeds eerder in de
handel zijn gebracht, indien die door de Europese Gemeenschappen als nieuwe
stoffen zijn gekarakteriseerd.De bepalingen waarop de onder b bedoelde handelingen zijn gebaseerd, strekken
tot uitvoering van Richtlijn nr. 90/219/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 23 april 1990 inzake het ingeperkte gebruik van genetisch gemodificeerde
micro-organismen (PbEG L 117) en Richtlijn 90/220/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 23 april 1990 inzake de doelbewuste introductie van genetisch
gemodificeerde organismen in het milieu (PbEG L 117).Thans worden ten aanzien van deze categorie al in de volgende EU-lid-staten
retributies gevraagd: Verenigd Koninkrijk, Zweden, Denemarken, Italië,
Duitsland, Finland en Ierland.Voor beide categorieën is het van belang te onderkennen dat juist
die lid-staten van de Europese Unie een retributiesysteem hebben ingevoerd,
waar het overgrote deel van alle kennisgevingen en meldingen plaatsvindt. 4. Hoogte van de retributies; restituties 4.1 Hoogte van de retributiesIn het wetsvoorstel is bepaald dat de hoogte van de retributies niet mag
uitgaan boven de geraamde kosten die direct verband houden met de te verlenen
diensten (artikel 15.31a, derde lid, onder a). De kostendekkendheid behoeft
niet per individueel te behandelen dossier te worden aangetoond. Bij de eerste
bepaling van de hoogte van de bedragen zal per type dossier een berekening
worden gemaakt waaruit een gemiddelde wordt afgeleid. Het principe van kostendekkendheid
is uitgangspunt van het regeringsbeleid.De raming van de kosten heeft thans wat betreft de beide eerst te regelen
onderwerpen (nieuwe stoffen en genetisch gemodificeerde organismen, zie paragraaf
3) plaatsgevonden op basis van de ervaringen, die hiermee de afgelopen jaren
zijn opgedaan. De kosten die door de overheid worden gemaakt ten behoeve van
het formuleren van beleid, de totstandkoming van regelgeving en de handhaving
daarvan worden niet in rekening gebracht. Om te garanderen dat de kostendekkendheid
niet wordt overschreden, wordt in de toelichting bij de ministeriële
regeling zeer gedetailleerd aangegeven op welke wijze de bedragen zijn opgebouwd.
Bovendien zullen de bedragen elke drie jaar worden geëvalueerd, waarbij
ook de doelgroepen wederom zullen worden geconsulteerd.Kosten die zullen worden doorberekend zijn onder meer de volgende.a. Directe dossiergebonden kosten: kosten in verband met wetenschappelijke
advisering over een handelskennisgeving, handelsmelding of nadere-gegevensverstrekking
voor een nieuwe stof; kosten die gemoeid zijn met de ontvankelijkheidsbeoordeling,
de risicobeoordeling of de afhandeling van beschikkingen, inclusief publicatie,
mededeling en terinzagelegging.b. Indirecte kosten: kosten die gemoeid zijn met het voeren van besprekingen
met bedrijven, het geven van voorlichting, het opstellen van rapportages,
kosten in verband met de aanschaf, de exploitatie, het onderhoud en het beheer
van automatiseringssystemen.Deze diensten worden, in opdracht van de rijksoverheid, op dit moment
uitgevoerd door het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) en
het Instituut voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek (TNO).Bij de algemene maatregel van bestuur en elke wijziging daarvan in verband
met uitbreiding als bedoeld in paragraaf 3 zal precies worden aangegeven
wat de factoren zijn die bij de in die maatregel opgenomen dienst de hoogte
van de retributie bepalen.Overigens zal, om aan het principe van kostendekkendheid te kunnen blijven
voldoen, de hoogte van de retributies regelmatig worden bijgesteld aan de
veranderingen in de kosten. Ook zal de hoogte van de retributies worden aangepast
indien wijziging van onderliggende EG-regelgeving daartoe aanleiding geeft. 4.2 RestitutieIn bepaalde gevallen kan restitutie op de retributie worden verleend onder
meer voor diensten die door de kennisgever zelfstandig zijn verricht. In het
voorgestelde artikel 15.31a wordt daar, in het tweede lid, onder c, de mogelijkheid
toe geboden.Hierbij wordt dezelfde systematiek gehanteerd als bij het vaststellen
van de retributies: om welke gevallen het gaat zal bij de betreffende algemene
maatregel van bestuur worden aangegeven. De hoogte van de restitutie zal bij
ministeriële regeling worden voorgeschreven. 5. HandhavingTen aanzien van het stellen van regels die het voldoen van de verschuldigde
retributies moeten garanderen, zijn verschillende varianten overwogen.In zijn algemeenheid wordt bij het vaststellen van een plicht tot het
betalen van leges of retributie gekozen voor een systeem waarbij eerst moet
worden betaald, alvorens de «tegenprestatie» door de overheid
wordt geleverd. Dit is uiteraard een zeer effectief middel om te garanderen
dat alle verschuldigde bedragen ook daadwerkelijk geïnd zullen worden:
de situatie waarbij de overheid wel een bepaalde taak verricht en vervolgens
bij het innen van het geld het nakijken heeft, kan zich immers niet voordoen.
Toch is in dit wetsvoorstel niet voor deze mogelijkheid gekozen. De overheidshandelingen
die retributieplichtig kunnen worden gesteld vloeien, zoals in paragraaf 3
is uiteengezet, voor het grootste deel voort uit EG-richtlijnen. Deze richtlijnen
harmoniseren de betrokken terreinen in hoge mate. Meer in het bijzonder wordt,
bijvoorbeeld in artikel 10 van eerdervermelde Richtlijn nr. 67/548/EEG (zoals
gewijzigd bij richtlijn 92/32/EEG), aangegeven dat een exact bepaald aantal
dagen na een kennisgeving (dertig of zestig dagen, afhankelijk van het type
kennisgeving) een rechtsgevolg in gaat: de betreffende stof mag in de handel
worden gebracht. De bevoegde (nationale) instantie, in Nederland de Minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeleid, kan die termijn
uitsluitend oprekken, indien de kennisgeving niet in overeenstemming met de
richtlijn is. Het is niet ondenkbaar dat een extra voorwaarde, in de vorm
van een retributieplicht, voor het in behandeling nemen van de kennisgeving
uiteindelijk door de rechter in strijd zal worden geoordeeld met de rechten
die particulieren aan de richtlijn kunnen ontlenen. Ten einde dit risico te
vermijden, is van deze mogelijkheid afgezien. Daarmee is dus het ingaan van
het rechtsgevolg losgekoppeld van het voldoen van de retributie, en kan het
in een latere fase teniet doen van dat rechtsgevolg ook niet als bestuursrechtelijk
dwangmiddel worden gehanteerd. Volledigheidshalve zij hieraan toegevoegd dat
het invoeren van een retributieplicht op zich niet in strijd komt met de richtlijnen
in kwestie.De tweede overwogen variant is die, waarbij in het wetsvoorstel geen enkele
bepaling omtrent de handhaving zou zijn opgenomen. Daarmee zou een wettelijke
plicht tot betalen worden geïntroduceerd, die, hoewel publiekrechtelijk
van aard, bij niet-nakoming privaatrechtelijk zou moeten worden afgedwongen.
Dit zou een omslachtige en langdurige procedure betekenen, aangezien in elk
afzonderlijk geval allereerst door de rechter zou moeten worden
vastgesteld dat de wettelijke retributieplicht van toepassing is en niet is
nagekomen. Het vonnis zou dan een executoriale titel opleveren.Uiteindelijk is in artikel 15.31b van het wetsvoorstel gekozen voor het
overeenkomstig toepassen van (onderdelen van) de Invorderingswet 1990. Deze
wet is niet van rechtswege van toepassing, omdat het in dit wetsvoorstel niet
gaat om rijksbelastingen als bedoeld in artikel 2, eerste lid, onderdeel a,
van de Invorderingswet 1990. Voorop staat dat degene die een dossier ter beoordeling
voorlegt gelijktijdig met de indiening daarvan het verschuldigde bedrag dient
te voldoen (15.31b, eerste lid). Wordt geconstateerd dat dit niet is gebeurd,
dan wordt een aanmaning verzonden. Het verschuldigde bedrag omvat dan, op
grond van het derde, achtste en negende lid van artikel 15.31b, ook de aanmaningskosten.
Blijft de indiener van het dossier ook dan nog in gebreke, dan zal de invordering
bij dwangbevel geschieden. In die fase zullen, op grond van het achtste en
negende lid, ook de invorderingsrente en eventuele andere kosten die de dwanginvordering
met zich meebrengt in rekening worden gebracht. De constructie, waarbij het
dwangbevel een executoriale titel oplevert (toepassing van artikel 14 van
de Invorderingswet 1990), verzekert een snelle afhandeling van eventuele wanbetalingen.
De taak van betekening en tenuitvoerlegging van het dwangbevel is toebedeeld
aan de ontvanger en de belastingdeurwaarder van de Rijksbelastingdienst.Overigens wordt, gezien de betrokkenen die met de retributie te maken
zullen krijgen, niet voorzien dat van deze invorderingsmogelijkheid veel gebruik
zal moeten worden gemaakt. 6. Gevolgen voor het bedrijfslevenHet is evident dat het invoeren van een retributie leidt tot een lastenverzwaring
bij de bedrijven die er mee te maken zullen krijgen, waar een omgekeerd evenredige
lastenvermindering voor de overheid tegenover staat. Deze lastenvermindering
voor de rijksbegroting wordt begroot op 1,7 miljoen gulden voor het eerste
volledige begrotingsjaar waarin de in paragraaf 3 aangegeven retributieplichten
van kracht zullen zijn.De nota van toelichting bij de algemene maatregel van bestuur en elke
uitbreiding daarvan die bepaalde diensten retributieplichtig stelt, zal de
lastenverzwaring uitwerken voor de in die maatregel geregelde onderwerpen.
Daarop vooruitlopend kan worden vastgesteld dat de kosten voor het betrokken
bedrijfsleven, in verhouding tot de totale kosten van het ontwikkelen en op
de markt brengen van nieuwe stoffen, beperkt zullen zijn. De lastenverzwaring
zal, aangezien het om absolute bedragen gaat, het meest voelbaar zijn bij
de introductie van stoffen die slechts in beperkte mate op de markt zullen
komen en bij stoffen die in het geheel niet op de markt komen («faalproducten»).
Ook ten aanzien van die laatste producten geldt echter dat de retributiebedragen
in het niet vallen bij de kosten van onderzoek, ontwikkeling en marketing
die in dat geval ook niet terugverdiend zullen worden. De vrees, die in commentaar
op de voorpublicatie is geuit, dat van de retributies een innovatieremmende
werking uit zou gaan, wordt door mij dan ook niet gedeeld.Bovendien wordt, gezien het feit – zoals al in paragraaf 3 werd
aangegeven – dat de in dit opzicht belangrijkste Europese landen een
vergelijkbaar retributiestelsel kennen, het Nederlandse bedrijfsleven niet
met een concurrentienadeel geconfronteerd. Het is, integendeel, juist een
voordeel voor het Nederlandse bedrijfsleven dat deze lastenverzwaring pas
in 1999 zal worden geïntroduceerd terwijl die in de meest concurrerende
lid-staten van de EU al is doorgevoerd. De verschillen die nu binnen de Europese
Unie bestaan doordat de lid-staten afzonderlijk overgaan tot het invoeren
van een retributiesysteem zijn overigens, zoals ook uit de opmerkingen naar
aanleiding van de voorpublicatie blijkt, niet eenvoudig te duiden.
Vanuit Nederland kunnen daar twee dingen aan gedaan worden. In de eerste plaats
zal, zoals al in paragraaf 4.1 werd aangegeven, in de Nederlandse uitvoeringsmaatregelen
op transparante wijze worden aangegeven hoe de bedragen zijn opgebouwd. Bij
de retributiestelsels in de andere EU-lid-staten is dat veelal moeilijk naspeurbaar.
In de tweede plaats zullen de Nederlandse autoriteiten deze problematiek onder
de aandacht brengen bij de Europese Commissie, met het verzoek te bezien of
gekomen kan worden tot harmonisatie op het punt van een kostendekkend retributiestelsel. 7. Voorbereiding van het wetsvoorstelZoals in paragraaf 1 werd aangegeven is de tekst van dit wetsvoorstel,
tezamen met de tekst van het ontwerp van bijbehorende algemene maatregel van
bestuur en ministeriële regeling, in de Staatscourant (Stcrt. 1997, 52)
voorgepubliceerd onder het bieden van de mogelijkheid aan een ieder opmerkingen
in te dienen. Daarop zijn tien reacties ontvangen, afkomstig van de Vereniging
van de Nederlandse Chemische Industrie, het Verbond van Handelaren in Chemische
Produkten, het Bureau Milieuzaken BMRO van de Vereniging VNO-NCW, AKZO-Nobel,
DSM, FUJI Photo Film B.V., Unichema International, de Nederlandse Industriële
en Agrarische Biotechnologische Associatie, de Nederlandse Vereniging voor
Zaaizaad en Plantgoed en de Interuniversitaire Adviescommissie Veiligheids-
en milieuwetgeving. De verwerking en bespreking van het binnengekomen commentaar
heeft steeds plaatsgevonden op het meest geëigende punt. Dat wil zeggen
dat opmerkingen die de uitgangspunten betreffen zijn verwerkt in de memorie
van toelichting van het wetsvoorstel, opmerkingen die betrekking hebben op
de aangewezen diensten in de nota van toelichting bij het ontwerp-besluit
en opmerkingen die ingaan op de hoogte van de bedragen in de toelichting bij
de ontwerp-regeling.In onderstaande wordt ingegaan op de ingebrachte commentaren die betrekking
hebben op het wetsvoorstel, voor zover hierop niet reeds in een van de eerdere
toelichtende paragrafen was ingegaan.In het ontvangen commentaar wordt op verschillende plaatsen gesteld dat
het in rekening brengen van handhavingskosten in strijd zou zijn met het beginsel,
zoals ook vastgelegd in het MDW-rapport «Maat Houden», dat deze
kosten uit algemene middelen moeten worden gefinancierd.In reactie hierop moet beklemtoond worden dat de kosten die door middel
van onderhavig wetsvoorstel retributieplichtig kunnen worden gesteld, geen
handhavingskosten zijn. Het rapport «Maat Houden» (rapport van
de in het kader van het project «Marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit»
ingestelde werkgroep «doorberekening van handhavingskosten», zie
kamerstukken II, 1995/96, 24 036, nr. 22) maakt een onderscheid tussen
(post-)toelatingskosten en (preventieve en repressieve) handhavingskosten.
Ten aanzien van de eerste categorie, waarbij sprake is van een individueel
toerekenbaar profijt door middel van een individuele toestemming, zouden kosten
in principe moeten worden doorberekend. De tweede categorie leent zich volgens
het rapport in beginsel niet voor doorberekening, aangezien individuele toerekenbaarheid
hier niet goed mogelijk is. In onderhavig wetsvoorstel is sprake van kosten
zoals bedoeld in de eerste categorie. Het gaat hier om individuele vergunningaanvragen,
meldingen en kennisgevingen, in gang gezet door een initiatief van de belanghebbende
zelf en gekoppeld aan een individueel toerekenbaar profijt: de mogelijkheid
om een bepaalde stof op de Europese markt te brengen. Het is de daarop door
de overheid uit te voeren afhandeling die in rekening wordt gebracht. In het
rapport «Maat Houden» wordt voorts, in paragraaf 7.4, een «checklist
doorberekening (post-)toelatingskosten» gegeven. Op basis
daarvan kan worden bezien of er een reden is om toch van doorberekening van
kosten af te zien. Toepassing van die checklist op dit wetsvoorstel maakt
duidelijk dat daar in dit geval geen sprake van is. Er wordt immers geen onaanvaardbare
rechtsongelijkheid geschapen, er zijn geen dwingende bepalingen van hogere
orde die de retributies zouden verbieden en er is geen sprake van onaanvaardbare
aantasting van de concurrentiepositie van het bedrijfsleven. Zoals in paragraaf
1 en 6 van deze toelichting al wordt gesteld is er in dit geval juist sprake
van het in lijn brengen met de ontwikkelingen in andere lidstaten van de Europese
Unie. Ook aan de «overige uitgangspunten» die het rapport «Maat
Houden» opsomt wordt tegemoet gekomen, met uitzondering van het laatste:
aangezien het beoordelen van een ingediend dossier een overheidstaak is, leent
dit zich niet voor aanbieding in concurrentie. De andere «overige uitgangspunten»
komen vooral aan bod in het kader van de algemene maatregel van bestuur en
de ministeriële regeling ter uitwerking van dit wetsvoorstel. Met name
moet worden gewezen op de volstrekt transparante wijze van presenteren van
de berekening van de kosten die daar in acht zal worden genomen, op de mogelijkheid
voor de bedrijven om door middel van het zelf aanleveren van risicobeoordelingen
de kosten te verminderen en op het strikt hanteren van het beginsel dat de
som der vergoedingen de som der kosten niet mag overstijgen. In tegenstelling
tot (post-)toelatingskosten zou, bij kosten die de handhaving van de regels
met betrekking tot de in het geding zijnde kennisgevingsstelsels met zich
meebrengen, gedacht moeten worden aan inspecties op initiatief van de daartoe
bevoegde inspecteurs. Die kosten worden niet doorberekend.Een misverstand dat hiermee samenhangt betreft de doorberekening van indirecte
kosten (zie paragraaf 4.1). In het rapport «Maat Houden» wordt
het doorberekenen van indirecte kosten afgewezen als die in verband staan
met handhavingskosten. Zoals hiervoor aangegeven werd is daarvan in dit geval
geen sprake.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. Pronk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26161-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl