Wet arbeidsvoorwaarden grensoverschrijdende arbeid; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26524, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-05-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26524 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26524Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 524Uitvoering van de Richtlijn 96/71/EG van het Europees parlement en van
de Raad van de Europese Unie van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling
van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (PbEG 1997, L 18)
(Wet arbeidsvoorwaarden grensoverschrijdende arbeid)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING AlgemeenOp 16 december 1996 is tot stand gekomen de Richtlijn 96/71/EG van het
Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie betreffende de terbeschikkingstelling
van werknemers met het oog op het verrichten van diensten ( PbEG L 18 van
21 januari 19971) (hierna: de richtlijn). De richtlijn
heeft tot doel te bewerkstelligen dat indien een werknemer tijdelijk werk
verricht in een andere lidstaat dan die waar hij gewoonlijk werkt, het recht
van het land waar de arbeid wordt verricht van toepassing is op de volgende
aangelegenheden:a) maximale werktijden en minimale rusttijden;b) het minimum aantal vakantiedagen, gedurende welke de verplichting van
de werkgever om loon te betalen bestaat;c) minimumloon, daaronder begrepen vergoedingen voor overwerk, en daaronder
niet begrepen aanvullende bedrijfspensioenregelingen;d) voorwaarden voor het ter beschikking stellen van werknemers;e) gezondheid, veiligheid en hygiëne op het werk;f) beschermende maatregelen met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden en
arbeidsomstandigheden van kinderen, jongeren en van zwangere of pas bevallen
werkneemsters eng) gelijke behandeling van mannen en vrouwen, alsmede andere bepalingen
inzake niet-discriminatie.Zoals in de richtlijn is aangegeven wordt het begrip werknemer daarbij
bepaald door het recht van de lidstaat waar de werknemer ter beschikking is
gesteld.Ten aanzien van deze aangelegenheden dient het recht van de betrokken
lidstaat van toepassing te zijn, dat is vastgelegd in wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen, en/of in collectieve arbeidsovereenkomsten of scheidsrechtelijke
uitspraken, welke algemeen verbindend zijn verklaard (artikel 3, lid 1 van
de richtlijn).De richtlijn harmoniseert niet de materiële regels, maar harmoniseert
wel de verwijzingsregels van het internationaal privaatrecht op bepaalde punten. De richtlijn bepaalt dat het toepassingsgebied moet omvatten de bouwactiviteiten
die zijn opgenomen in de bijlage bij de richtlijn (welke als bijlage bij deze
memorie van toelichting is gevoegd): graafwerkzaamheden, andere grondwerkzaamheden,
bouw, monteren en demonteren van prefab-elementen, inrichting of uitrusting,
verbouwing, restauratie, herstelwerkzaamheden, ontmanteling, sloop, groot
onderhoud, klein onderhoud, schilderwerk en schoonmaak en sanering.Blijkens deze specificatie gaat het om bouwactiviteiten in ruime zin.
Er wordt meer toe gerekend dan onder de bouw-cao's in Nederland wordt begrepen.Er is niet voor gekozen de implementatiewet een ruimere werkingssfeer
te geven dan het toepassingsgebied zoals dit in de bijlage bij de richtlijn
is aangegeven. Welke cao-bepalingen van toepassing zijn zal van geval tot
geval moeten worden bezien. Welke cao van toepassing is is afhankelijk van
de vraag of de betreffende werkgever valt onder de werkingssfeer zoals deze
in de cao is bepaald; welke bepalingen van toepassing zijn is vervolgens afhankelijk
van hetgeen in deze cao inhoudelijk is geregeld voor gedetacheerde werknemers.De achtergrond van de richtlijn is de volgende. Het Verdrag inzake het
recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, gesloten op
19 juni 1980 te Rome (Europees Overeenkomsten Verdrag) (hierna: EVO), regelt
welk recht van toepassing is op overeenkomsten. Op grond van artikel 3 EVO
geldt het beginsel van de vrijheid van rechtskeuze. Bij gebreke van rechtskeuze
wordt de arbeidsovereenkomst op grond van artikel 6, tweede lid, EVO beheerst
door het recht van het land waar de werknemer ter uitvoering van de overeenkomst
gewoonlijk zijn arbeid verricht, zelfs wanneer hij tijdelijk in een ander
land tewerk is gesteld, of, indien de werknemer zijn arbeid gewoonlijk niet
in een zelfde land verricht, door het recht van het land waar zich de vestiging
bevindt die hem in dienst heeft genomen, tenzij uit het geheel der omstandigheden
blijkt dat de arbeidsovereenkomst nauwer is verbonden met een ander land,
in welk geval het recht van dat land van toepassing is.In EU-verband wordt deze regel in geval van detachering op enkele punten
onwenselijk geacht, omdat op grond daarvan de genoemde aangelegenheden, bijvoorbeeld
het geldende minimumloon, in geval van tewerkstelling in een ander land niet
worden beheerst door het recht van het land waar de arbeid wordt verricht.
Dit is aangegeven in de toelichting bij de richtlijn, verwoord in de inleidende
overwegingen. Daarin is uiteengezet dat een van de doelstellingen van de Unie
is het bevorderen van het vrij verkeer van personen en diensten, hetgeen eerlijke
mededinging vereist alsook maatregelen die de eerbiediging van de rechten
van werknemers garanderen. De richtlijn concretiseert dit door te bepalen
dat ten aanzien van de genoemde onderwerpen de werknemer die in een Lidstaat
is gedetacheerd aanspraak moet kunnen maken jegens zijn werkgever op de bescherming
die het recht van die Lidstaat hem biedt ongeacht het recht dat van toepassing
is op de arbeidsovereenkomst.De richtlijn noopt slechts tot een beperkt aantal wijzigingen in het Nederlandse
recht, omdat de oplossing waarvoor in de richtlijn is gekozen ten aanzien
van een aantal aangelegenheden reeds geldend recht is in Nederland. Op grond
van artikel 7 EVO kan behalve aan het toepasselijk verklaarde recht ook gevolg
worden gegeven aan de dwingende bepalingen van het recht van een ander land
waarmee het geval nauw is verbonden, indien en voorzover deze bepalingen volgens
het recht van het laatstgenoemde land toepasselijk zijn, ongeacht het recht
dat de overeenkomst beheerst. Om die reden zijn de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag, de Arbeidstijdenwet,
de Arbeidsomstandighedenwet, de Wet arbeidsallocatie door intermediairs, en
de Algemene wet gelijke behandeling niet in het wetsontwerp betrokken. Aangezien
die wetten thans reeds van toepassing zijn op alle arbeid die in Nederland
wordt verricht, ongeacht het recht dat de arbeidsovereenkomst beheerst, behoeven
de in de richtlijn genoemde aangelegenheden, welke met deze wetten verband
houden geen implementatie en worden dan ook niet in de wet genoemd.Opgemerkt moet worden dat op grond van de wet «Flexibiliteit en
Zekerheid» ook uitzendkrachten die gewoonlijk in een andere lidstaat
werken en tijdelijk naar Nederland worden uitgezonden, op grond van artikel
690 van Boek 7 van het BW vallen onder het begrip werknemer.Er zij tenslotte op gewezen dat de ingevolge de implementatie van deze
richtlijn van toepassing zijnde bepalingen dienen te wijken, indien het recht
van de andere lidstaat, dat de arbeidsovereenkomst beheerst, een gelijkwaardige
of betere bescherming biedt aan de werknemer met betrekking tot de in de richtlijn
bedoelde aangelegenheden, en de additionele gelding van het Nederlandse recht
de gelijke concurrentiepositie van buitenlandse ondernemingen zou verstoren.
Dit volgt uit de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EG (HvJ EG
28 maart 1996, zaak C-272/94, Guiot, Jur. 1996, blz. I-1905) inzake de artikelen
59 en 60 van het EG-Verdrag met betrekking tot het vrije verkeer van diensten. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Uit artikel 3, lid 1 van de richtlijn volgt dat ten aanzien van de hierboven
onder a t/m g genoemde aangelegenheden het Nederlands recht van toepassing
dient te zijn, dat is vastgelegd in wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen,
en/of in collectieve arbeidsovereenkomsten of scheidsrechtelijke uitspraken,
die algemeen verbindend zijn verklaard.In artikel 1 wordt dit gegarandeerd ten aanzien van die Nederlandse wettelijke
bepalingen, die anders niet van toepassing zouden zijn op werknemers, die
tijdelijk in Nederland werken en wier arbeidsovereenkomst wordt beheerst door
ander recht dan het Nederlandse recht.Dit zijn de artikelen 634 tot en met 642, 645, 646, 647, 648, 658 en 670,
lid 2 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, welke betrekking hebben op de
aangelegenheden:– minimumaantal betaalde vakantiedagen (b),– gezondheid, veiligheid en hygiëne op het werk (e),– het ontslagverbod bij zwangerschap (f) en– gelijke behandeling voorzover geregeld in het BW (g).Artikel 1 laat onverlet dat de genoemde bepalingen uit het Burgerlijk
Wetboek wijken indien de betrokken arbeidsovereenkomst wordt beheerst door
een ander recht dan het Nederlandse recht, voorzover daarin een gelijkwaardige
of betere bescherming wordt geboden met betrekking tot bedoelde aangelegenheden,
en de additionele gelding van het Nederlandse recht de gelijke concurrentiepositie
van buitenlandse ondernemingen zou verstoren. Het zou in een dergelijk geval,
gelet op de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EG, een met de
artikelen 59 en 60 van het EG-Verdrag strijdige beperking van het vrije verkeer
van diensten zijn, indien naast het niet-Nederlandse recht tevens de bedoelde
bepalingen uit het BW op de betrokken arbeidsovereenkomst zouden worden toegepast. De overige aangelegenheden:– maximale werktijden en minimale rusttijden (a),– minimumloon (c),– ter beschikking stellen van werknemers (d) en– gelijke behandeling van mannen en vrouwen, alsmede andere bepalingen
inzake niet-discriminatie (g)behoeven geen implementatie, omdat deze worden geregeld in de Arbeidstijdenwet,
de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag, de Wet arbeidsallocatie door
intermediairs en de Algemene wet gelijke behandeling. Deze wetten zijn van
toepassing op alle arbeid die in Nederland wordt verricht. Hetzelfde geldt
voor de in de Arbeidsomstandighedenwet vast-gelegde regels inzake gezondheid,
veiligheid en hygiëne op het werk en voor de Nederlandse strafrechtelijk
gesanctioneerde discriminatie-verboden.Voor wat betreft het (wettelijk) minimumloon geldt als maatstaf het bruto
loon per uur op jaarbasis. Hetzelfde geldt waar het gaat om het minimumloon
in de zin van het laagste loonniveau in een cao. Welke componenten daarbij
relevant zijn (in aanmerking te nemen) zal op basis van de cao moeten worden
vastgesteld.De zwangerschapsvoorziening is in Nederland indirect geregeld in de vorm
van een uitkering op grond van de Ziektewet (artikel 29a). Dit is een sociale
zekerheids-uitkering waarop de richtlijn geen betrekking heeft. Verwezen zij
naar EG Vo 1408/71. Dit betekent dat gedurende het eerste jaar van de detachering
de in het werkland geldende bepalingen inzake sociale zekerheid niet van toepassing
zijn.Uiteraard dienen de bovengenoemde bepalingen, die geen implementatie behoeven,
eveneens te wijken indien de betrokken arbeidsovereenkomst wordt beheerst
door een ander recht dan het Nederlandse recht, voorzover daarin een gelijkwaardige
of betere bescherming wordt geboden met betrekking tot bedoelde aangelegenheden,
en de additionele gelding van het Nederlandse recht de gelijke concurrentiepositie
van buitenlandse ondernemingen zou verstoren. Dit volgt uit de hierbovengenoemde
jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EG met betrekking tot de artikelen
59 en 60 van het EG-Verdrag.De richtlijn biedt de mogelijkheid een uitzondering te maken ingeval het
gaat om detachering van beperkte duur of wanneer het gaat om detacheringswerkzaamheden
van geringe omvang; dit echter uitsluitend in het eerste geval voor wat betreft
het minimumloon en in het tweede geval voor wat betreft het minimumloon en
het minimumaantal vakantiedagen, niet voor wat betreft de andere in de richtlijn
genoemde elementen.Waar wettelijke regelingen zijn getroffen met een dwingend karakter kan
geen sprake zijn van uitzonderingen. Dit geldt voor bepalingen inzake maximale
werk- en minimale rusttijden, gezondheid, veiligheid en hygiëne, gelijke
behandeling en evenzeer voor de wettelijke regels inzake minimumloon en minimumaantal
vakantiedagen. Dergelijke regelingen gelden zonder uitzondering ook voor gedetacheerde
werknemers.Anders ligt dit voor wat betreft verdergaande cao-afspraken inzake (minimum)loon
en vakantiedagen. Daarbij kunnen door cao-partijen restricties c.q. uitzonderingen
worden voorzien bijvoorbeeld voor gevallen als de in de richtlijn genoemde
werkzaamheden van beperkte omvang c.q. van korte duur. Door dergelijke cao-afspraken
algemeen verbindend te verklaren kan de in de richtlijn voorziene uitzonderingsmogelijkheid
worden ingevuld. Artikel 2Artikel 2 ziet op de situatie waarin een werknemer, die gewoonlijk in
Nederland werkt en tijdelijk in een andere lidstaat arbeid heeft verricht,
zich na afloop tot de Nederlandse rechter wendt met een aanspraak, ontleend
aan het recht van die andere lidstaat. In een dergelijk geval, waarin het
gaat om een geschil dat een Nederlandse werknemer heeft met zijn werkgever
is de Nederlandse rechter bevoegd (op grond van het EG bevoegdheids- en executieverdrag).
De in artikel 2 opgenomen verwijzingsregel beoogt zeker te stellen dat de
Nederlandse rechter dan ook bevoegd is het recht van die andere Lidstaat toe
te passen, voorzover dat recht door de andere Lidstaat is vastgesteld ter
uitvoering van de richtlijn.Er zij op gewezen dat artikel 2 uitsluitend ziet op de aanspraken van
de werknemer en niet op die van de werkgever. De aanspraken kunnen ook verband
houden met andere werkzaam-heden dan bouwactiviteiten, indien met betrekking
tot die andere werkzaamheden regels zijn opgenomen in het recht dat door de
betrokken lidstaat is vastgesteld ter uitvoering van de richtlijn.Ook hier geldt dat het recht van een andere lidstaat dient te wijken voor
Nederlands recht, voorzover in dit Nederlands recht een gelijkwaardige bescherming
wordt geboden met betrekking tot de in de richtlijn opgesomde aangelegenheden.
Deze uitzondering volgt uit de hierbovengenoemde jurisprudentie van het Hof
van Justitie van de EG met betrekking tot een met het EG-Verdrag strijdige
beperking van het vrije verkeer van diensten. Een voorbeeld kan dit verduidelijken.
Indien een werknemer op wiens arbeidsovereenkomst Nederlands recht van toepassing
is, wordt gedetacheerd in Duitsland, heeft de werknemer in beginsel de keuze:
hij kan zich, met betrekking tot de in de richtlijn genoemde onderwerpen beroepen
op het Duitse recht en op het Nederlandse recht. Deze keuze heeft hij niet
indien het Nederlandse recht een gelijkwaardige of betere bescherming biedt
aan de werknemer: dan geldt het Nederlandse recht. Artikel 3Artikel 3 van de richtlijn eist dat Nederland garandeert dat bepalingen
uit collectieve arbeidsovereenkomsten, die algemeen verbindend zijn verklaard,
van toepassing zijn op arbeidsovereenkomsten die door vreemd recht worden
beheerst. Daartoe wordt de hierboven beschreven aanvulling van de Wet op het
algemeen verbindend en onverbindend verklaren van collectieve arbeidsovereenkomsten
(Wet avv) voorgesteld.Bepalingen in een CAO, die betrekking hebben op de in de richtlijn bedoelde
onderwerpen, komen niet voor algemeen verbindend verklaring in aanmerking,
indien gedetacheerde werknemers van de werking zijn uitgezonderd en die uitzondering
verder gaat dan is toegelaten volgens artikel 3, leden drie en vijf van de
richtlijn.Ook hier geldt dat, ingevolge de jurisprudentie van het Hof van Justitie
van de EG, een algemeen verbindend verklaarde cao-bepaling, ook wanneer deze
een onderwerp betreft als bedoeld in het nieuwe artikel 2 zesde lid van de
Wet avv buiten toepassing blijft in het geval dat de betrokken arbeidsovereenkomst
wordt beheerst door een ander recht dan het Nederlandse recht, voorzover daarin
een gelijkwaardige of betere bescherming wordt geboden met betrekking tot
de in de bepaling opgesomde aangelegenheden, en de additionele gelding van
het Nederlandse recht de gelijke concurrentiepositie van buitenlandse onder-nemingen
zou verstoren. Artikel 4Gelet op artikel 6 van de richtlijn moet in de implementatiewet worden
bepaald dat de Nederlandse rechter bevoegd is om kennis te nemen van vorderingen
die betrekking hebben op de in de richtlijn genoemde arbeidsvoorwaarden en
-omstandigheden, ingesteld door een werknemer die tijdelijk in Nederland werkt
en wiens arbeidsovereenkomst wordt beheerst door een ander recht dan het Nederlandse
recht.Zonder de voorgestelde rechtsmachtbepaling is het twijfelachtig of de
Nederlandse rechter in alle gevallen bevoegd is, omdat op grond van het EG-Executieverdrag
(EEX) resp. het Parallelverdrag1 (in beide verdragen
gaat het om artikel 5, eerste lid) de verweerder ten aanzien van verbintenissen
uit overeenkomsten wordt opgeroepen voor het gerecht van de plaats waar de
verbintenis is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd. Blijkens voornoemde verdragen
is dit in geval van individuele verbintenissen uit arbeidsovereenkomst in
principe de plaats waar de werknemer gewoonlijk – dus niet tijdelijk –
zijn arbeid verricht.De voorgestelde bepaling neemt eventuele onduidelijkheden weg over de
rechtsmacht in de verhouding tussen enerzijds Nederland en andere lidstaten
van de Europese Unie anderzijds.De voorgestelde bepaling ziet op de rechtsmacht met betrekking tot civielrechtelijke
vorderingen over alle in de richtlijn genoemde aangelegenheden (zie hierboven
onder a t/m g). In het eerste lid van artikel 4 van het onderhavige wetsvoorstel
wordt daartoe voorgesteld om in artikel 98 van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering een nieuw derde lid te voegen, op grond waarvan de Nederlandse
rechter ook mede bevoegd is in geval van een vordering gebaseerd op artikel
1 van de Wet arbeidsvoorwaarden grens-overschrijdende arbeid, de artikelen
7 of 15 van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag, artikel 2,
zesde lid van de Wet op het algemeen verbindend en onverbindend verklaren
van collectieve arbeidsovereenkomsten, de artikelen 8 of 11 van de Wet
allocatie arbeidskrachten door intermediairs, alsmede artikel 5, eerste lid,
onder b, d, e of f van de Algemene wet gelijke behandeling.De overige relevante wetten – te weten de Arbeidstijdenwet, de Arbeidsomstandighedenwet
en het discriminatieverbod in het Wetboek van Strafrecht – behoeven
in dit verband (burgerlijke rechtsvordering) geen implementatie.Waar het gaat om strafrechtelijk gesanctioneerde bepalingen is de Nederlandse
rechter bevoegd.Er zij tenslotte op gewezen dat de voorgestelde bepaling ook betrekking
heeft op vorderingen die zijn ingesteld door vakorganisaties, op grond van
de artikelen 305a en 305b van Boek 3 BW. Artikel 5Op grond van deze bepaling zullen eventuele toekomstige wijzigingen in –
in het bijzonder de bijlage bij – Richtlijn 96/71/EG automatisch doorwerken
in de onderhavige wet. Dit laat onverlet dat na het totstandkomen van een
dergelijke wijziging nader zal moeten worden onderzocht of met deze automatische
doorwerking kan worden volstaan of dat wetswijziging wenselijk is om de gewijzigde
Richtlijn ten volle tot gelding te laten komen.De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,K. G. de VriesDe Minister van Justitie,A. H. Korthals XNoot1Het oorspronkelijke voorstel van de Commissie is gepubliceerd in PbEG
C 225 van 30 augustus 1991, blz. 6. Het advies van het Economisch en Sociaal
Comité is gepubliceerd in PbEG C 49 van 24 februari 1992, blz. 41.
Het advies van 10 februari 1993 van het Europees Parlement is gepubliceerd
in PbEG C 72 van 15 maart 1993, blz. 78. Het gewijzigd voorstel van de Commissie
is gepubliceerd in PbEG C 220 van 29 juli 1996, blz. 1. Het besluit van 18
september 1996 van het Europees Parlement is gepubliceerd in PbEG C 320 van
28 oktober 1996, blz. 73. De Raad heeft het Besluit genomen op 24 september
1996.XNoot1Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van
beslissingen in burgelijke en handelszaken met Protocol en gemeenschappelijke
verklaring op 27 september 1968 te Brussel tot stand gekomen tussen de Lidstaten
van de Europese Gemeenschap, zoals gewijzigd bij het toetredingsverdrag Denemarken,
Ierland en Groot-Brittannië en Noord-Ierland (1978), het toetredingsverdrag
Griekenland (1982) en het toetredingsverdrag Spanje en Portugal (1989) (72/454/EEG)
(versie 1989), Pb.EG 1989, no C 189/1 resp. het Verdrag betreffende de rechterlijke
bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgelijke en handelszaken
met Protocol en gemeenschappelijke verklaring op 27 september 1968 te Brussel
tot stand gekomen tussen de Lidstaten van de Europese Gemeenschap, zoals gewijzigd
bij het toetredingsverdrag Denemarken, Ierland en Groot-Brittannië en
Noord-Ierland (1978) en het toetredingsverdrag Griekenland (1982) (versie
1982), Pb.EG 1983, no. C 97/2. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26524-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl