Misbruik belastingen, sociale zekerheid en subsidies; Brief staatssecretarissen over bestrijding van fraude en illegaliteit in de uitzendbranche
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 17050, nr. 274

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-11-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

17050 nr. 274

05-11-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Terugblik op het tot 1 juli 1998 geldende vergunningstelsel3. Beschrijving van de vestigingsvergunning en het APK-model3.1 De eerder voorgestelde vestigingsvergunning3.2 Het APK-model4. Vergelijking vestigingsvergunning en APK-keuring4.1 Het systeem4.2 Inhoudelijke vergelijkingVerplichtend karakter.Eisen.Frequentie controle.Kosten.5. Aangepast voorstel6. AfsluitingOndertekeningBIJLAGE
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 17050Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
17 050Misbruik en oneigenlijk gebruik op het gebied van belastingen, sociale
zekerheid en subsidiesnr. 274BRIEF VAN DE STAATSSECRETARISSEN VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID
EN VAN FINANCIËNAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 5 november 20041. InleidingOp 26 mei jl. is in een gezamenlijke bijeenkomst van de Vaste Kamercommissies
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en Financiën gesproken (kamerstuk
17 050, nr. 267) over de in de brief van 23 april 2004 (Kamerstukken
II 2003/04, 17 050, nr. 261) door mijn ambtsvoorganger en mijn ambtgenoot
van Financiën voorgestelde maatregelen ter bestrijding van fraude en
illegaliteit in de uitzendbranche. Eén van de voorstellen betreft de
introductie van een vestigingsvergunning voor ondernemers die personeel uitlenen
aan derden. Tijdens die bijeenkomst hebben wij toegezegd de Kamer nader te
zullen informeren over de overeenkomsten en verschillen tussen de voorgestelde
vestigingsvergunning, het vergunningstelsel voor uitzendbureaus zoals dit
tot 1 juli 1998 gold en de door de Algemene Bond van uitzendondernemingen
(ABU) voorgestelde APK-keuring voor uitzendbureaus. Met deze brief doen wij
die toezegging gestand.Hieronder blikken wij eerst terug op het tot 1 juli 1998 geldende
vergunningstelsel. Daarna beschrijven en vergelijken wij de vestigingsvergunning
en de door de ABU voorgestelde maatregel. Daarbij betrekken we de uitkomsten
van twee overleggen die gevoerd zijn met de ABU en de Nederlandse Bond van
Bemiddelings- en Uitzendondernemingen (NBBU) over de in de brief van 23 april
2004 voorgestelde maatregelen. Tevens betrekken wij de uitkomsten van een
bezoek aan het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap over het aldaar werkende
reguleringsstelsel voor uitzendbureaus. Deze ontmoetingen hebben ons aanleiding
gegeven u een aangepast voorstel te doen toekomen.2. Terugblik op het tot 1 juli 1998 geldende vergunningstelselOnderstaand worden de kenmerken van het oude vergunningstelsel schematisch
weergegeven.• verplicht (zonder vergunning niet uitzenden);• vergunning werd verleend voor onbepaalde tijd (met mogelijkheid
van intrekking) aan de onderneming;• jaarlijks informatieverstrekking door vergunninghouder aan de vergunningverlenende
instantie (was Arbeidsvoorziening);• eisen: ondernemingsplan/plan met betrekking tot voorgenomen activiteiten,
verklaring omtrent gedrag, uittreksel bevolkingsregister, uittreksel handelsregister,
afschrift van de statuten, oprichtingsakte, verklaring registeraccountant,
openingsbalans/jaarstukken, verklaring kredietverlener over hoogte en limiet,
afschriften diploma's en getuigschriften. Daarnaast dienden jaarlijks gegevens
te worden geleverd aan de Arbeidsvoorziening via een vragenformulier;• controle door de Arbeidsinspectie (AI);• kosten: geen leges verschuldigd;• administratieve lasten: hoog, vanwege de uitgebreide set van gegevens
die moest worden aangeleverd bij aanvraag en (sommige gegevens) jaarlijks;• aansprakelijkheid van de inlener voor door de uitlener niet betaalde
belastingen en premies was uitgesloten als personeel was ingeleend van vergunninghoudend
uitzendbureau en inlening was gemeld bij bedrijfsvereniging (geen G-rekeningstelsel);• het uitlenen van personeel zonder vergunning was een economisch
delict.Zoals bovenstaande eisen laten zien, moest de vergunningvrager veel gegevens
aanleveren. De AI controleerde – in de mate waarin dat mogelijk was –
op het in bezit zijn van een uitzendvergunning en of de vergunninghouder aan
de vergunningseisen voldeed. De controle, handhaving en strafrechtelijke vervolging
in het «oude» vergunningstelsel was arbeidsintensief en complex.
Het hiervoor geschetste vergunningstelsel is op 1 juli 1998, met de inwerkingtreding
van de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs (Waadi), afgeschaft.
In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 1996/97, 25 262, nr. 3,
blz. 4) werd dit onderbouwd met de volgende overwegingen:– de overheid dient zich te beperken tot haar kerntaken. Slechts
waar basisniveaus van bescherming en ordening in het geding zijn ligt er een
taak van de overheid. (Indertijd werd niet geoordeeld dat deze basisniveaus
in het geding waren);– regulering van intermediairs op de arbeidsmarkt (bijvoorbeeld
via een vergunningplicht) legt beperkingen op aan de marktwerking. Een niet
optimaal werkende markt voor allocatieve diensten kan een nadelig effect hebben
op de werking van de arbeidsmarkt in zijn totaliteit en dus ook op de arbeidsparticipatie;– het kabinet achtte het onjuist regels in stand te houden die niet
of slechts tegen aanzienlijke kosten te controleren en te handhaven waren.
Er werd niet stelselmatig opgetreden waardoor het systeem ook aan geloofwaardigheid
had verloren. Het kabinet twijfelde of de handhavingskosten wel opwogen tegen
de baten. Consequente handhaving zou slechts mogelijk zijn tegen aanzienlijk
hogere uitvoeringslasten;– de wens tot deregulering en verlichting van administratieve lasten
was daarbij van substantieel belang;– bestrijding van fraude met premies en belastingen werd weliswaar
als belangrijke doelstelling voor overheidsoptreden beschouwd maar deze doelstelling
vereiste naar de mening van het kabinet geen vergunningstelsel voor uitzendbureaus.Het geheel overziende concludeerde het kabinet destijds dat het, vanwege
de indertijd geldende omstandigheden, gewenst én verantwoord was het
vergunningenstelsel voor uitzendbureaus af te schaffen. Toch handhaafde het
kabinet (in de Waadi) de mogelijkheid om, indien het belang van de goede verhoudingen
op de arbeidsmarkt of het belang van de betrokken arbeidskrachten bescherming
behoeven, voor bepaalde sectoren of segmenten van het bedrijfsleven opnieuw
een vergunningstelsel in te voeren. Het vergunningsinstrument als zodanig
werd door het kabinet dus niet categorisch als instrument voor regulering
van de branche verworpen.Nu, zes jaar later, is de markt waarin uitzendbureaus opereren veranderd.
De signalen van de inspectiediensten en onderzoeksresultaten1 geven een beeld van sterke toename van fraude, illegaliteit en andere
wetsovertredingen. Herinvoering van het oude vergunningstelsel is geen optie
vooral vanwege de omvang van de daarmee samenhangende administratieve lasten
en kosten. Ook de mogelijkheid om, conform de Waadi, een tot bepaalde sectoren
of segmenten van het bedrijfsleven beperkt vergunningenstelsel in te voeren
is minder aangewezen (zie de brief van 23 april 2004).Het kabinet heeft daarom gezocht naar een stelsel waaraan de nadelen van
het oude vergunningstelsel niet of in mindere mate kleven.3. Beschrijving van de vestigingsvergunning en het APK-model3.1 De eerder voorgestelde vestigingsvergunningOnderstaand schema bevat de belangrijkste elementen van de vestigingsvergunning.• verplicht (zonder vergunning niet uitzenden);• vergunning wordt verleend aan ondernemer
per (benoemde) onderneming waarin deze uitleenactiviteiten verricht of op
korte termijn zal gaan verrichten;• eenmalige aanvraag;• eisen: inschrijving bij Kamer van Koophandel en Fabrieken (KvK),
verklaring bank/accountant, Verklaring onbesproken gedrag (VOG), loonbelasting-
en sociale verzekeringnummers; verklaring van goed betalingsgedrag (bij bestaande
bedrijven);• controle door AI;• kosten: 200–500 euro (eenmalig, kostendekkend);• administratieve lasten: laag gezien de beperkte vergunningseisen;• koppeling met g-rekeningstelsel: de ondernemer die geen vergunning
heeft, kan niet over een g-rekening beschikken zodat degene die personeel
van hem inleent het aansprakelijkheidsrisico niet kan beperken door gelden
op de g-rekening te storten;• bestuurlijke boete2.De voorgestelde vestigingsvergunning wordt op dit moment verder uitgewerkt.
Bij deze uitwerking wordt ook gekeken naar het commentaar en eventuele suggesties
van de verschillende branchepartijen. In paragraaf 5 treft u een, mede
op basis daarvan, aangepast voorstel van de vestigingsvergunning aan.3.2 Het APK-modelIn het AO van 26 mei jl. hebben verschillende leden verwezen naar
een door de ABU ontwikkelt alternatief voor de vestigingsvergunning: het zogenoemde
APK-model. Sinds het AO is dit model op enkele onderdelen gewijzigd. Zo heeft
de ABU het element dat degene die personeel inleent van een «goedgekeurd»
uitzendbureau niet aansprakelijk kan worden gesteld – voor de door de
uitlener niet betaalde belastingen en premies – laten vallen.
Voorts is nieuw dat een onderneming waarin uitzendactiviteiten plaatsvinden,
wordt verplicht om een certificaat te verwerven.
Onderstaand schema bevat de hoofdlijnen van het (nieuwste) APK-model.• verplicht (zonder goedkeuring niet uitzenden).• certificaat wordt verstrekt aan de onderneming.• eenmalige aanvraag.• halfjaarlijkse screening door private organisatie (certificerende
instelling).• eisen: conform de huidige (vrijwillige) brancheregeling, o.a. toetredingsonderzoek,
machtiging om aan controlerende instantie gegevens te leveren, gegevens aanleveren
over de organisatie en het functioneren van de onderneming, verloop van betalingen
op de G-rekening, verslag van wijze waarop voldaan wordt aan de normen die
vallen onder het certificaat. Dit naast administratieve controles elke drie
maanden en het openstellen van de onderneming voor de periodieke screeningen.• toezicht op certificerende instelling door de overheid.• kosten: 1400–2600 euro per screening.• administratieve lasten: aanmerkelijk groter dan bij vestigingsvergunning
(voor toelichting zie hierna).• koppeling met G-rekeningstelsel: met de ondernemer die niet over
een APK-keuring beschikt, wordt geen g-rekeningovereenkomst gesloten zodat
degene die personeel van deze ondernemer inleent het aansprakelijkheidsrisico
niet kan beperken door gelden op een g-rekening te storten.4. Vergelijking vestigingsvergunning en APK-keuringDe verschillen tussen het voorgestelde vergunningstelsel en het APK-model
hebben zowel betrekking op het systeem – publiekrechtelijk respectievelijk
privaat/publiekrechtelijk – als op de inhoud.4.1 Het systeemIn het AO van 26 mei jl. alsmede in het daarna met de branche-organisaties
gevoerde overleg is gesproken over de wijze waarop de fraude en illegaliteit
in de uitzendbranche het best zou kunnen worden bestreden: via de publiekrechtelijke
weg (een vergunningstelsel) of via de publiek-private weg (certificatie).Het APK-model van de ABU kent een verplichting tot certificatie van ondernemingen
die hun bedrijf maken van het uitlenen van personeel. In dit model is sprake
van certificatie als wettelijke erkenningsvariant: bepaalde economische activiteiten
(in casu het uitlenen van personeel) mogen alleen worden uitgevoerd indien
de desbetreffende onderneming over een certificaat beschikt. Belangrijke voordelen
van een certificatiestelsel zijn – kort samengevat – dat certificatie
veelal beter aansluit bij initiatieven die in het bedrijfsleven zelf zijn
genomen (zelfregulering) alsmede dat met een dergelijk stelsel samenhangende
kosten van certificatie door het bedrijfsleven worden gedragen.Het kabinetsstandpunt over certificatie en accreditatie in het kader van
overheidsbeleid is neergelegd in een brief van de minister van Economische
Zaken van 14 november 2003 (Kamerstukken II 2003/04, 29 304, nr.
1). Hoewel met certificatie in het kader van overheidsbeleid op bepaalde beleidsterreinen
positieve ervaringen zijn opgedaan, worden in deze brief omstandigheden genoemd
waarin certificatie geen aanbeveling verdient.
Zo verdient certificatie geen aanbeveling als:– deze zich uitsluitend richt op gedragstoezicht;– het zich niet houden aan de certificatie-eisen leidt tot een direct
en aanzienlijk financieel gewin voor de certificaathouder;– direct overheidsingrijpen nodig is om voor acute of korte termijn
problemen een oplossing te bieden.Verder dient men zich, aldus genoemde brief van 14 november 2003
(op blz. 13), bij certificatie steeds voor ogen te houden dat:– bij certificatie publieke en private verantwoordelijkheden niet
altijd helder gescheiden zijn;– de private certificatie-infrastructuur niet beschikt over de middelen
om fraude te voorkomen.Hoewel het hiervoor aangehaalde kabinetsstandpunt vooral een algemene
visie op certificatie bevat, zijn de genoemde aandachtspunten relevant in
het kader van de bestrijding van fraude en illegaliteit in de uitzendbranche.
Certificatie kan zeker bijdragen aan het beperken van fraude maar is niet
geschikt als handhavinginstrument. Juist in onderhavige situatie waarin het
ontduiken van wettelijke verplichtingen een groot financieel voordeel oplevert,
zijn handhavingsinstrumenten nodig die een direct en krachtig overheidsingrijpen
mogelijk maken. Bestrijding van misstanden zoals belasting- en premiefraude,
illegale tewerkstelling, uitbuiting en concurrentievervalsing is ten principale
een taak van de door de wetgever aangewezen handhaver(s). Bij invoering van
een certificatiestelsel zou er in de controleen handhavingskolom sprake zijn
van een nieuw, tweede privaat/publiek-rechtelijke stelsel naast het (huidige)
publiekrechtelijke stelsel. De certificerende instelling neemt als het ware
plaats op de «stoel» van de belastingsinspecteur/ontvanger of
de arbeidsinspecteur, terwijl die certificerende instelling (bijvoorbeeld)
niet kan vaststellen of de certificaathouder aan zijn belasting- en premieplicht
heeft voldaan. Dit laatste is in de huidige situatie voorbehouden aan de belastinginspecteur/ontvanger
respectievelijk UWV. Een stelsel met een dergelijk hybride karakter is onwenselijk
mede vanwege de risico's van interferentie als verschillende signalen/conclusies
worden getrokken. De conclusie is dat er een overlap in taken ontstaat met
als gevolg onduidelijke rollen, verantwoordelijkheden en daarmee rechtsonzekerheid.Een (zuiver) publiekrechtelijk vergunningstelsel kent bovenstaande bezwaren
niet of in mindere mate. Voorts is een dergelijk stelsel beter geschikt als
handhavinginstrument op dit terrein. Dit alles overziende concluderen wij
dat het terugdringen van fraude en illegaliteit in de uitzendbranche beter
via een publiekrechtelijk vergunningstelsel dan via certificatie kan geschieden.4.2 Inhoudelijke vergelijkingIn aanvulling op de systeemvergelijking zijn er nog enkele (andere) inhoudelijke
opmerkingen te maken:Verplichtend karakter.Het APK-model kent in de versie die nu voorligt een verplichtend karakter,
net zoals de vestigingsvergunning. Een verplichtcertificaat
heeft de facto het karakter van een vergunning. Door het verplichtende karakter
van de APK-keuring kunnen bedrijven met «keurmerk» zich niet langer
onderscheiden van bedrijven zonder «keurmerk». Hiermee komt één
van de belangrijke voordelen (voor het bedrijfsleven) van het huidige vrijwillige
stelsel te vervallen. Hierover wordt in de brief van 14 november 2003
(Kamerstukken II, 2003/04 29 304, nr. 1, blz. 14) het volgende opgemerkt:
«Bij toepassing van een wettelijke variant wordt bij voorkeur gekozen
voor een niet-verplicht certificaat () Een verplichting tot het bezit van
een certificaat biedt de betreffende ondernemer geen onderscheidend vermogen
meer op de markt. Zij zullen dan tegen de laagst mogelijke kosten trachten te verwerven. De concurrentie tussen aangewezen certificerende instellingen
die daarvan het gevolg is, kan leiden tot kwaliteitsverlies».Eisen.De APK-keuring stelt aanmerkelijk meer eisen aan de certificaathouder
dan de vestigingsvergunning aan de houder van een vestigingsvergunning. De
zware eisen bij de APK-keuring in combinatie met de verplichting voor naar
schatting 6 000–12 000 uitzendondernemingen leidt tot de vraag,
of de certificerende instellingen van ABU en NBBU die nu samen circa 600 ondernemingen
screenen een dergelijke taakverzwaring kunnen verwerken.Frequentie controle.De APK-keuring voorziet in een periodieke screening die één
of twee keer per jaar zal plaatsvinden. Dit is een hoge frequentie. In het
APK-model vindt de screening plaats door één van de gecertificeerde
instellingen (naast de normale controle door de Belastingdienst en de AI,
die blijft doorgaan). Bij de vestigingsvergunning wordt de normale controle
uitgevoerd door de Belastingdienst en de AI op afdracht van sociale premies
en belastingen en illegale tewerkstelling. Daarnaast controleert de AI op
het in bezit hebben van een vestigingsvergunning. Op het punt van de frequentie
van controle/screening scoort het APK-model op zich beter dan de vestigingsvergunning.Kosten.Het APK-model is voor de uitzendbureaus aanzienlijk duurder dan de vestigingsvergunning.
Iedere screening kost tussen de 1400 en de 2600 euro. Een vestigingsvergunning
kost (eenmalig) maximaal 500 Euro. De hoge screeningskosten kunnen ertoe leiden
dat ondernemers geen certificaat zullen aanvragen (en hun werkzaamheden zullen
staken òf buiten het zicht van de overheid zullen gaan opereren).De vergelijking op bovenstaande punten valt niet eenduidig uit in de richting
van het APK-model. Dit oordeel, gevoegd bij het oordeel over systeemaspecten
(4.1) is reden om de voorkeur te geven aan de vestigingsvergunning. Een en
ander neemt niet weg, dat uit de vergelijking met het APK-model ook aandachtspunten
voor de vestigingsvergunning naar voren zijn gekomen. In verband daarmee,
zijn wij van mening dat het oorspronkelijke voorstel voor de vestigingsvergunning,
aanpassing behoeft.5. Aangepast voorstelWij zijn van oordeel dat het stelsel van de vestigingsvergunning zoals
beschreven in de brief van 23 april 2004 enige aanpassing behoeft teneinde
het beoogde effect te kunnen sorteren. Het gaat om de periodieke controle,
een punt dat sterk in het APK-voorstel zit, en beperkt in de vestigingsvergunning.
Tijdens het overleg met uw Kamer op 26 mei is daarop gewezen.Het aangepaste systeem ziet er als volgt uit:Naast de vergunningeisen die zijn opgenomen in het eerder voorgelegde
voorstel worden de vergunningeisen uitgebreid met de volgende voorwaarden:– de aanvrager van de vergunning mag niet binnen één
jaar voorafgaand aan het tijdstip waarop de aanvraag wordt ingediend, in surseance
van betaling of in staat van faillissement hebben verkeerd of in een wettelijke
schuldsaneringsregeling natuurlijke personen (WSNP) zijn betrokken;– de aanvrager moet ter dekking van mogelijke belasting-, premie-
en SZW-schulden een waarborgsom storten op een geblokkeerde rekening
(75 000 euro.). Bij deze voorwaarde hebben wij ons laten inspireren door
een regeling in Vlaanderen1. De bedoelde waarborgsom
moet gedurende de periode waarover de vergunning wordt aangehouden beschikbaar
blijven voor de Belastingdienst en SZW-diensten. De waarborgsom heeft de bedoeling
malafide ondernemers van de uitzendmarkt te weren.De Kamer van Koophandel en Fabrieken (KvK) wordt het bestuursorgaan dat
de vergunning gaat verlenen, weigeren of intrekken. De toedeling van deze
taak aan de KvK geschiedt met instemming van het ministerie van EZ.Om misverstanden te voorkomen zal de vergunning worden aangeduid als een
«exploitatievergunning» en niet als een «vestigingsvergunning».
De vergunning strekt er toe arbeidskrachten daadwerkelijk ter beschikking
te mogen stellen en niet (uitsluitend) de toestemming tot het vestigen van
een onderneming die arbeidskrachten ter beschikking stelt.Daarnaast wordt een systeem geïntroduceerd waarbij op basis van signalen
van de Belastingdienst en de AI ten aanzien van belasting- en premiebetaling
en illegale tewerkstelling de vergunning kan worden geweigerd of ingetrokken.
Door consequenties voor de vergunning te verbinden aan informatie van de Belastingdienst
en de AI vindt er een voortdurende controle »tijdens de rit» plaats.
Deze doorlopende controle op het nakomen van de wettelijke verplichtingen
is bovendien geïncorporeerd in een systeem dat tot minder kosten en administratieve
verplichtingen voor betrokkenen leidt. De signalen die consequenties kunnen
hebben voor de vergunning dienen zo actueel mogelijk, accuraat en praktisch
hanteerbaar te zijn zowel voor de verstrekkende bestuursorganen (de Belastingdienst
en de SZW-diensten), als voor de KvK die de verstrekte inlichtingen moet toepassen
op de bestaande vergunninghouders.Voor het fiscale en SV domein gaat het om de volgende signalen:– systematische verwaarlozing van de aangifte- en betalingsverplichtingen
voor de loon- en omzetbelasting en SV-premies;– toepassing versnelde invordering bij de vergunninghouder o.g.v.
de artikelen 10 en 15 Invorderingswet 1990 gevolgd door de executoriale verkoop
van de in beslag genomen zaken;– het in staat van faillissement komen te verkeren van de vergunninghouder
of de in de vergunning vermelde onderneming nadat de vergunning is verstrekt;– het opleggen van een vergrijpboete.Voor het SZW-domein gaat het ondermeer om het opleggen van meerdere boetes
in verband met illegale tewerkstelling.Samenvattend heeft dit aangepaste voorstel als resultaat:– relatief lage administratieve lasten door een beperkt aantal eisen;– goedkoper voor de branche dan het APK-model;– betrouwbaar als gevolg van doorlopende toetsing en periodieke
signaaldoorgeleiding aan de Kamer van Koophandel.De werking van dit aangepaste vergunningensysteem wordt ondersteund door
een intensivering van de handhaving. Daarover hebben wij u bericht in de brief
van 23 april 2004. In aanvulling daarop kunnen wij u laten weten dat
binnen de Belastingdienst vanuit een aantal invalshoeken aandacht besteed
aan de uitzendbureaus:– in het kader van het project «Identiteitsfraude» (een
project uit de Fraudenota (Kamerstukken II 2002/03, 17 050, nr. 250)
worden controles uitgevoerd met betrekking tot bedrijven die zich
bezighouden met arbeidsbemiddeling. Ook uitzendbureaus vallen binnen die controles;– in de brief van 3 juni 2004 van de Staatssecretaris van Financiën
aan uw Kamer inzake «contra legemhandelingen en aanpak vrijplaatsen»
is ook aandacht besteed aan uitzendbureaus. Volgens de staatssecretaris zijn
de vele uitzendbureautjes met een zeer korte levensduur, vooral gevestigd
in de grote steden, te beschouwen als een vrijplaats. De bestrijding van de
fraude door deze uitzendbureaus vereist samenwerking van alle betrokken handhavers.
Deze samenwerking vindt m.n. plaats in de interventieteams;– naast vorenstaande activiteiten wordt thans ook op regionaal niveau
de controle op uitzendbureaus geïntensiveerd.Door het gebruik van risicoanalyses zal de intensivering van de handhaving
zich voornamelijk kunnen richten op de niet-gecertificeerde bedrijven.De branche heeft onze ambtenaren verzekerd niet van plan te zijn haar
eigen stelsel van zelfregulering te laten vallen wanneer de aangepaste vestigingsvergunning
wordt ingevoerd. Naast de eisen die in het kader van de vergunningverlening
gelden, zullen ABU en NBBU een pakket kwaliteitseisen samenstellen dat ervoor
zorgt dat het in hun visie aantrekkelijk blijft lid te zijn van deze brancheorganisaties.6. AfsluitingGelet op het voorgaande is onze conclusie, dat wat de vorm betreft een
vergunningenstelsel de voorkeur verdient boven een certificatiestelsel zoals
het door de ABU voorgestelde APK-model.Tenslotte merken wij op dat de uitwerking van de verschillende vergunningseisen
nog niet is afgerond. Naar aanleiding van een in te dienen wetsvoorstel zullen
wij over de uitwerking van mijn voorstel uiteraard nog met de kamer van gedachten
wisselen.Graag willen wij u nog attent maken op de bijlage bij deze brief. Hierin
worden drie toezeggingen aan uw Kamer, uit het overleg van 26 mei jl.,
behandeld. Deze toezeggingen hebben ook betrekking op de bestrijding van fraude
en illegaliteit in de uitzendbranche.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,H. A. L. van HoofDe Staatssecretaris van Financiën,J. G. WijnBIJLAGEIn de discussie gevoerd op 26 mei jl. met de Vaste Kamercommissies
van SZW en Financiën is uw Kamer toegezegd dat na zal worden gegaan of
het mogelijk is uitzendbedrijven, indien bij controle geen vergunning wordt
aangetroffen, te sluiten (1). Tevens zijn de juridische mogelijkheden onderzocht
van publicatie van namen van bedrijven die gebruik maken van illegale arbeid
(2). Tenslotte heeft uw Kamer gevraagd om een beredeneerde schatting van de
effecten van het, door de staatssecretarissen, voorgestelde pakket van maatregelen
op het terugdringen van de fraude en illegaliteit in de uitzendbranche (3).Hieronder worden de toezeggingen behandeld.1. In het sluiten van bedrijven wordt reeds voorzien. Immers, indien een
bedrijf geen uitzendvergunning bezit, mag dit bedrijf deze activiteit niet
meer uitoefenen. Een bestuurlijke boete kan worden opgelegd als het bedrijf
alsnog activiteiten uitoefent. Dit komt neer op een gehele of gedeeltelijke
bedrijfssluiting. Gedeeltelijk in de situatie dat het bedrijf ook nog andere
activiteiten, behalve uitzenden exploreert. De conclusie is dat een aparte
regeling voor bedrijfssluiting, bij het niet in bezit zijn van een uitzendvergunning,
overbodig is. Een uitzendvergunning op zichzelf is een afdoende instrument
om deze bedrijven op de markt te weren.2. De juridische mogelijkheden van het publiceren van namen van bedrijven
die gebruik maken van illegale arbeid, ook wel «schandpaalmethode»
of «naming and shaming» genoemd, is onderzocht. Dit heeft het
volgende resultaat opgeleverd: het instrument van bekendmaking is geen juridische
figuur en is als zodanig zelden in wetgeving verankerd. Een voorbeeld van
wetgeving waarin het instrument is opgenomen, is artikel 80a van de WAO. In
dit artikel is bepaald dat het UWV per werkgever (met meer dan 250 werknemers)
het percentage werknemers dat arbeidsongeschikt is geworden, openbaar maakt.
Het toepassen van het instrument op het terrein van WAV-boetes zou inhouden
het openbaarmaken van (lijsten met) de namen van beboete overtreders van de
WAV-regelgeving met de bedoeling om het gedrag van deze werkgevers te beïnvloeden.
In de WAV-regelgeving is echter geen wettelijke basis voor dit instrument
opgenomen. In beginsel geldt de geheimhoudingsplicht op grond van de Algemene
wet bestuursrecht. Indien het instrument zonder een wettelijke basis toegepast
wordt, dan dient rekening te worden gehouden met een aantal (juridische) randcondities,
die hieronder zijn weergegeven.1. het dient juist, fair, niet bovenmatig en niet ontijdig te zijn.2. het instrument dient in verhouding tot het doel te staan.3. het dient zo objectief mogelijk plaats te vinden.4. In geval van een notoire wetsovertreder kan het gebruik van het instrument
gerechtvaardigd zijn als bv. blijkt dat (bestuurlijke) boetes niet leiden
tot enig resultaat. In die situatie kan geredeneerd worden dat uit de taak
van de AI de noodzaak tot het bekendmaken van de naam van de notoire wetsovertreder
voortvloeit.Indien dit instrument zou worden toegepast moet dat, bij voorkeur, wettelijk
worden geregeld.Uit deze juridische analyse concluderen wij dat het publiceren van namen
van bedrijven die gebruik maken van illegale arbeid, onder voorwaarden, juridisch
mogelijk is. Gezien het argument onder 4. zou deze maatregel ook als zinvol
kunnen worden aangemerkt. Overigens heeft het invoeren van de «schandpaalmethode»(net
als de toepassing van alle andere handhavinginstrumenten) een zeker toeval
in zich. De AI controleert op basis van risicoanalyses. Dit betekent dat een
deel van de uitzenders en inleners gecontroleerd wordt. Er is geen totaal
overzicht van alle bedrijven die werken met illegale arbeiders. Dit kan namelijk
niet objectief worden vastgesteld (anders dan bij de WAO). Er
kan dus ook geen uitputtende lijst van het totale aantal bedrijven worden
opgesteld die werken met illegale arbeid. Het niet-op de lijst voorkomen zegt
niets over het wel of niet werken met illegale arbeid. Zoals gezegd geldt
dit «toeval» ook voor alle andere handhavinginstrumenten: als
je door de AI gepakt wordt krijg je een sanctie, anders niet. Ik heb thans
nog geen afgerond oordeel over de extra uitvoeringslasten van de «schandpaalmethode»
in relatie tot de potentiële effectiviteit. Dit oordeel zal ik in elk
geval hebben bij het wetsvoorstel ten aanzien van de vergunning, mede in relatie
tot de bovengenoemde wenselijkheid van een wettelijke regeling voor een «schandpaalmethode».3. Op dit moment wordt een uitgebreid onderzoek gedaan naar de effecten
van het door de staatssecretarissen voorgestelde pakket van maatregelen op
het terugdringen van de fraude en illegaliteit in de uitzendbranche. Per maatregel
zal een beredeneerde schatting worden gemaakt. Zoals afgesproken zal, tijdens
het eerste wetgevingsproduct dat voortkomt uit het voorgestelde pakket van
maatregelen (dat zal nog vóór het einde van dit jaar zijn) de
beredeneerde schattingen van de effecten van het pakket naar u toe worden
gezonden.XNoot1Zie bijvoorbeeld het onderzoek «Over de grens. Een onderzoek naar
illegale activiteiten op het gebied van uitzendarbeid» april 2004, uitgevoerd
door Research voor Beleid in opdracht van de ABU.XNoot2Minimaal 4000 euro voor natuurlijke personen en 8000 euro voor rechtspersonen
(gelijk de boetes van de Wet Arbeid Vreemdelingen). Er wordt onderzocht of
het juridisch mogelijk is een boete als percentage van de omzet op te leggen.XNoot1In Vlaanderen worden uitzendbureaus tot een zogenoemde erkenningsregeling
toegelaten nadat onder andere een waarborgsom van € 75 000
is gestort. Deze som belemmert niet-serieuze ondernemers de markt te betreden. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-17050-274.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl