Implementatiewet EG-richtlijn projectgebonden Kyoto-mechanismen; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30247, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

13-12-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30247 nr. 6

06-12-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Inhoud en aanleiding van het wetsvoorstel3. Limiet op het gebruik van CER’s en ERU’s3.1. Standpuntbepaling ten aanzien van limietstelling3.2. Supplementariteit3.3. Controleprocedure limiet3.4. Uitzonderingen voor sinks en nucleaire energie4. Instemming met deelname aan projecten en machtiging
van projectdeelnemers4.1. Grondslag en procedure van instemming en machtiging5. Handhaving, uitvoerbaarheids- en handhaafbaarheidstoets6. UitvoeringskostenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30247Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 42 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 247Wijziging van de Wet milieubeheer ten behoeve van de implementatie van
richtlijn nr. 2004/101/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 27 oktober 2004 houdende wijziging van Richtlijn 2003/87/EG
tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten
binnen de Gemeenschap, met betrekking tot de projectgebonden mechanismen van
het Protocol van Kyoto (PbEU L 338) en de uitvoering van de op de
goedkeuring van projectactiviteiten betrekking hebbende onderdelen van het
op 11 december 1997 te Kyoto totstandgekomen Protocol van Kyoto bij het
Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (Trb. 1998,
170, en 1999, 110) (Implementatiewet EG-richtlijn projectgebonden Kyoto-mechanismen)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 6 december 20051. AlgemeenHet verheugt mij dat de leden van de fracties van het CDA, de PvdA en
de VVD hun belangstelling tonen voor het gebruik van rechten, ontstaan door
de projectgebonden Kyoto-mechanismen, ter voldoening aan de emissienorm die
geldt voor inrichtingen in het Europese systeem van handel in broeikasgasemissierechten
en voor de instemmingsprocedure voor Kyoto-projecten. De door de leden van
de verschillende fracties gestelde vragen worden hieronder beantwoord.De leden van de CDA-fractie vragen naar de reden waarom het voorliggende
wetsvoorstel relatief laat aan de Tweede Kamer is aangeboden, gelet op het
feit dat de implementatietermijn van de EG-richtlijn projectgebonden Kyoto-mechanismen
(richtlijn nr. 2004/101/EG, PbEU L 338; hierna: Linking Directive)
op 13 november 2005 is verstreken. Ik wijs erop dat een implementatietermijn
van twaalf maanden voor een richtlijn relatief kort is. Daarbij komt dat de
koppeling van de projectgebonden mechanismen aan het Europese systeem beleidsmatig
en juridisch complex van aard is. Materieel heeft de verlate implementatie
overigens geen effect, omdat het Independent Transaction Log (hierna: ITL)
van de Verenigde Naties nog niet gereed is. Hiervoor verwijs ik naar het antwoord
op de vragen van de leden van de VVD-fractie in paragraaf 3.1. Overigens beschouwt de Europese Commissie de Nederlandse implementatie dermate
gevorderd, dat zij Nederland heeft genoemd onder de landen die de richtlijn
al hebben geïmplementeer.12. Inhoud en aanleiding van het wetsvoorstelDe leden van de VVD-fractie vragen hoe het bevorderen van de OESO-richtlijnen
voor multinationale ondernemingen met betrekking tot maatschappelijk verantwoord
ondernemen2 zich verhoudt tot het uitgangspunt
dat geen extra eisen worden gesteld bovenop de op grond van de Linking Directive
gestelde eisen en welke aanvullende punten in die richtlijnen zijn opgenomen.
Naar aanleiding hiervan merk ik op dat de OESO-richtlijnen richtsnoeren bevatten
over belangrijke onderwerpen als het tegengaan van kinderarbeid, dwangarbeid
en corruptie, bescherming van de mensenrechten en consumentenbescherming.
Hierover zijn geen richtsnoeren opgenomen in de Modaliteiten en procedures
voor een mechanisme van schone ontwikkeling (hierna: CDM-richtlijnen)3 of de Richtlijnen voor de implementatie van artikel 6
van het Kyoto-Protocol (hierna: JI-richtlijnen).4
Voor CDM geldt enkel dat het gastland moet verklaren dat het project bijdraagt
aan het bereiken van duurzame ontwikkeling (artikel 12, tweede lid, Kyoto-Protocol).
Ten aanzien van de OESO-richtlijnen is geen sprake van extra juridische eisen
naast de eisen die volgen uit de Linking Directive. Het wetsvoorstel zelf
noemt de OESO-richtlijnen dan ook niet. In de memorie van toelichting (Kamerstukken
II 2004/05, 30 247, nr. 3, blz. 10) is wel het voornemen opgenomen om
bij het verlenen van instemming met deelname aan projecten het op vrijwillige basis toepassen van de OESO-richtlijnen te stimuleren.
Dit gebeurt door middel van informatievoorziening over het bestaan, het nut
en de inhoud van die richtlijnen. Het gaat hierbij dus om aanbevelingen van
de overheid aan ondernemingen over hun gedrag in het buitenland.3. Limiet op het gebruik van CER’s en ERU’sDe leden van de PvdA-fractie vragen of wordt vastgehouden aan de 50%–50%
verdeling voor binnen- en buitenlandse reducties, en hoe dat zich verhoudt
tot de Linking Directive. Deze vraag kan als volgt worden beantwoord. De 50%–50%
verdeling is in de eerste Evaluatienota klimaatbeleid in 2002 (Kamerstukken
II 2001/02, 28 240, nr. 2) gebruikt als uitgangspunt voor het besluit
om 20 Megaton (Mton) CO2-equivalenten per jaar aan reducties
in het buitenland aan te kopen in de periode 2008–2012. Dit was op dat
moment namelijk 50% van het geraamde beleidstekort in 2010 (40 Mton).
Het Kyoto-doel voor Nederland is voorlopig vastgesteld op ongeveer 200 Mton
in de periode 2008–2012. Dit betekent dat het doel voor binnenlandse
broeikasgasemissies ongeveer 220 Mton is in de periode 2008–2012 (namelijk
200 Mton + 20 Mton). Bij de vaststelling in 2002 betekende deze verdeling
een binnenlandse reductie van 20 Mton per jaar, namelijk 50% van het
beleidstekort van 40 Mton, maar door de inwerkingtreding van het Europese
systeem van handel in broeikasgasemissierechten en de Linking Directive kunnen
Nederlandse bedrijven de benodigde reducties in plaats van in het binnenland
ook in het buitenland aankopen. Hierdoor kan niet meer op voorhand worden
gezegd dat de 50%–50% verdeling zal worden gerealiseerd.
Pas achteraf in 2013 zal blijken hoe de daadwerkelijke verdeling is geweest.Deze leden vragen verder of de regering bereid is de 100 Mton, die Nederland
heeft toegezegd in het binnenland te reduceren, te garanderen. Zoals hierboven
aangegeven, zijn de prestaties voor het klimaatbeleid vastgesteld op aankoop
in het buitenland van 20 Mton per jaar in de periode 2008–2012 en een
binnenlands doel voor broeikasgasemissies van ongeveer 220 Mton in de periode
2008–2012. Gezien mijn antwoord hierboven is dit geen garantie
voor een binnenlandse reductie van 100 Mton in de periode 2008–2012.
In de Evaluatienota klimaatbeleid 2005 (bijlage bij Kamerstukken II 2005/06,
28 240, nr. 37) is aangegeven tot welke reducties in het binnenland het
gevoerde beleid heeft geleid en naar verwachting zal leiden.3.1. Standpuntbepaling ten aanzien van limietstellingDe leden van de CDA-fractie vragen wat de achtergrond is van de voorlopige
limiet van 8% op het gebruik van gecertificeerde emissie-reducties
(Certified Emission Reductions, hierna: CER’s)
en emissiereductie-eenheden (Emission Reduction Units, hierna: ERU’s). Zoals ik reeds heb vermeld in mijn brief van
22 februari 2005 (Kamerstukken II 2004/05, 28 240, nr. 18, blz.
6), werd het voorgestelde percentage van acht door de Europese Commissie genoemd
in de toelichting op het ontwerp van de Linking Directive. Dit was een voorstel
voor een maximumpercentage voor de Europese Unie (hierna: EU) als totaliteit.
De Europese Commissie gaf in de toelichting aan dat indien bedrijven emissiereducties
via projecten binnen Joint Implementation (hierna: JI) en het Clean Development
Mechanism (hierna: CDM) zouden realiseren tot een maximum van 8% van
de aan hen toegewezen rechten, dit overeen zou komen met 2,7% van de
basisjaaremissies (1990) voor de EU als geheel. Dat zou dan weer overeenkomen
met eenderde van de Kyoto-reductiedoelstelling voor de EU van 8% voor
de periode 2008–2012 ten opzichte van 1990. De Europese Commissie achtte
dit getal een goede invulling van de supplementariteitsdoelstelling voor de
EU als geheel. Nederland kon bij de discussies over de Linking Directive instemmen
met dit voorstel van de Commissie. Door nu op nationaal niveau hetzelfde percentage
per inrichting te kiezen als het oorspronkelijke commissievoorstel, ontstaat
een consistente lijn en kan Nederland alsnog een bijdrage leveren aan een
harmonisatie binnen de EU.Deze leden vragen daarnaast of een overzicht kan worden gegeven van voorlopige
limieten zoals die in andere landen worden gehanteerd. Tot op heden heeft,
voorzover mij bekend, geen enkele andere lidstaat een voorlopige limiet voor
de tweede handelsperiode bepaald. Van Spanje, Italië, Oostenrijk, Duitsland,
Denemarken, Zweden en Finland is bekend dat zij hun limiet pas zullen bekendmaken
in het tweede nationale toewijzingsplan. Slechts in Zweden en Oostenrijk zijn
indicaties over de limiet afgegeven. In Zweden spreekt men over een percentage
tussen 10 en 20, in Oostenrijk denkt men ook aan 8%. Genoemde plannen
moeten voor 1 juni 2006 aan de Europese Commissie worden aangeboden.
Tot die tijd zal het onduidelijk zijn welke limieten gehanteerd worden. Naar
verwachting zullen rond maart-april 2006 de concept-toewijzingsplannen bekend
worden en kunnen daar indicaties van de door de verschillende lidstaten gehanteerde
limieten uit worden afgeleid. Met het bovenstaande is tevens de vraag van
de leden van de VVD-fractie over de limiet in andere Europese landen beantwoord.Tot slot vragen de leden van de CDA-fractie wat de kans is op succes van
een afspraak over een in Europees verband vastgestelde limiet en wat de procedure
is om in Nederland en binnen de EU tot een definitieve limiet te komen. Ik
antwoord hierop als volgt. De Linking Directive schrijft voor dat lidstaten
de limiet vaststellen in hun nationale toewijzingsplannen. In Nederland komt
het plan tot stand volgens de uniforme openbare voorbereidingsprocedure van
de Algemene wet bestuursrecht. Het ontwerpplan wordt tevens aan beide Kamers
der Staten-Generaal overgelegd. Zoals gezegd, hebben veel lidstaten informeel
aangegeven dat zij niet voorafgaand aan het vaststellen van het nationale
toewijzingsplan een voorlopige limiet bekend zullen maken. Op dit moment is
onduidelijk hoe groot de kans is dat een geharmoniseerde limiet
wordt afgesproken. Het lijkt niet waarschijnlijk dat er in Europees verband
een afspraak komt over de nationale limiet. Wel is te verwachten dat de verschillen
tussen de limieten in de praktijk beperkt zullen zijn, omdat de Europese Commissie
richtsnoeren zal geven voor de toepassing van het supplementariteitscriterium
dat volgens bijlage III bij de EG-richtlijn handel in broeikasgasemissierechten
(richtlijn nr. 2003/87/EG, PbEU L 275) moet worden gehanteerd bij het
opstellen van nationale toewijzingsplannen (criterium 12).Verder vragen deze leden naar de consequenties voor de internationale
concurrentiepositie van het Nederlandse bedrijfsleven, als blijkt dat Nederland
in vergelijking met andere lidstaten een laag percentage hanteert. Ik merk
hierover het volgende op. De gevolgen voor de internationale concurrentiepositie
van het Nederlandse bedrijfsleven zullen in dat geval naar verwachting minimaal
zijn. Daarvoor is een aantal redenen aan te geven. Om te beginnen zal de algehele
prijs op de EU-markt dalen door het toelaten van het gebruik van CER’s
en ERU’s, die naar verwachting goedkoper zijn dan broeikasgasemissierechten.
Daar profiteren alle bedrijven in gelijke mate van. Daarnaast biedt het voor
Nederland voorgestelde percentage van 8% van de toegewezen emissierechten
de bedrijven de mogelijkheid om voor de periode 2008–2012 naar schatting
globaal 8% van 5 x 100 Mton = 40 Mton aan CER’s en ERU’s
in te leveren. Dat is een aanzienlijk deel van het aantal naar verwachting
benodigde reducties die bedrijven moeten aankopen. Bedrijven krijgen immers,
afhankelijk van diverse criteria en factoren, het overgrote deel van hun benodigde
rechten om niet door de overheid toegewezen. Tenslotte zal naar verwachting
het aanbod van CER’s en ERU’s in de aanloopfase beperkt zijn,
waardoor een eventuele hogere limiet in andere landen niet snel zal worden
bereikt.In antwoord op de betreffende vraag van deze leden merk ik verder op dat
het op dit moment nog niet mogelijk is om aan te geven hoe Nederland gaat
reageren voor de periode na 2012 als andere landen een hoger percentage hanteren
dan acht. Dit hangt sterk samen met de afspraken die nog moeten worden gemaakt
over een internationaal klimaatregime na 2012.De leden van de VVD-fractie stellen voorts enkele vragen over het ontbreken
van een limiet in de eerste periode, terwijl het ITL op zijn vroegst begin
2007 operationeel is. In antwoord op deze vragen wijs ik erop dat een inrichting
aan haar inleverplicht met betrekking tot de eerste planperiode (2005–2007)
grotendeels zal kunnen voldoen met behulp van door de overheid aan haar toegewezen
broeikasgasemissierechten, eventueel aangevuld met op de markt gekochte rechten.
Het is dus feitelijk niet noodzakelijk dat inrichtingen voorafgaand aan het
jaar 2007 CER’s moeten kunnen gebruiken om aan hun verplichtingen te
voldoen. Het is op zich afdoende als inrichtingen bij het afrekenen over het
laatste jaar van de eerste planperiode (uiterlijk 30 april 2008) de opgebouwde
CER’s kunnen gebruiken. Dit geschiedt dan ter dekking van de emissies
in 2007. Hoewel er dus wel een tijdelijke beperking is, zal het ITL naar verwachting
tijdig genoeg gereed zijn om het gebruik van CER’s ter voldoening aan
de emissienorm tijdens de eerste planperiode nog voldoende mogelijk te maken.
Ondanks de verwachting dat de CER’s met name in het laatste jaar van
de huidige planperiode zullen worden gebruikt, heeft Nederland wel steeds
aangedrongen op een spoedige implementatie van het ITL. Het is immers in het
belang van het systeem van handel in broeikasgasemissierechten dat alle noodzakelijke
onderdelen spoedig en optimaal functioneren.3.2. SupplementariteitDe leden van de VVD-fractie stellen enkele vragen over de effectiviteit
van de wijze van monitoren en rapporteren met betrekking tot supplementariteit.
Het Kyoto-Protocol en daaropvolgende besluiten schrijven voor dat over supplementariteit
moet worden gerapporteerd, maar laten Partijen daarbij vrij. De Nederlandse
regering heeft daarmee ingestemd. Invulling van het begrip supplementariteit
is lastig. Dit blijkt uit de analyse over supplementariteit in de Voortgangsrapportage
klimaatbeleid (bijlage bij Kamerstukken II 2004/05, 28 240 en 29 465,
nr. 35, paragraaf 1.9). Hierin geeft Nederland aan dat voor het bepalen
van supplementariteit verschillende uitgangspunten mogelijk zijn. In de analyse
worden de resultaten voor diverse uitgangspunten gepresenteerd. Met deze analyse
geeft Nederland aan dat nog veel interpretatie mogelijk is rond het begrip «supplementariteit»
en maakt ze transparant waarin verschillende uitgangspunten voor de Nederlandse
situatie resulteren. In hoeverre de rapportageverplichting invloed uitoefent
op lidstaten om een lage norm te stellen binnen de Linking Directive is niet
bekend. Hoe lidstaten rapporteren, zal pas duidelijk worden na 1 januari
2006, de deadline voor het toezenden van de eerste rapportages over supplementariteit
aan het secretariaat van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering
(VN-Raamverdrag).1 De Linking Directive zelf verplicht
de lidstaten om een limiet te kiezen in overeenstemming met de supplementariteitsverplichting.
De Europese Commissie ziet hierop toe en kan een nationaal toewijzingsplan
verwerpen indien hieraan niet wordt voldaan.3.3. Controleprocedure limietDe leden van de VVD-fractie stellen een aantal vragen over de oorzaak
van de vertraging van het ITL en over de nog te treffen voorzieningen. Een
belangrijke oorzaak voor de trage gang van zaken is het gebrek aan capaciteit
en financiering bij het secretariaat van het VN-Raamverdrag. Nederland heeft
steeds haar deel betaald en heeft ook de andere landen aangespoord hun deel
te betalen. De grootste problemen zijn ondertussen opgelost en het proces
tot ontwikkeling van het ITL is gestart. Naast het ITL heeft het secretariaat
een CDM-register gebouwd dat inmiddels operationeel is. Zolang het ITL er
nog niet is, worden CER’s opgeslagen op interim-rekeningen binnen dit
CDM-register. Op het moment dat het ITL operationeel is, worden de verbindingen
met de nationale registers tot stand gebracht, evenals de verbinding tussen
het ITL en het CDM-register. Alle verbindingen dienen vervolgens getest te
worden. Er zijn momenteel geen aanwijzingen dat het secretariaat niet aan
het tijdschema kan voldoen. Begin 2007 zullen naar alle waarschijnlijkheid
alle verbindingen klaar zijn en zullen de verschillende testen zijn afgerond,
waarna het gehele systeem operationeel zal zijn. CER’s kunnen dan vanuit
het CDM-register overgeboekt worden naar een nationaal register. Vervolgens
kunnen bedrijven binnen dat nationale register CER’s verkopen of inleveren.
Voor verkoop aan het buitenland moeten bedrijven wachten tot 2008. Internationale
transacties kunnen namelijk pas plaatsvinden indien alle landen van de EU
voldaan hebben aan de entreevoorwaarden van het Kyoto-Protocol.2 Het verzoek hiertoe wordt niet later ingediend dan 1 januari
2007 vanuit de EU als één geheel. De verwachting van de Europese
Commissie is dat internationale transacties van CER’s vanaf 1 januari
2008 mogelijk zullen zijn.In antwoord op de vraag van deze leden naar de nadelige gevolgen van de
vertraging van het ITL voor het bedrijfsleven merk ik het volgende op. De
Linking Directive maakt het mogelijk dat tijdens de eerste periode gebruik
gemaakt kan worden van CER’s, mits ook het internationale systeem klaar
is. Indien het ITL in ieder geval vóór 30 april 2008 in
werking treedt, zullen de financiële gevolgen van de late
start voor het bedrijfsleven zeer beperkt zijn. De bedrijven kunnen immers
tot die datum hun CER’s inleveren om te voldoen aan de emissienorm van
2007. Voor het geval dat het ITL niet op tijd klaar zou zijn, zijn de financiële
gevolgen moeilijk aan te geven. Die gevolgen zijn vooral afhankelijk van het
prijsverschil tussen EU-emissierechten en CER’s. Indien er weinig verschil
in prijs is tussen deze twee rechten, zal een late start van het ITL weinig
nadelige gevolgen hebben.3.4. Uitzonderingen voor sinks en nucleaire energieDe leden van de fracties van het CDA en de VVD vragen onder welke voorwaarden
sinksprojecten eventueel wel toegestaan zouden kunnen worden. Rechten uit
sinksprojecten zijn tijdelijk, waardoor ze aan het eind van de periode volgend
op de periode waarin ze gecreëerd zijn óf na afloop van het project
vervangen moeten worden door andere rechten. In de evaluatie van het Europese
systeem van handel in broeikasgasemissierechten in 2006 wordt bekeken welke
technische voorzieningen nodig zijn (onder andere met betrekking tot deze
tijdelijkheid van de rechten) om sinks vanaf 2008 toe te laten. Nederland
ziet geen principiële redenen om sinks-projecten uit te sluiten van het
systeem, mits het probleem rond de verantwoordelijkheid voor de verplichte
vervanging van de rechten is opgelost. Zodra een oplossing is gevonden voor
deze tijdelijkheid, kan wat Nederland betreft de uitzondering worden ingetrokken.
Dit is echter een discussie die in het kader van de EU-brede evaluatie zal
worden gevoerd. Hierbij moet worden opgemerkt dat het moeilijk zal zijn een
oplossing te vinden voor het probleem van de verplichte vervanging.De leden van de VVD-fractie vragen naar de overwegingen bij de Linking
Directive om kernenergie- en sinksprojecten uit te zonderen. Ten aanzien van
de kernenergieprojecten verwijs ik naar de CDM- en JI-richtlijnen onder het
Kyoto-Protocol, die expliciet bepalen dat Partijen zich zullen onthouden van
het gebruik van projecten voor stimulering van nucleaire energie. Sinksprojecten
zijn onder andere uitgezonderd omdat er geen politieke overeenstemming mogelijk
was over de vraag hoe met de tijdelijke rechten uit deze projecten moet worden
omgegaan binnen het emissiehandelssysteem. Op het moment dat de Europese Commissie
het voorstel voor de Linking Directive deed (juli 2003), moesten de regels
met betrekking tot sinks in het CDM nog worden vastgesteld in de onderhandelingen
onder het Kyoto-Protocol. Dit is gebeurd tijdens de Conference of the Parties
(COP9) eind 2003 in Milaan. Er is sindsdien nog geen oplossing gevonden voor
het omgaan met de tijdelijkheid. Een andere reden was dat het Europees Parlement
op ideologische gronden niet kon instemmen met de mogelijkheid emissies van
fossiele brandstoffen te compenseren door de aanplant van bos.De leden van de VVD-fractie vragen waarom het vrijwel uitgesloten is dat
er CDM- of JI-projecten zullen ontstaan met betrekking tot nucleaire installaties.
Dit is het geval omdat de CDM- en JI-richtlijnen expliciet bepalen dat Partijen
zich zullen onthouden van het gebruik van rechten voorvloeiend uit nucleaire
installaties in CDM- of JI-projecten. Daarnaast beperken bestaande non-proliferatie-afspraken
de export van nucleaire goederen en technologie. De Marrakesh-akkoorden staan
overigens wel de mogelijkheid toe dat vermeden broeikasgasemissies als gevolg
van dergelijke installaties gebruikt worden als binnenlandse maatregel. Dit
houdt echter inhoudelijk geen verband met het ontstaan van rechten uit nucleaire
projecten in CDM- of JI-verband en het gebruik van die rechten.4. Instemming met deelname aan projecten en machtiging
van projectdeelnemersDe leden van de VVD-fractie vragen of de instemming voor deelname aan
een CDM- of JI-project aan natuurlijke personen of aan rechtspersonen wordt
verleend. Ik wijs erop dat het voorgestelde artikel 16.46a van de Wet milieubeheer
spreekt van «personen». Dit begrip omvat zowel natuurlijke personen
als rechtspersonen. Desgewenst kan dus een particulier, ook zonder een bedrijf
op te richten, een project beginnen.De leden van de CDA-fractie vragen naar de oorzaak van de moeizame procedures
voor het tot stand brengen van een project en of dit voor alle landen geldt.
Ik bevestig dat het tot stand brengen van CDM- en JI-projecten relatief veel
inspanning vergt. De betreffende afspraken en regels zijn in de Marrakesh-akkoorden
na moeizame onderhandelingen vastgelegd. De achterliggende reden voor het
vastleggen van deze procedures is het kunnen waarborgen dat alleen emissiereducties
die werkelijk hebben plaatsgevonden tot uitgifte van rechten leiden onder
JI en CDM. Met de verkoop van CER’s en ERU’s kunnen grote financiële
voordelen worden behaald. Dit maakt het noodzakelijk om voldoende waarborgen
over de werkelijke milieuprestaties van een project in te bouwen. Bij JI bestaat
in sommige gastlanden gebrek aan institutionele capaciteit om regels vast
te stellen voor de beoordeling en goedkeuring van JI-projecten. Dit geldt
bijvoorbeeld voor Rusland en Oekraïne die nog steeds geen goedkeuringsprocedures
voor JI hebben vastgesteld. Positieve uitzonderingen zijn landen zoals Bulgarije,
Roemenië, Tsjechië en Slowakije waar Nederland veel JI-overeenkomsten
mee heeft afgesloten.CDM-projecten zijn in het algemeen gemakkelijker te ontwikkelen in landen
waarmee Nederland een overeenkomst heeft gesloten voor samenwerking op lange
termijn met betrekking tot CDM, zoals Argentinië, Belize, Bolivië,
Brazilië, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, Indonesië,
Mexico, Nicaragua en Panama. De goedkeuring van projecten in de genoemde landen
verloopt voorspoedig.Deze leden vragen verder wat kan worden gedaan om het proces te vergemakkelijken
en wat de Nederlandse regering op dit punt al doet. In antwoord hierop stel
ik vast dat het veranderen van de spelregels voor JI en CDM geen haalbare
optie is. Wel is het zo dat, op basis van ervaringen opgedaan met de implementatie
van JI en CDM, het proces onder toezicht van de internationale gemeenschap
wel steeds sneller en beter wordt. Zo krijgt de CDM-raad meer capaciteit voor
ondersteuning en wordt een managementplan ter goedkeuring gepresenteerd aan
de COP/MOP in Montreal. Nederland heeft bij de implementatie van JI en CDM
destijds in Europees en internationaal verband een actieve rol gespeeld en
zodoende bijgedragen aan het totstandkomen van een zo goed mogelijk systeem
van handel in broeikasgasemissierechten. Nederland heeft veel gastlanden aangespoord
om aan de voorwaarden voor deelname aan CDM te voldoen door middel van Memoranda
of Understanding en kennisuitwisseling.Deze leden vragen ook of het rekening houden met de OESO-richtlijnen niet
als een extra last zou worden ervaren. Voor deze vraag verwijs ik naar het
in paragraaf 2 gegeven antwoord op een vraag van de leden van de VVD-fractie.
In antwoord op de vraag of het rekening houden met de OESO-richtlijnen niet
overbodig is, gelet op de overige eisen die voor CDM- en JI-projecten gelden,
merk ik op dat Nederland het van belang acht bedrijven te wijzen op hun maatschappelijke
verantwoordelijkheid, gezien het in het Kyoto-Protocol neergelegde streven
naar duurzame ontwikkeling en de beschermenswaardige belangen die in het geding
zijn (zie paragraaf 2).Verder vragen deze leden naar een overzicht van projecten die al gestart
zijn, en of er in deze planperiode nog projecten van start zullen gaan. In
reactie daarop meld ik dat ongeveer 450 CDM-projecten zich in de validatiefase
bevinden. Het is niet aan te geven hoeveel projecten hiervan feitelijk zullen
starten. De CDM-raad heeft nu 35 projecten geregistreerd. Hiervan zijn 32
projecten reeds begonnen met reducties die recht geven op de uitgifte van
CER’s. De overige drie projecten starten nog gedurende deze planperiode.
Voor een actueel overzicht van de projecten verwijs ik verder naar de website
van het VN-Raamverdrag, waarbij per geregistreerd project de geschatte reducties
worden weergegeven.1 In de huidige planperiode
zal globaal 80 Mton aan CER’s worden uitgegeven, in de periode 2008–2012
zou dat volgens de CDM-raad kunnen oplopen tot circa 1000 Mton.De ontwikkeling van JI verloopt zoals bekend wat trager. Ongeveer 120
projecten bevinden zich nu in de voorbereidende fase, waarbij een zogenaamd
projectontwerpdocument is opgesteld. Indien al deze JI-projecten starten,
zouden deze globaal 100 Mton aan reducties kunnen opleveren in de planperiode
2008–2012.4.1. Grondslag en procedure van instemming en machtigingIn antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie naar de achtergrond
van de keuze om JI en CDM bij twee afzonderlijke ministeries onder te brengen,
merk ik het volgende op. Het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer (VROM) is hoofdverantwoordelijk voor de uitvoering
van het klimaatbeleid. Andere departementen kunnen daaraan bijdragen door
een onderdeel van het klimaatbeleid dat goed bij hun beleid aansluit, zelf
uit te voeren.Er is voor gekozen om de uitvoering van JI bij het Ministerie van Economische
Zaken (EZ) onder te brengen. Het potentieel van JI-projecten ligt vooral in
Midden- en Oost-Europa. Dat ministerie was al verantwoordelijk voor de projecten
in Midden en Oost-Europa van het programma Activities Implemented Jointly.
Tevens was dat ministerie al in 1990 gestart met diverse economische ondersteuningsprogramma’s
ten aanzien van Midden- en Oost-Europa. Via genoemde programma’s werden
Nederlandse bedrijven gestimuleerd te investeren in, en te exporteren naar
deze landen. Het JI-programma sloot goed aan bij deze activiteiten.5. Handhaving, uitvoerbaarheids- en handhaafbaarheidstoetsDe leden van de VVD-fractie stellen enkele vragen over de toepassing van
de criteria voor het onthouden van instemming met deelname aan projectactiviteiten.
In antwoord daarop merk ik het volgende op. Als een projectdeelnemer één
keer onjuist heeft gehandeld, is het voor betrokkene niet voorgoed onmogelijk
om aan de emissie-eisen te voldoen door (onder meer) in te zetten op CDM-
en JI-projecten. In dit verband moet onderscheid worden gemaakt tussen deelname
aan een projectactiviteit (die CER’s of ERU’s genereert), en het
gebruik van CER’s en ERU’s ter voldoening aan de emissienorm van
artikel 16.37, eerste lid, Wm (de verplichting om voldoende emissierechten
in te leveren ter dekking van de feitelijke emissies in dat jaar). Het gebruik van CER’s en ERU’s ter voldoening
aan de emissienorm staat op zich – feitelijk en juridisch – los
van deelname aan een Kyoto-projectactiviteit. Een inrichting kan immers ook
op de markt CER’s en ERU’s kopen die afkomstig zijn van door andere
personen opgezette projectactiviteiten. Aankoop van deze rechten kan plaatsvinden
ook wanneer betrokkene zelf geen instemming heeft verkregen voor deelname
aan een bepaald project. Het wetsvoorstel maakt het wel mogelijk om in eerdergenoemd
geval instemming te weigeren met deelname aan
een volgend project. Dit is echter een bevoegdheid, geen verplichte weigeringsgrond.
Bij de toepassing van ditcriterium zullen de rechtstreeks bij
de instemming betrokken belangen worden afgewogen en zal het evenredigheidsbeginsel
in acht worden genomen (artikel 3:4 Algemene wet bestuursrecht). Een relevante
factor is onder andere de aard van de eisen waar de projectdeelnemer niet
aan heeft voldaan. Het is niet ondenkbaar dat als een projectdeelnemer eenmaal
in zeer ernstige mate de betreffende richtlijnen overtreedt, deze projectdeelnemer
dan voor zeer lange tijd uitgesloten blijft van de mogelijkheid van instemming.
Het ligt voor de hand dat als betrokkene ten genoegen van de Minister van
VROM (in het geval van CDM) of de Minister van EZ (in het geval van JI) aannemelijk
heeft gemaakt dat hij afdoende maatregelen heeft getroffen (of zal treffen)
ter waarborging van een correcte uitvoering van het aangevraagde project,
er geen aanleiding zal zijn om instemming te weigeren. Is een keer instemming
geweigerd, maar heeft de projectdeelnemer bij latere gelegenheden aangetoond
projecten wel volgens de daaraan gestelde eisen uit te kunnen voeren, dan
zal die eerdere weigering betrokkene in beginsel niet worden tegengeworpen.De leden van de VVD-fractie vragen tot slot naar de indicatoren die gehanteerd
zullen worden bij de mogelijkheid om instemming met deelname aan een Kyoto-projectactiviteit
te onthouden indien er gerede twijfel bestaat omtrent de betrouwbaarheid van
de projectdeelnemer (artikel 16.46b, vijfde lid, onder c, Wm). In antwoord
hierop merk ik het volgende op. In de memorie van toelichting (blz. 27–28)
is aangegeven dat als criterium wordt gehanteerd of er duidelijke aanwijzingen
zijn dat de betrouwbaarheid van de projectdeelnemer in het geding is, en dat
daarvoor inhoudelijk aansluiting zal worden gezocht bij artikel 3 van de Wet
bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur (Wet BIBOB).Mede naar aanleiding van de vraag van deze leden is nader onderzocht hoe
deze aansluiting bij de Wet BIBOB tot stand gebracht zou kunnen worden, en
welke praktische consequenties dit zou meebrengen. Uit dit onderzoek is enerzijds
gebleken dat toetsing van de betrouwbaarheid juridisch niet sluitend kan plaatsvinden
zonder dat de Wet BIBOB wettelijk van toepassing wordt verklaard. Anderzijds
is echter gebleken dat de feitelijke uitvoering van de BIBOB-toets in het
onderhavige geval problemen zou opleveren, omdat het juist met betrekking
tot buitenlandse bedrijven in de praktijk lastig is (betrouwbare) informatie
te verkrijgen. Daarbij komt dat het bij buitenlandse bedrijven lastig is om
aan de gegevens die bij de aanvraag worden verstrekt, indicaties te ontlenen
inzake een mogelijk gebrek aan integriteit van de projectdeelnemer. Gezien
deze overwegingen wordt thans voorgesteld om de bepaling omtrent de betrouwbaarheid
te laten vervallen. Een daartoe strekkende nota van wijziging is gelijktijdig
met deze nota bij de Tweede Kamer ingediend. Het voorgaande wordt hieronder
nader toegelicht.Voor aansluiting bij de Wet BIBOB zou een wettelijke koppeling moeten
worden aangebracht door enkele aanvullingen van afdeling 16.2.7 Wm en artikel
1 van de Wet BIBOB. Vervolgens zou op grond van de Wet BIBOB in het kader
van het besluit tot het verlenen van instemming een toetsing op betrouwbaarheid
kunnen worden uitgevoerd. Deze wet zou een juridisch handvat bieden, onder
meer door inschakeling van het Bureau BIBOB, om in gevallen waarin gerechtvaardigde,
ernstige twijfels bestaan omtrent de integriteit van een projectdeelnemer,
het verzoek om instemming met deelname aan een Kyoto-projectactiviteit te
kunnen afwijzen. Bij het verzoek om instemming zouden bedrijven een aantal
gegevens hebben moeten verschaffen (artikel 30, tweede lid, Wet BIBOB). Aangezien
te verwachten is dat veel verzoeken uit het buitenland afkomstig zullen zijn,
en de projectactiviteiten in elk geval aldaar worden verricht, zouden de meeste
gegevens aan de hand waarvan de betrouwbaarheid zou moeten worden beoordeeld,
uit het buitenland afkomstig zijn. Betwijfeld moet worden of op basis van
dergelijke gegevens kan worden vastgesteld of er ernstige twijfel
bestaat omtrent de integriteit van de desbetreffende projectdeelnemer. Daarbij
komt dat is gebleken dat het inwinnen van informatie door het Bureau BIBOB
in het geval van buitenlandse verzoekers in de praktijk moeizaam verloopt.
Het Bureau BIBOB kan op zich beschikken over informatie uit het buitenland
die duidelijkheid kan verschaffen over onder meer de reputatie van een buitenlands
bedrijf. Echter, de bevraging van gesloten bronnen in het buitenland is, nu
het gaat om een bestuursrechtelijk instrumentarium, thans nog afhankelijk
van de nationale wetgeving van de aangezochte staat (Kamerstukken II 1999/2000,
26 883, nr. 3, blz. 48–51). Dit is een belangrijke beperking die
maakt dat de BIBOB-toets in het kader van het onderhavige wetsvoorstel geen
rol van wezenlijke betekenis kan vervullen bij het achterhalen van misbruik
of criminele betrokkenheid. Er lopen overigens in EU-kader diverse discussies
over uitwisseling van politiële en justitiële gegevens. Ook het
verstrekken voor bestuurlijke doeleinden zal bij deze discussie betrokken
kunnen gaan worden. Mocht dit op termijn leiden tot een verbetering vergeleken
met de huidige situatie, dan zal dit aanleiding kunnen zijn om aansluiting
bij de Wet BIBOB alsnog in overweging te nemen. Tot slot merk ik nog op dat
de procedures in VN-verband voor het opzetten van Kyoto-projectactiviteiten
met dermate veel waarborgen zijn omgeven, zoals al eerder in deze nota vastgesteld,
dat deze in zichzelf reeds een drempel bevatten tegen oneigenlijk gebruik.6. UitvoeringskostenDe leden van de VVD-fractie vragen of kan worden aangegeven welk bedrag
per verzoek om instemming gevraagd zal worden. Gezien de aard van de werkzaamheden
overwegen de Ministeries van VROM en EZ deze uit te besteden. Bij het vaststellen
van het bedrag gaat het slechts om de daadwerkelijke kosten voor het verlenen
van instemming. Er is nog geen uitsluitsel over de hoogte van een eventuele
vergoeding voor instemming. De werkelijke kosten worden nu onderzocht. Het
definitieve bedrag zal tevens afhankelijk zijn van de offertes van de uitvoerende
organisaties. Zoals vermeld in de memorie van toelichting (blz. 28) is het
vragen van een vergoeding voor het verlenen van instemming in lijn met de
wens om de overheid meer kostendekkend te laten werken. Het past bovendien
binnen het toetsingskader «Maat houden» van de desbetreffende
MDW-werkgroep. De regering verwacht dat naast Nederlandse ook veel buitenlandse
bedrijven een verzoek om instemming zullen indienen. Op deze manier kan tevens
worden bevorderd dat alleen serieuze aanvragen bij de Nederlandse overheid
worden ingediend.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,P. B. L. A. van GeelXNoot1Mededeling van Europees Commissaris Stavros Dimas, in een nieuwsbericht
op http://www.pointcarbon.com, 14 november 2005.XNoot2Bijlage I bij de Verklaring inzake internationale investeringen en multinationale
ondernemingen, DAFFE/IME(2000)20 van de Organisatie voor Economische Samenwerking
en Ontwikkeling.XNoot3Modalities and procedures for a clean development mechanism, bijlage bij COP-besluit 17/CP.7.XNoot4Guidelines for the implementation of Article 6 of the
Kyoto-Protocol, bijlage bij COP-besluit 16/CP.7.XNoot1Trb. 1998, 170, en 1999, 110.XNoot2Zie over entreevoorwaarden paragraaf 2.5.1 van bijlage 1 bij de memorie
van toelichting (blz. 37).XNoot1http://cdm.unfccc.int/Projects 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30247-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl