Zorgnota 2000; Brief minister met antwoorden op vragen die gesteld zijn tijdens het nota-overleg van 15 november 1999
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26801, nr. 27

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

01-12-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26801 nr. 27

18-11-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26801Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 85 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 801Zorgnota 2000nr. 27BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 18 november 1999Hierbij bied ik u aan, mede namens de Staatssecretaris, een aantal schriftelijke
antwoorden op vragen gesteld tijdens het nota-overleg inzake de Zorgnota 2000
op maandag 15 november 1999.Aangaande de hulpmiddelen hebben wij de Kamer geïnformeerd met onze
brief van 5 november 1999 (no. FEZ-U-2014508). In genoemde brief wordt de
stand van zaken bij de hulpmiddelen weergegeven en een actieprogramma geschetst
voor de komende maanden. Zoals uit het tijdpad in de brief blijkt, zullen
we u begin volgend jaar over het resultaat van de aanpak informeren.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers Vragen van mevrouw Dankers (CDA) over de gehandicaptenzorg
(HBO-opleiding gebarentaal, specifiek beleid doofblinden, hulpmiddelen voor
gehandicapte vrijwilligers).De Hogeschool Utrecht herbergt sinds 1997 de vierjarige opleiding leraar/tolk
Nederlandse Gebarentaal. Deze opleiding werd eerst aangeboden in de vorm van
een pilotjaar en vanaf 1998 kent deze opleiding een officieel karakter.
Na twee jaar algemene instructie kan gekozen worden voor een specialisatie
tolk gebarentaal of docent NGT. De eerste afgestudeerden worden in 2001 verwacht.
De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen en haar collega
bij Sociale Zaken en Werkgelegenheid hebben een regeling getroffen om dove
mensen in staat te stellen de opleiding in deeltijd te volgen. Hiervan moet
een stimulerend effect uitgaan op de instroom van dove studenten. Voor uitgebreide
informatie verwijs ik u naar de brief over de capaciteit doventolken d.d.
4 november 1999 (DGB/OAG-2003317).In het kader van de Meerjarenafspraken Gehandicaptenzorg is f 2,5
miljoen gereserveerd voor een begeleidersvoorziening voor doofblinden. Het
is niet mogelijk om de financiële middelen rechtstreeks, bijvoorbeeld
via een persoonsgebonden budget, aan de doofblinde zelf te doen toekomen.
De geringe omvang van de doelgroep zou ertoe leiden dat de uitvoeringskosten
onevenredig zwaar zouden drukken op het budget, waardoor er effectief weinig
middelen ten goede zou komen aan de doelgroep zelf. In de lijn van de subsidieregeling
blindengeleidehonden en doventolken in de leefsituatie, heb ik aan het College
van Zorgverzekeringen verzocht om ook voor het jaar 2000 een subsidieregeling
te ontwerpen. Daarbij heb ik gewezen op de uitgangspunten van vraagsturing
en flexibiliteit van de voorziening. Ik verwacht dat de subsidieregeling op
1 januari 2000 in werking treedt. Ik acht het van belang dat de begeleidersvoorziening
gedurende twee jaar (2000 en 2001) gevolgd wordt via onderzoek. Na afloop
van de experimentele fase moet het dan mogelijk zijn om op basis van de uitkomsten
van het onderzoek een besluit te nemen over voortzetting van de begeleidersvoorziening.Hulpmiddelen die mensen met een arbeidshandicap nodig hebben om betaald
arbeid te verrichten zijn geregeld in het kader van de Wet Rea. De Wet Rea
valt onder verantwoordelijkheid van mijn collega bij het Ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid. Ik zie vrijwilligerswerk als één van
de mogelijkheden voor mensen om actief betrokken te zijn bij de samenleving
en als een instrument voor sociale activering. In het kader van de Welzijnsnota
1999–2002 «Werken aan sociale kwaliteit» heb ik een financiële
bijdrage geleverd aan het project «Vrijwilligerswerk voor mensen met
een lichamelijke functiebeperking» van de Nederlandse Organisaties Vrijwilligerswerk
(NOV). De NOV voert momenteel een onderzoek uit naar de landelijke implementatie
van een bemiddelings- en begeleidingstraject naar vrijwilligerswerk voor mensen
met een lichamelijke handicap en de toepasbaarheid daarvan op andere moeilijk
bemiddelbare groepen.Vragen van mevrouw Dankers (CDA) en mevrouw Hermann
(GL) inzake verzekerings-stelsel en fiscalisering, te weten:a) Zien de bewindslieden een andere grondslagverbreding
dan in de belastingherziening 2001?b) Is financiering uit Rijksbijdragen solidair? Is
de inkomensafhankelijke bijdrage niet solidair?c) Leidt fiscalisering tot uitholling van het verzekerde
recht op zorg?d) Is er een mogelijkheid tot vastellen van belastingen
en premies in december van een jaar?e) Waarom stelt de minister de premies niet kostendekkend vast? a) Er liggen geen concrete voorstellen, maar er zijn opties denkbaar die
te maken hebben met grondslagverbreding die verder gaan dan in de belastingherziening
2001. Concreet bijvoorbeeld de verbreding van het aantal schijven waarover
premie AWBZ wordt geheven, dan wel een verhoging van de Rijksbijdrage zodat
via het fiscale systeem de grondslag voor de financiering wordt verbreed.b) Ja, de fiscale basis van financiering via rijksbijdragen is zeer breed,
dus solidair.De inkomensafhankelijke premie is ook solidair, al is de basis onder rijksbijdragen
breder is dan onder de inkomensafhankelijke ziekenfondspremie.c) Nee, de aanspraken van de verzekerden zijn zelfstandig op grond van
de wet vastgelegd. De wijze van financiering doet daaraan niets toe of af.d) In de Miljoenennota (en de Macro-Economische Verkenningen) worden tarieven
voor belastingen en premies gepresenteerd voor het volgende jaar. Daarover
vindt vervolgens (bijvoorbeeld met betrekking tot het lastenbeeld) overleg
plaats met de Kamer. Dat er daarna nog gegevens beschikbaar komen die het
begrotingsbeeld anders (kunnen) maken is ieder jaar het geval; maar kabinet
(en Kamer) hechten aan integrale besluitvorming (bij de Prinsjesdag stukken).
Bij grote tekorten kan worden overwogen alsnog een Rijksbijdrage aan ZFW/AWBZ
toe te voegen om tekort van de fondsen te dekken.e) In 2000 worden de premies bij de huidige inzichten f 2,1 miljard
boven lastendekkend niveau vastgesteld met name om het tekort bij de fondsen
in te lopen. Bij de premiestelling spelen meer factoren dan alleen de kosten,
zoals koopkracht en lastenbeeld.Vraag van mevrouw Dankers (CDA) om tarieven op reële
kostprijzen te baseren ter bevordering van transparantie en helderheid.Het huidige tarievensysteem stimuleert inderdaad niet het onderhandelen
op prijs/kwaliteit. Daarom is meer kostenconformiteit gewenst. Er zijn wel
2 dilemma's bij het doorvoeren van die lijn:A Transparantie versus werkbaarheidTransparantie vergt differentiatie en werkbaarheid vergt globaliteit.
Neem bijvoorbeeld de ziekenhuizen. Die hebben een zeer heterogeen product.
Uit oogpunt van transparantie zouden alle producten (dat zijn er duizenden)
een eigen kostenconform tarief moeten hebben. Dat staat echter haaks op werkbaarheid.
Het is moeilijk voor te stellen dat verzekeraars en ziekenhuizen elk jaar
voor al die producten over volume, prijs en kwaliteit onderhandelen. Clustering
van producten, althans bij ziekenhuizen, is daarom onvermijdelijk. Bij de
AWBZ speelt dit probleem minder. AWBZ-instellingen hebben in het algemeen
een meer homogeen product dan ziekenhuizen.B Macro-kostenbeheersing versus kostenconformiteitMacro-kostenbeheersing en kostenconformiteit kunnen strijdig zijn. Met
name in het 2e compartiment worden ter handhaving van het BKZ nogal eens budget-
en tariefskortingen doorgevoerd die de kostenconformiteit doorbreken (volumemaatregelen
via de WTG). Het is dus zaak om op zo evenwichtig mogelijke wijze beide doelstellingen
(macro-kosten-beheersing en kostenconformiteit) na te streven.Vragen van mevrouw Dankers (CDA) en mevrouw Arib (PvdA)
inzake ouderenadviseurs/zorgconsulenten.Wij delen de opvatting dat de functie van ouderenadviseur breder is dan
het opsporen van een medische vroegdiagnose. Ouderenadviseurs/zorgconsulenten
hebben een brede taak bij preventie op het terrein van Welzijn,
Wonen en Zorg. De taak van de ouderenadviseurs kan daarbij op verschillende
manieren ingevuld wordenVraag van mevrouw Dankers (CDA) naar de verbreding
van het persoonsgebonden budget naar de verzorgings- en verpleeghuiszorg.De verbreding naar verpleeg- en verzorgingshuiszorg betekent dat het PGB
alternatief zou worden voor de combinatie van thuiszorg en subsidie Intensieve
Thuiszorg. Het PGB en natura-zorg moeten immers gelijkwaardig zijn. In november
1998 heb ik laten weten dat ik het eerste kwartaal van 2000 een evaluatie
van de ITZ ontvang, waarna ik zo spoedig mogelijk een standpunt over de drie-uursgrens
in zal nemen zodat een eventuele wijziging van de regeling ITZ per 1-1-2001
gerealiseerd kan worden. De discussie over de grens tussen thuiszorg en intramurale
verpleging en verzorging is daarbij aan de orde en ik hecht eraan die zorgvuldig
met u te voeren. De modernisering van de AWBZ zal betekenen dat de aanspraak
verzorgingshuiszorg of verpleeghuiszorg geflexibiliseerd zal worden. Daarbij
zal de zorg – al dan niet met verblijf – verzekerd zijn.Vraag van mevrouw Dankers (CDA) inzake het beleid om
in verpleeghuizen minder mensen op 1 zaal of kamer onder te brengen.Onder het vorige kabinet is nadrukkelijk afgesproken de privacy in verpleeghuizen
te verbeteren. Om te beginnen met de 5- en 6 bedskamers. De daarvoor benodigde
bouwinitiatieven zijn thans alle in procedure danwel in het bouwproces opgenomen.
Er ligt een afspraak met het veld dat vervolgens de 3- en 4 bedskamers zouden
worden aangepakt. In het kader van de nominale bouwprioriteiten wordt hieraan
thans gewerkt. Voor de goede orde: in vrijwel alle gevallen gaat met deze
uitdunning van de verpleeghuizen geen capaciteit verloren: de zorg wordt vrijwel
altijd in zorg buiten de muren voortgezet. In die zin lopen twee belangrijke
uitgangspunten van het beleid (de bevordering van de privacy en die van de
extramuralisering) gelijk op. De opmerkingen van het zorgkantoor om terug
te komen op bovengenoemde uitgangspunten staat niet alleen haaks op het tot
nu toe gevoerde beleid, maar is ook in zich zelf onjuist. De verbetering van
de privacy wordt gefinancierd uit het zogenaamd nominaal kader, dat geheel
buiten de extra gelden van de meerjaren afspraken staat. De gelden die aan
een regio in het kader van de MJA zijn toegedeeld zijn gericht op uitbreiding
van de capaciteit. Deze twee financieringsbronnen kunnen niet tegen elkaar
worden uitgewisseld. De flexibiliteit voor de regio, die ik van ganser harte
wil bevorderen, biedt in dit geval geen soelaas.Vraag van de heer Buijs (CDA) inzake de afwikkeling
van letselschade via een collectieve regeling.De wettelijke ziektekostenverzekeringen beogen te voorzien in zorg aan
verzekerden ter voorkoming van ziekten en in hun geneeskundige behandeling,
verpleging en verzorging. Kosten voor rechtsbijstand vallen hier niet onder.
Deze kosten zijn immers anders van aard dan kosten voor zorg, welke gedekt
worden door de wettelijke ziektekostenverzekeringen. Ik acht het, gelet op
de aard van de rechtsbijstandsverzekering, wenselijk dat iedereen voor zichzelf
de keuze maakt of men zich tegen kosten voor rechtsbijstand wil verzekeren.Vraag van de heer Buijs (CDA) inzake de bemoeienis
van de minister van VWS met de kwaliteit van de behandeling van TBS-gedetineerden.De Wet Kwaliteit Zorginstellingen is ook van toepassing op de zorg in
de TBS-klinieken: de minister van VWS draagt voor de kwaliteit van zorg in deze instellingen derhalve dezelfde verantwoordelijkheid als voor andere
onder deze wet vallende instellingen. Het uitgangspunt van genoemde wet is
dat de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van de zorgverlening bij de
instellingen zelf ligt. Ingevolge deze wet kan de Inspectie voor de Gezondheidszorg
ook in TBS-instellingen toezien of deze instellingen hun verantwoordelijkheid
voor de kwaliteit afdoende gestalte geven en kan de minister van VWS zonodig
een aanwijzing geven de zorg binnen een bepaalde termijn op peil te brengen.Vraag van de heer Buijs (CDA) over beleid inzake capaciteitsplan/capaciteitsorgaan.In het kader van de meerjarenafspraken is met partijen overeengekomen
om voor de gevolgen van het door mij vast te stellen capaciteitsplan van het
Capaciteitsorgaan een bedrag te reserveren van f 3 miljoen in 2000, van
f 13 miljoen in 2001 en van f 18 miljoen in 2002. Wanneer meer middelen
nodig zijn, zal nader overleg met alle betrokken partijen in de MJA-cure dienen
te geschieden.Vragen van de heer Buijs (CDA) en mevrouw Van Vliet
(D66) inzake GezondheidscentraKort na het verschijnen van de Zorgnota 2000 is het College voor Zorgverzekeringen
medegedeeld dat het subsidiekader voor de Gezondheidscentra incidenteel verhoogd
kan worden met f 5,2 miljoen. Hiermee wordt de in de Zorgnota aangekondigde
korting ongedaan gemaakt. Daarmee is een overschrijding, die eerst technisch
werd gecorrigeerd door een korting op te leggen, beleidsmatig ongedaan gemaakt.Overigens stel ik in 2000 nog eens f 1,4 miljoen beschikbaar voor
innovatieve experimenten, waardoor de totale groei voor de sector gezondheidscentra
uitkomt op f 6,6 miljoen. Dit komt overeen met een groei voor de sector
met ongeveer 15%. In het overleg dat met de Landelijke Vereniging Gezondheidscentra
(LVG) is gevoerd, heeft de LVG aangegeven met deze verhoging uit de voeten
te kunnen. Aangezien vooralsnog voor een incidentele oplossing is gekozen,
zal ik volgend jaar tijdens de budgetvoorbereiding 2001 de mogelijkheden bestuderen
om een structurele oplossing te creëren. Het additionele bedrag –
ad f 2,8 miljoen, waar mevrouw Van Vliet om verzoekt – zie ik op
dit moment, gezien de verhoging van f 6,6 miljoen, niet tot de mogelijkheden
behoren.Vragen van de heer Buijs (CDA) en mevrouw Van Vliet
(D66) inzake opleidingscapaciteit tandartsen.Ik ben het ermee eens dat een goede toegang tot de mondzorg staat of valt
met een voldoende aanbod van zorgaanbieders. Daarom vind ik ook dat een dreigend
tandartsentekort moet worden afgewend. Maar ik ben niet van plan om dat zonder
nadere analyse aan te pakken. Om duurzaam beleid te kunnen ontwikkelen, wil
ik eerst zicht hebben op de aard, de omvang en het structurele karakter van
het tekort. Daarvan wil ik weten wat voor effect maatschappelijke factoren,
zoals kortere arbeidstijden van de beroepsbeoefenaren en een hogere vraag
als gevolg van het langer behouden van het natuurlijk gebit, op de capaciteitsvraag
hebben. Ook wil ik weten of de huidige geconstateerde tekorten plaatsspecifiek
zijn (bijvoorbeeld achterstandswijken van grote steden en minder aantrekkelijke
vestigingslocaties in afgelegen gebieden) of dat er sprake is van een landelijk
probleem. Tenslotte wil ik inzicht hebben in de effecten van de toestroom
van de mondhygiënisten en tandprothetici op de totale capaciteit binnen
de mondzorg.Om deze vragen te beantwoorden heb ik de Adviesgroep capaciteit mondzorg
in het leven geroepen. Voor deze Adviesgroep zijn de beroepsbeoefenaren,
de zorgverzekeraars, de opleidingsinstellingen en patiënten- en consumentenorganisaties
uitgenodigd. Dit betekent voor alle duidelijkheid niet weer een nieuw onderzoek,
maar hoe de resultaten van het eerdere onderzoek adequaat kunnen worden vertaald
in te voeren beleid op dit punt. Volgens planning zal de Adviesgroep mij in
de eerste helft van volgend jaar rapporteren.Op basis van dit advies zal ik overleggen met de Minister van OCenW over
de toekomstige benodigde instroom van eerstejaarsstudenten tandheelkunde.
Volledigheidshalve meld ik u dat ik voor de instroom voor het studiejaar 2000/2001
reeds geadviseerd heb om de instroom van 240 naar 260 plaatsen te verhogen.Vragen van de heer Buijs (CDA) en mevrouw Van Vliet
(D66) inzake de verhouding tussen akkoord op hoofdlijnen met KNMP en rapport
van de commissie De Vries en de verhouding tussen aanbevelingen van de commissie
De Vries en de Commissie Koopmans.Ten algemene merk ik op dat de voorstellen van de Cie. de Vries betrekking
hebben op de langere termijn, in tegenstelling tot het Akkoord op Hoofdlijnen
met de KNMP dat een looptijd heeft tot en met 2002. Ten aanzien van het tweede
deel van de vraag verwijs ik kortheidshalve naar mijn brief van 25 oktober
1999 (DBO-CB-U-2005127).Vragen van de heer Oudkerk (PvdA) en mevrouw Van Vliet
(D66) inzake consequenties van eventuele tekorten bij de geneesmiddelen (dekking
mag niet ten koste gaan van care en cure)Er kan sprake zijn van twee soorten risico's:1. de onderliggende groei is hoger dan ten tijde van het regeerakkoord
verondersteld is;2. de maatregelen leveren minder op dan geraamd of gaan later in dan gepland.Indien een van deze risico's zich voordoet, dan zal in eerste instantie
bezien worden of aanvullende maatregelen op het terrein van de genees- en
hulpmiddelen mogelijk zijn. Met name besparingsverliezen kunnen daarnaast
gedekt worden uit meevallers binnen het BKZ. Als deze mogelijkheden uitgeput
zijn dan bestaat het risico dat er elders binnen het budgettair kader zorg
ruimte moet worden gezocht. Daardoor zou een spanning kunnen ontstaan met
de bestemming van de intensiveringen in het Regeerakkoord. Juist om die spanning
te vermijden is de Commissie de Vries geïnstalleerd.Vragen van de heer Oudkerk (PvdA) en mevrouw Van Vliet
(D66) inzake prestatiegegevens en het convenant informatievoorziening.De ontwikkeling van een stelsel van sturing en verantwoording op basis
van prestatie-afspraken heeft met de meerjarenafspraken een belangrijke impuls
gekregen. De vorig jaar ingediende Kamermoties vormden een verdere ondersteuning
voor het ingezette beleid op dit punt. Zowel aan het verbinden van voorwaarden
voor het ter beschikking stellen van extra middelen, als aan het ontwikkelen
van verantwoordings- en rapportagelijnen over de besteding van middelen en
daarmee bereikte resultaten wordt sindsdien met veel inzet gewerkt. Dat dit
niet overal stante pede tot resultaten leidt, komt ook omdat als gevolg van
zorgvernieuwingsprocessen informatiestromen veranderen en opnieuw moeten worden
ontwikkeld. Veranderingen in ordening en structurering van de zorg betekenen
ook veranderingen in begripsomschrijvingen, productdefinities en administraties.
En een deel van de problematiek bij bijvoorbeeld de aanpak van de wachtlijsten
bestaat nu juist uit het niet eenduidig en afgestemd zijn van de informatievoorziening.
Ook omdat die informatievoorziening vaak nog in ontwikkeling en
beweging is, verdient het niet de voorkeur deze al te snel in wet- en regelgeving
vast te leggen. Convenanten of protocollen zijn daarvoor dikwijls meer geschikt.
Waar de informatievoorziening voldoende is uitgekristalliseerd, kan gedacht
worden aan codificatie in weten regelgeving. Zoals ook aangegeven in de notitie
die wij u op uw verzoek op 26 augustus jongstleden over dit onderwerp hebben
toegezonden, bieden de bestaande basiswetten ZFW, AWBZ, WTG en WZV en daarop
gebaseerde uitvoeringsbesluiten voldoende aanknopingspunten om specifieke
informatie-eisen en verantwoordelijkheden te omschrijven. Gelet op de diversiteit
aan gegevenscategorieën en wijzen van totstandkoming daarvan, lijkt concentratie
van al deze informatiebepalingen in één wet niet wenselijk.
Wij hebben er dan ook vertrouwen in dat op basis van de bestaande wet- en
regelgeving (die waar nodig wordt geactualiseerd), de meerjarenafspraken én
het informatieconvenant op dit terrein voldoende tot stand komt. De Kamer
zal ook in de komende Zorgnota over de voortgang worden geïnformeerd.In antwoord op de vraag van mevrouw Van Vliet over de stand van zaken
bij de vastlegging van gegevens in de curatieve zorg kunnen wij u als volgt
berichten. Binnen de curatieve zorg wordt gewerkt aan het invoeren van een
uniforme wachtlijstregistratie, die is ontwikkeld door het NZi. Op basis van
vooronderzoek door het NZi laat de NVZ een databank construeren. Een prototype
daarvan zal eind 1999 beschikbaar zijn. Vanaf begin volgend jaar wordt de
databank gevuld met gegevens over wachtlijsten en wachttijden. Naar verwachting
van het platform wachttijden zullen medio 2000 alle ziekenhuizen in de databank
zijn opgenomen. Ook in de geestelijke gezondheidszorg wordt gewerkt aan een
meer uniforme registratie van wachttijden en toegangstijden. In juni 1999
is een minimumgegevensset vastgesteld, op basis waarvan de uniformering van
gegevens bij zorgaanbieders in de GGZ gestalte zal krijgen. Ook vanuit de
patiënten- en cliëntenorganisaties worden op dit terrein de nodige
initiatieven ontplooid. Zo is de NPCF voornemens om een proef te starten met
regionale wachtlijstinformatiepunten, gekoppeld aan de regionale patiënten/consumentenplatforms,
en zijn verschillende plannen in ontwikkeling om wachtlijstinformatie voor
het publiek te ontsluiten en toegankelijk te maken.Vraag van de heer Oudkerk (PvdA) inzake capaciteitsuitbreiding
bij de huisartsopleidingIk benadruk dat het capaciteitsvraagstuk huisartsen mijn volle aandacht
heeft en dat ik voor zover mogelijk uitvoering geef aan de eerdere moties
van uw Kamer. De vraag of er in de komende jaren een tekort aan huisartsen
gaat ontstaan, is afhankelijk van de vooronderstellingen die worden gehanteerd.
Onderscheid kan daarbij worden gemaakt tussen wel te beïnvloeden factoren
en niet te beïnvloeden factoren. Met de niet te beïnvloeden factoren
is bij de vaststelling van de opleidingscapaciteit tot huisarts rekening gehouden.
Het gaat daarbij om factoren als demografische groei, vergrijzing, het meer
gaan werken in deeltijd en het stoppen met werken op 62-jarige leeftijd. Alvorens
de genoemde moties te kunnen uitvoeren dienen over wel te beïnvloeden
factoren afspraken te worden gemaakt met de beroepsgroep. Bij de beroepskrachtenvoorziening
kan daar vervolgens bij de bepaling van het aantal opleidingsplaatsen rekening
mee worden gehouden. Het NIVEL hanteert in zijn ramingen ook vooronderstellingen
waarover nog geen afspraken zijn gemaakt.Vraag van de heer Oudkerk (PvdA) over versterking planfunctie.De volgende activiteiten lopen om de planfunctie te versterken: • Het RIVM werkt aan VTV-2002. Hierbij neemt de bruikbaarheid van
de uitkomsten voor het beleid een nog prominentere rol in. Zo publiceert het
RIVM na afronding van een deelproject een separate rapportage, zodat we niet
tot 2002 op uitkomsten behoeven te wachten. Verder vindt er een continue update
plaats van belangrijke kerngegevens uit VTV-1997.• Recentelijk publiceerden CPB en SCP een tussenrapportage van het
project Ramingsmodel zorgsector. Eind 2000 is een compleet en operationeel
model beschikbaar.• De activiteiten van de werkgroep ramingen, waarin CPB, SCP, RIVM,
CVZ, NZi en VWS participeren, heeft geleid tot vergroting van de transparantie
van de ramingen van de verschillende instituten.• Periodiek vindt afstemmingsoverleg plaats tussen de directeuren
van de planbureaus.De activiteiten in het kader van een project gericht op verbetering en
versnelling van de informatievoorziening ten behoeve van de Zorgnota hebben
geleid én leiden tot verbetering van de realisatiecijfers.Vraag van de heer Oudkerk (PvdA) over motie Van Vliet
inzake de prijsconcurrentie in de geneesmiddelensector.Bij brief van 24 november 1998 (Tweede Kamer 1998–1999, 26 204,
nr. 290) heb ik reeds een reactie gegeven op de motie Van Vliet. De strekking
van mijn antwoord was dat de drogist onvoldoende kennis heeft om uitsluitend-recept-geneesmiddelen
af te leveren.In Europa is geen enkel land waar de drogisten belast zijn met het afleveren
van deze UR-geneesmiddelen. Wel is het nu reeds mogelijk dat drogisten apothekers
in dienst nemen. Met de komst van Boots naar Nederland is deze combinatie
ook daadwerkelijk gerealiseerd.Vraag van de heer Oudkerk (PvdA) inzake de inzet van
ouderenconsulenten ten behoeve van reductie geneesmiddelengebruik door ouderen.Aandacht geven aan het geneesmiddelengebruik van ouderen is primair de
taak van de behandelende (huis)artsen samen met de apotheker. Daar hoort deze
taak ook thuis. Om deze zorgverleners te ondersteunen bij het terugdringen
van ongewenst en onverantwoord geneesmiddelengebruik bij ouderen heeft de
Stichting Doelmatige Geneesmiddelenvoorziening de afgelopen jaren op mijn
verzoek diverse activiteiten ontplooid. Zo heeft de Stichting DGV met huisartsen
en apothekers diverse regionale bijeenkomsten belegd en heeft de Stichting
DGV voor ouderen zelf diverse voorlichtingsbijeenkomsten gehouden en een landelijke
informatiefolder uitgebracht met belangrijke tips voor zinnig geneesmiddelengebruik.
Deze folder is inmiddels aan een herdruk toe vanwege de grote belangstelling.
Binnen het lokale FTO is het geneesmiddelengebruik van ouderen een van de
speerpunten. Op dit moment is de St. DGV bezig met een project gericht op
reductie van benzodiazepinegebruik bij ouderen. Het geneesmiddelengebruik
bij ouderen wordt tenslotte binnen het Koopmans-traject verder uitgewerkt.
Daarbij staat mij een proeftuinentraject voor ogen zoals bij de curatieve
zorg. Initiatiefnemers kunnen bezien of ouderenconsulenten daarbij op een
zinvolle manier ingeschakeld kunnen worden.Vraag van de heer Oudkerk (PvdA) inzake onderzoek ketenlogistiek
medische middelen.Het onderzoek «ketenlogistiek medische middelen» betreft een
onderzoek van de Nederlandse Vereniging van Inkoop en Logistiek in de Gezondheidszorg
(NVILG) naar de mogelijkheden om door verbeteringen in de «samenwerking»
tussen aanbieders en inkopers kostenbesparingen te realiseren ten gunste van
de intramurale budgetten.Naar verwachting zal het rapport niet eerder dan januari/februari 2000
beschikbaar komen. Zoals vernomen van de voorzitter van de vereniging, betreft
het mogelijkheden voor de langere termijn. Kwantificeren van de mogelijke
opbrengsten is vooralsnog niet mogelijk. In het weekbericht van Zorgverzekeraars
Nederland wordt gesproken van enkele tientallen miljoenen per jaar.Vraag van de heer Oudkerk inzake (de ondoorzichtigheid
bij) de premiestelling ziektekostenverzekeringen.De vaststelling van de nominale premies voor de ziekenfondsverzekering
is een zaak van de ziekenfondsen zelf. De ziekenfondsen stellen deze premie
veelal in de maanden november/december van enig jaar vast en informeren hun
verzekerden daarover. In de loop van december verschijnen dan ook veelal publicaties
in landelijke dagbladen over de nominale premies die de ziekenfondsen in rekening
brengen voor het volgende jaar. Ook de Consumentenbond wijdt in haar blad
een artikel aan de nominale ziekenfondspremies. De transparantie neemt op
dit punt geleidelijk toe, maar het kan zeker nog beter. Ik vind dat de betrokken
partijen de komende jaren verder kunnen en moeten bevorderen dat de verzekerden
gemakkelijk en tijdig worden geïnformeerd over de nominale premies van
de ziekenfondsen en over de mogelijkheid om van ziekenfonds te veranderen.
Inderdaad kan wellicht ook het internet hierbij een rol spelen. Waar overigens
veel meer dan bij de nominale premies voor de ziekenfondsverzekering sprake
is van ondoorzichtigheid, is bij de premies voor de particuliere ziektekostenverzekeringen.
Ook hier geldt dat de meeste particuliere ziektekostenverzekeraars in de maanden
november/december de premies voor het volgend jaar vaststellen en ook hun
verzekerden hierover informeren. Omdat er vele soorten polissen zijn, en de
aanpassing van de premie gepaard kan gaan met aanpassingen in de dekking en
de verzekeringsvoorwaarden is sprake van een grote diversiteit in premie-aanpassingen,
die zelfs per maatschappij voor de verschillende soorten polissen kunnen verschillen.
Omdat de particuliere ziektekostenverzekeringen – waartoe ook de aanvullende
verzekeringen van de ziekenfondsen behoren – geen wettelijke verzekeringen
zijn speelt de overheid geen rol bij de premievaststelling. Niettemin moet
elke ziektekostenverzekeraar tegenover zijn verzekerden verantwoording kunnen
afleggen over de toe te passen premieverhoging; dat geldt zowel voor de ziekenfondsen
als voor de particuliere ziektekostenverzekeraars. Belangrijke punten bij
de jaarlijkse premievaststelling zijn voor zowel ziekenfondsen als particuliere
verzekeraars enerzijds de ontwikkelingen binnen het eigen bedrijf en anderzijds
de raming van de kostenontwikkeling voor het lopende en het komende jaar.
Met betrekking tot de kostenontwikkeling weet de overheid niet hoe individuele
verzekeraars tot hun inschattingen komen. Wel is de inschatting van de koepelorganisatie,
Zorgverzekeraars Nederland, bekend. Qua basis verschilt die voor het jaar
2000 niet veel van de raming van de overheid zelf. Er zit ook niet veel verschil
in de voorziene inhaal van verliezen bij particuliere verzekeraars over voorgaande
jaren. Verschillen zitten wel in de inschatting van de effecten van de door
de overheid ingezette beleidsmaatregelen (vooral met betrekking tot geneesmiddelen,
hulpmiddelen en ziekenhuizen).Vraag van de heer Oudkerk (PvdA) inzake voorstellen
WTZ.Ik kan bevestigen dat het nog steeds de bedoeling is om de beloofde nadere
informatie over de stand van uitvoering van de in het regeerakkoord opgenomen
maatregelen inzake het risicodragend uitvoeren van de Wtz voor het Kerstreces
aan de Kamer te sturen. Vraag van de heer Oudkerk inzake een-tweetjes tussen
departement en sector buiten de Meerjarenafspraken om.Dat er buiten de meerjarenafspraken om bilaterale afspraken tussen departement
en sectoren worden gemaakt, zoals gesuggereerd door de heer Oudkerk, berust
waarschijnlijk op een misverstand. Enerzijds is het zo, dat er «meer
is dan meerjarenafspraken alleen». Met andere woorden, niet alles wat
er in een sector gebeurt is vastgelegd in de meerjarenafspraken. Anderzijds
vindt er ook binnen het kader van de meerjarenafspraken wel bilateraal overleg
plaats.Vraag van de heer Oudkerk inzake «gepaste zorgpolissen»In beginsel ga ik ervan uit dat artsen geneesmiddelen op gepaste wijze
toepassen, en dat het daarom niet nodig is dit via de aanspraak te regelen.
Gepast voorschrijven van geneesmiddelen houdt onder andere in dat er in eerste
instantie gekeken wordt of een klacht verholpen kan worden met een niet-medicamenteuze
aanpak, zoals een verandering van levensstijl. Pas als dit geen effect blijkt
te hebben zou medicamenteuze therapie overwogen kunnen worden. Om een gepast
gebruik van geneesmiddelen te faciliteren wordt het werken volgens protocollen
en behandelrichtlijnen gestimuleerd. Ook het EVS kan hieraan een bijdrage
leveren. In die gevallen waarbij desondanks toch sprake is van ongepast gebruik
van geneesmiddelen kunnen nadere voorwaarden worden gesteld aan de aanspraak.
Dit is thans het geval bij de geneesmiddelen op bijlage 2 van de Regeling
farmaceutische hulp. Een voorbeeld hiervan is erytropoëtine (EPO), dat
alleen vergoed wordt wanneer het door een internist wordt voorgeschreven voor
een geregistreerde medische indicatie, en wanneer het ziekenfonds voorafgaand
toestemming heeft verleend. Overigens is er bij klachten als maagpijn in wezen
sprake van een zelfzorgindicatie, waarvoor de patiënt zelf een niet-receptplichtig
geneesmiddel kan aanschaffen. Omdat het bij dergelijke klachten in principe
gaat om kortdurend gebruik, ben ik van mening dat de kosten hiervan voor rekening
van de patiënt kunnen komen. Daarom heb ik de aanspraak op dergelijke
zelfzorgmiddelen beperkt tot chronisch gebruik, met als uitzondering het eerste
recept voor 15 dagen, dat nooit vergoed wordt.Vragen van de heer Oudkerk (PvdA), de heer Buijs (CDA),
mevrouw Van Blerck (VVD) en mevrouw Hermann (GL) inzake de numerus fixus en
de huisartsencapaciteit.De Minister van Onderwijs is verantwoordelijk voor de basisopleiding tot
arts. Hij heeft hiervoor een vast budget beschikbaar. Tot nu toe is hij er
altijd in geslaagd om mijn adviezen over de gewenste instroom in de opleiding
geneeskunde te honoreren. Deze instroom is vanaf 1994 tot en met 1999
toegenomen van 1485 tot 1875. In 2000 zal zij op grond van mijn advies naar
verwachting toenemen tot 1930. In totaal een toename met dertig procent. De
universiteiten verdelen in onderling overleg op basis van de opleidingscapaciteit
de uitbreidingsplaatsen over de medische faculteiten. Er is dan ook sprake
van een capaciteitsfixus en niet van een arbeidsmarktfixus. Het spreekt vanzelf
dat een aanpassing van de capaciteit extra middelen vereist. Bovendien moeten
er plaatsen bijkomen voor het lopen van de co-assistentschappen. De medische
faculteiten zullen hiervoor een beroep doen op gezondheidszorginstellingen.
Wachtlijsten voor de co-schappen moeten worden voorkomen. De effecten van
de aanpassingen die in de afgelopen jaren hebben plaatsgevonden, zullen de
komende jaren merkbaar worden. In het jaar 2000 komen de eerste extra basisartsen
op de markt voor de voortgezette opleidingen. De afstuderende artsen zullen instromen in de medische vervolgopleidingen
tot huisarts, verpleeghuisarts, medisch specialist en sociaal-geneeskundige.
Op grond van de geraamde en te realiseren instroom in de vervolgopleidingen
adviseer ik de minister van Onderwijs over de gewenste instroom in de opleiding
geneeskunde.De opleiding tot huisarts wordt grotendeels door mij gefinancierd. Het
aantal aanmeldingen voor de opleiding tot huisarts bedroeg de laatste jaren
ruim driemaal het aantal beschikbare plaatsen. Het houden van een pleidooi
voor de uitbreiding van de basisopleiding tot arts om het aantal beschikbare
basisartsen te vergroten zal niet overtuigend klinken. In mijn laatste advies
aan de minister van Onderwijs heb ik overigens al rekening gehouden met een
te verwachten toename van het aantal op te leiden huisartsen. Een van de oorzaken
daarvan is de leeftijdsopbouw van de huisartsen, waardoor het aantal huisartsen
dat zal stoppen met werken steeds meer toeneemt. Dit wordt nog verder versterkt
door eerdere pensionering. De pensioenvoorziening van huisartsen is over het
algemeen goed. Daarnaast zal het goodwillfonds in 2003 tot uitkering overgaan
aan alle huisartsen die nog recht hebben op een uitkering uit het goodwillfonds
ook al hebben zij de pensioengerechtigde leeftijd nog niet bereikt. Het is
niet te voorspellen in welke mate huisartsen, vanwege de financiële situatie
op dat moment, gebruik zullen maken van de gelegenheid om het vak te beëindigen.
Over de uitbreiding van het aantal opleidingsplaatsen zullen met betrokken
partijen in de curatieve zorg afspraken moeten worden gemaakt. Voor de uitbreiding
van de afgesproken 36 plaatsen is 2 miljoen gulden onttrokken aan de gereserveerde
middelen voor de gevolgen van het capaciteitsplan. Uiteindelijk is voor deze
uitbreiding ruim acht miljoen gulden nodig. Elke uitbreiding van de toelatingscapaciteit
met tien plaatsen kost structureel bijna f 2,5 twee miljoen. In het convenant
huisartsenzorg heb ik in aansluiting op de uitbreiding met 36 plaatsen tot
361 met de LHV en Zorgverzekeraars Nederland afgesproken dat het Capaciteitsorgaan
nog zal aangeven of een verdere vergroting van de opleidingscapaciteit noodzakelijk
is. Ook zijn in het convenant huisartsenzorg afspraken gemaakt over een vermindering
van het aantal huisartsen dat na het voltooien van de huisartsopleiding geen
huisarts wordt. Ongeveer twee procent ziet thans volgens gegevens van het
NIVEL direct af van het gaan werken als huisarts. Uiteindelijk vestigde zich
tot nu toe zo'n twintig procent van een lichting niet als huisarts. Het opgeven
van de vestigingsplannen wordt onder meer veroorzaakt door het niet kunnen
vinden van een aantrekkelijke vestigingsplaats of het aanvaarden van een andere
functie.Enerzijds zijn er meer huisartsen nodig door feminisering van het vak
wat zal leiden tot meer loopbaanonderbreking en het meer gaan werken in deeltijd.
Anderzijds zijn er ook weer minder nodig door taakdifferentiatie. Ik heb met
het meer gaan werken in deeltijd bij de vaststelling van de huisartsopleidingscapaciteit
en in mijn advies aan de minister van Onderwijs rekening gehouden. Thans werkt
ongeveer ruim een kwart van de huisartsen in deeltijd met een praktijkomvang
gelijk aan drievijfde van een huisarts in voltijd. Ik heb aangenomen dat bij
een toename met gemiddeld een procentpunt per jaar ongeveer 45 procent van
de huisartsen in 2015 in deeltijd werkzaam zal zijn.Een ander aspect betreft de burnout onder huisartsen. De vraag is wat
daaraan kan worden gedaan. Het opleiden van meer huisartsen betekent niet
automatisch dat daarmee bijvoorbeeld de werkdruk wordt verminderd. Een belangrijker
factor is volgens mij de organisatie van de huisartsenzorg. In het convenant
dat gesloten is met de LHV en ZN zijn daarover afspraken gemaakt. Inzet van
praktijkondersteuning vormt een belangrijk onderdeel om de huisartsenzorg
te versterken en de werkdruk van huisartsen te verlagen. Als een andere mogelijkheid
om de werkdruk te verminderen noem ik het organiseren van diensten via huisartsenposten
samen met ziekenhuizen. Door samenwerkingsverbanden tussen huisartsen
met de eerste hulp van ziekenhuizen wordt de huisartsenzorg meer en meer als
voorziening georganiseerd. Hierdoor is huisartsenzorg 24-uur per dag beschikbaar
zonder dat de huisarts 24 uur per dag bereikbaar hoeft te zijn. Ook noem ik
in dit verband de samenwerking binnen een gezondheidscentrum.Vraag van mevrouw Arib (PvdA) inzake aanspraken op
AWBZ-zorg.Met betrekking tot consequenties van gerechtelijke uitspraken over de
toekenning van AWBZ-zorg is op 15 november toegezegd een notitie naar de Kamer
te sturen als in het hoger beroep een uitspraak is gedaan. Een antwoord in
algemene zin voor alle gevallen in alle AWBZ-sectoren kan overigens niet worden
gegeven, omdat aard en oorzaken van de wachtlijstproblematiek per (deel)sector
verschillend zijn. Dat laat uiteraard onverlet dat de aanpak van wachtlijsten
en wachttijden met volle inzet wordt voortgezet, als uitvoering van de afspraken
die daarover met partijen zijn gemaakt. De relatie tussen individuele aanspraken
en meerjarenafspraken is een indirecte. De individuele aanspraken gelden krachtens
de AWBZ en betreffen dus wettelijke aanspraken, terwijl de meerjarenafspraken
de neerslag vormen van hetgeen tussen partijen is overeengekomen met betrekking
tot de verdeling en inzet van de intensiveringsmiddelen.Vraag van mevrouw Arib (PvdA) inzake vrije huisartsen
keuze.De patiënt heeft het recht om zelf een huisarts te kiezen of om te
wisselen van huisarts. Dit recht als zodanig staat niet ter discussie. Wel
kan in bepaalde omstandigheden de vrije keus beperkt zijn, omdat andere factoren
een belemmering vormen. Zo kan het aantal beschikbare huisartsen in de naaste
omgeving beperkt zijn. Mede vanwege de bereikbaarheid geldt binnen de beroepsgroep
dat een huisarts binnen 15 minuten bij de patiënt moet kunnen zijn. Ook
kan een mogelijk andere huisartsenpraktijk een patiëntenstop hebben,
omdat de huisartsenpraktijk een zodanige omvang heeft dat uit kwalitatief
oogpunt geen verdere patiënten worden toegelaten. Soms kan het ontbreken
van een contract tussen huisarts en de zorgverzekeraar een probleem zijn.
Daarnaast maken huisartsen onderling afspraken over onder andere waarneming.
In het verlengde van aanbevelingen in de rapportage van Stichting De Ombudsman,
naar aanleiding van de klachtenlijn huisartsenzorg, ben ik van mening dat
de huisarts bij weigering van een patiënt helder moet aangeven waarom
de patiënt niet tot de praktijk wordt toegelaten. Mijn inziens dienen
weigeringsgronden gebaseerd te zijn op kwalitatieve overwegingen. De LHV is
naar mijn mening de eerst aangewezen partij om haar achterban op te roepen
om goede voorlichting te geven bij een eventuele weigering van patiënten
en tevens de patiënt te wijzen op alternatieven die wel mogelijk zijn.
Indien patiënten desondanks ontevreden zijn over de wijze waarop omgegaan
wordt met de (beperkte) keuzevrijheid, dan kan men via de geëigende instanties
een klacht daarover indienen. Ook de inspectie heeft een taak in situaties
waar knelpunten op dit terrein worden gesignaleerd. Zoals toegezegd zal ik
zowel met de inspectie als met de NMA over dit onderwerp overleggen en u hierover
rapporteren.Vraag van mevrouw Arib (PvdA) inzake de betrokkenheid
van ouder- en patiënten-organisaties bij de verdeling van intensiveringsmiddelen
tijdens het maken van de meerjarenafspraken.Een van de onderwerpen in de meerjarenafspraken is de versterking van
de positie van patiënten/consumenten/cliënten in de regio. Dit moet
onder meer vorm krijgen door een versterking van hun regionale infrastructuur. Voor dit onderwerp is in de curesector structureel f 4.2 miljoen
uitgetrokken en in de V&V sector voorlopig f 4,5 miljoen per jaar
tot 2002. Voor de verdeling van die gelden in de cure en de V&V-sector
zijn twee plannen van aanpak opgesteld door de Nederlandse Patiënten/Consumenten
Federatie, als koepel van patiënten- en ouderorganisaties. Op basis van
deze plannen van aanpak zal de verdeling van de middelen plaatsvinden. De
versterking van de positie van de patiënten in de regio zal voornamelijk
vorm krijgen middels een versterking van de 28 regionale patiënten/consumenten
platforms. De belangenbehartigers van de patiënten/consumenten/cliënten/ouderenorganisaties
zijn in hun regio verenigd in de regionale platforms. De regionale afdelingen
van ouder- en patiëntenorganisaties hebben inspraak op de invulling van
het plan van aanpak middels hun regionale platforms. De regionale patiëntenplatforms
krijgen structurele financiering via het Provinciefonds. Deze platforms vallen
onder de verantwoordelijkheid van de provincies. Structurele financiering
voor regionale patiënten- en consumentenorganisaties vindt dus op deze
wijze plaats. De landelijke patiënten- en consumentenorganisaties ontvangen
door middel van het Patiëntenfonds structurele subsidiëring. Dit
Fonds wordt door mij op jaarbasis met circa f 40 miljoen gefinancieerd
(inclusief de middelen voor de regio). Het Patiëntenfonds vraagt bij
de subsidieverstrekking aan de landelijke patiënten- en consumentenorganisaties
uitdrukkelijk om aandacht te besteden aan de regionale afdelingen. Ook zijn
de patiënten en ouderenorganisaties nadrukkelijk betrokken geweest bij
de verdeling van de intensiveringsmiddelen voor volume en werkdruk in de sector
Verpleging en Verzorging.Vraag van mevrouw Arib inzake vervroeging realisatie
van integraal wachtlijstbeheer verpleging en verzorging.In het plan van aanpak wachtlijsten voor de sector verpleging en verzorging
is opgenomen dat de zorgkantoren uiterlijk 1 juni 2000 een actieplan moeten
indienen met betrekking tot het realiseren van een integraal wachtlijstbeheer
in de regio. De implementatie hiervan moet vervolgens uiterlijk in 2002 in
alle regio's zijn afgerond. Er zullen zeker regio's zijn waarbij het integraal
wachtlijstbeheer sneller zal worden gerealiseerd. Dit betreft met name die
regio's waar al een vorm van wachtlijstbeheer is ontwikkeld. Die regio's die
nog helemaal geen beleid in dezen hebben ontwikkeld zullen zeker tot 2002
de tijd nodig hebben om het beleid ook daadwerkelijk te implementeren. De
complexiteit van een dergelijk regionaal proces waarbij verschillende partijen
eerst overeenstemming moeten krijgen inzake de organisatievorm van het integraal
wachtlijstbeheer en vervolgens ook bepaalde bevoegdheden moeten afstaan moet
niet worden onderschat. Implementatie van beleid en het realiseren van bepaalde
organisatiestructuren vergt tijd.De daadwerkelijke uitvoering van het intergaal wachtlijstbeheer is gedecentraliseerd
naar de zorgkantoren. De zorgkantoren geven aan dat de gestelde termijn voor
bijvoorbeeld het opstellen van bestedingsvoorstellen en het actieplan integraal
wachtlijstbeheer erg kort is. Het nog verder verkorten van deze periode lijkt
niet realistisch.Natuurlijk streven alle betrokken partijen naar een snelle realisatie
van integraal wachtlijstbeheer. De zorgkantoren worden daarvoor ook op verschillende
wijze ondersteund door zowel VWS, als ZN als via het stimuleringsprogramma
wachtlijsten.Ook ontvang ik signalen uit het veld dat de zorgkantoren zich in het algemeen
positief en actief opstellen ten aanzien van een integraal wachtlijstbeheer.
Indien blijkt dat nadere facilitering en ondersteuning noodzakelijk is om
het proces te versnellen dan zal dat zeker worden geboden. Vraag van mevrouw Arib (PvdA) inzake het starten van
een opleiding op kwalificatieniveau 1.De Tweede Kamer is op 12 november 1999 bij brief nader geïnformeerd
over de toevoeging van de kwalificatie Zorghulp (niveau 1) aan de kwalificatiestructuur
voor de verpleging en verzorging. Hierin is melding gemaakt dat het Landelijk
Orgaan voor het Beroepsonderwijs Gezondheidszorg, Dienstverlening, Welzijn
en Sport aan de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen heeft verzocht
de invoering van deze kwalificatie versneld mogelijk te maken, zodat de opleidingen
per 1 augustus 2000 van start kunnen gaan.Vraag van mevrouw Arib inzake materiële toeslag
PGBDe COTG beleidsregels geven voor de thuiszorg de bovengrens van de tarieven
aan, die zorgverzekeraars/zorgkantoren met instellingen kunnen afspreken.
Deze bovengrens bevatte tot nu toe zowel een prijs per product als een lumpsum.
We gaan over naar een prijs per product, een zogenaamde integrale kostprijs,
die gebaseerd is op de uitkomsten van het onderzoek benchmarking in de thuiszorg.
De tarieven per product zullen hoger uitkomen dan de PGB-VV-uurvergoedingen.
De LVT heeft gevraagd om de PGB-uurvergoedingen gelijk te trekken met het
maximumtarief uit de COTG-beleidsregels. Ik ben niet voornemens de uurvergoedingen
in de PGB-regeling VV generiek te verhogen.Immers, tweederde van alle zorg die budgethouders inkopen vindt niet plaats
bij zorginstellingen. Wel besef ik dat het voor budgethouders een probleem
kan vormen als zij met de uurvergoeding uit de PGB-regeling geen zorg –
met name verpleging – bij instellingen kunnen inkopen omdat de uurvergoeding
voor die instellingen te laag zou zijn. Vandaar dat bij de meerjarenafspraken
gesproken is over een toeslag voor materiële kosten aan de instellingen
bij inkoop van zorg bij zorginstellingen. Het COTG, LVT, BTN, College voor
zorgverzekeringen en mijn ambtenaren overleggen over de uitvoerbaarheid en
de hoogte van een dergelijke vergoeding met als uitgangspunt de integrale
kostprijs. Op dit moment heb ik nog geen duidelijkheid over de opbouw en hoogte
van een dergelijke vergoeding.Vraag van mevrouw Arib (PvdA) inzake inzet onderuitputting
PGB ten behoeve van wachtlijsten thuiszorg.Het verzoek van mevrouw Arib luidt om de onderuitputting bij de PGB's
als gevolg van het te laat toekennen van budgetten door zorgverzekeraars in
te zetten voor de wachtlijsten. De geraamde ondertoekenning PGB-VV en PGB-VG
tezamen bedraagt zo'n f 40 miljoen. Dit geld wil ik niet onttrekken aan
de PGB-regeling. Ik heb zorgkantoren via Zorgverzekeraars Nederland opgeroepen
om met dit geld zoveel mogelijk budgetten in de laatste maanden van dit jaar
toe te kennen. Ook voor het komende jaar worden de zorgkantoren aangespoord
om méér budgetten toe te kennen. Wanneer de zorgkantoren de
toekenning van budgetten verbeteren kan de onderuitputting bij de PGB's verminderen.
Door hogere toekenning nemen tevens de wachtlijsten af.Vraag van mevrouw Arib (PvdA) inzake vaccinatie van
zuigelingen tegen Hepatitis B.Ik heb met belangstelling kennis genomen van het pleidooi van mevrouw
Arib om alle zuigelingen in Nederland tegen hepatitis B in te enten. Ik ben
er echter op dit moment niet van overtuigd dat ik mijn beleid moet wijzigen.
Ik ben het met haar eens dat Hepatitis B een ernstige aandoening is en ik
vind het zeker belangrijk het aantal infecties in Nederland zoveel
mogelijk terug te dringen. Hepatitis B is echter geen algemeen voorkomende
kinderziekte. Hepatitis B komt in Nederland vooral voor bij groepen mensen
die een verhoogd risico lopen met besmet bloed in aanraking te komen zoals
druggebruikers, homo- en heteroseksuelen met veel wisselende partners of werkers
in de gezondheidszorg. Dit betekent ook dat er, naast vaccinatie, andere manieren
zijn om infecties te voorkomen, bijvoorbeeld door veilig vrijen of door het
nemen van hygiënemaatregelen. Ik bevorder dit veilige gedrag, maar ik
vind ook dat risicogroepen hier een eigen verantwoordelijkheid in hebben.
De Gezondheidsraad heeft mij in 1996 geadviseerd over hepatitis B-vaccinatie.
Dit betrof enerzijds het verbeteren van de vaccinatie van risicogroepen. Inmiddels
is voor alle door de Gezondheidsraad genoemde risicogroepen specifiek beleid
ingezet. Anderzijds werd aanbevolen voorbereidingen te treffen voor de invoering
van algemene vaccinatie. Daarbij bestond nog onduidelijkheid over de leeftijd
waarop het best gevaccineerd kan worden, de mogelijkheden voor een combinatievaccin,
de beschermingsduur van het vaccin en de kosteneffectiviteit. In mijn standpunt
op dit advies, van april 1997, heb ik aangegeven hier meer kennis over nodig
te hebben alvorens een besluit te nemen. De mogelijkheden voor een combinatievaccin
zijn van belang omdat een aparte prik bij het huidige Rijksvaccinatieprogramma
zou leiden tot het gelijktijdig geven van drie prikken. Dit kan mogelijk negatieve
gevolgen hebben voor deelname aan het programma. Ook heb ik aangegeven het
effect van versterking van de risicogroepbenadering in de besluitvorming te
willen betrekken. Nader onderzoek op deze punten wordt momenteel uitgevoerd.
Op grond hiervan wil ik besluiten of naast vaccinatie van risicogroepen nog
algehele vaccinatie plaats moet vinden. De bestaande kosteneffectiviteitsberekeningen
zijn niet onomstreden en laten geen onverdeeld gunstig beeld zien. Ik wacht
daarom met belangstelling de onderzoeken van het RIVM naar de effecten en
kosten van risicogroepenvaccinatie versus zuigelingen-vaccinatie af, alvorens
een dergelijk ingrijpend besluit te nemen. Overigens is Nederland niet het
enige land met dit standpunt. Ook in het Verenigd Koninkrijk, Ierland en de
Scandinavische landen wordt om dezelfde redenen uitsluitend risicogroepen
gevaccineerd. Sinds het uitbrengen van het advies in 1996 hebben geen belangrijke
epidemiologische veranderingen plaatsgevonden. Wel heb ik naar aanleiding
van het incident in Veghel nog extra maatregelen genomen gericht op gezondheidswerkers.
Over de reikwijdte van deze aanvullende maatregelen zal de Gezondheidsraad
mij nog adviseren. Ik verwacht dat met dit beleid de grootste gezondheidswinst
valt te behalen. De extra gezondheidswinst van zuigelingenvaccinatie moet
trouwens niet worden overschat. Zeker op korte termijn is er geen oplossing
voor de huidige hepatitis B-problematiek. Zelfs met een inhaalslag voor adolescenten
zal het nog jaren duren voordat de huidige risicogroepen zijn«vervangen»
door een nieuwe gevaccineerde generatie. Het huidige risicogroepenbeleid zal
ook volgens het Gezondheidsraadadvies in ieder geval nog jaren moeten worden
voortgezet. Na ommekomst van de uitkomsten van het RIVM-onderzoek zal ik mijn
definitieve standpunt met betrekking tot algemene zuigelingen-vaccinatie aan
de Kamer laten weten.Vraag van mevrouw Hermann (GL) inzake stimulering thuisbevallen.De problemen in de verloskundige zorg worden besproken in de Stuurgroep
Modernisering Verloskundige Zorgverlening bij de verdere uitwerking van de
meerjarenafspraken. Deze Stuurgroep zal aan het eind van het eerste kwartaal
2000 met een rapport komen. De problemen in de kraamzorg zijn nog zeer recent
met de Kamer besproken. Er wordt gewerkt aan de knelpunten, zie mijn brief
van 10 november 1999 aan de Kamer. Hieronder ga ik nog in op de door u genoemde
stellingen: Er bestaat geen werkloosheid onder de kraamverzorgsters. Ik heb
juist om de tekorten aan kraamverzorgsters op te lossen middelen
beschikbaar gesteld om via een verkorte opleiding meer kraamverzorgsters te
laten instromen. In het kader van de contracteervrijheid sluiten verzekeraars
niet alleen contracten af voor kraamzorg met instellingen van de Landelijke
Vereniging voor Thuiszorg maar ook contracten met instellingen van de Brancheorganisatie
Thuiszorg Nederland. In elke regio is er een instelling voor kraamzorg gecontracteerd.
Daarnaast hebben verzekeraars ook een zorgplicht. Er zijn mij geen gevallen
bekend waarbij een zwangere is geweigerd voor een poliklinische bevalling.
Wel is mij bekend dat sommige ziekenhuizen eisen stellen aan de lengte van
het verblijf op de verloskamers.Vraag van mevrouw Hermann (GL) inzake verhoging van
de numerus fixus.Allereerst merk ik op dat het mevrouw Hermann bekend zal zijn dat de Arbeidstijdenwet
en het Arbeidstijdenbesluit ook van toepassing zijn op de arts-assistenten.
Zij zijn in dienstverband werkzaam en hun rechtspositie is in de desbetreffende
CAO's geregeld en daarmee ook onder meer arbeidstijden en kinderopvang. Het
om redenen van normale arbeidstijden aan de minister van Onderwijs vragen
om een uitbreiding van de numerus fixus is een ander verhaal, dat ik hier
nader toelicht. De numerus fixus is een instrument bij de beroepskrachtenvoorziening.
In de beroepskrachtenvoorziening moet er een relatie bestaan tussen het aantal
op te leiden arts-assistenten en de vraag naar nieuwe specialisten. Meer arts-assistenten
opleiden dan er nodig zijn, zal leiden tot werkloosheid onder pas afgestudeerde
specialisten. Wanneer door verruiming van de numerus fixus er meer artsen
afstuderen zal niet het aantal assistent-geneeskundigen in opleiding, de agio's
toenemen maar het aantal assistent-geneeskundigen niet in opleiding, de agnio's.
In dit verband is wellicht de opmerking van de Medisch Specialisten Registratie
Commissie in haar jaarverslag over 1998 relevant. Zij schrijft namelijk dat
in 1998 het aantal agnio's helaas weer gestegen is van bijna 1200 naar ruim
1350. Zij acht dit een minder gunstige ontwikkeling.In mijn advies aan de minister van OCenW over de instroom in de geneeskunde
heb ik daarom onder meer aangegeven dat jaarlijks 725 basisartsen nodig zijn
om in de te verwachten vervangings- en uitbreidingsvraag naar specialisten
te kunnen voorzien voor de periode tot 2015. In 1998 bedroeg de instroom in
de specialistenopleiding 687. Ook bij de agnio's is in de raming in een uitbreiding
voorzien op grond van de demografische ontwikkelingen. Een verdere verruiming
van de numerus fixus tot 1 930 is naar mijn mening thans nog niet nodig.
Uitgaande van het aantal van 725 komen er voldoende basisartsen beschikbaar
voor de opleiding tot specialist.Vraag van mevrouw Hermann (GL) over advies COTG inzake
zorgvernieuwing.Ik ga er vanuit dat er sprake is van een misverstand. Ten eerste is er
geen sprake van budgetoverschrijdingen uit hoofde van zorgvernieuwing. Ten
tweede is mij daarover ook geen advies van het COTG bekend. Wat is het geval?
In 1998 heeft het COTG de beleidsregel zorgvernieuwing vastgesteld. De beleidsregel
heeft tot doel de financiële belemmeringen die ziekenhuizen hadden bij
het doorvoeren van zorgvernieuwing op te heffen. Het bestaande FB-budgetsysteem
kent relatief hoge bedragen toe aan een ziekenhuis als patiënten klinisch
worden behandeld en relatief lagere bedragen als patiënten in dagbehandeling
of poliklinisch worden behandeld. Indien een ziekenhuis dus initiatieven nam
om patiënten méér poliklinisch of in dagbehandeling te
behandelen of zelfs andere transmurale activiteiten toe te passen (zorgvernieuwing),
dan zou het ziekenhuis in het bestaande FB-systeem er op achteruit
gaan. Om deze negatieve prikkel weg te nemen, heeft het COTG bepaald dat het
ziekenhuis in overleg met de verzekeraars, daar waar sprake is van zorgvernieuwing,
het oorspronkelijke budget kan behouden.Vraag van mevrouw Hermann (GL) over vergoeding meerkosten
chronische zieken.Ik ben immer bereid tot overleg met patiëntenverenigingen over reële
knelpunten. Ik zal deze kwesties bespreken met de betreffende patiëntenorganisaties
in het Regulier Overleg Patiënten Consumenten (ROPC) dat ik daartoe heb
ingesteld. De voorbeelden met betrekking tot effecten van de wijzigingen in
de verstrekking van hulpmiddelen, zullen – zoals toegezegd aan uw Kamer –
worden geëvalueerd door het College voor Zorgverzekeringen. Ik verwacht
dat het College eind november dit jaar rapporteert over de bevindingen. In
het contact dat mijn ambtenaren met ambtelijk CVZ onderhouden wordt bevestigd
dat het opnemen van gebruiksnormen in de wettelijke regeling helaas tot onrust
bij stomadragers heeft geleid. Zorginhoudelijk lijkt het vooralsnog weinig
problemen op te leveren. Over de ontstane onrust ben ik in overleg getreden
met de Nederlandse vereniging van Stomaverpleegkundigen en de patiëntenvereniging,
de Nederlandse Stomavereniging Harry Bacon. Dit overleg zal voortgezet blijven
worden. Ook met betrekking tot de genoemde hulpmiddelen infuuspompen en prothesen
zijn mij nog geen problemen gerapporteerd. Aangaande de problematiek meerkosten
gebruik van de 40-cellige leesregel bij visuele handicaps verwijs ik naar
de schriftelijke beantwoording van vragen in het kader van de begrotingsbehandeling.
Besluitvorming hieromtrent zal moeten plaatsvinden op basis van een gedegen
budgettaire onderbouwing. Het onderzoek van het CVZ naar hulpmiddelen die
onderhevig zijn aan snelle technologische ontwikkelingen, dat binnenkort zal
worden gestart en dat naar verwachting eind 2000 afgerond zal worden, kan
hiervoor bouwstenen opleveren. Met betrekking tot de dieetkostenvergoeding
merk ik het volgende op. Het kabinet heeft f 10 miljoen gereserveerd
om de inkomenspositie van chronisch zieken te verbeteren via de fiscaliteit.
Daarmee zouden eventuele knelpunten die blijken uit de beoogde evaluatie van
de buitengewone lastenaftrek ziektekosten in het kader van de inkomstenbelasting
mede opgelost kunnen worden. Bovendien is in de nota van wijziging van het
belastingplan aan de Kamer de forfaitaire aftrek in de buitengewone lastensfeer
voor chronisch zieken met f 551,– verhoogd, tot een niveau van
f 1532,–. In het verlengde daarvan wordt ook de ouderdomsaftrek
en de arbeidsongeschikt-heidsaftrek met 50% verhoogd.Vraag van mevrouw Hermann (GL) inzake middelen ten
behoeve van dagbesteding van gehandicapten.Bij de Algemene Politieke beschouwingen is nog eens f 30 miljoen
toegevoegd aan het extra bedrag van f 16,3 miljoen dat al in het voorjaarsakkoord
was afgesproken voor het jaar 2000 ten behoeve van dagbesteding voor mensen
met een ernstige verstandelijke handicap. Het is mijn bedoeling dat het totale
bedrag van f 46,3 miljoen door middel van de bestaande beleidsregel «extra
dagbesteding» wordt uitgezet. Het huidige protocol – dat deel
uitmaakt van deze beleidsregel – zal volgens afspraak in het Voorjaarsakkoord
voor het jaar 2000 worden aangepast op basis van de ervaringen die in 1999
zijn opgedaan. Partijen bij een nieuw protocol zijn wat mij betreft in elk
geval Zorgverzekeraars Nederland, de Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland
en het ministerie van VWS. Vraag van mevrouw Hermann (GL) inzake meerjarenafspraken
mondzorgMevrouw Hermann verzocht mij om op korte termijn met de NMT meerjarenafspraken
te maken. Ik ben daartoe bereid. In oktober is op ambtelijk niveau met de
Nederlandse Maatschappij ter bevordering der Tandheelkunde (NMT) en Zorgverzekeraars
Nederland (ZN) het concept van de Meerjarenafspraken Mondzorg besproken. De
NMT heeft inmiddels laten weten met de tekst te kunnen instemmen. Ik beoog
in december, of uiterlijk in januari tot ondertekening te komen.Vraag van mevrouw Hermann (GL) inzake Gezondheidszorg
in Tel (GIT) en zorgkloofHet GIT constateert geen groeiende zorgkloof in vergelijking met eerdere
jaren. De zorgkloof concentreert zich volgens het GIT-7 met name op de farmaceutische
zorg. Het GIT geeft aan dat deze zorgkloof zelfs kleiner kan uitvallen, naar
de mate waarin de voorgestelde kostenbeheersings-maatregelen effect hebben.
Voor de beheersing van de kostenontwikkeling van de geneesmiddelen is verdere
besluitvorming voorzien naar aanleiding van de rapporten van de Commissie
De Vries, het rapport van de Boston Consulting Group (Wijers) en het onderzoek
in het kader van het MDW-traject. Het kabinetsstand over het rapport van de
Commissie De Vries zal ik in het voorjaar 2000 naar de Kamer zenden.Bovendien constateert het GIT-7 dat er bij een aantal sectoren geen sprake
is van een zorgkloof.Vragen van mevrouw Arib (PvdA), mevrouw Hermann (GL)
en mevrouw Kant (SP) inzake de arbeidsvoorwaarden in met name de ouderenzorg.Uit de notitie die ik u onlangs stuurde blijkt inderdaad dat de beloning
in de ouderenzorg, gemiddeld lager ligt dan in de andere sectoren. Hier is
een aantal oorzaken voor. In de eerste plaats geldt dat het relatieve functieniveau
lager ligt dan in andere sectoren. En dan volgt op grond van het functiewaarderingssysteem
een lagere beloning. Die systematiek verschilt echter tussen verpleeghuizen
en verzorgingshuizen. Onlangs zijn er afspraken gemaakt over een nieuw functiewaarderingssysteem,
FWG 3.0. Dat wordt nu ingevoerd, ook in de verzorgingshuizen. Voortaan geldt
dus in den brede één functiewaarderingssysteem. Verschillen
in beloning zijn dan – voor zover niet verbonden met specifieke CAO-afspraken –
over de hele linie duidelijk gerelateerd aan de zwaarte van de functie. Invoering
van dit nieuwe systeem brengt kosten met zich mee. Mevrouw Hermann stelde
de vraag of het kabinet bereid is om hier aan mee te betalen. Sinds de invoering
van het post-WAGGS model geldt dat de overheidsbijdrage voor de arbeidskostenontwikkeling
(ova) marktconform is. Toen is er als het ware met een schone lei begonnen.
Er is op dit moment geen reden om van die lijn af te wijken: in principe stelt
de loonkostenindexering van de instellingsbudgetten, de ova, het VWS-veld
in staat om een marktconforme arbeidsvoorwaardenontwikkeling te realiseren
waaronder het onderhoud van het functiewaarderingssysteem. Daarnaast heeft
mevrouw Kant gewezen op het artikel in Vrij Nederland over de topsalarissen.
Met name de dubbele zekerheid, een marktconforme beloning, maar ook een goudgerande
regeling vind ik vergaand. Ik ben blij dat de voorzitter van de NVZD dit met
mij eens is. Naar ik heb begrepen loopt erop dit moment een onderzoek bij
de Erasmus Universiteit over dit onderwerp. Dit rapport verschijnt binnenkort.
Mede op basis van dit rapport zal ik bezien of aanvullend overleg met de Nederlandse
Vereniging van Ziekenhuisdirecteuren en/of de Nederlandse Vereniging van Bestuurders
in de Gezondheidszorg wenselijk is. Vraag van mevrouw van Blerck-Woerdman (VVD) inzake
keuze tussen landelijke of regionale verzekeraars.De overheid wil niet degene zijn die uitmaakt of verzekeraars regionaal
of landelijk moeten werken. De overheid zorgt wel voor een stelsel waarin
verzekeraars die in de regio een sterke positie hebben de beste kans hebben
om succesvol te onderhandelen met de regionale aanbieders van zorg. Hierachter
zitten twee gedachten. Allereerst ligt in het afsluiten van goede en doelmatige
contracten de manier voor verzekeraars om zich te onderscheiden. Daarnaast
zal er in de toekomst niet meer collectief worden onderhandeld tussen alle
zorgaanbieders tezamen en alle verzekeraars tezamen. Wij gaan ervan uit dat
iedere partij met een behoorlijk marktaandeel (zowel bij aanbieders als bij
verzekeraars) zelfstandig zal moeten onderhandelen. Op den duur zal het waarschijnlijk
alleen aan kleine partijen zijn toegestaan om gezamenlijk te onderhandelen.
Landelijk werkende verzekeraars, die in de meeste regio's klein zijn, kunnen
op die manier hun nuttige, prikkelende functie ten opzichte van hun grote
regionale concurrenten blijven vervullen, maar de praktijk zal moeten uitwijzen
waar de beste kansen liggen.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) inzake
hulp van Europa in verband met de krappe arbeidsmarkt in de zorg.Zoals aangegeven in het antwoord op de schriftelijke vragen (vraag 176)
bij de Zorgnota zien wij behoudens incidentele gevallen, met name in het geval
van gespecialiseerde krachten, hierin geen oplossing. Een duurzame oplossing
moet komen van een krachtige gezamenlijke aanpak zoals afgesproken in de arbeidsconvenanten.Vraag van mevrouw van Blerck-Woerdman (VVD) inzake
de uitlatingen van de SG van VWS, de heer Bekker.De heer Bekker schetste een toekomstbeeld, dat ik deel: «Een bestuurlijke
organisatie van de zorg waarin de centrale overheid zich concentreert op hoofdlijnen,
zich bekommert om het macrobudget en de verdeling daarvan en de kwaliteit
van de zorg bewaakt. Voorkoming en bestrijding van onnodige bureaucratie is
mogelijk en wenselijk. Er is alle mogelijkheid en aanleiding voor drastische
uitdunning van allerlei instanties en procedures waarmee met name zorgverzekeraars
worden geconfronteerd.» Zowel ik als mijn ambtenaren zullen ons best
doen, naar dat toekomstbeeld toe te werken.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) inzake
gerechtelijke uitspraak thuiszorg.De ontwikkelingen als gevolg van de uitspraak van de Utrechtse rechtbank
dat zorgkantoren een zorgplicht hebben, zijn minder vreemd dan mevrouw Van
Blerck denkt. Op grond van die uitspraak is er met Zorgverzekeraars Nederland
gesproken over de vraag hoe daar nu op de kortst mogelijke termijn concreet
invulling aan kan worden gegeven. Mijnerzijds is daarbij gewezen op middelen
die reeds in 1999 waren ingezet, maar waarvan de verwachting bestaat dat er
dit jaar onderbesteding gaat optreden. Wat betreft de middelen voor PGB zijn
zorgkantoren aangespoord om de hen ter beschikking staande middelen nog zoveel
mogelijk weg te zetten. Ook bij de regeling voor intensieve thuiszorg lijkt
een onderbesteding in 1999 waarschijnlijk. Mijnerzijds is bevorderd dat deze
middelen voor dit jaar nog vrij inzetbaar worden voor het verlenen van thuiszorg
ten behoeve van het terugdringen van wachtlijsten. Zorgkantoren moeten daarover
productieafspraken maken met de instellingen voor thuiszorg.
De zorgplicht voor zorgkantoren wordt daarmee niet aangetast.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) over jaarverslag
zorgsector.Op 8 september jongstleden heb ik in een algemeen overleg over de financiële
verantwoording 1998 met de vaste kamercommissie voor VWS over dit onderwerp
gesproken. Ik heb daarbij aangegeven dat de verschillen tussen de begrotings-
en premiegefinancierde uitgaven het onmogelijk maken om reeds in mei (gelijktijdig
met het jaarverslag voor de begroting) integraal, over beleid én geld,
verantwoording af te leggen over de zorguitgaven. De complexiteit en interpretatie
van de gegevens die door vijf vaste gegevensleveranciers (CvZ, het CAK, het
COTG, Vektis en het CBS) aan VWS worden aangeleverd, zijn daar de oorzaak
van. In dat debat is wel aangegeven dat op de inmiddels reguliere rapportagemomenten
aan de Tweede Kamer – de voorjaarsbrief, de zorgnota en de najaarsbrief –
zo goed als mogelijk geactualiseerde informatie wordt gegeven over de stand
van zaken MJA. Daarmee wordt in het voorjaar weliswaar geen definitieve afrekening
gepresenteerd, maar wel op basis van de meest recente informatie een actueel
financieel en beleidsmatig beeld van het afgelopen en lopende jaar. De Kamer
kan zich vinden in deze lijn.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) over WTG
in het derde compartiment.De Wet tarieven gezondheidszorg (WTG) moet bijdragen aan een goede en
betaalbare zorg voor iedereen. De WTG heeft daarom – als instrumentele
wet – kort gezegd de volgende doelen meegekregen om na te streven: uniforme
procedures totstandkoming tarieven, doelmatige zorgorganisatie, evenwichtige
tarieven en het beheersen van kostenontwikkelingen. Er is in de parlementaire
geschiedenis van de WTG geen nadruk gelegd op een van die doelen. In de praktijk
ligt de nadruk op beheersing van macro-kostenontwikkelingen. De WTG maakt
geen onderscheid naar verzekeringssector. De WTG is van oorsprong voor alle
vermelde doelen in elke verzekeringssector van toepassing. Sedert 1994 is
verzekerde zorg onderverdeeld in drie verzekeringscompartimenten. Alle doelen
van de WTG zijn in het eerste en tweede verzekeringscompartiment van kracht
gebleven. In het derde verzekeringscompartiment is sedertdien alleen de beheersing
van de ontwikkeling van de macro-kosten geen doel meer. De WTG-doelen doelmatige
zorgorganisatie en evenwichtige tarieven strekken zich nog steeds uit tot
het totale zorgaanbod van instellingen en personen die behoren tot de expliciet
aangewezen categorieën van zorgaanbieders in het Besluit werkingssfeer
WTG 1992. Onderdeel van de WTG-doelstelling evenwichtige tarieven is de noodzakelijke
bescherming van de burger tegen al te hoge tarieven. In verband daarmee vallen
alle prestaties van expliciet aangewezen aanbieders die geheel of gedeeltelijk
derde compartimentszorg leveren onder de WTG. Zo bevordert de WTG de toegankelijkheid
van dat zorgaanbod in het derde verzekeringscompartiment. Voorbeeld daarvan
is tandheelkundige zorg. Tandartsen leveren clusterzorg, behorend tot het
tweede compartiment. Kiezen trekken zit in het derde compartiment. Tandartsen
zijn schaars. Uit ECD-onderzoek blijkt dat de tarieven omhoog gaan zodra de
WTG voor tandartsen niet meer van toepassing zal zijn. Dat rapport is aan
het parlement toegezonden. De WTG bevordert de financiële toegankelijkheid
van derde compartiments tandheelkundige zorg voor de burger. Een doelmatige
organisatie van de zorg is gebaat bij het beschikbaar houden van voldoende
zorgaanbieders in het eerste en tweede compartiment. Zorgaanbieders
zijn vaak schaars. Door het vaststellen van een evenwichtige prijs wordt voorkomen
dat de zorgaanbieder niet omwille van de prijs aandacht en aanbod verschuift
naar het derde compartiment. Zo bevordert de WTG de toegankelijkheid van de
zorg in het eerste en tweede verzekeringscompartiment. Voorbeelden zijn medisch
specialisten die ook eerste en tweede compartimentszorg kunnen leveren doch
die werkzaam zijn in privé-klinieken die zich enkel richten op derde
compartimentszorg.Alleen als de doelstellingen van de WTG op een andere wijze kunnen worden
gerealiseerd en de zorg toegankelijk blijft voor de burger kan de toepassing
van de WTG vervallen of kan de prestatie van de WTG worden vrijgesteld. Dat
geldt overigens voor zorgaanbieders en prestaties in alle verzekeringscompartimenten.
De notitie over de WTG die aan u is toegezegd zal een voorstel bevatten om
knelpunten in de reikwijdte van de WTG op te heffen. Die notitie zal het parlement
in februari kunnen verwachten.Bij de keuze van categorieën van zorgaanbieders wordt in beginsel
uitgegaan van zorgaanbieders die leveren ten behoeve van het eerste of tweede
verzekeringscompartiment. Dat laat onverlet dat zorgaanbieders die geheel
of gedeeltelijk derde compartimentszorg leveren worden aangewezen omdat het
noodzakelijk is vanwege hun rol bij een algemene doelmatige zorgorganisatie
of vanwege de toegankelijkheid van de door hen verleende of te verlenen zorg
de tarieven op een maatschappelijk aanvaardbaar peil te houden.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) over effecten
van extramuralisatie op hulpmiddelen en andere sectoren.Het Kwaliteits Instituut voor Toegepaste Thuis Zorgvernieuwing (KITTZ)
verricht momenteel een kwalitatief onderzoek naar de effecten van extramuralisatie
op het gebruik van hulpmiddelen. In 2000 start het College voor zorgverzekeringen
de ontwikkeling van de zogenaamde Monitor hulpmiddelen waarmee ook kwalitatieve
gegevens over de extramuralisatie-effecten op de uitgaven voor hulpmiddelen
zullen worden gegenereerd. Mede naar de relatie tussen besparingen op andere
vormen van zorg en de kosten voor de geneesmiddelen heb ik het RIVM een exploratief
onderzoek laten doen. Het rapport met de bevindingen en mijn verdere voornemens
terzake zal ik u binnenkort doen toekomen.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) over meer
ruimte voor ziekenhuizen in het kader van de bouw.Met de zogenaamde nieuwe meldingsregeling, die per 1 januari 1996 in werking
getreden is, hebben ziekenhuizen een grote mate van verantwoordelijkheid gekregen
voor de zogenaamde instandhoudingsbouw. Tot op het niveau van renovatie kunnen
ziekenhuizen zelf de volgorde en timing van de uit te voeren projecten bepalen.
Tegen deze achtergrond zie ik geen aanleiding om de vrijheid van ziekenhuizen
op dit moment verder uit te breiden. De betreffende regeling wordt momenteel
door het College voor ziekenhuisvoorzieningen geëvalueerd.Wel is het zo dat op dit moment de Wet Exploitatie Zorgvoorzieningen (WEZ)
wordt voorbereid. Invoering van die wet zou een verdere vergroting van de
vrijheid van ziekenhuizen kunnen gaan betekenen.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) inzake
de ontwikkeling van Zotels.Zoals u weet ben ik een warm voorstander van zorgvernieuwingsinitiatieven.
De ontwikkeling van Zotels, gericht op zorg voor patiënten die niet meer
de volle omvang van de ziekenhuiszorg nodig hebben, past hierbinnen.
Het is echter aan de instellingen zelf om voor deze optie te kiezen. Zij zullen
zelf moeten bezien of een Zotel in de eigen situatie een meerwaarde kan hebben.
Tot nu toe blijkt de belangstelling voor Zotels in het veld echter beperkt
te zijn. Waar een dergelijk initiatief wel naar voren kwam ben ik deze welwillend
tegemoet getreden. Het voert mijns inziens echter te ver om deze vorm van
zorgvernieuwing dwingend voor te schrijven. Dat past niet meer in de huidige
bestuurlijke verhoudingen.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) over COTG
richtlijn ziekenhuizen.Ik ga ervan uit dat mevrouw Van Blerck-Woerdman waarschijnlijk doelt op
de COTG-richtlijn (inmiddels beleidsregel geheten) inzake aanvullende inkomsten.
In beginsel geldt voor de ziekenhuizen (en andere zorginstellingen) dat alle
opbrengsten met het instellingsbudget moeten worden verrekend.Het COTG heeft een beleidsregel vast gesteld die regelt dat bepaalde aanvullende
inkomsten niet met het instellingsbudget behoeven te worden verrekend. Het
gaat dan bijvoorbeeld om:Opbrengsten uit Wtg-tarieven voor prestaties die geen betrekking hebben
op de verstrekking waarvoor de instelling is erkend (bijvoorbeeld poliklinische
logopedie door een verpleeghuis;Opbrengsten uit derde compartimentsactiviteiten (bijvoorbeeld cosmetische
chirurgie door een ziekenhuis);Opbrengsten van niet-zorggebonden en niet-patiëntgebonden activiteiten
(bijvoorbeeld maaltijdverstrekking in de personeelskantine van een intramurale
instelling.Als randvoorwaarden vermeldt de beleidsregel:«De kosten van deze aanvullende activiteiten dienen minimaal gedekt
te worden uit de opbrengsten. Dit om te voorkomen dat deze activiteiten ten
koste gaan van de reguliere zorg;Transparante verantwoording in de financiële verslaglegging van aard
en omvang van de aanvullende inkomsten, en de desbetreffende kosten;Voorzover deze opbrengsten dienen tot dekking van WZV-goedgekeurde investeringen,
dienen ze wel ter dekking van het instellingsbudget te worden gebracht».Bij brief van 7 juli 1999 heeft het COTG mij om goedkeuring van deze beleidsregel
verzocht. Aangezien er nog enige onduidelijkheden dienden te worden opgelost
kon ik deze goedkeuring eerst op 28 september 1999 verlenen. Mij is niet bekend
of er hierna nog onduidelijkheden bij de ziekenhuizen over deze beleidsregel
bestaan. Eerst in het voorjaar van 2000 zal duidelijk worden in hoeverre de
ziekenhuizen en de andere instellingen van de onderhavige beleidsregel gebruikmaken.Vraag van mevrouw Van Blerck-Woerdman (VVD) over beschikbaar
stellen reserves ziekenfondsen voor ICT.Van het totale jaarlijks te besteden deel van de reserves voormalig vrijwillig
ziekenfonds is f 42 miljoen voor landelijke en regionale projecten bestemd.
Voor het jaar 1999 is in die projecten geen investering in ICT voorzien. Daarnaast
besteden de individuele zorgverzekeraars zelf ongeveer f 30 miljoen aan
projecten. 40% van die projecten heeft betrekking op verbetering van de informatie-uitwisseling
tussen zorgaanbieders en zorgverzekeraars en zorgkantoren. De bestemming van
de gelden is jaarlijks onderwerp van overleg tussen mij en Zorgverzekeraars
Nederland. Gezien het feit dat individuele zorgverzekeraars thans een aanzienlijk
deel van de door hen te besteden middelen aanwenden voor ICT-activiteiten
mag worden verwacht dat hierin goede vorderingen zullen worden gemaakt. Ik
zie dan ook op korte termijn geen noodzaak tot het aanwenden
van een deel van de f 42 miljoen specifiek voor ICT-activiteiten.Vraag van de heer Weekers (VVD) over inschakeling onafhankelijke
deskundige bij slachtofferhulp.Onlangs in een uitzending van Netwerk werd het probleem van de positie
van de patiënt bij medische missers aan de orde gesteld. Als het fout
gaat, dan moet de patiënt over een behoorlijke dosis doorzettingsvermogen
beschikken, dikwijls ook in financiële zin, om zijn gelijk te halen en
zijn schade vergoed te krijgen. Het idee van een onpartijdige steun bij de
bewijsgaring kan wellicht een oplossing bieden. Alvorens daar nadere uitspraken
over te doen lijkt het mij verstandig dat verder uit te zoeken. Ik ben echter
geen voorstander om hiervoor aan de IGZ te denken. De Inspectie heeft de taak
om in algemene zin te waken over de kwaliteit van de gezondheidszorg; een
optreden ten behoeve van een belanghebbende zou afbreuk doen aan haar onafhankelijkheid.
Uiteraard ben ik bereid om bij de evaluatie van de WGBO in te gaan op de positie
van patiënt bij medische fouten. De resultaten van de evaluatie van de
WGBO verwacht ik in het voorjaar van 2000 van Zorgonderzoek Nederland (ZON)
te krijgen. De mogelijkheden van de Wet klachtrecht zijn beperkt. Zoals bekend
is de Wet klachtrecht bedoeld als een laagdrempelige voorziening, waarbij
patiënten/ cliënten op zo kort mogelijke termijn antwoord krijgen
op de door hen opgeworpen kwesties. Klachtencommissie onthouden zich van uitspraken
over aansprakelijkheid en beperken zich tot een uitspraak over de gegrondheid
van de klacht. Dit betekent dat de procedure van de Wet klachtrecht mogelijkheden
biedt om te klagen over de gang van zaken, of over problemen met het dossier
of het inzagerecht, maar niet om uitspraken te verkrijgen over causaal verband
en aansprakelijkheid.De algemene indruk is tot nu toe dat Amerikaanse ontwikkelingen
in Nederland niet snel te verwachten zijn. De Nederlander is niet snel geneigd
om voor elk probleem naar de rechter te stappen. Ontwikkelingen in mijn beleid
van de laatste jaren zoals een Wet klachtrecht, een WGBO en een Kwaliteitswet
dragen bij aan het besef van de hulpverlener dat wanneer er fouten gemaakt
worden, dat het dan geen zaak is daarvoor weg te lopen, maar dat daar professioneel
mee moet worden omgegaan.Vraag van mevrouw Kant (SP) inzake vervolgnotitie over
Arbozorg.Helaas is toezending van de Vervolgnotitie arbodienstverlening en reguliere
gezondheidszorg vóór 15 november 1999 niet haalbaar gebleken.
Zo spoedig mogelijk doe ik u de toegezegde notitie toekomen.Vraag van mevrouw Kant (SP) inzake het buiten beschouwing
laten van Engeland als referentieland voor de WGP.Ik heb met belanstelling de mij aangereikte nota van mevrouw Kant hierover
gelezen. Het is niet mogelijk om Engeland als referentieland uit de Wet Geneesmiddelenprijzen
te schrappen. De criteria voor de keuze van de vier referentielanden zijn
in de toelichting van de Wet Geneesmiddelenprijzen opgenomen.Daarvan kan niet zonder meer worden afgeweken omdat:– er dan geen sprake meer is van een representatief Europees gemiddeld
prijsniveau en dat is in strijd de uitgangspunten van de WGP;– er sprake is van een zuiver budgettaire (economische) maatregel
als Engeland vanwege vermeende hoge prijzen en de invloed van koerswijzigingen
van het Britse pond uit de WGP gehaald zou worden;– puur economische en budgettaire maatregelen van Lidstaten Europeesrechtelijk verboden zijn (art. 28 EEG-verdrag: maatregel is
kwantitatieve importbeperking).Naast zwaarwegende juridische bezwaren heb ik ook grote twijfels bij de
voorgespiegelde besparingen van honderden miljoenen guldens door Engeland
als referentieland (de Engelse prijzen) te schrappen. Met de WGP worden immers
maximumprijzen vastgesteld. Bedacht moet worden dat de daadwerkelijk in rekening
gebrachte prijzen onder invloed van de GVS-vergoedingslimieten bijna altijd
lager zijn. Die vergoedingslimieten zijn overigens in februari jl. opnieuw
berekend hetgeen over vrijwel de hele linie resulteerde in lagere GVS-vergoedingslimieten
en derhalve lagere prijzen die aan de patiënten in rekening worden gebracht.Bij de keuze van een systeem van prijsbeheersing zijn Lidstaten gebonden
aan de bepalingen van de Europese Transparantierichtlijn en van de interne
markt en de mededinging. Een «systeem» van prijsbeheersing waarbij
telkens de laagste prijs voor een geneesmiddel in een ander land als maximumprijs
voor dat geneesmiddel in Nederland geldt, voldoet niet aan die bepalingen
en is praktisch ook onuitvoerbaar gezien de hoeveelheid van de prijzen en
prijswijzigingen. Lagere prijzen in het buitenland zullen overigens in de
regel leiden tot parallelle import in Nederland en een dienovereenkomstig
lager prijsniveau.Vraag van mevrouw Kant (SP) over hoge uitvoeringskosten
ten gevolge van bureaucratie in de zorg.Mevrouw Kant heeft de aandacht gevraagd voor de bureaucratie in de zorg.
Zij heeft er terecht op gewezen dat de hoge uitvoeringslasten die het gevolg
kunnen zijn van overbodige bureaucratie zo veel mogelijk moeten worden voorkomen.
Ik zeg echter met nadruk overbodige bureaucratie omdat veel van de uitvoeringsvoorschriften
wel kunnen leiden tot uitvoeringskosten, maar dan wel tot noodzakelijke lasten.
Het gaat dan bijvoorbeeld om de beoordeling of zorg voor een verzekerde werkelijk
is aangewezen. Dat vergt vaak nadere regelgeving en nadere afspraken door
de ziekenfondsen met zorgaanbieders met het oog op de naleving daarvan. Echter,
het moet gaan om noodzakelijke regels en noodzakelijke afspraken. Overbodige
lasten moeten worden vermeden. In dit kader wil ik graag wijzen op het onderzoek
dat PriceWaterhouseCoopers op mijn verzoek uitvoert naar de administratieve
lasten in de zorgsector. Doel van dit onderzoek is te komen tot een forse
reductie van de administratieve lasten in de zorgsector. Het is de bedoeling
dat al aan het eind van dit jaar de eerste resultaten van dit onderzoek beschikbaar
komen.Vraag van mevrouw Van Vliet (D66) over het imago van
verplegende en verzorgende beroepen.Meer aandacht voor beroepsinhoud is van groot belang. Immers, de afgelopen
periode is de verpleging en verzorging sterk onder druk komen te staan door
met name werkdruk en wachtlijsten. Samen met partijen werken we aan een kentering,
zodat de beroepsinhoud weer tot uiting kan komen en het werk weer inspirerend
en bevredigend wordt. Zo heeft het LCVV een verantwoordelijkheid om samen
met vak- en beroepsorganisaties, waaronder STING hier handvatten voor aan
te reiken. Dergelijke activiteiten staan verwoord in hun beleids- en actieprogramma.
Maar ook investeren in arbeidsomstandigheden, zoals het terugdringen van «stopwatchzorg»
en de aanschaf van tilapparatuur, leidt tot een betere positionering van de
verplegende en verzorgende beroepen. Datzelfde geldt voor het betrekken van
verplegenden en verzorgenden bij de beleids- en besluitvorming, eveneens een
speerpunt van LCVV. Als voorbeeld wil ik noemen de Verpleegkundige en Verzorgende
adviesraden. Deze adviesraden zorgen ervoor dat medewerkers gesprekspartner
zijn van het management. VWS subsidieert en stimuleert het LCVV. De inhoud
van het beroep in al zijn facetten is eveneens een promotiepunt in de landelijke
en regionale beeldvormingsen wervingscampagnes. In het verpleegkundig beroep
doen zich diverse interessante ontwikkelingen voor, waardoor verpleegkundigen
een verrijking van hun beroepsinhoud gaan ervaren. Ik denk bijvoorbeeld aan
de praktijkverpleegkundige, de nurse practitioner, de transmuraal verpleegkundige
en de transferverpleegkundige.Vraag van mevrouw Van Vliet (D66) inzake vergoedingsmogelijkheden
voor medische fitness door CVS-patiënten.Ik zal de vraag of opname op de lijst mogelijk is voorleggen aan de Commissie
lijst van het CVZ. De Commissie lijst adviseert mij over de plaatsing van
aandoeningen op de lijst en knelpunten die zich in de uitvoering van de regeling
paramedische zorg – in het bijzonder de lijst chronische aandoeningen –
voordoen bij categorieën verzekerden. Zodra ik de rapportage van de commissie
lijst heb ontvangen zal ik mijn definitieve standpunt bepalen en de Tweede
Kamer hierover informeren.Vraag van mevrouw Van Vliet (D66) over niet-besteding
van f 1,5 miljoen voor autisten.In het JOZ 1998 zijn gelden gevoteerd voor zogenoemde bijzondere functieplanning.
Concreet betekende dit dat er vanaf 1 januari 1999 f 1,5 miljoen
beschikbaar kon komen voor verstandelijk gehandicapten met autisme of een
hieraan verwante contactstoornis. Deze gelden wilde ik besteden aan de uitvoering
van enkele experimentele pilots waarin werkenderwijs wordt nagegaan of en
zo ja onder welke voorwaarden in personele en materiële zin vorm kan
worden gegeven aan «specifieke autistenzorg». Bij brief van 9
april 1999 heb ik de toenmalige Ziekenfondsraad verzocht een uitvoeringstoets
uit te voeren op een voorliggend pilotvoorstel. Bij brief van 24 september
1999 heeft het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) mij laten weten geen afzonderlijke
regeling te willen treffen voor de uitvoering van de pilots autistenzorg.
Het CVZ verwacht dat het mogelijk is een oordeel te vormen over de «specifieke
autistenproblematiek» door de uitkomsten van een te starten proef met
een regionale indicatiecommissie te combineren met die van een lopend experiment
met experimentele hulpverlening aan autistische kinderen in het Instituut
St. Marie. Ik heb het CVZ daarop verzocht de inhoudelijke evaluatie van het
experiment in St. Marie zodanig in te richten dat de resultaten hiervan, gecombineerd
met de uitkomsten van de te starten proef met een regionale indicatiecommissie,
de producten en inzichten opleveren die ik met de oorspronkelijke pilot-opzet
heb beoogd. Een en ander betekent dat de middelen niet vóór
2000 tot besteding kunnen komen.Vraag van mevrouw Van Vliet (D66) over het wetsvoorstel
non-discriminatie gehandicapten.Op 26 oktober 1999 heeft u een brief ontvangen waarin staat aangegeven
dat de omzetting van de Proeve van wet tot een Voorstel van wet gelijke behandeling
gehandicapten en chronisch zieken meer tijd kost dan in het begin van dit
jaar nog werd verwacht. Het grootste probleem is het in kaart brengen van
de maatschappelijke en financiële consequenties van een dergelijke wet.
Ook de afbakening van wat in redelijkheid kan worden gevraagd is in veel gevallen
een groot knelpunt. In het voorjaar van 2000 zal – zoals al in mijn
brief van 26 oktober is aangegeven – een voortgangsrapportage naar de
Kamer worden gestuurd. Bij de behandeling van de begroting van Justitie is
een motie ingediend door de leden Rouvoet en Van der Staaij. Deze motie vraagt
de strafbaarsteling van discriminatie van gehandicapten in het
Wetboek van Strafrecht op te nemen. In de Ministerraad is afgesproken dat
de bewindslieden van Justitie en VWS over deze motie contact met elkaar zullen
hebben. De suggestie om met relevante organisaties te komen tot afspraken
over het voorkomen van een ongewenst onderscheid op grond van handicap, past
in mijn plan om te komen tot convenanten met organisaties. Op deze manier
hoop ik de acceptatie van gelijke behandeling van mensen met beperkingen ook
in de maatschappij te kunnen verbeteren. Ik verwacht dat met name overeenstemming
zal kunnen worden bereikt over de vraag wat in redelijkheid van organisaties
kan worden verwacht.Vraag van de heer Rouvoet (RPF) over prioriteit van
het kabinet inzake zorg.Paars-I koos voor een jaarlijkse volumegroei van 1,3% in combinatie met
een stringent beleid gericht op kostenbeheersing. Paars-I hield daarbij echter
expliciet de optie open dat op het moment dat ondanks een actief kostenbeheersingsbeleid
1,3% onvoldoende zou zijn, extra middelen beschikbaar zouden komen. In de
praktijk is gebleken dat 1,3% inderdaad onvoldoende was. De feitelijke jaarlijkse
volumegroei kwam op circa 1,9% uit. De suggestie van de heer Rouvoet dat Paars-I
onvoldoende prioriteit zou geven aan de zorg, acht ik dan ook onterecht. Paars-lI
kiest voor een andere filosofie. Een beduidend hoger percentage, namelijk
2,3%, maar dan ook expliciet de afspraak dat de uitgaven binnen dit kader
moeten blijven. Geen jaarlijkse gevechten meer met het veld maar duidelijke
meerjarenafspraken. Deze MJA's met de sector fungeren als instrument om te
garanderen dat met deze volumegroei zich vertaalt in voldoende en hoogwaardige
zorg. Hierop wordt de sector ook afgerekend.Vraag van de heer Rouvoet (RPF) inzake het kabinetsstandpunt
over adviezen inzake verslavingszorgHet kabinetsstandpunt over het advies van de Raad voor de financiële
verhoudingen over de herverdeling van de gelden voor de verslavingszorg over
de centrumgemeenten is op 22 september 1999 aan de Tweede Kamer aangeboden
en op 4 november met de Tweede Kamer besproken. Bij brief van 1 november 1999
is de Tweede Kamer geïnformeerd over het kabinetsstandpunt ten aanzien
van het advies «Verslavingszorg herijkt» van de Raad voor Volksgezondheid
en Zorg en de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling.Vraag van de heer Rouvoet (RPF) over inzicht in oorzaken
van de wachtlijsten.Aan het ontstaan en bestaan van wachtlijsten, gedefinieerd in algemene
zin als een frictie tussen vraag en aanbod, kunnen organisatorische, personele
of financiële oorzaken ten grondslag liggen. In het algemeen bestaat
er op het niveau waarop de te lange wachtlijsten dienen te worden aangepakt,
bij instellingen en verzekeraars in de regio, voldoende inzicht in de achterliggende
oorzaken om tot een adequate aanpak te komen. Het tempo waarin daarmee tot
concrete resultaten kan worden gekomen, is niet alleen afhankelijk van de
hoeveelheid geld die beschikbaar is, maar ook van de snelheid waarmee infrastructuur
kan worden gerealiseerd, personeel kan worden aangetrokken en de zorgtoewijzing
en -verlening op een efficiëntere wijze kan worden georganiseerd. Vraag van de heer Rouvoet (RPF) over kostenbeheersing
geneesmiddelen.Het is inderdaad zo dat meer geneesmiddelen in sommige situaties kunnen
bijdragen aan kostenbeheersing in de gehele zorg. Een goed voorbeeld hiervan
is de ontwikkeling van de laagmoleculaire heparines. Deze laagmoleculaire
heparines maken het mogelijk dat patiënten met kans op trombo-embolische
aandoeningen in de thuissituatie preventief behandeld kunnen worden. Deze
ontwikkeling kan een aanzienlijke besparing opleveren op de kosten van ziekenhuisopnames.
Het is thans niet mogelijk om dergelijke besparingseffecten van geneesmiddelen
te kwantificeren. Wanneer farmaco-economische studies onderdeel uitmaken van
de beoordelingsprocedure voor de toelating van nieuwe geneesmiddelen tot het
pakket (gepland: medio 2000), zal op het niveau van individuele geneesmiddelen
hierover meer inzicht ontstaan.Vraag van de heer Rouvoet (RPF) over versterking informatiefunctie
bij gehandicaptenzorg.In het voorjaarsakkoord meerjarenafspraken is f 3 miljoen voor juridische
ondersteuning/informatie voorziening opgenomen. Deze middelen zijn dus in
het kader van de meerjarenafspraken beschikbaar gesteld. In 2000 en verder
zal de doeltreffendheid van deze intensivering gevolgd worden zodat beoordeeld
kan worden of nadere intensiveringen noodzakelijk zijn. Eventueel nadere investeringen
kunnen overigens uitsluitend worden gefinancierd ten laste van de intensiveringsmiddelen
2001 en 2002. Of hiervan sprake kan zijn, hangt af van de prioriteitstelling
van partijen in het kader van de meerjarenafspraken.Vraag van de heer Rouvoet (RPF) over terugdringen sociaal-economische
gezondheidsverschillen.Het terugdringen van sociaal-economische gezondheidsverschillen is een
doelstelling van het kabinet. Het is echter een complexe zaak. Dat komt omdat
veel van de vertrekpunten van beleid liggen op beleidsterreinen van andere
ministeries, zoals sociale zekerheid, inkomensbeleid, huisvesting en wonen,
arbeid en onderwijs. Via versterking van het door mij gevoerde facetbeleid
probeer ik zoveel mogelijk in alle kabinetsmaatregelen de gezondheidscomponent
zichtbaar te maken. Wel blijven de ministeries natuurlijk verantwoordelijk
voor de eigen werkterreinen. Ik heb daarom de Raad voor Volksgezondheid en
Zorg gevraagd mij te adviseren over de meest succesvolle strategieën
en beleidsterreinen voor het facetbeleid. Ik verwacht dit advies zoals ik
u eerder heb meegedeeld, nog dit jaar. Mijn standpunt daarop zal ik u in de
loop van het volgend jaar toezenden. Daarnaast heeft de Programmacommissie
SEGV in haar laatst ontvangen jaarverslag laten weten dat zij vanaf medio
dit jaar de resultaten zal ontvangen van de door haar geëntameerde evaluatieonderzoeken
naar de effectiviteit van bestaande en nieuw te ontwikkelen interventies en
beleid ter vermindering van deze gezondheidsverschillen. Op basis van deze
rapportages is naar ik hoop effectief beleid te voeren.Vraag van de heer van der Vlies (SGP) over voorstel
van GGZ Nederland voor eenmalige financiële injectie ter bestrijding
wachtlijsten.Er wordt al veel geïnvesteerd in de GGZ-sector:– Regeerakkoord f 230 miljoen in 4 jaar;– Voor wachtlijstbestrijding f 30 miljoen per jaar;– Versterking van de eerstelijns zorg in de GGZ f 40 miljoen
per jaar.De effecten daarvan moeten nog zichtbaar worden. Op onderdelen zijn ze
wel bekend, bijvoorbeeld de wachttijden bij de ambulante GGZ zijn afgenomen.
Veldpartijen werken onder leiding van Zorgverzekeraars Nederland
voor de gehele care-sector aan criteria voor aanvaardbare wachttijden. Hierbij
zijn criteria als eenheid van taal en goede registratie van belang. Zorgverzekeraars
Nederland heeft toegezegd eind dit jaar met een eerste concept te komen.Vraag van de heer Van der Vlies (SGP) naar de toekomst
van de landelijk en bovenregionaal werkende identiteitsgebonden instellingen.In de modernisering van de AWBZ is aandacht voor contracten met landelijke
en bovenregionale identiteitsgebonden instellingen. Wij zullen hier in de
komende notitie (voor 20 december a.s.) uitgebreid op ingaan. Het systeem
van vraaggestuurde zorg biedt ruimte voor identiteitsgebonden zorg. Tot slot
biedt ook het persoonsgebonden budget mogelijkheden voor identiteitsgebonden
zorg.Vraag van de heer Van der Vlies (SGP) over vaccinatie
van baby's tegen hepatitis B.Voor mijn standpunt over het invoeren van zuigelingenvaccinatie tegen
hepatitis B verwijs ik naar mijn antwoord op de vraag van mevrouw Arib over
dit onderwerp. Op de vraag van de heer Van der Vlies over het ontstaan van
gewetensproblemen bij ouders en de grenzen van het vaccinatiebeleid ga ik
hier nader in. Ook als in de toekomst overgegaan zal worden tot algehele vaccinatie
zal dit niet verplicht gesteld worden. In reactie op de opmerking van de heer
Van der Vlies dat ook gevaccineerde kinderen met mazelen besmet zijn kan ik
melden dat 99% van de besmette kinderen ongevaccineerd was. Voor zover toch
gevaccineerde kinderen mazelen hebben gekregen betreft dit kinderen die gezien
hun leeftijd nog maar één vaccinatie hadden ontvangen. Omdat
deze vaccinatie slechts bij 95% van de kinderen aanslaat wordt later nog een
tweede vaccinatie gegeven. Dat enkele gevaccineerde kinderen mazelen hebben
gekregen is voor mij dan ook geen indicatie dat de grenzen van het vaccinatiebeleid
zijn bereikt. Wel is bij mogelijk toekomstige vaccinaties de belasting door
het geven van extra prikken een overweging in de besluitvorming. Waar mogelijk
zal, in geval van uitbreiding van het Rijksvaccinatieprogramma, naar combinatievaccins
gezocht worden om toename van het aantal prikken te vermijden. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26801-27.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl