Zorgnota 2002; Brief minister inzake nieuwe besturingssystematiek reguliere ambulancezorg op hoofdlijnen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28008, nr. 26

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

14-02-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28008 nr. 26

11-02-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamHet publieke belangOpenbaar bestuur en RAVDe nieuwe besturingssystematiekRegionale ambulancevoorzieningVergunningRegionaal ambulanceplanMeldkamerBekostigingVerhouding tussen partijenOndertekeningLichaamBorging van de ambulancezorg in een gemoderniseerd stelsel1. Inleiding2. Rapport «Niet zonder zorg»3. Beschrijving van de ambulancezorg3.1 Ambulances en rampen3.2. Spoedeisende ambulancezorg3.3. Planbare ambulancezorg4. Toekomstige verantwoordelijkheidsverdeling bij de ambulancezorg4.1 Ambulancezorg en rampenbestrijding4.2 Meldkamer4.3 Ambulancezorg van alledag5. Opzet van de nieuwe besturingssystematiek5.1. Vergunningenstelsel5.2. Vereisten verbonden aan de vergunning(aanvrage)5.3. Regie door zorgverzekeraars5.4. Bekostiging6. Wettelijke inkadering
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28008Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 008Zorgnota 2002nr. 26BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 11 februari 2002Tijdens het Algemeen overleg over ambulancezorg met de Vaste Commissie
voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport van uw Kamer (13 september 2001,
28 008, nr. 2) is onder meer gesproken over de toekomstige besturingssystematiek
voor de ambulancezorg. Kernpunt in dit overleg was de vraag op welke wijze
de publieke verantwoordelijkheid in het nieuwe systeem wordt gewaarborgd.
In het overleg heb ik toegezegd mijn standpunt over de besturingssystematiek
voor de ambulancezorg nader uit te werken en te verhelderen. Mede namens de
Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties doe ik u hierbij
het uitgewerkte standpunt toekomen. In deze brief geef ik de nieuwe besturingssystematiek
voor de reguliere ambulancezorg op hoofdlijnen weer. Deze brief heeft niet
tot doel wijzigingen aan te brengen in het systeem van geneeskundige hulpverlening
bij ongevallen en rampen. In de bijlage treft u de meer gedetailleerde uitwerking
aan.Het publieke belangAmbulancezorg vormt een essentieel onderdeel van de geneeskundige hulpverlening
bij rampen en zware ongevallen. In dergelijke situaties moet de regionale
ambulancevoorziening (RAV) als één geheel kunnen optreden met
de politie en de brandweer. Daarom is en blijft bij rampen de aansturing van
de ambulancezorg – evenals die van de rest van de geneeskundige hulpverleningsketen –
onder de verantwoordelijkheid van het openbaar bestuur (gemeenten). De bestuurlijke
verantwoordelijkheid voor de geneeskundige hulpverlening bij rampen ligt bij
het GHOR-bestuur; de Regionaal Geneeskundig Functionaris heeft de operationele
eindverantwoordelijkheid. Het publieke belang van een adequate rampenbestrijdingsorganisatie
blijft hierdoor gewaarborgd. Op het moment dat zich een ramp of zwaar ongeval
voordoet, moet het betrokken openbare bestuur er zonder meer op kunnen vertrouwen
dat de geneeskundige hulpverlening goed zal functioneren. De opschaling van
de ambulancezorg die dan nodig is, vindt plaats vanuit de organisatie van
de dagelijkse routinematige ambulancezorg, die een onlosmakelijk
onderdeel is van de tweedecompartimentszorg. Om de opschaling vlekkeloos te
laten verlopen, moeten RAV-en, evenals de ziekenhuizen, zich onder meer door
middel van opleidingen en oefeningen (o.a. in afstemming met politie en brandweer)
goed op de rampenbestrijding voorbereiden.Een goed functioneren van de RAV als onderdeel van de hulpverlening bij
rampen (regie gemeenten) en als onderdeel van de keten van reguliere curatieve
zorg (regie zorgverzekeraars), vereist dat er een heldere verdeling is van
de verantwoordelijkheden. Het huidige systeem waarin veel partijen een –
soms elkaar overlappende – verantwoordelijkheid hebben, belemmert een
verdere dynamische ontwikkeling van de ambulancezorg en daarmee ook de ontwikkeling
van een bij rampen slagvaardige RAV.Openbaar bestuur en RAVDe meldkamer voor de ambulancezorg functioneert op het snijvlak van enerzijds
de verantwoordelijkheid van de gemeenten voor de aansturing bij rampen en
zware ongevallen en anderzijds de verantwoordelijkheid van de RAV om verantwoorde
ambulancezorg te leveren. Om de afstemming tussen politie, brandweer en ambulancezorg
optimaal te kunnen laten zijn, hetgeen cruciaal is bij een multidisciplinaire
inzet, worden de meldkamers van de RAV samengevoegd met die van de politie
en de brandweer. Daarom zijn en blijven de gemeenten verantwoordelijk voor
de oprichting en instandhouding van de meldkamer.Indicatiestelling, zorgtoewijzing en zorgcoördinatie binnen de ambulancezorg
vereisen inhoudelijke kwaliteiten van de centralist op het gebied van de gezondheidszorg
in het algemeen en de spoedeisende medische hulpverlening in het bijzonder.
Ook heeft het functioneren van de meldkamer directe invloed op de bedrijfsvoering
van de RAV. Om deze redenen moet het ambulancedeel in de gemeenschappelijke
meldkamer nadrukkelijk verbonden zijn met de RAV. De directeur van de RAV
is integraal verantwoordelijk voor de kwaliteit en de doelmatigheid van de
zorgverlening. Daarom sluiten RAV en de gemeenten een overeenkomst waarin
dit is vastgelegd.De RAV levert in het kader van de hulpverlening bij rampen en in het kader
van de voorbereiding daarop specifieke diensten cq. producten aan de gemeenten
(cq. GHOR-bestuur). Het gaat hier om zaken die uitstijgen boven hetgeen voor
de reguliere zorg nodig is.Ambulancezorg Nederland en de Raad van Regionaal Geneeskundig Functionarissen
hebben hierover een convenant gesloten. Dit convenant is op 27 november 2001
door mij aan de Voorzitter van de Vaste Commissie voor VWS van uw Kamer aangeboden.De afspraken over deze taken, maar ook over het opleiden en oefenen in
het kader van de rampenbestrijding, moeten worden vastgelegd in de GHOR-paragraaf
van het regionaal ambulanceplan dat door de RAV wordt gemaakt. Deze GHOR-paragraaf
dient inhoudelijk te zijn afgestemd met het regionaal beheersplan rampenbestrijding,
dat door de provincies wordt getoetst.Op 18 januari 2002 heb ik u schriftelijk geïnformeerd over de bekostiging
van het hierboven genoemde convenant. Het betreft hier een beschrijving van
de bekostiging zoals die thans volgens de vigerende regelgeving plaatsvindt.
De Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en ik streven ernaar om dit voorjaar
in het Kabinet te spreken over de wijze waarop de bekostiging van de voorbereiding
op de rampenbestrijding moet plaatsvinden en welke bedragen daarvoor nodig
zijn. In dit kader is van belang de vraag wat nog tot de verantwoordelijkheid
van de individuele instelling (RAV, ziekenhuis) kan worden gerekend en waar
de verantwoordelijkheid van het GHOR-bestuur begint. Dit sluit aan bij hetgeen
in het kabinetsstandpunt inzake Enschede en Volendam is opgenomen
onder de actiepunten E51 en V10. Deze actiepunten worden uitgewerkt in het
BZK-project Optimalisatie organisatie GHOR.De nieuwe besturingssystematiekDe uitgangspunten ten aanzien van de reguliere ambulancezorg hebben geleid
tot de keuze voor de besturingssystematiek zoals die in de bijlage verder
is uitgewerkt. Op hoofdlijnen komt de besturingssystematiek neer op het volgende.Regionale ambulancevoorziening• Per regio is er één regionale ambulancevoorziening
(RAV), die integraal verantwoordelijk is voor het leveren van verantwoorde
ambulancezorg; zowel in de dagelijkse, routinematige situatie als bij rampen
en zware ongevallen.• De RAV dient voorbereid te zijn op het functioneren bij rampen
en zware ongevallen.Vergunning• De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport verleent de vergunning
en de vergunninghouder levert de integrale ambulancezorg binnen het gebied
dat congruent is met dat voor de politie.• Als er geen partij is die een vergunning vraagt, wijst de Minister
van VWS een rechtspersoon aan om in ambulancezorg te voorzien.• De voorziening ambulancezorg wordt niet onder mededinging aangeboden.
Wel vindt concurrentie om de markt plaats: de Minister verleent de vergunning
telkens voor een periode van 4 jaar.Regionaal ambulanceplan• De RAV maakt een regionaal ambulanceplan in samenspraak met de
in de regio werkzame zorgverzekeraars en het betrokken GHOR-bestuur. De zorgverzekeraars
brengen over het regionaal ambulanceplan een zwaarwegend advies uit aan de
Minister.• Het regionaal ambulanceplan moet naast de wijze waarop de reguliere
zorg wordt georganiseerd, ook ingaan op de taken en de organisatie van de
RAV bij rampen en zware ongevallen. Dit onderdeel van het regionaal ambulanceplan
moet ter instemming worden voorgelegd aan het GHOR-bestuur.• Het regionaal ambulanceplan volgt dezelfde verjaarcyclus als het
regionaal beheersplan rampenbestrijding.• De GHOR-paragraaf in het regionaal ambulanceplan is inhoudelijk
afgestemd met het regionaal beheersplan rampenbestrijding, dat door Gedeputeerde
Staten wordt getoetst.Meldkamer• De gemeenten en de korpsbeheerder van de politie zijn verantwoordelijk
voor de oprichting en instandhouding van een gemeenschappelijke meldkamer
van politie, brandweer en ambulancezorg. Zij vormen het bestuur van de gemeenschappelijke
meldkamer. De bestuurlijke inbedding ervan kan geschieden door middel van
bijvoorbeeld een gemeenschappelijke regeling, een bestuurscommissie of een
stichting.• Het ambulancedeel van de meldkamer valt zorginhoudelijk en voor
wat betreft de sturing van het zorgproces onder de RAV, zoals het politiedeel
onder de politie en het brandweerdeel onder de brandweer valt.• De kwaliteitseisen die gesteld zijn aan verantwoorde ambulancezorg
blijven onverkort gelden voor de meldkamer in verband met het belang van indicatiestelling,
zorgtoewijzing en zorgcoördinatie.• De meldkamer moet de mogelijkheid bieden voor een verdere ontwikkeling naar «meldkamer zorg», waarin ook de spoedeisende
eerste- en tweedelijnszorg in zijn geheel kunnen worden gecoördineerd.Bekostiging• Verzekeraars hebben een zorgplicht en zijn dus binnen de grenzen
van de vergunning verantwoordelijk voor voldoende beschikbaarheid van de reguliere
ambulancezorg; zij onderhandelen over de prijs van de ambulancezorg, de kosten
van de bedrijfsvoering van de RAV en dragen daardoor zorg voor een goede organisatie
van de hele spoedeisende zorgketen.• (Onderwerp van overleg: kosten die samenhangen met producten en
diensten die door het GHOR-bestuur worden afgenomen bij de RAV in het kader
van de (voorbereiding op de) rampenbestrijding en die uitstijgen boven hetgeen
voor de reguliere zorg noodzakelijk is, worden tot de verantwoordelijkheid
van de aanvrager (i.c. het GHOR-bestuur) gerekend).• De Minister stimuleert benchmarking van de RAV's, ter verdere vergroting
van de doelmatigheid.Verhouding tussen partijen• Zorgverzekeraars zijn verplicht verantwoorde ambulancezorg in te
kopen.• De RAV levert ambulancezorg (incl. meldkamerfunctie) aan patiënt/zorgverzekeraar.• Het GHOR-bestuur draagt zorg voor de voorbereiding op de rampenbestrijding
en benoemt de Regionaal Geneeskundig Functionaris.• De gemeenten stellen de meldkamer in ten behoeve van de ambulancezorg;
de RAV is verantwoordelijk voor het functioneren van de meldkamer.• De RAV en de gemeenten sluiten over de meldkamerfunctie een overeenkomst;
de bekostiging van de meldkamer loopt via de RAV, die het regionale budget
heeft voor de ambulancezorg.• De RGF is belast met de coördinatie van de voorbereiding van
de spoedeisende medische hulpverlening op rampen• De RGF kan in geval van een ramp of zwaar ongeval aanwijzingen
geven aan de RAV.In onderstaand schema geef ik een overzicht van hoe de verantwoordelijkheden
rond de sturing van de ambulancezorg thans liggen en hoe zij volgens mijn
voorstellen in de toekomst komen te liggen.  ThansToekomstLeveren van ambulancezorgAmbulancediensten en CPARegionale ambulancevoorziening Spreidingplan ambulancesProvincie maakt spreidingsplan ten aanzien van standplaatsen en aanbod van
ambulancesRAV maakt regionaal ambulanceplan (RAP).
Onderdeel is de spreiding en omvang van het aanbod, binnen landelijk aangegeven
kaders. Het RAP bevat een GHOR-paragraaf die moet zijn goedgekeurd door het
GHOR-bestuur en afgestemd met het regionaal beheersplan rampenbestrijding,
dat door GS wordt getoetst.VergunningverleningProvincieMinister na zwaarwegend advies van zorgverzekeraars
en met instemming van het GHOR-bestuur ten aanzien van de GHOR-paragraaf Bekostiging ambulancezorgZorgverzekeraarZorgverzekeraar Bekostiging producten/diensten/activiteiten op verzoek
van GHOR-bestuur of gemeentenGemeente/GHOR-bestuurgemeente/GHOR-bestuur (is nog onderwerp van overleg) Aansturing reguliere ambulancezorgprovincie, CPA, ambulance-diensten, verzekeraarsVerzekeraars, RAVAansturing bij rampenBestuurlijk Burgemeester Commissaris der Koningin (coördinatie
boven gemeenten) Minister van BZK (coördinatie landelijk) Operationele aansturing: Commandant (reg) brandweer (algemeen) Regionaal
geneeskundig functionaris (procesverantwoordelijk ten aanzien van geneeskundige
hulpverlening)Bestuurlijk
Burgemeester Commissaris der Koningin (coördinatie boven gemeenten) Minister
van BZK (coördinatie landelijk) Operationele aansturing: Commandant (reg) brandweer (algemeen) Regionaal geneeskundig functionaris
(procesverantwoordelijk ten aanzien van geneeskundige hulpverlening)Voorbereiding op functioneren onder rampomstandighedenCentrale Post AmbulancevervoerRegionale ambulancevoorziening Meldkamer (oprichting en instandhouding)GemeentenGemeenten Voorzien in ambulancezorg indien er niet is voorzien
in particulier initiatiefProvincies dragen gemeenten
opMinister wijst rechtspersoon aanDe nieuwe besturingssystematiek en de vorming van de regionale ambulancevoorzieningen
zullen leiden tot een heldere verdeling van verantwoordelijkheden, tot meer
doelmatigheid en betere waarborgen voor de kwaliteit van de ambulancezorg.
De keten van de spoedeisende medische hulpverlening zal hierdoor versterkt
worden, zowel voor de dagelijkse praktijk als voor rampsituaties. Ik ben voornemens
om de nieuwe besturingssystematiek op te doen nemen in een nieuwe Wet op de
ambulancezorg.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersBorging van de ambulancezorg in een gemoderniseerd stelsel1. InleidingOp dit moment hebben diverse partijen een verantwoordelijkheid ten aanzien
van de ambulancezorg1: gemeenten, provincies,
Rijk, zorgverzekeraars, College Tarieven Gezondheidszorg, ambulancediensten
en Centrale Posten Ambulancevervoer (CPA) dragen allen bij aan een goede ambulancezorg.
Ambulancezorg die onderdeel is van het systeem van reguliere curatieve gezondheidszorg,
maar ook van de geneeskundig hulpverlening bij ongevallen en rampen.De verantwoordelijkheden zijn echter niet altijd even duidelijk afgebakend.
Met name de gescheiden verantwoordelijkheden voor planning en financiering
leveren spanning op. De provincies hebben nu de verantwoordelijkheid voor
de planning van de ambulancezorg (met name het vaststellen van de spreiding
van standplaatsen, het bepalen van het aanbod en het afgeven van vergunningen),
terwijl de zorgverzekeraars verantwoordelijk zijn voor de bekostiging van
de ambulancezorg. De besturing van de ambulancezorg is daardoor complex. Gevolg
is dat er voortdurende discussie is over ieders verantwoordelijkheid en dat
knelpunten onvoldoende slagvaardig worden aangepakt. De wijze van aansturing
en de diffuse verantwoordelijkheden staan een flexibele organisatie van de
ambulancezorg in de weg, hetgeen ook consequenties kan hebben voor de inzet
bij rampen.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport is eindverantwoordelijk
voor een goede ambulancezorg. Dit is neergelegd in de Wet ambulancevervoer.
Deze wet is in 1971 in het Staatsblad verschenen. De Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport en de Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
zijn gezamenlijk verantwoordelijk voor een goede geneeskundige hulpverlening
bij ongevallen en rampen. Dit is geregeld in de Wet geneeskundige hulpverlening
bij rampen. In de nota «Met zorg verbonden» (1997) is reeds aangegeven
dat het beleid er op is gericht om te komen tot regionale ambulancevoorzieningen
(RAV): een integraal aanbod van ambulancezorg in de regio.2. Rapport «Niet zonder zorg»In opdracht van de Minister van VWS is door het Rijksinstituut voor Volksgezondheid
en Milieu, de Inspectie voor de Gezondheidszorg en het College Tarieven Gezondheidszorg
een onderzoek uitgevoerd naar de kwaliteit en de doelmatigheid in de ambulancezorg.
Het onderzoeksrapport is in juni 2001 aan de Tweede Kamer aangeboden.Samengevat komen de conclusies van het rapport er op neer dat de kwaliteit
van de ambulancediensten gemiddeld redelijk tot goed is en dat die van de
CPA's gemiddeld redelijk is. Ten aanzien van de kwaliteit is echter wel een
aantal verbeteringen mogelijk (o.a. personeelsformatie van de CPA's en vaardigheidstrainingen
voor ambulancepersoneel).Ook de doelmatigheid van de ambulancezorg kan volgens het rapport worden
verbeterd. Voorwaarde voor een verbetering van de kwaliteit en van de doelmatigheid
is volgens het rapport dat de ambulancezorg op RAV-niveau wordt aangeboden.
Het onderzoek kwam ook tot de conclusie dat de RAV-ontwikkeling stagneert.
Oorzaken hiervoor zijn volgens het rapport:• het ontbreekt de RAV-partijen aan een helder (wettelijk) kader
voor de besturingssystematiek;• binnen RAV-en zijn er verschillen in positie tussen publiekrechtelijke
en niet-publiekrechtelijke organisaties;• de beoogde partners voor RAV-vorming hebben een ongelijke financiële
situatie;• er bestaan ongelijke arbeidsrechtelijke posities tussen medewerkers
van overheids- en particuliere diensten;• de (toekomstige) partners verschillen van mening over de gewenste
bestuursstructuur en/of de gewenste organisatiestructuur.Deze conclusies maken duidelijk dat er helderheid moet zijn over de aansturing
en de inrichting van de ambulancezorg. De aansturing moet geschieden vanuit
het beginsel dat bepalen en betalen in één hand dienen te zijn
en dat de organisatie van de ambulancezorg moet plaatsvinden binnen de regionale
ambulancevoorziening.In deze notitie wordt een voorstel uitgewerkt voor een duidelijke toedeling
van bestuurlijke verantwoordelijkheden en op basis daarvan een nieuwe besturingssystematiek
voor de ambulancezorg.3. Beschrijving van de ambulancezorgAmbulancezorg (besteld vervoer en spoedeisende ambulancezorg) is onderdeel
van de curatieve zorgketen. In feite is ambulancezorg in de dagelijkse praktijk
vooruitgeschoven ziekenhuiszorg, een voorpost van het ziekenhuis, soms ook
van de eerste lijn.De ambulancezorg wordt nu nog uitgevoerd door 80 ambulancediensten in
27 regio's. Ambulancezorg is als verstrekking (nu nog onder de noemer «ambulancevervoer»)
opgenomen in de Ziekenfondswetgeving. De ambulancediensten vallen onder de
werking van de Kwaliteitswet zorginstellingen. De provinciale plannen, de
vergunningverlening, de oprichting en instandhouding van de CPA en de ritopdracht
vinden hun grondslag in de Wet ambulancevervoer.In grote lijnen is de ambulancezorg te onderscheiden in 3 type producten;
planbaar vervoer; spoedeisende ambulancezorg en transport en functies in het
kader van geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en rampen. Elk type heeft
zijn specifieke vereisten.3.1 Ambulances en rampenAmbulancezorg – als onderdeel van het traumazorgnetwerk –
is een belangrijke pijler onder het systeem van acute geneeskundige hulpverlening
bij grootschalige incidenten en rampen. In geval van grootschalige incidenten
en rampen is er de structuur van de rampenbestrijding in het algemeen en die
van de geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en rampen (GHOR) in het
bijzonder. De gemeenten in de regio (GHOR-regio, congruent met de politieregio)
zijn gehouden om een gemeenschappelijke regeling te treffen voor de geneeskundige
hulpverlening bij rampen en zware ongevallen. Gemeenten stellen per regio
een functionaris aan die verantwoordelijk is voor het geneeskundig hulpverleningsproces.
Deze Regionaal Geneeskundig Functionaris (RGF) is verantwoordelijk voor de
organisatie van de voorbereiding van de hulpverleningsketen op rampen en zware
ongevallen en stuurt in die situaties de geneeskundige hulpverleningsketen
aan.Bij een ramp heeft de Burgemeester het opperbevel over de totale rampenbestrijding.
De commandant van de (regionale) brandweer heeft de algemene operationele
leiding, de Regionaal Geneeskundig Functionaris heeft de operationele leiding
over het geneeskundig hulpverleningsproces. Hij rapporteert aan het bestuur
voor de geneeskundige hulpverlening bij rampen of aan de Burgemeester (bij
een ramp). Hij kan – zoals dat reeds in de huidige Wet geneeskundige
hulpverlening bij rampen is geformuleerd – aanwijzingen geven aan degene
die belast is met de leiding van de Centrale Post Ambulancevervoer. Als de
RAV wettelijk wordt geformaliseerd, zal deze formulering worden
gewijzigd in die zin dat de RGF aanwijzingen kan geven aan degene die belast
is met de leiding van de RAV.3.2. Spoedeisende ambulancezorgDe norm voor verantwoorde ambulancezorg (uitwerking van de Kwaliteitswet
zorginstellingen) is dat in spoedeisende gevallen een ambulance binnen 15
minuten na de eerste melding ter plekke moet kunnen zijn. De ambulance maakt
gebruik van optische en geluidssignalen. Deze acute vorm van ambulancezorg
wordt ook wel aangeduid als A1-rit. Zodra de ambulance ter plaatse is onderzoekt
de ambulanceverpleegkundige de patiënt en stabiliseert hem zo nodig en
begeleidt hem in de ambulance naar een door de meldkamer aangegeven ziekenhuis.Ook de gevallen waarin met redelijke spoed ambulancezorg vereist is en
uitstel dus niet verantwoord is, doch waarbij het vereiste van een aanrijtijd
van maximaal 15 minuten niet geldt, kunnen hiertoe worden gerekend. Dit is
bijvoorbeeld het geval als de patiënt stabiel is en de huisarts ter plaatse
is. De sector houdt voor dit soort ritten meestal een maximum aanrijtijd aan
van 30 minuten. De ambulance maakt dan geen gebruik van optische- en geluidssignalen.
Deze vorm van spoedeisende ambulancezorg wordt ook wel aangeduid als A2-rit.
Kenmerk van de spoedeisende ambulancezorg is dat zij niet is te plannen. Zij
vormt ongeveer 50% van het totale vervoer.3.3. Planbare ambulancezorgBij deze vorm van ambulancezorg gaat het vooral om vervoer van (ernstig)
zieke patiënten tussen ziekenhuizen (interklinisch vervoer) en om vervoer
van patiënten die vanaf huis (of verpleeg- of verzorgingshuis) uit naar
het ziekenhuis (v.v.) moeten worden getransporteerd voor een bepaalde diagnostiek
of therapie. Kenmerk is dat het tijdstip van deze ritten tevoren af te spreken
is.Dergelijke planbare ambulancezorg wordt in het algemeen aangeduid als
«besteld vervoer» of «B-rit». Ongeveer 50% van alle
ritten betreft dergelijk planbaar vervoer, afhankelijk van de zorginfrastructuur
van de regio. De aanwezigheid van veel zorginstellingen (ziekenhuizen, topklinische
centra, verpleeghuizen etc.) leidt tot een gemiddeld hoger percentage B-ritten.4. Toekomstige verantwoordelijkheidsverdeling bij de ambulancezorgHet sturingsmodel in de curatieve sector gaat uit van gereguleerde marktwerking,
waar risicodragende verzekeraars de regie voeren over een goede organisatie
van het zorgaanbod en verantwoordelijk zijn voor een doelmatige inkoop van
de benodigde zorg op een markt waar mededinging tussen aanbieders van zorg
plaats vindt. Alleen op die deelterreinen waar de markt niet of niet goed
kan voorzien in een doelmatige voortbrenging van de producten of wanneer het
publieke belang niet voldoende door marktpartijen kan worden geborgd, wordt
van dit uitgangspunt afgeweken.Uitgangspunt bij de ambulancezorg is dat iedereen die voor een A1-rit
in aanmerking komt, binnen 15 minuten na melding ambulancezorg kan krijgen.
Voor een doelmatige en snelle inzet van ambulances is het van belang dat bij
de planning van standplaatsen en de inzet van ambulances geen rekening wordt
gehouden met provincie- of regiogrenzen. Gelet op de vereiste kwaliteit en
de hoge kosten voor beschikbaarheid en paraatheid is een efficiënte organisatie
van de ambulancezorg een vereiste. Tegelijk mogen er geen gebieden in ons
land zijn waar goede en tijdige ambulancezorg niet ter beschikking staat.
De beschikbaarheid van goede en tijdige ambulancezorg is van een zodanig publiek
belang dat de verantwoordelijkheid daarvoor niet volledig aan
marktpartijen kan worden overgelaten; de overheid zal de beschikbaarheid van
goede en tijdige ambulancezorg daarom blijvend dienen te waarborgen. De wijze
waarop de overheid deze verantwoordelijkheid borgt moet aansluiten op het
sturingsmodel dat in de curatieve sector thans wordt ontwikkeld.In de volgende paragrafen is aangegeven op welke wijze het publieke belang
voor de ambulancezorg (ambulancezorg en rampen, de meldkamer en ambulancezorg
van alledag) wordt geborgd.4.1 Ambulancezorg en rampenbestrijdingHet publieke belang in verband met spoedeisende ambulancezorg in geval
van grootschalige incidenten en rampen vereist een blijvende rechtstreekse
betrokkenheid van rijks- en lagere overheden. Bij rampen en zware ongevallen
zullen de huidige structuren en regels van de rampenbestrijding en die van
de geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en rampen blijven gelden. Er
is sprake van «vordering» van het beschikbare aanbod aan ambulancezorg
en een centrale regievoering voor het gehele logistieke proces van afvoer
van slachtoffers. Op grond van artikel 2, tweede lid, van de Wet geneeskundige
hulpverlening bij rampen kan de regionaal geneeskundig functionaris aanwijzingen
geven aan degene die belast is met de leiding van de CPA. Op grond van artikel
3 van de Wghr draagt de regionaal geneeskundig functionaris zorg voor afstemming
van de activiteiten die enerzijds door de CPA's en de ziekenhuizen en anderzijds
door de gemeenten (GHOR-bestuur) worden ondernomen ter voorbereiding op de
rampenbestrijding. De CPA's en de ziekenhuizen moeten hieraan hun medewerking
verlenen. Naast formele sturingsbevoegdheden is het voor een goed verloop
van de hulpverlening bij rampen en zware ongevallen evident dat er in de dagelijkse
praktijk een nauwe samenwerking is tussen de directeur van de RAV en de regionaal
geneeskundig functionaris; zonder een dergelijke samenwerking zal de samenwerking
in een crisissituatie niet goed kunnen verlopen.Tussen de RAV en het GHOR-bestuur worden afspraken gemaakt ten aanzien
van de (voorbereiding op de) rampenbestrijding. Deze afspraken moeten worden
vertaald in het regionaal ambulanceplan. Deze GHOR-paragraaf kan niet los
worden gezien met de ontwikkeling van het regionaal beheersplan rampenbestrijding.
Op dit moment is een wijziging van de rampenwetgeving in voorbereiding, waarbij
het regionaal beheersplan rampenbestrijding een belangrijk onderwerp is. Elke
regio (op de schaal van de politieregio) dient ten behoeve van de rampenbestrijding
en de voorbereiding daarop een beheersplan rampenbestrijding te ontwikkelen.
Het beheersplan wordt getoetst door Gedeputeerde Staten; de Commissaris van
de Koningin ziet toe op uitvoering van het beheersplan.Het beheersplan kent drie organisatieonderdelen, te weten brandweer, politie
en GHOR. De in het beheersplan gemaakte afspraken worden per organisatieonderdeel
uitgewerkt in een organisatieplan. In het GHOR-deel van het beheersplan dient
een passage te zijn opgenomen over de ambulancezorg ten behoeve van de GHOR.De GHOR-paragraaf in het regionaal ambulanceplan moet daarom inhoudelijk
zijn afgestemd met het regionaal beheersplan rampenbestrijding.Indien het beheersplan onjuist wordt uitgevoerd, kan de Commissaris van
de Koningin dit – voor wat betreft de GHOR – melden aan de Inspectie
voor de Gezondheidszorg, die gebruik kan maken van het toezichts- en handhavingsinstrumentarium
van o.a. de Kwaliteitswet zorginstellingen.In dit kader is het van belang dat AmbulanceZorg Nederland en de Raad
van Regionaal Geneeskundig Functionarissen een convenant hebben gesloten over
de GHOR. In dit convenant staan de diverse producten of diensten genoemd die
door de RAV in het kader van de geneeskundige hulpverlening bij
ongevallen en rampen kunnen worden geleverd aan de RGF cq. het regionaal bestuur
voor de geneeskundige hulpverlening bij rampen. Het convenant bevat ook methoden
om de met de diensten/producten samenhangende kosten te berekenen.4.2 MeldkamerOm zijn taak naar behoren te kunnen uitvoeren dienen de gemeenten ook
buiten situaties van rampen de mogelijkheid te behouden zich te richten op
de eventualiteit van een grootschalig incident of een ramp. De meldkamer speelt
daarin een centrale rol. Gemeenten zijn ingevolge de huidige Wet ambulancevervoer
verantwoordelijk voor de oprichting en instandhouding van een Centrale Post
Ambulancevervoer. De gemeenten zijn ingevolge de Brandweerwet 1985 verantwoordelijk
voor de regionale alarmcentrale van de brandweer. Ook voor de politie geldt
een dergelijke verplichting. Uitgangspunt van beleid is dat de besturen ervoor
zorgdragen dat deze meldkamers worden samengevoegd tot een gemeenschappelijke
meldkamer. De bestuurlijke inbedding kan geschieden door middel van bijvoorbeeld
een gemeenschappelijke regeling, een bestuurscommissie of een stichting. In
dergelijke gecolokeerde meldkamers dienen brandweer, politie en de RAV hun
meldkamertaken onder te brengen. In een situatie van een ramp of zwaar ongeval
heeft de Burgemeester het opperbevel en kan de Regionaal Geneeskundig Functionaris
aanwijzingen geven aan degenen die belast zijn met de leiding van de meldkamer
voor wat betreft de ambulancezorg. Om op calamiteiten voorbereid te zijn,
moeten er goede afspraken bestaan over bijvoorbeeld het regelmatig oefenen.
Deze afspraken moeten door de RAV worden opgenomen in de GHOR-paragraaf van
het regionaal ambulanceplan.Voor wat de alledaagse ambulancezorg betreft zal de aanwezigheid van regionale
ambulance voorzieningen (RAV) uitgangspunt zijn. De meldkamer is essentieel
voor het hele proces van ambulancezorg. Aangezien de RAV verantwoordelijk
is voor het – in spoedgevallen – leveren van ambulancezorg binnen
15 minuten na melding, moet de meldkamer nauw verbonden zijn met de RAV. Dat
geldt niet alleen voor de spoedmeldingen; het functioneren van de meldkamer
is ook bepalend voor de doelmatigheid van de planbare ambulancezorg. Tegelijkertijd
is het belangrijk dat die meldkamer gecolokeerd is bij en nauw samenwerkt
met brandweer en politie vanwege de mogelijkheden die dat biedt voor betere
multidisciplinaire samenwerking. Qua organisatie zijn – afhankelijk
van de regionale situatie – meerdere modellen denkbaar: de RAV levert
zelf het personeel, of het personeel is in dienst van een andere meldkamerpartner.De integrale verantwoordelijkheid van de RAV voor de kwaliteit en de doelmatigheid
van de ambulancezorg – waar de meldkamerprocessen nadrukkelijk onderdeel
van zijn – moet echter ongeacht de keuze voor de organisatievorm, goed
zijn geborgd. De RAV en de gemeenten sluiten hiertoe een overeenkomst.Ten aanzien van de kwaliteit van de meldkamer wil ik benadrukken dat het
bij het aannemen van de melding van belang is dat een adequate inschatting
wordt gemaakt van de medische situatie en dat prioriteiten kunnen worden gesteld
bij de inzet van ambulances. Ook moet beoordeeld kunnen worden of andere hulpverleners
in de gezondheidszorg (bijvoorbeeld huisarts, mobiel medisch team) moeten
worden ingezet. Dat vereist inhoudelijke deskundigheid op het gebied van de
spoedeisende medische hulpverlening. Gelet op dit belang en de door de ambulancesector
gestelde normen, moet er daarom permanent een terzake deskundige verpleegkundige
in de meldkamer aanwezig zijn.Dat neemt niet weg dat er ook andere centralisten dan verpleegkundigen
in de meldkamer meldingen voor ambulances mogen aannemen. Daarbij moet
wel in een protocol worden vastgelegd wat de bevoegdheden van de niet-verpleegkundig
centralisten zijn en in welke gevallen de verpleegkundig centralist het gesprek
moet overnemen cq. moet worden geconsulteerd. Ik denk hierbij in ieder geval
aan situaties waarbij getwijfeld wordt aan de noodzaak om een ambulance te
sturen, gecompliceerde hulpvragen en situaties waarbij de hulpvraag onduidelijk
is. Een dergelijk protocol moet worden goedgekeurd door de medisch manager
van de RAV.De inzet van niet-verpleegkundig centralisten ten behoeve van de ambulancezorg,
valt onder de functionele verantwoordelijkheid die de regionale ambulancevoorziening
heeft voor het ambulancedeel in de gemeenschappelijke meldkamer.Van belang overigens bij een dergelijke opzet van de meldkamer is de mogelijkheid
van een verbreding van de meldkamer tot een zogeheten «Meldkamer Zorg»
binnen de gemeenschappelijke meldkamer, waarin ook de spoedeisende eerste
en tweedelijnszorg in zijn geheel kunnen worden gecoördineerd. Een voorbeeld
hiervan is het onderbrengen van de bereikbaarheidsdienst van huisartsen bij
de meldkamer van de RAV, zoals bijvoorbeeld reeds is gerealiseerd bij de meldkamer
van politie, brandweer en RAV in de regio Drenthe. Ook bij andere regio's
wordt dit overwogen. In de toekomstige opzet van de meldkamerorganisatie zou
daarmee rekening gehouden moeten worden.4.3 Ambulancezorg van alledagHet publiek belang in verband met de ambulancezorg van alledag wordt gewaarborgd
langs de weg van een vergunningenstelsel, waarbij de vergunning steeds een
tijdelijk karakter heeft. Dit wordt ook wel aangeduid als concurrentie om de markt. De Minister van Volksgezondheid, welzijn
en Sport verleent een dergelijke vergunning voor telkens een periode van 4
jaar. Met het verkrijgen van een vergunning verwerft een ambulancevoorziening
het recht om als enige in de regio gedurende deze periode te mogen optreden
als de aanbieder van ambulancezorg. Goede kwaliteit van zorg is een vereiste
bij uitstek in de ambulancezorg. De ambulancevoorziening wordt door het in
principe eindige karakter van de vergunning geprikkeld om efficiency en maatwerk
te leveren, oftewel een optimale prijs/kwaliteitsverhouding te bieden. Immers,
hij moet iedere vier jaar weer opnieuw een vergunning verwerven en andere
gegadigden zijn niet uit te sluiten.Mocht op enig moment er in een regio geen ambulancevoorziening in het
bezit zijn van een vergunning om te mogen optreden als de aanbieder van ambulancezorg,
dan dient de Minister daarin te voorzien. De Minister kan daartoe een rechtspersoon
verzoeken een vergunning aan te vragen. Dit kan ook een zorgverzekeraar zijn
zodra de mogelijkheid dat hij met een eigen instelling zelf zorg aanbiedt,
wettelijk is geregeld.Voor deze systematiek wordt gekozen omdat gereguleerde marktwerking voor
de ambulancezorg geen optie is. Dit is ook nadrukkelijk vastgesteld in het
Algemeen overleg met de Vaste Commissie voor VWS van de Tweede Kamer over
ambulancezorg (13 september 2001). Met name bij de spoedeisende ambulancezorg
staan de vereisten van 24 uurs-beschikbaarheid, continuïteit en leveringszekerheid
binnen 15 minuten voorop. Gelet op de vereiste kwaliteit, de hoge kosten voor
beschikbaarheid en paraatheid van deze zorg is een overcapaciteit aan ambulancezorg
teneinde een dergelijk markt te creëren, ongewenst. De ambulances voor
spoedeisende zorg worden ook gebruikt voor het goed planbare vervoer van patiënten.
Kennis en kapitaal van de ambulancevoorziening worden doelmatig benut wanneer
spoed- en besteld vervoer in een optimale mix kunnen worden gebruikt
en (operationeel) aangestuurd. Dus voor beide producten dient er een zelfde
besturingssystematiek te gelden.5. Opzet van de nieuwe besturingssystematiek5.1. VergunningenstelselOm een regionale ambulancevoorziening te mogen exploiteren is –
zoals onder 3.3 is aangegeven – een vergunning vereist. De aanvrager
om een vergunning legt zijn voornemens omtrent de organisatie van de ambulancezorg
en de standplaatsen neer in een regionaal ambulanceplan (RAP). Het RAP is
een strategisch beleidsplan waarin een regionale visie op de ambulancezorg
in de keten van de spoedeisende medische hulpverlening in de regio is opgenomen.
Het dient een overzicht te bevatten van de voorzieningen, waaronder het aantal
ambulances, dat nodig is om op elke plaats in de regio in spoedeisende situaties
zo snel mogelijk ambulancezorg te leveren. Ook de verantwoordelijkheden rond
de meldkamer moeten zijn geregeld, evenals de samenwerking met andere instellingen
in de regio als ziekenhuizen en naburige RAV-en. Ook de taken in het kader
van de geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en rampen moeten in het
plan zijn vastgelegd evenals een financiële paragraaf.Bij de opstelling van het RAP is het van belang de meest relevante verzekeraars
nauw te betrekken. Het uiteindelijke plan moet immers bij de vergunningaanvrage
met een zwaarwegend advies van de verzekeraars bij de Minister worden ingediend
(zie 5.3). Het deel van het RAP dat betrekking heeft op de geneeskundige hulpverlening
bij rampen en zware ongevallen heeft de instemming nodig van het GHOR-bestuur,
zodat op dat onderdeel de publieke belangen maximaal zijn geborgd. Het is
daarom ook van belang dat de regionaal geneeskundig functionaris nauw bij
het proces betrokken wordt.5.2. Vereisten verbonden aan de vergunning(aanvrage)Kenmerkend voor het vergunningenstelsel is het landelijk werkende preventieve
toezicht op de kwaliteit van de ambulancezorg. De regionale ambulancevoorzieningen
moeten op grond van de vergunning aan duidelijke eisen voldoen. De eisen betreffen
onder meer de transparantie van de organisatie, de financiën en de verantwoordelijkheden.
Voorts gelden er verplichtingen in verband met spreiding en beschikbaarheid
in geval van spoedeisende medische hulpverlening (15 minuten na melding, bemensing
van de auto en de CPA), de verantwoordelijkheid voor de ambulancezorg in de
eigen regio (i.e. de regio conform de indeling in veiligheidsregio's); de
verplichting tot het regelmatig opstellen van een regionaal ambulanceplan
(minstens één maal per vier jaar). De spreiding zal worden getoetst
aan een landelijk referentiekader. De inhoud van het regionaal ambulanceplan
dient gedragen te worden door de belangrijkste in de regio werkzame verzekeraars
en het betrokken GHOR-bestuur. De paragraaf die betrekking heeft op de inzet
bij rampen en zware ongevallen, moet gelet op de specifieke publieke belangen
hieromtrent voorzien zijn van de instemming van het GHOR-bestuur. Deze GHOR-paragraaf
dient inhoudelijk te zijn afgestemd met het regionaal beheersplan rampenbestrijding,
dat door GS wordt getoetst.Tenslotte dient de regionale ambulancevoorziening aan te tonen op welke
wijze de aansturing van de (gemeenschappelijke) meldkamer is gewaarborgd voor
zover het de ambulancezorg betreft.De aanvrage om vergunning dient voorzien te zijn van:– een zwaarwegend advies van de belangrijkste in de regio werkzame zorgverzekeraars over de organisatie en wijze van zorgverlening en
de bekostiging ervan;– de instemming van het betrokken GHOR-bestuur voor wat betreft
het onderdeel betreffende de geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en
rampen uit hoofde van zijn verantwoordelijkheid op grond van de Wet geneeskundige
hulpverlening bij rampen.5.3. Regie door zorgverzekeraarsDe door de Minister verleende vergunningen hebben een tijdelijke werking
van vier jaar. Het ligt voor de hand dat de zorgverzekeraars tijdig anticiperen
op het verstrijken van die termijn en tijdig potentiële kandidaten uitnodigen
om over een op te stellen regionaal ambulanceplan met hen in gesprek te treden.
Zij kunnen – binnen de grenzen van de vergunning – regie voeren
door met de RAV afspraken te maken over de organisatie en wijze van zorgverlening
en de bekostiging daarvan.De reden dat de regie aan de verzekeraars wordt opgedragen en niet –
zoals tot op heden het geval is – aan de provinciale besturen, is de
plaats die de ambulancezorg in de totale keten van zorg inneemt. Ambulancezorg
is in de dagelijkse praktijk vooruitgeschoven ziekenhuiszorg. De typen producten
die in de ambulancezorg zijn te onderscheiden sluiten aan op de producten
die door ziekenhuizen worden geleverd. Zorgverzekeraars maken lokaal met huisartsen
en ziekenhuizen afspraken over samenwerking, taakverdeling en afstemming.
Zorgverzekeraars als regisseur van de curatieve zorg kunnen hun invloed uitoefenen
op het optimaliseren van spoedeisende hulpverlening inclusief de traumazorg.
Zij kunnen op regionaal niveau maatwerk leveren. In de praktijk blijken verzekeraars
daarin ook succesvol te zijn. Door bij deze afspraken ook de ambulancezorg
te betrekken zijn de zorgverzekeraars in staat om over de spoedeisende eerste
en tweedelijnszorg in zijn geheel tot afspraken te komen, zowel op het vlak
van dienstverlening als van bekostiging. De zorgverzekeraar heeft immers een
zorgplicht en kan erop worden aangesproken als deze zorg niet aan de gestelde
kwaliteitsvereisten voldoet. De verstrekkingen in het kader van de Ziekenfondswet –
i.c. het vervoer per ambulance – worden ook door de zorgverzekeraar
vergoed als er sprake is van een ramp of zwaar ongeval. Voor de verzekerde
maakt het dus niet uit of hij slachtoffer is van een «gewoon»
ongeval of van een ramp. De zorgverzekeraar heeft er dus belang bij dat de
kwaliteit van deze zorg goed geborgd is. Bovendien heeft hij aldus de sturing
voor de gehele keten van spoedeisende zorg in handen. Dit prikkelt de zorgverzekeraar
om een efficiënte organisatie van de spoedeisende zorg af te spreken
met een goede prijs/ kwaliteitverhouding. Een goede organisatie van de zorg
rondom de patiënt in de eerste uren na de acute zorgbehoefte inclusief
de ambulancezorg is uiteindelijk ook in het belang van de zorgverzekeraars.5.4. BekostigingEr zal in de gekozen opzet sprake zijn van concurrentie om de markt. Zorgverzekeraars
maken met een RAV voor de periode van vier jaar waarover de vergunningverlening
zich uitstrekt, afspraken over kwaliteit, prestaties en tarieven. Omdat het
aantal aanbieders waaruit de zorgverzekeraars elke vier jaar kunnen kiezen
voorlopig wellicht beperkt is, blijft de WTG vooralsnog van kracht.De bekostiging van producten, diensten en activiteiten die uitstijgen
boven hetgeen voor de normale, dagelijkse routinezorg benodigd is en die niet
te herleiden zijn tot het vervoer van een patiënt, komen voor rekening
van de aanvrager. Er is immers geen relatie tussen zorgaanbieder (i.c. de
RAV) en een patiënt, zodat de zorgaanbieder ook niet bij een patiënt
of diens zorgverzekeraar kan declareren.In de meeste gevallen zal de gemeente de aanvrager zijn. Het gaat hier
onder meer om het op verzoek van bijvoorbeeld de gemeente buiten het normale
dienstrooster om inzetten van ambulances in het kader van het stand-by staan
bij grote evenementen, risicowedstrijden etc. Dit is vastgelegd in een specifieke
beleidsregel van het College Tarieven Gezondheidszorg.6. Wettelijke inkaderingDe wettelijke inkadering, zoals in het onderstaande wordt beschreven,
richt zich op de ambulancezorg van alledag zoals geregeld in de Wet ambulancevervoer.
De geneeskundige hulpverlening bij rampen en zware ongevallen zoals nu in
de Wghr geregeld is, worden in deze voorstellen niet gewijzigd. Bovendien
passen de voorstellen goed bij de voorstellen gedaan in de Beleidsnota rampenbestrijding
(1999) (regionale beheersplannen die eens per vier jaar worden herzien).De wettelijke regeling krijgt de volgende opzet.Het is verboden om ambulancezorg (spoedeisend of besteld) te leveren zonder
vergunning.Vergunning wordt verleend door de Minister. Om zowel de Minister voldoende
mogelijkheden te geven om in te grijpen als een RAV niet aan de eisen voldoet,
als om voldoende prikkels voor doelmatigheid te geven, zal een vergunning
steeds voor bepaalde tijd (vier jaar) worden verleend. Per (veiligheids-)regio
wordt aan één rechtspersoon vergunning verleend, die daarmee
de Regionale ambulancevoorziening vormt.Een aanvrage om een vergunning gaat vergezeld van een regionaal ambulanceplan.
Daarin is in ieder geval opgenomen:– een overzicht van de voorzieningen, waaronder het aantal ambulances,
die zullen worden ingezet om op elke plaats in de regio in spoedeisende situaties
(A1-ritten) binnen 15 minuten na de melding ambulancezorg te leveren, rekening
houdend met de ambulancevoorzieningen in de aangrenzende regio's;– een regeling van de verantwoordelijkheden rond de meldkamer;– regeling van de samenwerking met andere instellingen in de regio
als ziekenhuizen en naburige RAV-en;– regeling van de taken in het kader van de geneeskundige hulpverlening
bij rampen en zware ongevallen;– een financiële paragraaf.De aanvrage om een vergunning dient voorts voorzien te zijn van een zwaarwegend
advies van de in de regio werkzame zorgverzekeraars over het plan (organisatie,
wijze van zorgverlening en de bekostiging ervan) en voor wat betreft het onderdeel
betreffende de geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en rampen van de
instemming door het betrokken GHOR-bestuur.Vergunning wordt verleend indien de aanvrage op hoofdlijnen aansluit op
de inzichten van betrokken verzekeraars en het GHOR-bestuur en indien wordt
voldaan aan eisen aangaande:– de transparantie van de bestuurssamenstelling van de RAV, o.a.
op het punt van de participatie van gemeentebesturen in een toezichthoudend
orgaan;– de paraatheid en beschikbaarheid van de ambulancezorg voor de
hele regio;– de inhoudelijke aansturing door de RAV van de meldkamer voor zover
het de ambulancezorg betreft.Deze eisen worden bij of krachtens de wet omschreven. Zij vormen tezamen
met het regionale ambulancezorg plan de basis voor de beslissing over vergunningverlening
aan RAV'en om ambulancezorg te mogen leveren. De nieuwe wet zal ook –
evenals in de huidige Wet ambulancevervoer het geval is – bepalingen
kennen omtrent de inzet van ambulances in het kader van buitenland- of luchthavenvervoer
en incidenteel ambulancevervoer (zoals bijvoorbeeld bedrijfsambulances en
ambulances van het Nederlandse Rode Kruis t.b.v. sociale activiteiten).Bij de invoering van de nieuwe wet zal worden voorzien in overgangsbepalingen. XNoot1Ambulancezorg is de zorg die beroeps- of bedrijfsmatig wordt verleend
om een zieke of ongevalsslachtoffer binnen het kader van zijn aandoening of
letsel hulp te verlenen en, waar nodig, adequaat te vervoeren met inachtneming
van datgene wat op grond van algemeen beschikbare medische en verpleegkundige
kennis noodzakelijk is. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28008-26.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl