Wijziging Sanctiewet 1977 implementatie verplichtingen bestrijding terrorisme en naleving financiële sancties; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28251, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

08-04-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28251 nr. 5

03-04-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEENToezicht op financiële sanctiemaatregelenAdministratieve lasten en budgettaire consequentiesStrafmaatARTIKELSGEWIJSArtikel AArtikel BArtikel CArtikel FArtikel GAdvies Raad van State en nader rapportOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28251Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 37 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 251Wijziging van de Sanctiewet 1977 met het oog op de implementatie van
internationale verplichtingen gericht op de bestrijding van terrorisme en
uitbreiding van het toezicht op de naleving van financiële sanctiemaatregelennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 3 april 2002Met belangstelling en erkentelijkheid voor de door de leden van de desbetreffende
fracties betrachte spoed hebben mijn ambtgenoot van Financiën en ik kennis
genomen van de vragen die in het verslag zijn neergelegd. Mede namens mijn
ambtgenoot van Financiën doe ik u de volgende reactie toekomen.ALGEMEENHet stemt mij tot voldoening dat de leden van de fracties van de PvdA,
D66 en ChristenUnie met zoveel woorden de strekking van het wetsvoorstel hebben
onderschreven. De constatering dat de internationale regelgeving in het kader
van de strijd tegen het terrorisme Nederland genoodzaakt heeft om maatregelen
te nemen is onontkoombaar.Op de vraag van de leden van de fractie van de ChristenUnie wat de voorgestelde
wetswijziging toevoegt aan de mogelijkheden tot het treffen van «smart
sanctions» luidt het antwoord dat het wetsvoorstel er niet toe strekt
om het sanctiearsenaal uit te breiden. De huidige wet geeft voldoende ruimte
voor de toepassing van alle sanctietypen. Het wetsvoorstel beoogt allereerst
om de toepassingssfeer van dat sanctiearsenaal uit te breiden – door
het vervallen van de beperking tot staten en gebieden – en biedt daarenboven
een aangescherpt instrumentarium om toe te zien op de naleving van financiële
sancties.Toezicht op financiële sanctiemaatregelenDe leden van de D66-fractie vroegen zich af hoe het Europese beleid zich
verhoudt tot de Nederlandse regelgeving met betrekking tot de strijd tegen
de financiële voeding van het terrorisme. Opgemerkt moet worden dat de
Sanctiewet 1977 een kaderwet is die tot doel heeft om uitvoering te geven
aan internationale verplichtingen, aanbevelingen en afspraken op het terrein
van de handhaving en het herstel van de internationale vrede en veiligheid
en de bevordering van de internationale rechtsorde (zie artikel 2 van de Sanctiewet
1977). Deze wet biedt geen basis voor uitsluitend nationale maatregelen. De
Sanctiewet 1977 vormt daarmee de schakel tussen internationale
verplichtingen die bijvoorbeeld voortvloeien uit VN-Veiligheidsraadresoluties
en EU-Verordeningen, en de nationale uitvoering. Zo hebben EU-verordeningen
waarin tegoeden van terroristen worden bevroren rechtstreekse werking in Nederland.
Op basis van de Sanctiewet 1977 wordt vervolgens de strafbaarstelling van
deze EU-verordeningen geregeld. Het Europese beleid op dit gebied en de Nederlandse
regelgeving zijn dan ook volledig consistent.De D66-fractie vroeg zich af in hoeverre Nederlandse financiële instellingen
thans reeds in staat zijn om zogenaamde smart sanctions uit te voeren. De inzet van gerichte financiële sanctiemaatregelen
(ook wel smart sanctions genoemd) heeft in de
afgelopen jaren een hoge vlucht genomen. Het gebruik van zogenaamde «zwarte
lijsten» – waarin de door sancties te treffen personen en organisaties
zijn aangeduid – biedt hiervoor een goed instrument, omdat deze helder
aangeven op welke subjecten de sanctiemaatregelen van toepassing zijn. De
keerzijde van de medaille is dat de gerichte financiële sanctiemaatregelen
hogere eisen stellen aan de administratieve organisatie en de interne controle
van de financiële instellingen. Op basis van de eerste ervaringen die
de regering heeft met het uitvoeren van gerichte sanctiemaatregelen door financiële
instellingen bestaat de indruk dat de meeste instellingen in hoge mate voldoen
aan de gangbare eisen die gesteld moeten worden aan de administratieve organisatie
en de interne controle. Een compleet beeld op dit punt is echter nog niet
te geven, omdat de financiële toezichthouders thans nog geen expliciete
verantwoordelijkheden of bevoegdheden kennen om de naleving van de sanctieregelgeving
door de instellingen op een meer systematische wijze te beoordelen of af te
dwingen. Onderhavig wetsvoorstel voorziet juist in deze behoefte.Verder dient te worden opgemerkt dat de effectieve uitvoering van financiële
sanctiemaatregelen staat of valt met de kwaliteit van de samengestelde zwarte
lijsten. Zwarte lijsten die namen van personen en organisaties bevatten waarvan
niet vast staat of de spellingswijze correct is of waar de omschrijvingen
van personen en organisaties beperkt zijn tot alleen een naam – zonder
geboortedatum of oprichtingsdatum, adreslocatie, paspoortnummer of andere
identificerende kenmerken die bij financiële instellingen bekend zijn –
bemoeilijken de uitvoering ten zeerste. De Nederlandse regering dringt er
dan ook in VN- en EU-verband op aan dat lijsten die in internationaal verband
worden vastgesteld voldoende specifiek zijn om door financiële instellingen
effectief gehanteerd te kunnen worden in hun administratieve systemen.De D66-fractie vroeg hoe de financiële toezichthouders staan tegenover
de overdracht van bevoegdheden die aan de Minister van Financiën worden
toegekend in onderhavig wetsvoorstel aan De Nederlandsche Bank, de Autoriteit
Financiële Markten en de Pensioen- & Verzekeringskamer. Het wetsvoorstel
is tot stand gekomen in overleg met de betrokken financiële toezichthouders,
mede op basis van de uitkomsten van bilaterale gesprekken met vertegenwoordigers
van de financiële toezichthouders over hun toekomstige rol bij het toezicht
op de naleving van de Sanctiewet 1977. De beoogde overdracht van de aan de
Minister van Financiën toegekende bevoegdheden aan de financiële
toezichthouders wordt door de toezichthouders verwelkomd.De D66-fractie vroeg wat de verhouding is tussen de ECD en de financiële
toezichthouders. In het algemeen bestaat er geen rangorde tussen de ECD enerzijds
en de financiële toezichthouders anderzijds. De ECD en de financiële
toezichthouders voeren op voet van gelijkheid hun taken uit, maar kennen wel
ieder een eigen rol. De financiële toezichthouders zullen zich met name
richten op het zogenaamde ex ante toezicht, waarbij erop wordt toegezien dat
de instellingen in staat zijn sanctieregels uit te voeren en dit ook
daadwerkelijk doen. De financiële toezichthouders richten zich hierbij
op de in de wet omschreven financiële instellingen. Indien door een financiële
toezichthouder een mogelijke overtreding van de sanctieregels wordt geconstateerd,
kan de ECD een nader onderzoek instellen.De bevoegdheden van de ECD zijn ruimer dan die van de financiële
toezichthouders. De ECD behoudt in de nieuwe opzet zijn huidige bevoegdheden.
De ECD blijft dus als toezichthouder verantwoordelijk voor het onderzoek naar
mogelijke overtredingen van de Sanctiewet 1977 in alle sectoren van de economie.
De ECD behoudt dus ook het recht om bij financiële instellingen binnen
te treden wanneer dat uit oogpunt van opsporing wenselijk is. Dit zal in de
regel in overleg gebeuren met de betreffende financiële toezichthouder.In antwoord op de vraag van de fractie van D66 in hoeverre er met dit
voorstel nieuwe verplichtingen in het leven worden geroepen voor de financiële
instellingen, merk ik op dat de verplichting tot uitvoering van sanctiemaatregelen
niet zozeer door de Sanctiewet 1977 maar in eerste instantie door rechtstreeks
werkende EU-verordeningen worden opgelegd. Nieuwe verplichtingen op grond
van de Sanctiewet 1977 betreffen vooral rapportages aan de toezichthouders,
die het toezicht op de naleving van deze verplichtingen mogelijk moeten maken.
Concrete maatregelen die financiële instellingen naar aanleiding van
dit wetsvoorstel moeten nemen liggen dan ook met name op het gebied van de
administratieve organisatie die het rapporteren over de uitvoering van financiële
sanctiemaatregelen mogelijk moet maken.De zorg van de leden van de ChristenUnie dat, met het verscherpen van
het toezicht op de financiële sector, er mogelijk een grotere kans is
dat terroristische financiële activiteiten op een andere manier (buiten
de financiële sector) worden vormgegeven deel ik slechts ten dele. Dat
het huidige wetsvoorstel het gebruik van de financiële sector voor de
financiering van terrorisme onaantrekkelijker maakt kan geen reden zijn voor
het achterwege laten van versterking van het toezicht. Financiering is bovendien
slechts één aspect in de hele keten van het uitvoeren van terroristische
activiteiten. In de nota Integriteit Financiële Sector en Terrorismebestrijding
(Kamerstuk 28 106 van 16 november 2001) is uitgebreid beschreven op welke
manier de strijd tegen het terrorisme en de financiering ervan wordt aangepakt.
Bij brief van het kabinet dd 5 oktober 20011 is
bovendien aan de Tweede kamer het actieplan Terrorismebestrijding en veiligheid
gepresenteerdAdministratieve lasten en budgettaire consequentiesDe D66-fractie vroeg of de door de regering gemaakte schatting van de
administratieve lasten in overleg met de financiële instellingen tot
stand is gekomen. Zoals de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel aangeeft,
kan een voorzichtige schatting van de totale administratieve lasten voor de
financiële sector als gevolg van de rapportageverplichting en het aangescherpte
toezicht, begroot worden op €447 000,– per jaar. Deze schatting
is niet in overleg met de financiële instellingen tot stand gekomen,
maar wel in nauw overleg met de financiële toezichthouders. Het betreft
hier de extra kosten ten opzichte van de situatie waarin de sanctieregelgeving
niet expliciet in het financiële toezicht wordt betrokken. Overigens
doet dit cijfer geen recht aan de substantiële inspanning die door de
financiële sector wordt verricht ter naleving van financiële sanctieregelgeving.
Het grootste deel van de met de naleving van de sanctieregelgeving gepaard
gaande kosten voor de financiële sector vloeit immers voort uit de internationale
verplichtingen zelf. De D66-fractie heeft tevens een vraag gesteld over de budgettaire consequenties
van het wetsvoorstel. De regering heeft niet overwogen om de kosten van het
toezicht op de naleving van de Sanctiewet 1977 te verhalen op de financiële
instellingen. Bedacht moet worden, dat de financiële instellingen door
de inzet van het financiële sanctie-instrument in internationaal verband,
reeds substantiële kosten voor hun rekening nemen. De keuze om af te
zien van kostenverhaal op instellingen wordt mede ingegeven vanuit het oogpunt
dat het gaat om een taak ten behoeve van de openbare orde en veiligheid dan
wel ten behoeve van het algemeen belang. Het is niet juist de kosten van het
aangescherpte toezicht geheel voor rekening van de financiële instellingen
te laten komen. Deze keuze is bovendien in lijn met de opzet waarvoor binnen
de Wet MOT/Wid gekozen is, en vormt een continuering van de huidige situatie.
Het huidige toezicht op de naleving van de Sanctiewet 1977 (uitgevoerd door
o.a. de ECD) wordt reeds bekostigd uit de algemene middelen. Zoals de Memorie
van Toelichting aangeeft, zijn de budgettaire consequenties van dit wetsvoorstel
overigens te verwaarlozen.De fractie van D66 stelde tevens de vraag welke procedure gevolgd wordt
bij een weigering van een instelling de gevraagde gegevens te verstrekken.Voorop staat uiteraard dat instellingen verplicht zijn de krachtens de
wet gevraagde inlichtingen te geven. Weigering levert een economisch delict
op. In de praktijk zal de toezichthouder daarnaast gebruik kunnen maken van
de procedure van afdeling 5.2, hoofdstuk 5, Algemene wet bestuursrecht (vgl.
artikel 10, derde lid, van het voorstel). Op grond hiervan kan de toezichthouder
zich toegang tot informatie verschaffen, woningen binnentreden en dergelijke.
Voorts kan gedacht worden aan het opleggen van een last onder dwangsom (zie
het voorgestelde artikel 10c, eerste lid). Ook hierop is de Algemene wet bestuursrecht
van toepassing (artikelen 5:32, tweede tot en met vijfde lid, en 5:33 tot
en met 5:35).StrafmaatDe leden van de PvdA-fractie vroegen naar de gronden voor de verhoging
van de strafmaxima. De verhoging van de strafmaat is ingegeven door gewijzigde
inzichten omtrent de ernst van de overtreding, die onder omstandigheden niet
van mindere orde is dan een overtreding van de In- en uitvoerwet ten aanzien
van strategische goederen. Boetes moeten daarnaast voldoende hoog zijn om
voor financiële rechtspersonen afdoende effectief te zijn. De verdrievoudiging
van de strafmaat waar het gevangenisstraf betreft, is een uitvloeisel van
de categorie-indeling van de Wet op de economische delicten, maar leidt in
mijn ogen – gelet op de ernst van de misdrijven en de consequenties
die de misdrijven kunnen hebben – allerminst tot een bovenmatig strafmaximum.
De uitbreiding van opsporingsmogelijkheden is daarvan het – niet onwelkome –
gevolg.ARTIKELSGEWIJSArtikel ADe vrees van de leden van de PvdA-fractie dat de voorgestelde toevoeging
aan artikel 2 eerder misverstanden zal meebrengen dan voorkomen, deel ik niet.
De toevoeging beoogt elke twijfel over de toepasselijkheid van de Sanctiewet
1977 bij de bestrijding van terrorisme in internationaal verband uit te sluiten,
door deze doelstelling naast de bevordering van de internationale rechtsorde
als een afzonderlijke toepassingsgrond te vermelden. Met de leden ben ik van
oordeel dat de omstandigheid dat de internationale gemeenschap zich de zorg
voor terrorismebestrijding aantrekt de internationale rechtsorde
aangaat, maar elke twijfel dienaangaande – bijvoorbeeld in het geval
dat een terroristische entiteit een overwegend lokale actieradius heeft maar
haar activiteiten een zodanige impact hebben dat op haar internationale sancties
van toepassing zijn – moet en kan worden voorkomen.Artikel BDe leden van de fractie van de ChristenUnie vroegen wat er onder de begrippen
«betalingsverkeer» en «financieel verkeer» begrepen
moet worden. In het wetsvoorstel is er bewust voor gekozen om het begrip betalingsverkeer
te vervangen voor het ruimere begrip financieel verkeer. Hiermee wil de regering
tot uitdrukking brengen dat niet alleen het betalingsverkeer, maar ook transacties
uit hoofde van bijvoorbeeld verzekeringen, pensioenen en effectenverkeer onder
de reikwijdte van de Sanctiewet 1977 vallen. Deze verruiming van de aard van
de transacties die door financiële sancties worden getroffen, vloeit
logisch voort uit de opsomming waarvoor in EU-verordeningen en VN-resoluties
is gekozen.Artikel COp de vraag van de leden van de PvdA-fractie naar de verhouding tussen
het voorgestelde artikel 4 en de internationaal gewaarborgde bescherming van
vluchtelingen, merk ik op dat de toepassing van de op grond van artikel 4
geboden bevoegdheid zich dient te bewegen binnen het raamwerk van de op Nederland
berustende internationale verplichtingen, waaronder het Vluchtelingenverdrag.Overigens biedt de Vreemdelingenwet ook nu al de mogelijkheid om personen
waarvan blijkt dat zij een bedreiging vormen voor de nationale veiligheid
of de openbare orde de toegang tot Nederland te weigeren of uit te zetten.
Het Vluchtelingenverdrag verzet zich daar niet tegen.Artikel FDe leden van de fractie van de ChristenUnie vroegen welke personen naast
ambtenaren kunnen worden belast met het toezicht op de naleving van de wet.
Ingevolge de Regeling toezichthoudende ambtenaren Sanctiewet 1977 zijn thans
belast met het toezicht: de ambtenaren van de rijksbelastingdienst, bevoegd
inzake de douane, de buitengewone opsporingsambtenaren van de Belastingdienst/ECD
van het Ministerie van Financiën, de ambtenaren van de Algemene Inspectiedienst
en de commandanten van de Nederlandse oorlogsschepen. Artikel 10 van de Sanctiewet
1977 bood en biedt – conform artikel 5:11 van de Algemene wet bestuursrecht –
daarnaast de mogelijkheid om ook andere personen met het toezicht te belasten.
Het wetsvoorstel brengt in zoverre geen wijzigingen mee. Tot dusverre is van
deze mogelijkheid geen gebruik gemaakt. Evenmin bestaat het voornemen om daartoe
over te gaan.Artikel GDe leden van de PvdA-fractie vroegen naar de gevolgen van de introductie
van de bestuurlijke boete in de Sanctiewet 1977.Het van de wetgeving inzake toezicht op financiële instellingen (bijvoorbeeld
de Wet toezicht kredietwezen 1992) afkomstige instrument van de bestuurlijke
boete wordt vooral ingevoerd als effectief sanctiemiddel ten behoeve van het
toezicht op de naleving van de door de Minister van Financiën op grond
van het voorgestelde artikel 10b gestelde eisen met betrekking tot de administratieve
organisatie en de interne controle. De bestuurlijke boete is uitsluitend van
toepassing op de in artikel 10 bedoelde instellingen (zoals banken, verzekeringsmaatschappijen
en beleggingsinstellingen). Artikel 6 van het Europees Verdrag
voor de Rechten van de Mens (EVRM) garandeert belangrijke rechten voor «degene
tegen wie een strafvervolging wordt ingesteld», waaronder in dit verband
ook moet worden verstaan degene aan wie een bestuurlijke boete wordt opgelegd.
Met deze rechten is in het wetsvoorstel rekening gehouden door de relevante
passages betreffende bestuurlijke boetes in de wetgeving met betrekking tot
het reguliere financiële toezicht van overeenkomstige toepassing te verklaren
(zie het voorgestelde artikel 10d). In die wetgeving zijn onder andere bepalingen
over het zwijgrecht opgenomen. Artikel 6 EVRM staat niet in de weg dat de
bevoegdheid tot het opleggen van geldboeten wordt toegekend aan zelfstandige
bestuursorganen zoals De Nederlandsche Bank, de Pensioen- & Verzekeringskamer
of de Autoriteit Financiële Markten, ook niet als deze bestuursorganen
privaatrechtelijk zijn vormgegeven.De leden van de PvdA-fractie en van de fracties van GroenLinks en ChristenUnie
stelden enkele vragen over de waarborgen bij de verstrekking van gegevens
of inlichtingen aan Nederlandse of buitenlandse overheidsinstanties. Krachtens
artikel 10g van het wetsvoorstel mogen gegevens en inlichtingen omtrent afzonderlijke
ondernemingen, instellingen of personen, niet gepubliceerd worden. Deze zijn
geheim. Een uitzondering op deze hoofdregel vormt de verstrekking van gegevens
of inlichtingen aan Nederlandse of buitenlandse overheidsinstanties, dan wel
aan Nederlandse of buitenlandse van overheidswege aangewezen instanties die
belast zijn met het toezicht op de naleving van regels op het gebied van het
financiële verkeer.Naar aanleiding van het advies van de Raad van State heeft de regering
besloten om in de wetstekst zelf enkele waarborgen op te nemen die in acht
moeten worden genomen bij de verstrekking van gegevens of inlichtingen aan
bedoelde instanties. Hiervoor is in artikel 10h een aantal criteria geformuleerd,
analoog aan de waarborgen voor gegevensuitwisseling zoals deze in de financiële
toezichtwetten zijn geformuleerd. In concreto betekent dit, dat voorafgaande
aan de verstrekking van de gegevens aan bedoelde instantie, getoetst moet
worden of voldaan is aan de geformuleerde criteria. Hierbij zal ook rekening
gehouden moeten worden met in andere landen geldende wetgeving, voorzover
deze minder waarborgen kent ten aanzien van het gebruik en de vertrouwelijkheid
van de informatie. Na verstrekking van gegevens aan buitenlandse instanties
is het moeilijk om hier nog zeggenschap over uit te oefenen, hetgeen het belang
onderstreept van een adequate toetsing vooraf. Verder ligt het in de rede
dat in voorkomende gevallen afspraken worden gemaakt over het toegestane gebruik
van de verstrekte gegevens. Dergelijke afspraken kunnen tevens voorkomen dat
in het buitenland een mogelijk afwijkende interpretatie kan ontstaan van het
doel waarvoor de gegevens gebruikt mogen worden.Advies Raad van State en nader rapportDe leden van de PvdA-fractie, van de D66-fractie en van de fractie van
GroenLinks stelden enkele vragen over de aansluiting tussen de Sanctiewet
1977 en de van toepassing zijnde Europese bepalingen, en wezen daarbij op
de mogelijkheid om te verwijzen naar de definities van de desbetreffende verordening.De Sanctiewet 1977 biedt afdoende mogelijkheden voor een adequate aansluiting
tussen de van toepassing zijnde Europese regelingen en de ter uitvoering daarvan
in nationaal verband te treffen sanctieregelingen. De wet reikt het instrumentarium
voor die uitvoering aan, maar staat zelf niet in het teken van de uitvoering
van een of enkele specifieke, in de wet met name genoemde internationale
regelingen. De wet voorziet erin dat specifieke internationale maatregelen
op het niveau van ministeriële regeling worden verankerd. Een vermelding
van concrete Europese verordeningen of VN-resoluties in de wet zelf zou meebrengen
dat de wet frequent moet worden gewijzigd, alleen al om alle mutaties in het
bestand van verordeningen en resoluties op te vangen: die internationale rechtsinstrumenten
plegen immers frequent te worden gewijzigd of vervangen. Juist daarom biedt
de wet de mogelijkheid om op flexibele wijze, bij ministeriële regeling,
uitvoering te geven aan internationale sanctieregimes. In de op grond van
de Sanctiewet 1977 tot stand te brengen ministeriële regelingen wordt
immer voorzien in een naadloze aansluiting tussen de internationale regels
en de nationale uitvoering, onder andere door het overnemen van of verwijzen
naar de definities van het desbetreffende internationale rechtsinstrument.De fracties van de PvdA, D66 en de ChristenUnie vroegen waarom het voorgestelde
toezicht uit hoofde van de Sanctiewet 1977 zich niet mede uitstrekt tot ten
onrechte niet geregistreerde instellingen.Ten onrechte niet geregistreerde instellingen zijn, net als alle andere
(rechts)personen, gehouden de uit wetten en verdragen voortvloeiende verplichtingen,
waaronder het bevriezen van terroristische tegoeden, na te komen. Op het niet
nakomen van deze verplichtingen is het strafrecht van toepassing. De Economische
Controle Dienst houdt hier toezicht op. Bij de vormgeving van het voorgestelde
toezichtkader is ervoor gekozen om, in aanvulling daarop, voor wat de financiële
instellingen betreft, aan te sluiten bij het reguliere bestuursrechtelijke
toezichtkader zoals neergelegd in de bestaande financiële toezichtwetten
(onder andere de Wet toezicht kredietwezen 1992 en de Wet toezicht beleggingsinstellingen).
Reden hiervoor is vooral dat zodoende efficiënt gebruik kan worden gemaakt
van een reeds bestaande toezichtstructuur. Er is echter geen reden om het
bestuursrechtelijke toezicht uit hoofde van de Sanctiewet 1977 breder in te
zetten dan het geval is bij het reguliere, financiële toezicht. In dat
geval zou immers niet kunnen worden aangeknoopt bij bestaande bestuursrechtelijke
toezichtsrelaties tussen financiële toezichthouders en de instellingen.De leden van de fractie van GroenLinks stelden voorts de vraag in hoeverre
de VS of de VN de EU kunnen dwingen tot het vaststellen dat bepaalde «personen,
groepen en entiteiten betrokken zijn bij terroristische daden». Vooropgesteld
zij dat de EU – net als haar lid-staten – gebonden is aan door
de Veiligheidsraad van de VN vastgestelde resoluties. Als in dat kader is
vastgesteld dat bepaalde «personen, groepen en entiteiten betrokken
zijn bij terroristische daden» is dat voor de EU een gegeven. Aan een
staat als de VS komt niet de bevoegdheid toe om derden-staten op een dergelijke
wijze te binden.De leden van de PvdA-fractie informeerden op welke wijze een adequate
democratische controle is gewaarborgd. Vooropgesteld zij dat het onderhavige
wetsvoorstel noodzakelijk is om de nationale strafbaarstelling te regelen
van sanctieverordeningen van de EU die zich richten op «non-state actors»
(onder meer Verordening 2580/2001/EG van 27 december 2001 die bevriezing van
tegoeden regelt). Europese verordeningen zijn rechtstreeks toepasselijk in
de nationale rechtsorde.De genoemde Verordening heeft een drievoudige rechtsbasis in het EG-verdrag:
de artikelen 60, 301 en 308. Doordat de verordening mede steunt op artikel
308 is deze voor advies voorgelegd aan het Europese Parlement. Het EP heeft
een positief advies gegeven. Artikel 308 vereist bovendien unanimiteit. Derhalve
is duidelijk dat alle vertegenwoordigers van de lidstaten in de Raad voor
hebben gestemd en kunnen deze bewindslieden in hun nationale parlement
hierop worden aangesproken. Democratische controle is daarmee gewaarborgd.Voorts vroegen de leden van de fractie van GroenLinks in hoeverre de gronden
waarop «personen, groepen en entiteiten die betrokken zijn bij terroristische
daden» geopenbaard kunnen worden. Voor «personen, groepen en entiteiten
die betrokken zijn bij terroristische daden» zou door het ontbreken
van openbare gronden verweer vrijwel niet mogelijk zijn.Criteria voor plaatsing van personen, groepen en entiteiten op de openbare
EU-lijst waarvoor Verordening 2580 geldt, zijn in artikel 1, lid 4 van het
GS/2001/931 en in artikel 2, lid 3, van de verordening beschreven. In het
GS is bepaald dat de lijst wordt opgesteld aan de hand van welbepaalde (o.m.
vertrouwelijke) inlichtingen en/of dossierelementen die aantonen dat door
een bevoegde instantie (waaronder de rechterlijke macht) een beslissing is
genomen ten aanzien van de bedoelde personen, groepen of entiteiten. Hierbij
kan het gaan om de inleiding van een onderzoek of een vervolging wegens een
terroristische daad, poging tot het plegen van een dergelijke daad, of deelname
aan of het vergemakkelijken van een dergelijke daad, op grond van bewijzen
of serieuze en geloofwaardige aanwijzingen, dan wel om een veroordeling wegens
dergelijke feiten.Sommige van deze gegevens zijn openbaar (bijvoorbeeld een beslissing van
de rechterlijke macht), andere niet (gegevens afkomstig van inlichtingendiensten).
Openbaarmaking van alle eventuele gegevens zou het preventieve aspect van
de maatregel ondergraven.De gehanteerde definitie van terrorisme in het GS is identiek aan de formulering
uit het Kaderbesluit Terrorisme dat door de JBZ-raad in december 2001 werd
aangenomen (zie hierna).Verweer van individuen die vallen onder de reikwijdte van Verordening
2580/2001/EG is mogelijk bij het Gerecht van Eerste Aanleg in Luxemburg. De
vraag naar de aansprakelijkheid van de Europese gemeenschap voor eventuele
onrechtmatige wetgeving dient primair te worden beantwoord op basis van bestaande
jurisprudentie van het Hof van Justitie. Daarnaast wordt thans, gelet op het
bijzondere karakter van deze materie, in raadsverband gesproken over de wenselijkheid
van bijzondere compensatiemaatregelen.Voorts vroegen de leden van de fractie van GroenLinks of de regering een
resumé kan geven van de stand van zaken van de uiteenlopende terrorisme
definities.In december 2001 hebben de EU-lidstaten een politiek akkoord bereikt over
een kaderbesluit inzake de bestrijding van terrorisme en over een kaderbesluit
inzake het Europees Arrestatiebevel (EAB). Het kaderbesluit inzake de bestrijding
van terrorisme bevat een strafrechtelijke definitie van terroristische misdrijven,
alsmede afspraken over de strafmaat. De lidstaten dienen hun wetboek van strafrecht
vóór het einde van 2002 aan te passen aan de bepalingen van
het kaderbesluit. Voor Nederland betekent dit onder andere dat deelname aan
een terroristische organisatie strafbaar wordt gesteld en voorts dat er ten
aanzien van een aantal delicten een hogere minimum- cq maximumstraf wordt
bepaald voor het geval deze gepleegd zijn met terroristisch oogmerk. Het kaderbesluit
inzake het EAB vergemakkelijkt de overdracht van verdachten tussen de lidstaten
voor een aantal ernstige delicten, waaronder terroristische misdrijven. Voor
wat betreft de definitie van terroristisch misdrijven verwijst het EAB naar
het kaderbesluit betreffende de bestrijding van terrorisme. Het EAB dient
per 1 januari 2004 te worden toegepast. De definitie van strafbare feiten van terroristische aard in voornoemd
kaderbesluit bestaat uit twee delen: een omschrijving van het terroristisch
oogmerk en een lijst met delicten, die, wanneer zij worden gepleegd met het
terroristisch oogmerk, worden beschouwd als terroristische misdrijven. Er
is sprake van een terroristisch oogmerk wanneer de dader de feiten pleegt
met het doel:1. een bevolking ernstig te intimideren, of2. overheden dan wel een internationale organisatie op onrechtmatige wijze
te verplichten een bepaalde handeling te verrichten of zich daarvan te onthouden,
dan wel3. de politieke, constitutionele, economische of sociale basisstructuren
van een land of van een internationale organisatie ernstig te destabiliseren
of te vernietigen.De lijst met strafbare feiten die, wanneer gepleegd met terroristisch
oogmerk, als terroristisch misdrijven worden beschouwd omvat:– een aanslag op het leven van een persoon, met mogelijk een dodelijke
afloop;– ernstige schending van de fysieke integriteit van één
persoon;– ontvoering of gijzeling;– het veroorzaken van vergaande verwoesting van overheidsen openbare
voorzieningen, vervoersystemen of infrastructurele voorzieningen, met inbegrip
van informaticasystemen, een vast platform op het continentaal plat, openbare
plaatsen of privéterreinen, met als mogelijk resultaat dat mensenlevens
in gevaar worden gebracht of aanzienlijke economische schade wordt aangericht;– het kapen van vlieg- en vaartuigen, van andere middelen van personen-
of goederenvervoer; vervaardiging, bezit, verwerving, vervoer, levering of
gebruik van vuurwapens, springstoffen, kernwapens, biologische en chemische
wapens, alsook onderzoek en ontwikkeling met betrekking tot biologische en
chemische wapens;– het laten ontsnappen van gevaarlijke stoffen of het veroorzaken
van branden, overstromingen of ontploffingen, met als gevolg dat mensenlevens
in gevaar worden gebracht;– het verstoren of onderbreken van de toevoer van water, stroom
of andere essentiële natuurlijke hulpbronnen, met als gevolg dat mensenlevens
in gevaar worden gebracht;– het dreigen met een van de hierboven genoemde gedragingen.In het licht van het voorgaande deel ik niet de vrees van de leden van
de fractie van GroenLinks dat personen, groepen en entiteiten die zich op legitieme wijze verzetten, gezien worden als terroristische
personen, organisaties of entiteiten.De Europese Unie heeft op 27 december 2001 Verordening 2580/2001 «inzake
specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, groepen en entiteiten
met het oog op de strijd tegen het terrorisme» vastgesteld, inclusief
een bij die verordening behorend gemeenschappelijke standpunt (GS/2001/931/GBVB).
Met de Verordening geeft de EU uitvoering aan de in VNVR-resolutie 1373 gestelde
verplichting tot het nemen van maatregelen tegen de financiering van terroristische
organisaties. Het GS bevat een eerste versie van de openbare lijst waarop
namen van personen en organisaties staan die door de EU als terroristisch
worden beschouwd. De Raad stelt de lijst met unanimiteit vast. Besluitvorming
vindt autonoom plaats in een vertrouwelijk EU ad hoc gremium (geen dwang van
de VN).Verordening 2580/2001 regelt de bevriezing van tegoeden van personen,
groepen en entiteiten vermeld op de lijst, voor zover het personen, groepen
en entiteiten betreft die voornamelijk buiten de EU actief zijn (zogenaamde
«externe» terroristen). Dit is niet een strafrechtelijk, maar
een administratief rechtelijke maatregel met een preventief karakter. Voor
personen, groepen en entiteiten die ook op de lijst staan, maar voornamelijk
binnen de EU actief zijn (zogenaamde«interne» terroristen, bijvoorbeeld
ETA-leden) geldt dat lidstaten slechts verplicht zijn tot een «versterkte»
justitiële en politiële samenwerking in de strijd tegen het terrorisme.De tegoeden van «interne» terroristen kunnen niet via het
EU-sanctie-instrumentarium worden bevroren omdat «interne» organisaties
volgens de Juridische Dienst van de Raad per definitie niet onder reikwijdte
van het GBVB vallen.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen XNoot1Kamerstukken II, 2001–2002, 27 925, nr. 10. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28251-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl