Uitvoeringswet verordening Europese procedure voor geringe vorderingen (Pb EU L199); Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-24 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31596, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

27-11-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31596 nr. 7

25-11-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Toepassingsgebied3. Het verloop van de Europese procedure voor geringe
vorderingen3.1 Behandeling van de Europese geringe vordering3.2 Rechtsmiddelen4. Verhouding tot andere internationale regelingen5. Administratieve lasten en gevolgen voor de kantonrechterArtikelenArtikel 6Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31596Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 596Uitvoering van verordening (EG) nr. 861/2007 van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 11 juli 2007 tot vaststelling van
een Europese procedure voor geringe vorderingen (Pb EU L 199) (Uitvoeringswet
verordening Europese procedure voor geringe vorderingen)nr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 25 november 20081. InleidingIk heb kennisgenomen van het op 24 oktober 2008 uitgebrachte verslag
en dank de leden van de fracties van het CDA, de SP en de VVD voor de door
hen gemaakte opmerkingen en gestelde vragen.2. ToepassingsgebiedDe leden van de CDA-fractie vragen of de regering ruimte ziet om Europees
het toepassingsgebied te verruimen tot faillissements- of arbeidsrecht. Voor
zover het gaat om internationale bevoegdheidsregels en regels voor de erkenning
en tenuitvoerlegging van beslissingen in insolventieprocedures bestaan al
uniforme regels in de Europese Unie. Deze zijn vastgelegd in de EG-insolventieverordening
(Verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende
insolventieprocedures (PB L 160, blz. 1). De EG-insolventieverordening
geeft regels voor internationale faillissementen. In de lidstaat waar het
centrum van de voornaamste belangen van de gefailleerde is gelegen, kan de
rechter het hoofdfaillissement uitspreken. Dit hoofdfaillissment werkt in
beginsel overal. Voor zover zich in een andere lidstaat ook zaken bevinden
die mogelijk tot de boedel behoren, kunnen daar nevenfaillissementen worden
uitgesproken, maar meestal is dit niet nodig. De curatoren in de nevenprocedures
moeten samenwerken met curatoren in de hoofdprocedure. Het doel van de EG-insolventieverordening
is de afwikkeling van grensoverschrijdende faillissementen zo soepel mogelijk
te laten verlopen. De uniforme regels voor de bevoegdheid en erkenning en
tenuitvoerlegging dragen daar in belangrijke mate toe bij.De reden om het arbeidsrecht buiten het toepassingsgebied van de EGV-verordening
te laten is dat een aantal lidstaten hiervoor speciale procedures voor speciale
arbeidstribunalen kent. Met die speciale procedures zou een uniforme EGV-procedure
moeilijk verenigbaar zijn. Ik verwacht niet dat daar op de korte termijn heel
andere gedachten over ontstaan in die lidstaten. Mocht dit anders zijn, dan
kan dit uiteraard worden betrokken bij de evaluatie van de verordening, waarvan
uiterlijk op 1 januari 2014 verslag wordt gedaan. 3. Het verloop van de Europese procedure voor geringe
vorderingen3.1 Behandeling van de Europese geringe vorderingDe leden van de CDA-fractie vragen waarom de mogelijkheid van elektronische
indiening afhankelijk is van de vraag of het bevoegde gerecht deze mogelijkheid
in zijn procesreglement heeft opgenomen. Is niet wenselijk dat elk gerecht
anno 2008 kan voorzien in de mogelijkheid van elektronische indiening in zijn
procesreglement, zo vragen deze leden zich af. De regeling voor elektronisch
berichtenverkeer tussen de gerechten en partijen is recent opgenomen in een
afzonderlijke regeling in artikel 33 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Dit is gebeurd in het kader van de afschaffing van het procuraat (Stb. 2008,
100, inwerkingtreding 1 september 2008). Op zichzelf acht ik wenselijk
dat elektronische indiening van stukken zoals een EGV-verzoek bij alle gerechten
mogelijk wordt. Op dit moment zijn de gerechten nog niet in staat tot het
elektronisch ontvangen van verzoeken, zoals straks een EGV-verzoek. Wel wordt
door de gerechten gewerkt aan digitalisering van het primaire proces, waaronder
het ontvangen van stukken. Het is van belang dat hiervoor een deugdelijke
technische infrastructuur wordt gebouwd. Vooralsnog zal de praktijk moeten
volstaan met papieren indiening.De leden van de SP-fractie vragen of de regering kan onderschrijven dat
het ook voor vorderingen die minder dan € 2 000 bedragen van
belang is dat de verweerder zich goed kan verweren. Deze leden vragen daarbij
de positie van mensen met een meervoudige schuldenproblematiek te betrekken.
Ik deel de mening van deze leden dat het ook bij geringe vorderingen van belang
is dat men zich goed kan verweren. Dit uitgangspunt is ook neergelegd in de
verordening. Daar is in artikel 5, derde lid, van de verordening voorzien
in een verweerschrift door de verweerder dat moet worden ingediend binnen
dertig dagen na betekening aan hem. Blijkt na afloop van de procedure dat
de verweerder zich toch onvoldoende heeft kunnen verweren tegen de vordering
doordat het EGV-verzoek niet tijdig aan hem betekend is of doordat sprake
is van overmacht of buitengewone omstandigheden, dan kan de verweerder alsnog
om heroverweging van de beslissing vragen (artikel 18 van de verordening jo
artikel 6 van het wetsvoorstel). Hiermee is beoogd de verweerder daadwerkelijk
in staat te stellen zich tegen de vordering te verweren.Wat betreft de personen met een meervoudige schuldenproblematiek, merk
ik het volgende op. Voor de incasso van onbetaalde grensoverschrijdende vorderingen
die niet inhoudelijk betwist worden maar die uit betalingsonmacht niet voldaan
zijn, verwacht ik dat de schuldeiser eerder gebruik zal maken van de Europese
betalingsbevelprocedure dan van de Europese geringe vorderingen procedure.
De EBB-procedure is bij uitstek voor dergelijke incassozaken bedoeld. De EGV-procedure
biedt juist voor daadwerkelijke geschillen over grensoverschrijdende kleine
vorderingen een uniforme Europese procedure. De gedachte is dat het in de
EGV-procedure vaak zal gaan om geschillen over een grensoverschrijdende kleine
vordering tussen een consument en een bedrijf, waarbij de consument eiser
is. Met de EGV-procedure is beoogd die consumenteiser een uniforme, eenvoudige
procedure te bieden voor zijn grensoverschrijdende vordering.In de nota naar aanleiding van het verslag over de EBB-procedure is aangegeven
dat voor de verweerder met problematische schulden in die procedure waarborgen
zijn ingebouwd door de betekening per aangetekende verzending met ontvangstbevestiging
of per exploot, door de «waarheidsverklaring» van de eiser in
het EBB-verzoek en door de eenvoudige wijze waarop verweer kan worden gevoerd. De leden van de SP-fractie vragen daarnaast om een nadere toelichting
op de regeling voor het overleggen van bewijsmiddelen. Wat is de betekenis
van de begrippen «indien nodig overleggen» en «waar nodig
vergezeld van bewijsmiddelen», zo vragen zij zich af. Of de eiser bij
zijn vordering en de verweerder bij zijn antwoord bewijsmiddelen overlegt,
hangt er in de eerste plaats vanaf of er schriftelijke bewijsmiddelen voorhanden
zijn. Hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan bijvoorbeeld een eventuele overeenkomst
waarop het geschil betrekking heeft, eventuele facturen of eerder aan de verweerder
gezonden klachtbrieven. De woorden «indien nodig» en «waar
nodig» beogen in dit verband te voorkomen dat partijen zich geroepen
voelen om schoenendozen vol administratie in de procedure over te leggen.
Mede in het licht van de mogelijke vertaalkosten worden partijen geacht zelf
een selectie te maken van relevante stukken. Overigens kunnen partijen ook
later nog stukken in het geding brengen (overweging 12 van de verordening).3.2 RechtsmiddelenDe leden van de CDA-fractie vragen hoe de uitsluiting van hoger beroep
zich verhoudt tot «de algemeen heersende opvatting dat iedere rechtzoekende
het recht moet hebben op een behandeling van zijn zaak bij een tweede feitelijke
instantie». Ook vragen zij hoe het rechtsmiddel van heroverweging zich
verhoudt tot het rechtsmiddel hoger beroep. Ook de leden van de SP-fractie
hebben twijfels bij de keuze om hoger beroep uit te sluiten. Zij vragen of
partijen hiermee voldoende rechtsbescherming wordt geboden.De belangrijkste overweging voor uitsluiting van hoger beroep in de EGV-procedure
is dat aansluiting is gezocht bij de interne regeling van hoger beroep. Die
interne regeling houdt in dat tegen uitspraken over vorderingen met een belang
van minder dan € 1 750, geen hoger beroep openstaat. In zoverre
vindt de door de leden van de CDA-fractie beschreven «algemeen heersende
opvatting» over het recht op twee feitelijke instanties geen steun in
de wettelijke regeling voor hoger beroep. Het bedrag van € 1 750
waaronder hoger beroep is uitgesloten, is slechts € 250 lager dan
het maximumbedrag waarvoor een EGV-procedure kan worden gevolgd1. Een mogelijkheid was geweest om in het wetsvoorstel hoger beroep
uit te sluiten voor EGV-vorderingen die niet meer bedragen dan € 1 750
en hoger beroep open te stellen voor EGV-vorderingen die meer bedragen dan € 1 750
maar niet meer dan€ 2 000. Dit leek echter onpraktisch. In
het streven naar een eenvoudige en uniforme regeling voor EGV-zaken is er
in het wetsvoorstel daarom voor gekozen voor alle EGV-vorderingen hoger beroep
uit te sluiten.De mogelijkheid tot heroverweging biedt uitkomst als de verweerder zich
niet heeft kunnen verweren in de procedure en de rechter toch een beslissing
in zijn nadeel heeft gegeven. Dit kan zich voordoen omdat artikel 7, derde
lid, van de verordening bepaalt dat de rechter ook een beslissing geeft over
de vordering als de verweerder niet antwoordt binnen de termijn van dertig
dagen na betekening. Heeft die betekening plaatsgevonden overeenkomstig artikel
13 van de verordening door aangetekende verzending met ontvangstbevestiging,
dan kan de rechter de vordering zonder meer toe- of afwijzen als de verweerder
niet antwoordt op de vordering. In dat geval is immers sprake van betekening
in persoon en staat vast dat de verweerder op de hoogte is van de procedure.
De verweerder kan dan nog om heroverweging van de beslissing verzoeken als
later blijkt dat hij niet heeft geantwoord op de vordering omdat sprake was
van buitengewone omstandigheden of overmacht (artikel 18, tweede lid, van
de verordening).Alleen als aangetekende verzending met ontvangstbevestiging niet mogelijk
is, mag een andere methode van betekening worden gekozen (artikel 13,
tweede lid, van de verordening). Dit moet dan wel een methode zijn die voldoet
aan de artikelen 13 en 14 van de verordening inzake de Europese executoriale
titel (nr. 805/2004, hierna: EET). Een betekening niet-in-persoon is volgens
die artikelen alleen toegelaten als het adres «met zekerheid»
bekend is. Is het vorderingsformulier betekend bijvoorbeeld per gewone post
omdat aangetekende verzending met bericht van ontvangst niet mogelijk was,
dan staat het rechtsmiddel van heroverweging steeds open als deze betekening
niet tijdig is geschied, de verweerder geen verweerschrift heeft ingediend
en er toch een beslissing is gevolgd (artikel 18, eerste lid, onder a en b
jo artikel 7, derde lid, van de verordening).In dit verband wijs ik nog op het volgende. De formulering van artikel
7, derde lid, van de verordening, gaat ervan uit dat de rechter een beslissing
over de vordering moet geven als niet binnen de termijn voor antwoorden een
verweerschrift wordt ingediend. De termijn voor het indienen van een verweerschrift
is volgens artikel 5, derde lid, van de verordening dertig dagen na betekening.
Bij een betekening per gewone post heeft de rechter geen zekerheid over het
tijdstip van betekening. Daarmee staat niet vast wanneer de termijn voor antwoorden
gaat lopen (en dus ook niet wanneer deze eindigt). De rechter kan in dat geval
in beginsel aannemen dat het vorderingsformulier de verweerder korte tijd
na verzending daarvan bereikt heeft. Blijkt dit niet het geval, dan kan de
verweerder immers om heroverweging verzoeken wegens een niet tijdige betekening
(artikel 18, eerste lid, van de verordening). Als de rechter zelf echter grote
twijfels heeft over de vraag of het vorderingsformulier de verweerder bereikt
heeft, is ook denkbaar dat zijn beslissing ingevolge artikel 7, derde lid,
van de verordening inhoudt dat hij de vordering niet toewijst omdat hij onvoldoende
aannemelijk acht dat het vorderingsformulier de verweerder heeft bereikt.
Een dergelijke beslissing is vergelijkbaar met de weigering van verstek in
een dagvaardingszaak. Ik acht een dergelijke benadering verdedigbaar en niet
in strijd met de woorden een «beslissing over de vordering» in
artikel 7, derde lid, van de verordening. Dit is uiteindelijk echter een vraag
van (verordeningsautonome) uitleg van de verordening. Die uitleg is voorbehouden
aan het Europese Hof van Justitie. Daarnaast ligt voor de hand dat de rechter
in zijn beslissing aangeeft op welk adres en volgens welke methode het vorderingsformulier
is betekend. De verweerder kan dan bij een verzoek om heroverweging hiernaar
verwijzen. In het licht van het voorgaande acht ik de bescherming van partijen
voldoende gewaarborgd.4. Verhouding tot andere internationale regelingenTerecht merken de leden van de CDA-fractie op dat deze verordening nauw
samenhangt met de verordening inzake een Europese betalingsbevelprocedure
(nr. 1896/2006) en met de sinds 21 oktober 2005 van toepassing zijnde
EET-verordening (805/2004). Een gecombineerde behandeling van het wetsvoorstel
ter uitvoering van de EBB-verordening (31 513) en dit wetsvoorstel is
denkbaar.De leden van de SP-fractie vragen de regering om voorbeelden van gevallen
waarin de EGV-procedure zal worden gebruikt. Ook vragen zij welke problemen
er spelen in de huidige situatie die door de verordening worden opgelost en
voor welke groepen deze procedure een uitkomst biedt. Deze leden noemen in
dit verband zelf het voorbeeld van kleine betalingsachterstanden tussen ondernemingen
of een kleine schade door een onrechtmatige daad tijdens een vakantie.Voor kleine betalingsachterstanden ligt niet onmiddellijk voor de hand
een EGV-procedure te beginnen. De Europese betalingsbevelprocedure is immers
bij uitstek geschreven voor dergelijke incassovorderingen. De EGV-procedure
is juist meer bedoeld voor gevallen waarin daadwerkelijk sprake
is van een geschil en niet uitsluitend van niet-betaling. De voorbeelden van
gevallen waarin de EGV-procedure gebruikt kan worden, zijn overigens talrijk.
Naast het door de leden van de SP-fractie genoemde voorbeeld van de kleine
schade veroorzaakt in de vakantie, die partijen niet zelf in der minne hebben
kunnen oplossen, noem ik er enkele. Als een consument een aankoop voor een
bedrag van minder dan€ 2 000 doet bij een leverancier in een
andere lidstaat (al dan niet via het Internet) en de gekochte producten worden
niet geleverd, kan deze consument een EGV-procedure starten tegen de leverancier.
In die procedure kan de consument bijvoorbeeld nakoming vorderen of vervangende
schadevergoeding. Een ander voorbeeld waarin de EGV-procedure gebruikt kan
worden, doet zich voor als een persoon ontevreden is over een hotelovernachting
in een andere lidstaat en de betaalde kosten (van niet meer dan € 2 000)
wil terugvorderen. Ook kan sprake zijn van een geschil tussen twee bedrijven,
elk gevestigd in een andere lidstaat, over de levering van diensten, mits
de vordering een waarde van niet meer dan € 2 000 vertegenwoordigt.In al deze voorbeelden kan de eiser de EGV-procedure aanhangig maken door
het vorderingsformulier in te vullen en vervolgens bij de bevoegde rechter
in te dienen. Hij hoeft hiervoor en voor de verdere EGV-procedure geen advocaat
in te schakelen, ook niet als het een EGV-procedure in een andere lidstaat
betreft. Wel moet de eiser beoordelen welke rechter bevoegd is van zijn vordering
kennis te nemen. Ook moet hij mogelijk zorgen voor een vertaling van het vorderingsformulier
omdat dat vorderingsformulier bij een gerecht in een andere lidstaat in de
taal van die lidstaat moet worden ingediend.In de huidige situatie kunnen deze vorderingen aanhangig worden gemaakt
in de gewone nationale procedures. Als de Nederlandse rechter bevoegd is,
betekent dit dat de eiser een dagvaardingsprocedure kan beginnen bij de kantonrechter.
Hij is dan niet verplicht een advocaat in te schakelen. Hij moet de dagvaarding
door een gerechtsdeurwaarder laten uitbrengen, maar mag de procedure verder
zelf voeren. In sommige andere lidstaten bestaan ook procedures voor kleinere
vorderingen, maar het grensbedrag daarvoor ligt vaak lager (in Duitsland bijvoorbeeld
op € 600). Als een gewone procedure moet worden gevolgd, is mogelijk
procesvertegenwoordiging verplicht, met alle daarbij behorende kosten. Daarnaast
zal de gemiddelde eiser van een kleine vordering vaak niet weten welke nationale
procedure hij moet volgen en hoe die procedure werkt. De EGV-procedure biedt
de eiser een uniforme Europese procedure die in alle lidstaten (m.u.v. Denemarken)
beschikbaar is en waarin procesvertegenwoordiging door een advocaat niet verplicht
is. Dit betekent voor de eiser een vereenvoudiging ten opzichte van de huidige
situatie.Ik merk wel op dat grensoverschrijdende geschillen naar hun aard vaak
complexer zijn (bijv. omdat moet worden bepaald welk recht op de vordering
van toepassing is) en kostbaarder (omdat stukken vertaald moeten worden) dan
zuiver interne geschillen. De EGV-procedure biedt een instrument voor een
vereenvoudigde, uniforme en daarmee goedkopere, afdoening van kleine grensoverschrijdende
vorderingen. De eiser zal echter steeds de afweging moeten maken of het belang
van zijn vordering het voeren van een grensoverschrijdende juridische procedure
rechtvaardigt of dat alternatieve oplossingen de voorkeur verdienen (via klacht-
of geschilcommissies, door mediation of door te proberen een schikking te
bereiken).De leden van de SP-fractie vragen voorts naar de incassokosten in een
EGV-procedure. Vindt daarvan steeds ambtshalve toetsing plaats en wordt daarvoor
het rapport Voorwerk II tot uitgangspunt genomen, zo vragen zij.De Nederlandse rechter mag bedongen (buitengerechtelijke) incassokosten
ambtshalve matigen (artikel 242 Rv). Zijn geen buitengerechtelijke incassokosten
bedongen, maar worden deze wel gevorderd, dan moet de rechter
beslissen over de toekenning hiervan. Als de verweerder niet antwoordt in
de EGV-procedure en de rechter op grond van artikel 7, derde lid, van de verordening
toch een beslissing over de vordering moet geven, ligt voor de hand dat de
rechter hierbij ook een ambtshalve oordeel over de hoogte van de buitengerechtelijke
incassokosten geeft. Het rapport Voorwerk II is hierbij een binnen de rechterlijke
macht opgestelde richtsnoer, waaraan de rechter echter niet gebonden is. Het
richtsnoer is bovendien opgesteld op basis van het Nederlandse materiële
recht (artikel 6:96 BW). Voor een vordering in een EGV-procedure moet aan
de hand van het daarop toepasselijke recht worden beoordeeld of en in welke
mate een eiser aanspraak kan maken op (buitengerechtelijke) incassokosten.
Wat op dit punt voor de rechter in een andere lidstaat geldt, hangt mede af
van het procesrecht van de rechter. Overigens geldt voor de proceskosten artikel
16 van de verordening, dat bepaalt dat de verliezende partij in de kosten
wordt veroordeeld. De rechter mag echter geen vergoeding toekennen voor kosten
die onnodig zijn gemaakt of die niet in verhouding staan tot de vordering.5. Administratieve lasten en gevolgen voor de kantonrechterDe leden van de fracties van de SP en de VVD vragen naar de toename van
de werkbelasting voor de kantonrechter. De leden van de VVD-fractie voegen
daaraan toe de vraag hoe de Raad voor de rechtspraak in het algemeen en de
kantonrechters in het bijzonder zich dienen voor te bereiden op de mogelijke
extra belasting, bijvoorbeeld als gevolg van de verplichting partijen bij
het invullen van de formulieren praktische bijstand te verlenen, de korte
termijnen en de verplichting een stuk dat niet in de taal van het gerecht
gesteld is in beginsel te aanvaarden. De leden van de CDA-fractie vragen daarnaast
of de gerechten voldoende zijn toegerust op de uitbreiding van het takenpakket
die de verordening meebrengt en of de regering niet bevreesd is voor langere
doorlooptijden elders in het rechterlijke apparaat als gevolg hiervan.De EGV-procedure gaat inderdaad uit van een actieve rechter die de feiten
juridisch kwalificeert en de rechtsgronden aanvult. Wel moet de eiser zelf
bepalen wat hij vordert. Volgens de regels van de Nederlandse dagvaardingsprocedure
geldt dat partijen hun stellingen voldoende moeten onderbouwen en voldoende
feiten moeten aandragen ter onderbouwing van hun vordering. Ook naar Nederlands
intern procesrecht is echter niet nodig dat zij die feiten juridisch kwalificeren
als bijvoorbeeld wanprestatie of onrechtmatige daad. Doen zij dit wel, dan
staat het de rechter vrij om de rechtsgronden aan te vullen voor zover de
feitelijke stellingen van partijen daarvoor voldoende aanknopingspunten geven
(en dus te oordelen dat bijvoorbeeld geen sprake is van wanprestatie, maar
wel van een onrechtmatige daad). In die zin wijkt de EGV-procedure op dit
punt minder sterk af van de Nederlandse dagvaardingsprocedure dan wellicht
op het eerste gezicht lijkt. Ook in de Nederlandse verzoekschriftprocedure
heeft de rechter een actieve rol.De bijstand bij het invullen van de formulieren betreft praktische bijstand
die de lidstaten moeten organiseren in een door hen gekozen vorm. Daarbij
is ook denkbaar dat die bijstand deels via een vrij toegankelijke website
wordt geboden. Voor het overige kan het Juridisch Loket die praktische bijstand
bieden. Met de Raad voor de rechtspraak is over deze taak gesproken. De Raad
ziet hier geen onoverkomelijke belasting voor het apparaat.Wat betreft de verplichting om in beginsel ook een stuk te aanvaarden
dat niet in de taal van het gerecht is gesteld (artikel 6, tweede lid, van
de verordening), verwacht ik weinig problemen. In de eerste plaats geldt deze
bepaling niet voor het vorderingsformulier, het antwoord en een eventuele
tegenvordering en antwoord daarop. Daarnaast laat de bepaling de rechter de
ruimte om een vertaling te vragen voor zover dit noodzakelijk
is voor de beslissing. Van een schriftelijk bewijsstuk dat wordt overgelegd
in een taal die de rechter in het geheel niet beheerst, en dat relevant zou
kunnen zijn voor de beslissing, mag de rechter dan zonder meer een vertaling
verlangen. Verder zal een stuk vaak voor de wederpartij vertaald moeten worden.
Die vertaling is dan ook voor de rechter beschikbaar. Ten slotte worden ook
in de huidige situatie in grensoverschrijdende zaken vaak stukken in een andere
taal (bijvoorbeeld Engels, Duits of Frans) overgelegd, zonder dat de rechter
daarvan een vertaling eist.Overigens verwacht ik dat het aantal zaken onder de verordening zeker
in de eerste jaren vrij gering zal zijn. Mede hierdoor zal de belasting van
het gerechtelijk apparaat meevallen. Ik verwacht niet dat de doorlooptijden
voor andere soorten zaken hieronder zullen leiden.ArtikelenArtikel 6De leden van de CDA-fractie vragen om een nadere toelichting op de termijn
van vier weken voor heroverweging. Zij vragen met name of een dergelijke termijn
juridisch houdbaar is in het licht van het begrip «onverwijld»
in artikel 18 van de verordening. Artikel 18 van de verordening is overgenomen
uit de EET-verordening (artikel 19). Ook de term «onverwijld»
is overgenomen uit die bepaling. Noch de EET-verordening noch de EGV-verordening
geeft een antwoord op de vraag wanneer deze termijn gaat lopen en daarmee
hoe deze termijn in de praktijk moet worden opgevat. Zonder nadere invulling
is deze bepaling daarmee in de praktijk uiterst moeilijk toepasbaar. Beide
verordeningen bevatten bovendien een bepaling dat niet uitdrukkelijk in de
verordening geregelde kwesties worden beheerst door het nationale recht. Dit
laat ruimte voor een nadere invulling van artikel 19 EET-verordening en artikel
18 van de EGV-verordening. Destijds is er in de Uitvoeringswet EET voor gekozen
om de rechtszekerheid en praktische toepasbaarheid van de bepaling te bevorderen
door in artikel 8 Uitvoeringswet EET het aanvangstijdstip te bepalen en te
bepalen dat vanaf dan een termijn van vier weken geldt voor het doen van een
verzoek tot heroverweging. De termijn van vier weken sluit aan bij vergelijkbare
termijnen op andere plaatsen, zoals de termijn van vier weken voor het instellen
van verzet (artikel 143 Rv). In het wetsvoorstel is ervoor gekozen om deze
termijn van vier weken uit artikel 8 van de Uitvoeringswet EET ook op te nemen
voor een verzoek tot heroverweging van een EGV-beslissing, mede met het oog
op een consistente implementatie van Europeesrechtelijke regelingen. Zowel
de KBvG als de Raad voor de rechtspraak en NVvR hebben instemmend gereageerd
op het wetsvoorstel, juist op de voorgestelde termijn van vier weken voor
heroverweging. Ik acht opneming van een dergelijke termijn dan ook hoogst
wenselijk voor een goede werking van de heroverwegingsbepaling.In het kader van de voorbereiding van het onderhavige wetsvoorstel is
nog informeel met de Commissie gesproken over artikel 6 en de termijn van
vier weken. De Commissie bleek met name verheugd over de wijze waarop Nederland
uitvoering wil geven aan het moment waarop de termijn voor het instellen van
een verzoek tot heroverweging gaat lopen en gaf niet aan de vier weken termijn
problematisch te achten.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin XNoot1De wijze van berekening van de hoogte van de vordering vindt overigens
voor de verordening op iets andere wijze plaats dan volgens de regels van
het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31596-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl