Kabel en consument: marktwerking en digitalisering; Notitie over de positie van de verschillende toezichthouders op het gebied van media en telecommunicatie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27088, nr. 27

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

19-11-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27088 nr. 27

08-11-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam– Scheiding beleid en toezicht– ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27088Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 088Kabel en consument: martkwerking en digitaliseringnr. 27BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN ONDERWIJS, CULTUUR EN WETENSCHAPPENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalZoetermeer, 8 november 2001In de motie Nicolaï c.s. van 12 juni 2001 (TK 2000–2001, 27 088,
nr. 21) wordt overwogen dat het nuttig is de positie van de verschillende
toezichthouders op het terrein van de media en de telecommunicatie ten opzichte
van elkaar te bezien en te bekijken welke veranderingen de effectiviteit en
de efficiëntie van het toezicht en de duidelijkheid voor betrokkenen
kunnen vergroten. Daartoe wordt de regering verzocht, na het toesturen van
het kabinetsstandpunt inzake de evaluatie van de OPTA, de Tweede Kamer een
aanvullende notitie te doen toekomen waarin de posities van zowel het Commissariaat
voor de Media als de OPTA als de NMa ten opzichte van elkaar worden belicht.Zoals blijkt uit de aanbiedingsbrief van het kabinetsstandpunt evaluatie
Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit d.d. 9 juli 2001 (TK
2000–2001, 21 693, nr. 56), ging het kabinet er van uit dat
daarmee tevens in voldoende mate duidelijkheid werd verschaft over de positie
van de verschillende toezichthouders op het terrein van de media en telecommunicatie,
zoals gevraagd in de motie Nicolaï. Bij brief van 6 september 2001
heeft de vaste commissie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen mij echter
laten weten dat het kabinetsstandpunt in haar ogen onvoldoende uitvoering
geeft aan voornoemde motie en verzocht zij om tijdige toezending (zo mogelijk
voor 1 oktober 2001, maar in ieder geval op een zodanig tijdstip dat
de notitie nog betrokken kan worden bij de behandeling van de evaluatie van
de OPTA) van een aparte notitie. Met bijgaande notitie voldoe ik, mede namens
de minister van Economische Zaken en de staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat,
aan het verzoek van de vaste commissie.De motie verwijst enerzijds naar de onderlinge verhouding tussen de OPTA
en de NMa (en impliciet dus naar de organisatie van het mededingingstoezicht;
functionele clustering), maar vraagt tegelijkertijd ook naar de mogelijkheid
van een andere inrichting van het toezicht, namelijk de clustering
van het toezicht op de media- en telecommunicatiesector (sectorale clustering).In deze notitie zal het onderwerp op basis van de volgende twee punten
worden behandeld:– sectorale of functionele clustering van toezicht;– scheiding beleid en toezicht.– Sectorale of functionele clustering van toezichtHet gaat om twee verschillende wijzen van organiseren van toezicht. In
het ene geval is richtinggevend dat de telecommunicatie- en mediamarkt vooral
als bijzonder en onlosmakelijk verbonden worden beschouwd, waarop dan ook
bij voorkeur bijzonder, gecoördineerd, toezicht dient plaats te vinden
dat alle relevante aspecten (inclusief het algemene en specifieke mededingingsrecht,
naleving van inhoudelijke voorschriften, voldoen aan maatschappelijke behoeftes
etc.) van die sectoren beoordeelt. Deze benadering van sectorale clustering
veronderstelt ook de nodige bevoegdheden (en middelen) om regulerend en stimulerend
te kunnen optreden.In het andere geval wordt voor een functionele clustering gekozen waarbij
als uitgangspunt wordt genomen dat deze sectoren in principe onderdeel uitmaken
van de totale markt, waarvoor weliswaar in bepaalde gevallen (tijdelijk) sectorspecifiek
mededingingstoezicht nodig kan zijn, maar waar uiteindelijk met het algemeen
mededingingstoezicht kan worden volstaan. Daarnaast kunnen op grond van algemene
maatschappelijk en culturele overwegingen specifieke regelingen worden getroffen,
met specifieke toezichthouders, die de overige aspecten regelen. Voorzover
het gaat om elektronische communicatiediensten wordt daarbij een onderscheid
gemaakt tussen de technische en economische regeling van de infrastructuren
en bijbehorende diensten en de regeling van de inhoud van bepaalde diensten
die met gebruikmaking van die infrastructuren verspreid kunnen worden.Deze invalshoek is tot nu toe steeds door de opeenvolgende kabinetten
gevolgd. Zo kan verwezen worden naar de parlementaire behandeling van de wet
tot wijziging van de Mediawet, de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
en de Radio-Omroep-Zender-Wet 1935 in verband met de liberalisering van de
mediawetgeving (TK 1996–1997, 24 808) en de parlementaire behandeling
van de Telecommunicatiewet (TK 1997–1998, 25 533).In de voorstellen van de Europese Commissie voor de nieuwe Europese elektronische
communicatierichtlijnen1 wordt gekozen voor een
horizontale verbreding van de werkingssfeer naar alle elektronische communicatiesectoren
in plaats van voor een verticale verbijzondering, in het bijzonder om verschillen
in regulering tussen steeds meer convergerende infrastructuren weg te nemen.
Uitdrukkelijk wordt bepaald dat de reikwijdte van de nieuwe richtlijnen zich
niet uitstrekt tot regelingen met betrekking tot de inhoud van de diensten
die met gebruikmaking van een elektronische communicatie-infrastructuur worden
aangeboden.Verder kan gewezen worden op de Mededeling van de Europese Commissie «Beginselen
en richtsnoeren voor het audiovisuele beleid van de Gemeenschap in het digitale
tijdperk»2 waarin de Commissie onder andere
richtsnoeren geeft voor de ontwikkeling van verordenende organen in de audiovisuele
sector. De Commissie geeft aan dat deze organen onafhankelijk dienen te zijn
en dat er aparte organen dienen te zijn voor kwesties betreffende audiovisuele
inhoud. Kwesties betreffende inhoud zijn in essentie van nationale
aard. Regulering van inhoud valt dan ook primair onder de verantwoordelijkheid
van de Lidstaten, maar volgens de Commissie vereist technologische convergentie
wel dat meer wordt samengewerkt tussen de betrokken toezichthouders (communicatie-infrastructuren,
audiovisuele sector, mededinging). Toezicht is niet alleen noodzakelijk om
eerlijke concurrentieverhoudingen te scheppen, maar ook om het algemeen belang
te waarborgen. Het toezicht valt op nationaal niveau uiteen in toezicht op
het gebied van de economische aspecten en toezicht op het gebied van audiovisuele
inhoud.Met betrekking tot de positionering van de OPTA en de NMa is in het bijzonder
de onderlinge verhouding van algemeen en sectorspecifiek mededingingstoezicht
van belang. Een groot deel van de taken van de OPTA is namelijk mededingingsgerelateerd.
Het kabinetsstandpunt inzake het rapport «Zicht op Toezicht» van
de commissie Visser dient daarbij als uitgangspunt1.
Daarbij is rekening gehouden met de nationale en internationale ontwikkelingen
op de (tele)communicatiemarkt, de discussie in Brussel over de aanpassing
van de telecommunicatierichtlijnen, het als tijdelijk bedoelde toezicht door
een specifieke toezichthouder en het functioneren van de NMa.In het in opdracht van het ministerie van Verkeer en Waterstaat door Berenschot
opgestelde rapport «Varianten toekomstig toezicht telecommunicatie en
post»2 is voor wat betreft de institutionele
aspecten van geïntegreerd toezicht ook de variant van een zelfstandige
regulator voor de gehele telecommunicatiesector bestudeerd.In het kabinetsstandpunt inzake de evaluatie van de OPTA wordt daarover
het volgende opgemerkt:«Bij de behandeling van de variant van een zelfstandige regulator
voor de gehele communicatiesector (inclusief de huidige Rijksdienst voor de
Radiocommunicatie (RDR) (inmiddels de Inspectie Verkeer
en Waterstaat/Divisie Telecom) en het Commissariaat voor de Media)
wordt door Berenschot terecht de vraag gesteld of er qua doelstelling wel
voldoende samenhang tussen de verschillende betrokken taken bestaat. Het toezicht
op de naleving van de verplichtingen die zijn geformuleerd op grond van mediapolitieke
doelstellingen en het toezicht op het juiste gebruik van frequenties verschillen
in belangrijke mate van karakter van het toezicht op bevordering van de mededinging.
Deze taken vergen bovendien van elkaar verschillende expertise. De pluriformiteit
van taken en focus, alsmede de verschillen in toezichtscultuur, zijn niet
bevorderlijk voor de eenduidigheid van de taakopdracht van een dergelijke
toezichthouder en de effectiviteit van het toezicht. Het kabinet concludeert
derhalve dat een dergelijke inrichting van het toezicht niet wenselijk is.»
(TK 2000–2001, 21 693, nr. 56, p. 17)De sectorale clustering van telecommunicatie- en mediatoezicht is op dit
moment vooral in het Verenigd Koninkrijk, maar ook in andere landen3, in discussie is, gezien het in het december 2000 gepubliceerde
«Communications White Paper, A New Future for Communications».
In het kabinetsstandpunt is aangegeven waarom dat geen voorbeeld is dat in
Nederland navolging zou kunnen krijgen.«In de discussie over het toezichtsarrangement wordt regelmatig
gerefereerd aan het Britse Communications White Paper, A New Future for Communications.
In dat stuk worden voorstellen gedaan om tot een soort «superregulator»
(Office of Communications (OFCOM)) op het terrein van electronische communicatie
te komen. Deze regulerende instantie zou bevoegdheden moeten krijgen op het
terrein van telecommunicatie, televisie en radio, inhoud en infrastructuur.
Naast de sectorspecifieke regelingen zou OFCOM ook bevoegd worden het algemeen
mededingingsrecht voor deze sector toe te passen («concurrent
powers»). Verder is het zo dat de afzonderlijke toezichthouders in het
VK ook nu al gedeeltelijk dezelfde soorten bevoegdheden hebben op de verschillende
beleidsterreinen. De Radio Authority kan bijvoorbeeld frequenties uitgeven
voor radio (en daar ook inhoudelijk op toezien) en de ITC voor televisie (idem).
De Radio Agency houdt toezicht op het technisch gebruik van het spectrum.
Samenvoeging kan dan in de rede liggen. In Nederland is er sprake van een
heel ander soort bevoegdheidsverdeling. Er is weinig tot geen synergie te
halen uit samenvoeging van de hierboven genoemde instanties. Als bijvoorbeeld
wordt gekeken naar de overlap van bevoegdheden van het Commissariaat met die
van de OPTA of de NMa, dan blijkt die minimaal te zijn. Alleen op het terrein
van de toetsing van nevenactiviteiten van de publieke omroep zijn er raakvlakken
met de Mededingingswet (toets aan de concurrentievervalsing). En alleen voor
wat betreft de toegang tot de kabel van programma-aanbieders is er een raakvlak
met de Telecommunicatiewet. De taken van het Commissariaat voor de Media hebben
betrekking op «content» aangelegenheden voor omroep, in het bijzonder
voor de publieke omroep, op basis van de wet- en regelgeving van de Mediawet.»
(ibid. pp. 17–18)Op de rolverdeling tussen de OPTA en het Commissariaat voor de Media is
uitvoerig ingegaan in de brief van 17 april 2001 (TK, 2000–2001,
27 088, nr. 19). Ik volsta hier met daar naar te verwijzen. In het
kabinetsstandpunt van 9 juli jl. is tevens uitvoerig ingegaan op de huidige
en toekomstige afstemming tussen de OPTA en de NMa. De problematiek overziende
is er geen reden om met betrekking tot de bevoegdheidsverdeling tussen enerzijds
het Commissariaat en anderzijds de OPTA en de NMa tot formalisering van samenwerkingsverplichtingen
over te gaan. Dat geschiedt nu reeds op vrijwillige basis. Zie bijvoorbeeld
de Richtsnoeren met betrekking tot geschillen over toegang tot omroepnetwerken
(Stcrt. 1999, 159, p. 6) van de OPTA en de NMa waar wordt verwezen naar mogelijk
raakvlakken met bevoegdheden van het Commissariaat: «In voorkomende
gevallen zullen het college en de dg-NMa desgewenst naar afstemming (met het Commissariaat) zoeken». Ook in de door
het Commissariaat opgestelde Richtlijn neven- en verenigingsactiviteiten publieke
omroep 1999 (Stcrt. 1999, 188, p. 10) wordt aangegeven op welke wijze afstemming
plaats vindt inzake de uitleg van begrippen, in het kader van de toets aan
concurrentievervalsing van artikel 57a, eerste lid, onder c., van de Mediawet,
die worden gehanteerd bij de toepassing van artikel 24 Mededingingswet.Kortom, er is sprake van een zeer beperkt aantal raakvlakken in de bevoegdheidsverdeling
die via afstemmingsafspraken kunnen worden opgelost en niet noodzaken tot
samenvoeging van bevoegdheden. De betrokken toezichthouders hebben ook geen
signalen gegeven dat de overlap van bevoegdheden verwarrend werkt of zou nopen
tot een andere inrichting van het toezicht.Het kabinetsstandpunt inzake de evaluatie van de OPTA gaat vervolgens
in op de organisatie van het mededingingstoezicht. «Verder merkt het
kabinet op dat er ook bij de Richtlijnvoorstellen van de Europese Commissie
expliciet wordt gesteld dat de elektronische communicatierichtlijnen geen
betrekking hebben op de inhoud. De discussie die in het VK wordt gevoerd is
dus een geheel andere dan de discussie in Nederland. In Nederland is er voor
gekozen om het algemene mededingingstoezicht aan de NMa toe te bedelen. De
vraag die dan rijst is welke consequenties ontwikkelingen in sectorspecifiek
toezicht dienen te hebben voor een bepaald toezichtsarrangement. Daarom wijst
het kabinet ook het voorstel van het college voor concurrent
powers af. Dat past alleen wanneer inderdaad wordt besloten dat voor
een bepaalde sector er een specifieke «regulator»
wordt gecreëerd, die de betreffende sector op al zijn aspecten kan beoordelen.
Anderzijds moet er bij de overweging van een mogelijke samenvoeging van de
OPTA en de NMa ook worden gekeken naar het totale takenpakket van de OPTA.
OPTA heeft namelijk ook een aantal taken die niet mededingingsrechtelijk georiënteerd
zijn. Het onderbrengen van dat soort taken bij een algemene mededingingstoezichthouder
past minder en zou via de omgekeerde weg ook weer leiden tot een soort «superregulator»
die zich niet alleen met mededinging bezig houdt. Het beleid van het kabinet
is er op gericht het mededingingstoezicht te stroomlijnen door vergroting
van de samenhang tussen de NMa en de OPTA. Deze doelstelling is een andere
dan het scheppen van een regulator naar Angelsaksisch model. In dit beleidsstreven
past een samengaan van verschillende organisaties, die zich met aspecten van
media, telecommunicatie en mededinging bezig houden, juist niet.» (ibid.
p. 18)De kritiek in het VK op het OFCOM-voorstel richt zich in het bijzonder
op twee punten: de ministeriële verantwoordelijkheid (OFCOM dient verantwoording
aan verschillende ministeries af te leggen) en de belangenafweging tussen
economische en andere (algemene) belangen. Sommigen (bv. omroeporganisaties)
zijn bevreesd dat binnen een dergelijke toezichthouder de economische belangen
zullen prevaleren boven algemene maatschappelijke en culturele belangen. Het
kabinet kan zich die zorg voorstellen.Voor zo ver dat mogelijk en verantwoord is, wordt door het kabinet steeds
gekozen voor een generieke benadering, dat wil zeggen voor functionele clustering
van toezichtstaken die in beginsel voor alle sectoren van de economie geldt.
Alleen in die gevallen waar dat noodzakelijk is, wordt van dit standpunt afgeweken.
Dat geldt ook voor het mededingingstoezicht op de elektronische communicatiesector.
Een sectorale clustering heeft als voordeel dat er beter kennis van de sector
kan worden opgebouwd, maar bergt het risico in zich van overregulering en
dat te snel naar sectorspecifieke oplossingen wordt gezocht. Een meer functionele
clustering heeft het voordeel dat een meer consistente benadering ten aanzien
van verschillende sectoren kan worden gerealiseerd waarbij de synergie in
het toezicht in beginsel veel groter is. Het kabinet heeft om die reden een
voorkeur voor clustering van het algemene en sectorspecifieke mededingingstoezicht,
een clustering van het toezicht op de inhoudelijke aspecten van diensten en
een clustering op het toezicht op de technische aspecten van het gebruik van
frequenties.– Scheiding beleid en toezichtDe scheiding tussen beleid en toezicht is een belangrijk uitgangspunt
van het kabinet. Het kabinet heeft steeds gekozen voor een duidelijke scheiding
tussen beleid en regelgeving enerzijds en uitvoering en toezicht anderzijds.
Beleid en regelgeving vormen bij uitstek de instrumenten ter verwezelijking
van politieke keuzes ten aanzien van de maatschappelijke inrichting van Nederland
en horen daarom thuis in het politieke domein.In het Verenigd Koninkrijk wordt regelmatig voor een andere benadering
(zoals ook bij het OFCOM-model) gekozen. In het kabinetsstandpunt van 9 juli
jl. wordt het volgende daarover opgemerkt:«Vergeleken met de Nederlandse situatie zou dat betekenen dat de
OPTA, het Commissariaat voor de Media, de RDR en het Directoraat Generaal
Telecommunicatie en Post van het ministerie van Verkeer en Waterstaat samengevoegd
worden. Bovendien zou die organisatie dan van de NMa de bevoegdheid voor toepassing
van het algemene mededingingsrecht op deze sector, over dienen te nemen. Dit
is voor het kabinet geen voorbeeld dat in Nederland navolging
zou kunnen krijgen. In de Angelsaksische bestuurstraditie is altijd al meer
plaats geweest voor regulerende, beleidsbepalende, instanties, dit in tegenstelling
tot de continentale traditie. Bij de instelling van de OPTA is expliciet niet
overgegaan tot een «regulator», maar is gekozen voor een uitvoering/toezichtorgaan
met beperkte discretionaire bevoegdheden. Het beleid berust bij de verantwoordelijke
vakminister. Dat is ook de reden waarom het frequentieen nummerbeleid onder
verantwoordelijkheid van de minister zijn blijven berusten.» (ibid.
pp. 17–18)Het voorstel van de OPTA om ook bevoegdheden inzake het frequentiebeheer
en nummerplannen aan het college toe te bedelen, raakt direct aan het punt
van de scheiding van beleid en toezicht. Het kabinet heeft aangegeven geen
voorstander te zijn van het toedelen van politiek/beleidsmatige of regelgevende
bevoegdheden aan toezichthouders.Daarover merkt het kabinetsstandpunt van 9 juli jl. het volgende op:«Het kabinet is het op dit punt oneens met het college. Hoofdlijn
van het frequentiebeleid betreft een zodanige verdeling van het frequentiespectrum
over de verschillende categorieën van gebruik, dat zo goed mogelijk recht
wordt gedaan aan de economische, maatschappelijke en culturele belangen van
de verschillende categorieën. Deze verdeling wordt vastgelegd in het
Nationaal Frequentieplan (NFP). In het NFP worden de hoofdlijnen van het beleid
en de mogelijke toepassingen per frequentieband weergegeven. Hierin zijn de
beleidskeuzes gedaan, die te maken hebben met beleidsmatige afwegingen omtrent
de beschikbare ruimte in frequentiebanden per toepassing, uitgesplitst naar
de verschillende categorieën van gebruik, vitale overheidstaken, omroep,
zakelijk gebruik en overig gebruik. In zijn algemeenheid is er sprake van
schaarse ruimte in het frequentiespectrum, zodat politiek geaccordeerde keuzes
in de ruimte voor diverse toepassingen noodzakelijk zijn. Het frequentiebeleid
is sterk afhankelijk van uitkomsten van internationale afspraken (mondiaal
en Europees) over het frequentiebeleid. Deze afstemming is noodzakelijk om
op geharmoniseerde wijze apparatuur voor het gebruik van frequenties toe te
laten op de Europese markt. De eigen keuzevrijheid van de Nederlandse overheid
inzake frequentiegebruik wordt hierdoor beperkt. Wél is het van belang,
dat in internationaal overleg de belangen van Nederland inzake frequentiebeleid
goed behartigd worden. In internationaal overleg vindt Nederlandse vertegenwoordiging
altijd plaats namens de Nederlandse regering (ook wanneer ondersteuning aanwezig
is vanuit technische expertise).In geval van schaarste dient het kabinet een keuze te maken voor verdeelinstrumenten,
zoals veiling en vergelijkende toets. Een dergelijke beslissing is een politieke
keuze, waarbij overleg tussen diverse departementen van belang is (doorgaans
V&W, EZ en Financiën; in het geval van omroep ook OCW). Over zo'n
keuze wordt ook verantwoording afgelegd aan het parlement. Zodra de keuze
voor een verdeelinstrument is gemaakt, zal de wijze waarop dit gebeurt nader
uitgewerkt worden. Ook hierin zitten politieke keuzes: op basis van marktanalyse
en technische gegevens zal moeten worden besloten, of er sprake moet zijn
van een handicap voor één of meerdere partijen of dat partijen
een voorkeursrecht wordt geboden (uiteraard in overleg met OPTA en NMa), welke
(financiële) doelstellingen aan de verdeling worden gekoppeld (minimumprijs,
opbrengstmaximalisatie, andere verdelingscriteria) en op welke wijze de verdeling
ingevuld moet gaan worden.Binnen het Ministerie van Verkeer en Waterstaat wordt de Inspectie Verkeer
en Waterstaat (IVW) ingesteld (per 1 augustus 2001 geëffectueerd) om tot een heldere afbakening te komen tussen beleidsbeslissingen
en inspectietaken (vergunningverlening en handhaving). De RDR zal onderdeel gaan uitmaken van de IVW. In dit licht is voor wat betreft complexe
vergunningverlening zoals veiling geconstateerd, dat hier drie fasen van belang
zijn: de fase van het beleidsvoornemen (waaronder marktconsultatie), de fase
van de regelgeving (vb. veilingregeling) en de fase van de daadwerkelijke
uitgifte (toelaten tot de veiling, veiling zelf en het afgeven van de vergunning).
De eerste en de tweede fase zijn kenmerkend voor het nemen van beleidsbeslissingen;
de derde fase betreft een uitvoeringstaak. Bij de toedeling van uitvoeringstaken
speelt een belangrijke rol in hoeverre politieke sturing wenselijk wordt geacht
bij de uitvoering van deze taken. In onderhavig geval wordt het niet wenselijk
geacht om de uitvoering onder te brengen bij een onafhankelijk toezichtsorgaan,
i.c. de OPTA. Ook in de uitvoeringssfeer moeten nog keuzes worden gemaakt
die belangrijke politieke implicaties kunnen hebben. Om die reden zal deze
taak worden toebedeeld aan de Inspectie Verkeer en Waterstaat.In andere landen is de scheiding tussen politieke verantwoordelijkheid
en de taken van de toezichthouders minder geprononceerd georganiseerd. Dit
neemt niet weg, dat in toenemende mate in die landen de politieke verantwoordelijkheid
omtrent keuzes inzake verdeling van schaarste wordt verscherpt. Zo zijn in
Denemarken tussen politiek en toezichthouder afspraken gemaakt dat, in geval
van schaarste, de verantwoordelijkheid voor verdeling expliciet bij het ministerie
ligt. Ook in andere landen worden de cruciale beslissingen omtrent verdeling
in geval van schaarste door of namens de politiek genomen.» (ibid. pp.
27–29)Voor een meer algemene beschouwing over een integrale beleidsvisie (en
de daartoe bestaande beleidskaders) op marktwerking, liberalisering, verzelfstandiging
en privatisering verwijst het kabinet naar de brief van de minister-president
van 23 mei 2001 («Borging van publieke belangen», TK, 2000–2001,
27 771, nr. 1).– ConclusieHet kabinet ziet geen goede redenen om de toezichthouders op het terrein
van (tele)communicatie en media te gaan samenvoegen.Zoals wordt beschreven in de brief d.d. 20 juni 2001 van de minister van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties («Kaderstellende visie op
toezicht», TK, 2000–2001, 27 831, nr. 1) heeft het kabinet
een aantal actiepunten uitgewerkt die het kabinet zal gaan uitvoeren. Aan
de hand van een bijgestelde checklist zullen alle toezichtsarrangementen op
rijksniveau in kaart worden gebracht. De resultaten zullen aan de Kamer bekend
worden gemaakt.De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,F. van der PloegXNoot1Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch
en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's: Naar een nieuw
regelgevingskader voor elektronische communicatie-infrastructuur en bijbehorende
diensten. Herziening van de communicatieregelgeving 1999, COM (1999) 539.XNoot2Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch
en sociaal comité en het Comité van de regio's, «Beginselen
en richtsnoeren voor het audiovisuele beleid van de Gemeenschap in het digitale
tijdperk», Brussel, 14.12 1999, COM (1999) 657 def.XNoot1TK, 1997–1998, 24 036, nr. 73H.XNoot2Aan de Tweede Kamer toegezonden bij aanbiedingsbrief van de Staatssecretaris
van Verkeer en Waterstaat van 3 april 2001, (DGTP/MM/01/01 914).XNoot3Zie voor een overzicht van de regulering van het toezicht OECD, Journal
of Competition Law and Policy, «Regulation and Competition Issues in
Broadcasting in the light of Convergence», Volume 2, no. 3, september
2000. Overigens blijkt daaruit dat in het merendeel van de onderzochte landen
aparte toezichthouders bestaan voor omroep. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27088-27.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl