Wijziging van de Interimwet ammoniak en veehouderij (verlenging; einde legalisering); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26370, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

22-04-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26370 nr. 5

14-04-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Beëindiging legalisering3. Verlenging werkingsduurOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26370Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 37 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 370Wijziging van de Interimwet ammoniak en veehouderij (verlenging; einde
legalisering)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 14 april 1999 1. AlgemeenHet verheugt mijn ambtgenoot van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij en
ondergetekende dat de vaste commissies voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer en voor Landbouw, Natuurbeheer en Visserij kunnen
instemmen met een tijdelijke verlenging van de Interimwet ammoniak en veehouderij
(hierna aangeduid als Interimwet). Met deze verlenging wordt de noodzakelijke
tijdsruimte gecreëerd om het nieuwe ammoniakbeleid zoals afgesproken
in het regeerakkoord, op een zorgvuldige en verantwoorde wijze vorm te geven
en uit te werken. De voorgestelde verlenging is uitsluitend bedoeld als overbrugging
totdat het nieuwe wettelijke instrumentarium in werking kan treden. Daarmee
wordt bewerkstelligd dat het breed gedragen regionale ammoniakbeleid zoals
neergelegd in de huidige ammoniakreductieplannen, in de tussenliggende periode
kan worden voortgezet. Zonder verlenging van de Interimwet zou de wettelijke
basis voor deze plannen met ingang van 26 augustus 1999 komen te vervallen
en zou de beoordeling van de gevolgen van de ammoniakbelasting bij oprichting
of uitbreiding van een veehouderij weer binnen het kader van de Wet milieubeheer
moeten plaatsvinden. Dat zou niet alleen belemmerend kunnen werken op de mogelijkheden
voor bedrijfsontwikkeling in de betreffende gebieden, maar tegelijkertijd
zouden dan de mogelijkheden tot emissiereductie die de bestaande ammoniakreductieplannen
bieden niet meer kunnen worden benut.Mijn ambtgenoot van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij en ondergetekende
beantwoorden de door de vaste commissies gestelde vragen als volgt.Met de leden van de VVD-fractie zijn wij van mening dat het nieuwe ammoniakbeleid
zo spoedig mogelijk moet worden ingevoerd. In de memorie van toelichting bij
de voorgestelde Reconstructiewet concentratiegebieden (kamerstukken II 1998/99,
26 356, nr. 3, blz. 22 en 23) zijn door ons de hoofdlijnen van het toekomstige
ammoniakbeleid geschetst. Het emissiebeleid zal worden vormgegeven door het
stellen van generieke eisen aan de wijze van aanwending van dierlijke meststoffen,
aan de opslag van mest en aan de huisvesting van dieren. Het emissiearm uitrijden
van dierlijke mest is thans reeds geregeld in het Besluit gebruik
dierlijke meststoffen 1998 en het afdekken van mest in het Besluit mestbassins
milieubeheer. Met betrekking tot het emissiearm huisvesten van vee wordt een
nieuw besluit op grond van de Wet milieubeheer voorbereid waarvan het ontwerp
naar verwachting nog dit jaar kan worden voorgepubliceerd. Voor de bescherming
van natuurwaarden binnen de voor verzuring gevoelige delen van de EHS zijn
naar onze mening daarnaast aanvullende maatregelen noodzakelijk. Voor de concentratiegebieden
staan deze in genoemde memorie van toelichting beschreven. Over aanvullende
maatregelen voor de niet-concentratiegebieden wordt thans overleg gevoerd
met provincies, gemeenten en overige betrokken partijen. Het aanvullend ammoniakbeleid
zal in 1999 worden uitgewerkt in wetsvoorstellen, waarbij met name wordt gedacht
aan aanpassing van de Wet milieubeheer, de Meststoffenwet en de Wet herstructurering
varkenshouderij. Wij streven ernaar de benodigde wetsvoorstellen medio 2000
ter behandeling bij de Tweede Kamer in te dienen. Tegelijk met het in werking
treden van de aanvullende ammoniakwetgeving zal de Interimwet worden ingetrokken.De leden van de fractie van het CDA voorzien problemen nu in het onderhavige
wetsvoorstel niet is voorzien in een automatische verlenging van de ammoniakreductieplannen.
Het verlengen van deze plannen bij wet is naar onze mening niet wenselijk
en ook niet nodig. De plannen waarin is bepaald dat ze gelden zolang de Interimwet
van kracht is, blijven ook zonder wettelijke regeling na 26 augustus 1999
gelden. De meeste plannen expireren echter wel per 26 augustus 1999, omdat
die datum als einddatum wordt genoemd in het plan of in het gemeenteraadsbesluit
waarbij het plan is vastgesteld. Anders dan in de memorie van toelichting
nog werd aangegeven (toelichting bij artikel I, onderdeel F, van het wetsvoorstel),
is bij nadere beschouwing echter gebleken dat het niet nodig is deze ammoniakreductieplannen
opnieuw vast te stellen. Een dergelijk plan kan namelijk op grond van artikel
4.19, tweede lid, van de Wet milieubeheer, welke bepaling in artikel 10 van
de Interimwet van overeenkomstige toepassing is verklaard, voor maximaal twee
jaar worden verlengd. Met een verlenging van twee jaar kan naar onze mening
worden volstaan, omdat immers ruim voor 26 augustus 2001 duidelijkheid zal
bestaan omtrent het nieuwe ammoniakbeleid en het nieuwe wettelijke instrumentarium.
De betrokken gemeenteraden zullen in dit geval tijdig een verlengingsbesluit
dienen te nemen en bekend moeten maken. Een dergelijk verlengingsbesluit kan
thans al door een gemeente worden genomen. Of een verlengingsbesluit al dan
niet de goedkeuring behoeft van gedeputeerde staten is naar onze mening op
grond van de huidige tekst van de Interimwet, in samenhang met de Wet milieubeheer,
niet met zekerheid vast te stellen. Wij zijn evenwel van mening dat het niet
nodig of wenselijk is om voor een dergelijk besluit, waarbij de inhoud van
het ammoniakreductieplan ongewijzigd blijft, goedkeuring te verlangen. Om
te verzekeren dat verlenging van de ammoniakreductieplannen op een doelmatige
wijze en zonder juridische risico's kan worden geëffectueerd, stellen
wij voor om expliciet in de Interimwet vast te leggen dat een besluit tot
verlenging van een ammoniakreductieplan geen goedkeuring behoeft. Daartoe
treft u bijgaand een nota van wijziging aan. Daarnaast zullen wij, in overleg
met de provincies, de gemeenten over de verlenging van de ammoniakreductieplannen
informeren.Wat de provincie Overijssel betreft kan nog het volgende worden opgemerkt.
Eind 1998 is in Overijssel overeenstemming bereikt over een nieuw model-ammoniakreductieplan.
Alle betrokken gemeenten zijn momenteel bezig met het aanpassen van het huidige
plan dat op 26 augustus 1999 zou vervallen. De gewijzigde plannen zullen gelden
zolang de Interimwet van kracht is. Gezien het vergevorderde stadium waarin
de wijziging van deze plannen zich bevindt en de afspraken die tussen betrokken gemeenten en de provincie over de goedkeuringsprocedure zijn
gemaakt, wordt verwacht dat de gewijzigde plannen voor 26 augustus aanstaande
van kracht zullen zijn.Voorts vragen de leden van de CDA-fractie wat de regering vindt van het
functioneren van de regionale ammoniakreductieplannen in de praktijk. In 1997
heeft de regering de vaste commissies van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij
en van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer in het kader
van de evaluatie van de Interimwet reeds geïnformeerd over de werking
van de ammoniakreductieplannen.1 Ook in het in
1998 aan de Kamer toegezonden Informatieblad Vergunningverlening veehouderijen
1994–1998, wordt daarover gerapporteerd.2
Gebleken is dat het functioneren van de ammoniakreductieplannen in de praktijk
van verschillende factoren afhankelijk is, met name van de inhoud en draagvlak
van het plan maar ook van de specifieke bedrijfsstructuur in het betreffende
gebied. Vastgesteld kan worden dat de ammoniakreductieplannen de mogelijkheden
tot bedrijfsontwikkeling zowel in de concentratiegebieden als daarbuiten hebben
vergroot. De resultaten op het gebied van ammoniakreductie zijn echter beperkt.
Onze indruk is dat de plannen in het zuidelijke concentratiegebied op dat
punt over het algemeen meer milieuwinst opleveren dan die in de andere gebieden. 2. Beëindiging legaliseringHet onderhavige voorstel tot verlenging van de Interimwet beoogt niet,
zoals de leden van de PvdA-fractie terecht opmerken, tevens de legaliseringsperiode
te verlengen. Een ieder die zijn bedrijf wenst voort te zetten heeft ruim
voldoende tijd gehad om een legaliseringsvergunning aan te vragen. Reeds bij
de inwerkingtreding van de Interimwet was bekend dat de mogelijkheid tot legalisering
maximaal vijf jaar zou duren. Ook daarna is dat het uitgangspunt gebleven.3 Bovendien heeft de Inspectie Milieuhygiëne in de
reguliere contacten over handhaving en vergunningverlening de gemeenten daar
de afgelopen jaren herhaaldelijk op gewezen. Bedrijven die op 26 augustus
1999 nog geen toereikende vergunning hebben, zullen dan ook niet meer van
de legaliseringsregeling in de Interimwet gebruik kunnen maken. Een uitzondering
wordt gemaakt voor bedrijven die vóór 1 maart 1999 een vergunning
hebben aangevraagd, maar waarvan de behandeling op 26 augustus 1999 nog niet
is afgerond. Het zou immers onredelijk zijn, zoals de Raad van State in zijn
advies terecht stelt, om een veehouder die tijdig een aanvraag heeft ingediend
de dupe te laten worden van het feit dat het bevoegd gezag niet voor 26 augustus
1999 op zijn aanvraag heeft beslist. Bedoelde uitzondering is ook van toepassing
als het bevoegd gezag in een dergelijk geval opnieuw moet beslissen op de
aanvraag, nadat de vergunning in beroep door de bestuursrechter is vernietigd.De leden van de VVD-fractie staan kritisch tegenover het regeringsvoorstel
de legaliseringsbepalingen niet te verlengen. In de eerste plaats wijzen ze
daarbij op de lange periode die na de inwerkingtreding van de Interimwet verstreken
zou zijn voordat alle voor verzuring gevoelige gebieden waren aangewezen.
Waarschijnlijk doelen deze fractieleden op de gewijzigde aanwijzing van gebieden
kleiner dan 5 ha. Deze gebieden waren al bij de inwerkingtreding van de Interimwet
van rechtswege aangewezen. Op uitdrukkelijke wens van de Tweede Kamer is later
besloten om de afweging of deze gebieden al dan niet beschermd moesten worden
door middel van de Interimwet, over te laten aan de gemeenten.4 De gemeenten hadden tot 1 december 1996 de tijd om een ontwerp-verordening
vast te stellen. Vóór 1 juli 1997 moest de betreffende verordening
door de gemeenteraad zijn vastgesteld. Indien de verordening niet of niet
tijdig was vastgesteld, verloren de voor verzuring gevoelige gebieden kleiner dan 5 ha hun beschermde status. Vanaf 1 juli 1997 was er dus ook
voor deze kleinere gebieden duidelijkheid en kan dit feit ook geen reden meer
zijn geweest om te wachten met het aanvragen van een legaliseringsvergunning.Op de tweede plaats wijzen de leden van de VVD-fractie op de gevolgen
van het «wegvallen» van de Richtlijn veehouderij en stankhinder
1996 voor het legaliseren van bedrijven. De recente uitspraken van de Afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State over deze nieuwe stankrichtlijn
kunnen het legaliseren van bedrijven in sommige gevallen inderdaad bemoeilijken,
maar zijn voor ons onvoldoende aanleiding om de legaliseringsbepalingen in
de Interimwet te handhaven. Het is namelijk niet zo dat de genoemde richtlijn
door deze jurisprudentie geheel betekenisloos is geworden. Met betrekking
tot de gewijzigde indeling in omgevingscategorieën en de regels over
berekening van cumulatieve geurhinder heeft de rechter geoordeeld dat deze
niet voldoende door wetenschappelijk onderzoek onderbouwd zijn. Op andere
punten, zoals de omrekenfactoren voor de beoordeling van stankhinder door
Groen-Labelstallen, en het hanteren van het dichtst bij het stankgevoelige
object gelegen emissiepunt van een stal als uitgangspunt voor de afstandsbepaling,
heeft de rechter de richtlijn echter wel geaccepteerd. Bovendien kan bij een
aantal stankknelpunten alsnog tot legalisering worden gekomen door middel
van een maatwerkaanpak als beschreven in hoofdstuk 5 van de richtlijn, met
name door het treffen van op de specifieke situatie toegesneden technische
voorzieningen. Omdat het bij de resterende nog te legaliseren bedrijven soms
om kleine, op termijn niet levensvatbare bedrijven gaat, is een dergelijke
maatwerkoplossing echter niet altijd mogelijk. Zoals aangegeven in de richtlijn
zou in dat geval gestreefd moeten worden naar een vrijwillige beëindiging
van het bedrijf, zo mogelijk voorafgegaan door verlening van een tijdelijke
milieuvergunning. Verlenging van de legaliseringsmogelijkheid is voor deze
bedrijven niet zinvol. Verder moet nog worden opgemerkt dat de hiervoor bedoelde
stankknelpunten niet altijd ook een knelpunt op het gebied van ammoniak zijn.
Het komt regelmatig voor dat er sprake is van een stankknelpunt, bijvoorbeeld
vanwege de nabijheid van woningen van derden, terwijl de depositie van de
betreffende veehouderij niet meer dan 15 mol bedraagt omdat deze op ruime
afstand van een voor verzuring gevoelig bos of natuurgebied is gelegen. Voor
deze bedrijven is het vervallen van de legaliseringsbepalingen geen enkel
probleem.In dit verband vragen de leden van de VVD-fractie nog in hoeverre de bedrijven
waar stankhinder een knelpunt is, bij inwerkingtreding van een nieuwe stankrichtlijn
alsnog in aanmerking komen voor legalisering. Hierover kan worden opgemerkt
dat indien bij een beslissing omtrent een milieuvergunning gewacht zou kunnen
worden op een eventuele nieuwe richtlijn, nog van de legaliseringsbepalingen
gebruik zou kunnen worden gemaakt. De (oorspronkelijke) vergunningaanvraag
moet dan wel vóór 1 maart 1999 zijn ingediend. Ook als
de gemeente een nieuwe beslissing moet nemen in verband met vernietiging van
de vergunning door de bestuursrechter, zou die situatie zich kunnen voordoen.
Het is overigens nog onzeker of een eventuele nieuwe stanknormering inderdaad
minder streng zal uitpakken dan de normering die momenteel geldt. Dat hangt
onder meer af van de uitkomsten van het onderzoek naar de beleving van stankhinder
dat eind vorig jaar, naar aanleiding van de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak,
is gestart. De resultaten van dat onderzoek zullen in de eerste helft van
dit jaar beschikbaar komen. Op basis hiervan zal het nieuwe stankbeleid worden
geformuleerd. Pas daarna kan even- tueel een nieuw instrumentarium voor stankhinder
worden vormgegeven. Wij zijn er geen voorstander van daarop te wachten, en
menen dat het de voorkeur verdient de vergunningverlening binnen
de bestaande wettelijke mogelijkheden af te ronden.De leden van de fractie van het CDA vragen hoe groot het aantal nog te
legaliseren bedrijven op dit moment is, of het onderzoek van de Inspectie
Milieuhygiëne een compleet beeld heeft opgeleverd van de vergunningenachterstand
en bij hoeveel bedrijven naast de ammoniakproblematiek tevens sprake is van
ernstige stankhinder.Het aantal veehouderijen dat op 1 maart 1998 nog niet over een toereikende
vergunning beschikte, werd door de Inspectie geschat op circa 800. Deze schatting
berustte op een in 1997 uitgevoerde inventarisatie bij alle gemeenten en een
aanvullend onderzoek in februari 1998 bij gemeenten met meer dan vijf te legaliseren
veehouderijbedrijven. Het aantal nog niet gelegaliseerde bedrijven dat tevens
als een stankknelpunt kan worden aangemerkt, werd daarbij op ten hoogste 100
geschat. Voor een groot deel daarvan was de procedure om te komen tot een
milieuvergunning al gestart. Op basis daarvan werd het waarschijnlijk geacht
dat de legalisering van de meeste bedrijven, uitgezonderd de stankknelpunten,
inmiddels zou zijn afgerond. Na maart 1998 heeft de Inspectie geen verdere
inventarisatie verricht. Het is niet goed mogelijk om op korte termijn een
volledig en nauwkeurig beeld van de actuele stand van zaken ten aanzien van
de legalisering te verschaffen, mede omdat het per gemeente veelal om slechts
één of enkele gevallen gaat. Een quick scan bij een zevental
gemeenten en regionale milieudiensten in de concentratiegebieden heeft de
eerdere verwachtingen in grote lijnen bevestigd. Begin dit jaar waren de legaliseringsprocedures
in de meeste van deze gemeenten slechts in enkele gevallen nog niet afgerond.
In één gemeente, die een achterstand had in het proces van legaliseren,
waren op dat moment toch nog enkele tientallen legaliseringsaanvragen in behandeling.
Bovendien heeft de oproep om vóór 1 maart 1999 nog een legaliseringsvergunning
aan te vragen, geleid tot extra aanvragen. Het aantal verschilt sterk per
gemeente, meestal betreft het slechts enkele aanvragen maar in uitzonderingsgevallen
meer dan tien. In totaal zou het om een honderdtal nieuwe aanvragen kunnen
gaan. Het betreft voornamelijk kleinere bedrijven die bij nader inzien toch
geen toereikende vergunning blijken te hebben of ten onrechte meenden dat
ze onder de werkingssfeer van het Besluit melkrundveehouderijen milieubeheer
vielen en om die reden nog geen vergunning hadden.Verder vragen de leden van de CDA-fractie hoe gehandeld zal worden met
bedrijven die tijdig, dus vóór 1 maart 1999, een aanvraag voor
een milieuvergunning hebben ingediend, maar na 26 augustus nog geen milieuvergunning
hebben uitsluitend vanwege stankhinder-problemen. Bij de beantwoording van
de vragen van de leden van de VVD-fractie zijn wij reeds uitgebreid op deze
problematiek ingegaan. De legalisering van veehouderijen hoeft naar onze mening
niet vast te lopen als gevolg van de jurisprudentie over de stankrichtlijn
uit 1996. Zoals gezegd gaan wij ervan uit dat het probleem beperkt van omvang
is en dat daarbij in de meeste gevallen via maatwerk alsnog legalisering mogelijk
is. Bij sommige kleine, niet levensvatbare bedrijven zal ook deze maatwerkaanpak
geen soelaas bieden. Handhaving van de legaliseringsmogelijkheid voor deze
knelpunten, zoals de leden van de CDA-fractie voorstellen, vinden wij niet
zinvol en ook ongewenst. Dat leidt tot nog langer in stand houden van illegale
situaties, met de daarmee gepaard gaande rechtsonzekerheid voor de betrokken
bedrijven en hun omgeving, en schept bovendien bij deze bedrijven verwachtingen
die later waarschijnlijk alsnog onterecht zullen blijken te zijn.De constatering van leden van de CDA-fractie dat bedrijven die voor 1 maart
1999 een milieuvergunning hebben aangevraagd, volgens het oude
recht worden behandeld en dus van de huidige legaliseringsbepalingen in de
Interimwet gebruik kunnen maken, is juist. Opgemerkt wordt dat dit overgangsrecht
in deze gevallen ook geldt voor bedrijven waarvan de legaliseringsvergunning
door de bestuursrechter is of nog zal worden vernietigd, als gevolg waarvan
de gemeente een nieuwe beslissing op de aanvraag moet nemen. Ingevolge artikel
II van het wetsvoorstel blijven de legaliseringsbepalingen gelden totdat de
vergunning onherroepelijk is geworden.De gekozen datum is naar onze mening goed verdedigbaar en zeker niet in
strijd met het recht. Weliswaar wordt er regelmatig voor gekozen om in nieuwe
regelgeving te bepalen dat het nieuwe recht niet geldt voor bij inwerkingtreding
daarvan al ingediende aanvragen, maar het is niet zo dat een andere keuze
in strijd met het recht zou zijn. Een voorbeeld biedt de op de Interimwet
gebaseerde Uitvoeringsregeling ammoniak en veehouderij. Deze regeling is tot
nu toe vijf keer gewijzigd, en elke keer is ervoor gekozen om geen overgangsrecht
op te nemen, als gevolg waarvan de gemeente de gewijzigde Uitvoeringsregeling
ook moest toepassen op aanvragen die ten tijde van de inwerkingtreding van
de wijziging al waren ingediend.1Er zijn ook in dit geval goede redenen om af te zien van een bepaling
die het oude recht (de huidige Interimwet) van toepassing laat zijn op alle
aanvragen ingediend voor 26 augustus 1999. Als de Interimwet niet zou worden
verlengd, dan zou legalisering alleen mogelijk zijn als een gemeente vóór
26 augustus 1999 op de aanvraag zou beslissen, hoe lang van tevoren de aanvraag
ook zou zijn ingediend. Zo bezien is de in het wetsontwerp voorgestelde overgangsregeling
derhalve al te beschouwen als een vorm van verlenging van de oorspronkelijk
in de Interimwet voorziene periode van vijf jaar.Bovendien zijn alle gemeenten bij brief van 14 januari jl. (kenmerk DWL/98 127 758)
geïnformeerd over de datum van 1 maart. Daarbij werden de gemeenten opgeroepen
om de veehouders die nog niet over een (toereikende) vergunning beschikken,
aan te sporen alsnog een aanvraag in te dienen. Veel gemeenten hebben daaraan
gehoor gegeven door de veehouders via publicaties in lokale bladen te informeren
of door hen individueel te benaderen. In enkele regio's hebben ook landbouworganisaties
een actieve rol gespeeld. Bovendien hebben enkele (regionale) kranten medio
januari, aan de hand van een door het Ministerie van VROM verstrekt persbericht,
aan dit onderwerp aandacht besteed.Ten slotte willen wij er uitdrukkelijk op wijzen dat het hebben van een
geldige milieuvergunning op de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de
betrokken bedrijven zelf is. Vanaf de inwerkingtreding van de Interimwet was
algemeen bekend dat de legaliseringsmogeljkheid voor maximaal vijf jaar zou
gelden. Van betrokkenen mag dan ook worden verwacht dat zij tijdig, rekening
houdend met de lengte van de vergunningprocedure, zelf actie hebben ondernomen
en niet hebben gewacht op een oproep van de gemeente om een vergunning aan
te vragen.Voorts vragen de leden van de CDA-fractie hoe het momenteel is gesteld
met de kwaliteit van vergunningverlening voor veehouderijen, of de belangrijkste
knelpunten nu zijn opgelost en hoe de regering deze problematiek verder ter
hand wil nemen. In 1996 heeft de Inspectie Milieuhygiëne daarnaar onderzoek
verricht. Hierbij bleek dat 75% van de onderzochte vergunningen grote of kleine
gebreken vertoonde. Om tot een structurele verbetering van de vergunningverlening
te komen is in 1997 een workshop gehouden met gemeentelijke vergunningverleners
en vertegenwoordigers van landbouw- en milieuorganisaties waarbij knelpunten
werden geanalyseerd en oplossingsrichtingen besproken. Mede naar aanleiding
daarvan heeft de Inspectie in juli 1998 een handreiking voor gemeenten uitgebracht,
«Kwaliteit vergunningverlening veehouderijen, een handreiking»
geheten. Uit steekproeven van de Inspectie in 1997 en 1998 bleek de kwaliteit
van de vergunningen te zijn verbeterd. Geconstateerd werd onder meer dat het
kennisniveau bij gemeenten (en bedrijven) is toegenomen en de afhandeling
van de vergunningaanvragen is verbeterd. Daarbij is het feit dat gemeenten
voor vragen op het gebied van landbouw en milieu sinds juni 1997 terecht kunnen
bij het landelijke milieu-informatiecentrum InfoMil, van bijzonder belang
gebleken. Verder heeft ook het optreden van milieuorganisaties veelal een
positieve invloed op de kwaliteit van vergunningen. Op dit moment zien wij
daarom geen aanleiding voor het nemen van verdere maatregelen. 3. Verlenging werkingsduurDe leden van de PvdA-fractie kunnen instemmen met een verlenging van de
Interimwet tot uiterlijk 1 januari 2002. Wel vinden deze leden dat het nieuwe
beleid zorgvuldig moet worden vormgegeven, omdat de omslag van depositie-
naar emissiebeleid grote gevolgen voor het milieu kan hebben. Wij zijn het
daarmee eens en stellen voor de discussie daarover te voeren in het kader
van de behandeling van het wetsvoorstel Reconstructiewet concentratiegebieden.
Wij zullen de Kamer in dat verband tevens informeren over de voortgang van
de ontwikkeling van het nieuwe ammoniakbeleid.De leden van de VVD-fractie vragen naar de eventuele gevolgen van het
wel verlengen van de legaliseringsbepalingen in de Interimwet, met name met
het oog op het relatief geringe aantal bedrijven dat daarvan nog gebruik zou
kunnen maken.Bij de beantwoording van de vragen van de leden van de fracties van VVD
en CDA in paragraaf 2 «Beëindiging legalisatie» hebben
wij aangegeven waarom we een dergelijke verlenging niet zinvol en ongewenst
vinden. Daaraan zouden wij nog willen toevoegen dat ook met het oog op de
geloofwaardigheid van het overheidsbeleid en ten opzichte van de bedrijven
die wel tijdig voor een toereikende vergunning hebben gezorgd, een verlenging
van de legaliseringsmogelijkheid moeilijk is te verdedigen.Wat betreft de vraag van de leden van de VVD-fractie over de inwerkingtreding
van een nieuwe stankrichtlijn verwijzen we naar de antwoorden op vragen van
deze leden over beëindiging van de legaliseringsmogelijkheid in de vorige
paragraaf.Tot slot vragen de leden van de VVD-fractie of het onderzoek van de Inspectie
Milieuhygiëne wel een correct beeld geeft van de vergunningenachterstand
bij gemeenten. Bij de beantwoording van de vragen van de leden van de CDA-fractie
in paragraaf 2 «Beëindiging legalisatie» zijn we daarop
reeds uitgebreid ingegaan, zodat we volstaan met een verwijzing naar het daar
gegeven antwoord.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. Pronk XNoot1brief van 24 april 1997, kenmerk DWL/97090875.XNoot2brief van de Minister van VROM aan de Voorzitter van de Tweede Kamer van
8 oktober 1998, kenmerk HIMH/SP&C/10099-8014L.XNoot3Zie daarover de reeds genoemde brief van 24 april 1997; zie ook de memorie
van toelichting bij het reparatiewetsvoorstel, kamerstukken II 1997/98, 26 118,
nr. 3, blz. 2.XNoot4Zie kamerstukken II 1995/96, 24 445, nr. 12, en nr. 25, blz. 4–5.XNoot1Zo oordeelde de rechter dat een gemeente in haar besluit van 28 april
1998 ten onrechte niet de Uitvoeringsregeling had toegepast zoals deze was
gewijzigd met ingang van 16 april 1998 (Vz. ABRS 20 oktober 1998, nr. F03.980543). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26370-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl