Vergaderingen Interim Committee en Development Committee; Brief minister met de geannoteerde agenda voorjaarsvergadering IMFC en DC van het IMF en de Wereldbank op 24 en 25 april 2004
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26234, nr. 30

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

22-04-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

26234 nr. 30

16-04-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamGeannoteerde agenda voor het Algemeen Overleg in de Tweede
Kamer betreffende de Nederlandse opstelling tijdens de vergaderingen van het
International Monetary and Financial Committee (IMFC) en het Development Committee
(DC) op 24/25 april 2004IMFC1. Internationale economische ontwikkelingen2. Surveillance en crisispreventieCommentaar3. CrisisoplossingCommentaar4. Rol van het IMF in lage-inkomenslandenCommentaarDC5. Global Monitoring Report over het beleid voor de Millennium
Development Goals (MDGs)Commentaar6. Voortgangsrapportage Education for All (EFA)Commentaar7. Modaliteiten voor de financiering van het realiseren
van de Millennium Development GoalsCommentaar8. Raamwerk voor schuldhoudbaarheid op de lange termijn
(inclusief HIPC)CommentaarHIPCCommentaar9. Voortgangsrapportage over handelCommentaar10. De rol van de Wereldbank in midden-inkomenslandenCommentaar
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26234Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 65 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 234Vergaderingen Interim Committee en Development Committeenr. 30BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËNAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 16 april 2004Ten behoeve van ons algemeen overleg op 21 april a.s. zend ik u,
mede namens de Minister voor Ontwikkelingssamenwerking, de geannoteerde agenda
voor de voorjaarsvergadering van het International Monetary and Financial
Committee (IMFC) en het Development Committee (DC) van het IMF en de Wereldbank
op 24 en 25 april.De Minister van Financiën,G. ZalmGeannoteerde agenda voor het Algemeen Overleg in de Tweede
Kamer betreffende de Nederlandse opstelling tijdens de vergaderingen van het
International Monetary and Financial Committee (IMFC) en het Development Committee
(DC) op 24/25 april 2004De agenda van de IMFC-vergadering omvat de volgende onderwerpen (zie bijlage
1):1. Internationale economische ontwikkelingen2. Surveillance en crisispreventie3. Crisisoplossing4. Rol van het IMF in lage-inkomenslandenDe voorlopige agenda van de DC-vergadering omvat de volgende onderwerpen
(bijlage 2):5. Global monitoring report over het beleid voor de Millennium Development
Goals, waaronder;6. Voortgangsrapportage Education for All7. Modaliteiten voor de financiering van het realiseren van de Millennium
Development Goals8. Schuldhoudbaarheid op de lange termijn voor lage-inkomenslanden9. Voortgangsrapportage over handel10. Wereldbank rol in midden-inkomenslandenIMFC1. Internationale economische ontwikkelingenHet wereldwijde economische herstel dat zich in de loop van 2003 voorzichtig
manifesteerde, heeft zich de afgelopen maanden voortgezet. Vooral de groei
in de Verenigde Staten trekt fors aan, waarbij naast de aanhoudend sterke
consumptie ook de investeringen opleven. Ook voor Japan zijn de vooruitzichten
duidelijk verbeterd, waarbij het herstel wordt gedreven door export en investeringen.
Niettemin vertonen beide landen structurele onevenwichtigheden die de langetermijnhoudbaarheid
van het herstel kunnen ondermijnen. Zo zouden de negatieve effecten van het
hoge Amerikaanse begrotingstekort (een oplopende lange rente en een daling
van de nationale besparingen) de positieve kortetermijneffecten teniet kunnen
doen. Ook houdt het negatieve spaarsaldo van de overheid het tekort op de
lopende rekening hoog. De overheidsfinanciën in Japan blijven eveneens
zorgelijk, zeker gelet op de sterk vergrijzende bevolking. Hoewel het Japanse
monetaire beleid aan effectiviteit lijkt te winnen (getuige de afname van
de deflatie), blijft de kredietverlening dalen. De tot dusver gebrekkige vooruitgang
met hervormingen bij bedrijven – zowel binnen als buiten de financiële
sector – betekent een neerwaarts risico voor de Japanse groeivooruitzichten.In het eurogebied verloopt het herstel langzamer dan in de VS en Japan.
Aangezien het effect van de euroappreciatie voor een groot deel nog in de
pijplijn zit, is het aantrekken van de binnenlandse vraag essentieel, ook
al levert de gestegen internationale vraag een positieve groeibijdrage. De
achterblijvende Europese economie maakt wederom duidelijk dat een versterking
van de concurrentiepositie van de Europese exportsector en een vergroting
van de interne dynamiek van het eurogebied bittere noodzaak zijn.Hoewel het economisch herstel wereldwijd merkbaar is, bestaan er een aantal
risico's. Ten eerste maken aanhoudende onevenwichtigheden op de lopende rekening
het mondiale herstel kwetsbaar. Dat de dollar al fors is gedeprecieerd, is
niet verrassend gelet op het Amerikaanse lopenderekeningtekort.
Flexibelere wisselkoersen in Aziatische landen kunnen bijdragen aan het corrigeren
van de mondiale onevenwichtigheden door de aanpassingslast evenrediger te
verdelen. Wel kleven ook aan een dergelijke beleidswijziging (wereldwijde)
risico's. Zo zou het wegvallen van de omvangrijke aankopen van Amerikaans
schuldpapier door Aziatische centrale banken een opwaarts effect kunnen hebben
op de lange rente in de VS (en daarbuiten) en zou de dollar flink terrein
kunnen verliezen (ook tegenover de euro).Naast een afname van de vraag naar Amerikaans schuldpapier, kan een verdere
toename van overheidstekorten of een toename van onzekerheid de rente opwaarts
beïnvloeden. Een rentestijging kan met name in de VS een rem vormen op
de consumptiegroei. Voor de opkomende economieën is de toekomstige renteontwikkeling
tevens een aandachtspunt aangezien bij een rentestijging de risicopremies
doorgaans oplopen. Voorts kan een hogere rente in de industrielanden ertoe
leiden dat beleggers kapitaal terugtrekken uit de opkomende economieën.Hoewel het de vraag is hoe groot de invloed zou zijn op de mondiale economie,
zeker vanwege de recente dollardepreciatie, ondervindt de wereldeconomie mogelijk
enige negatieve gevolgen van opkomend protectionisme in met name de VS. Het
gevaar bestaat dat, onder invloed van het forse banenverlies van de afgelopen
jaren in combinatie met de tendens dat ondernemingen in steeds sterkere mate
de voordelen (lage kosten met behoud van kwaliteit) van uitbesteding naar
het buitenland («outsourcing») onderkennen, de roep om bescherming
tegen vermeende oneerlijke concurrentie groter wordt. Hieraan toegeven zou
een stap terug zijn in het proces van globalisering. Open grenzen voor handel
zullen het welvaartscreërende vermogen van de wereldeconomie alleen maar
ten goede komen.De economische situatie in twee grote debiteurlanden van het Fonds (Brazilië
en Argentinië) vertoont een gevarieerd beeld. De stagnatie van de economische
groei in Brazilië in 2002 weerspiegelde de naweeën van de financiële
crisis in 2001. Voor 2004 wordt echter een economisch herstel verwacht, mede
gedragen door de goede prestaties van Brazilië in het IMF-programma en
de daling van de Braziliaanse rente. Het uitbundige herstel van Argentinië
(8% bbp-groei in 2003) wordt overschaduwd door de problematische schuldherstructurering
met private crediteuren en de slechte prestaties op het gebied van structurele
hervormingen in het IMF-programma. Een duurzaam herstel zal slechts mogelijk
zijn bij een versnelling van de voortgang op beide gebieden.2. Surveillance en crisispreventieHet belangrijkste instrument dat het Fonds heeft om financiële instabiliteit
te voorkomen, is de analyse van economische (beleids)ontwikkelingen en de
advisering van nationale autoriteiten die hieraan is gekoppeld. Het Fonds
neemt steeds weer initiatief om deze surveillance te versterken en ontwikkelt
in dit kader momenteel de balance sheet approach.
Deze benadering van de financiële stabiliteitsanalyse richt zich op de
balansen van de overheid, de financiële sector en de bedrijvensector
van een land. Hierdoor kunnen risico's aan het licht komen die voortvloeien
uit een onevenwichtige valuta- of looptijdverhouding tussen activa en passiva
of een kwetsbare verhouding tussen het eigen en het vreemde vermogen. De balance sheet approach is een aanvulling op de traditionele
analyse van overheidsfinanciën, de lopende rekening en monetaire en financiële
ontwikkelingen, die vooral gericht is op stroomgrootheden.Sinds medio 2002 wordt in de surveillance-rapporten over landen met kapitaalmarkttoegang
gebruik gemaakt van een nieuw raamwerk voor de beoordeling van schuldhoudbaarheid.
In aanvulling hierop heeft het Fonds in samenwerking met de Wereldbank dit
raamwerk aangepast en toegesneden op de problematiek van lage-inkomenslanden.
Hiermee wordt recht gedaan aan het specifieke karakter van het schuldhoudbaarheidsconcept
in deze landen. Een volgende stap is dat het IMF en de Wereldbank de implicaties
hiervan voor hun eigen uitleenbeleid (omvang van IMF-krediet en verhouding
tussen leningen en giften in het geval van de Wereldbank) nader in beeld brengen
(zie ook § 4 en § 8).In de zomer van 2004 zal de Biennual Surveillance Review een gelegenheid bieden tot evaluatie van de surveillance-activiteiten
van het Fonds. Niet alleen de reikwijdte en de kwaliteit, maar ook de effectiviteit
van deze activiteiten verdient hierbij aandacht. Een initiatief tot versterking
van de effectiviteit van surveillance betreft de publicatie van Artikel IV-rapporten
die vanaf juli 2004 praktijk zal zijn, tenzij een land hiertegen bezwaar maakt.
Hoewel publicatie vrijwillig blijft, wordt dit wel de norm.1Naast surveillance van macro-economisch beleid heeft het Fonds het afgelopen
jaar ook een proef voltooid waarin samengewerkt werd met de Financial Action
Task Force (FATF) en Wereldbank op het gebied van maatregelen tegen witwassen
en de financiering van terrorisme.Een sterker signaal richting private crediteuren en bilaterale donoren
dan via de gebruikelijke surveillance-activiteiten kan worden gegeven door
middel van precautionary arrangements. Dit zijn
Fondsprogramma's met de gebruikelijke conditionaliteit, maar waarbij de autoriteiten
de intentie aangeven het bijbehorende krediet niet op te nemen. In de periode
1990–2003 had een kwart van alle Stand-By Arrangements (SBA) en Extended Fund Facilities een
precautionair karakter (sinds 1995 was dat zelfs 40 procent). Slechts in 12
procent van de gevallen werd het krediet ook daadwerkelijk opgenomen. Opvallend
is dat dit relatief vaak gebeurde bij omvangrijke arrangementen.CommentaarHet kabinet ziet ruimte voor verdere verbetering van de kwaliteit van
de surveillance-activiteiten van het Fonds. Een eerste mogelijke verbetering
betreft de Artikel IV-rapporten, die bij voorkeur standaard
een geïntegreerde analyse van de uitkomsten van de schuldhoudbaarheidsanalyse
zouden moeten bevatten. Deze dient niet alleen gebaseerd te worden
op de verwachte toekomstontwikkeling (het basispad), maar ook op enkele plausibele,
alternatieve scenario's. Voorts moedigt het kabinet de
verdere uitwerking en toepassing van de balance sheet approach aan.
De balance sheet approach vormt een waardevolle aanvulling op het Financial Sector Assessment Program2
en het raamwerk voor schuldhoudbaarheidsanalyse. Het nut van de balance sheet approach kwam onder andere naar voren in de evaluatie van kapitaalrekeningcrises
door het Onafhankelijke Evaluatiekantoor van het IMF (IEO).3 De toepassing van de balance sheet approach is vooral van belang in Artikel IV-rapporten van opkomende economieën,
waar onevenwichtige valuta- en looptijdverhoudingen in het verleden een bron
van financiële crises waren, terwijl in de rapporten van geïndustrialiseerde
landen op ad hoc basis gebruik kan worden gemaakt van deze benadering.Ook de effectiviteit van de surveillance van het Fonds verdient nadere
aandacht. Allereerst zouden de Artikel IV-rapporten en
de daaropvolgende Public Information Notes van het Fonds expliciet aandacht kunnen schenken aan de mate waarin landen het beleidsadvies van het
Fonds opvolgen. Om landen een additionele prikkel te geven tot implementatie
van beleidsadvies, zou de mate waarin landen hiertoe in het verleden overgingen,
kunnen worden meegenomen in het ontwerp van en de besluitvorming over een
nieuw programma. Voorts verdient het aanbeveling om de relatie tussen surveillance
en technische assistentie te versterken: surveillance kan in overleg met de
landen helpen de behoeften op het terrein van technische assistentie nader
in beeld te brengen.Nederland heeft de net voltooide proef voor samenwerking tussen FATF,
IMF en Wereldbank op het gebied van de bestrijding van witwassen en de financiering
van terrorisme ondersteund. De proef heeft geleid tot meer aandacht van de
internationale gemeenschap op dit gebied. Hoewel er nog verbeteringen mogelijk
zijn is de samenwerking tussen FATF, de Wereldbank en het IMF goed geweest. Het kabinet is voorstander van een geïntegreerde aanpak onder
de verantwoordelijkheid van het IMF en de Wereldbank in goede samenwerking
met andere organisaties zoals het FATF. Daarbij stelt het kabinet
wel dat er gewaakt dient te worden voor een te grote expansie door het IMF
en de Wereldbank in gebieden die niet horen tot de kerncompetenties en het
mandaatgebied van de beide instellingen, en voor de budgettaire consequenties
die dit met zich mee kan brengen.Het kabinet acht precautionary arrangements een nuttig
signaleringsinstrument en spoort het IMF aan deze in de dialoog met
nationale autoriteiten waar mogelijk uitdrukkelijk onder de aandacht te brengen.
Het kabinet vindt dat deze arrangementen binnen de normale toegangslimieten
tot Fondskrediet dienen te vallen. Het verlenen van ex ante uitzonderlijk
hoge toegang vergroot het risico dat debiteurlanden en crediteuren aannemen
dat ze zullen worden gered door het Fonds en dus niet de volle verantwoordelijkheid
dragen van hun beslissingen (moreel risico). De bestaande toegangslimieten
van 100% per jaar en 300% voor de gehele programmaperiode dienen dus te worden
gehandhaafd. Indien een land toch een grotere financieringsbehoefte heeft,
kan een precautionary arrangement snel worden omgezet in een gewone Supplemental Reserve Facility (SRF), eventueel met een
aanscherping van de conditionaliteit. De SRF is specifiek bedoeld voor landen
in een kapitaalrekeningcrisis, en kent een kortere looptijd en hogere rente
dan een normaal programma. Nederland is van mening dat voor landen die reeds
uitzonderlijk hoge toegang kennen een strikte limiet aan de additionele precautionary
toegang noodzakelijk is. Deze limiet zou per geval bepaald kunnen worden door
de meest restrictieve van de volgende twee criteria: 1) de huidige bovengrens
voor jaarlijkse toegang tot Fondsmiddelen (100% quota); en 2) geen toename
van de totale IMF-exposure (oftewel niet meer dan het «doorrollen»
van een bestaand Fondskrediet). Op deze wijze draagt een precautionary arrangement
er ook aan bij dat een financiële relatie met het Fonds geleidelijk wordt
uitgefaseerd om vervolgens over te gaan in een surveillancerelatie.3. CrisisoplossingBetalingsbalanscrises kennen soms een lange nasleep. Op dit moment hebben
de drie grootste debiteuren van het IMF (Brazilië, Turkije, en Argentinië)
bijvoorbeeld programma's die direct volgden op eerdere programma's (en dus
de facto langer lopen dan de gebruikelijke 3 jaar). Dit illustreert de noodzaak
van een verdere verbetering van het instrumentarium ter oplossing van crises.Een structurele aanpak van schuldherstructurering bij crises wordt vaak
bemoeilijkt door een gebrekkige coördinatie tussen debiteurlanden en crediteuren. Momenteel lopen er meerdere initiatieven om deze coördinatie
te bevorderen. Deze zijn in verschillende stadia van ontwikkeling:• De G10 heeft toonaangevend werk verricht op het gebied van Collective
Action Clauses (CAC's), die in toenemende mate in de obligatie-emissies van
opkomende markten worden toegepast. CAC's maken het bijvoorbeeld mogelijk
om met gekwalificeerde meerderheid bindende besluiten te nemen over eventuele
herstructurering van obligatieleningen.• De Franse centrale bank en private crediteuren hebben initiatieven
gelanceerd om een gedragscode tussen debiteurlanden en crediteuren af te spreken.
Deze code moet een aantal algemene, niet-bindende principes en richtlijnen
vastleggen omtrent informatie-uitwisseling en transparantie, gelijkwaardige
behandeling van crediteuren, en besluitvorming over eventuele schuldherstructurering.
Uiteindelijk kan deze code tijdig en kordaat optreden bij de oplossing van
een crisis bevorderen door de contacten tussen debiteurland en private crediteuren
te stroomlijnen. De ontwikkeling van deze code is op het moment in handen
van debiteurlanden en de private sector (de G20 heeft deze partijen het initiatief
gelaten om tot een code te komen) en dreigt aan momentum te verliezen.Naast deze initiatieven ter bevordering van crisisoplossing, ontwikkelt
het Fonds ook «exit-strategieën» uit de uitzonderlijk hoge
toegang tot Fondskrediet en langdurige Fondsfinanciering. Precautionary arrangements
kunnen hierbij een rol spelen (zie ook § 2).CommentaarHet kabinet blijft zich bij crisisresolutie inzetten
voor voldoende betrokkenheid van de private sector bij de financiering van
betalingsbalansproblemen van crisislanden en eventuele noodzakelijke schuldherstructureringen.
Hiertoe dient het IMF in eerste instantie de toegangslimieten tot zijn kredietfaciliteiten
strikt te handhaven.Dit betekent onder andere dat een land in principe
alleen voor uitzonderlijk hoge toegang in aanmerking komt indien er in ieder
geval sprake is van 1) exceptionele druk op de kapitaalrekening van de betalingsbalans,
2) schuldhoudbaarheid, 3) een beleidsprogramma met hoge slagingskans. Bij
schuldherstructureringen zal de vorm en omvang van de betrokkenheid van de
private sector vooral bepaald moeten worden in onderhandelingen tussen de
private crediteuren en debiteurland, de rol van het Fonds is hierbij beperkt.Het IMF heeft voor leningen aan landen met betalingsachterstanden het
zogenaamde Lending Into Arrears raamwerk ontwikkeld.
Naast het strikt hanteren van de toegangslimieten, zou het Fonds ook hier
zijn voorwaarden strikt toe moeten passen. Dit raamwerk vereist dat het IMF
alleen krediet kan verstrekken indien een debiteurland met betalingsachterstanden
aan private crediteuren te goeder trouw met hen onderhandelt. Het kabinet roept het IMF op om het «te goeder trouw» criterium
in het Lending Into Arrears (LIA) raamwerk te concretiseren. Hierbij
dient wel enige discretionaire bevoegdheid voor de Raad van Bewindvoerders
bewaard te blijven. Het Fonds wordt hierbij gevraagd een
rapportage op te stellen waarin wordt beoordeeld in welke mate een debiteurland
aan bovengenoemd criterium voldoet. Het betreffende debiteurland
dient hierbij zijn constructieve houding aan te tonen. Bij deze beoordeling
moet het IMF zich vooral richten op het onderhandelingsproces, en voorkomen
dat het betrokken raakt bij de inhoud van de onderhandelingen.Het IMF zou aandacht aan de gedragscode kunnen besteden in haar Artikel
IV consultaties. De basis van de code bestaat uit een aantal algemene uitgangspunten
van het proces van schuldherstructurering en dient verder internationaal geaccepteerde
instrumenten en «best practices» te bevatten die de schuldherstructurering
kunnen bespoedigen. Ter ondersteuning van de voortgang in de ontwikkeling
van de gedragscode zijn verdere analyses van het IMF van kwesties die spelen
rond een ordentelijke resolutie van crises welkom.Het Fonds moet aandacht blijven besteden aan de incorporatie
van CAC's in obligatieleningen in alle lidstaten. Dit zal vooral
moeten gebeuren in de surveillance-activiteiten van het Fonds, waarbij de
G10 richtlijnen richtinggevend zijn. Dit kan zowel het gebruik als de uniformiteit
van CAC's verder bevorderen.Het kabinet steunt het gebruik van precautionary arrangements
als exit strategie uit een langdurige financiële relatie met het Fonds. Dit kan ertoe leiden dat de huidige hoge exposure van het Fonds
op grote debiteurlanden geleidelijk afneemt.4. Rol van het IMF in lage-inkomenslandenMedio 2003 is het IMF een fundamentele discussie gestart over zijn rol
in lage-inkomenslanden. Met verschillende instrumenten – surveillance,
conditionele financiering, technische assistentie (TA) en deelname in het Heavily Indebted Poor Countries (HIPC)-Initiatief1 – probeert het Fonds bij te dragen aan de realisatie
van de Millennium Development Goals (zie § 5 en 7). Er bestaat onder
de IMF-leden brede overeenstemming dat het Fonds lage-inkomenslanden moet
blijven bijstaan in hun transitieproces naar marktgeoriënteerde economieën,
waarbij hun financieringsbehoefte uiteindelijk zal worden gedekt door marktpartijen.
Dit is voor de meeste landen een lange-termijn-doelstelling, wat impliceert
dat ook het Fonds binnen zijn macro-economische mandaat een lange-termijn-perspectief
moet ontwikkelen voor zijn betrokkenheid in deze landen.Recentelijk heeft de discussie zich toegespitst op het (financiële)
instrumentarium van het Fonds, in het bijzonder de Poverty Reduction and Growth
Facility (PRGF) die sinds 1999 op basis van Poverty Reduction
Strategy Papers (PRSP) wordt verstrekt. Sindsdien verstrekt het IMF
circa SDR 1 mld per jaar aan concessionele financiering, vergelijkbaar
met het niveau in de voorgaande tien jaar. Momenteel zijn er 37 lopende PRGF-programma's
met een bedrag van SDR 4,6 mld aan meerjarige toezeggingen, waarvan de
helft reeds is uitgekeerd (1 SDR € 1,2).2CommentaarHet kabinet steunt de wijze waarop het IMF de mix van
instrumenten beter wil afstemmen op de ontwikkelingsfase van een land.Terwijl
de (tijdelijke) kredietverlening gericht dient te blijven op het herstellen
van de macro-economische stabiliteit, komt de lange-termijn-betrokkenheid
van het Fonds vooral tot uitdrukking in activiteiten waarin het expertise
heeft op het terrein van surveillance en technische assistentie. De samenhang
tussen met name de laatste twee instrumenten dient te worden versterkt: surveillance
kan helpen de behoeften op het terrein van TA in beeld te brengen en bovendien
inzicht verschaffen of eerder gegeven TA betekenis heeft gehad. Op deze wijze
wordt ook het institutionele geheugen van het IMF vergroot.3Het kabinet erkent dat andere multilaterale instellingen en bilaterale
donoren een goedlopend IMF-programma in de regel als een goedkeuringsstempel
beschouwen ten aanzien van het macro-economische beleid van een land. Ontwikkelingslanden
hechten om deze reden ook vaak aan een IMF-programma. In de optiek van het kabinet is de aanwezigheid van een IMF-programma echter
belangrijker dan de omvang ervan. Sterker: indien de financieringsbehoefte
van een land niet voortvloeit uit een acuut gebrek aan macro-economische stabiliteit,
dient externe financiering vooral te komen van andere partijen dan het IMF. Gegeven het feit dat PRGF-financiering, hoewel concessioneel, relatief
duur is, zet een dergelijke benadering de schuldhoudbaarheid van een land
zo min mogelijk onder druk (zie ook § 8).1Waar mogelijk, is het kabinet voorstander van het verstrekken
van PRGF-leningen met een zeer lage toegang, bijvoorbeeld maximaal
5 of 10% van het quotum. Een lage toegang tot Fondskrediet geeft sterkte
aan, geen zwakte. Het is belangrijk om de huidige beperkte praktijk van lage
toegang te standaardiseren en hierover helder te communiceren met ontvangende
landen. Indien de financieringsbehoefte als gevolg van een exogene schok onverhoopt
toeneemt en deze niet door andere partijen kan worden gedekt, dan dient een
spoedige verruiming van IMF-financiering onder de juiste condities mogelijk
te zijn. PRGF-programma's met lage toegang kunnen ook van nut zijn voor landen
die op geleidelijke wijze een programmarelatie willen inruilen voor een surveillancerelatie
met het Fonds. Wat dit laatste betreft, zou de zogenoemde Post-Program Monitoring, die nu plaats vindt bij opkomende markten
die uit een omvangrijke programmarelatie zijn gegroeid maar waarvan het uitstaande
IMF krediet nog meer dan 100% van het quotum bedraagt, ook van toepassing
kunnen worden verklaard op lage-inkomenslanden. Het betreft hier een intensieve
vorm van surveillance waarbij de Raad van Bewindvoerders tweemaal per jaar,
en indien nodig versneld, kan worden ingeschakeld.Het kabinet hecht aan een goede samenwerking tussen
het IMF en de Wereldbank. Omwille van een doelmatige en duidelijke
taakverdeling stelt het kabinet voor een conditionaliteitstabel op te nemen
in de programmadocumenten van beide instellingen. Deze dient alle condities
te bevatten, waarbij wordt aangegeven welke instelling verantwoordelijk is
voor het monitoren van de voortgang ten aanzien van elke conditie. Zodoende
vormt de tabel een operationalisering van het «lead
agency»-concept. Deze helpt overlap en «witte vlekken»
tussen de instellingen voorkomen.DC5. Global Monitoring Report over het beleid voor de Millennium
Development Goals (MDGs)Het eerste jaarlijkse Global Monitoring Report,
opgesteld door Wereldbank en IMF in nauwe samenwerking met vele internationale
partners, wordt besproken tijdens deze bijeenkomst van het Development Committee.
Het rapport gaat over de voortgang in het beleid dat noodzakelijk is om de
MDGs te bereiken, en niet over het monitoren van de voortgang in de MDGs zelf.
Dit laatste is de verantwoordelijkheid van de VN. Het gaat enerzijds om beleid
van de ontwikkelingslanden ten aanzien van macro-economie, structurele hervormingen,
handel, ontwikkeling van de particuliere sector, sociale sectoren, overheidsbestuur
en milieu; anderzijds om de beleidsinspanningen van de geïndustrialiseerde
landen en multilaterale organisaties ten aanzien van de effectiviteit en omvang
van ontwikkelingshulp, handel en markttoegang, schuldverlichting en mondiale
publieke goederen.Het rapport moet de DC de gelegenheid bieden om prioriteiten te stellen
en key actors ter verantwoording te roepen. Het
gaat hierbij niet alleen om ontwikkelingslanden, maar ook om ontwikkelde
landen en multilaterale organisaties. Het rapport zal na bespreking in het
DC gepubliceerd worden.Het rapport bevat de volgende boodschappen:– MDG-1 (halvering armoede) zal mogelijk in 2015 worden gehaald,
maar niet in Afrika. MCG-4 (terugbrengen kindersterfte) zal waarschijnlijk
niet gehaald worden. Dit toont aan dat er een duidelijke noodzaak is voor
intensivering en schaalvergroting (scaling up) van de inspanning van zowel
ontwikkelingslanden als donoren.– Ontwikkelingslanden dienen versneld hervormingen door te voeren,
vooral op het gebied van het investeringsklimaat voor het bedrijfsleven (eigendomsrechten,
rechtszekerheid, infrastructuur) en het openbare bestuur (capaciteitsversterking,
corruptiebestrijding). Tevens zouden zij meer moeten investeren in menselijke
ontwikkeling. De maatregelen van de ontwikkelingslanden dienen op eigen beleid
gebaseerd te zijn zoals zij dat hebben neergelegd in een PRSP of een soortgelijk
document.– Geïndustrialiseerde landen dienen op hun beurt hun handels-
en ontwikkelingssamenwerkingsbeleid te herzien. Niet alleen de handel in landbouwproducten,
diensten en de regels voor migratie moeten volgens de Wereldbank worden geliberaliseerd,
ook zou de effectiviteit van de hulp die donoren aan ontwikkelingslanden geven,
moeten worden vergroot. Donoren dienen meer gericht hulp te geven (focus)
door hun hulp af te stemmen op de strategieën en prioriteiten van het
ontvangende land. Ook moeten zij hun procedures verder harmoniseren. Tenslotte
moeten zij op deze punten nauwgezet gemonitord worden door de Wereldbank.– Het rapport dringt tenslotte aan op nauwere samenwerking en harmonisatie
tussen multilaterale organisaties inzake de monitoring en evaluatie van wereldwijde
en sectorale programma's en van de uitvoering ervan op landenniveau. Hierbij
spelen het vormen van partnerships en een verdere specialisatie per organisatie
een belangrijke rol.Nederland heeft in het verleden aangedrongen op een duidelijke taakverdeling
tussen de IFI's en het VN-systeem bij de monitoring van het bereiken van de
MDGs. De WB dient het proces te monitoren en de VN-instellingen de voortgang
op de individuele MDGs.CommentaarHet kabinet verwelkomt dit eerste Global Monitoring
Report dat een goed inzicht geeft in de voortgang ten aanzien van het beleid
om de MDGs te behalen en de verantwoordelijkheden van ontwikkelingslanden,
ontwikkelde landen en multilaterale organisaties hierin. De analyse
van het rapport en het merendeel van de conclusies worden onderschreven. Wel
moeten de prioriteiten voor ontwikkelingslanden zoveel mogelijk worden aangepast
aan de specifieke omstandigheden van elk land en moeten de prioriteiten voor
de multilaterale organisaties verder worden aangescherpt.Het kabinet onderschrijft ook de prioriteiten voor
de ontwikkelde landen die zich duidelijker aan de MDG-8-doelstelling moeten
committeren. Dit betekent in de eerste plaats dat ook andere ontwikkelde
landen werk moeten maken van de verhoging van hun ODA-inspanning tot 0,7%
BNP en moeten komen tot serieuze MDG-8-rapportages gebaseerd op het format dat in het kader van de OESO/DAC-ontwikkeld wordt.
Het kabinet zal later dit jaar, zo mogelijk met Denemarken, Noorwegen en Zweden,
met een eigen rapportage komen en roept andere OESO-leden op om dit initiatief
te volgen.De WB en de VN-instellingen tenslotte dienen de duidelijke
verdeling van taken bij global monitoring te respecteren. Zij dienen
zich aan eerdere afspraken te houden dat de WB het beleid en de VN-instellingen
de voortgang op de individuele MDGs monitoren. WB en IMF moeten daarom in
de toekomst de VN en de andere IFI's niet alleen consulteren maar ook bij
het opstellen van het Global Monitoring Report
betrekken. Afstemming tussen deze organisaties is essentieel.Het kabinet zal zich bij de bespreking van het rapport laten leiden door
de uitgangspunten van het Nederlandse ontwikkelingssamenwerkingsbeleid zoals
neergelegd in de nota Aan Elkaar Verplicht. Het is belangrijk dat in het monitoringproces
aspecten als milieu, energie, gender, handel en de positie van de particuliere
sector integraal worden meegenomen. Voor het laatste aspect geldt dat samenwerking
tussen het bedrijfsleven in ontwikkelingslanden en ontwikkelde landen als
katalysator kan werken voor het realiseren van de MGDs in ontwikkelingslanden.6. Voortgangsrapportage Education for All (EFA)Tijdens de Monterrey Conferentie «Financing for
Development», 2002, ontstond er brede internationale overeenstemming
over de strijd tegen armoede in het kader van de MDGs. Een van deze doelstellingen
betreft onderwijs voor iedereen en meer in het bijzonder universeel basisonderwijs:
het verzekeren dat voor 2015 alle kinderen, jongens en meisjes, die naar de
basisschool gaan, deze ook kunnen afmaken. Om deze doelstelling te kunnen
bereiken werd het Fast Track Initiative (FTI) gelanceerd.
Het FTI is een partnerschap tussen nationale overheden en internationale organisaties
om, binnen het kader van nationale armoedestrategieën, te komen tot het
versnellen van de uitvoering van onderwijsplannen, die gericht zijn op het
behalen van de onderwijs-MDG.In november 2003 vond in Oslo de derde FTI-donorbijeenkomst plaats. Tijdens
deze bijeenkomst is er meer duidelijkheid gekomen over het doel en de «spelregels»
van het FTI. Het FTI staat open voor alle lage-inkomenslanden. Versnelling
dient plaats te vinden via een toename van bilaterale middelen voor basisonderwijs
op landenniveau en via verdergaande donorcoördinatie en -harmonisatie.
Indien er binnen een land onvoldoende bilaterale donoren werkzaam zijn kan
een (tijdelijk) beroep gedaan worden op het Catalytic Fund. Dit fonds wordt
als brugfinanciering gebruikt voor die landen die voldoen aan de criteria
maar waar weinig of geen donoren aanwezig zijn om de financiële middelen
op korte termijn op te brengen.Tijdens de Conferentie in Oslo werd de vooruitgang van het FTI gedurende
2003 besproken. Er is een twaalftal landen dat een sectorplan heeft geformuleerd
op basis van het zogenaamde indicative framework.
Er is sprake van een toename van 50% in de toegezegde financiële verplichtingen
door donoren in de verschillende landen. Daarnaast is het reeds genoemde Catalytic Fund opgezet (US$ 235 mln) met bijdragen
van Noorwegen, Italië, België en Nederland. Uit dit fonds hebben
in 2003 een drietal landen steun ontvangen (Mauretanië, Niger en Guyana).
Voor 2004 zijn naast deze landen afspraken vastgelegd met Gambia, Nicaragua,
en Yemen. Het FTI heeft er voor gezorgd dat de coördinatie tussen overheden
en civil society is versterkt in o.a. Honduras
en Yemen. Tot slot heeft het initiatief zorg gedragen voor een versterking
van de donorcoördinatie en een verschuiving van projectsteun naar programmasteun
bij bilaterale donoren (o.a. Frankrijk).Met de verduidelijking omtrent de «spelregels» voelde de Wereldbank
zich gesteund om actiever het FTI uit te dragen. Afgesproken werd dat op korte termijn de volgende stappen genomen zouden worden: publicatie van
het geaccordeerde FTI Framework Document, uitwerking
van een voorstel voor de organisatiestructuur van het FTI, opstellen van het
werk- en communicatieplan van het FTI Secretariaat en betrekken van meerdere
donoren bij het Catalytic Fund.Wel is het zaak om de voortgang op bovengenoemde actiepunten vast te houden,
verbetering te brengen in de gebrekkige communicatie sedertdien en de in Oslo
gemaakte afspraken niet opnieuw ter discussie te stellen. Het zou daarom goed
zijn als het FTI Framework Document en een communicatieplan/businessplan van
het FTI secretariaat nog voor de DC bijeenkomst opgesteld zijn.CommentaarTijdens de DC-Meeting zal het kabinet de Wereldbank en andere bilaterale
donoren oproepen hun commitment t.a.v. FTI te herbevestigen en zich aan te
sluiten bij het Catalytic Fund.De in Oslo gemaakte afspraken dienen niet opnieuw ter
discussie gesteld te worden. Zo zal de geografische reikwijdte van
het FTI gelimiteerd moeten blijven tot lage-inkomenslanden en niet uitgebreid
moeten worden naar midden-inkomenslanden. Ook dient het FTI zich te blijven
richten op universeel basisonderwijs en niet opgerekt te worden naar andere
EFA-doelstellingen.7. Modaliteiten voor de financiering van het realiseren
van de Millennium Development GoalsAls vervolg op de Financing for Development-conferentie
van maart 2002 in Monterrey en de vorige DC-bijeenkomst wordt nu gesproken
over innovatieve financieringswijzen voor het behalen van de MDGs. De DC-vergadering
in oktober riep donorlanden op om de Monterrey toezeggingen inzake ODA-commiteringen
na te komen. Tevens concludeerde de DC-vergadering dat additionele financiering
noodzakelijk is om te komen tot de minimaal benodigde extra middelen van US$ 50
miljard om de MDGs te behalen. De DC-vergadering riep Bank en Fonds expliciet
op om verschillende beleidsopties voor additionele financiering te onderzoeken,
waaronder het Britse voorstel van een International Financing
Facility (IFF), en te rapporteren tijdens deze DC-bijeenkomst. De
Wereldbank en het IMF hebben een aantal mogelijke vormen onderzocht, waarbij
de meeste aandacht uitgaat naar de International Financing Facility.Deze faciliteit zou gedurende 15 jaar schenkingen en wellicht ook zachte
leningen dienen te verstrekken aan ontwikkelingslanden. Deze zouden worden
gefinancierd door het uitgeven van obligaties. Jaarlijkse financiële
bijdragen van donoren dienen in eerste instantie als onderpand voor het aan
te trekken particuliere kapitaal en vervolgens voor het aflossen van de schuld,
inclusief de rentebetalingen. Bij deze opzet is vereist dat donoren langlopende
toezeggingen doen en gedurende 30 jaar aan het fonds betalen.De Wereldbank concludeert dat dit inderdaad een innovatief voorstel is
dat mogelijk zou kunnen leiden tot additionele financiering. De Bank heeft
echter een aantal essentiële vragen dat beantwoord dient te worden. Allereerst
dient duidelijk te worden welke beheer- en allocatiestructuur zal gaan gelden
voor het IFF. Tevens dient zicht te bestaan op de daadwerkelijk financiële
omvang en hoeveel donoren hiervoor dienen te committeren voor de komende dertig
jaar. Ook enkele technische issues moeten worden opgehelderd, o.a. of deze
commiteringen worden opgenomen als overheidsschuld of niet. Tenslotte
merkt de Bank op dat ook gesproken dient te worden over de periode na afloop
van de uitbetalingen door de IFF (na 2015). Donoren dienen namelijk de bulk
van de middelen na 2015 op te brengen en dit zou kunnen leiden tot substantiële
daling van de beschikbare middelen in OS-landen.CommentaarHet kabinet steunt de doelstelling om wereldwijd meer
geld voor ODA te genereren.Het kabinet blijft erop aandringen dat de beloften
die door andere donorlanden in Monterrey zijn gemaakt ook daadwerkelijk en
zo spoedig mogelijk worden nagekomen. Die beloften zijn een eerste
stap in de goede richting, maar niet genoeg. Conform de VN-afspraak uit 1970
dienen alle donorlanden uiteindelijk 0,7% van hun BNP aan ODA uit te geven.
Het mag niet zo zijn dat ontwikkelingslanden die ingrijpende beleidshervormingen
hebben doorgevoerd om armoedebestrijding mogelijk te maken niet kunnen rekenen
op voldoende financiële steun van donorlanden. Het principe van wederzijdse
verantwoordelijkheden betekent immers dat ook donorlanden de verplichting
hebben om hun afspraken na te komen. Donorlanden moeten daartoe aangeven volgens
welk tijdpad ze hun ODA verhogen.Het ligt niet in de rede dat Nederland deelneemt aan een eventueel IFF.
Het kabinet ziet veel haken en ogen aan dit voorstel. Het zou beter zijn indien
de additionele middelen zouden worden gegenereerd doordat alle donorlanden
zich commiteren om – eventueel stapsgewijs – te voldoen aan de
VN-norm. De voordelen van het IFF zouden deels eenvoudiger kunnen worden bereikt
door hogere bijdragen aan de bestaande multilaterale banken en fondsen. Duplicatie
met bestaande instellingen dient zoveel mogelijk te worden voorkomen, vooral
omdat het opzetten van een nieuwe financiële instelling een grootschalige
en kostbare investering zou betekenen.8. Raamwerk voor schuldhoudbaarheid op de lange termijn
(inclusief HIPC)Het IMF en de Wereldbank hebben onlangs een voorstel voor een Debt Sustainability Framework (DSF) gepresenteerd, waarbij
landenspecifieke Debt Sustainability Analyses (DSAs) worden
opgesteld. In het voorgestelde raamwerk worden indicatieve plafonds berekend
voor de schuld die lage-inkomenslanden maximaal kunnen dragen. Deze plafonds
worden mede bepaald o.b.v. governance-scores: een goed presterend land kan
meer schuld dragen. Daarnaast wordt rekening gehouden met bestaande schuldenlasten,
economische beleid en performance, institutionele sterkte en gevoeligheid
voor exogene schokken. Met behulp van stress-tests wordt de geprojecteerde
schuldontwikkeling vergeleken met de plafonds. Indien nodig zou tot de plafonds
kunnen worden bijgeleend, maar daarboven dient financiering in principe louter
uit giften te bestaan. Zodoende wordt het risico beperkt dat landen weer een
onhoudbare schuld aangaan en dat donormiddelen uiteindelijk weer worden aangewend
om schulden af te betalen, wat de ODA-effectiviteit ondermijnt.CommentaarHet HIPC-initiatief heeft goede resultaten opgeleverd, maar blijkt op
zichzelf nog niet voldoende om alle schuldhoudbaarheidsproblemen op te lossen. Daarom hecht het kabinet groot belang aan het nieuwe schuldhoudbaarheidsraamwerk
voor lage-inkomenslanden van het IMF en de Wereldbank. Het kabinet
steunt de voorgestelde methodologie, mede omdat deze vermoedelijk zal leiden
tot een prudenter uitleenbeleid. De DSAs zouden opgenomen moeten
worden in de programmadocumenten van IMF en WB, waarbij de DSAs niet van elkaar
mogen afwijken om inconsistentie tussen IFIs te voorkomen. Het kabinet is
verder van mening dat de financieringsbehoefte, uitgaande van de financiële
vertaling van de PRSPs, en de DSA het uitgangspunt moeten vormen voor het
bepalen van de modaliteit van ontwikkelingsfinanciering (verhouding schenkingen/leningen).
Wanneer een DSA aangeeft dat leningen leiden tot een onhoudbare schuld zullen
er geen leningen verstrekt mogen worden. Dit betekent dat de IFI's zelf ook
terughoudender moeten zijn met het geven van leningen. Er zou meer duidelijkheid
moeten komen over hoe de IFIs hiermee denken om te gaan. Zo zou het IMF kunnen
overgaan tot PRGF programma's met lage toegang (zie paragraaf 4) en zou
IDA schenkingen kunnen verstrekken. Omdat idealiter de totale ontwikkelingsfinanciering
zou moeten worden afgestemd op de DSA, zal bovendien een goede donorcoördinatie
belangrijk zijn. Het verdient aanbeveling dat de belangrijkste donoren worden
geconsulteerd bij het opstellen van de DSA, de financieringsbehoefte en de
modaliteitkeuze. Mogelijke manieren om te voorkomen dat free riders blijven uitlenen aan een land terwijl andere donoren
schenkingen verstrekken, zijn het opzetten van een goed debt monitoring systeem
en het opnemen van leningslimieten als conditionaliteit.In het DSA-voorstel wordt niet ingegaan op het verband tussen het nieuwe
raamwerk en HIPC. Meer duidelijkheid hierover is gewenst, bijvoorbeeld over
wat er gebeurt indien de schuldhoudbaarheidsindicator conform de DSA voor
een bepaald land afwijkt van het HIPC-criterium. Ook de sunset clause voor HIPC, die bepaalt dat het HIPC-initiatief eind
2004 zal worden beëindigd is hierbij van belang. Vermoedelijk zal tijdens
de Najaarsvergadering worden besproken of de sunset clause opnieuw moet worden verlengd. Het IMF zal hierover in juli een paper
presenteren.HIPCEen aantal HIPC-landen blijkt bij het eindpunt nog geen houdbare schuld
te hebben. Als de oorzaak is gelegen in exogene schokken, die leiden tot een
structurele verslechtering van de economische situatie, dan kunnen de crediteuren
besluiten om extra schuldverlichting te verstrekken (zgn. topping-up).Het Verenigd Koninkrijk heeft een voorstel ingediend voor een andere berekeningswijze
van de omvang van de topping-up, waardoor meer HIPC-landen in aanmerking zouden
kunnen komen voor topping-up (14 landen i.p.v. 7) en deze landen ook meer
schuldverlichting krijgen. Voordeel van het VK-voorstel is dat de vrijwillig
gegeven extra kwijtschelding door crediteuren (waaronder Nederland) in de
periode tussen het beslispunt en het eindpunt additioneel blijft voor het
ontvangende land. In de huidige systematiek wordt deze extra kwijtschelding
in mindering gebracht op de totale uitstaande schuld bij het eindpunt, hetgeen
ertoe leidt dat deze niet meer ten goede komt aan het HIPC-land maar ervoor
zorgt dat andere crediteuren minder kwijtschelding hoeven te geven. Het nadeel
van het VK-voorstel zijn de hoge kosten. De extra kosten voor IFI's kunnen
stijgen van $ 0,7 miljard naar $ 1,6 miljard, afhankelijk van welke
HIPC-landen daadwerkelijk topping-up zullen krijgen.Recent wordt in IMF/Wereldbank-kader tevens gediscussieerd over de vraag
om welke redenen topping up gegeven zou moeten worden. Aanleiding hiervoor
zijn het bereiken van het eindpunt door Niger en Ethiopie. Deze landen hebben
een hogere netto contante waarde van de schuld bij het eindpunt die mede het
gevolg is van een veranderde discount rate (de rentestand waarmee de netto contante waarde wordt berekend) en/of
het aangaan van nieuwe leningen.CommentaarHet kabinet is voorstander van wijziging van de berekeningsmethode
voor topping-up conform het VK-voorstel indien aan twee randvoorwaarden
is voldaan: ex-ante gegarandeerde financiering van de hierdoor ontstane aanvullende
kosten voor de IFI's door donorlanden en een eerlijke lastenverdeling tussen
crediteuren (zowel in als buiten de Club van Parijs).Het kabinet is voorts van mening dat de discussies over de redenen om
topping up te geven spoedig moeten worden afgerond, zodat Niger en Ethiopie
het eindpunt kunnen bereiken. Nieuwe leningen zouden alleen een reden voor
topping up zijn indien zij zijn aangegaan om een structurele verslechtering
van de economische situatie als gevolg van een exogene schok op te vangen.
Een wijziging van de discount rate die resulteert
in een hogere netto contante waarde van de schuld is een reden voor topping-up,
omdat deze wijziging per definitie buiten de invloedsfeer van het HIPC-land
heeft plaatsgevonden en deze wijziging inherent is aan de berekening van de
schuld onder HIPC. Het kabinet is wel van mening dat de financiering van de
extra topping up kosten voor de IFI's die hieruit voorvloeien ex-ante gegarandeerd
moet worden.9. Voortgangsrapportage over handelNa de mislukking van de Ministeriële Conferentie in september 2003
is het halen van de einddatum van 1 januari 2005 voor afsluiting van
de Doha Development Agenda (DDA) niet erg waarschijnlijk.Toch is een herstart van de Doha-onderhandelingen mogelijk, nu vele belangrijke
spelers daartoe hebben opgeroepen en intensief informeel overleg is gevoerd
over de belangrijkste struikelblokken, met name de landbouw. Een positieve
uitkomst van Cancún waren de nieuwe samenwerkingsverbanden tussen ontwikkelingslanden,
niet alleen tussen de meer gevorderde ontwikkelingslanden, maar ook tussen
de Afrikaanse landen. Het streven om voor de zomer alsnog tot een raamwerkakkoord
te komen is meer binnen bereik gekomen, maar vereist wel concessiebereidheid
van alle partijen. De EU zal bereid moeten zijn op het gebied van landbouw,
met name de afschaffing van exportsubsidies en de verruiming van markttoegang
verdergaande concessies te doen en een aantal van de zogenaamde Singapore
Issues (met name op het gebied van investeringen en concurrentie) van de onderhandelingsagenda
te schrappen.De Wereldbank en het IMF hebben een positieve rol gespeeld bij het bevorderen
van de Doha Development Agenda. Constructief in de periode na Cancún
was de gezamenlijke brief die Wolfensohn en Köhler stuurden met een oproep
aan regeringsleiders de Doha-onderhandelingen spoedig te herstarten. Voorafgaande
aan Cancún vroeg de Bank brede aandacht voor de kansen op ontwikkeling
en het verminderen van het aantal armen met 145 miljoen die liberalisering
van de wereldhandel zou brengen. In Cancún presenteerden Wereldbank
en IMF hun initiatief voor extra leningenprogramma's om ontwikkelingslanden
te helpen aanpassingsproblemen op te lossen die op kunnen treden na liberaliseringsmaatregelen.
Het gaat om investeringen in infrastructuur, safety-nets voor benadeelde groepen armen en betalingsbalanssteun ter compensatie
van verlies van douane-inkomsten of erosie van preferenties. Het handelswerk
van de Bank is en blijft aantoonbaar van belang, ook in handelsgerelateerde
technische assistentie en onderzoek naar de ontwikkelingsdimensie van onderwerpen
op de WTO-agenda.CommentaarHet spoedig bereiken van een raamwerkakkoord, waarna
invulling met cijfers, percentages en einddata kan volgen, vereist geen radicale
koerswijziging maar wel de nodige flexibiliteit.Tijdens de DC-vergadering is het kabinet voornemens op te roepen tot concessiebereidheid
bij alle partijen om tot een akkoord te komen, zodat verdere liberalisering
van de handel in landbouwproducten, industrieproducten en diensten wordt verwezenlijkt,
met bijzondere aandacht voor producten die voor ontwikkelingslanden van belang
zijn. Een belangrijke bijdrage kan worden geleverd door de ingezette hervorming
van het Europese landbouwbeleid ook door te voeren voor producten als suiker,
katoen en tabak. Het ambitieniveau voor deze einduitkomsten moet wat het kabinet
betreft hoog blijven, ook al zal het akkoord wellicht minder onderwerpen omvatten.
Realisering van de ontwikkelingsdimensie dient hoog gehouden te worden.WB en IMF kunnen behulpzaam zijn bij het ontwikkelen van instrumenten
en strategieën die ontwikkelingslanden in staat stellen de aanpassingsproblemen
die samenhangen met handelsliberalisering daadwerkelijk aan te pakken.In de visie van het kabinet levert het onderzoek van de Bank waarin de
effecten op armoedebestrijding van handelsliberalisering worden gedocumenteerd
een positieve bijdrage. Het is terecht dat de Bank en het IMF aandacht hebben
voor de aanpassingsproblemen die ontwikkelingslanden kunnen ondervinden na
liberalisering, zoals verlies aan preferentiële marge door verlaging
van tarieven. Naast de in Cancun gepresenteerde nieuwe leningsprogramma's
van Wereldbank en IMF blijven een intensieve inzet via surveillance en landenstrategieën
(op basis van PRSP's) nodig om te bevorderen dat ontwikkelingslanden een handelsstrategie
opzetten om te profiteren van toegenomen handelskansen.10. De rol van de Wereldbank in midden-inkomenslandenTijdens de voorjaarsvergadering van het DC in 2001 is de Wereldbankstrategie
voor midden-inkomenslanden goedgekeurd. Hoofdlijnen hieruit waren een grotere
aansluiting van Bankactiviteiten op de ontwikkelingsstrategieën van de
landen zelf en een grotere rol voor analytische en advieswerkzaamheden. De
Wereldbank heeft onlangs de uitvoering van haar eigen strategie tegen het
licht gehouden. Naast een verdere rechtvaardiging van Wereldbankbetrokkenheid
bij midden-inkomenslanden (70% van de mensen wereldwijd met een inkomen lager
dan een dollar per dag leeft in deze landen) heeft dit een aantal belangrijke
bevindingen opgeleverd. Zo is de omvang van Wereldbankleningen aan deze landen
in de periode 2000–2003 ruim een kwart lager dan in de periode voorafgaand
aan financiële crises van eind jaren negentig. Voor de komende drie jaar
voorspelt de Bank een verdere daling met circa 8%. Opvallend is verder dat
andere multilaterale ontwikkelingsbanken voor de periode 2000–2003 in
totaal een groter bedrag aan leningen aan midden-inkomenslanden verstrekten
dan de Wereldbank, terwijl zij hier in de eerste helft van de jaren ongeveer
een derde bij de Wereldbank achterbleven.De verklaring voor de daling van het uitleenvolume aan midden-inkomenslanden
moet dan ook voor een deel gezocht worden bij de Wereldbank zelf. Intern onderzoek
van de Bank wijst op een aantal mogelijke factoren. Zo zou de steun van de
Bank in sommige gevallen nog niet goed aansluiten op beleidsprioriteiten van
midden-inkomenslanden zelf. Ook zouden de relatief hoge kosten
van het voldoen aan de door de Wereldbank gehanteerde standaarden landen terughoudend
maken in het aangaan van leningen. Dit speelt onder andere op het gebied van
aanbesteding, audit, milieu en sociale aangelegenheden. Daarnaast lijken de Country Assistance Strategies (CAS) van de Bank in sommige
gevallen enigszins rigide (er kan niet snel ingespeeld worden op nieuwe leenbehoeften)
en zijn sommige projecten onnodig complex. Tot slot zou de ontwikkeling van
specifieke projectkennis bij de Bank achterblijven bij de behoeften van midden-inkomenslanden.Om deze interne belemmeringen weg te nemen heeft de Wereldbank een pakket
aan maatregelen voorgesteld voor een efficiëntere, en voor midden-inkomenslanden
aantrekkelijker leningverstrekking.CommentaarHet kabinet ziet een belangrijke rol weggelegd voor
de Wereldbank in midden-inkomenslanden, waarbij differentiatie tussen landen
van belang is. Met name in landen met een goed ontwikkeld bestuur,
maar een nog beperkte, dan wel volatiele toegang tot de internationale kapitaalmarkt
heeft de Wereldbank een hoge toegevoegde waarde in het verstrekken van leningen
met relatief lage rentekosten en lange looptijden. Hierdoor kan worden voorzien
in de grote financieringsbehoefte die deze landen doorgaans hebben voor uitbreiding
van infrastructuur en verbetering van publieke dienstverlening. In landen
met minder ontwikkelde instituties is het met name het analytisch en advieswerk
van de Bank dat een meerwaarde heeft. Het kabinet ondersteunt de door de Wereldbank
voorgestelde maatregelen die zijn gericht op het wegnemen van de hiervoor
genoemde oorzaken binnen de Bank zelf voor de daling van het leningvolume
aan midden-inkomenslanden, zonder afbreuk te doen aan de safeguard policies van de Bank. Dit betreft onder andere het vereenvoudigen
van procedures voor de aanvraag en goedkeuring van leningen, het flexibeler
maken van de CAS, een betere communicatie over bestaande door de Bank aangeboden
producten en diensten en het op peil houden van de expertise van Bank staf.
Bij de uitvoering van deze voorstellen moet worden gestreefd naar een goed
evenwicht tussen vereenvoudigde leenprocedures enerzijds en verantwoorde fiduciaire
standaarden anderzijds. Ook zou bij het flexibeler maken van de CAS voldoende
aandacht moeten bestaan voor de gevolgen voor de financiële capaciteit
van de Bank van eventuele overschrijdingen van het in de CAS afgesproken totale
leningvolume.XNoot1Overigens worden alle Artikel IV consultaties met landen uit de Nederlandse
kiesgroep steevast gepubliceerd.XNoot2In een FSAP wordt de financiële sector van een land doorgelicht,
onder meer aan de hand van stresstests. Sinds de start van de FSAP-exercities
heeft bijna de helft van de 184 leden deelgenomen. Momenteel ondergaat ook
Nederland een FSAP. Naar verwachting zal het IMF hierover nog dit jaar een
rapport uitbrengen.XNoot3IEO, IMF and recent capital account crises: Indonesia, South-Korea and
Brazil, 2003. Overigens verwelkomt het kabinet het werk van het IEO.XNoot1Het Fonds heeft een bedrag van SDR 1,8 mld (2,3) toegezegd aan de
27 HIPC-landen die het zogenoemde beslispunt hebben bereikt. Hiervan is SDR
1,2 mld reeds uitgekeerd.XNoot2Ter vergelijking: er lopen momenteel 18 leningen voor opkomende economieën
met een totaal aan commitments van SDR 54,9 mld, waarvan SDR 22,1 mld
is uitgekeerd (stand half maart 2004).XNoot3Dit is in lijn met de één van de conclusies van het derde
rapport van het Independent Evaluation Office (IEO), Fiscal Adjustment in
IMF-supported programs (2003). Het belang hiervan wordt ook erkend in de Review
of Technical Assistance die het IMF recent heeft uitgevoerd (2004). Zie: www.imf.org.XNoot1PRGF-financiering (met een rente van 0,5%, een looptijd van 10 jaar en
een aflossingvrije periode van 5½ jaar) omvat een schenkingselement
van ongeveer een kwart. Het schenkingselement van de zachte-leningen-loket
van de Wereldbank (International Development Association) is circa twee-derde,
terwijl bilaterale donoren in toenemende mate 100% schenkingen verstrekken,
hetgeen reeds het geval is voor bijna alle VN-instellingen. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26234-30.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl