Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen; Verslag algemeen overleg op 11 december 1997 over de agenda van de Europese Raad van 12-13 dec. 1997 en verslag Algemene Raad van 8-9 dec. 1997
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 21501-02, nr. 239

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

23-02-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

21501-02 nr. 239

12-02-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissiesAntwoord van de regeringNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 21501-02Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 21501-20Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
21 501-02Algemene Raad21 501-20Europese Raadnr. 239VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 12 februari 1998De algemene commissie voor Europese Zaken1
en de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken2
hebben op 11 december 1997 overleg gevoerd met minister-president Kok en minister
Van Mierlo en staatssecretaris Patijn van Buitenlandse Zaken over de agenda van de Europese Raad van 12 en 13 december 1997 (21 501–02 227)
en het verslag van de Algemene Raad van 8 en 9 december 1997(21 501–02 226).Van dit overleg brengen de commissies bijgaand beknopt verslag uit. Vragen en opmerkingen uit de commissiesDe heer Van den Bos (D66) memoreerde het grote belang van het
voorkomen van gevoelens van uitsluiting bij een aantal landen. Gelukkig zijn
daar enkele formules voor bedacht: er wordt nu gesproken over één
groep van elf landen waarvan een deel begint met onderhandelen en een ander
deel met preonderhandelen. Is over deze formule nu overeenstemming bereikt
opdat de komende top met een gerust hart tegemoet kan worden gezien?Hoe klein de politiek-psychologische verschillen in deze fase ook worden
gemaakt, de heer Van den Bos achtte het onontkoombaar dat de onderlinge verschillen
groter zullen worden als enkele kandidaten echt lid zullen worden van de EU
en andere niet. Het lidmaatschap zal immers op individuele basis moeten worden
verworven. Nu richten de Midden-Europese landen zich wel erg op de West-Europese
landen en minder op elkaar. De onderlinge verhoudingen zijn ook niet altijd
zodanig dat zij goed in het totaal van de EU zouden passen. Hij zou dan ook
graag zien dat de komende periode met name werd geïnvesteerd in de onderlinge
politieke verhoudingen tussen de kandidaat-lidstaten, waarbij het om meer
gaat dan alleen maar om het oplossen van historisch gegroeide problemen. Zij zullen het moeten leren en eraan moeten wennen om intensief
met elkaar samen te werken.Er bestaat een enorme druk om de kandidaten zo snel mogelijk lid te maken
en hoe begrijpelijk dat op zich ook is, de heer Van den Bos zou het een slechte
zaak vinden als kandidaten werden toegelaten voordat ze volledig aan de criteria
voldoen. Te veel en te lange overgangsregelingen moeten worden voorkomen,
omdat die tot een onevenwichtige Unie kunnen leiden, waarmee de kandidaat-lidstaten
noch Europa gediend zouden zijn. Alles moet erop gericht zijn om de kandidaten
zelf in staat te stellen om een volwaardig lidmaatschap te verwerven.Hij vroeg zich af, of de thans voorliggende plannen er wel aan bijdragen
dat kandidaten ook zo snel mogelijk in staat worden gesteld om aan de voorwaarden
te voldoen. Uiteraard speelt daarbij de opnamecapaciteit van de desbetreffende
landen een rol. Hoewel voorkomen moet worden dat ze wennen aan het krijgen
van financiële bijdragen vond zijn fractie de uitgetrokken 45 mld. ecu
in verhouding toch te weinig ten opzichte van wat de huidige lidstaten, met
name de zuidelijke, zullen ontvangen. Bovendien gaat van dat bedrag nog een
relatief te groot deel naar de kandidaten nadat ze lid zijn geworden. Het
zou een goede zaak zijn als dat iets naar voren werd geschoven om de kandidaten
zo snel mogelijk in staat te stellen om aan de criteria te voldoen. In dat
licht gezien gaf zijn fractie er ook de voorkeur aan om relatief meer middelen
toe te sluizen naar de voorbereidende groep.De heer Van den Bos was het eens met het voorstel van de Commissie om
de «echte» onderhandelingen te beginnen met de zes genoemde landen.
Wat Cyprus betreft, wordt wel gesproken over een aparte toetredingsstrategie.
Wat houdt die precies in en wat betekent dat voor de onderhandelingen? De
Commissie wil de Turks-Cyprische gemeenschap in de eerste fase bij de onderhandelingen
betrekken, maar als er geen modus gevonden wordt en de Grieken te lang dwars
blijven liggen, moeten de onderhandelingen maar starten met het Griekse deel.
Hij vroeg zich af, of dat wel een begaanbare weg is en vreesde dat dit een
heel moeilijke kwestie zal worden.Hij herhaalde hetgeen hij tijdens de begrotingsbehandeling heeft gezegd,
nl. dat zijn fractie er voorstander van is om Turkije erbij te blijven betrekken,
ook bij de Permanente conferentie, maar hoe denkt de Turkse regering daar
zelf over? Wat is de inzet van de Nederlandse regering waar het gaat om de
aard en de agenda van de Permanente conferentie?Wat is de opvatting van de regering over het separate overleg van de deelnemende
lidstaten aan de derde fase EMU? Is het juist dat bijvoorbeeld Frankrijk categorisch
weigert om landen zoals het VK bij dat overleg te betrekken? Is er geen formule
denkbaar om te voorkomen dat de kloof tussen de verschillende staten alleen
maar groter wordt?Ten slotte vroeg de heer Van den Bos waarom de regering zich zo tegen
het filmgarantiefonds verzet. Wat zou daarvan het nettovoordeel of -nadeel
zijn en hoe denkt de Nederlandse filmindustrie daar zelf over?De heer Woltjer (PvdA) complimenteerde de regering met haar
inzet op de «werkgelegenheidstop» waardoor die een succes is geworden
en een grote stap vooruit is gezet in de economische en sociale coördinatie
binnen de EU. Ook in het kader van de EMU wordt de noodzaak van coördinatie
onderstreept, maar hoe zal die vorm worden gegeven?Voorts sloot hij zich aan bij de vragen van de heer Van den Bos over het
separate overleg van deelnemende lidstaten aan de derde fase EMU. In hoeverre
is differentiatie op dit punt binnen de Europese structuren mogelijk? Wil
de regering daarmee zo zorgvuldig mogelijk omgaan opdat zoveel mogelijk wordt
voorkomen dat er een definitieve scheiding ontstaat? Het Verdrag van Maastricht
had toch de intentie om uiteindelijk gezamenlijk verder te gaan? Wellicht
komt op de volgende top de positie van Zweden niet aan de orde, maar toch
is het van belang om te bezien in hoeverre haar afwijzing van
de EMU legitiem is gelet op haar ondertekening van het Verdrag van Maastricht.
Daardoor heeft zij zich toch meer verplicht om aan de EMU mee te doen als
zij voldoen aan de criteria dan het VK en ook Denemarken? Is dat toch niet
het Europa à la carte waar ook Nederland niets voor voelt?Blijkens de agenda wordt niet gesproken over de benoeming van de president
van de Europese Bank, maar wanneer zal toch uiteindelijk een beslissing moeten
worden genomen?De heer Woltjer betreurde het dat de Kamer de brief over Agenda 2000 niet
uitvoeriger heeft besproken. De regering stelt dat het voorzitterschap van
mening is dat de discussie over Agenda 2000 zich vooral kan beperken tot de
uitbreidingsvoorstellen en dat later de andere onderwerpen wel aan de orde
zullen komen. Hij vroeg zich af, of daarmee de samenhang – die de regering
in haar notitie goed heeft geschetst – wel goed in het oog kon worden
gehouden. Het leek hem van belang om gelet op de uitbreiding met uiteindelijk
twaalf landen, wel degelijk de daarmee samenhangende financiële en sociale
aspecten te bezien. Uit berichten in de media blijken met name de zuidelijke
lidstaten van mening dat het «regattamodel» moet worden gevolgd
omdat daardoor de uitbreiding enigermate kan worden vertraagd. Al met al vroeg
hij zich af, in hoeverre de verdeling van de structuurfondsen op de komende
top buiten de discussie kon blijven.Hij onderschreef de lijn die de regering in haar notitie over Agenda 2000
schetst. Met haar vond hij de verdeling van de 275 mld. ecu – 45
mld. voor de Oost-Europese kandidaten (waarvan dan ook nog 38 mld. voor en
7 mld. na de toetreding) en 230 mld. voor de huidige lidstaten – nogal
onevenwichtig gezien de enorme met name economische problematiek in de Oost-Europese
landen. Er wordt te gemakkelijk gedacht over de moeite die zij zich zullen
moeten getroosten om het acquis te aanvaarden.Het viel de heer Woltjer op dat de laatste tijd zo weinig meer wordt gehoord
over de institutionele aspecten van de EU, terwijl de uitbreiding toch zo'n
enorme hypotheek op de institutie legt. Er moet niet, zoals Delors, zegt een
verdieping bovenop komen, terwijl het fundament wordt vergeten. Zijn fractie
ondersteunde op zich de gedachten van de regering over de uitbreiding. Door
de gekozen formule wordt landen die niet in de eerste ronde zijn opgenomen
toch het perspectief op uiteindelijke toetreding geboden.Ten slotte ging hij op de positie van Turkije. De houding van de EU vond
hij op dat punt inconsistent. Inderdaad heeft Turkije een andere positie dan
andere Oost-Europese landen – hetgeen wordt beargumenteerd met de politieke
situatie – maar tegelijkertijd worden de banden versterkt. Welke meerwaarde
heeft nu zo'n Permanente conferentie boven de Raad van Europa en andere organen
waar dit soort zaken aan de orde komen? Het mag geen doekje voor het bloeden
worden om Turkije als het ware weg te houden en de discussie over een eventueel
lidmaatschap ondertussen toch verder te voeren. De woorden die de Europese
Raad steeds uitspreekt over het grote belang van goede relaties met Turkije
moeten ook daadwerkelijk worden ingevuld.Ook mevrouw Vos (GroenLinks) betreurde het dat er geen beleidsdebat
over het regeringsstandpunt over de Agenda 2000 heeft plaatsgevonden. Het
gaat om een omvangrijk en verstrekkend pakket dat de toekomst van de EU en
de positie van Nederland daarin voor een langere termijn bepaalt. Agenda 2000
zal haars inziens bovendien mede bepalend zijn voor de spreiding van welvaart
en stabiliteit over het gehele Europese continent bij de start van de eenentwintigste
eeuw. Bijna een decennium na de val van de Muur is een beslissend moment aangebroken
en wel de start van de toetredingsonderhandelingen met Midden- en Oost-Europese
landen. De tien landen die het aangaat, ervaren die beslissing als een nieuw
moment waarop bepaald wordt voor wie er in het Europese huis een
plaats is. Vandaar dat in ieder geval haar fractie van mening blijft dat met
al die landen de onderhandelingen hadden moeten beginnen, met uitzondering
dan van Slowakije omdat dat nu eenmaal niet voldoet aan essentiële voorwaarden,
zoals het democratisch gehalte van de rechtsstaat en het respecteren van rechten
van minderheden. De argumenten van de regering om te kiezen voor het model
van de Europese Commissie, dus te beginnen met vijf landen, vond zij niet
overtuigend. In zijn rapport zet de Adviesraad internationale vraagstukken
ook vraagtekens bij de nu voorgestelde procedure en stelt dat er geen goede
reden is om Estland wel toe te laten en Litouwen niet en de minister van Buitenlandse
Zaken geeft in zijn brief eigenlijk al toe dat dit meer een politieke discussie
is. Mevrouw Vos was de mening toegedaan dat het met name uit veiligheidspolitieke
overwegingen van groot belang zou zijn om de Balkanlanden binnen Europa te
houden en derhalve volledig te betrekken bij de toetredingsonderhandelingen.
Gelet op de uitbreiding van de NAVO valt de behandeling van Roemenië
moeilijk te begrijpen. Het goeddeels samenvallen van de uitbreiding van de
NAVO en die van de EU is een reden temeer om die landen erbij te blijven betrekken.Met anderen zag zij het probleem dat de zogenaamde preaccessiesteun zo
ongelijk verdeeld is, waardoor de groep landen waarmee de onderhandelingen
nog niet starten op nog grotere achterstand worden gezet, hetgeen een dodelijk
effect kan hebben op de investeringsbereidheid in die landen. Al met al gaf
haar fractie de voorkeur aan het regattamodel en was zij bang voor een psychologische
blunder die zeer langdurige negatieve gevolgen kan hebben voor de stabiliteit
in Europa.De problemen rondom de Euro X en de kandidatuur voor de Europese Bank
maakten haars inziens duidelijk dat Europa nog niet toe is aan dit riskante
monetaire avontuur. Ook sprak zij sympathie uit voor de Franse inzet om de
monetaire dominantie van een politiek randje te voorzien. Iedere vorm van
extra economische coördinatie is toe te juichen als die euro er dan toch
moet komen.Haar fractie was aangenaam verrast door de inhoud van het uitgelekte rapport
van de Europese Commissie over de eigen bijdrage van Nederland. Zij hoopte
dat hiermee een einde is gekomen aan het gezeur over de hoogte van de Nederlandse
bijdrage. Wat is de reactie van de minister-president daarop?De heer Weisglas (VVD) herhaalde dat zijn fractie het eens
is met de Europese Commissie dat moet worden begonnen met de onderhandelingen
met de genoemde vijf Midden- en Oost-Europese landen en Cyprus. Wat Cyprus
betreft, sloot hij zich kortheidshalve aan bij de vragen van de heer Van den
Bos. Ook was hij het eens met de gekozen benadering van de overige kandidaat-landen.In het verslag van de Algemene Raad las hij dat over de belangrijke financiële
hervormingen binnen de Unie waarschijnlijk alleen globale oriëntaties
overeen worden gekomen. In het rapport van het voorzitterschap aan de Europese
Raad zullen die zelfs niet als voorstel zijn opgenomen. Wellicht zullen in
de Europese Raad algemene conclusies worden geformuleerd. Wat verwacht de
regering van deze conclusies? Zijn die vaak toch niet de basis voor de besluitvorming
in de fasen daarna?De opvattingen van de VVD-fractie over die financiële hervormingen
achtte hij bekend en hij wilde derhalve volstaan met een globale aanduiding.
De hervorming van de structuurfondsen ging haars inziens niet ver genoeg omdat
met name voor de zuidelijke landen nog te veel ruimte blijft bestaan. Als
er straks terecht meer structuurhulp en wellicht ook cohesiehulp zal moeten
gaan naar de nieuwe leden, zal er meer minder aan de zuidelijke landen moeten
worden gegeven. Wat de landbouwhervormingen betreft, bleef zij het wrang vinden
dat die juist ten koste zouden gaan van die efficiënte Nederlandse producenten.
Qua werkelijke besteding wordt in de praktijk nooit het eigenmiddelenplafond
1,27% bereikt – in de lopende begroting is het plafond 1,15% –
maar als het op de Raad aan de orde komt, wat zal dan de inzet van de Nederlandse
regering zijn? De VVD-fractie zag in ieder geval graag een bestedingsplafond
dat een stuk onder die 1,27% ligt. Haar opvattingen over de nettopositie van
Nederland achtte de heer Weisglas genoegzaam bekend. Wat is overigens de status
van rapporten uitgebracht aan de Europese Commissie? Zijn het, zoals het ministerie
van Buitenlandse Zaken beweert, inderdaad rapporten die geen enkele status
hebben?Ten slotte sprak hij er zijn waardering over uit dat de bewindslieden
van Buitenlandse Zaken, maar ook die van Binnenlandse Zaken en van Justitie
in ieder geval een aanzet hebben gegeven voor een concrete bespreking van
asielzoekers uit Irak.De heer Van der Linden (CDA) sloot zich aan bij de waarderende
opmerkingen van de heer Woltjer over de werkgelegenheidstop die hij zag als
een start van een goede ontwikkeling. Met anderen zag hij op dit punt een
koppeling met de toetreding en Agenda 2000.Ook waar het om de EMU gaat, sloot hij zich aan bij de opmerkingen van
de heer Woltjer. Hij kon zich de Franse opstelling ten opzichte van de outs
heel goed voorstellen, temeer als het gaat om landen die wel zouden kunnen
toetreden omdat zij voldoen aan de criteria, maar die om politieke redenen
(nog) geen lid willen worden.Kunnen de bewindslieden aangeven of er ook op Europees niveau aandacht
bestaat voor de kosten die de invoering van de EMU voor het midden- en kleinbedrijf
met zich brengt?Met anderen betreurde hij het dat de samenhang die in Agenda 2000 zo nadrukkelijk
wordt geschetst in de praktijk is losgelaten. In Luxemburg zal immers vooral
worden gesproken over de uitbreiding, maar niet over de structuurfondsen.
Hij zag wel in dat de zuidelijke lidstaten op zo'n manier geen blokkade kunnen
opwerpen voor toetreding, maar anderzijds kan zijns inziens niet worden volstaan
met de 45 mld. ecu voor de toetreders, waarvan 38 mld. pas na toetreding en
7 mld. in de voorfase. De landen die niet bij de eerste onderhandelingen zijn
betrokken, krijgen weliswaar extra financiële impulsen, maar moeten die
ook uit die 7 mld. worden betaald? Hij zou er de voorkeur aan geven om met
name bij de structuurfondsen strengere criteria te hanteren en om het cohesiefonds
over te hevelen naar Oost-Europa. Dat fonds was immers bedoeld als een tijdelijk
fonds om de landen naar de interne markt en de EMU te begeleiden.Op zich kon de heer Van der Linden zich voorstellen dat het om politieke
redenen beter zou zijn als alle landen bij de onderhandelingen werden betrokken,
maar ook hij zag het bezwaar dat daarmee het apparaat in Brussel wel erg zwaar
wordt belast en dat er wel eens heel lange overgangstermijnen zouden kunnen
komen. Als er een kleine groep toetreedt, krijg je ook veel gemakkelijker
unanimiteit in de Raad, maar als daarna wordt voorgesteld om nog een land
toe te laten treden, kan een land die stap veel gemakkelijker blokkeren. Daarom
herhaalde hij zijn pleidooi voor een zeker automatisme, een ja, tenzij in
plaats van een neen, mits. Kijkend naar het niveau van de landen waarmee de
onderhandelingen nu worden gestart, zou hij het vanzelfsprekend vinden dat
als landen als Bulgarije, Roemenië op eenzelfde niveau zijn gekomen de
onderhandelingen daarmee als het ware vanzelf van start gaan, terwijl dat
nu een apart besluit vraagt.In het kader van de Agenda 2000 vroeg de heer Van der Linden nog aandacht
voor de positie van Griekenland, met name waar het gaat om Turkije en Cyprus.
Hij vroeg de regering met nadruk de opstelling die zij ten opzichte van Cyprus
heeft gekozen vol te houden, ook op termijn, om ervoor te zorgen dat Griekenland
noch Turkije een veto kunnen betekenen. Dat de Commissie Griekenland een sterkere
positie heeft gegeven, vond hij geen goede zaak. Dat kan in het
geval van Cyprus wel eens problemen opleveren.Voorts sloot hij zich aan bij de vraag om een reactie van de regering
op het rapport over de Nederlandse nettopositie. Hij onderstreepte de oproep
van de heer Delors om te zorgen voor een breed draagvlak voor Europa. Met
name in het kader van Agenda 2000 – toetreding, EMU, enz. – leek
hem een draagvlak onder de bevolking zonder meer noodzakelijk. Zo zou hij
zich onder andere heel goed kunnen voorstellen dat Nederlandse universiteiten
studenten uit andere kandidaat-lidstaten «adopteren». Antwoord van de regeringDe minister van Buitenlandse Zaken erkende dat de opzet van
de komende top zich inderdaad beperkt tot de uitbreiding. Dat is een pragmatische
en geen ideologische keuze, want de problemen rondom de uitbreiding zijn zodanig
dat het niet erg verstandig zou zijn om ze nog te vergroten met discussies
over de andere punten van Agenda 2000. De komende twee jaar zullen worden
gebruikt voor de eigen sanering van de Unie, mede om haar gereed te maken
voor de uitbreiding. Het is verstandig om het nu te beperken tot het hoogst
noodzakelijke om de uitbreidingsactiviteiten te kunnen beginnen. Natuurlijk
liggen er relaties tussen de uitbreiding en de interne financiering en met
name de structuurfondsen en het is daarom niet uitgesloten dat er op de top
ook enkele algemene noties worden geformuleerd. Het voorzitterschap denkt
er zelfs aan om alleen maar kennis te nemen van de stand van zaken en discussiestandpunten
en -uitgangspunten. Als er algemene noties aan de orde komen, zal Nederland
daarin inbrengen dat het graag een meer evenwichtige verdeling wil van de
lasten over de landen die die lasten dragen, dus de nettoposities. In Agenda
2000 heeft het kabinet al zijn standpunt over verschillende zaken verwoord.
Zo is het zeker niet gelukkig met de verdeling van de gelden tussen de huidige
lidstaten en de nieuwe kandidaten. Het is ook niet helemaal tevreden over
de verdeling van de gelden die de landen krijgen zodra ze zijn toegetreden
en de gelden die landen krijgen die nog lang op toetreding moeten wachten,
maar ook die verdeling komt op de top niet aan de orde. Het proces zal geleidelijk
verlopen, waardoor het ook mogelijk is om het uitvoerig met de Kamer te bespreken.
Desgevraagd merkte de bewindsman op dat op de top ook niet zal worden gesproken
over het landbouwrichtsnoer. Het kabinetsstandpunt terzake zal ook nog met
de Kamer worden besproken, maar wel wilde hij nu al kwijt dat het kabinet
over het algemeen positief staat tegenover de voorstellen die op het gebied
van de landbouwuitgaven zijn gedaan.Er zal zeker ook geen uitspraak worden gedaan over de 1,27%, maar mocht
er toch over gesproken worden, dan weet de Kamer het standpunt van het kabinet:
die 1,27% is een maximum met een marge. De uitgavengrens ligt nu op 1,13%.
Afhankelijk van de totale behoeften zal er een marge worden bepaald, maar
naar het oordeel van de Nederlandse regering zal die nogal ruim moeten zijn.
Maar, er zijn nog geen standpunten over geformuleerd, in de andere raden is
daarover nog niet gediscussieerd en er zijn ook nog geen voorstellen van het
voorzitterschap.Over de Euro X zal een open discussie worden gevoerd, zij het dat zowel
Frankrijk als het VK daarover nogal forse opvattingen hebben die recht tegenover
elkaar staan. De Nederlandse regering wil in de discussie een pragmatische
houding innemen. Als er al zo'n platform moet komen, dan wil zij dat het een
informeel overleg wordt. De daarin besproken onderwerpen zouden zich strikt
moeten beperken tot de rechtstreeks met de EMU-verband houdende onderwerpen
en alles wat betekenis gaat c.q. kan krijgen voor de gehele Unie, moet direct
naar de Ecofin worden doorgesluisd. Als het een informeel overleg is, ziet
zij niet in waarom de outs er niet bij zouden mogen zijn. Per
slot van rekening is het toch de bedoeling van de monetaire unie dat alle
landen erin komen? Dan moet je zo weinig mogelijk drempels maken en ook niet
het gevoel geven dat er binnenskamers dingen bekokstoofd worden die ook andere
landen kunnen treffen, maar waar die andere landen geen kennis van mogen nemen.
De regering sluit zeker niet uit dat als er dringende zaken geregeld moeten
worden daarover bilateraal overleg plaatsvindt, maar dat kan nooit worden
voorkomen. Naar haar mening is het het beste om te proberen in de EMU vertrouwen
te scheppen en dat zal in ieder geval niet lukken door sommige landen van
overleg uit te sluiten, al is het informeel. Mede omdat er ook zaken aan de
orde kunnen komen die ten detrimente van de Unie als geheel kunnen uitwerken,
is zij zelfs van mening dat ook de Commissie in dat informele overleg aanwezig
moet zijn. Desgevraagd merkte de bewindsman nog op dat over dit standpunt
nog geen overleg in het kader van de Benelux is gevoerd, maar aan de vooravond
of op de ochtend van de top vindt er altijd een Beneluxoverleg plaats. De
standpunten van andere landen zijn een beetje fluïde met uitzondering
van Frankrijk en Engeland. Ten slotte wat dit onderdeel betreft, herinnerde
hij mevrouw Vos eraan dat de Franse wens om de monetaire dominantie van een
politiek randje te voorzien, in ieder geval nooit door de regering is gedeeld.
Zij blijft van mening dat het monetaire beleid zo strikt mogelijk gescheiden
moet blijven van politieke inzichten, al zal het een heel karwei zal zijn
om de politieke krachten die zullen worden opgeroepen door het hebben van
een monetaire unie te houden in de raden waar ze behoren; de Ecofin, maar
vooral de Algemene Raad. Politieke incentives mogen het monetaire beleid niet
beïnvloeden, hetgeen iets heel anders is dat het soms wel nodig is om
politieke krachten te mobiliseren om een goed monetair beleid te kunnen voeren.Vervolgens stelde de bewindsman dat het regattamodel zoals dat er enkele
maanden geleden lag toch wel is achterhaald. Er wordt weliswaar nog wel over
gediscussieerd, maar duidelijk is toch wel dat vrijwel geen enkel land zoiets
wil en liever kiest voor een model waarin onderscheid wordt gemaakt tussen
gesprekken, de ene meer onderhandelend, de andere voorbereidend, maar wel
als onderdeel van één proces, dat van toetreding, zij het op
verschillende momenten. Om te voorkomen dat dit onderscheid als pijnlijk wordt
ervaren zijn enkele dingen bedacht, met name op basis van het stuk dat door
Nederland in het Gymnichoverleg is ingebracht en nog steeds een rol speelt.
Na deze eerste groep volgen de andere kandidaten individueel. Voor het automatisme
waarover de heer Van der Linden sprak, bestaat weinig enthousiasme. Er wordt
wel eens te snel vergeten dat het onderhandelen in wezen een intergouvernementeel
proces is dat door de Commissie wordt gevoerd. De Raad is er dus bij betrokken
en als die nu besluit dat de genoemde zes landen in de eerste groep gaan onderhandelen,
dan ligt het ook voor de hand dat de Raad een rol speelt bij de beoordeling
van de vraag welk land daarna overgaat naar de onderhandelingsfase. De Commissie
neigde naar dat automatisme, maar de Raad, inclusief Nederland, heeft anders
beslist. Men kan er de ogen niet voor sluiten dat het ook een politieke afweging
is. Dat automatisme had pas kunnen worden toegepast als men erin was geslaagd
de criteria te objectiveren op grond waarvan kan worden bepaald wanneer een
land rijp is om tot het onderhandelingsproces toe te treden.Om het onderscheid tussen beide groepen landen ook minder pijnlijk te
laten zijn, is er een bijeenkomst voorzien waarop beide soorten gesprekken
tegelijk starten. Duitsland heeft het voorstel ingebracht om die een permanent
karakter te geven, maar daar bestaat groot verzet tegen omdat die weinig waarde
zal toevoegen aan alles wat er al gebeurt en zeer veel ruimte wegneemt van
die andere conferentie waaraan wel grote behoefte bestaat, nl. de Permanente
conferentie. Het is nog steeds mogelijk dat het Duitse voorstel wordt gevolgd,
maar de minister was daar zelf beslist geen voorstander van. Die Permanente conferentie reikt verder dan alleen de toetredings- en
preaccessiestrategie, maar omvat ook Turkije. Daarin zitten met andere woorden
alle landen die een «ticket» voor Europa hebben. Die is van grote
betekenis om Turkije het gevoel te geven dat zij in ieder geval op weg zijn
naar Europa, al weet het dat het nog lang niet toe is aan zelfs maar de voorbereidende
besprekingen. Die conferentie moet dan ook iets voorstellen en een mandaat
hebben. Het is de bedoeling om daarin te spreken over de tweede en de derde
pijler, over alle zaken die van gezamenlijk belang zijn. In wezen kan er dus
over alles gesproken worden wat niet te maken heeft met het onderhandelingsproces.
Het is een huis ernaast, maar wel een huis waarin veel kan gebeuren. In dat
huis zal de europeanisering van die landen moeten plaatsvinden. Mocht Griekenland
zich tegen die conferentie uitspreken, althans tegen de aanwezigheid van Turkije,
dan is daarmee naar de mening van de bewindsman wel de ratio aan die permanente
conferentie ontvallen. Het gevaar daarvan is bovendien dat Turkije Europa
de rug toekeert, hetgeen in de ogen van de regering rampzalig zal zijn voor
de toekomst van Europa. Het zal dan ook duidelijk zijn dat dit een essentieel
onderdeel van de top zal zijn en dat de top op dit punt ook kan mislukken.
In de eerste plaats gaat het dus om de houding van Griekenland ten opzichte
van Turkije, maar daarnaast natuurlijk ook van Turkije ten opzichte van Cyprus.Er is afgesproken dat de onderhandelingen met Cyprus zes maanden na afloop
van de IGC zullen beginnen. Daarachter ligt de wens om één Cyprus
te krijgen dat niet meer geteisterd wordt door de huidige problemen. De twee
gemeenschappen zijn op zich het probleem niet, maar zolang zij elkaar niet
verdragen is er dus in feite sprake van een gedeeld land. Zolang dat het geval
is, zal dat de toetreding van Cyprus uiteraard verhinderen. Voorts is het
de wens dat de onderhandelingen met Cyprus de problemen niet groter maken,
maar juist een oplossing bevorderen.De bewindsman gaf toe dat hantering van de Kopenhagencriteria het zuiverst
zou zijn. Probleem is echter dat nog niet iedereen in Europa ervan overtuigd
is dat Turkije welkom is als het aan die criteria voldoet. Er is meer tijd
nodig om elkaar te overtuigen van de noodzaak om Turkije binnen Europa te
krijgen, een noodzaak die de Nederlandse regering in ieder geval heel duidelijk
ziet. Dat is de enige reden om Turkije toch ietwat anders te behandelen dan
de andere landen. In de tussentijd zal de grootste opgave zijn te voorkomen
dat Turkije zich door die behandeling van Europa afwendt. Natuurlijk wil Turkije
niets liever dan gelijk behandeld te worden en, liever nog, gelijk met Cyprus
de onderhandelingen beginnen. Die Permanente conferentie kan ook gebruikt
worden als mogelijkheid om ook dit soort problemen te bespreken. Daarom heeft
Nederland Griekenland ook duidelijk gemaakt niet te kunnen instemmen met toetredingsvoorwaarden
tot die conferentie aan Turkije, maar ook hierover zal op de top nog wel het
nodige worden gezegd. Anderzijds is het van belang dat Turkije inziet dat
het geen belemmeringen mag opwerpen tegen verdere besprekingen met Cyprus.Wat Zweden betreft memoreerde de bewindsman dat die vanaf het begin heeft
gesteld dat zij de houding zou kunnen aannemen die de heer Woltjer schetste
hoewel zij inderdaad het Verdrag van Maastricht heeft ondertekend. Welke juridische
waarde dat ook mag hebben, het moge duidelijk zijn dat het geen zin heeft
om een land te dwingen toe te treden tot de EMU.Ten slotte merkte hij op dat de benoeming van de president van de Europese
Bank niet op de agenda staat en dat wat in de wandelgangen wordt besproken
ook binnen de wandelgangen blijft.De minister-president merkte op dat de regering even verheugd
was over de uitkomsten van de vorige Europese Raad in Luxemburg als de meeste leden hebben doen blijken. Nu komt het aan op het inhoud geven
aan de op deze top gemaakte afspraken.Met wat onbestemde gevoelens ging hij naar Luxemburg. Zelfs met de meest
adequate voorbereiding kan ook de Raad altijd zelf weer voor verrassingen
zorgen. Er liggen nog heel veel open einden terzake van heel belangrijke onderwerpen
en dat garandeert zeker geen goede afronding die wel noodzakelijk is, niet
alleen op het punt van de EMU. Die als zodanig staat weliswaar niet op de
agenda, maar er ligt wel een rapport voor vanuit de Ecofin-raad over de voorbereiding
van de derde fase waarover na lang beraad op een punt geen overeenstemming
is bereikt en dat nu wordt doorgeschoven naar de Europese Raad. Dat betreft
met name de Euro X, waarover de minister van Buitenlandse Zaken zo-even al
het nodige heeft gezegd en waarover de minister van Financiën de Kamer
al heeft gerapporteerd. Naar de mening van de bewindsman zou er al veel gewonnen
zijn als kon worden afgesproken dat die informele conferentie zich alleen
maar mag bezig houden met onderwerpen die de EMU betreffen en waarover alleen
de ins mogen stemmen, hetgeen niet wil zeggen dat die zaken ook onderwerp
van besluitvorming in de Ecofin moet zijn. Maar ook in de Ecofin hebben alleen
degenen die tot de EMU toetreden volgens het verdrag stemrecht over bepaalde
zaken. Het leek hem van belang om het in die informele conferentie bij die
onderwerpen te laten. Dat zal uiteraard nog onderwerp van uitvoerige discussie
zijn op de Europese Raad, want uiteindelijk gaat het ook hier om macht. Vandaar
ook dat Frankrijk probeert de zaken waarover de Euro X mag praten uit te breiden,
dus een indirecte politieke inmenging in wat volgens de competentieverdeling
aan de Europese centrale bank en de monetaire autoriteiten toekomt. Natuurlijk
is ook deze regering van mening dat niet alles aan de monetaire autoriteiten
moet worden overgelaten, maar daarvoor is in het verdrag ook sprake van een
economische beleidscoördinatie, mede krachtens het stabiliteits- en groeipact.
Economische coördinatie betekent met andere woorden afstemming en daarvan
is het werkgelegenheidsbeleid ook een illustratie. Voorkomen moet in ieder
geval worden dat de Euro X zich kan bemoeien met een waslijst van onderwerpen,
waardoor het monetaire beleid in het kader van de euro straks op de verkeerde
manier verder wordt verpolitikiseert. Vandaar de voorkeur voor een beperking
van de onderwerpen en voor een duidelijke rol van de Commissie daarin en,
zoals altijd, is Nederland op voorhand bereid om naar compromissen te zoeken,
waarbij in eerste instantie kan worden gedacht aan een waarnemerschap van
de outs. Het heeft geen zin om die outs uit de Euro X te weren, want je komt
ze op de Ecofin-raad toch weer tegen. De lijst van onderwerpen waarover de
Euro X zich in de ogen van de Nederlandse regering zou mogen buigen, betreft
immers alle onderwerpen die in de Ecofin-raad tot besluitvorming moeten leiden.
Het Euro X-overleg moet dus worden gezien als een informeel overleg tussen
de landen die in de Ecofin-raad over die onderwerpen ook stemrecht hebben.
De regering wil graag zo dicht mogelijk blijven bij de afspraken die in het
verdrag zijn opgenomen.Inderdaad kan men zich altijd ergens informeel treffen als dat gewenst
wordt, maar er wordt nu al zo lang over gesproken dat de realiteit gebiedt
te erkennen dat er uiteindelijk niet anders dan tot Euro X kan worden besloten.
Gebeurt dat toch niet dan ontstaat het risico dat de deelnemers aan de EMU
straks een informeel overleg gaan voeren waaraan de anderen helemaal niet
te pas komen.Ook wat de uitbreiding betreft ging de minister met eenzelfde onbestemd
gevoel naar Luxemburg. De voorbereidingen zijn heel intensief geweest, maar
de precieze strategie is nog niet voor iedereen even duidelijk uitgekristalliseerd.
Met name de posities van Griekenland, Turkije en Cyprus spelen daarbij een
belangrijke rol en het is dan ook een Raad met meer dan een gemiddeld risico
van onvoldoende resultaat. Dat is temeer te betreuren omdat Amsterdam en de
afronding daarvan toch juist in het teken stonden van de zeer
dwingende wens om eind 1997 de deur naar de uitbreiding te openen.Wat de Europese centrale bank betreft had de bewindsman niets toe te voegen
aan hetgeen de minister van Buitenlandse Zaken daarover heeft gezegd. Wel
wilde hij nogmaals opmerken dat er niet te lang onduidelijkheid over mag blijven
bestaan, maar het staat in ieder geval niet op de agenda. Er kan hoe dan ook
geen besluit over worden genomen, want er is nog geen advies uitgebracht door
de Ecofin-raad.De staatssecretaris van Buitenlandse Zaken merkte op dat het
Filmgarantiefonds een subsidie- en garantieregeling is voor de noodlijdende
Europese filmindustrie. Naar de mening van de regering bestaat er aan een
interventie op Europees niveau geen behoefte en is het instrument ook niet
helemaal toegesneden op de problematiek, want financiering is niet echt de
oorzaak van de noodlijdendheid van de Europese filmindustrie. De Nederlandse
afwijzing bevat dus een doelmatigheids- en een subsidiariteitselement. Bovendien
is het garantie-element zo opgetuigd dat het eigenlijk ook een subsidie-element
bevat en ten slotte zijn daarvoor in de meerjarencijfers geen middelen voorzien.
Dat waren voor Duitsland, Engeland, Zweden en Nederland voldoende redenen
om er niet mee akkoord te gaan. Aangezien voor deze beslissing unanimiteit
noodzakelijk is, is de kans dat die regeling er komt nogal gering. Op dit
moment wordt veel meer gekeken naar de internationale marketing en distributie
van Europese televisie- en filmproducten, omdat de marktbeperkingen veel meer
bepalend zijn voor de problemen dan de financieringsmogelijkheden. Voor het
overige verwees de bewindsman de Kamer naar de staatssecretaris van OCW.Met mevrouw Vos was hij het graag eens dat er een einde moet komen aan
de gênante vertoning met cijfers, maar het gênante ervan is niet
veroorzaakt door de Nederlandse regering. Het gaat hier om een inschatting
van het zogenaamde Rotterdameffect, de afdracht van douanerechten, en over
het al dan niet meetellen van rechten die Nederland heft op goederen die bijvoorbeeld
naar Duitsland gaan. Afgesproken is het verschil van mening op dat punt te
laten onderzoeken door de universiteiten van Rotterdam en Antwerpen, want
België heeft er ook mee te maken. Het rapport is uitgebracht, maar even
daarna gaven de universiteiten toe dat zij zich op verkeerde statistieken
hebben gebaseerd; niet op douanedeclaratiemaar op vervoerstatistieken. Dat
is gemeld en het rapport is dan ook terecht door de Europese Commissie niet
geaccepteerd. De discussie wordt dus zeker voortgezet.Voorts onderstreepte hij het door de heer Van der Linden geschetste belang
van een voldoende draagvlak voor het uitbreidingsproces dat toch al lange
tijd zal vragen. De suggestie om in dat verband eens te kijken naar mogelijke
uitwisseling van studenten vond hij een goede. Nationaal gebeurt dat al jaren
door mobilisatie van het maatschappelijk middenveld via het MATRA-programma
en dat zal ongetwijfeld meer worden toegesneden op de preaccessietrategie.
Hopelijk zal die strategie ook de mogelijkheid bieden voor het openstellen
van communautaire programma's voor Oost-Europese landen, zoals Socrates. Hij
zegde toe de Europese Commissie ertoe aan te sporen in dit verband initiatieven
te ontwikkelen. Nadere gedachtewisselingDe heer Weisglas (VVD) vraagt zich af of het in de ogen van
de regering alleen maar Griekenland is die dwars ligt waar het gaat om Turkije
en hoe zich in de afgelopen tijd de positie van Duitsland heeft ontwikkeld.Hij was er een beetje van geschrokken dat de Permanente conferentie en
de kwestie Turkije volgens de minister van Buitenlandse Zaken eigenlijk de
belangrijkste punten waren voor de Europese Raad. Is dat niet wat buiten
proportie en gaat het eigenlijk niet om het buitengewoon belangrijke punt
van de toetreding van Midden- en Oost-Europese landen wat toch een keerpunt
is in de geschiedenis van de Unie? Hij zegt dat niet om nog eens het standpunt
van zijn fractie over de eventuele toetreding van Turkije te adstrueren, want
dat zal genoegzaam bekend zijn.Hij stelde het voorts op prijs dat de staatssecretaris zo duidelijk naar
voren heeft gebracht dat het rapport over de nettopositie van Nederland nu
al in de prullenmand van de Commissie ligt. Hopelijk zullen dat ook Nederlandse
europarlementariërs goed in de oren knopen.Mevrouw Vos (GroenLinks) bleef het oneens met de regering die
stelt dat terecht is gekozen voor de scheiding tussen landen waarmee wel de
onderhandelingen worden gestart en de landen waarmee andersoortige gesprekken
gaan worden gevoerd. De argumenten kon zij niet steekhoudend vinden. Dat kan
niet voor de Baltische staten hard worden gemaakt, maar meer zorgen maakte
zich zij over het onderscheid dat in de Balkanstaten wordt gemaakt. Hopelijk
wordt achteraf niet gezegd dat hier een kans is gemist. Je kunt wel allerlei
troostprijzen uitdelen, maar uiteindelijk zal het er elk land toch om gaan
om mee te doen.Ook de heer Van der Linden (CDA) betreurde het dat er een scheidslijn
is aangebracht tussen kandidaat-lidstaten. Als er op de top onverhoopt geen
besluit inzake Turkije kan worden genomen, komen dan ook de andere besluiten
op losse schroeven te staan? Zo neen, wordt er dan nog wel een relatie gelegd
met de kwestie-Cyprus?Het leek de heer Woltjer (PvdA) goed als over de nettopositie
van Nederland en over de kwestie van Rotterdam een zakelijke discussie wordt
gevoerd en als het mogelijk is om op basis van goede gegevens daarover allereerst
met de regering van gedachten te wisselen.De minister van Buitenlandse Zaken merkte op dat tot op dit
moment alleen Griekenland een veto uitspreekt terzake van de aanwezigheid
van Turkije op de Permanente conferentie, maar het is zeker niet Griekenland
alleen dat op zich problemen heeft met toetreding van Turkije. Eenieder weet
dat bijvoorbeeld Duitsland in de persoon van de bondskanselier van mening
is dat Turkije niet behoort tot de Unie, ook als wordt voldaan aan de voorwaarden
van Kopenhagen. Hopelijk kan dat veto worden weggewerkt zonder al te veel
geweld aan de inhoud te doen. Desgevraagd stelde de bewindsman nog dat Griekenland
voor het opgeven van dat veto een prijs vraagt in de vorm van enkele voorwaarden
voor de aanwezigheid van Turkije die in ieder geval de Nederlandse regering
niet acceptabel vindt.In feite moest hij de heer Weisglas gelijk geven als hij zegt dat het
toch wat overtrokken is om de kwestie-Turkije als belangrijkste onderwerp
te zien. Natuurlijk is de uitbreiding op zichzelf en het daarvoor gekozen
model het belangrijkste onderwerp, maar het is nu eenmaal een feit dat de
top door die kwestie-Turkije kan mislukken. Aan de uitbreiding in de eerste
fase is immers Cyprus verbonden. Daarvoor zijn enkele modaliteiten bedacht
waarvoor Turkije nodig is. Die speelt langs die weg weer zijn rol en komt
langs die weg binnen in de Permanente conferentie en daarin speelt Griekenland
weer een belangrijke rol. Het een valt dus niet op te lossen zonder het ander.Door de voorstellen van de Commissie zijn in feite de twee categorieën
van ins en outs ontstaan; pas als je onderhandelt ben je in en dan heeft het
inderdaad negatieve effecten zoals hij had gemerkt tijdens zijn bezoek aan
de Baltische staten. Vandaar dat hij in het Gymnichoverleg met een stuk is
gekomen om te proberen die negatieve effecten zo gering mogelijk te maken.
Helemaal wegnemen zal niet lukken, investeerders zullen toch nog bekijken
wie wel en wie niet meteen gaat onderhandelen. Hij bleef erbij
dat een land dat nu niet met de onderhandelingen mag beginnen zijn tijd en
energie beter kan steken in het verbeteren van de interne situatie, politiek
en economisch, dan aan onderhandelingen die ongetwijfeld nog heel lange tijd
zullen duren. In dat licht gezien is het inderdaad verstandig om te proberen
de huidige onbalans in de verdeling van de gelden weg te nemen en meer geld
te schuiven in de richting van het uitbreidingsproces en daarbinnen meer geld
in de richting van de landen die zich moeten voorbereiden op de concrete onderhandelingssituatie.
Echter, die verdeling is dit weekend ook niet aan de orde. Of daarover overeenstemming
zal worden bereikt is nog onzeker, want enerzijds speelt het probleem dat
men niet meer geld wil uitgeven aan de structuurfondsen en anderzijds dat
het geld anders ergens vandaan zal moeten worden gehaald waar men het niet
makkelijk prijs zal geven, zoals de landen die nu nog het meest van die fondsen
profiteren.De minister-president memoreerde dat begin 1997 op bijeenkomsten
van de EVP in Brussel is uitgesproken dat men een ferme stap in de richting
van Turkije wilde zetten en duidelijk wilde maken dat zelfs op de lange termijn
de deur niet op een kiertje zou worden gezet. Daarna is dat ferme standpunt
toch ietwat genuanceerd, hetgeen uiteindelijk heeft geresulteerd in het succes
van met name minister Van Mierlo die er in het Gymnichoverleg in Apeldoorn
in is geslaagd om de Unielanden meer op een lijn te krijgen. Bovendien is
ondertussen de politieke situatie in Turkije gewijzigd. De nieuwe premier
is begin september in Bonn ontvangen en toen werd hem door de bondskanselier
te verstaan gegeven dat Turkije perspectief op lidmaatschap van de EU moest
worden geboden, maar dat het eerst aan bepaalde criteria zou moeten voldoen.Ook hij voelde zich nogal gehandicapt vanwege het nog niet bekend zijn
of Griekenland zijn voorbehouden opgeeft en, zo ja, in welke mate en tegen
welke prijs en hoe na de contacten vanuit de Commissie de stemming in Turkije
is geworden.De bewindsman kon zich heel goed voorstellen dat de heer Van der Linden
en mevrouw Vos er meer voor hadden gevoeld om alle landen aan de onderhandelingstafel
uit te nodigen. De top van Amsterdam is natuurlijk niet afgesloten met het
doel om een nieuwe tweedeling te bewerkstelligen. De uitbreiding op zich is
allesomvattend, maar daarnaast mogen de ogen niet worden gesloten voor de
realiteit van een differentiatie in capaciteit en mogelijkheden om te voldoen
aan de criteria. De nu gemaakte keuze mocht zijns inziens ook niet definitief
zijn, want bij gebleken geschiktheid moet een land de mogelijkheid worden
geboden om een stap vooruit te zetten. Dat kan betekenen dat er tussen start
en finish wezenlijke verschillen in tempo gaan optreden en dan mag de methode
niet bepalend zijn voor de kansen van individuele landen die zich goed ontwikkelen.
De gekozen methode mag dan ook niet het label krijgen van blijvende scheidslijnen,
want dan is het risico heel groot dat die scheidslijnen niet alleen ontstaan,
maar ook vrij langdurig zullen zijn en dat is het tegendeel van wat de regering
wil. Elk land moet een faire kans krijgen, eventueel ondersteund door een
faire verdeling van middelen, zolang dat maar goed beleid ondersteunt. Er
moet niet alleen maar meer geld worden gegeven aan degene die toevallig achterligt,
ongeacht de reden waarom dat zo is. De voorzitter van de algemene commissie voor Europese Zaken,Ter VeerDe voorzitter van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken,WoltjerDe griffier van de algemene commissie voor Europese Zaken,Van Overbeeke XNoot1Samenstelling: Leden: Van der Linden (CDA), Blauw (VVD), Van Nieuwenhoven
(PvdA), Weisglas (VVD), Terpstra (CDA), Verspaget (PvdA), Soutendijk-van Appeldoorn
(CDA), Ter Veer (D66), voorzitter, Ybema (D66), Van Middelkoop (GPV), Leers
(CDA), Sipkes (GroenLinks), Woltjer (PvdA), ondervoorzitter, Hendriks, Gabor
(CDA), Voûte-Droste (VVD), Schuurman (CD), Hessing (VVD), Van den Bos
(D66), Van Oven (PvdA), Hoogervorst (VVD), Rouvoet (RPF), Van Waning (D66),
Rehwinkel (PvdA) en Koenders (PvdA).Plv. leden: Bukman (CDA), Te Veldhuis (VVD), Blaauw (VVD), Verhagen (CDA),
Van der Ploeg (PvdA), Hillen (CDA), Koekkoek (CDA), Wessels (D66), Van den
Berg (SGP), Van der Hoeven (CDA), M. B. Vos (GroenLinks), Witteveen-Hevinga
(PvdA), Meyer (groep-Nijpels), G. de Jong (CDA), O. P. G. Vos (VVD),
Poppe (SP), Van Heemskerck Pillis-Duvekot (VVD), Roethof (D66), Crone (PvdA),
Verbugt (VVD), Leerkes (Unie 55+), Hoekema (D66), Lilipaly (PvdA) en Adelmund
(PvdA). XNoot2Samenstelling: Leden: Beinema (CDA), Van der Linden (CDA), ondervoorzitter,
Blaauw (VVD), Weisglas (VVD), Van Heemskerck Pillis-Duvekot (VVD), H. Vos
(PvdA), Verspaget (PvdA), Ybema (D66), Apostolou (PvdA), Van Middelkoop (GPV),
Valk (PvdA), Sipkes (GroenLinks), Woltjer (PvdA), voorzitter, Hessing (VVD),
Van den Bos (D66), Hoekema (D66), Marijnissen (SP), Verhagen (CDA), Roethof
(D66), Rouvoet (RPF), Van den Doel (VVD), Meyer (groep-Nijpels), De Haan (CDA),
Visser-van Doorn (CDA) en Koenders (PvdA).Plv. leden: Leers (CDA), Bremmer (CDA), Korthals (VVD), Van der Stoel
(VVD), Voûte-Droste (VVD), Van Nieuwenhoven (PvdA), Lilipaly (PvdA),
De Graaf (D66), Van Gijzel (PvdA), Van den Berg (SGP), Rosenmöller (GroenLinks),
Van Oven (PvdA), Hoogervorst (VVD), Dittrich (D66), Hillen (CDA), Van Ardenne-van
der Hoeven (CDA), Van Waning (D66), Leerkes (Unie 55+), Bolkestein (VVD),
Hendriks, Bukman (CDA), Gabor (CDA) en Dijksma (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-21501-02-239.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl