Uitvoering van richtlijn nr. 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30419, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

23-03-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30419 nr. C

22-03-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30419Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 419Uitvoering van richtlijn nr. 2004/25/EG van het Europees Parlement en
de Raad van de Europese Unie van 21 april 2004 betreffende het openbaar
overnamebodCMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 22 maart 2007Met veel belangstelling is kennis genomen van de opmerkingen en vragen
van de leden van de fracties van het CDA, de PvdA en de VVD. Mede namens de
Ministers van Financiën, van Economische Zaken en van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid, kom ik graag tegemoet aan het verzoek om het wetsvoorstel
nog op een aantal punten nader toe te lichten.De opmerkingen van de leden van de CDA- en PvdA-fractie over certificaten
van aandelen en de mogelijkheid om een stemvolmacht te beperken, te onthouden
of te herroepen worden hierna betrokken bij het antwoord op de vraag van deze
leden over de relatie tussen certificaten van aandelen, de biedplicht en vrijstellingen
van de biedplicht.De leden van de CDA-fractie en de fractie van de PvdA vroegen een reactie
op de inhoud en strekking van het position paper van Eumedion, ten einde meer
duidelijkheid te verkrijgen over het begrip «verwerving door in onderling
overleg handelende personen», ook wel aangeduid als «acting in
concert».De kern van het standpunt van Eumedion, zoals ook te vinden is in zijn
brief van november 2006, is dat de definitie van «acting in concert»
niet dusdanig ruim dient te worden uitgelegd dat een effectieve dialoog tussen
(een groep van) aandeelhouders en de ondernemingsleiding wordt gefrustreerd
door de dreiging van het moeten uitbrengen van een openbaar bod op alle aandelen
door de betreffende (groep van) aandeelhouders. Deze opvatting deelt het kabinet.
Tegelijkertijd moet worden onderkend dat de definitie van «personen
waarmee in onderling overleg wordt gehandeld» voortvloeit uit de overnamerichtlijn
(hierna ook: richtlijn)1. Getracht is om binnen
de grenzen die de richtlijn stelt houvast te geven aan de praktijk met de
toelichting op artikel 1:1 van de Wft, waarin de definitie van «personen
waarmee in onderling overleg wordt gehandeld» is uitgewerkt (Kamerstukken
II 2005–2006, 30 419, nr. 3, p. 24 e.v.). Het daarbij geformuleerde
uitgangspunt is dat het antwoord op de vraag of in de praktijk sprake is van «personen
die in onderling overleg handelen» veelal zal afhangen van de concrete
omstandigheden van het geval en (uiteindelijk) door de (Europese) rechter
zal moeten worden beoordeeld. Of samenwerking kwalificeert als handelen in
onderling overleg zal afhangen van het doel van de samenwerking.
Wanneer samenwerking plaatsvindt met het oog op het gezamenlijk innemen van
standpunten over de hoofdlijnen van de corporate governance van een vennootschap
zal daarbij, zo is in de desbetreffende toelichting opgemerkt, doorgaans het
verkrijgen van overwegende zeggenschap als doel ontbreken. Ter verduidelijking
kan daarbij worden opgemerkt dat doorgaans evenmin sprake zal zijn van samenwerking
die is gericht op het verkrijgen van overwegende zeggenschap indien de samenwerking
en informatieuitwisseling tussen aandeelhouders op het gebied van corporate
governance van een vennootschap betrekking heeft op een meer effectieve besluitvorming
in de algemene vergadering van aandeelhouders of het bevorderen van de dialoog
met de vennootschap. Anders gezegd: een effectieve dialoog tussen (een groep
van) aandeelhouders en de ondernemingsleiding kan dus plaatsvinden zonder
dat de verplichting ontstaat om een openbaar bod uit te brengen, voorzover
degenen die deze dialoog voeren niet tot doel hebben overwegende zeggenschap
te verkrijgen.Een vraag van andere orde is of, zoals door Eumedion is voorgesteld in
het position paper, kan worden gesproken van een weerlegbaar bewijsvermoeden
dat geen sprake is van «acting in concert», respectievelijk dat
aandeelhouders niet handelen met het doel de zeggenschap te verwerven, wanneer
het twee of meer beleggers betreft die van elkaar onafhankelijk zijn en die
een institutioneel karakter hebben. Naar het oordeel van het kabinet ligt
het, gezien het open karakter van de definitie «handelen in onderling
overleg» en de casus-gebondenheid van de nadere invulling van dit begrip,
niet in de rede om in algemene zin uit te spreken dat van een dergelijk bewijsvermoeden
sprake zal zijn. Het op voorhand aannemen van dit uitgangspunt, zonder rekening
te (kunnen) houden met de concrete omstandigheden van het geval en derhalve
met uitzonderingen, verhoudt zich niet goed met de definitie van «handelen
in onderling overleg». Evenmin acht het kabinet het wenselijk om de
door Eumedion opgestelde opsomming van factoren die van belang zijn voor de
vaststelling of in de praktijk sprake is van «handelen in onderling
overleg», in zijn geheel als standaard te hanteren. Een deel van deze
factoren staat buiten kijf, maar is dan ook genoemd in de (toelichting op
de) definitie van «handelen in onderling overleg». Zo is in de
toelichting gerefereerd aan de mate waarin de samenwerkende aandeelhouders
(on)afhankelijk zijn van elkaar en het soort van besluit waaromtrent de aandeelhouders
gezamenlijk optrekken. Voor de overige door Eumedion genoemde factoren geldt
echter dat in de praktijk en afhankelijk van de concrete omstandigheden van
het geval zal moeten worden bepaald of zij in een specifiek geval leiden tot «handelen
in onderling overleg».De leden van de fracties van het CDA en de PvdA merkten op dat in de overnamepraktijk
regelmatig overnames door beursvennootschappen worden gefinancierd met eigen
aandelen en dat deze praktijk ten gevolge van het onderhavige voorstel van
wet kan worden gefrustreerd. Deze leden stelden de vraag of de door hen geschetste
aandelenruil zou moeten worden vrijgesteld van het verplichte bod. De mogelijkheid
om een (generiek werkende) vrijstelling te verlenen van de biedplicht was
in het oorspronkelijke voorstel van wet opgenomen in het voorgestelde 5:81,
eerste lid, Wft (artikel 6l, eerste lid, Wte 1995). Dit artikel voorzag in
de mogelijkheid om dergelijke vrijstellingen bij ministeriële regeling
te verlenen, omdat – zoals in de toelichting op dat artikel werd opgemerkt – «voorstelbaar [is]
dat marktomstandigheden ertoe kunnen leiden dat in de toekomst nieuwe vrijstellingen
noodzakelijk zijn, welke relatief snel gerealiseerd dienen te kunnen worden».
Als gevolg van de derde nota van wijziging (Kamerstukken II 2006–2007,
30 419, nr. 15) is artikel 5:81 Wft aangepast en voorziet het wetsvoorstel
thans in een mogelijkheid om de vrijstellingen van de biedplicht bij algemene
maatregel van bestuur (met inachtneming van de in de derde volzin van artikel
5:81, eerste lid, Wft beschreven procedure) uit te breiden. Ten
aanzien van overnames die gefinancierd worden door middel van eigen aandelen,
zoals door de aan het woord zijnde leden beschreven, geldt voor het kabinet
als uitgangspunt dat het wenselijk is dat in dergelijke situaties een vrijstelling
van de biedplicht zal bestaan. De bedoelde (overname)praktijk past binnen
de hiervoor bedoelde«marktomstandigheden» en de richtlijn verzet
zich daar niet tegen. Het kabinet is om die reden voornemens om een algemene
maatregel van bestuur te ontwerpen waarin voorzien wordt in een vrijstelling
van de biedplicht voor situaties zoals hiervoor beschreven. Naar verwachting
zullen aan een dergelijke vrijstelling overigens eveneens voorschriften worden
verbonden. Deze kunnen onder meer zien op de betrokkenheid van (minderheids)aandeelhouders
c.q. de algemene vergadering van aandeelhouders in het besluitvormingsproces
omtrent dergelijke overnames, de (eventuele) toekomstige uitbreiding van een
belang dat voorziet in overwegende zeggenschap alsmede een eventueel daaruit
voortvloeiende herleving van de biedplicht.De leden van de fracties van het CDA en de PvdA stelden de vraag of in
het geval dat een stemvolmacht in «oorlogstijd» wordt beperkt,
uitgesloten of herroepen door het administratiekantoor (artikel 2:118a lid
2 BW), terwijl het pakket certificaten zodanig groot is dat het recht zou
geven op 30% van de stemrechten in de algemene vergadering, een vrijstelling
van de biedplicht voor de hand ligt, of dat zou moeten worden geredeneerd
dat het verschaffen van tenminste 30% van het kapitaal een dermate
grote druk op het bestuur van de vennootschap of van het administratiekantoor
legt, dat de facto toch sprake is van overwegende zeggenschap. In het verlengde
daarvan stelden deze leden de vraag of, gezien de doelstelling van de overnamerichtlijn,
aan certificaathouders eenzelfde bescherming dient te worden geboden als aandeelhouders
van een niet-gecertificeerde vennootschap en certificaten van aandelen ook
in de biedplicht zouden moeten worden betrokken.In verband met deze vragen wordt het volgende opgemerkt. Buiten kijf staat
dat het verschaffen van tenminste 30% van het kapitaal in de (hedendaagse)
praktijk van de financiële markten een grote druk legt op het bestuur
van een vennootschap alsmede van een administratiekantoor. Of, in juridische
zin, in dat geval ook sprake is van overwegende zeggenschap zal echter van
de omstandigheden afhangen. Certificaten van aandelen vallen in beginsel buiten
de reikwijdte van de richtlijn, omdat daaraan niet van rechtswege stemrechten
zijn verbonden (artikel 2, lid 1, onderdeel e van de richtlijn). De situatie
wijzigt wanneer overeenkomstig artikel 2:118a BW een stemvolmacht is verleend.
Op grond van artikel 1:1 van de Wft kan van «overwegende zeggenschap»
worden gesproken indien sprake is van «het kunnenuitoefenen van ten minste 30 procent van de stemrechten in een algemene
vergadering van aandeelhouders van een naamloze vennootschap». Bij het
antwoord op de vraag of, in juridische zin, sprake is van «overwegende
zeggenschap» als gevolg waarvan de biedplicht ontstaat gaat het in de
kern dus om de vraag of (eventueel door een stemvolmacht) ten minste 30 procent
van het stemrecht kan worden uitgeoefend. Indien
een administratiekantoor, op vrijwillige basis, besluit om onder alle omstandigheden
en onbeperkt stemvolmachten te verlenen, dan moet een (groot)certificaathouder
die een zodanig aantal certificaten heeft verworven dat daarmee ten minste
30 procent van het stemrecht kan worden uitgeoefend, worden geacht overwegende
zeggenschap te hebben verworven en ontstaat voor deze (groot)certificaathouder
de biedplicht. Kan een (groot)certificaathouder echter niet het stemrecht
bij volmacht uitoefenen omdat het administratiekantoor besluit tot beperking,
uitsluiting of herroeping van de stemvolmachten, dan is geen sprake van het
kunnen uitoefenen van (ten minste 30 procent van) het stemrecht en ontstaat
er ook geen biedplicht voor deze (groot)certificaathouder. Omdat in de laatstgenoemde
situatie geen biedplicht bestaat is een vrijstelling van de biedplicht
voor een dergelijke (groot)certificaathouder niet nodig. Naar het oordeel
van het kabinet wordt op de hierboven beschreven wijze enerzijds zoveel als
mogelijk invulling gegeven aan de doelstellingen die ten grondslag liggen
aan de overnamerichtlijn – ook wat betreft de positie van certificaathouders –
terwijl anderzijds zoveel als mogelijk rekening wordt gehouden met de gevolgen
die kunnen voortvloeien uit de certificering van aandelen.De leden van de CDA- en de PvdA-fractie stelden de vraag of de richtlijn
juist is uitgevoerd nu het wetsvoorstel geen verplichting voor het bestuur
van de vennootschap inhoudt om in de eerstvolgende algemene vergadering die
wordt gehouden nadat zes maanden zijn verstreken na de inwerkingtreding van
de wet, een voorstel te doen tot toepassing van artikel 2:359b BW dan wel
een voorstel te doen tot het niet of slechts gedeeltelijk toepassen van dat
artikel. Een dergelijke bepaling was voorgesteld bij derde nota van wijziging,
maar is door het aanvaarden van een amendement tot schrapping van die bepaling
(Kamerstukken II 2006–2007, 30 419, nr. 18) geen onderdeel van
het wetsvoorstel geworden. De vraag is of artikel 12 lid 2 van de richtlijn
tot de desbetreffende bepaling verplicht.Het kabinet heeft bij de uitvoering van de onderhavige richtlijn als uitgangspunt
genomen dat de Nederlandse beursvennootschappen zelf dienen te bepalen of
zij kiezen voor een al dan niet beschermd karakter. Dat uitgangspunt is toegestaan
op grond van het bepaalde in artikel 12 lid 1 van de richtlijn. Artikel 12
lid 2 van de richtlijn verplicht – vanwege de keuze voor de toepassing
van lid 1 – tot het volgende. Nederland moet de Nederlandse beursvennootschappen
de mogelijkheid geven om uit eigen beweging te kiezen voor de toepassing van
artikel 9 lid 2 en lid 3 en/of artikel 11 van de richtlijn. De beursvennootschappen
moeten voorts in de gelegenheid worden gesteld om op de eenmaal gemaakte keuze
terug te komen. Over de toepassing van de genoemde artikelen beslist de algemene
vergadering. Zo ja, dan dient dit in de statuten te worden neergelegd. Op
de besluitvorming is het Nederlandse recht van toepassing. De besluitvorming
moet geschieden overeenkomstig de regels voor een statutenwijziging van de
vennootschap. Het besluit moet ter kennis worden gebracht van de Autoriteit
Financiële Markten (AFM; de Nederlandse toezichthoudende autoriteit)
en in bepaalde gevallen ook van een andere toezichthoudende autoriteit, te
weten indien van een beursvennootschap aandelen zijn (of worden) toegelaten
tot de handel op een gereglementeerde markt in een andere lidstaat. Aan al
deze vereisten voldoet de voorliggende regeling.In de derde nota van wijziging heeft het kabinet een amendement van het
lid Blok (Kamerstukken II 2005–2006, 30 419, nr. 12) verwerkt.
Op grond van dat amendement zou het bestuur van elke Nederlandse beursvennootschap,
in de eerstvolgende algemene vergadering van aandeelhouders die wordt gehouden
nadat zes maanden zijn verstreken na de inwerkingtreding van de wet, een voorstel
moeten doen tot het al dan niet (gedeeltelijk) toepassen van artikel 2:359a
BW. De achterliggende gedachte van het voorstel was om in elk geval eenmalig –
te weten in de eerste algemene vergadering die op relatief korte termijn plaatsvindt
na de inwerkingtreding van de wet – te bewerkstelligen dat op initiatief
van het bestuur een discussie wordt gevoerd met de aandeelhouders over het
al dan niet handhaven van de bestaande vennootschappelijke inrichting. Een
dergelijke eenmalige toets van het gevoelen van de aandeelhouders is niet
verplicht op grond van de richtlijn, maar kan worden geacht in het verlengde
te liggen van de oorspronkelijk voorgestelde (en uiteindelijk aanvaarde) regeling.
Het bedoelde voorstel kon niet op de steun van de meerderheid van de leden
van de Tweede Kamer rekenen.Op grond van het wetsvoorstel zoals dat thans voorligt, ligt het initiatief
voor een discussie over de vennootschappelijke inrichting bij de aandeelhouders.
De aanleiding daarvoor kan het jaarverslag zijn, waarin het bestuur
elk jaar informatie moet verschaffen over de vennootschappelijke inrichting
(vgl. Besluit van 5 april 2006 tot uitvoering van artikel 10 van Richtlijn
2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van
21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod, Stb. 2006, 191).
Deze informatie kan voor aandeelhouders reden zijn om de vennootschappelijke
inrichting aan de orde te willen stellen in een aandeelhoudersvergadering
met gebruikmaking van het agenderingsrecht (artikel 2:114a BW).Naar aanleiding van de vervolgvraag van de leden van de CDA- en PvdA-fractie,
of te samen met een regeling als bedoeld in de derde nota van wijziging zou
moeten worden bepaald dat het besluit van de aandeelhoudersvergadering niet
is onderworpen aan de goedkeuring van een ander orgaan, wordt opgemerkt dat
de richtlijn daartoe niet verplicht.De leden van de CDA- en PvdA-fractie vroegen of de in artikel 5:71, eerste
lid, sub c van de Wft opgenomen vrijstelling van de biedplicht wel voldoende
ruim is om ongewenste invloeden van hedge funds te weren, aangezien deze vrijstelling
niet gebruikt kan worden voordat een openbaar bod wordt aangekondigd. In het
verlengde daarvan vroegen zij of het wenselijk is een vrijstelling van de
biedplicht op te nemen voor een van de doelvennootschap onafhankelijke rechtspersoon,
die ten doel heeft het behartigen van de belangen van de doelvennootschap
en de met haar verbonden onderneming en die aandelen gaat houden ter bescherming
van de doelvennootschap voordat een openbaar bod wordt aangekondigd, zolang
deze onafhankelijke rechtspersoon zich houdt aan haar (eigen) statutaire doelstelling.De invoering van de biedplicht heeft tot gevolg (vgl. artikel 5:70 jo.
5:72, eerste lid, van de Wft) dat degene die overwegende zeggenschap verwerft
onverwijld na afloop van de in artikel 5:72, eerste lid, van de Wft bedoelde
periode een openbaar bod dient aan te kondigen. De situatie waarin één
aandeelhouder (of meerdere aandeelhouders gezamenlijk) een zodanig belang
verkrijgt (of verkrijgen) dat sprake is van overwegende zeggenschap, maar
geen openbaar bod wordt aangekondigd, behoort daarmee tot het verleden. Ook
overigens is er naar de mening van het kabinet geen aanleiding voor een vrijstelling.
Zo kan eerst worden gesproken van «een doelvennootschap» indien
een (al dan niet verplicht) bod is aangekondigd, wordt uitgebracht of dient
te worden uitgebracht (vergelijk ook de voorgestelde definitie in artikel
1:1 van de Wft). Daaraan voorafgaand is een vrijstelling niet aan de orde.
Voor een vennootschap die (nog) geen doelvennootschap is, bestaan afdoende
andere (juridische) mogelijkheden om zich, indien een dergelijke vennootschap
meent dat dat noodzakelijk is, te wapenen tegen naar haar mening ongewenste
invloeden van aandeelhouders. Een van die vennootschap onafhankelijk rechtspersoon
kan daarbij een rol spelen, maar een dergelijke rechtspersoon behoeft daarbij
niet noodzakelijkerwijs «overwegende zeggenschap» te verwerven.
Als gevolg daarvan behoeft evenmin noodzakelijkerwijs een vrijstelling van
de biedplicht voor dergelijke rechtspersonen te worden opgenomen. Voorts is
het niet wenselijk dat de statutaire doelstelling – die zeer ruim kan
zijn – van (onafhankelijke) rechtspersonen ter bescherming van vennootschappen
bepalend is voor het al dan niet ontstaan van de biedplicht dan wel het toepasselijk
zijn van een vrijstelling daarop. Dit geldt te meer nu in de derde nota van
wijziging op het onderhavige wetsvoorstel de formele eisen voor de introductie
van nieuwe vrijstellingen op de biedplicht in de regelgeving zijn verzwaard.
Met het oog op de belangen van (minderheids)aandeelhouders kunnen nieuwe vrijstellingen,
zoals hiervoor is besproken, alleen bij algemene maatregel van bestuur worden
vastgesteld.De leden van de CDA- en PvdA fractie vroegen duidelijkheid te verschaffen
ten aanzien van de competentieafbakening tussen de bevoegdheid
van de Ondernemingskamer van het Gerechtshof te Amsterdam om in uitzonderlijke
omstandigheden de billijke prijs aan te passen en de AFM, die is aangewezen
als toezichthouder op de procedure van een openbaar bod. Deze leden vroegen
daarbij in te gaan op de vraag of deze tweedeling wel richtlijnbestendig is.De overnamerichtlijn bepaalt in het eerste lid van artikel 4 dat de lidstaten
de autoriteit of autoriteiten aanwijzen die belast zijn met het toezicht op
een bod. Uit de vijfde overweging bij de overnamerichtlijn en uit artikel
4, eerste lid, van de overnamerichtlijn, kan worden afgeleid dat meer dan één
autoriteit kan worden aangewezen, dat deze autoriteiten overheidsinstanties
kunnen zijn en dat tussen deze autoriteiten een taakverdeling kan bestaan.
De taakverdeling die in het onderhavige wetsvoorstel is gekozen, is dat de
AFM aangewezen wordt als instantie die toezicht houdt op de procedure van
het openbaar bod en de Ondernemingskamer oordeelt over vraagstukken van vennootschapsrechtelijke
aard. Binnen deze taakverdeling is het om een aantal redenen passend dat de
Ondernemingskamer kan worden verzocht om – in uitzonderlijke omstandigheden –
een billijke prijs vast te stellen. Ten eerste omdat de rol van de AFM als
toezichthouder op het biedingproces voornamelijk van procedurele aard is.
De AFM keurt het biedingsbericht goed, hetgeen een toetsing van de volledigheid,
begrijpelijkheid en consistentie van het biedingsbericht omvat, en houdt toezicht
op het verloop van het biedingproces, maar heeft niet tot taak een oordeel
uit te spreken over de wenselijkheid van de voorgestelde hoogte van de prijs
of ruilverhouding in een biedingproces. Dit is niet alleen het geval bij vrijwillige
openbare biedingen, in welk verband de AFM erop toeziet of wordt voldaan aan
de voorschriften die zien op transparantie omtrent
de hoogte (en totstandkoming van) de prijs of ruilverhouding, welke voorschriften
zullen worden opgenomen in het nog vast te stellen Besluit openbare biedingen
(Bob). Ook bij verplichte openbare biedingen spreekt de AFM geen inhoudelijk
oordeel uit over de geboden prijs of ruilverhouding. Bij verplichte openbare
biedingen vloeit de hoogte van de prijs – anders dan bij vrijwillige
openbare biedingen – in beginsel voort uit de wet (en het bij wet gestelde).
Vanwege het ontbreken van een rol voor de AFM bij de waardering van de prijs
in een biedingproces, ligt het dus niet voor de hand dat de AFM de taak zou
hebben om, in uitzonderlijke omstandigheden, de billijke prijs vast te stellen.
Een tweede reden waarom het voor de hand ligt om deze taak (wel) bij de Ondernemingskamer
te beleggen is erin gelegen dat deze ook in een aantal andere vennootschapsrechtelijke
procedures tot taak heeft een (billijke) prijs vast te stellen. Zo dient de
Ondernemingskamer onder meer de prijs van over te dragen aandelen vast te
stellen in het kader van de uitkoopregeling (artikel 2:92a BW) en stelt de
Ondernemingskamer de (billijke) prijs vast in de procedures die zijn opgenomen
in de voorgestelde artikelen 2:359c en 2:359d BW van het onderhavige wetsvoorstel.In verband met de verwijzing van de aan het woord zijnde leden naar een
brief van VNO-NCW over de merites van het verplicht agenderen van een bespreking
van beschermingsmaatregelen in de algemene vergadering – zoals voorgesteld
bij derde nota van wijziging, maar zoals afgewezen door de Tweede Kamer –
wordt verwezen naar de opmerkingen die hiervoor zijn gemaakt naar aanleiding
van de vraag of de richtlijn correct is uitgevoerd. Dat is het geval nu de
richtlijn een dergelijke agenderingsplicht niet kent.De leden van de CDA- en de PvdA-fractie vroegen in te gaan op de in artikel
6b lid 1 sub c Wte 1995 opgenomen uitzondering op de biedplicht, waarvoor
als voorwaarde geldt dat het gaat om aandelen die worden uitgegeven na de
aankondiging van een openbaar bod, en op de suggestie van de Gecombineerde
commissie vennootschapsrecht van de Nederlandse Orde van Advocaten
en de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie om een stichting continuïteit,
die vóór de aankondiging van een openbaar bod aandelen gaat
houden, onder de uitzondering van artikel 6b lid 1 sub c 1995 te brengen.
De leden van de CDA- en de PvdA-fractie merkten dienaangaande op dat de huidige
formulering van artikel 6b, lid 1 sub c Wte 1995 – hierna zal worden
gesproken over het gelijkluidende artikel 5:71, eerste lid, sub c van de Wft –
afbreuk lijkt te doen aan de mogelijkheden voor het inzetten van beschermingsconstructies
en dat (ook) de eerder genoemde Gecombineerde commissie vennootschapsrecht
gesuggereerd heeft om een stichting continuïteit die vóór
de aankondiging van een openbaar bod aandelen gaat houden, onder de uitzondering
van artikel 5:71, eerste lid, sub c van de Wft te brengen.Het bepaalde in artikel 5:71, eerste lid, sub c van de Wft laat op zichzelf
bezien de mogelijkheid open om voorafgaand aan de aankondiging van een openbaar
bod beschermingsaandelen uit te geven. Het gevolg van de formulering van de
in artikel 5:71, eerste lid, sub c van de Wft opgenomen vrijstelling is uitsluitend
dat een uitgifte van aandelen voorafgaand aan de aankondiging van een bod
tot een biedplicht leidt indien als gevolg van deze uitgifte door een stichting
continuïteit overwegende zeggenschap wordt verkregen (dat wil zeggen
een zodanig aantal aandelen dat daarmee ten minste 30 procent van de stemrechten
in de algemene vergadering kan worden uitgeoefend). In die zin is de in artikel
5:71, eerste lid, sub c van de Wft opgenomen vrijstelling «streng»
en voor de praktijk betekent dit dat wanneer een vennootschap de «dreiging»
van een overname percipieert, maar nog geen openbaar bod is aangekondigd,
bij de mogelijkheden tot bescherming rekening zal (moeten) houden met de biedplicht
zoals deze voortvloeit uit artikel 5:70 van de Wft. Tegelijkertijd wordt geen
afbreuk gedaan aan de mogelijkheid tot bescherming door middel van uitgifte
van aandelen wanneer de dreiging van een overname kenbaar is. De formulering
van de in artikel 5:71, eerste lid, sub c van de Wft opgenomen vrijstelling
brengt slechts met zich dat de kenbaarheid van deze dreiging is geobjectiveerd
omdat de regeling aansluit bij de aankondiging van een openbaar bod. Zodra
daarvan sprake is – en dus de dreiging van een overname objectief kan
worden vastgesteld – kan beroep worden gedaan op de in artikel 5:71,
eerste lid, sub c Wft opgenomen vrijstelling. Naar het oordeel van het kabinet
wordt hiermee, zowel voor als na de aankondiging van een openbaar bod, voor
de praktijk voorzien in voldoende mogelijkheden voor een vennootschap om zich
te beschermen tegen de dreiging van een haar onwelgevallig overnamebod. Tegelijkertijd
wordt door het objectief bepaalbare moment waarop dreiging van een overname
kenbaar is – de aankondiging van een overnamebod – voorkomen dat
in de markt discussie ontstaat (of kan ontstaan) of ten onrechte een beroep
op de vrijstelling van artikel 5:71, eerste lid, sub c Wft wordt gedaan door
een van een doelvennootschap onafhankelijke stichting continuïteit.De leden van de CDA- en PvdA-fractie vroegen in hoeverre art. IV van het
wetsvoorstel nog relevant is nu de overnamerichtlijn niet op 20 mei 2006
is geïmplementeerd. Voorts vroegen zij op welke wijze artikel 4 van de
overnamerichtlijn nu dient te worden geïmplementeerd.Voorop kan worden gesteld dat artikel 4 van de overnamerichtlijn, waarin
de competentieafbakening tussen toezichthouders is beschreven indien sprake
is van openbare biedingen op effecten die in verschillende lidstaten op gereglementeerde
markten zijn toegelaten, geïmplementeerd is in artikel 5:74 van de Wft.
Artikel IV van het wetsvoorstel, dat voorziet in implementatie van artikel
4, tweede lid, onderdeel c, tweede alinea van de overnamerichtlijn, brengt
daarin geen wijzigingen. In artikel 4, tweede lid, onderdeel c, tweede alinea
van de overnamerichtlijn is geregeld welke toezichthouder de bevoegde toezichthouder
op een openbaar bod is indien het effecten van een doelvennootschap betreft
die (kort gezegd), voorafgaand aan 20 mei 2006 in meer dan één
lidstaat gelijktijdig voor het eerst tot de handel op een gereglementeerde
markt zijn toegelaten (terwijl van die doelvennootschap geen effecten zijn
toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt in de lidstaat waarin
ook de statutaire zetel van die doelvennootschap is gelegen). In deze zeer
specifieke en zeldzame situaties – het betreft immers vennootschappen
waarop een openbaar bod wordt uitgebracht op het moment van inwerkingtreding
van de overnamerichtlijn – beoogde de overnamerichtlijn te voorzien
in een bijzondere regeling voor de competentieafbakening tussen toezichthouders.
In deze bijzondere situatie dienden de toezichthoudende autoriteiten van de
relevante lidstaten onderling binnen vier weken overeen te komen welke toezichthouder
ten aanzien van het bod bevoegd was. Inmiddels is deze periode van vier weken
na de inwerkingtreding van de overnamerichtlijn verlopen en behoeft deze bijzondere
bepaling (dus) niet meer te worden toegepast. Artikel IV van het onderhavige
wetsvoorstel heeft daarmee haar relevantie verloren. Voor toekomstige openbare
biedingen op effecten die in verschillende lidstaten tot de handel op een
gereglementeerde markt zijn toegelaten, regelt artikel 5:74 Wft de competentieafbakening
tussen toezichthouders.De leden van de VVD-fractie stelden de vraag op welke wijze de tweede
categorie van «personen waarmee in onderling overleg wordt gehandeld» –
het in samenwerking met de doelvennootschap dwarsbomen van het welslagen van
een aangekondigd openbaar bod- onder het bereik van de tekst van artikel 5:70
van de Wft kan vallen. In artikel 5:70 van de Wft is beschreven dat een ieder
die alleen of tezamen met personen waarmee in onderling overleg wordt gehandeld,
rechtstreeks of middellijk, overwegende zeggenschap verkrijgt in een Nederlandse
beursvennootschap, een openbaar bod dient uit te brengen. Van overwegende
zeggenschap is, op grond van de voorgestelde definitie in artikel 1:1 van
de Wft, sprake wanneer ten minste 30 procent van de stemrechten in een algemene
vergadering van aandeelhouders van een naamloze vennootschap kunnen worden
uitgeoefend. De tweede categorie van personen waarmee in onderling overleg
wordt gehandeld in de voorgestelde definitie van artikel 1:1 Wft regelt dat
(ook) sprake is van handelen in onderling overleg indien iemand op grond van
een overeenkomst met als doel het dwarsbomen van het welslagen van een aangekondigd
openbaar bod op een vennootschap, samenwerkt met die vennootschap. Het samenstel
van deze definities heeft tot gevolg dat deze tweede categorie van de definitie «personen
waarmee in onderling overleg wordt gehandeld» onder het bereik van de
tekst van artikel 5:70 valt in situaties waarin een openbaar bod is aangekondigd
op een vennootschap (de doelvennootschap) en iemand, door met de doelvennootschap
op grond van een overeenkomst samen te werken met als doel het welslagen van
dit aangekondigde openbaar bod te dwarsbomen, meer dan 30 procent van de stemrechten
in een algemene vergadering van aandeelhouders van die vennootschap verkrijgt.Op grond van artikel 5:81 Wft kan bij algemene maatregel van bestuur vrijstelling
worden verleend van het bij of krachtens artikel 5:70 bepaalde, namelijk van
de verplichting tot het uitbrengen van een openbaar bod. De leden van de VVD-fractie
wilden vernemen waarom niet is gekozen voor een bevoegdheid van de Ondernemingskamer
om in individuele gevallen, bijvoorbeeld op grond van marktomstandigheden
of op grond van wederzijdse gedragingen van de bieder en de doelvennootschap,
ontheffing te kunnen verlenen van de verplichting een openbaar bod uit te
brengen.Het uitgangspunt is dat de wet voorziet in een samenstel van een wettelijke
biedplicht en uitzonderingen daarop. Dit samenstel is zodanig vormgegeven
dat enerzijds sprake is van een verplichting die materiële betekenis
heeft en die niet meer dan noodzakelijk is beperkt door (bij de wet gestelde)
uitzonderingen en vrijstellingen en anderzijds relatief snel gewijzigd
kan worden door de invoering van nieuwe vrijstellingen indien marktomstandigheden
daartoe aanleiding geven. In dit kader zijn in het voorgestelde artikel 5:71
van de Wft enkele uitzonderingen op de biedplicht opgenomen en kunnen daarnaast
bij algemene maatregel van bestuur, op grond van het voorgestelde artikel
5:81 van de Wft, eventueel aanvullende vrijstellingen op de biedplicht worden
geïntroduceerd. Voorts kan de Ondernemingskamer, op grond van het voorgestelde
artikel 5:72, derde lid, van de Wft op verzoek de biedplicht laten vervallen
indien, kort gezegd, de financiële toestand van de doelvennootschap daartoe
aanleiding geeft. Hierdoor bestaan naar het oordeel van het kabinet reeds
voldoende mogelijkheden om in daarvoor geëigende individuele gevallen
te bewerkstelligen dat geen verplicht openbaar bod behoeft te worden uitgebracht.
De invoering van een meer algemene bevoegdheid voor de Ondernemingskamer om
ontheffing te kunnen verlenen van de biedplicht is op grond van het voorgaande
niet nodig.De leden van de VVD-fractie wilden weten of de uitoefening van een calloptie
door een beschermingsstichting een handeling vereist als bedoeld in artikel
2:359b lid 1 onderdeel a of b BW. Deze leden refereerden voorts aan het vierde
lid van dat artikel dat onder bepaalde voorwaarden mogelijk maakt dat een
(deels) onbeschermde vennootschap zich alsnog (deels) beschermt tegen een
vijandige overname (reciprociteitsbepaling).Artikel 2:359b lid 1 BW strekt ter uitvoering van artikel 9 van de richtlijn.
De uitleg van artikel 2:359b lid 1 BW dient derhalve in een Europese context
plaats te vinden. Vragen over de interpretatie van de bepaling worden uiteindelijk
beslecht door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen. Dat geldt
ook voor de concrete vraag of de uitgifte van aandelen op grond van een call
optie onverenigbaar is met een door de vennootschap bepaalde statutaire regeling
in de zin van artikel 2:359b lid 1 BW, inhoudende dat een besluit van de vennootschap
dat nog niet geheel is uitgevoerd, de goedkeuring van de algemene vergadering
behoeft. Het kabinet kan hier voor het concrete geval geen eindoordeel geven,
nog afgezien van de omstandigheid dat de formulering van een optierecht van
geval tot geval kan verschillen.Indien de vennootschap in de door de leden van de VVD-fractie geschetste
casus heeft gekozen voor een beschermd karakter, zal zij haar mogelijkheden
om beschermingsaandelen uit te geven niet hebben beperkt en zal zij in beginsel
tot de uitgifte van aandelen kunnen overgaan. De exacte omstandigheden waaronder
van de optie gebruik kan worden gemaakt, zijn afhankelijk van de door de vennootschap
en de optienemer overeengekomen optievoorwaarden. In meer algemene zin kan
nog worden opgemerkt dat uit het feit dat een beursvennootschap ervoor kiest
om beschermingsaandelen uit te kunnen geven, kan worden afgeleid dat zij kiest
voor een beschermd karakter. In dat geval ligt in de rede dat de desbetreffende
vennootschap lid 1 van artikel 2:359b BW niet toepast. Er is dan evenmin ruimte
voor toepassing van het vierde lid van dat artikel, dat geschreven is voor
een vennootschap die het eerste lid wel (gedeeltelijk) toepast en daarom in
zoverre kan worden gekwalificeerd als een onbeschermde vennootschap. Ruimte
voor de toepassing van artikel 2:359b lid 4 BW bestaat wel indien de vennootschap
de mogelijkheid om beschermingsaandelen te kunnen uitgeven heeft beperkt tot
de situatie dat een openbaar bod wordt uitgebracht door een vennootschap met
een beschermd karakter.In verband met de voorgestelde uitkoopregeling (artikel 2:359c BW) en
het voorgestelde verkooprecht (artikel 2:359d BW) stelden de leden van de
VVD-fractie de vraag of deze regelingen niet beter op een verzoekschriftprocedure
kunnen worden gebaseerd.De richtlijn staat de lidstaten toe om een dagvaardingsprocedure of eenverzoekschriftprocedure ten grondslag te leggen aan een uitkoopregeling
of verkoopregeling. Het voorstel dat voorligt is derhalve in overeenstemming
met de richtlijn.Wanneer een bieder na een geslaagd openbaar bod de resterende minderheidsaandeelhouders
wil uitkopen, moet de desbetreffende vordering binnen drie maanden na afloop
van de termijn voor aanvaarding van het bod worden ingesteld (artikel 2:359c
lid 3 BW). De richtlijn gaat uit van een uitkoopprocedure die kort na een
geslaagd openbaar bod wordt gestart, omdat in dat geval voor de prijsbepaling
van de aandelen kan worden aangesloten bij de prijs waartegen het bod was
uitgebracht. De vereenvoudigde prijsbepaling is een belangrijk verschil van
de voorgestelde regeling ten opzichte van de bestaande uitkoopregeling (artikel
2:92a lid 5 BW).Zou de termijn van drie maanden ongebruikt verstrijken, dan kan de grootaandeelhouder
terugvallen op de eerdergenoemde, al bestaande, uitkoopregeling. Hij verliest
derhalve de mogelijkheid van uitkoop niet door tijdsverloop. De bestaande
uitkoopprocedure verloopt procedureel vrijwel geheel langs dezelfde lijnen
als de thans voorgestelde regeling, maar voor de prijsbepaling van de aandelen
worden deskundigen ingeschakeld. Omdat de richtlijn toestaat om bij de bestaande
uitkoopregeling aansluiting te zoeken, ligt het in beginsel voor de hand om
van die mogelijkheid gebruik te maken. Een afwijkende procedure voor een vergelijkbare
vordering zou tot verwarring aanleiding kunnen geven.De vraag kan worden gesteld of een afwijkende procedure desalniettemin
gerechtvaardigd kan worden door de mogelijke onbekendheid van de grootaandeelhouder
met de identiteit van de uit te kopen aandeelhouder. Daarover kan het volgende
worden opgemerkt. In elke uitkoopprocedure rijst de vraag wie de uit te kopen
minderheidsaandeelhouder is. Deze dient gedagvaard te worden. De grootaandeelhouder
kan echter onbekend zijn met de identiteit van een minderheidsaandeelhouder.
Het kan dan gaan om de houders van aandelen aan toonder, maar ook om houders
van aandelen op naam. Deze laatsten kunnen onbekend zijn wanneer het aandeelhoudersregister
van de vennootschap niet is bijgewerkt (artikel 2:85 BW). Het zou dan lastig
kunnen zijn om de relevante aandeelhouder op te sporen. Teneinde dit probleem
te ondervangen is in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering voor zowel
aandelen aan toonder als aandelen op naam een voorziening getroffen. Artikel
54 lid 2 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering houdt in: «Indien [...]
in rechte worden opgeroepen houders van aandelen of andere effecten, welke
niet op naam staan of waarvan de houders niet bij name bekend zijn, geschiedt
de betekening aan het parket van de ambtenaar van het openbaar ministerie
bij het gerecht waar de zaak moet dienen of dient. [...] Voorts
wordt een uittreksel van het exploot zo spoedig mogelijk bekend gemaakt in
een landelijk dagblad of in een dagblad verschijnend in de streek waar voormeld
gerecht zitting houdt onder vermelding van naam en kantooradres van de deurwaarder
of van de advocaat van wie afschrift van het exploot kan worden verkregen».
De dagvaarding is dan afgerond zodra de betekening geschiedt aan het parket
van het openbaar ministerie.De voorliggende regeling biedt in samenhang met de regeling in het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering de noodzakelijke handvatten om van de nieuwe
uitkoopregeling gebruik te maken. Hetzelfde kan worden opgemerkt ten aanzien
van de regeling van het verkooprecht. De enkele uitvoering van de richtlijn
rechtvaardigt naar de mening van het kabinet niet de introductie van een afwijkende
regeling in de vorm van een verzoekschriftprocedure.Voor de volledigheid merk ik nog op dat binnen het ministerie van Justitie –
in het kader van een fundamentele herbezinning op het burgerlijk procesrecht –
wel wordt onderzocht of het wenselijk is de dagvaardingsprocedure en de verzoekschriftprocedure
in het algemeen ineen te schuiven. Een mogelijke uitwerking van
die gedachte zou kunnen zijn dat in de toekomst wordt bepaald dat procedures
steeds kunnen aanvangen met een verzoekschrift. Op grond van het voorgaande
is er echter geen aanleiding op deze gedachtevorming vooruit te lopen voor
uitsluitend de artikelen 2:359c en 359d BW.Ook wilden de leden van de VVD-fractie vernemen of de bereidheid bestaat
om te bevorderen dat bij een komende wijziging van boek 2 BW de uitkoopregeling
en het verkooprecht zo worden aangepast dat mogelijk wordt gemaakt dat de
tegenprestatie voor de over te dragen aandelen anders kan luiden dan in geld,
dat wil zeggen indien en voor zover het openbaar bod anders dan in geld luidde.Bij de inrichting van de uitkoopregeling moet een afweging worden gemaakt
tussen de belangen van de minderheidsaandeelhouder die wordt gedwongen om
over te gaan tot overdracht van zijn effecten aan de meerderheidsaandeelhouder
en de belangen van de meerderheidsaandeelhouder die belang heeft bij het verdwijnen
van resterende minderheidsbelangen. Het is niet in het belang van de minderheidsaandeelhouder
wanneer de uitkoopregeling zou inhouden dat hij genoegen dient te nemen met
een vergoeding voor zijn aandelen anders dan in geld, ook niet wanneer het
bod anders dan in geld luidde. Een voorbeeld kan dit verduidelijken. Een bieder
kan een openbaar bod uitbrengen dat inhoudt dat de aandeelhouder die zijn
aandelen aan hem overdraagt, in ruil daarvoor aandelen verkrijgt in een andere
vennootschap. Het is mogelijk dat de minderheidsaandeelhouder afziet van aanvaarding
van het bod, omdat hij geen aandeelhouder wenst te worden van die andere vennootschap.
Het kan zijn dat hij bijvoorbeeld twijfels heeft over het toekomstperspectief
van die andere vennootschap op langere termijn of de rol die hij als minderheidsaandeelhouder
in die vennootschap kan vervullen. De mogelijke afwijzing van het (ruil)bod
is dan een legitieme keuze van de aandeelhouder. Wanneer de uitkoopregeling
vervolgens zou inhouden dat een minderheidsaandeelhouder zijn aandelen moet
overdragen aan de grootaandeelhouder en daarbij aandelen in die andere vennootschap
als betaling moet accepteren, dan wordt onvoldoende rekening gehouden met
de belangen van de minderheidsaandeelhouder. Zijn eerder gemaakte legitieme
keuze om een ruilbod af te wijzen, wordt dan ondergraven. In het kader van
het uitstotingsrecht, dat zo vergaand ingrijpt in de rechten van de minderheidsaandeelhouder,
past het niet dat de minderheidsaandeelhouder wordt gedwongen een andere vergoeding
te aanvaarden dan een vergoeding in geld. Dat is ook het uitgangspunt van
artikel 2:359d lid 6 BW. Bij de afweging van belangen prevaleert in dit geval
het belang van de minderheidsaandeelhouder vanwege het ingrijpende effect
dat het uitstotingsrecht heeft op zijn goederenrechtelijke positie. Een vergelijkbare
redenering geldt in verband met het verkooprecht van artikel 2:359d BW.De leden van de VVD-fractie stelden de vraag of het wetsvoorstel voldoende
onderkent dat de AFM een bestuursorgaan is en of de toepasselijkheid van de
Algemene Wet Bestuursrecht kan leiden tot gevolgen die bij het opstellen van
het wetsvoorstel niet zijn voorzien. Zij noemden daarbij als voorbeeld de
mogelijke invloeden van artikel 4:8 van de Awb (in de gelegenheid stellen
van belanghebbenden om een zienswijze ter zake van die aanvraag in te dienen
bij het bestuursorgaan dat die zienswijzen in zijn besluitvorming moet betrekken)
op de inhoud en de totstandkoming van een biedingsbericht of het tijdstip
waarop dat biedingsbericht door de AFM wordt goedgekeurd en van artikel 1:3
Awb (de eventuele mogelijkheid dat een doelvennootschap of een derde een rechtsmiddel
tegen het besluit tot goedkeuring van een biedingsbericht zal
aanwenden en de gevolgen daarvan voor de rechtszekerheid, bezien in het licht
van het «Europese paspoort»).Hoewel aan de toepasselijkheid van de Algemene wet bestuursrecht (hierna:
Awb) in relatie tot het onderhavige wetsvoorstel in de voorgestelde tekst
van de wet en de toelichting niet veel woorden zijn besteed, zijn de gevolgen
van deze toepasselijkheid wel voorzien. Een voorbeeld daarvan kan worden gevonden
in het tweede lid van het voorgestelde artikel 5:77 van de Wft, waarin met
betrekking tot artikel 4:5 van de Awb aanvullende bepalingen zijn gesteld
en artikel 4:15 van de Awb buiten toepassing wordt verklaard. Wat betreft
de door de leden van de VVD-fractie genoemde invloeden van artikel 4:8 van
de Awb kan voorts worden opgemerkt dat naar verwachting in de praktijk niet
snel sprake zal zijn van toepasselijkheid van dat artikel bij een besluit
tot goedkeuring van een biedingsbericht. Artikel 4:8 Awb ziet op het horen
van (derde) belanghebbenden indien een bestuursorgaan voornemens is een beschikking
te nemen waartegen een (derde) belanghebbende die de beschikking niet heeft
aangevraagd naar verwachting bedenkingen zal hebben. Bij de goedkeuring van
biedingsberichten zal daarvan op voorhand niet snel sprake zijn. Daarbij dient
te worden bedacht dat, zoals in de parlementaire totstandkomingsgeschiedenis
bij de Awb is opgemerkt, een duidelijk verschil bestaat tussen het uit artikel
4:8 van de Awb voortvloeiende horen van derde belanghebbenden en de regeling
van toegankelijkheid in bezwaar- en beroepsprocedures. Lang niet alle belanghebbenden
die als derden bevoegd zijn achteraf bezwaar te maken (of beroep in te stellen),
behoeven vooraf in de gelegenheid te worden gesteld hun zienswijze naar voren
te brengen. Daargelaten dat, zoals destijds ook in de toelichting op de Tijdelijke
vrijstellingsregeling overnamebiedingen1 is opgemerkt,
het Awb-begrip «belanghebbende» bij een besluit tot goedkeuring
van een biedingsbericht doorgaans beperkt zal worden uitgelegd, houdt het
onderhavige wetsvoorstel rekening met de eventuele mogelijkheid dat een doelvennootschap
of een derde een rechtsmiddel tegen het besluit tot goedkeuring van een biedingsbericht
zal aanwenden. In het geval een (ontvankelijk verklaarde) (derde) belanghebbende
een rechtsmiddel tegen het besluit tot goedkeuring van een biedingsbericht
aanwendt is, juist met het oog op het tegengaan van rechtsonzekerheid, in
het onderhavige wetsvoorstel voorzien in een versnelde procedure. De in onderdeel
AA van (het door artikel VII gewijzigde) artikel I voorgestelde aanpassing
van artikel 1:95 van de Wft (thans hernummerd tot artikel 1:110 van de Wft)
bewerkstelligt dat terzake van een besluit tot goedkeuring van het biedingsbericht
rechtstreeks beroep mogelijk is bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven.
Ook is de bezwaarfase uitgesloten. Aldus is op dit punt rekening gehouden
met – en aangesloten op – de toepasselijkheid van de Awb op het
handelen van de AFM.Tenslotte vroegen de leden van de VVD-fractie of de omstandigheid dat
advies moet worden gevraagd aan de ondernemingsraad of -raden en werknemersverenigingen
(op grond van de Wet op de Ondernemingsraden (WOR) respectievelijk op basis
van het SER-besluit fusiegedragsregels 2000) na het bereiken van voorwaardelijke
overeenstemming over een openbaar bod, tot gevolg heeft dat meer in het algemeen
kan worden gesteld dat een adviesaanvraag in de zin van artikel 25 lid 2 WOR
tijdig is geschied indien de ondernemer om advies vraagt wanneer reeds overeenstemming
is bereikt met een wederpartij, mits deze overeenstemming een voorwaardelijk
karakter heeft.De voorgestelde regeling heeft geen gevolgen voor de bestaande regeling
in artikel 25 WOR. Het onderhavige wetsvoorstel en het nog vast te stellen
Bob betreffen uitsluitend de situaties zoals die door dit wetsvoorstel en
het genoemde besluit worden geregeld ter uitvoering van de overnamerichtlijn.
Teneinde duidelijkheid te scheppen over het tijdstip waarop een voorgenomen
overnamebod publiek moet worden gemaakt is meer objectief bepaald
wanneer de aankondiging van een openbaar bod moet plaatsvinden, te weten het
moment waarop al dan niet voorwaardelijk overeenstemming is bereikt. Daarmee
wordt echter geen afbreuk gedaan aan het bestaande uitgangspunt dat het advies
van de ondernemingsraad of de werknemersverenigingen nog van wezenlijke invloed
moet kunnen zijn. Met een dergelijke regeling terzake de aankondiging van
een voorgenomen openbaar bod loopt Nederland ook internationaal meer in de
pas. In het buitenland, zoals het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk,
België, Italië en Spanje, behoeft pas een openbare mededeling te
worden gedaan na het bereiken van overeenstemming over het bod. De voorgestelde
bepaling sluit daarnaast beter (dan in het verleden) aan bij de uit artikel
5:59 van de Wft voortvloeiende verplichting dat voorwetenschap («koersgevoelige
informatie») in beginsel onverwijld openbaar dient te worden gemaakt.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinXNoot1Richtlijn nr. 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod
(PbEU L 142).XNoot1Staatscourant 2006, nr. 98, p. 4. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30419-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl