Raad voor de Werkgelegenheid, Sociaal Beleid, Volksgezondheid en Consumentenzaken; Brief regering; Geannoteerde agenda Informele Raad WSBVC dd 28-29 januari 2010
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST139842
 2009-2010
 
 21501-31
 Raad voor de Werkgelegenheid, Sociaal Beleid, Volksgezondheid en Consumentenzaken
 
 
 
 
 Nr. 
 198
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 14 januari 2010
 
 U treft hierbij de geannoteerde agenda aan voor de Informele Raad van
28 en 29 januari a.s. in Barcelona (Spanje).
 
 Het Spaans Voorzitterschap heeft voorgesteld tijdens de Informele Raad
over een aantal brede onderwerpen te spreken die ook relevant zijn voor de
discussie over de opvolger van de Lissabonstrategie (EU 2020). De onderwerpen
voor deze Informele Raad betreffen met name werkgelegenheid en sociale zekerheid
en niet de vormgeving van de strategie als zodanig.
 
 De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
 J. P. H. Donner
 
 Geannoteerde agenda
 Informele Raad voor Werkgelegenheid en Sociaal Beleid
d.d. 28 en 29 januari 2010
 Op 28 en 29 januari a.s. vindt in Barcelona (Spanje) een Informele
Raad Werkgelegenheid en Sociaal Beleid plaats. Het Spaanse Voorzitterschap
heeft voorgesteld tijdens de Informele Raad over een aantal brede onderwerpen
te spreken die ook relevant zijn voor de discussie over de opvolger van de
Lissabonstrategie (EU2020). De Europese Commissie heeft een publieksconsultatie
gestart ter voorbereiding op haar voorstellen voor de EU2020-strategie. Het
kabinet is ook voornemens een bijdrage aan de consultatie te leveren. De onderwerpen
voor deze Informele Raad betreffen met name werkgelegenheid en sociale zekerheid
en niet de vormgeving van de strategie als zodanig.
 Onderwerpen voor discussie
 In de eerste plaats wil men spreken over de crisis en in het bijzonder
de weg uit de crisis. Men noemt daarbij het belang om de korte termijn reactie
op de crisis te combineren met maatregelen die het mogelijk maken op de lange
termijn uitdagingen te reageren zoals globalisering, vergrijzing, en de ontwikkeling
naar een op kennis gerichte samenleving en een groene economie. Tegelijkertijd
onderstreept het Voorzitterschap de noodzaak om te voorkomen dat de werkloosheid
als gevolg van de crisis structureel wordt. Het Voorzitterschap vraagt de
lidstaten aan te geven welke lessen uit de crisis kunnen worden getrokken
en wat de grootste uitdagingen voor de EU zijn. Ook vraagt men welke maatregelen
het meest effectief zijn om de gevolgen van werkloosheid voor jongeren te
beperken.
 Een tweede onderwerp betreft het belang van menselijk kapitaal bij het
herstel van de economie. Men wijst op het belang van training voor de verbetering
van de inzetbaarheid van werknemers gedurende hun loopbaan. Ook veranderen
de op de arbeidsmarkt vereiste vaardigheden, bijvoorbeeld als gevolg van globalisering
en door het streven naar meer flexibele organisatievormen van werk. Dit alles
vraagt goede onderwijsstelsels en inzicht in de veranderende behoeften zodat
vraag en aanbod op de arbeidsmarkt in evenwicht kunnen worden gebracht. Het
Voorzitterschap vraagt lidstaten welke de benodigde veranderingen zijn in
onderwijsstelsels en naar de manier waarop lidstaten de ontwikkeling van vaardigheden
voor banen in sectoren als technologie, milieu en zorg in goede banen willen
leiden. Ook wil men spreken over de mogelijkheden om veranderingen in de arbeidsmarktbehoeften
te voorspellen.
 Het derde en laatste onderwerp betreft de sociale zekerheid en sociale
samenhang. De invalshoek bij dit onderwerp is breed. Het Voorzitterschap geeft
aan dat de sociale stelsels van de lidstaten als automatische stabilisator
werken in de crisis. Dit is van belang bij het ontwerp van de strategieën
om uit de crisis te komen. Voor de middellange termijn onderstreept het Voorzitterschap
dat financiële houdbaarheid en de toereikendheid van voorzieningen in
samenhang moeten worden bezien en vraagt het de mening van lidstaten hierover.
Men noemt hier in het bijzonder de pensioenstelsels. Ten slotte wijst het
Voorzitterschap op de externe dimensie van de Europese samenwerking en in
het bijzonder op de samenhang tussen mondiale ontwikkelingen en nationale
sociale stelsels. Ook moet Europa inzetten op het bevorderen van de Decent
Work Agenda van de ILO en de uitbreiding van sociale zekerheid in mondiaal
verband. Dit betekent volgens het Voorzitterschap dat economische integratie
en ontwikkelingen in landen buiten de EU moeten samengaan met voortgang in termen van sociale samenhang. Het Voorzitterschap vraagt lidstaten
welke aanpak zij hier wensen en of nauwere samenwerking met de ILO gewenst
is.
 Nederlandse inbreng
 Nederland kan zich vinden in de keuze van thema’s. De door het Voorzitterschap
gekozen thema’s betreffen vragen die op dit moment relevant zijn voor
alle lidstaten. Het is goed dat het Voorzitterschap aandacht vraagt voor de
weg uit de crisis en daarbij een koppeling legt tussen de situatie op de korte
termijn en de uitdagingen voor de lange termijn. Laatstgenoemde uitdagingen
zijn onverminderd door de crisis. De urgentie om erop te reageren is zelfs
toegenomen, onder meer doordat de overheidsfinanciën duidelijk zijn verslechterd
door de crisis. Het gaat dan bijvoorbeeld om de gevolgen van de vergrijzing
voor zowel arbeidsaanbod als overheidsfinanciën. Crisismaatregelen moeten
zodanig zijn ingericht dat ze de dynamiek op de arbeidsmarkt op langere termijn
niet verstoren – zoals Nederland beoogt met de deeltijd WW – en
de inzetbaarheid van werknemers bevorderen door nadruk op scholing. Daarbij
moeten nu al maatregelen worden genomen die goed zijn voor de structurele
ontwikkeling van de economie, de houdbaarheid van de overheidsfinanciën
en het in stand houden van een solide stelsel van sociale voorzieningen. Nederland
kan in dit verband wijzen op het kabinetsbesluit over de verhoging van de
AOW-leeftijd. Het is van belang dat ook andere lidstaten, ondanks de toegenomen
werkloosheid, voor ogen houden dat het bevorderen van het arbeidsaanbod cruciaal
zal zijn om een gunstige economische ontwikkeling mogelijk te maken in het
licht van de vergrijzing. Deze discussie hangt nauw samen met de door het
Voorzitterschap gelegde koppeling tussen financiële houdbaarheid en de
toereikendheid van voorzieningen, in het bijzonder pensioenstelsels. Nederland
kan in dat verband wijzen op de ontwikkelingen in Nederland op het gebied
van de aanvullende pensioenen. Kapitaalgedekte stelsels als het Nederlandse
ondervinden de effecten van de crisis en dit is voor het kabinet aanleiding
geweest een aantal werkgroepen in het leven te roepen om het stelsel tegen
het licht te houden ten einde te bezien of, en zo ja welke, aanpassingen noodzakelijk
zijn. Daarnaast is het voor Nederland van belang dat landen met omslagstelsels
die op korte termijn relatief minder gevolgen van de crisis ondervinden, ook
aandacht houden voor de houdbaarheid op langere termijn. Juist in een omslagstelsel
kunnen de gevolgen van de vergrijzing sterk voelbaar worden op langere termijn.
Daarbij is het terecht om de financiële houdbaarheid en toereikendheid
van de voorzieningen in samenhang te bezien; het doel van het beleid moet
zijn om beide aspecten te waarborgen.
 
 Nederland onderschrijft belang en noodzaak van een flexibel, responsief,
marktgericht en innovatief stelsel van beroepsonderwijs en scholing. Onderwijs
en scholing moeten snel kunnen inspelen op veranderende demografische en economische
omstandigheden. Dit vraagt onder andere om nauwe en frequente samenwerking
tussen onderwijs en bedrijfsleven.
 
 Een punt waar Nederland in het bijzonder op zal ingaan is de externe dimensie
van Europese samenwerking. Om als Europa effectief te zijn in mondiaal verband
zullen lidstaten goed moeten samenwerken en een consistent geluid laten horen.
Nederland ondersteunt dan ook van harte de inzet van het Voorzitterschap dat
de lidstaten samen inzetten op het bevorderen van de Decent Work Agenda van
de ILO, waaronder de uitbreiding van sociale zekerheid in mondiaal verband.
Dit sluit goed aan bij de Nederlandse inspanningen in ILO-verband voor de
ontwikkeling van een mondiale sociale vloer. Binnen de ILO vindt een discussie
plaats om te komen tot de formulering van Social Protection Floor, dat wil
zeggen een basispakket van sociale arrangementen zoals toegang
tot gezondheidszorg, ouderdoms- en invaliditeitsverzekering en onderwijsvoorzieningen
voor kinderen, als opmaat voor een hoger beschermingsniveau.