Jaarverslag en slotwet ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid 2006; Verslag wetgevingsoverleg op 26 juni 2007
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31031-XV, nr. 10

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

06-07-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

31031-XV nr. 10

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningStenografisch verslag van een wetgevingsoverleg van de vaste commissie
voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31031-XVToon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 31031-EToon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 60 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 031 XVJaarverslag en slotwet ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
200631 031 EJaarverslag en slotwet Spaarfonds AOW 2006nr. 10VERSLAG VAN EEN WETGEVINGSOVERLEGVastgesteld 29 juni 2007De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 heeft op 26 juni 2007 overleg gevoerd met minister Donner van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid en staatssecretaris Aboutaleb van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid over de Jaarverslagen 2006.Van het overleg brengt de commissie bijgaand stenografisch verslag uit.De voorzitter van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,De WitDe griffier van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,PostStenografisch verslag van een wetgevingsoverleg van de vaste commissie
voor Sociale Zaken en WerkgelegenheidDinsdag 26 juni 2007 16.00 uurDe voorzitter: De WitAanwezig zijn 5 leden der Kamer, te weten:De Wit, Van Hijum, Blok, Ulenbelt en Spekman,en de heren Donner, minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, en
Aboutaleb, staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.Aan de orde de behandeling van:het Jaarverslag
2006 van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (31031-XV, nr.
1);het Rapport van de Algemene Rekenkamer bij het Jaarverslag
2006 (31031-XV, nr. 2);het wetsvoorstel Wijziging van de begrotingsstaat
van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid voor het jaar 2006
(slotwet, 31031-XV, nr. 3);het Jaarverslag van het Spaarfonds
AOW (E) (31031-E, nr. 1);het Rapport van de Algemene Rekenkamer
bij het Jaarverslag 2006 van het Spaarfonds AOW (31031-E, nr. 2);het wetsvoorstel Wijziging van de begrotingsstaat van het Spaarfonds AOW (31031-E,
nr. 3);de antwoorden op Kamervragen over bovengenoemde stukken
(31031, nrs. 7 en 8).De voorzitter:Ik open de vergadering en heet allen welkom.Wij hebben met elkaar afgesproken dat allereerst de rapporteur namens
de commissie het woord voert over activerend arbeidsmarktbeleid en re-integratie.
In dit geval is dat de woordvoerder van de fractie van het CDA. Beide bewindslieden
zullen daarna antwoorden. Daarna krijgen de leden het woord om aanvullende
vragen over dit onderwerp te stellen. Daarop reageren de bewindslieden dan
weer. Aan het einde van de bespreking van het eerste onderwerp bestaat de
gelegenheid om eventueel moties in te dienen. Dezelfde procedure geldt voor
het tweede onderwerp, namelijk inkomensbeleid en inkomensbescherming. Hierbij
is de woordvoerder van de fractie van de PvdA de rapporteur. Als ook de bespreking
van dit onderwerp is afgerond, kunnen er, als er nog tijd is, vragen gesteld
worden over andere onderwerpen die samenhangen met het jaarverslag.De heerVan Hijum(CDA)Voorzitter. Ik spreek inderdaad over het onderdeel arbeidsparticipatie
en re-integratie. Het is voor mij overigens de eerste keer dat ik over het
jaarverslag van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid mag spreken.
Ik ben gewend te spreken over verslagen die gaan over verkeer.Ik begin met de constatering dat het jaarverslag op een aantal punten
duidelijk en inzichtelijk is, waardoor het voor de leden van de Tweede Kamer
goed mogelijk is, de voortgang van het beleid op een aantal punten te volgen.
Toch gaat een van de eerste opmerkingen die de Algemene Rekenkamer over het
verslag maakt, over het feit dat er in algemene zin sprake is van een verslechtering
van het aantal operationele doelen. Wat is de oorzaak van deze verslechtering?
Herkennen de bewindslieden het beeld dat de Algemene Rekenkamer schetst? Wat
gaat men eraan doen?Verder is opvallend dat een aantal definities en percentages het moeilijk
maakt om doelstellingen en resultaten aan elkaar te koppelen. Ik doel daarbij
onder andere op de percentages die worden gehanteerd bij arbeidsparticipatie.
In het jaarverslag wordt bijvoorbeeld gesteld dat in 2006 64,5% van
de beroepsbevolking deelnam aan betaald werk, terwijl het beleidsprogramma
spreekt over 72%. Waarin zit het verschil van de definities? Kan dit
niet wat eenduidiger?Opmerkelijk is verder dat het inzicht in het aantal werkende WAO'ers,
Wajongers en dergelijke per leeftijdscategorie niet te geven is. Als wij een
activerende sociale zekerheid willen, dan hebben wij inzicht in deze resultaten
nodig. Wanneer komt deze informatie beschikbaar?Over de effectiviteit van de re-integratie wordt weinig duidelijk. De
zes streefwaarden die in de begroting stonden, worden slechts op één
punt geconfronteerd met de realisatie. Waarom ontbreken de overige effectmetingen
op dit onderdeel? Ik denk daarbij aan hiaatpercentages, snelle start en plaatsingspercentages.
Bovendien wordt slechts de bruto-effectiviteit van de re-integratie in beeld
gebracht. Dit zegt nog niets over de netto-effectiviteit van een traject.
Kunnen de bewindslieden toezeggen dat in de begroting voor 2008 een heldere
set doelstellingen wordt geformuleerd voor de effectiviteit, efficiency en
klantgerichtheid van re-integratietrajecten?Bij de opmerkingen over de effecten valt op dat de realisatiecijfers en
de doelstellingen die worden gesteld, weinig inzicht geven in de dynamiek
en de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Ik denk daarbij aan het
aantal vacatures, het functioneren van de arbeidsmarkt, het aantal mensen
dat werkloos is geworden en het aantal mensen dat juist een baan heeft gevonden.
Is het mogelijk voor de dynamiek van de arbeidsmarkt en het functioneren ervan
een aantal criteria te hanteren?De ontwikkeling van de arbeidsparticipatie is in algemene zin positief.
Als wij de arbeidsparticipatie van de verschillende doelgroepen onderscheiden,
springt één doelgroep er echter in negatief opzicht uit, namelijk
de doelgroep allochtonen. Onder allochtonen is de arbeidsparticipatie zelfs
licht gedaald. Ik vind het slecht dat dit niet in algemene zin bij de beleidsconclusies
in het jaarverslag wordt genoemd. De successen worden daar wel genoemd, maar
minder succes op een majeur speerpunt van beleid hoort ook genoemd te worden.
Dit behoort immers ook bij de verantwoording. Bij deze doelgroep is kennelijk
nog een wereld te winnen.Ook bij de participatie van arbeidsgehandicapten zijn er niet alleen successen
te melden en is het beeld diffuser. De invoering van de WIA, loondoorbetaling
bij ziekte en de Wet verbetering poortwachter leiden tot meer aandacht van
de werkgevers voor preventie van verzuim, en daardoor tot een dalende instroom
in de WIA. Dat is positief. Het aantal herbeoordelingen dat ertoe leidt dat
mensen daadwerkelijk na acht maanden aan de slag komen, is echter nog niet
in alle opzichten voldoende te noemen. De arbeidsdeelname is gegroeid van
36% naar 51%. Circa een derde van de herbeoordeelden werkt na
de herbeoordeling. Na een re-integratietraject gaat nog eens een derde aan
de slag. De resterende 31% van de herkeurden stelt zich niet beschikbaar
voor werk. Uit deze cijfers blijkt dat op dit punt nog een grote opgave op
ons wacht. Kunnen de bewindslieden hierop reageren?Kan de minister al iets zeggen over de vraag wat de oorzaak is van de
toename van het aantal Wajongers? De commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid
heeft een werkbezoek afgelegd aan het UWV. Daar deed men hierover een aantal
suggesties. Toch hoor ik ook graag van de minister hoe hij deze stijging verklaart.
Wanneer kan de Kamer op dit punt voorstellen van het ministerie verwachten?De Wet werk en bijstand lijkt een groot succes. De gemeenten verdienen
op dit punt een compliment, want zij maken hiervan veel werk en zij zijn er
in geslaagd om het aantal mensen dat op deze voorziening een beroep doet,
onder de 300.000 te brengen. Dat is echt een prestatie. Dit is vooral bereikt
door een beperking van de instroom te realiseren en goed bemiddelbare werkzoekenden
te laten uitstromen. Nu blijven langzaam maar zeker vooral de moeilijk bemiddelbare
werkzoekenden over. In dit opzicht is het opvallend dat gemeenten wederom
geld overhielden op de W-deel voor re-integratie, namelijk 234 mln. Dat is
iets minder dan in 2005, maar nog steeds een substantieel bedrag. Ook is het
opvallend dat in 2006 maar liefst 27 mln. van de 35 mln. overbleef van het
geld dat was bestemd voor het regulier maken van ID-banen. Blijft dit geld
beschikbaar voor het bemiddelen van kwetsbare groepen op de arbeidsmarkt?
Daarvoor lijkt mij veel te zeggen.MinisterDonnerVoorzitter. Ik zal bij dit onderwerp de vragen over arbeidsparticipatie
beantwoorden. De staatssecretaris zal meer in het bijzonder ingaan op de vragen
over re-integratie, ongeacht of die vragen betrekking hebben op het UWV of
de WWB. Op die manier wordt het wat overzichtelijker.De Algemene Rekenkamer constateert in het jaarverslag dat het percentage
van de operationele doelstellingen met een goede-effectindicator is gezakt
van 50 naar 34. Uit de figuur op pagina 40 van het rapport van de Algemene
Rekenkamer blijkt dat de VBTB-score van SZW inderdaad is gedaald. Ik ben het
echter niet helemaal eens met die conclusie. De score wordt namelijk bepaald
door de som van het "comply or explain". Het gaat er dus niet alleen
maar om dat de score wordt gehaald, van belang is ook de vraag waarom de score
niet gehaald wordt als die niet gehaald wordt. Dit onderscheid maakt de Algemene
Rekenkamer voor het eerst; dat gebeurde daarvoor niet. Als ik de scores bij
elkaar optelt, kom ik uit op zo'n 80%. Dat is vergeleken met 2005 nog
altijd een stap vooruit. Kortom, de systematiek van de rekenkamer is in het
afgelopen jaar gewijzigd. Als daardoorheen wordt gekeken, is er wel degelijk
sprake van een verbetering. Er is echter wel sprake van een kleine daling
als de cijfers in de begroting 2006 en het jaarverslag 2006 met elkaar worden
vergeleken. Dit heeft echter te maken met het feit dat de verschillende realisatiecijfers
niet beschikbaar waren, omdat de kwaliteit van de polisadministratie waaruit
deze cijfers hadden moeten komen, op dat moment "nog onvoldoende was".
Als ik het zo formuleer, weet de Kamer wat ik bedoel.In het jaarverslag wordt gesproken over een participatie van 64,5%
van de beroepsbevolking, en in het beleidsprogramma van 72%. Het verschil
ligt bij de mensen die minder dan 12 uur per week werken. Van de beroepsbevolking
heeft 64,5% een baan van meer dan 12 uur in de week. De 72%
omvat ook het deel dat minder dan 12 uur in de week werkt. Dit is inderdaad
een verschil van definitie. Ik weet niet of je systematisch voor de ene of
de andere definitie moet kiezen, want daarmee zou een element van verduidelijking
verloren kunnen gaan waar de Kamer juist om vraagt.Vervolgens wordt geconstateerd dat het inzicht in het aantal werkende
WAO'ers en Wajongers per leeftijdscategorie niet te leveren valt. Dat is inderdaad
een gegeven dat verkregen kan worden bij het volledig functioneren van de
keten voor de loonaangifte. Dit gegeven is daardoor op dit moment onvoldoende
beschikbaar. Zodra deze gegevens wel beschikbaar zijn, zal ik de Kamer hierover
inlichten. Een totaaloverzicht zal er niet komen, maar ik kan als de gegevens
er zijn, in ieder geval degenen die een uitkering krijgen uit een van de regelingen,
afzetten tegen het inkomen dat erbij hoort. Op die manier is een veel nauwkeuriger
uitsplitsing te maken.De gestage groei van het aantal mensen dat recht heeft op een Wajong-uitkering
is een punt van zorg. De instroom is nog steeds hoger dan de uitstroom. Een
belangrijke oorzaak is dat de Wajong, ook gelet op de totale periode, nog
niet volledig tot stand is gekomen. Door het tijdstip van invoer van de Wajong
hebben rechthebbenden nog geen maximale uitkering. Ook om die reden is er
sprake van een beperkte uitstroom. Dit geeft een vertekend beeld. Het blijft
echter een feit dat de instroom de afgelopen jaren geleidelijk is gestegen.
Hierbij ligt wel degelijk een probleem. Naar de oorzaken ervan wordt onderzoek
gedaan. Zijn jongeren meer ziek of wordt de groei door andere zaken veroorzaakt?
De cijfers zijn momenteel beschikbaar, maar het is mijn bedoeling dit najaar
een notitie naar de Kamer te sturen over deze kwestie. Ik weet
nog niet wanneer dat precies gebeurt, want het vergt ook nog een discussie
in het kabinet over de implicaties. Het enkele feit dat de instroom in de
Wajong op dit moment groeit, is echter reden te bezien of dat ook niet door
het voortraject komt. Ik heb het dan over de aansluiting bij onder andere
de definitie, de bepaling en de keuring van personen die erin terechtkomen,
ook al in de fase van het onderwijs. Die keten proberen wij op dit moment
te analyseren. Wellicht biedt dat mogelijkheden de instroom op dat punt te
verminderen, dan wel beter te beheersen. Ook willen wij bezien hoe wij, eventueel
door banen, een oplossing kunnen vinden voor de uitstroom. Eind augustus brengt
de SER hierover advies uit. Dat advies is gevraagd in oktober 2006. De overgang
tussen school en werk en de mogelijke oorzaken van de instroom worden daarin
ook nader bekeken.Dan kom ik op de vraag over de arbeidsdeelname van de herbeoordeelden.
Het blijkt ook uit de rapporten die met regelmaat aan de Kamer worden gestuurd,
maar wat dat betreft is sprake van een stijgende lijn. Van de groep die in
2005 werd herbeoordeeld en van wie de uitkering is verlaagd of beëindigd,
werkte op het moment van de herbeoordeling 36%, maar na 18 maanden
was dat percentage gestegen naar 51. Van de groep die in 2006 werd herbeoordeeld,
waren de cijfers eerst 42% en na acht maanden 52%. Dat blijkt
ook uit de brief die ik op 19 juni aan de Kamer heb gestuurd. Er volgt
nog een meting na 18 maanden, maar die kan nog niet worden verricht. Het is
uiteraard van belang die stijgende lijn vast te houden.StaatssecretarisAboutalebVoorzitter. Ik leg mij toe op de beantwoording van de vragen over de effectiviteit
van de re-integratie. Eerst een woord vooraf. Het is heel lastig bij dit soort
discussies over re-integratie en effectiviteit, als je de praktijk van dichtbij
heb meegemaakt, om vast te stellen wat de toegevoegde waarde van zo'n traject
is. Wij kennen de discussies over aanpalende terreinen, zoals het leren van
de Nederlandse taal aan allochtone kinderen. Is de effectiviteit van het leren
van die taal zo goed, vanwege de lessen op school, of is sprake van een toegevoegde
waarde van Sesamstraat, omdat moeder en kind elke avond naar dat programma
kijken? Wat is de invloed van beide zaken op de kwaliteit van het leren van
de taal en wat is daarvan de toegevoegde waarde? Dat is ongelooflijk lastig,
want mensen zitten in een re-integratietraject, maar staan daarnaast onder
invloed van allerlei andere zaken. Ze verkeren in een netwerk. Ze leren erbij.
Ze doen vrijwilligerswerk en komen daardoor in een andere positie te verkeren
ten opzichte van hun oude arbeidsmarktpositie. Dat heeft allemaal invloed
op de kansen die iemand heeft op het vinden van een baan. Je kunt ook de substitutiemethode
toepassen en jezelf afvragen wat er met zo iemand zou zijn gebeurd als het
traject er niet zou zijn geweest. Dat weten wij evenmin. Wij weten niet wat
er met zo iemand zou zijn gebeurd en hoe groot zijn kansen op de arbeidsmarkt
zouden zijn geweest als zo'n traject er niet zou zijn geweest.De effectiviteit is op zichzelf heel belangrijk als indicator. De uitstroomkans
van een uitkeringsgerechtigde wordt voor een groot deel bepaald door de re-integratievoorziening.
Dat weten wij zeer zeker als mensen, als ze in een re-integratietraject komen,
eerst zijn aangewezen op het leren van de Nederlandse taal. Dat is een noodzakelijke
voorwaarde om überhaupt iets te kunnen doen op het terrein van werk.
Zonder taal geen baan, is meestal het devies. Vervolgens krijgen mensen de
taal via het re-integratietraject onder de knie. Daarmee hebben ze een sleutel
in handen om verder te zoeken naar een baan. In die zin is wel degelijk sprake
van een link tussen een re-integratievoorziening en een re-integratietraject
en de mate waarin mensen uiteindelijk een baan kunnen krijgen.De netto-effectiviteit is een gemiddelde van alle ingezette re-integratievoorzieningen,
maar heeft ook te maken met andere aspecten waarmee mensen te maken krijgen,
buiten een re-integratievoorziening. Voor een goed inzicht in de effectiviteit
is het tevens van belang te kijken naar de uitstroom naar werk, na een bepaald
traject. Dat is de bruto-effectiviteit. Van de mensen die meededen aan gemeentelijke
trajecten, gestart in 2003, stroomde binnen 24 maanden 15% uit naar
werk. De gemeentelijke trajecten zijn echter niet altijd direct gericht op
uitstroom naar werk. Een groot deel bestaat uit onder andere sociale activering
en het stellen van diagnoses. Het is ook maar wat je wilt meten. Ik heb uit
eigen ervaring meegemaakt dat op basis van een rapport van de Algemene Rekenkamer
heel erg werd bekeken of de trajecten tot een betaalde baan leidden. Ik vraag
mij echter af of het reëel is, omdat mensen soms analfabeet zijn, in
een re-integratietraject terechtkomen en dan als eerste doel hebben de taal
te verwerven, aan het eind van het jaar te turven of zo iemand een betaalde
baan heeft gevonden. Het doel was een andere, namelijk het bestrijden van
analfabetisme, om vervolgens een stapje verder te kunnen zetten op de re-integratiemarkt.
Dat laat ook zien hoe complex het verhaal is. De vraag is dus of je kunt zeggen
dat, als eenmaal een traject in gang is gezet, dit moet leiden tot betaalde
arbeid. De gemeenten zetten veel trajecten in, maar die hebben niet altijd
tot doel het vinden van een betaalde baan. Het doen van vrijwilligerswerk
of iets anders kan net zo goed een doel zijn. Het totaalcijfer van de voorlopige
meting van trajecten, gestart in 2004, laat wel een stijging zien, namelijk
van 38% naar 46%.Er is gevraagd of de Kamer wetenschappelijk inzicht kan krijgen in de
netto-effectiviteit. Dit vraagstuk is complex van aard. Om die reden heeft
de toenmalige staatssecretaris van Sociale Zaken de Kamer toegezegd dat hij
een aantal wetenschappers zou vragen te bezien of er methoden bestaan om dit
te meten. Een aantal wetenschappers heeft handreikingen gedaan. Die leiden
niet direct tot een definitief oordeel, maar ze leveren wel ingrediënten
aan om daarmee verder te zoeken naar het gevraagde inzicht. Ik heb de Kamer
eerder gemeld dat een eerste blik op die inzichten haar bereikt in het najaar,
aan de hand van de beleidsdoorlichting van artikel 23. Wij hopen in de begroting
2008 nieuwe indicatoren met streefcijfers te kunnen presenteren over de bruto-effectiviteit.
Of dit ook kan leiden tot een methode om de netto-effectiviteit aan te geven,
kan ik nu nog niet zeggen.Over de effectiviteit van de re-integratie is ook opgemerkt dat er heel
weinig duidelijk is, vooral als het gaat om de vraag naar een sluitende aanpak.
In mijn antwoord op de schriftelijke vragen over het hiaatcijfer heb ik zeer
voorlopige hiaatcijfers gepresenteerd voor volwassenen en jongeren. De cijfers
zijn voorlopig, vanwege de twijfels over de juistheid en de volledigheid ervan.
Verder onderzoek bij de uitvoeringsinstellingen vindt op dit moment
plaats. Definitieve cijfers komen zo mogelijk in de begroting 2008 en anders
in het Kwartaalbericht Arbeidsmarkt van december 2007. Wat dat betreft vraag
ik de Kamer om enig geduld.Er is voorts gesteld dat de cijfers over de arbeidsparticipatie geen inzicht
geven in de ontwikkeling op de arbeidsmarkt. Met de indicatoren van de arbeidsmarktparticipatie
worden de uiteindelijke effecten van het SZW-beleid gemeten. Het is niet de
bedoeling in de begroting en het jaarverslag een allesomvattend beeld van
het functioneren van de arbeidsmarkt te schetsen. Het is meer een hulpmiddel
om te meten hoe effectief het SZW-beleid is.Dan kom ik op de vraag naar het geld dat gemeenten overhouden over 2006.
Er is wederom 234 mln. op het W-deel voor re-integratie overgehouden. Dat
is overigens iets minder dan in 2005. De vraag was of deze middelen beschikbaar
blijven voor het bemiddelen van kwetsbare groepen op de arbeidsmarkt. Ik antwoord
daar bevestigend op, want de WWB kent een zogenaamde meeneemregeling van het
ene naar het andere jaar. Het geld blijft voorlopig beschikbaar voor bemiddeling
naar de arbeidsmarkt. Er is wel sprake van een maximum van 75%, maar
veel gemeenten komen niet aan dat percentage. Dat wil zeggen dat het geld
gewoon beschikbaar blijft voor de bemiddeling.Wat betreft 2006 is ook gesproken over de 27 mln. die is overgebleven
van de beschikbare 35 mln. voor het witten van ID-banen. In de praktijk is
gebleken dat de belangstelling voor het witten van die banen niet zo groot
is. Dat is begrijpelijk, want instellingen die daar gebruik van zouden kunnen
maken, klagen over het feit dat zij de structurele lonen van de ID'ers moeten
ophoesten. Daarvoor is het geld niet altijd voorhanden in de begroting. Daarom
is slechts een deel van het geld gebruikt. Met de VNG en de sociale partners
is afgesproken dat het resterende geld terugvloeit richting de algemene middelen.De heerVan Hijum(CDA)Voorzitter. Ik dank de bewindslieden voor de beantwoording. Een specifieke
vraag van mij aan de minister is nog niet beantwoord. Dat is de vraag naar
de arbeidsdeelname van allochtonen aan de arbeidsmarkt. Die deelname daalt.
Ik vind dat wij daarbij moeten stilstaan. Hetzelfde geldt voor de redenen
daarvoor. Ik hoop dat de minister daar iets meer over kan zeggen. Ik vind
nogmaals dat dit thuishoort in de algemene beleidsconclusies met betrekking
tot de verantwoording naar de Kamer.Dan nog iets over de effectiviteit van de re-integratie. Er wordt dit
najaar ingezet op de ontwikkeling van een aantal indicatoren dat wij in de
begroting terug gaan zien, inclusief het streefcijfer dat erbij hoort. Dit
heeft ook betrekking op de bruto-effectiviteit, maar de staatssecretaris houdt
nog een slag om de arm als het gaat om de netto-effectiviteit. Ik zie dat
als een duidelijke toezegging van de staatssecretaris.Ik vind het merkwaardig dat die 27 mln. naar de algemene middelen vloeit,
want het oogmerk was om de financiering van ID-banen om te zetten in een structurele
financiering door de organisaties die ervan gebruikmaken. De vraag is of wij
de komende tijd nog initiatieven kunnen verwachten van onderwijsinstellingen,
gemeenten en andere organisaties, die hiervan gebruik maken, of dat het een
aflopende zaak is.De heerBlok(VVD)Voorzitter. Ik spreek mijn waardering uit voor het doorwrochte jaarverslag.
Ik dank allen die daaraan hebben meegewerkt. Dat wil niet zeggen dat ik tevreden
ben over alles wat erin staat, maar zonder het jaarverslag kan ik niet beoordelen
waarover ik wel of niet tevreden ben. Dit is dus een goede traditie.De heer Van Hijum heeft veel zinvolle dingen gezegd. Ik kan mij daar goed
in vinden. Ik vond vooral de staatssecretaris onvoldoende scherp in zijn beantwoording.
De re-integratiebudgetten omvatten in totaal 1,7 mld. Veel collega's van de
staatssecretaris hebben dat bedrag niet te besteden. Ik realiseer mij echter
dat de staatssecretaris niet de eerste is die met dit probleem worstelt, maar
het is wel een belangrijk probleem. We weten eigenlijk niet of, als wij nul
euro zouden uitgeven, het resultaat anders zou zijn dan wanneer wij 1,7 mld.
zouden uitgeven. Zo scherp is het. Dat is des te relevanter, omdat het kabinet
de ambitie heeft om verder te gaan op dit gebied.Ik heb nog een paar concrete vragen over de effectiviteit. Wij hebben
in ieder geval een kritisch rapport van de Inspectie werk en inkomen gehad
over de rol van het CWI. Dat is al een indicatie dat er op dat deel van de
re-integratie iets mis gaat. Een van de dingen die wij niet kunnen zien, heeft
betrekking op het onderscheid in de effectiviteit van de verschillende spelers
op de integratiemarkt. Wij weten niet wat er goed werkt bij de gemeenten.
We weten ook niet wat er goed werkt bij het UWV. Kan de staatssecretaris duidelijkheid
verschaffen over dat onderscheid?Een tweede vraag is of wij inzicht kunnen krijgen in de best practices.
Misschien zijn er wel gemeenten die het ei van Columbus hebben gevonden. Laten
wij dat zichtbaar maken en andere gemeenten daarover adviseren.Er is al verwezen naar de motie-Bruls. Voor de topwetenschappers in Nederland
lijkt het mij de moeite waard om zich daarover te buigen.Op pag. 45 van het jaarverslag wordt ingegaan op de loonkostensubsidies: "Overigens
is het percentage plaatsingen met behulp van een loonkostensubsidie ten opzichte
van het totaal aantal plaatsingen na het volgen van een traject gering. Als
de loonkostensubsidie niet wordt meegeteld, dan dalen de totalen met maar
1%." Ik ben zeer benieuwd wat er met deze conclusie wordt gedaan.
Ik ben nog zoekende naar de plannen achter de plaatjes, maar ik sluit niet
uit dat er weer loonkostensubsidies aan zitten te komen. Hoe zullen de lessen
worden meegenomen?De heerUlenbelt(SP)Voorzitter. Achter de stapel cijfers gaan mensen, successen en tragedies
schuil. De Rekenkamer meldt dat er veel onduidelijkheid is over die 1,7 mld.
Ik zou de bewindslieden daarop willen vertellen over een mailtje dat ik van
een 59-jarige vrouw heb ontvangen. Zij heeft haar hele leven gewerkt, maar
is per ongeluk in de bijstand beland. Een re-integratiebureau zou haar helpen
bij het vinden van een baan. Eerst moest zij onbetaald stage lopen bij een
zorginstelling. Haar wordt voorgehouden dat een vaste baan in het verschiet
ligt, maar mooi niet. Zij is gewoon een gratis hulp geweest. Vervolgens stuurt
het re-integratiebureau haar in de zomer naar de horeca. Daar werkt zij van
18.00 uur tot 1.00 uur, ook weer met het vooruitzicht van een vaste baan.
De drukke zomer is voorbij en zij kan vertrekken. Weer blijkt dat deze mevrouw
een gratis hulp is geweest. Ik heb het idee dat dit meer mensen overkomt:
wel inspanningen, re-integratiebureaus die geld opstrijken, maar geen werk.
Dit soort mensen is toch te tellen? Dit is toch na te gaan? De gemeentelijke
sociale diensten moeten hiervan toch op de hoogte zijn?De Rekenkamer constateert dat de verantwoording van de kosten en de baten
van deze 1,7 mld. onzichtbaar is. Dat is ernstig. Als lokale rekenkamers onderzoek
doen, dan is het beeld absoluut niet florissant. De staatssecretaris is ongetwijfeld
op de hoogte van het rapport in Amsterdam. In twee jaar tijd is 80 mln. besteed,
waarmee 11% van de mensen aan werk is geholpen. Het kostte € 17.000
per bemiddeling. Waar blijft dat geld? Ook wordt geconstateerd dat de gemeente
onvoldoende kostenbewust is. Voor Utrecht geldt eenzelfde soort verhaal. De
gemeentelijke rekenkamer stelt vast dat de gemeente niet weet of de maatregelen
werken. In het antwoord op de vragen staat dat de minister in 2008 zal bezien
of de beleidsinformatie kan worden verbeterd, maar ik dring er ernstig op
aan om dat sneller te doen. Mijn collega Blok zei het al: 1,7 mld. is niet
niks. Het is heel erg veel gemeenschapsgeld. Een echte verantwoording over
wat er met het geld gebeurt, ontbreekt. De signalen die er wel zijn, zijn
zeer verontrustend. Ik roep de bewindslieden dringend op om de effecten van
de besteding van het geld boven tafel te halen.Het is mogelijk dat het antwoord komt dat ik vertrouwen moet hebben in
lokale bestuurders. Mijn partij begint er steeds meer te leveren, dus met
dat vertrouwen is in principe niets mis, maar het vertrouwen moet steeds weer
verdiend worden. Daarvoor hebben wij rapportages nodig. Ik ontvang graag de
toezegging dat die verantwoording op tafel komt.Morgen wordt de participatietop gehouden. Daarop zullen mogelijk banen,
met welke naam dan ook, worden gecreëerd. In dat kader kan dezelfde vraag
worden gesteld. Er gaat weer een smak overheidsgeld in; ik las dat het gaat
om een bedrag van 1,2 mld. over vier jaar. Zullen morgen afspraken worden
gemaakt over de besteding van die centen? Over een, twee of drie jaar moet
de besteding van die centen fatsoenlijk kunnen worden verantwoord.De voorzitter:De opmerking over de participatietop lijkt mij niet helemaal binnen de
orde. Het is aan de bewindslieden om er al dan niet op in te gaan.De heerUlenbelt(SP)Ik wijs u op opmerkingen van vicepremier Bos, dat het bespreken van dit
soort verslagen bij uitstek gelegenheid biedt om de verantwoording in de toekomst
te berde te brengen.De heerSpekman(PvdA)Voorzitter. Ik vind dit een van de moeilijkste onderdelen. Als wethouder
in Utrecht baalde ik er ook van. Ik was er heel ontevreden over. Goed investeren
in de economie bleek voor de werkgelegenheid absoluut het beste te zijn. Dat
zag ik terug in de resultaten in de stad. Re-integratie is moeilijk. Het succes
van de Wet werk en bijstand zit hem in de slimme financiële prikkel.
Zonder zo'n prikkel werkt het gelijk minder goed. Dat zien wij bij de Wajong.
Gemeenten voelen geen financiële prikkel om daar iets aan te doen. Veel
gemeenten laten deze jongeren in de kou staan – ik was daar niet anders
in – omdat succes met bijstandsgerechtigden gelijk in de bekostiging
wordt gevoeld. Wij moeten echt nadenken over financiële prikkels voor
dit soort groepen, die wij niet aan de kant mogen laten staan. Ik spreek met
dit soort jongeren en zij willen vaak heel graag werken. Het is zonde om ze
zomaar aan de kant te laten staan.Bij de WW is het misschien nog wel ingewikkelder. Het heeft te maken met
de urenverrekening voor ouderen. De helft van de mensen met een WW-uitkering
is ouder dan 50 jaar. Zij hebben vaak een relatief hoge uitkering, omdat zij
bij hun ontslag aan het eind van een loonschaal zaten. Als zij in een ander
beroep beginnen, moeten zij vaak genoegen nemen met een lager salaris. Een
werkloze muziekleraar die na lang vruchteloos op vergelijkbare functies solliciteren
aan de slag gaat als conciërge, gaat erop achteruit. Deze mensen worden
als het ware gestraft, hoewel weer aan het werk gaan op zichzelf een beloning
is. Voor elk uur laagbetaald werk wordt een hoog WW-uur stopgezet. Kan dit
anders, denkend aan het mechanisme van de WWB, denkend aan datgene wat misschien
ook wel voor de Wajong nodig is? Om werk altijd te laten lonen, zou een ingrijpende
aanpassing van de WW nodig zijn, maar daar moeten wij niet lichtvaardig over
beslissen. De PvdA heeft daar ooit lichtvaardig over gesproken, maar dat is
achteraf onterecht geweest. Het is niet zomaar iets wat je even verandert.Wij pleiten voor een experiment, waarin WW'ers die langer dan twaalf maanden
in de WW zitten, overstappen van een urenverrekening naar een inkomensverrekening,
zoals in de WGA is geregeld. Wij willen zo'n experiment omdat de precieze
uitkomst van een dergelijke aanpassing niet te voorspellen is. Het kabinet
maakt in de beantwoording van de vragen over het jaarverslag duidelijk dat
WW'ers na zo'n aanpassing sneller het werk zullen hervatten, hetgeen uitstekend
is. Tegelijkertijd zullen sommige WW'ers in aanmerking komen voor een inkomensaanvulling
vanuit de WW, waar zij nu geen recht op hebben. Het kabinet geeft aan dat
niet op voorhand kan worden gezegd dat de uitkeringslasten zullen stijgen
of dalen. Wij vragen de bewindslieden een experiment voor te bereiden. Het
huidige experimenteerartikel in de WW biedt hier geen gelegenheid voor. Het
zal moeten worden aangepast. Daartoe kan in overleg worden getreden met CPB,
arbeidsmarkteconomen en UWV. Alleen met een goed uitgevoerd experiment kunnen
wij er achter komen of het wijs is dat werk niet altijd loont. Uiteindelijk
moeten wij realiseren wat wij allemaal willen: dat meer mensen aan de slag
gaan. De WWB heeft bewezen dat financiële prikkels daar nuttig voor kunnen
zijn.MinisterDonnerVoorzitter. Ik was de heer Van Hijum inderdaad nog een reactie schuldig
op zijn vraag over de verandering in arbeidsparticipatie van allochtonen.
De cijfers zijn gebaseerd op een steekproefsgewijs onderzoek onder huishoudens.
Het is dus geen systematische registratie. Om die reden weet ik niet of de
0,2% waar wij het nu over hebben, een relevant verschil is. Misschien
kun je eruit afleiden dat er in ieder geval geen stijging is. Over de periode
2004-2006 is de stijging in de arbeidsparticipatie van allochtonen relatief
hoger dan de stijging in de arbeidsparticipatie van autochtonen. In de cijfers
verdwijnt deze stijging vanwege de grotere toename van de allochtone bevolking.
Wij praten nu over verschillen waarvan wij de relevantie niet precies kennen.
In het totaal blijkt de arbeidsparticipatie onder allochtonen, met name jongeren,
overigens wel een probleem. Dat probleem heeft, zo blijkt ook
uit het beleidsprogramma, de aandacht.Ik kan de heer Ulenbelt geruststellen. De participatietop is in ieder
geval niet bedoeld om aan het begrotingsrecht van de Kamer te komen. Toedeling
van gelden en de controle daarop zullen eerst hier aan de orde zijn in het
kader van de begroting. In die zin kan de heer Ulenbelt gerust zijn. Voor
het overige heeft hij daar geen enkele reden voor_Ik ben al ingegaan op de problematiek rondom de Wajong. De financiële
prikkels in de WWB werken vanwege de specifieke situatie dat daar sprake is
van een uitvoerder die zelf ook een inkomen heeft. Dezelfde gedachte zat achter
het hele concept van de re-integratiebedrijven. Zij zouden ook een financiële
prikkel hebben. Bij de effectiviteit daarvan moeten blijkens de interventies
juist weer enige vraagtekens worden geplaatst. Wij moeten steeds bekijken
over welke groepen wij het hebben en bij wie het wel en niet werkt. Of er
op dit gebied verbeteringen zijn aan te geven, zal worden meegenomen in de
toegezegde notitie over de Wajong.Ik kom op de problematiek van de WW-urenverrekening. De heer Spekman gaf
al aan dat het gaat om een fundamentele kwestie. Moet binnen de WW van urenverrekening
overgestapt worden op inkomstenverrekening? Die moet ook worden bezien in
het licht van de vraag naar vereenvoudiging in de uitvoering. Een en ander
is niet nu al aan de orde. Het is de vraag of het zinvol is om daarmee te
experimenteren. Ik erken dat dit niet kan onder het huidige experimenteerartikel,
zodat het een wetswijziging vergt. Dan is de vraag of het zinvol is om dat
na twaalf maanden te doen. Wij weten dat de belangrijkste stimulans in de
eerste periode zit. Als je dat doet, moet je overwegen om het meteen aan het
begin te doen. Dan is de vraag of je dat voor een groep kunt doen en niet
voor iedereen en of je met dat experiment ook een juist beeld hebt. Ik zie
het probleem. Het is een breder vraagstuk waar ik bij het functioneren van
de WW wel naar wil kijken, maar ik kan niet toezeggen dat wij onmiddellijk
met experimenten komen.StaatssecretarisAboutalebDe heer Blok sprak kritische woorden over re-integratie. De heer Spekman
heeft aangegeven hoe je daarmee lokaal kunt worstelen. De re-integratiemarkt
is een volstrekt nieuw fenomeen in Nederland. Ook gemeenten staan voor het
eerst voor de vraag hoe zij omgaan met dat re-integratieproces, wat zij doen
met aanbesteden, hoe het bestek in elkaar zit en de kosteneffectiviteit.In het begin zag je dat veel gemeenten probeerden zo goedkoop mogelijk
in te kopen, maar uit allerlei evaluaties bleek dat dit niet altijd gunstig
was. Je ziet dat gemeenten nu opschuiven en niet op basis van ingekochte trajecten
bekostigen, maar op basis van uitstroom uit die trajecten. Dat soort trajecten
is iets duurder dan oorspronkelijk het geval was.Ik was afgelopen vrijdag in Venlo, waar een periodieke tafel wordt georganiseerd
door gemeente, CWI, UWV, re-integratiebedrijven en onderwijsinstellingen.
Daar zitten re-integratiebedrijven voor het eerst met elkaar aan tafel, zodat
er een cv kan worden uitgewisseld van iemand die geschikt is voor de drogisterijsector,
terwijl dat re-integratiebedrijf geen contract heeft met die branche en een
ander bedrijf dat wel heeft. Kortom, er ontstaat een praktijk die wij nog
niet hadden. Dat is echt iets van de jaren en je moet het een kans geven om
te groeien.Ik vind het een gewaagde stelling van de heer Blok dat je op het terrein
van re-integratie misschien hetzelfde resultaat zou hebben geboekt met nul
euro. Dat is ook onjuist. Er worden grote investeringen gepleegd om mensen
te doen opschuiven van een mager naar een hoger niveau van de Nederlandse
taal om ze in buurt te kunnen krijgen van een poging tot re-integratie in
de richting van een betaalde baan. Dat zijn wel degelijk lonende inspanningen.
Het is ook nodig dat dit gebeurt. Je kunt dus niet zomaar stellen dat je hetzelfde
kunt bereiken met nul euro. Ik zou die stelling niet willen overnemen.De heerBlok(VVD)Als wij het verband wisten, had u het hier opgeschreven. U geeft aan dat
het aannemelijk is. Dat kan best zo zijn. Daar staat tegenover dat Nederland
helemaal vol is met busjes met Polen die geen woord over de grens spreken,
maar heel goed kunnen metselen. Dat kan leiden tot de conclusie dat je mensen
beter een cursus metselen kunt geven dan een cursus Nederlands. Wij weten
het niet, dat is de kern van mijn betoog. Dat vind ik voor 1,7 mld. een veel
te smalle basis voor beleid.StaatssecretarisAboutalebJe kunt wel heen en weer blijven gaan met die slinger. De Poolse werknemer
heeft een wat andere relatie tot de Nederlandse economie dan iemand die in
Utrecht voor de rest van zijn leven zijn hoofdverblijf heeft. Daar verwachten
wij ook iets anders van. Bovendien heeft de komst van de Poolse werknemer
de werkloosheid in Nederland niet doen stijgen. In dezelfde periode dat Poolse
en andere buitenlandse werknemers zijn toegetreden tot de Nederlandse arbeidsmarkt,
zien wij dat het aantal mensen met een bijstandsuitkering scherp is gedaald,
dus die causaliteit zou ik niet durven aanbrengen.Er is ook gevraagd om onderscheid te maken tussen verschillende spelers
op het gebied van re-integratie. Bij uitstroom naar werk maken wij onderscheid
tussen gemeenten en UWV. In de kwartaalberichten over de arbeidsmarkt wordt
de uitstroom naar werk ook inzichtelijk gemaakt. In de keten van re-integratie
neemt het CWI de bemiddeling van de makkelijk plaatsbaren op zich, zoals is
afgesproken met de gemeenten. De wijze waarop het CWI bijdraagt aan uitstroom
naar werk wordt ook inzichtelijk gemaakt in de ketenprestatie-indicatoren,
maar ik weet niet of deze informatie de Kamer op een structurele wijze bereikt.
Mocht dat niet zo zijn, dan zal ik bekijken hoe wij dat kunnen bevorderen.
Het kwartaalbericht wordt in ieder geval wel aan de Kamer toegezonden.Er is gevraagd of er inzicht in de best practices wordt gegeven. Dat gebeurt
op tal van terreinen. Gemeenten hebben benchmarks om de prestaties en werkwijzen
te vergelijken. Daar is veel aandacht voor. Via internet worden ervaringen
uitgewisseld, waaronder de landkaart die door het algemeen ketenoverleg (AKO)
wordt geproduceerd, waarin tal van goede voorbeelden worden gepresenteerd.
Het rapport van Divosa over "Work First Werkt" is ook een benchmark
waarbij goede ervaringen worden uitgewisseld. SZW probeert deze goede voorbeelden
ook uit te dragen in de verzamelbrief.De heer Blok sprak over de effectiviteit van loonkostensubsidies. Ik heb
altijd de stelling aangehangen dat re-integratie niet een kwestie
is van één methode. De gemeenten hebben een mandje met tal van
instrumenten die kunnen bijdragen aan re-integratie. Loonkostensubsidies zijn
een middel in dat mandje. Als zij op de schaal van de gemeente Rotterdam per
jaar bijdragen aan de re-integratie van 150 mensen, heeft dat instrument voor
dat doel, die groep mensen en die werkgevers zijn nut gehad. Dat is het aardige
van re-integratie-instrumenten op lokaal niveau; bevalt het niet, weg ermee
en een nieuw instrument maken dat beter kan functioneren. Het is trial and
error. Niemand weet of dat soort instrumenten kunnen beklijven. Daarom is
het goed dat het daar is neergelegd. Als wij dat soort instrumenten zelf moeten
bedenken en in wetgeving vastleggen, zouden wij er misschien wel anderhalf
jaar over doen om ze weg te gooien en nieuwe te maken.De heer Ulenbelt citeerde een mail en ik heb nagedacht wat ik daarover
kan zeggen. Het lijkt mij verstandig om te antwoorden met een ander bericht,
van een 45-plus-mijnheer, uit het diepe Zuiden, Sittard-Geleen, die na twintig
jaar was ontslagen bij NedCar. Hij zag een advertentie in de krant bij de
NS. Hij maakt zijn eigen cv met naam, adres, woonplaats, postcode, telefoonnummer
en als opleiding lts. Hij solliciteert op eigen kracht naar die baan en wordt
afgewezen. Hij komt in de kring van de re-integratiesector, vindt mensen die
in hem geloven, wordt goed begeleid en gecoacht. Zijn 20 jaar ervaring wordt
helemaal ontleed en uitgekleed en dan blijkt dat zijn marktwaarde niet op
lts- maar op mts-niveau is. Hij solliciteert met behulp van het re-integratiebedrijf
naar dezelfde baan bij de NS, die maandenlang niet was ingevuld, en wordt
aangenomen. Dat is de toegevoegde waarde van re-integratie.Dat wil niet zeggen dat de misstanden waarnaar de heer Ulenbelt verwijst,
niet voorkomen. Die ken ik ook, maar hij suggereert dat zijn voorbeeld exemplarisch
is voor de manier waarop in de re-integratiesector wordt gewerkt. Dat is onjuist,
maar ik ontken geenszins dat die voorbeelden ook voorkomen. Om die reden moet
de re-integratiemarkt beter functioneren. Gemeenten en UWV moeten beter inkopen.
Er moet beter worden gelet op de rompslomp die de mensen soms wordt aangedaan.
Ik denk dat tegenover dat verhaal vele andere positieve verhalen staan.De gemeenten voelen ook echt dat zij hiervoor verantwoordelijk zijn. De
heer Spekman noemde de reden daarvoor. Er is een prikkel, zodat de gemeenten
er financieel belang bij hebben. Er is recent een scherpe daling te zien van
de bestanden, waarbij de economie zeker ook heeft geholpen, die nuance wil
ik wel aanbrengen. Wat mij in de cijfers echt verrast, is dat de categorie
mensen die langer dan drie jaar in de bijstand zitten en van wie wij dachten
dat zij geen kans zouden hebben om een betaalde baan te vinden, nu wel aan
de bak komt. Die mensen vinden nu wel werk. Het zijn nog geen enorme aantallen,
maar de signalen wijzen in de goede richting.Ik heb toegezegd dat wij om te beginnen de bruto-effectiviteit in beeld
brengen in de begroting en dat wij ernaar streven om de netto-effectiviteit
in beeld te brengen, zodat de verantwoording op tafel komt. Ik zou niet weten
wat ik aan die toezegging kan toevoegen.De heerVan Hijum(CDA)Ik heb een motie overwogen over de effectiviteit van de re-integratie,
maar dat zou een herhaling van zetten worden, omdat wij er in de motie-Bruls
al een uitspraak over hebben gedaan. De staatssecretaris heeft toegezegd dat
wij bij de begroting voor 2008 een aantal concrete zaken kunnen verwachten.
Mijn fractie kiest ervoor om dat af te wachten. Wij zullen kritisch volgen
wat daarbij aan de Kamer wordt voorgelegd.De heerUlenbelt(SP)Ik ontken niet dat er ook positieve voorbeelden zijn, maar het gaat om
de hoeveelheid middelen die wordt ingezet om tot succes te komen. Volgens
de Rekenkamer valt er niets over die successen te zeggen. Het ene voorbeeld
staat tegenover het andere, maar de Rekenkamer zegt dat wij niet weten wat
er met die centen gebeurt. Dat is zorgwekkend. Daarom dien ik de volgende
motie in.De Kamer,gehoord de beraadslaging,overwegende dat onduidelijk is wat de resultaten zijn van de re-integratiebudgetten
die aan gemeenten worden verstrekt;verzoekt de regering om in het Jaarverslag van het ministerie van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid over 2007 inzicht te geven in kosten en baten van
de re-integratiebudgetten die zijn verstrekt aan de gemeenten,en gaat over tot de orde van de dag.De voorzitter:Deze motie is voorgesteld door het lid Ulenbelt. Naar mij blijkt, wordt
zij voldoende ondersteund.Zij krijgt nr. 9 (31031-XV).De heerUlenbelt(SP)Dit is eigenlijk een herhaling van de motie-Bruls, maar die is niet uitgevoerd,
dus dan komt deze er maar voor in de plaats.De heerVan Hijum(CDA)Het lijkt mij eerlijk gezegd een merkwaardige gang van zaken om eisen
te stellen aan het jaarverslag over 2007, terwijl wij in de begroting voor
2007 geen streefcijfers, indicatoren of kengetallen hebben afgesproken. Volgens
mij kun je veel beter insteken op het goed organiseren van het proces in de
toekomst.De heerUlenbelt(SP)Ik meende te beluisteren dat de heer Van Hijum kritisch is over de verantwoording
van de besteding van dat geld. Het was zijn partijgenoot Bruls die indertijd
precies dezelfde vraag stelde als ik. Hij is het met mij eens dat die motie
niet is uitgevoerd, dus ik vraag hem om zijn collega Bruls niet in de steek
te laten.De heerVan Hijum(CDA)Dat is geen antwoord op mijn vraag. De vraag is of het zin heeft, omdat
wij de begroting voor 2007 hebben vastgesteld en daarin geen duidelijke doelstellingen,
streefcijfers, kengetallen of indicatoren hebben afgesproken waar je in het
jaarverslag over 2007 op terug kunt komen, zoals in de motie
wordt gevraagd.De heerUlenbelt(SP)Ik vraag gewoon om te tellen. Wij weten precies hoeveel bloembollen iedere
dag naar Londen worden vervoerd en hoeveel klompen wij verkopen in Hongkong.
Dan zouden wij aan het eind van dit jaar toch wel mogen weten hoeveel mensen
voor dat geld een baan hebben gevonden of Nederlands hebben geleerd? Het beleid
was: werk boven inkomen. Dan moet het kabinet dat toch kunnen verantwoorden?
Dan moet je toch gaan tellen wie waar werkt en voor hoeveel uur? Dat is mijn
simpele verzoek: geef op deze manier inzicht in de verantwoording van de centen.De heerSpekman(PvdA)Ik had een motie voorbereid over het experiment van de WW en de voor-
en nadelen van een dergelijke overstap. Ik voel aan de ene kant nog steeds
iets voor het indienen van die motie, maar aan de andere kant doe ik dat liever
niet. Daarom heb ik toch nog een vraag aan de minister. Als de minister aangeeft
dat het hele verhaal van de WW en het laten lonen van werken nu niet ineens
achter de horizon zijn verdwenen en als hij bereid is om de voor- en nadelen
van een experiment op papier te zetten, heb ik dat eigenlijk liever dan een
motie waarin wij al bepalen hoe een experiment eruit zou moeten zien. Ik snap
immers ook wel dat wij heel veel denkkracht missen die in potentie bij het
ministerie aanwezig is. Het zou mij dus een lief ding waard zijn als de minister
aangeeft dat het inderdaad een goede gedachte is dat werken moet lonen, ook
voor die WW-uitkering, en dat hij binnen een bepaalde tijd met een verhaal
naar de Kamer komt over de toekomst van de WW en met name over het voor deze
groep mensen laten lonen van werken.De voorzitter:De motie is nog niet vermenigvuldigd. Daarom stel ik voor dat de bewindslieden
aan het eind van de vergadering de gelegenheid krijgen om op de motie(s) te
reageren.Daartoe wordt besloten.MinisterDonnerVoorzitter. In de begrotingsstukken ga ik sowieso in op de vraagstukken
over de WW. Het is dus zinvoller om er op dat moment over te praten, want
ook het genoemde aspect is op dit moment voorwerp van overdenking met betrekking
tot de WW. In dat kader komt aan de orde of je ermee moet experimenteren of
niet.StaatssecretarisAboutalebVoorzitter. Er zijn in deze ronde geen vragen aan mij gesteld. Er is wel
een motie ingediend. Daar kom ik straks dus op terug.De voorzitter:Wij gaan nu over naar het volgende onderwerp: inkomensbescherming en inkomensbeleid.
Het woord is aan de heer Spekman van de PvdA-fractie, die namens de commissie
als rapporteur optreedt.De heerSpekman(PvdA)Voorzitter. Over het inkomensbeleid hebben wij in december 2005 veel gesteggeld.
In 2006 is de nieuwe Zorgverzekeringswet ingevoerd. Dat leidde tot een grote
spreiding van inkomenseffecten. Vooral gezinnen met kinderen en een bovenmodaal
inkomen hebben daar veel voordeel van gehad. Dat geldt ook voor mij. Ik zat
daar niet echt op te wachten, maar dat ter zijde. Het heeft weinig zin om
de discussies daarover nog eens dunnetjes over te doen. Ik heb daarom niet
veel vragen bij dit onderdeel.Het vorige kabinet had voor 2006 als doel een evenwichtige inkomensverdeling.
De koopkrachtontwikkeling in 2006 is voor alle groepen gunstiger geweest dan
was geraamd in de begroting. Toch is de spreiding niet groot geweest. Een
alleenverdiener met twee keer modaal ging er 6,25% op vooruit, terwijl
een gezin met anderhalf modaal slechts 1% koopkrachtwinst boekte. Vindt
de minister dat er sprake is geweest van een evenwichtige inkomensontwikkeling
en welke uitgangspunten hanteert hij in zijn oordeelsvorming?De sociale minima zijn er behoorlijk meer op vooruitgegaan dan aanvankelijk
was verwacht. Kan de minister aangeven hoe dit is gekomen?Uit het jaarverslag blijkt dat alleenverdieners met kinderen en alleenstaande
ouders er netto op achteruit gaan als zij vanuit de bijstand een baan op het
minimumloonniveau aanvaarden. Dat wordt de "werkloosheidsval" genoemd.
Kan de minister aangeven wat de omzetting van de kinderkorting in een toeslag
gaat betekenen voor deze werkloosheidsval? En hoeveel zou het bruto-inkomen
van deze ouders moeten stijgen om uit te komen op een netto inkomensvooruitgang
van 5% bij werkervaring?MinisterDonnerVoorzitter. De heer Spekman zei terecht dat de invoering van de Zorgverzekeringswet
zonder meer een van de bepalende elementen in de koopkrachtontwikkeling in
2006 was. Tegelijkertijd moet je, net als hij, vaststellen dat de koopkrachtontwikkeling
in het algemeen gunstiger is geweest dan geraamd. Dat komt door enkele factoren:
de loonontwikkeling, de lagere premies voor de ZVW dan voorzien, lagere pensioenpremies
en een aantal andere specifieke maatregelen die op dat terrein zijn genomen.Is er, gelet op de spreiding, desondanks sprake van een evenwichtige inkomensontwikkeling
en welke uitgangspunten zijn daarbij gehanteerd? Ik moet constateren dat het
ingezette beleid voor sociale minima, ouderen en gezinnen met lagere inkomens
tot middeninkomens leidt tot een gunstigere inkomensontwikkeling dan geraamd.
Ik heb de daarbij spelende externe factoren al aangegeven die leiden tot die
gunstigere inkomensverdeling. De spreiding in de geraamde koopkrachtcijfers
komt met name door de stelselwijziging. Dat is een gedeeltelijke verklaring
voor die vertekening. De onevenwichtigheden in het oude stelsel zijn komen
te vervallen. In het oude stelsel hoefden gezinnen met een inkomen onder de
ziekenfondswetgrens geen premie voor de kinderen te betalen en gezinnen met
een inkomen boven die grens wél. Dat leverde een armoedeval op bij
de grens van de Ziekenfondswet. Het opheffen van die onevenwichtigheid leidt
inderdaad tot positieve koopkrachteffecten, waarvan de heer Spekman ook een
voorstander is. Tegelijkertijd wordt die onevenwichtigheid in het totale stelsel
opgeheven, waardoor situaties nu gelijker worden behandeld.Inderdaad zijn sommige mensen erop achteruit gegaan. Dat geldt met name
voor particulier verzekerden. Derhalve zit er inderdaad een zekere spreiding
in. Kijkend naar het totaal, zijn bepaalde groepen inderdaad niet met de algemene
ontwikkeling meegekomen – althans, voor hen was de ontwikkeling
in vergelijking anders – maar de totale ontwikkeling is wat dat betreft
gunstig.Daarmee heb ik in wezen ook de vraag beantwoord over de alleenverdieners
die erop vooruit zijn gegaan. Ook dat was vooral een gevolg van de wijziging
van de Zorgverzekeringswet en het vervallen van de ziekenfondswetgrens. Andere
effecten en het feit dat in het nieuwe zorgverzekeringsstelsel kinderen beneden
een bepaalde leeftijd over het algemeen worden meegenomen, hebben inderdaad
tot die verschuiving geleid. Het feit dat niet iedereen zich op gelijke wijze
heeft ontwikkeld, is geen reden om nu te constateren dat er geen sprake is
geweest van een evenwichtig inkomensbeleid.Dan de vraag of de overstap van kinderkorting naar kindertoeslag de inkomensval
naar verwachting wegneemt. Dat verwacht ik inderdaad, omdat daarbij wordt
uitgegaan van een vast percentage dat meestijgt met het inkomen. In het algemeen
is de gedachte achter de toeslagsystematiek dat daardoor de armoedevalproblemen
worden weggenomen.De heerSpekman(PvdA)Het antwoord van de minister is eigenlijk dat in 2006 is voldaan aan de
doelstelling van een evenwichtige inkomensverdeling, omdat oude onevenwichtigheden
zijn opgeruimd. Dat is natuurlijk altijd evenwichtig, zeker als je niet van
tevoren weet wat de onevenwichtigheden zijn; dan kom je altijd uit op "evenwichtig".
Ik heb dus toch iets meer behoefte om te weten wat voor de minister de uitgangspunten
zijn bij zijn oordeelsvorming over de vraag of er een evenwichtige inkomensverdeling
is, zeker omdat twee keer modaal 6,25% erop vooruit is gegaan en anderhalf
keer modaal slechts 1%. Dat is een fors verschil.De minister heeft één vraag niet beantwoord: hoeveel zou
het bruto inkomen van de alleenstaande ouders – dus de ouders met de
werkloosheidsval – moeten stijgen om uit te komen op 5% netto
inkomensvooruitgang bij werkaanvaarding? Dat gaat dus weer over "werken
moet lonen", maar misschien is het lastig om dat direct aan te geven.MinisterDonnerVoor die laatste vraag heb ik mijn telraampje niet bij me. Zo goed ben
ik nog niet ingewerkt.Ik meen toch dat er een bevredigende en evenwichtige inkomensverdeling
is, ook als binnen dat geheel sommige groepen bij een ontwikkeling niet gelijk
opgaan met de rest. Er is wel degelijk sprake van een positieve ontwikkeling.Het nastreven van gelijkheid voor alle groepen is bovendien "the
fallacy of misplaced concreteness", met de detaillering waarmee wij puntenwolken
in het geheel opnemen. Bovendien bekijkt u het dan precies van jaar tot jaar.
Je moet echter over meer jaren bekijken hoe een ontwikkeling gaat. Om dat
in ieder jaar precies bij te houden en om dan te constateren dat de praktische
ontwikkeling anders is dan de geraamde ontwikkeling, is – om met Prediker
te spreken – het najagen van wind. Het gaat om een totale ontwikkeling
en ook om een ontwikkeling over meerdere jaren. Wat dat betreft, denk ik dat
de ontwikkeling bevredigend is.De heerVan Hijum(CDA)Voorzitter. Op zich delen wij de constatering van de minister dat in grote
lijnen sprake is van een positieve en evenwichtige koopkrachtontwikkeling.
Daar past natuurlijk de kanttekening bij dat die koopkrachtplaatjes wel een
indicatie geven van de ontwikkeling van de koopkracht over verschillende types
huishoudens ten opzichte van het vorige jaar, maar niet verschrikkelijk veel
zeggen over het daadwerkelijk besteedbare inkomen. Met dat laatste hebben
mensen uiteindelijk natuurlijk te maken. Mijn vraag gaat daarom over de systematiek
waarvan wij onszelf bedienen om aansluiting te houden met de beleving in de
samenleving: kunnen wij inzichtelijk maken hoeveel huishoudens bijvoorbeeld
zeggen dat zij goed of juist moeilijk rond kunnen komen? Dat is een andere
indicator, waarvan bijvoorbeeld in armoedeonderzoeken gebruik wordt gemaakt.
Daar waar het aantal huishoudens op of rond het sociaal minimum afneemt, zie
je een toename van het aantal huishoudens die zeggen dat zij moeilijk rond
kunnen komen. Dat soort indicatoren is van belang om in de gaten te houden
of het inkomensbeleid voldoet aan de doelen die wij daarmee stellen. Kunnen
wij op dat punt dus een aantal indicatoren toevoegen, ook aan het jaarverslag,
die die ontwikkeling in beeld brengen?De heer Spekman heeft een aantal opmerkingen gemaakt over "werken
moet lonen". Dat gaat niet altijd op. De armoedeval zal zich bij herintreders
op een aantal punten natuurlijk blijven voordoen. Daaruit blijkt dat lastenverlichting
die is gericht op het oplossen van die problematiek, ook voor de komende periode
een belangrijke uitdaging is. Dat is meer een constatering.De heerUlenbelt(SP)Voorzitter. Ik ga nog even in op de bijstand. Gemeenten kunnen een uitkering
geven aan mensen die daar geen recht op hebben, maar het omgekeerde kan ook
gebeuren: zij kunnen niet uitkeren aan mensen die wél recht op bijstand
hebben. Mijn indruk is dat de situatie in de gemeenten steeds meer verschilt.De voorzitter:Dit blokje gaat over het inkomensbeleid. U spreekt echter over de bijstand.
Hierna komt er een ronde over onderwerpen die nog niet aan de orde zijn geweest.De heerUlenbelt(SP)Bijstand is ook inkomensbeleid. Voor het armoedebeleid wordt veel verwezen
naar de gemeente. De bijstand is echter een landelijk vangnet. Het ziet ernaar
uit dat het vangnet er in iedere gemeente anders uitziet. Het ministerie is
verantwoordelijk voor de vangnetten die gebruikt worden voor de veiligheid
van mensen. In dat vakgebied is bekend dat vangnetten gecontroleerd moeten
worden. Zijn die sterk of stevig genoeg? Is er kans om er doorheen te vallen?
Zo ja, voor wie? In die zin vraag ik een reactie op de Rekenkamer. Die stelt
immers dat met het ontbreken van toezicht op besteding van het I-deel van
de WWB de minister in strijd handelt met de Comptabiliteitswet van 2001. Ik
ben benieuwd naar de reactie van de minister.MinisterDonnerNee, ik handel niet in strijd met die wet.De heerUlenbelt(SP)De vraag is hoe het daarmee zit.MinisterDonnerDat is een andere vraag.Voorzitter. De heer Van Hijum vraagt naar de ontwikkeling van het aantal
mensen met een inkomen rond het sociaal minimum. Dat inzicht zit niet in deze
cijfers, maar in de onlangs gepubliceerde CBS-cijfers. Bij verkleining van de verschillen kunnen overigens ook nivellerende maatregelen een
rol spelen. Een ontwikkeling van meer of minder mensen met een inkomen rond
het sociaal minimum zegt niet strikt iets over de koopkrachtontwikkeling.De heerVan Hijum(CDA)Er is al eerder discussie over gevoerd dat koopkrachtplaatjes niet zo
verschrikkelijk veel zeggen over het besteedbaar inkomen van mensen. De vraag
is of die plaatjes de best denkbare indicatoren zijn, ook voor Kamer en politiek,
in de discussie over deze problematiek. Wellicht moeten bij het armoedevraagstuk
zaken toegevoegd worden die het punt tastbaarder maken, ook als het gaat om
de meest kwetsbare doelgroep. Ik heb als voorbeeld het aantal huishoudens
genoemd dat zegt moeilijk te kunnen rondkomen. Er is een stijging te zien
in dat aantal.MinisterDonnerIk ben het ermee eens dat enkel aandacht voor de koopkrachtontwikkeling
niet veel zin heeft in deze discussie. In strikte zin geldt dat ook voor wat
mensen zeggen over het rondkomen met een bepaald minimum. Dat wordt immers
bepaald door andere factoren, zoals de schuldsituatie en de ontwikkeling van
andere lasten. Wij gebruiken een aantal instrumenten. Regelmatig wordt vanuit
het oogpunt van budgetontwikkeling bezien of de niveaus daarbij adequaat zijn
voor de ontwikkeling. Dat zegt echter in het geval van concrete huishoudens
niet alles. Dat blijft een onderdeel van de verantwoordelijkheid van mensen
in de eigen situatie. Eventueel kan er op plekken in de samenleving steun
gekregen worden voor omgang met deze vraagstukken. De verschillen daarbij
kunnen in het beleid echter niet worden gecompenseerd. Dit is een onderdeel
van het bredere armoedevraagstuk, zoals de staatssecretaris dat regelmatig
in de Kamer verwoord.StaatssecretarisAboutalebVoorzitter. De heer Ulenbelt geeft aan dat gemeenten soms fouten maken.
Het kan dat een uitkering ten onrechte wordt verstrekt of ten onrechte wordt
onthouden. In de cijfers die ik van de gemeenten zie, staat soms dat accountants
zeggen dat uit de gegevens en rapporten niet altijd te traceren is of het
voldoende geborgd is en of een uitkering terecht of onterecht is gegeven of
geweigerd. Daarbij is dus sprake van onzekerheid. Het kan beide kanten op.Bij de uitvoering van het inkomensdeel kan er geen misverstand over bestaan
dat de bijstand een grondrecht is. De gemeenten dienen zorg te dragen voor
een adequate uitvoering van de bijstand. Ik snap het verschil in benadering
van de heer Ulenbelt met de Algemene bijstandswet dan ook niet goed. Ook toen
was de uitvoering in handen van de gemeenten. Ook toen konden dezelfde fouten
worden gemaakt. Een wezenlijk verschil met de huidige situatie is dat de gemeentebestuurders
die verantwoordelijk zijn voor uitvoering van de lokale bijstand op drie manieren
scherp in de gaten worden gehouden. In de eerste plaats is er de gemeenteraad
die ordenend werkt door verordeningen vast te stellen en die controlerend
werkt door bij de jaarrekeningen scherp te kijken naar het verstrekken van
uitkeringen. In de tweede plaats maken veel burgers en gemeenten dankbaar
gebruik van de lokale ombudsman. In de derde plaats controleert de lokale
rekenkamer op voortreffelijke wijze het functioneren van de sociale diensten.
Deze aanwinsten van de laatste drie jaar sterken mij in de gedachte dat er
voldoende lokale "checks and balances" zijn bij de uitvoering van
de Wet werk en bijstand. Dat sluit natuurlijk niet uit dat er fouten worden
gemaakt.De heer Ulenbelt wijst op een verschil van mening tussen de Algemene Rekenkamer
en het departement over het toezicht op de uitvoering van de WWB. In de bestuurlijke
reactie op het rapport van de Rekenkamer geven wij aan van mening te zijn
dat er op adequate wijze invulling wordt gegeven aan onze toezichthoudende
rol en verantwoordelijkheid. Daarover bestaat kennelijk een meningsverschil
met de Algemene Rekenkamer. Ik zeg graag toe bereid te zijn nog eens met de
Rekenkamer te praten over dit verschil van mening. De inspecteur-generaal
kijkt met enige regelmaat naar de uitvoering en scheidt daarover ook rapporten
af. Ik zal met de Algemene Rekenkamer bezien of onze standpunten kunnen convergeren
tot een eensluidend standpunt.De voorzitter:Heeft een van de Kamerleden behoefte om op dit onderdeel een motie in
te dienen?De heerUlenbelt(SP)Ik heb een vraag. Laat de staatssecretaris aan de Kamer weten of en zo
ja, hoe het meningsverschil met de Rekenkamer wordt opgelost?StaatssecretarisAboutalebWij doen daar graag verslag van.De voorzitter:Wilt u een oordeel geven over de motie van de heer Ulenbelt?StaatssecretarisAboutalebIk kan mijn reactie niet beter formuleren dan de heer Van Hijum heeft
gedaan. De motie voegt weinig toe aan de motie-Bruls. Ik heb net met redenen
omkleed aangegeven wat het probleem is. Deze motie versnelt het proces niet.
De toegevoegde waarde ontgaat mij dan ook. Wij komen bij de begroting terug
op de bruto-cijfers. Bij de netto-effectiviteit pogen wij om die op wetenschappelijk
verantwoorde wijze inzichtelijk te maken voor de komende periode. De motie
voegt materieel weinig toe aan de mede als gevolg van de motie-Bruls in gang
gezette trajecten.De voorzitter:De onderwerpen die wij aan de hand van de verslagen zouden behandelen,
zijn nu afgerond. Er is nu gelegenheid om de resterende vragen te stellen.De heerVan Hijum(CDA)Ik kan kort zijn, want de vragen die ik wilde stellen, betroffen vooral
arbeid en zorg en dan in het bijzonder de effectiviteit van de levensloop-,
verlof- en kinderopvangregelingen. Onder het puntje emancipatie is daar echter
al uitgebreid op ingegaan. Ik heb dan ook niet de behoefte om hierover nadere
vragen te stellen.De heerSpekman(PvdA)Mijn fractie heeft schriftelijk vragen gesteld over de onbegrijpelijk
hoge uitvoeringskosten van de WGA en de IVA. Deze bedroegen 181 respectievelijk
217% van de uitkeringslasten, te weten 63 en 200 mln. In de antwoorden
111 t/m 114 is de regering hierop ingegaan, maar helaas op een voor ons onbevredigende
wijze. Zo is het argument dat de totale uitvoeringskosten van het UWV in 2006
is gedaald, geen rechtvaardiging. Het gaat mijn fractie namelijk om de verhouding
tussen de uitvoeringskosten en de uitkeringskosten, juist omdat
het aantal uitkeringsgerechtigden in 2006 zo fors is gedaald. Verwijzen naar
de daling van de totale kosten is ook niet bevredigend als rekening wordt
gehouden met het feit dat de WGA en de IVA in 2006 zijn ingevoerd.Ik krijg graag antwoord op de volgende vragen:- Welk percentage van de uitvoeringskosten van de WGA en de IVA
is opgegaan aan eenmalige investeringen die samenhangen met de implementatie
van deze regelingen? Hoeveel geld is geïnvesteerd in ICT?- Welk percentage van de uitvoeringskosten had betrekking op de behandeling
van de aanvragen en de uitkeringsverstrekking?- Het kabinet schrijft dat de hoge kosten verband houden met het grote
aantal aanvragen dat tot een afwijzing heeft geleid. Hoeveel aanvragen betrof
dit? Hoe verhoudt dit aantal zich precies tot het aantal aanvragen?- Met het oog op de toekomst is de vraag van belang hoe de uitvoeringskosten
in 2007 en 2008 zich verhouden tot de uitkeringslasten.- Is er in 2007 en 2008 nog steeds sprake van investeringskosten?- Hoe verhouden de uitvoeringskosten van de WGA en de IVA zich per uitkeringsgerechtigde
tot de uitvoeringskosten van de WAO in 2004? In 2004 was er namelijk nog geen
sprake van nieuwe instroomHet zijn gedetailleerde vragen, maar mijn fractie vond de antwoorden dan
ook echt onbevredigend. Ik overweeg een motie in te dienen met het verzoek
een onafhankelijke instantie onderzoek te laten doen naar de hoogte van de
uitvoeringskosten van de WIA. Op grond van dat onderzoek kunnen dan voorstellen
worden gedaan om de uitvoeringskosten te beperken. Dat is verreweg de eenvoudigste
weg en dus ook nog eenvoudiger dan het beantwoorden van deze vragen.De antwoorden die tot nu toe zijn gegeven, zijn onbevredigend, omdat het
om enorme kosten gaat. Ik vind het zonde dat er in verhouding zoveel geld
wordt uitgeven aan de uitvoering.MinisterDonnerIk moet bekennen dat ik het antwoord op alle vragen van de heer Spekman
niet paraat heb.In het jaarverslag zijn de uitvoeringskosten over de verschillende regelingen
uitgesplitst. Als je de totale uitvoeringskosten vergelijkt met de uitvoeringskosten
van de WAO voor de invoering van de WIA, zie je dat die bedragen ongeveer
gelijk waren.Door de kosten uit te splitsten is een vertekend beeld ontstaan. In het
eerste jaar van een nieuwe uitkeringsregeling zijn de uitkeringslasten namelijk
doorgaans beperkt. Je schrijft dan het apparaat voor het eerst over op de
toepassing van de regels. De afname van de instroom vertaalt zich verder in
relatief hogere uitvoeringskosten. De keuringsartsen die constateren dat iemand
geen aanspraak kan maken op een uitkering, moeten namelijk wel betaald worden.
Een hoge instroom, gecombineerd met een daling van het aantal uitkeringen,
leidt per definitie tot relatief hogere uitvoeringskosten.De specifieke vragen van de heer Spekman zal ik schriftelijk beantwoorden.
In alle eerlijkheid: als hij de totalen vergelijkt, moet ook hij zien dat
de uitvoeringskosten van de arbeidsongeschiktheidsregeling niet zijn gestegen,
zelfs niet in het vertekende beeld van het jaarverslag. Ik kan niet zeggen welk beeld de jaren daarna zullen laten zien. Ik noteer
zijn vragen over deze jaren en ik zal daarop schriftelijk ingaan.De heerSpekman(PvdA)Ik neig toch tot het indienen van een motie. Ik respecteer namelijk wel
de antwoorden van de minister, maar moet tegelijkertijd constateren dat het
gedeeltelijk een herhaling is van de schriftelijke antwoorden.De antwoorden van de minister laten onverlet dat het aantal uitkeringsgerechtigden
in 2006 fors is gedaald en dat de uitvoeringskosten enorm hoog zijn vergelijken
met de uitkeringslasten. De Kamer moet weten wat hier aan de hand is. Het
is mogelijk dat dit probleem zichzelf uiteindelijk oplost, maar wij moeten
daar, gezien de bedragen die hiermee zijn gemoeid, wel zekerheid over hebben.De voorzitter:De minister biedt u aan om schriftelijk op uw vragen in te gaan. Het staat
u natuurlijk vrij om die brief met antwoorden te agenderen voor de Kamervergadering.
In dat debat kunt u dan eventueel alsnog een motie indienen.De heerSpekman(PvdA)Dat is een goede mogelijkheid, want die motie is geen doel op zichzelf.
Ik wil echter wel duidelijkheid en de zekerheid dat er gewerkt wordt aan een
betere verhouding tussen uitvoerings- en uitkeringslasten.De voorzitter:U hebt natuurlijk altijd de mogelijkheid om een motie voor een onderzoek
in te dienen als u de antwoorden van de minister onvoldoende vindt.De heerSpekman(PvdA)Dan beperk ik mij voor dit moment tot het stellen van vragen.De voorzitter:Hiermee zijn wij gekomen aan het einde van dit algemeen overleg over het
Jaarverslag 2006. Ik heb de volgende toezeggingen genoteerd:- in het najaar van 2007 stuurt de minister een notitie naar de
Kamer over de Wajong-problematiek;- in de begroting voor 2008 worden indicatoren opgenomen om de bruto-effectiviteit
te bepalen van de re-integratie;- in de begrotingsstukken voor 2008 wordt ingegaan op de toekomst van
de WW, zoals die door de heer Spekman aan de orde is gesteld;- de staatssecretaris zal de Kamer berichten over zijn gesprek met de
Rekenkamer over het dispuut tussen zijn ministerie en de Rekenkamer;- de specifieke vragen van de heer Spekman over de hoge uitvoeringskosten
van de WGA en IVA zullen schriftelijk worden beantwoord.Sluiting 17.37 uur.XNoot1Samenstelling:Leden: Van der Vlies (SGP), De Wit (SP), voorzitter, Van Gent (GroenLinks),
Hamer (PvdA), Blok (VVD), Nicolaï (VVD), Jan Jacob van Dijk (CDA), Smeets
(PvdA), Omtzigt (CDA), Van Hijum (CDA), Koşer Kaya (D66), Jonker (CDA),
ondervoorzitter, Luijben (SP), Ulenbelt (SP), Verdonk (VVD), Ortega-Martijn
(ChristenUnie), Blanksma-van den Heuvel (CDA), Van der Burg (VVD), Koppejan
(CDA), Tony van Dijck (PVV), Spekman (PvdA), Heerts (PvdA), Thieme (PvdD),
Karabulut (SP) en Vos (PvdA).Plv. leden: Van der Staaij (SGP), Gerkens (SP), Vendrik (GroenLinks),
Wolfsen (PvdA), De Krom (VVD), Weekers (VVD), De Rouwe (CDA), Depla (PvdA),
Sterk (CDA), Willemse-van der Ploeg (CDA), Pechtold (D66), Spies (CDA), Irrgang
(SP), Lempens (SP), Zijlstra (VVD), Cramer (ChristenUnie), Biskop (CDA), Dezentjé
Hamming (VVD), Joldersma (CDA), Fritsma (PVV), Tang (PvdA), Crone (PvdA),
Ouwehand (PvdD), Gesthuizen (SP) en Heijnen (PvdA). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31031-XV-10.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl