Vaststelling en invoering van titel 7.5 (Pacht) van het Burgerlijk Wetboek; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20062007-30448, nr. D

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

31-01-2007

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30448 nr. D

30-01-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingUrgentieArtikel 312 – Bedrijfsmatige uitoefening landbouwArtikel 344 lid 1 – Verpachter betrekken in gedingArtikel 348 – Ontbinding pachtovereenkomst bij wanprestatieArtikel 380 – Passeren voorkeursrecht pachterArtikel 397 – Los landAmendement Slob (TK 30 448, 13) – LeeftijdsgrensVermogensrendementsheffing verpachterOvergangsrechtOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30448Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 50 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 448Vaststelling en invoering van titel 7.5 (Pacht) van het Burgerlijk WetboekDMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 30 januari 2007Met belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag en de aanvulling
daarop van de vaste Commissie voor Justitie. Hieronder zal op de vragen en
opmerkingen van uw Commissie mede namens de Minister van Landbouw, Natuur
en Voedselkwaliteit worden ingegaan.InleidingDe leden van de CDA-fractie hebben erop gewezen dat het kabinet aanvankelijk
een ver gaande liberalisering voor de pacht heeft voorgesteld, maar daarop
als gevolg van het gevoerde overleg met pachters- en verpachtersorganisaties
is teruggekomen. Deze leden onderschreven het belang van een breed draagvlak
bij de betrokkenen voor de thans voorgestelde wijzigingen, maar vroegen zich
af of deze wijzigingen er op termijn toe zullen leiden dat het instituut pacht
als financieringsinstrument voor de landbouw behouden zal blijven. Deze leden
hadden daarover hun twijfels.Ik deel deze twijfel niet. Het wetsvoorstel beoogt tot een verantwoorde
flexibiliteit van het pachtrecht te komen. Daarbij kan in de eerste plaats
worden gewezen op de geliberaliseerde pacht, geregeld in de artikelen 397
en 398 van het wetsvoorstel. Deze pachtvorm betreft los land en komt neer
op een verdere stap in de richting die reeds werd ingeslagen in het in 1995
in werking getreden artikel 70f van de huidige Pachtwet. Van deze regeling
kan worden verwacht dat vaker pachtovereenkomsten ter zake van los land zullen
worden gesloten, zodat dit land in gebruik blijft voor bedrijfsmatige landbouw.
In de huidige praktijk is gebleken dat artikel 70f Pachtwet inderdaad afname
van het pachtareaal tegengaat. Bovendien is deze pachtvorm aantrekkelijk met
het oog op natuurbeheer. Daarbij gaat het om een aanzienlijk areaal. Natuurmonumenten
en de Landschappen beheren circa 180 000 hectaren, waarvan 30 000
worden verpacht. Tweede derde daarvan wordt verpacht via eenmalige pachtovereenkomsten
in de zin van artikel 70f Pachtwet. Door Staatsbosbeheer worden 43 000
hectaren verpacht, waarvan 31 000 door middel van de eenmalige pacht
van artikel 70f. De nieuwe artikelen 397 en 398 van het wetsvoorstel maken,
zoals bij het overleg met de organisaties naar voren is gekomen, gebruik van
de onderhavige pachtvorm nog weer eenvoudiger en aantrekkelijker zowel in
zuiver agrarische gevallen, als in die gevallen waarbij ook natuurbeheer
een rol speelt. Van belang is daarbij vooral dat deze pachtvorm volgens artikel
397, anders dan in het huidige artikel 70f Pachtwet, niet langer eenmalig
is, maar telkens opnieuw kan worden gesloten, ook tussen dezelfde partijen.Bovendien kan op het volgende worden gewezen. Voor potentiële verpachters
is het bestaan van het voorkeursrecht een vaak gehoord bezwaar, omdat het
de verkoop van het verpachte bemoeilijkt. Het wetsvoorstel maakt het makkelijker
dit voorkeursrecht te passeren, wanneer het gaat om een «veilige»
nieuwe verpachter, met name een verpachter die het land niet voor eigen gebruik
zal kunnen opeisen. Dat zal ook reguliere pacht voor landeigenaren aantrekkelijker
maken, zonder dat het belang van de pachter bij de continuïteit wordt
geschaad.Ten slotte kan ook een toegenomen transparantie en overzichtelijkheid
van de pachtwetgeving daartoe bijdragen.Ik heb er met voldoening van kennis genomen dat de leden van de VVD-fractie
op de door deze leden vermelde belangrijke punten positief hebben gereageerd.
De door deze leden aangekondigde vragen zullen hierna aan de orde komen.UrgentieIn het voorlopig verslag wordt er terecht op gewezen dat de urgentie van
het wetsvoorstel hierin is gelegen dat in 2007 de in 1995 aangegane eenmalige
pachtovereenkomsten aflopen. Voorts wordt gevraagd naar de betekenis van twee
passages op p. 6 en 7 van de memorie van toelichting waar gesproken wordt
over een meer «fundamentele herziening» van het pachtrecht. Deze
passages moeten als volgt worden begrepen. De eerste passage (p. 6) geeft
het standpunt weer dat de zeven daar vermelde organisaties in november 2004
ter zake van het oorspronkelijke kabinetsstandpunt hebben ingenomen. De organisaties
hadden toen een beperkte wijziging van de bestaande Pachtwet voor ogen. Nadere
overwegingen hebben uiteindelijk geleid tot de herziening van het pachtrecht
in het onderhavige wetsvoorstel, dat het mogelijk heeft gemaakt de door de
praktijk voorgestelde vernieuwingen in een duidelijk en overzichtelijk kader
te plaatsen. Op dit eindresultaat heeft de tweede passage (p. 7) betrekking.
Het onderhavige wetsvoorstel sluit een meer fundamentele herziening niet uit.
Uiteraard zal die herziening wederom voldoende draagvlak in de praktijk moeten
hebben.De leden van de VVD-fractie hebben vervolgens naar aanleiding van een
opmerking van de toenmalige minister van Justitie bij de plenaire behandeling
van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer op 7 september 2006 enige vragen
gesteld. Naar aanleiding van de vraag of er nog verdere veranderingen in het
pachtrecht komen, heeft de minister toen geantwoord: «De tijd zal het
leren, maar het is niet de bedoeling om het Burgerlijk Wetboek binnen afzienbare
tijd weer op zijn kop te zetten.» Uit deze opmerking mag niet worden
afgeleid dat de minister van Justitie bezwaar heeft tegen een op termijn in
overleg met de praktijk tot stand te brengen fundamentelere herziening van
het pachtrecht. Daarover bestaat ook geen verschil van mening met de minister
van LNV of tussen beide ministers en de voormelde organisaties. Het is daarbij
uiteraard niet de bedoeling, nu weer snel «het BW op zijn kop te zetten»,
maar om zorgvuldig te onderzoeken of ruimte bestaat voor een verdere op de
praktijk afgestemde herziening, waarvoor een behoorlijk draagvlak zal moeten
worden gevonden, zulks nadat met de thans voorgestelde regeling de nodige
ervaring is opgedaan.De leden van de fracties van de SGP en ChristenUnie hebben opgemerkt het
op prijs te stellen indien de behandeling van het wetsvoorstel zou kunnen
worden afgerond, voordat in 2007 de twaalf jaar termijn van de in 1995 op
basis van artikel 70f Pachtwet afgesloten pachtovereenkomsten eindigt.
Zij verbonden daaraan de vraag welke de consequenties zouden zijn, indien
de afhandeling met het oog op de genoemde omstandigheid niet tijdig zou plaats
vinden.In antwoord hierop dient er in de eerste plaats op te worden gewezen dat
de Wet van 12 oktober 1995, Stb 1995, 504, waarbij de regeling van de
eenmalige pacht aan artikel 70f van de huidige Pachtwet is toegevoegd, in
werking is getreden op 31 oktober 1995. De eenmalige pachtovereenkomsten
konden dus vanaf 31 oktober 1995 worden gesloten. Zij eindigen derhalve
niet vóór 31 oktober 2007. Wat betreft de praktijk, moet
er rekening mee worden gehouden dat deze geruime tijd nodig zal hebben om
nieuwe pachtovereenkomsten op de regeling van het onderhavige wetsvoorstel
af te stemmen. Over de nieuwe pachtovereenkomsten zal immers tussen partijen
onderhandeld moeten worden, onder meer over de pachtprijs, wat artikel 397
juist mogelijk maakt. Zou dit tijdschema niet worden gehaald, dan is het gevolg
dat pachtovereenkomsten die tussen 31 oktober 2007 en de datum van inwerkingtreding
van het wetsvoorstel eindigen, niet op dezelfde wijze kunnen worden voortgezet.
Wordt in die periode een nieuwe pachtovereenkomst gesloten, dan zal dat slechts
een overeenkomst van reguliere pacht kunnen zijn, waarop de gemene regels
van dwingend pachtrecht van toepassing zijn. Mogelijk is ook af te wachten
tot het wetsvoorstel in werking is getreden en dan alsnog een nieuwe overeenkomst
op grondslag van de nieuwe artikelen 397 en 398 te sluiten. Er ontstaat dan
echter gedurende enige tijd een lacune, wat de rechtszekerheid uiteraard niet
ten goede komt. Bovendien zal deze grond dan tijdelijk aan het pachtareaal
worden onttrokken.Artikel 312 – Bedrijfsmatige uitoefening landbouwDe leden van de VVD-fractie hebben naar aanleiding van het artikel van
G.M.F. Snijders de vraag aan de orde gesteld of de in artikel 313 getrokken
grens tussen bedrijfsmatig en niet-bedrijfsmatig uitgeoefende activiteiten
volstrekt helder is. Zij stelden met name de volgende vragen. Gaat het om
het antwoord op de vraag of de hoofdgebruiker zijn functie in de landbouw
heeft? Of is de bewerkte oppervlakte doorslaggevend dan wel het aantal gehouden
dieren? Wat is het onderscheidend criterium?Voorop moet worden gesteld dat artikel 312 als eis stelt dat het moet
gaan om landbouw in de daar aangegeven zin «steeds voor zover bedrijfsmatig»
uitgeoefend. De bedoeling is daarmee afstand te nemen van de regel dat het
dwingende, goeddeels op bescherming van de pachter gerichte pachtrecht reeds
van toepassing is op de enkele grond dat sprake is van «vruchttrekking
met een economisch oogmerk, van meer dan ondergeschikte betekenis»,
waaronder ook activiteiten kunnen vallen die uit pure liefhebberij worden
uitgeoefend, zij het dat zij geld opleveren, of die niet meer dan een zekere
bijverdienste verschaffen.De thans in artikel 312 gebezigde term «bedrijfsmatig» houdt
in dat sprake moet zijn van een «agrarische onderneming». Daarvoor
is nodig dat sprake is van een complex van economische activiteiten, gericht
op winst door de uitoefening van de landbouw. Dat sluit weliswaar niet uit
dat de gebruiker andere, wellicht belangrijke inkomsten heeft uit andere activiteiten,
maar dan moeten wel de activiteiten ter uitoefening van de landbouw voldoende
omvangrijk en samenhangend zijn om te kunnen gelden als een agrarische onderneming.
Dat de gebruiker «zijn hoofdfunctie buiten de landbouw heeft»,
kan een belangrijke aanwijzing zijn dat geen sprake
is van bedrijfsmatige landbouw, in het bijzonder wanneer als gevolg daarvan
de agrarische activiteiten wegens hun geringe omvang slechts als liefhebberij
of bron van bijverdienste kunnen worden beschouwd. Bedacht moet daarbij worden
dat uit artikel 347, evenals uit het huidige artikel 25 Pachtwet, volgt dat
de pachter verplicht is tot persoonlijk gebruik van het verpachte. Ook «het
aantal gehouden dieren» en de omvang van de «bewerkte oppervlakte»
kunnen relevante aanwijzingen opleveren, ook hier in samenhang
met de vraag of sprake is van meer dan liefhebberij of een bron van bijverdienste.Dat de activiteiten van een onderneming ten dele agrarisch van aard zijn
en ten dele gericht op bijv. natuurbeheer, staat er niet aan in de weg dat
deze activiteiten, voor zover agrarisch, neerkomen op bedrijfsmatig uitgeoefende
landbouw; men zie de nota naar aanleiding van het verslag aan de Tweede Kamer
(Kamerstukken II, 2005–2006, 30 448, nr. 8) bij het onderhavige
artikel. Hetzelfde geldt in geval een agrarische onderneming mede functioneert
als bijv een sociale werkplaats.Artikel 344 lid 1 – Verpachter betrekken in gedingIn dit artikel is voorzien dat in de daar omschreven situatie de verpachter
na kennisgeving door de pachter gehouden is in het geding te komen ten einde
de belangen van de pachter te verdedigen. In het verslag wordt naar aanleiding
daarvan de vraag gesteld wat de situatie is, indien de verpachter, geconfronteerd
met de desbetreffende vordering, tot de conclusie komt dat het verpachte inderdaad
met het desbetreffende recht van de derde belast is. Opgemerkt wordt dat van
de verpachter toch niet gevergd kan worden dat hij tegen zijn opvattingen
in bepaalde stellingen in rechte gaat verdedigen.Artikel 344 lid 1, dat is ontleend aan artikel 7:211 BW dat dezelfde regeling
voor huur bevat, gaat ervan uit dat een vordering tot uitwinning, ingesteld
door een derde, bij toewijzing een ernstige wanprestatie van de verpachter
oplevert. In het algemeen zal de pachter zich bij gebreke van voldoende kennis
van door de derde gepretendeerde rechten, moeilijk tegen de vordering kunnen
verweren. Hoofdregel is daarom dat de verpachter gehouden is in het geding
te komen om als verweer mogelijk is, dat verweer ook in het belang van de
pachter te voeren. De verpachter behoort met name niet de houding aan te nemen
dat de pachter het maar zelf uit moet zoeken, om, nadat de pachter het geding
heeft verloren, alsnog te betogen dat deze zich maar beter had moeten verweren.Moet de verpachter erkennen dat de derde gelijk heeft en dat daarom de
belangen van de pachter niet door hem verdedigd kunnen worden, dan brengt
dat mee dat hij zonder meer jegens de pachter aansprakelijk is, omdat hij
hem niet het overeengekomen gebruik van het verpachte kan verschaffen.Rekening moet echter worden gehouden met het geval dat de verpachter niets
van zich laat horen. De pachter zal er dan noodgedwongen vanuit hebben te
gaan dat mogelijk is dat de verpachter wel degelijk verweer heeft, maar dat
om een of andere reden niet wil voeren. Hij zal dan de verpachter krachtens
artikel 210 van het wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in vrijwaring
kunnen roepen teneinde hem te dwingen zich uit te laten. Het gaat hier om
de vordering tot vrijwaring wegens uitwinning van een goed of wegens een recht
waarmee het goed niet belast had mogen zijn, als bedoeld in artikel 212 van
het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Volgens dat artikel kan de verpachter
dan het geding van de pachter overnemen.In geen van de hiervoor weergegeven gevallen is de verpachter evenwel
gehouden in rechte stellingen te verdedigen die hij onjuist acht, uiteraard
met het eventuele gevolg dat hij, als gevolg van de toewijzing van de vordering
van de derde, jegens de pachter schadeplichtig is.Artikel 348 – Ontbinding pachtovereenkomst bij wanprestatieDe leden van de CDA-fractie hebben gevraagd of in iedere situatie waarin
de pachter zonder toestemming van de verpachter en zonder machtiging van de
rechter veranderingen aan het gepachte heeft aangebracht, niet zijnde veranderingen
die bij het einde bij het einde van de pacht zonder noemenswaardige kosten
kunnen worden ongedaan gemaakt, er sprake is van wanprestatie
van de pachter die de verpachter het recht geeft ontbinding van de pachtovereenkomst
te vorderen. Deze leden hebben in dit verband gewezen op artikel 379 lid 1
en zich afgevraagd of de overeenkomst van kracht blijft totdat de rechter
op de vordering van de verpachter heeft beslist, ook als de pachter wel verzet
heeft aangetekend, maar zonder opgave van redenen.In het hier aan de orde gestelde geval van wanprestatie staan voor de
verpachter twee wegen open. In de eerste plaats kan hij de overeenkomst opzeggen
op de grond dat «de bedrijfsvoering door de pachter niet is geweest
zoals een goed pachter betaamt of de pachter anderszins ernstig is tekortgeschoten
in de nakoming van zijn verplichtingen» als bedoeld in artikel 370 lid
1 onder a. In dat geval blijft de overeenkomst in stand, totdat de rechter
definitief heeft beslist op de vordering die de verpachter op grondslag van
deze opzegging heeft ingesteld. Zulks wordt bepaald in artikel 369 lid 1.
Volgens dat lid moet de pachter zich dan wel tijdig «met opgave van
redenen» tegen de opzegging hebben verzet.De verpachter kan evenwel ook de weg kiezen van ontbinding van de overeenkomst,
bedoeld in artikel 376, zulks op de grond dat de pachter in de nakoming van
zijn verplichtingen is tekortgeschoten. Deze ontbinding kan slechts door de
rechter plaatsvinden. Dat brengt mee dat ook hier de overeenkomst in stand
blijft, totdat de rechter heeft beslist. De rechter kan hier een «betrekkelijk
korte termijn gunnen» waarbinnen de pachter alsnog aan zijn verplichtingen
kan voldoen (artikel 376 lid 2). Een bepaling als artikel 369 betreffende
verzet tegen de opzegging ontbreekt hier, maar de pachter zal zich wel in
de ontbindingsprocedure krachtens de gewone regels van het procesrecht tegen
de ontbinding hebben te verweren.In beide gevallen hangt het overigens van de omstandigheden van het geval
af, of de zonder toestemming of machtiging aangebrachte veranderingen een
zo ernstige wanprestatie opleveren, dat zulks een opzegging dan wel een ontbinding
rechtvaardigt. De voormelde bepalingen laten dat aan de rechter over. Daarbij
verdient wel aantekening dat de pachter wel de redenen zal moeten aangeven
waarom de vordering ter zake van opzegging resp. ontbinding niet zou moeten
worden toegewezen. Geeft hij zulks niet aan dan zal de vordering door de rechter
moeten worden toegewezen.Artikel 380 – Passeren voorkeursrecht pachterDe leden van de VVD-fractie hebben erop gewezen dat artikel 380 lid 1
sub d en artikel 380 lid 2 ongeveer hetzelfde bepalen, zij het dat artikel
380 lid 1 sub d bepaalt dat de vordering bij de rechter moet worden ingesteld,
terwijl artikel 380 lid 2 bepaalt dat een verzoek tot de grondkamer moet worden
gericht. Deze leden vroegen naar de reden waarom hier voor de verpachter twee
mogelijkheden openstaan.Deze reden is gelegen in het volgende. Artikel 380 lid 2 gaat ervan uit
dat in het hier bedoelde geval een laagdrempelige snelle oplossing mogelijk
moet zijn via een verzoek aan de grondkamer, die goed kan beoordelen of de
pachter een slecht grondgebruiker is. Mogelijk is evenwel dat al een procedure
bij de rechter over een verwant onderwerp bijv. betreffende artikel 380 lid
1 onder a-c en e aanhangig is of zal worden gemaakt. In dat geval is het efficiënter
dat in diezelfde procedure ook het onderhavige punt rechtstreeks aan de orde
kan komen zonder dat eerst de grondkamer ingeschakeld behoeft te worden. Artikel
380 lid 1 onder d maakt dit mogelijk. Artikel 397 – Los landDe leden van de CDA-fractie, zowel als de leden van de VVD-fractie en
van de fracties van de SGP en ChristenUnie hebben de vraag aan de orde gesteld
waarom de regeling van dit artikel is beperkt tot los land in plaats van bijvoorbeeld
ook te gelden voor kassen, gebruikt in de glastuinbouw.De leden van de CDA-fractie hebben er in dit verband op gewezen dat de
aanwezigheid van een zogenaamd warenhuis de grond nog niet tot een hoeve maakt.
Dat is op zichzelf juist, maar dit brengt nog niet mee dat de grond dan tot
los land in de zin van artikel 397 wordt. In het eerste lid van artikel 397
wordt bepaald dat artikel 313 lid 2 hier niet van toepassing is. Artikel 313
lid 2 houdt in dat wat in de onderhavige titel is bepaald met betrekking tot
los land, mede geldt «met betrekking tot een of meer gebouwen of gedeelten
daarvan», zoals kassen.De redenen voor de beperking kunnen als volgt worden samengevat. De voorganger
van het artikel, het huidige artikel 70 f leden 5 e.v. van de Pachtwet, is
eveneens beperkt tot los land zonder gebouwen. Er is geen reden gezien om
in de nieuwe regeling de geliberaliseerde pacht uit te breiden tot gebouwen
of gedeelten daarvan, waarmee tot nu toe geen ervaring is opgedaan. Daarbij
moet worden bedacht dat het bij de in artikel 313 lid 2 bedoelde gebouwen
om zeer uiteenlopende bouwwerken kan gaan, waarbij de vraag rijst of artikel
397 voor al deze gevallen een aanvaardbare regeling geeft. Het voorlopig verslag
spreekt hier van «varkensstallen van varkenshouderijen» en van «kippenschuren
behorende bij kippenbedrijven». Gedacht kan worden in het algemeen aan
stallen voor intensieve veehouderij. Ook moet worden gedacht aan loodsen,
silo’s en moderne windmolens die de agrarische onderneming van energie
voorzien.Dergelijke gebouwen kunnen bovendien deel uitmaken van een complex dat
gezamenlijk een hoeve vormt in de zin van artikel 313 lid 1. Het kan moeilijk
zijn uit te maken of dit het geval is, dan wel de pacht een los gebouw betreft
in de zin van artikel 313 lid 2 (Zie Asser-Snijders, 5 II b, Pacht, 2001,
nrs 38 en 39).In verband met dit alles is moeilijk te overzien wat de gevolgen zouden
zijn als de pachtvorm van artikel 397 ook voor alle gebouwen of gedeelten
daarvan zou komen te gelden. Daarom is van een dergelijke uitbreiding ten
opzichte van het huidige artikel 70 f leden 5 e.v Pachtwet in het kader van
het onderhavige wetsvoorstel afgezien.Amendement Slob (TK 30 448, 13) – LeeftijdsgrensDe leden van de fracties van de SGP en ChristenUnie hebben aandacht gevraagd
voor het door de Tweede Kamer aangenomen amendement Slob c.s., waarbij artikel
363, zesde lid, artikel 375 en artikel 380, eerste lid, onderdeel d, zijn
vervallen. Het gevolg van dit amendement is dat de verpachter in beginsel
niet langer kan voorkomen dat de pachtovereenkomst tot na het einde van het
jaar waarin de pachter 65 jaar wordt, wordt verlengd. De vervallen bepalingen
betreffen een beperking van het continuatierecht van de pachter, ontleend
aan het huidige artikel 38a van de Pachtwet, ingevoegd bij de wet van 28 juni
1984 tot wijziging van de Pachtwet, Stb. 1984, 388. De voormelde leden hebben
zich ongelukkig betoond met deze wijziging en hebben gevraagd om een overzicht
van de argumenten pro en contra deze wijziging, zulks mede in het licht van
de parlementaire discussie rondom de invoering van de leeftijdsgrens van 65
jaar in 1984.Voorop moet worden gesteld dat de argumenten van de regering voor de in
1984 in werking getreden regeling van artikel 38a Pachtwet neerkwamen op het
volgende.Tegenover de zekerheid die de duurzaamheid van zijn gebruiksrechten aan
de pachter geeft, staat dat die duurzaamheid de mobiliteit van het grondverkeer in belangrijke mate vermindert. Evenzeer vormt de duurzaamheid
van het gebruiksrecht een belemmering voor het gebruik van de grond door jonge
agrariërs. De bestaande sociale voorzieningen rechtvaardigen een ander
uitgangspunt. Deze voorzieningen zijn van zodanige aard dat verlies van het
gepachte voor vijfenzestig jarigen en oudere gebruikers geen aantasting van
de grondslag van hun maatschappelijk bestaan meebrengt. Aan het belang van
de jonge boeren moet daarom in deze gevallen prioriteit worden gegeven; aldus
Kamerstukken II, 1981–1982, nr. 3, p. 8. Overeenkomstig deze ratio kan
de regel van artikel 38a worden doorbroken door een indeplaatsstelling ten
gunste van een jongere opvolger.Hiermee is het belangrijkste voordeel van de regeling weergegeven. Daarnaast
kan nog het volgende worden opgemerkt. De regeling laat de effectuering van
de beperking van het continuatierecht van de pachter over aan het beleid van
de verpachter. Het is voor deze een voordeel aan de hand van een strakke maatstaf
pachtovereenkomsten te kunnen beëindigen in het belang van verjonging
van het pachtersbestand. Vooral voor grote verpachters is dat belangrijk,
omdat het procedures voorkomt op grondslag van de andere gronden tot beëindiging
van de pachtovereenkomst met het oog op de kans van een eventuele afname van
de vaardigheden van de pachter in verband met zijn leeftijd. In de nota naar
aanleiding van het verslag (Kamerstukken II, 2005–2006, 30 448,
nr. 8, p. 10) wordt in dit verband gezegd dat van een verpachter niet kan
worden gevergd dat hij er zonder meer op dient te vertrouwen dat de pachter
ook na het bereiken van een bepaalde leeftijdsgrens, in staat zal blijven
het gebruik van de grond persoonlijk als een goed pachter voort te zetten.
In zoverre dient de regeling de rechtszekerheid.Daartegenover staan de argumenten die voor het amendement zijn aangevoerd.
Deze komen erop neer dat thans nog handhaven van de leeftijdsgrens van 65
jaar niet bij de recente ontwikkelingen past. Bij de plenaire behandeling
van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer is door het lid van de CDA-fractie,
mevrouw Willemse-van der Ploeg, in dit verband gewezen op het onderzoek in
opdracht van de Minister van Sociale Zaken dat heeft geleid tot het bij brief
van 23 juni 2006 aan de voorzitter van de Tweede Kamer toegezonden kabinetsstandpunt «Wegnemen
van belemmeringen voor doorwerken na 65 jaar« (Kamerstukken II, 2005–2006,
28 170, nr. 47). Mevrouw Willemse-van der Ploeg heeft in het bijzonder
aandacht gevraagd voor de passage op p. 4 van het document waar het toenmalige
kabinetsstandpunt als volgt is geformuleerd: «Het kabinet is van mening
dat het – gezien de demografische ontwikkelingen (ontgroening en vergrijzing)
en als gevolg daarvan het afnemende economische draagvlak – wenselijk
is om eventuele belemmeringen voor doorwerken na 65 jaar weg te nemen. Het
kabinet acht het lange termijn- of levensloopperspectief van groot belang
als uitgangspunt voor dit kabinetsstandpunt over het wegnemen van belemmeringen
voor doorwerken na 65 jaar.» Daar komt bij dat de huidige leeftijdsgrens
van 65 jaar niet geldt voor zelfstandige ondernemers en de pachter in feite
een ondernemer is. Een aanvankelijk bestaande wettelijke leeftijdsgrens van
72 jaar voor commissarissen in een vennootschap is in 2002 afgeschaft (Wet
van 7 maart 2002, Stb. 2002, 142).Bovendien is reeds bij de behandeling van de wet van 1984 gebleken dat
de voordelen die de regering toen voor ogen had, zich laten relativeren. Dat
blijkt in het bijzonder uit het voorlopig verslag van de vaste Commissie voor
Landbouw van de Tweede Kamer ( Kamerstukken II, 1981–1982, 17 218,
nr. 4, p. 10–13).In de eerste plaats is de vraag open gebleven of beëindiging van
de pacht wegens het bereiken van de leeftijdsgrens tot gevolg heeft dat vervolgens
inderdaad aan een jonge boer wordt verpacht. Geopperd is dat de verpachter
vrij is opnieuw te verpachten aan iemand wiens leeftijd de 65 jaar nadert
teneinde spoedig het verpachte weer vrij te krijgen. Ook is erop
gewezen dat de leeftijdsgrens niet geldt voor de eigenaar die het land exploiteert.
Dat leidt tot de navrante mogelijkheid dat de verpachter die zelf ouder is
dan 65 jaar, de pacht op grond van artikel 38a pachtwet beëindigt en
vervolgens de grond zelf gaat exploiteren. Ook is naar voren gekomen dat,
indien voor de agrarische onderneming gebruik gemaakt wordt van de bv-vorm,
de vraag rijst in hoeverre dan nog de leeftijdsgrens geldt. Ten slotte kan
worden gewezen op het bezwaar dat de regeling de kredietwaardigheid van de
oudere pachters kan doen afnemen, waarbij toen in het bijzonder werd gedacht
aan het geval dat de pachter eigenaar is van op het gepachte staande gebouwen
en deze door de nieuwe pachter wil laten overnemen.Wat betreft de voormelde voordelen van een strakke maatstaf voor de verpachter,
die de pacht wil beëindigen, moet erop worden gewezen dat deze een enigszins
oneigenlijk karakter dragen. Die voordelen zijn immers in 1984 niet aan de
toen ingevoerde regeling ten grondslag gelegd.Intussen blijft, ook na het vervallen van de leeftijdsgrens door het amendement
Slob c.s., van belang de hiervoor geciteerde overweging dat van een verpachter
niet kan worden gevergd dat hij zonder meer blijft vertrouwen dat de pachter
ook na een bepaalde leeftijdsgrens in staat zal blijven het gebruik van de
grond persoonlijk als een goed pachter voort te zetten. Deze overweging zal
immers een rol kunnen blijven spelen in de rechtspraak, op grondslag van artikel
370, in het bijzonder voor wat betreft de gronden onder a en c.Een en ander rechtvaardigt de conclusie dat voor het vervallen van de
leeftijdsgrens goede argumenten zijn aan te voeren en dat dit vervallen niet
tot onredelijke resultaten leidt.Vermogensrendementsheffing verpachterDe leden van de VVD-fractie vragen waarom de regering een fiscale vrijstelling
in box 3 van de Wet IB 2001 afwijst. Zij menen dat een vrijstelling voor regulier
verpachte gronden en gebouwen wenselijk is om het directe rendement voor particuliere
verpachters voldoende aantrekkelijk te maken om de continuïteit van de
pacht te kunnen blijven waarborgen. De leden van de fracties van SGP en ChristenUnie
vragen of redenen zijn tot volledige of gedeeltelijke vrijstelling in box
3, mede gelet op de systematiek van de pachtprijsbeheersing en de onderhoudskosten
die rusten op particuliere verpachters van opstallen.In het belang van de verpachter is geen reden gelegen om een vrijstelling
voor verpachtersvermogen voor box 3 in te voeren. Een heffing in box 3 brengt
niet mee dat het rendement voor de verpachter niet voldoende aantrekkelijk
zou zijn. Dit komt doordat bij de bepaling van de waarde in het economische
verkeer van verpachte grond de waardedrukkende werking van de omstandigheid
dat de grond is verpacht in aanmerking wordt genomen, zoals in het «kabinetsstandpunt
rapport Commissie Pachtnormen» (Kamerstukken II 2005/2006, 27 924,
nr. 25), onder verwijzing naar de parlementaire behandeling van de Wet IB
2001 (Kamerstukken II, 26 727, nr. 7), is vermeld.Ik zal dit hier nader uiteenzetten. In onderzoek door het LEI (2003; project
62 753) is geconcludeerd dat de gemiddelde opbrengstprijs van verpachte
grond zich sinds 1985 beweegt rond of net boven de 50% van de prijs
van onverpachte grond. In het Besluit van 27 maart 2006, nr. CPP2006/639M,
van de Staatssecretaris van Financiën is in dat verband aangegeven dat
de waardering van verpachte grond voor box 3 voor «niet eindige pacht»
mag worden gesteld op 45% van de waarde van onverpachte grond. Aldus
wordt in box 3 een bedrag in aanmerking genomen dat nagenoeg gelijk is aan
de maximale pachtprijs en mogelijk lager ligt dan de maximale pachtprijs.Dit zal hieronder worden geïllustreerd aan de hand van een voorbeeld,
waarbij als maximale pachtprijs 2% van de vrije verkeerswaarde van
de grond in onverpachte staat bij voortgezet agrarisch gebruik
wordt genomen. Uitgangspunt van het Pachtnormenbesluit 1995 was dat de pachtprijs
uiteindelijk dit niveau zou bereiken. Bij de nieuwe voorgestelde systematiek
is dit op zich geen uitgangspunt, maar wel is dit als bovengrens gesteld voor
de maximale pachtprijs. Waarde economisch verkeer van onverpachte grond100 000 euro Pachtprijs: maximaal 2% van de vrije verkeerswaarde2 000 euro   Waarde economisch verkeer van verpachte grond:   45% van 100 000 euro45 000 euro   Forfaitair rendement voor box 3:    4% van 45 000 euro1 800 euro  Vermogensrendementsheffing box 3:   30% van 1 800 euro540 euroHieruit blijkt dat het in box 3 gehanteerde forfaitair rendement (€ 1 800)
lager uitvalt dan de maximale pachtopbrengst (€ 2 000). Ook
blijkt hieruit dat de effectieve heffing in box 3 in dergelijke gevallen 27%
van de pachtprijs bedraagt. Overigens is hierbij nog geen rekening gehouden
met heffingvrij vermogen in box 3.Verpachtersvermogen wordt zodoende tegen een reële waarde in de heffing
betrokken. Dat de individueel laatst betaalde pachtprijs soms lager ligt dan
de maximaal 2% van de vrije verkeerswaarde van landbouwgrond, doet
niet af aan het feit dat op grond van de nieuwe berekeningsmethodiek de maximale
pachtprijs bij een normale ontwikkeling van de grondbeloning zich op dit niveau
zal kunnen bevinden. De hoogst toelaatbare pachtprijs zal dan ook dusdanig
zijn dat een voldoende rendement overblijft bij heffing in box 3.Wat betreft de onderhoudskosten kan worden opgemerkt dat die reeds in
de hoogte van het forfaitair rendement zijn verdisconteerd, evenals dat bijvoorbeeld
het geval is bij verhuurde woningen die in box 3 in aanmerking worden genomen.
Voor zover bij verpachtersvermogen sprake is van een bijzondere waardedrukkende
werking is deze al bij het bepalen van de waarde in het economische verkeer
van dat vermogen in aanmerking genomen.Er zijn geen andere zwaarwegende redenen, zoals een algemeen maatschappelijk
belang, om een vrijstelling van verpachtersvermogen voor box 3 in te voeren.De leden van de fracties van de SGP en Christenunie vragen verder de vrijstellingen
in box 3 voor natuurterreinen en landgoederen in de beschouwing te betrekken.Hierover kan worden opgemerkt dat deze vrijstellingen, die primair gerelateerd
zijn aan het algemeen belang dat gemoeid is met de instandhouding van natuurschoon,
geen relatie hebben met het instituut pacht. Naar aanleiding van de aandacht
die laatstgenoemde leden vroegen voor de particuliere verpachter van opstallen
kan in dit verband nog worden opgemerkt dat de vrijstellingen voor natuurterreinen
en landgoederen zich niet uitstrekken tot op die terreinen gelegen opstallen.OvergangsrechtIn een aanvulling op het voorlopig verslag heeft de commissie nog om een
reactie gevraagd op de artikelen van mr E.H.M. Harbers in Agrarisch recht
nr. 5, mei 2006, en nr. 12, december 2006, waarbij de commissie in het bijzonder
vroeg naar de opvattingen van de regering met betrekking tot de passage op
p. 669 e.v. over het feit dat niet is voorzien in overgangsrecht
in relatie tot de amendementen die de Tweede Kamer in het wetsvoorstel heeft
aangebracht.Voorop moet worden gesteld dat het hier gaat om het hiervoor al vermelde
amendement Slob (Kamerstukken II, 2005–2006, 30 448, nr. 13) waarbij
artikel 375 van het wetsvoorstel is vervallen. Dit artikel hield, zoals gezegd,
in dat de verpachter de pachtovereenkomst kan opzeggen op de grond dat de
pachter de leeftijd van 65 jaren heeft bereikt. Die bepaling kwam neer op
een voortzetting van de regeling van artikel 38a Pachtwet. Het vervallen van
deze regeling is niet van een bijzondere bepaling van overgangsrecht voorzien,
zodat daarvoor slechts de algemene regels van overgangsrecht gelden. Daarvan
zijn blijkens de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II, 2005–2006,
30 448, nr. 8, p. 16) met name van belang de artikelen 68a, 69 en 74
van de Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek. Deze regels brengen mee dat
het nieuwe pachtrecht in beginsel ook voor lopende pachtovereenkomsten gaat
gelden («onmiddellijke werking», artikel 68a), behoudens enkele
in artikel 69 genoemde uitzonderingen, en dat lopende procedures, met name
wat betreft de bevoegdheid, de aard van de procedure en de eventuele rechtsmiddelen,
naar het oude recht worden afgewikkeld (artikel 74). Deze algemene regels
zijn voor het wetsvoorstel voldoende geacht, kort gezegd, omdat het nieuwe
pachtrecht, voor zover het reeds bestaande overeenkomsten betreft, een voortzetting
van het oude recht vormt, zij het met verbeteringen en verduidelijkingen die
ook voor bestaande overeenkomsten wenselijk zijn. Mr Harbers vestigt er terecht
de aandacht op dat het vervallen van de leeftijdsgrens, thans te vinden in
artikel 38a Pachtwet, alsnog een substantiële verandering in het bestaande
recht voor lopende pachtovereenkomsten brengt en dat dit een vraag van overgangsrecht
oproept, die beantwoording behoeft. Nu het amendement niet van een overgangsregel
is voorzien dient het antwoord aan de hand van de voormelde algemene regels
te worden gegeven.Hoofdregel is dan dat na het in werking treden van het wetsvoorstel niet
meer een kennisgeving als bedoeld in artikel 36, tweede lid, Pachtwet kan
worden uitgebracht teneinde een verlengingsprocedure uit te lokken, die tot
toepassing van artikel 38a Pachtwet kan leiden. Dat volgt uit artikel 68a
van de voormelde Overgangswet: «onmiddellijke werking» van het
nieuwe recht. Het is klaarblijkelijk ook in overeenstemming met de strekking
van het amendement. Daarmee zijn evenwel nog niet alle vragen beantwoord.Voor de praktijk is in het bijzonder van belang wat onder het nieuwe recht
het gevolg is van een nog onder het oude recht uitgebrachte kennisgeving als
bedoeld in artikel 36, tweede lid, Pachtwet. Te denken valt hier met name
aan een kennisgeving, inhoudende dat de verpachter geen verlenging van de
pachtovereenkomst wenst in verband met het feit dat de pachter voor het einde
van de lopende pachtovereenkomst de leeftijdsgrens van 65 jaren heeft bereikt
of zal bereiken. Er kunnen zich hier verschillende situaties voordoen.In de eerste plaats kan het zijn dat de pachter verzuimt om binnen de
termijn van één maand voorgeschreven in artikel 36, derde lid,
Pachtwet een verzoek tot verlenging in te dienen. In dat geval eindigt de
pachtovereenkomst op de dag waarop de lopende pachttermijn eindigt, ook als
die termijn onder het nieuwe recht afloopt. Dat volgt uit artikel 69, aanhef
en onder d van de voormelde Overgangswet. Volgens die bepaling heeft inwerkingtreding
van de nieuwe wet immers niet tot gevolg dat vorderingsrechten ontstaan «indien
alle feiten die de wet daarvoor vereist, reeds voordien waren voltooid».
Zou de pachtovereenkomst niet door het verstrijken van de termijn eindigen,
dan zouden voor de pachter, zowel als voor de verpachter, vorderingsrechten
uit het voortduren van de pachtovereenkomst ontstaan als bedoeld in artikel
69 onder d, terwijl de onder het oude recht voltooide feiten reeds deden vaststaan
dat die vorderingen juist niet zouden ontstaan. Men denke aan het vorderingsrecht
van een pachter tot gebruik van het gepachte en het vorderingsrecht
van de verpachter ter zake van de pachtprijs.Het voorgaande geldt met name, wanneer de termijn van artikel 36, derde
lid, Pachtwet nog onder het oude recht afliep. Doet zich het geval voor dat
de kennisgeving van artikel 36, tweede lid, Pachtwet onder het oude recht
werd uitgebracht, maar de termijn van het derde lid van dat artikel onder
het nieuwe recht afloopt, dan geldt het volgende. Het ongebruikt verstrijken
van de termijn is dan een relevant feit dat niet onder het oude recht is voltooid
in de zin van artikel 69 onder d Overgangswet. De pachtovereenkomst eindigt
niet overeenkomstig het oude recht, maar wordt overeenkomstig het nieuwe recht
van rechtswege verlengd. De verpachter zal de overeenkomst naar het nieuwe
recht moeten opzeggen. De leeftijdsgrens van 65 jaren, vervat in artikel 38a
Pachtwet, kan niet meer aan de orde komen.In de tweede plaats kan het zijn dat de pachter wel binnen de termijn
van artikel 36, derde lid, Pachtwet met een verzoek tot verlenging van de
pacht reageert en dat wel nog onder het oude recht. Hier doet zich derhalve
het in artikel 74 van de Overgangswet bedoelde geval van een lopende procedure
voor. Artikel 74 brengt, zoals gezegd, mee, dat de procedure met name wat
betreft de bevoegdheid, de aard van de procedure en de eventuele rechtsmiddelen
naar het oude recht wordt afgewikkeld.De aard van de procedure – een bijzondere, in detail in de Pachtwet
geregelde verzoekschriftprocedure voor de pachtrechter, die is gericht op
verlenging van de pachtovereenkomst en die naar zijn aard niet op iets anders
gericht kan worden – wordt derhalve door het nieuwe recht niet aangetast.
Wij menen voorts dat ook hier artikel 69 onder d van de Overgangswet meebrengt
dat ook artikel 38a Pachtwet nog van toepassing is. Doordat het verlengingsverzoek
onder het oude recht is ingediend na een kennisgeving van de verpachter waarin
hij bezwaar maakt tegen verdere verlenging dan artikel 38a Pachtwet toestaat,
is immers een situatie ontstaan waarin alle feiten die de wet eist voor het
beëindigen van de pachtovereenkomst overeenkomstig artikel 38a Pachtwet
onder het oude recht waren voltooid. Zou artikel 38a niet van toepassing zijn,
dan zou een situatie ontstaan waartegen artikel 69 onder d Overgangswet zich
juist keert: het ontstaan van nieuwe vorderingsrechten op grond van onder
het oude recht voltooide feiten.Een verpachter die de verlenging van de pachtovereenkomst naar het bestaande
recht behandeld wil zien, doet er derhalve verstandig aan om ten minste een
maand voor de inwerkingtreding van het wetsvoorstel een kennisgeving als bedoeld
in artikel 36, tweede lid, Pachtwet, te doen uitgaan, zodat de pachter nog
onder het bestaande recht een verzoekschrift tot verlenging zal moeten indienen,
wil hij voorkomen dat de pachtovereenkomst bij het einde van de lopende pachttermijn
eindigt.Zou de pachter zijn verzoek tot verlenging pas na het inwerkingtreden
van het wetsvoorstel doen, dan kan geen beroep meer op de Pachtwet worden
gedaan. De pachter is derhalve in zijn verzoek niet ontvankelijk. Hij heeft
bij het verzoek ook geen belang, omdat de pachtovereenkomst zonder verzoek
wordt verlengd behoudens opzegging door de verpachter. Ook hier kan uiteraard
artikel 38a Pachtwet niet meer aan de orde komen.Bij dit alles verdient nog aantekening dat mogelijk is dat de verpachter
bij zijn beleid erop heeft vertrouwd dat de pachtovereenkomst in verband met
het bereiken van de leeftijd van 65 jaren door de pachter zou eindigen, nu
dit thans in artikel 38a Pachtwet wordt bepaald. Is de verpachter op dit punt
in zijn gerechtvaardigde verwachtingen beschaamd, dan kan de opzeggingsgrond
van artikel 370 lid 1 onder c van het wetsvoorstel uitkomst bieden. Het beschamen
van een dergelijke verwachting kan, naar onze mening, immers zeer wel onredelijk
zijn in de zin van die bepaling. Daartoe kan mede een beroep worden gedaan
op de algemene regels van overgangsrecht. Artikel 75 van de Overgangswet nieuw
Burgerlijk Wetboek verwijst immers uitdrukkelijk naar de maatstaven van redelijkheid en billijkheid als correctie op het resultaat van een regel van
overgangsrecht die in beginsel tot toepassing van het nieuwe recht leidt.In het voorgaande ligt besloten welk standpunt wordt ingenomen ter zake
van de beschouwingen van mr Harbers met betrekking tot het overgangsrecht
in verband met het vervallen van artikel 38a Pachtwet wegens het amendement
Slob.Daarnaast vraagt de schrijfster zich nog af hoe het gaat met de lopende
contracten als bedoeld in artikel 70f lid 5 Pachtwet. Deze contracten eindigen
op de dag waarop zij volgens die contracten zelf eindigen. Het nieuwe recht
brengt hierin geen verandering. Deze contracten worden niet, zoals schrijfster
suggereert, ineens overeenkomsten als bedoeld in artikel 397 van het wetsvoorstel.
Contracten als bedoeld in dat artikel kunnen immers naar hun aard slechts
onder het nieuwe recht worden gesloten. De suggestie van mr Harbers als zou
dan door het wetsvoorstel op lopende overeenkomsten als bedoeld in artikel
70f lid 5 Pachtwet ineens de nieuwe regels voor reguliere pacht van toepassing
worden is evenmin juist. Het wetsvoorstel bevat geen regel die de reguliere
pacht uitbreidt tot gebieden waarvoor zij volgens de Pachtwet niet gold, zoals
de eenmalige pacht van artikel 70f lid 5. Wel gaan krachtens artikel 68a van
de Overgangswet voor lopende overeenkomsten als bedoeld in artikel 70f lid
5 Pachtwet vanaf de inwerkingtreding van het wetsvoorstel de algemene regels
gelden die voor alle pachtovereenkomsten geschreven zijn, zoals de artikelen
336–345 betreffende de verplichtingen van de verpachter en de artikelen
346–360 betreffende verplichtingen van de pachter. Hetzelfde geldt voor
de artikelen 361 en 362 betreffende de overgang van pacht bij overdracht van
de verpachte zaken. Aan onmiddellijke werking van deze regels is behoefte.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20062007-30448-D.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl