Herziening van de Wet wapens en munitie; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24107, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-03-1995

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24107 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMENE TOELICHTING InleidingHoofdlijnenARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I Onderdeel AOnderdeel BI. Categorie III. Categorie IIIII. Categorie IIIIV. Categorie IVOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOnderdeel FOnderdeel GOnderdeel HOnderdeel IOnderdeel JOnderdeel KOnderdeel LOnderdeel MOnderdeel NOnderdeel OOnderdeel POnderdeel QOnderdeel ROnderdeel SOnderdeel TOnderdeel UOnderdeel VOnderdeel WOnderdeel XOnderdeel YOnderdeel ZOnderdeel AAOnderdeel BBOnderdeel CCOnderdeel DDOnderdeel EEOnderdeel FFOnderdeel GGOnderdeel HHOnderdeel IIOnderdeel JJOnderdeel KKOnderdeel LLOnderdeel MMOnderdeel NNOnderdeel OOOnderdeel PPOnderdeel QQArtikel IIArtikel IIIArtikel IVArtikel VArtikel VIArtikel VIIArtikel VIIIOndertekeningBIJLAGE IIOVERZICHT CATEGORIE-INDELING EN STRAFBEDREIGING
VOORHANDEN HEBBENHerziening van de Wet wapens en munitie 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24107Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 74 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 107Herziening van de Wet wapens en munitienr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMENE TOELICHTING InleidingBeheersing van het legale wapenbezit en bestrijding van het illegale wapenbezit
zijn de doelstellingen van de op 1 september 1989 in werking getreden Wet
wapens en munitie (WWM). De ervaringen die de afgelopen jaren met de toepassing
en uitvoering van deze wet zijn opgedaan, de internationale ontwikkelingen
inzake de wapenregelgeving, alsmede de geconstateerde toename van vuurwapencriminaliteit
geven thans aanleiding de wapenwetgeving op een aantal onderdelen te herzien.Een belangrijke aanzet voor deze herziening van de WWM werd gevormd door
de in 1991 verschenen rapportages van de Recherche Advies Commissie (RAC)
en het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatie Centrum van het Ministerie
van Justitie (WODC), respectievelijk getiteld «De bestrijding van vuurwapencriminaliteit
op de korrel genomen» en «Vuurwapencriminaliteit in het vizier».
Het RAC-rapport is grotendeels gebaseerd op de resultaten van een veldonderzoek
dat in nauwe samenwerking met het WODC is verricht. De resultaten van dit
veldonderzoek zijn neergelegd in voornoemde WODC-rapportage. Centrale conclusie
van deze rapportages is dat de Nederlandse samenleving in toenemende mate
wordt geconfronteerd met uitingen van vuurwapengeweld, zodat het hoogst noodzakelijk
is om het illegale bezit en de illegale handel in vuurwapens structureel en
gericht te bestrijden, gecombineerd met een intensivering van het toezicht
op het legale bezit van vuurwapens. In het RAC-rapport wordt daartoe een aantal
voorstellen gedaan, die overwegend van organisatorische en logistieke aard
zijn. De realisatie daarvan is inmiddels ter hand genomen aan de hand van
een medio 1993 daartoe opgesteld projectplan.In beide rapporten wordt ook aandacht geschonken aan het wettelijk instrumentarium.
De RAC-werkgroep concludeert dat de WWM op zich voldoende mogelijkheden biedt
om op adequate wijze toezicht en controle op het legale wapenbezit uit te
oefenen. Wel blijkt uit de rapportages dat de WWM door politie en openbaar
ministerie als moeilijk toegankelijk wordt ervaren en dat de wet
weinig «gebruikersvriendelijk is». Uit het WODC-onderzoek blijkt
dat er bij de uitvoerders nogal wat misverstanden over de WWM bestaan, hetgeen
volgens de onderzoekers niet alleen illustreert de door politie en justitie
ervaren complexiteit van deze wet, maar ook het gebrek aan de vereiste kennis
en deskundigheid voor de uitvoering. Aan laatstgenoemd punt wordt aandacht
besteed in het hierboven gememoreerde projectplan, waarvan het element deskundigheidsbevordering
een afzonderlijk onderdeel vormt. Op het punt van de complexiteit van de regelgeving
beoogt het onderhavige wetsvoorstel uitkomst te bieden, door de WWM op een
aantal onderdelen te vereenvoudigen en te stroomlijnen. HoofdlijnenIn hoofdlijnen komen de hier voorgestelde wijzigingen ter vereenvoudiging
en stroomlijning van de WWM op het volgende neer:a. Alle bepalingen die betrekking hebben op de op 9 december 1970 te Brussel
tot stand gekomen Benelux-Overeenkomst inzake Wapens en munitie (Trb. 1971,
41) worden geschrapt. Handhaving van de Nederlandse wapenwetgeving werd in
het verleden bemoeilijkt door de liberale Belgische wapenwetgeving. Nederland
heeft daarom de afgelopen decennia druk op België uitgeoefend om tot
een meer stringente wapenwetgeving te komen, in het bijzonder op het punt
van de verkrijging en de overdracht van vuurwapens. Een belangrijke stap was
de totstandkoming in 1970 van de Benelux-Overeenkomst inzake wapens en munitie.
Deze overeenkomst voorziet onder andere in een voor alle vuurwapens geldend
eenvormig vergunningensysteem voor de verkrijging en overdracht van vuurwapens.
De overeenkomst is echter nimmer door de drie Benelux-staten bekrachtigd en
bijgevolg nooit in werking getreden. Reden hiervan was dat – ondanks
herhaaldelijk aandringen van Nederlandse en Luxemburgse zijde – de noodzakelijke
Belgische uitvoeringswetgeving nimmer tot stand is komen.Het niet in werking treden van de overeenkomst heeft echter geen gevolgen
(meer) voor de handhaving van de Nederlandse wapenwetgeving, omdat de onderhavige
materie inmiddels is geregeld in Richtlijn nr. 91/477/EEG van de Raad van
de Europese Gemeenschappen van 18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving
en het voorhanden hebben van wapens (PbEG L 256/51). Ter implementatie van
die richtlijn is de Wet wapens en munitie inmiddels aangepast (Wet van 27
januari 1994, Stb. 84, houdende aanpassing van de Wet wapens en munitie aan
de richtlijn van 18 juni 1991 van de Raad van de Europese Gemeenschappen inzake
de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens, in werking
getreden op 1 april 1994). Hoewel de systematiek van de EG-richtlijn een andere
is dan die van de Benelux-Overeenkomst, is het praktisch effect nagenoeg gelijk.
Onder de werkingssfeer van de richtlijn kan een ingezetene van Nederland alleen
een vuurwapen in een andere lid-staat verkrijgen indien de Nederlandse autoriteiten
daartoe hun voorafgaande toestemming hebben gegeven. Overigens kan in dit
verband nog worden vermeld dat ook de Schengen-Uitvoeringsovereenkomst een
paragraaf inzake wapens bevat. De in Schengen-verband geldende regels voor
verkrijging en overdracht van wapens zijn echter nagenoeg gelijk aan de EG-bepalingen
op dit punt.Gelet op het bovenstaande is het niet zinvol meer om de inwerkingtreding
van de Benelux-Overeenkomst na te streven. Dit betekent dat alle bepalingen
van de Wet wapens en munitie die specifiek uitvoering geven aan de Benelux-Overeenkomst
kunnen worden geschrapt. Ook het vanwege de Benelux-Overeenkomst ingevoerde
begrip «schietwapen» zal worden vervangen door het – meer
vertrouwde en gangbare – begrip «vuurwapen».
Een en ander betekent een aanzienlijke vereenvoudiging van de WWM.b. De complexe structuur van de WWM is waar mogelijk vereenvoudigd, met
instandhouding van de systematiek van de wet. De WWM wordt in de praktijk
vaak als moeilijk toegankelijk ervaren. Dat is uiteraard niet bevorderlijk
voor de handhaving daarvan. Daarom is de wet op een aantal onderdelen vereenvoudigd.
Zo is de categorie-indeling van wapens en munitie vrijwel geheel herzien,
waardoor een meer overzichtelijke indeling is ontstaan. Voorts zijn alle algemene
weigerings- en intrekkingsgronden systematisch bijeengebracht, in plaats van
het steeds weer per afzonderlijke paragraaf vermelden van deze gronden.c. De gelaagdheid van de regelgeving wordt verminderd door het laten vervallen
van het Besluit wapens en munitie. De moeilijke toegankelijkheid van de wapenwetgeving
wordt mede veroorzaakt door de gelaagdheid van de regelgeving, waarbij achtereenvolgens
materiële normstellingen zijn terug te vinden in de Wet wapens en munitie,
het Besluit wapens en munitie, de Regeling wapens en munitie en de Circulaire
wapens en munitie. Voorgesteld wordt om het Besluit wapens en munitie te schrappen
en de daarin voorkomende bepalingen deels naar de wet over te hevelen en deels
naar de Regeling wapens en munitie.d. De in de wet voorkomende open delegatiebepalingen worden alle genormeerd.
Ook deze wijziging strekt tot het beter toegankelijk maken van de wapenwetgeving.
De WWM kent thans veel open delegatiebepalingen, in het bijzonder waar het
betreft de mogelijkheid om bij ministeriële regeling vrijstelling te
verlenen van de onderscheidene verbodsbepalingen. Hiermee wordt geen recht
gedaan aan het uitgangspunt dat de wet de primaire kenbron van het recht behoort
te zijn. Alle delegatiebepalingen worden daarom voorzien van een materiële
aanduiding van de gevallen waarin bij ministeriële regeling afwijkende
of aanvullende regels kunnen worden gesteld.e. Uitvoeringstaken worden zoveel mogelijk overgeheveld naar de korpschef.
Ingevolge de Invoeringswet Politiewet 1993 zijn de uit de WWM voortvloeiende
taken van de ruim zeshonderd hoofden van plaatselijke politie overgegaan op
de vijfentwintig korpschefs. Door deze concentratie op regioniveau, wordt
het mogelijk om de afgifte van bepaalde vergunningen die thans door de Minister
van Justitie (erkenningen) en de Commissaris van de Koningin (consenten) worden
verleend, over te hevelen naar de korpschefs. Dit betekent dat de korpschefs
voortaan worden belast met de afgifte van alle vergunningen ingevolge de WWM,
met uitzondering van de ontheffingen krachtens de artikelen 4 en 13 van de
wet. Het kwantitatief en kwalitatief uitzonderlijk karakter van deze ontheffingen
maakt het gewenst dat deze bevoegdheid bij de Minister van Justitie blijft
berusten.f. Het bieden van een oplossing van uit de praktijk gebleken knelpunten.
Sommige regels worden als te knellend ervaren, terwijl andere regels te veel
speelruimte laten of tot interpretatieproblemen leiden. De belangrijkste wijzigingen
op dit punt hebben betrekking op de categorie-indeling van wapens, uitbreiding
van de vrijstellingsmogelijkheden voor wapens met een bijzondere toepassing,
een regeling inzake bewaarloon voor in bewaring gegeven wapens of munitie
bij de korpschef, het introduceren van een ontheffingsmogelijkheid met betrekking
tot doorvoer van wapens van categorie I, een wettelijke grondslag voor het
geven van regels met betrekking tot de medische geschiktheid en vaardigheid
in het omgaan met wapens en het aantal wapens dat houders van een verlof tot
het voorhanden hebben of een jachtakte ten hoogste voorhanden mogen hebben,
alsmede de introductie van een «vrijwaringsbewijs» voor wapens
van categorie III die door de houder van een verlof tot het voorhanden hebben
of van een jachtakte worden verkocht aan wapenhandelaren.g. Het verbeteren van het strafrechtelijk instrumentarium ter bestrijding
van (vuur)wapencriminaliteit. De hierboven onder a tot en met f genoemde hoofdlijnen
van dit wetsvoorstel staan alle in het teken van het beter kunnen verwerkelijken
van de aan de WWM ten grondslag liggende doelstellingen, te weten beheersing
van het legale wapenbezit en bestrijding van het illegale wapenbezit. De daarin
vervatte voorstellen zijn overwegend van administratiefrechtelijke aard. Echter
ook op het punt van de strafrechtelijke handhaving is het wenselijk om de
WWM op een aantal punten bij te stellen. Daarbij is aangesloten bij het advies
van de RAC-werkgroep «Vuurwapencriminaliteit». In de eerste plaats
gaat het om het verruimen van de mogelijkheden om voorlopige hechtenis toe
te passen, waardoor tevens de mogelijkheden worden uitgebreid tot het aanhouden
buiten heterdaad en tot het in verzekering stellen van verdachten van overtreding
van de WWM. Daarnaast is de opbouw van de strafbepalingen op een meer eenvoudige
en begrijpelijke leest geschoeid. Ten slotte dient hier te worden vermeld
de introductie van een verbod tot het voorhanden hebben van wapens van categorie
IV voor minderjarigen, alsmede het daaraan gekoppelde verbod tot overdracht
van dergelijke wapens aan minderjarigen.Vanwege de omvang van de hier voorgestelde wijzigingen is als bijlage
I bij deze memorie van toelichting een integrale tekst van de WWM gevoegd,
waarin de voorgestelde wijzigingen vet zijn weergegeven. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel I Onderdeel ADe wijzigingen in het eerste lid van artikel 1 houden, met uitzondering
van de onderdelen 5° en 6°, allen verband met het niet in werking
treden van de Benelux-Overeenkomst. De onderdelen 3° en 4° zijn dusdanig
gewijzigd, dat zij thans alleen nog maar op vuurwapens betrekking hebben.
Het uit de Benelux-Overeenkomst voortvloeiend begrip «schietwapen»
wordt hiermee verlaten. Dit levert niet alleen een vereenvoudiging in de regelgeving
op, maar sluit ook beter aan op het normale spraakgebruik. Lucht-, gas- en
veerdrukwapens worden voortaan separaat ondergebracht in categorie IV (draagverbod).
Hiermee wordt overigens de huidige praktijk – zoals thans neergelegd
in een betrekkelijk ingewikkeld systeem van ministeriële vrijstellingen –
op formeelwettelijk niveau geregeld. In de onderdelen 7° en 8° zijn
de verwijzingen naar het Beneluxgebied geschrapt. In onderdeel 12° tenslotte
dient, vanwege het verlaten van het begrip «schietwapen», voortaan
van de Europese vuurwapenpas te worden gesproken in plaats van de Europese
schietwapenpas. Deze terminologie sluit overigens ook beter aan bij de in
de andere lid-staten gebruikte aanduiding voor dit document (dat immers in
de Europese wapenrichtlijn als Europese vuurwapenpas wordt aangeduid).De definitie van «beheerder» in onderdeel 5° is aangepast
aan de erkenningsplichtige handelingen, genoemd in artikel 9, eerste lid,
van de wet, door toevoeging van het beproeven van wapens en munitie. De definitie van «invoer» in onderdeel 6° komt te vervallen.
De Wet wapens en munitie maakt thans een onderscheid tussen het binnen het
Nederlandse grondgebied brengen van wapens (doen binnenkomen) en het in het
vrije verkeer brengen van wapens (invoer). Dit onderscheid is mede ingegeven
door de Benelux-Overeenkomst. Vanwege het niet in werking treden van deze
overeenkomst en gegeven de doelstellingen van de wapenwetgeving (beheersing
van het legale wapenbezit en bestrijding van het illegale wapenbezit) kan
hier worden volstaan met het geografische begrip doen binnenkomen. Bovendien
sluit het hanteren van dit feitelijk begrip ook beter aan bij de Europese
wapenrichtlijn, die immers spreekt van het overbrengen van wapens van een
lid-staat naar een andere. Zo is voor het doen binnenkomen in Nederland van
wapens uit een andere lid-staat van de Europese Unie nog steeds een consent
nodig, terwijl het toch geen invoer in bovengenoemde zin betreft. Hiermee
staat op gespannen voet het huidige artikel 14, tweede lid, dat bepaalt dat
een consent tot binnenkomen kan worden verleend voor invoer, voor doorvoer
of voor overbrenging en opslag onder douaneverband. Genoemd artikellid zal
dan ook eveneens vervallen (zie hiervoor de toelichting bij artikel I, onderdeel
M).In plaats van de definitie van «invoer» wordt een definitie
van «bestemming» opgenomen in het nieuwe onderdeel 6°. In
het wapenexportbeleid (zie hiervoor ook de toelichting bij artikel I, onderdeel
P) wordt met opzet de term «eindbestemming» gebruikt, welke kan
afwijken van de «bestemming» van wapens en munitie indien in het
land van bestemming nog (verdere) doorvoer zal plaatsvinden. Doordat in de
Wet wapens en munitie slechts wordt gesproken van «bestemming»
kan tijfel ontstaan over het antwoord op de vraag of een consent kan worden
geweigerd indien reeds bekend is dat de wapens en munitie na aankomst in de
(aanvaardbare) bestemming (verder) worden doorgevoerd naar een ongewenste
eindbestemming. Teneinde iedere twijfel uit te sluiten wordt een definitie
van «bestemming» in de wet opgenomen, inhoudende dat daaronder
tevens de eindbestemming wordt begrepen, indien ten tijde van de consentaanvraag
bekend is dat de wapens en munitie vanuit de onmiddellijke bestemming zullen
worden doorgevoerd.Het tweede lid van artikel 1 vervalt vanwege het vervallen van het begrip
«schietwapen». De lucht-, gas- en veerdrukwapens zullen –
zoals hierboven reeds is aangegeven – voortaan worden ondergebracht
in categorie IV. Onderdeel B1. De categorie-indeling ten aanzien van wapens wordt op een aantal punten
gewijzigd. I. Categorie IVoorgesteld wordt categorie I dusdanig te wijzigen, dat het voortaan een
systematische opsomming zal bevatten van alle verboden blanke wapens en enige
andere absoluut verboden handwapens. Deze verboden wapens staan thans verspreid
over de wet (artikel 2, eerste lid, categorie I) en de regeling (artikel 2),
met als complicerende factor dat ten aanzien van een aantal wapens van categorie
I juist weer een vrijstelling is verleend op grond van artikel 5, sub d, van
de wet door een extensieve interpretatie van de omschrijving «bestemd
voor een verzameling». Een en ander komt de kenbaarheid van de regelgeving –
en daarmee de handhaafbaarheid daarvan – uiteraard niet ten goede. Daarom
wordt voorgesteld de bestaande praktijk geheel op formeelwettelijk niveau
te regelen. Daartoe strekken de wijzigingen van de onderdelen 1°, 2°,
3° en 5°. De opsomming van de in de onderdelen 1°, sub a tot en
met d, en 2°, sub a en b, genoemde voorwaarden heeft een alternatief
karakter. Indien aan één daarvan wordt voldaan, is er sprake
van een wapen van categorie I. Dus bijvoorbeeld: een stiletto waarvan het
lemmet 9 cm of langer is, valt altijd onder categorie I, ongeacht of het van
een stootplaat is voorzien of meer dan een snijkant heeft. Ten aanzien van
het in de onderdelen 1° en 2° gebezigde woord «snijkant»
zij nog vermeld dat hieronder ook wordt begrepen een (gekartelde) zaagkant.
De hier – en elders in artikel 2 – opgenomen wapens zijn van een
summiere aanduiding voorzien. Op grond van artikel 5 van de Wet wapens en
munitie zal – voorzover dat niet reeds is geschied – in de Regeling
wapens en munitie een nadere omschrijving worden gegeven van deze wapens.
Zo wordt in categorie I, onderdeel 1°, bijvoorbeeld volstaan met de aanduiding
«vlindermessen», terwijl de nadere omschrijving wordt gegeven
in de Regeling wapens en munitie, namelijk «een mes waarvan het heft
in de lengterichting in tweeën is gedeeld en waarvan het lemmet naar
buiten wordt gebracht door elk van de delen van het heft in tegenovergestelde
richting zijdelings open te vouwen». In onderdeel 1° is overigens
ook niet meer opgenomen op welke wijze de lengte en breedte van het lemmet
gemeten dienen te worden. Het spreekt voor zich dat dit dient te geschieden
vanaf het heft, onderscheidenlijk over het midden.De thans nog in onderdeel 3° voorkomende wurgstokken worden overgebracht
naar categorie III, teneinde in bepaalde gevallen verlof te kunnen verlenen
voor het voorhanden hebben daarvan (bijvoorbeeld gebruik voor nunchaku vechtsport
in verenigingsverband). Hoewel deze wapens uitermate gevaarlijk en ongewenst
zijn, waardoor indeling in categorie I zeker op zijn plaats is, is het gebruik
daarvan – onder strikte voorwaarden – in de nunchaka vechtsport
acceptabel. Thans is het echter niet mogelijk daarvoor een verlof tot het
voorhanden hebben te verlenen, zodat het gebruik van deze wapens in verenigingsverband
soms oogluikend wordt toegestaan. Dit is geen bevredigende situatie. Daarom
wordt voorgesteld voor deze wapens de mogelijkheid te scheppen tot het verlenen
van een verlof tot het voorhanden hebben, door deze naar categorie III over
te brengen.Ook katapulten worden soms oogluikend toegestaan, namelijk waar het gaat
om het gebruik door sportvissers van zogenoemde voerkatapulten. Hoewel een
dergelijk bonafide gebruik van een katapult het zou kunnen rechtvaardigen
om deze eveneens over te hevelen naar categorie III, pleiten hier toch zwaarwegende
argumenten tegen. Dit zou namelijk betekenen dat alle sportvissers in beginsel
voor een verlof tot het voorhanden hebben van een voerkatapult in aanmerking
zouden komen. Hiermee zou de katapult op grote schaal onder de bevolking worden
verspreid, hetgeen in strijd is met de doelstellingen van de wapenwetgeving.
Bovendien zou zowel het verlenen van verloven als het toezicht op de verlofhouders
enorme uitvoeringslasten met zich mee brengen. De handhaafbaarheid van een
«gecontroleerde verspreiding» van voerkatapulten zou welhaast
onmogelijk zijn. Een en ander rechtvaardigt het handhaven van katapulten in
categorie I. Elk gebruik hiervan blijft dus verboden. Voor zover het gebruik
van voerkatapulten nog oogluikend wordt toegestaan, zal ook daaraan een einde
moeten komen. Ten aanzien van de uitzondering van speelgoedkatapulten in onderdeel
6° zij nog opgemerkt dat deze komt te vervallen vanwege het nieuwe vierde
lid van artikel 2, waarin een algemene uitzonderingsbepaling voor «speelgoedwapens»
is opgenomen.De in categorie I voorkomende bepalingen in de onderdelen 4° en 5°
die betrekking hebben op zogenoemde geheime en deloyale vuurwapens worden
ondergebracht in de onderdelen 3° en 4° van categorie II. De in onderdeel
4° van categorie II opgenomen geluiddempers voor vuurwapens worden daarentegen
overgeheveld naar onderdeel 3° van categorie I. Hierdoor wordt een meer
duidelijk onderscheid gemaakt tussen verboden wapens van categorie I en van
categorie II. Categorie I bevat voortaan uitsluitend de verboden
blanke wapens en handwapens, terwijl in categorie II alle verboden vuurwapens
en andere gemeengevaarlijke wapens zijn opgenomen. Categorie II bevat dus
voortaan ten opzichte van categorie I de wapens waarvan het gevaarzettingskarakter
veel groter is. Door op deze wijze een onderscheid te maken tussen categorie
I en categorie II kan de redactie van de strafbedreigingen in artikel 55 worden
vereenvoudigd (zie hiervoor de toelichting bij artikel I, onderdeel PP, alsmede
het als bijlage II bij deze memorie gevoegde overzicht van de (gewijzigde)
categorie-indeling en de bijbehorende strafbedreiging op het onbevoegd voorhanden
hebben van de desbetreffende wapens). II. Categorie IIIn het nieuwe onderdeel 3° van categorie II zijn de bestaande bepalingen
van onderdeel 5° van categorie I en onderdeel 3° van categorie II,
inzake deloyale vuurwapens, samengevoegd. De expliciete verwijzing naar opvouwbare
vuurwapens en vuurwapens waarvan de kolf of de loop in verschillende delen
uitneembaar zijn is vervallen, omdat het hier (tevens) gaat om vuurwapens
die zodanig zijn vervaardigd of gewijzigd dat het dragen niet of minder zichtbaar
is dan wel dat de aanvalskracht wordt verhoogd. Zo omvat het nieuwe onderdeel
3° niet alleen vuurwapens waarvan de kolf of de loop gedeeltelijk is afgezaagd,
maar ook vuurwapens die zo geconstrueerd zijn dat ze door een eenvoudige beweging
(dus zonder gebruikmaking van technische hulpmiddelen), zoals het losmaken
van een pal, opgevouwen of in hoofdgroepen uiteengenomen kunnen worden (bijvoorbeeld
vuurwapens met klapkolven, schuifkolven of telescopische kolven). Het gaat
hier dus om wapens die gemakkelijker zijn te verbergen, opdat daarmee in de
regel gemakkelijker kwade bedoelingen kunnen worden gerealiseerd.De thans in onderdeel 4° van categorie I opgenomen geheime vuurwapens
worden ondergebracht in onderdeel 4° van categorie II. Het gaat hier om
vuurwapens die verborgen zijn in een ander (gebruiks)voorwerp, bijvoorbeeld
een zogenoemde schietballpoint. De thans in onderdeel 4° van categorie
II genoemde geluiddempers voor vuurwapens worden, zoals hierboven reeds is
aangegeven, overgebracht naar onderdeel 3° van categorie I.De thans in onderdeel 5° van categorie II genoemde bajonetten worden
overgeheveld naar categorie IV. Dat wil zeggen dat voor bajonetten voortaan
uitsluitend een draagverbod zal gelden. Hiermee wordt de bestaande praktijk
op formeelwettelijk niveau geregeld. Thans geldt namelijk reeds op grond van
artikel 5, sub d, van de Regeling wapens en munitie een vrijstelling van het
verbod om bajonetten voorhanden te hebben, te vervoeren, over te dragen en
te doen binnenkomen of te doen uitgaan, voorzover deze zijn bestemd voor dan
wel deel uitmaken van een verzameling of een wandversiering. Doordat aan deze
vrijstellingsmogelijkheid een extensieve interpretatie wordt gegeven, is er
de facto uitsluitend sprake van een draagverbod voor bajonetten. Deze extensieve
interpretatie is echter door de Hoge Raad niet aanvaard (HR 19 oktober 1993,
NJ 1994, nr. 216). Dit arrest van de Hoge Raad vormt reden te meer om thans
op formeelwettelijk niveau een regeling te treffen, inhoudende dat voor bajonetten
uitsluitend een draagverbod geldt.In het nieuwe onderdeel 5° worden de stroomstootwapens opgenomen.
De «korte» stroomstootwapens zijn thans ingevolge artikel 2, eerste
lid, onder c, van de Regeling wapens en munitie aangewezen als wapens van
categorie I. De «lange» stroomstootwapens daarentegen worden geacht
te vallen onder het begrip «wapenstokken»; deze vallen dan ook
onder categorie III. Voorgesteld wordt om (beide soorten) stroomstootwapens
thans expliciet in categorie II op te nemen. Het zijn immers ongewenste wapens
die niet in handen van particulieren mogen komen. Ten slotte worden aan de in onderdeel 6° uitgezonderde wapens de verdovingsgeweren
toegevoegd. Hierdoor vallen niet alleen verdovingspistolen en -revolvers,
maar ook verdovingsgeweren onder de vergunningsplichtige wapens van categorie
III (in plaats van de verboden wapens van categorie II). III. Categorie IIIDe in onderdeel 3° genoemde degens, zwaarden of sabels, die niet bestemd
zijn voor de schermsport, gaan naar categorie IV, zodat daarvoor alleen een
draagverbod zal gelden. Hiermee wordt de bestaande vrijstellingspraktijk op
grond van artikel 5, aanhef en onder d, van de Regeling wapens en munitie
op formeelwettelijk niveau geregeld. Alleen de werpmessen blijven in categorie
III, onderdeel 3°, staan. Werpmessen zijn dermate gevaarlijk, dat niet
alleen het dragen maar ook het voorhanden hebben in beginsel niet kan worden
toegestaan. Wel kan in bijzondere gevallen hiervoor een vergunning worden
verleend, bijvoorbeeld voor circusartiesten. De in onderdeel 4° genoemde
wapenstokken gaan eveneens naar categorie IV (dus alleen een draagverbod).
Ook hier wordt de huidige vrijstellingspraktijk op grond van artikel 23 van
de Regeling wapens en munitie op formeelwettelijk niveau geregeld. Elektrische
wapenstokken horen daar uiteraard niet bij, omdat deze – zoals hierboven
reeds is uiteengezet – komen te vallen onder de in onderdeel 5°
van categorie II nieuw opgenomen stroomstootwapens. In plaats van de wapenstokken
worden in het nieuwe onderdeel 4° van categorie III de wurgstokken opgenomen.
Hierboven is reeds aangegeven dat wurgstokken van categorie I naar categorie
III worden overgeheveld teneinde voor het voorhanden hebben daarvan verlof
te kunnen verlenen in verband met het gebruik in de nunchaka vechtsport. Ook
met het nieuwe onderdeel 5° tenslotte wordt ten aanzien van alarm- en
startpistolen en -revolvers de bestaande praktijk (zoals thans geregeld in
artikel 4 van de Regeling wapens en munitie) op formeelwettelijk niveau geregeld.
Alle alarm- en startpistolen en -revolvers komen onder de verlofplicht te
vallen, behoudens bepaalde alarm- en startpistolen die zodanig zijn geconstrueerd
dat zij niet lijken op een «echt» vuurwapen. IV. Categorie IVDe wapens waarvoor reeds overeenkomstig de huidige praktijk (d.w.z. op
grond van vrijstellingen ingevolge de Regeling wapens en munitie) uitsluitend
een draagverbod geldt, worden expliciet onder categorie IV gebracht. Het gaat
hier om:1°. tweesnijdende blanke wapens, voor zover zij niet vallen onder
categorie I;2°. degens, zwaarden, sabels en bajonetten;3°. wapenstokken;4°. lucht-, gas- en veerdrukwapens, behoudens voorzover zij op vuurwapens
lijken.Ten aanzien van de degens, zwaarden en sabels dient nog te worden opgemerkt
dat de toevoeging «die niet bestemd zijn voor de schermsport»
is weggelaten, omdat er geen reden is om deze van het draagverbod uit te zonderen
(bovendien vallen deze ook thans reeds onder categorie IV wanneer er sprake
is van «verdachte omstandigheden»).Met betrekking tot lucht-, gas- en veerdrukwapens geldt thans alleen een
draagverbod voorzover de kinetische mondingsenergie hoger is dan 2,2 joule,
doch niet meer dan 7,5 joule. Lucht-, gas- en veerdrukwapens met een kinetische
mondingsenergie die niet hoger is dan 2,2 joule vallen thans geheel buiten
de wapenwetgeving, terwijl bij een kinetische mondingsenergie van meer dan
7,5 joule het voorhanden hebben aan een verlof is gebonden. In de praktijk
blijkt echter het vaststellen van de kinetische mondingsenergie
veel problemen op te leveren, waardoor handhaving van de grens van 7,5 joule
nauwlijks reëel mogelijk is. Bovendien zijn de getrokken grenzen in hoge
mate arbitrair. Zo is een luchtdrukwapen met een kinetische mondingsenergie
van 7 joule niet minder gevaarlijk dan een luchtdrukwapen waarvan de kinetische
mondingsenergie 8 joule bedraagt. Daarom wordt thans voorgesteld het criterium
kinetische mondingsenergie geheel te laten vervallen. Voor het bepalen van
de ondergrens zal voortaan het algemene criterium voor «speelgoedwapens»,
zoals neergelegd in het nieuwe vierde lid van artikel 2, gaan gelden.In onderdeel 5° van categorie IV zijn de kruisbogen en de harpoenen
ondergebracht. Voor kruisbogen en harpoenen geldt dat deze thans als zodanig
niet onder de verbodsbepalingen van de wapenwetgeving vallen. Het wordt echter
wenselijk geacht dat ook voor deze wapens expliciet een draagverbod geldt,
en niet slechts impliciet door het dragen daarvan onder «verdachte omstandigheden»
te brengen onder de «restcategorie» van het nieuwe onderdeel 6°.
Door hun geluidloosheid en doordringingsvermogen zijn kruisbogen en harpoenen
dermate gevaarlijke wapens, dat een algemeen draagverbod gerechtvaardigd is.Onderdeel 6° tenslotte bevat de voorwerpen die thans reeds onder categorie
IV vallen.2. In het tweede lid, dat betrekking heeft op munitie, is categorie I
vervallen en is onderdeel 1° van categorie II aangepast, vanwege de wijzigingen
in het eerste lid betreffende de indeling van wapens in de categorieën
I en II. Doordat in het eerste lid onder categorie I geen vuurwapens meer
zijn opgenomen, kan munitie van categorie I geheel vervallen.Onder categorie II worden thans in de onderdelen 2° en 4° alleen
revolvers en pistolen genoemd. Dit wordt aangevuld met geweren.3. In het nieuwe vierde lid komt een algemene uitzondering voor «speelgoedwapens».
Het voorgestelde criterium – dat is ontleend aan de bestaande uitzondering
voor «speelgoedkatapulten» – vervangt tevens de huidige
ondergrens ten aanzien van de kinetische mondingsenergie van 2,2 joule bij
lucht-, gas- en veerdrukwapens. Uiteraard geldt de uitzondering niet, indien
het speelgoedwapen (tevens) een nabootsing is van een vuurwapen of anderszins
voor bedreiging of afdreiging geschikt is. Onderdeel CDe bestaande uitzonderingen voor de krijgsmacht, de politie en de overige
openbare dienst worden in één nieuw artikel ondergebracht. Hierdoor
kunnen de diverse uitzonderingsbepalingen die op de krijgsmacht, de politie,
personen in overheidsdienst en buitengewone opsporingsambtenaren betrekking
hebben, komen te vervallen. De redactie van het nieuwe eerste en tweede lid
van artikel 3a is ontleend aan die van het bestaande artikel 27, eerste lid,
onderdeel 1°, juncto artikel 27, derde lid, van de Wet wapens en munitie.
Naast de categorische uitzondering voor de krijgsmacht en de politie, zal
dus bij ministeriële regeling moeten worden aangegeven welke (categorieën
van) personen in hun rechtmatige taakuitoefening mogen omgaan met (welke soorten
van) wapens. Zo dient de Minister van Defensie te bepalen of en in hoeverre
de in het eerste lid van artikel 3a opgesomde verboden niet van toepassing
zijn op personen die deel uitmaken van of werkzaam zijn voor de krijgsmacht.
Een en ander zal kunnen geschieden door aanvulling van de Regeling wapens
en munitie krijgsmachtpersoneel (Stcrt. 1994, nr. 185). Ten aanzien van de
politie zal dit – mede gelet op artikel 49 van de Politiewet 1993 –
door de Ministers van Justitie en van Binnenlandse Zaken worden geregeld in
de Bewapeningsregeling politie (Stcrt. 1994, nr. 64). Ten opzichte
van de opgesomde bepaling in het eerste lid van artikel 3a, ontbreekt in het
tweede lid van artikel 3a een verwijzing naar artikel 9. Het is immers –
zoals ook op dit moment reeds het geval is – niet de bedoeling dat de
politie wordt uitgerust met wapens van categorie I. Ook in het derde lid van
artikel 3a, dat betrekking heeft op de overige openbare dienst, ontbreekt
de verwijzing naar wapens van categorie I, alsmede naar de erkenningsplicht
van artikel 9. In de overige openbare dienst worden immers geen handelingen
verricht die onder de erkenningsplicht vallen. Hier is het de Minister van
Justitie die in de Regeling wapens en munitie nadere regels zal geven of en
in hoeverre de in het derde lid van artikel 3a opgesomde verboden niet van
toepassing zijn op de overige openbare dienst en op personen die daarvan deel
uitmaken of daarvoor werkzaam zijn, daaronder begrepen buitengewone opsporingsambtenaren.
Anders dan ten aanzien van de krijgsmacht en de politie het geval is, is hier
dus geen sprake van een categorische uitzondering voor de overige openbare
dienst, maar dienen de betrokken diensten specifiek te worden aangewezen.Zoals ook reeds thans het geval is, worden de begrippen «krijgsmacht»,
«politie» en «overige openbare dienst» in de Wet wapens
en munitie niet in strikt territoriaal begrensde zin gebezigd. Ook krijgsmacht,
politie en overige openbare dienst van andere staten worden hieronder begrepen.
Zodoende is artikel 3a ook van toepassing op – bijvoorbeeld –
in Nederland gehouden internationale militaire oefeningen (die overigens niet
beperkt behoeven te zijn tot een krijgsmacht van een staat die is aangesloten
bij de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie), of op grensoverschrijdende
activiteiten van buitenlandse politie of douane (zie voor dit laatste de artikelen
40 tot en met 43 van de Schengen Uitvoeringsovereenkomst). Dit wordt nu expliciet
neergelegd in het vierde lid van artikel 3a. Onderdeel D1. De WWM kent een dubbel systeem van vrijstellingen. Enerzijds kan vrijstelling
worden verleend van alle in de wet voorkomende verboden op grond van artikel
4 van de wet. Anderzijds kennen ook de afzonderlijke verbodsbepalingen vrijwel
zonder uitzondering de mogelijkheid om vrijstelling te verlenen. Door van
alle afzonderlijke verboden vrijstelling te verlenen wordt in feite een algemene
vrijstelling gecreëerd die nochtans niet is gebaseerd op artikel 4. Het
enige verschil tussen beide systemen is dat vrijstellingen op grond van artikel
4 tevens op wapens van categorie I betrekking kunnen hebben, terwijl de afzonderlijke
vrijstellingen niet op wapens van categorie I betrekking kunnen hebben. Deze
weinig overzichtelijke situatie kon ontstaan doordat de afzonderlijke vrijstellingsmogelijkheden –
in tegenstelling tot de algemene vrijstellingsmogelijkheid van artikel 4 –
niet geclausuleerd zijn. Door het expliciet invoeren van (uitsluitend) een
draagverbod voor bepaalde wapens en het normeren van de bijzondere vrijstellingsmogelijkheden
ontstaat een meer overzichtelijke regelgeving. In dat kader is het wel noodzakelijk
om de algemene vrijstellingsmogelijkheid van artikel 4 met een aantal bijzondere
groepen wapens en munitie uit te breiden, te weten toestellen en voorwerpen
voor beroepsdoeleinden (bijvoorbeeld schiethamers of veterinaire stroomstokken),
monster-, demonstratie- of testmateriaal en rekwisieten, alsmede noodsignaalmiddelen
en de daarvoor bestemde munitie. Dit zijn groepen van wapens en munitie waarvoor
thans reeds veelal vrijstellingen bestaan van de afzonderlijke verbodsbepalingen.2. De in het tweede lid opgesomde intrekkingsgronden kunnen vervallen,
omdat het nieuwe artikel 7 daarin reeds voorziet. Onderdeel EHet huidige tweede lid van artikel 6 wordt verwerkt in het nieuwe artikel
7, waarin een opsomming wordt opgenomen van de algemene weigerings- en intrekkingsgronden. Onderdeel FIn het eerste lid van het nieuwe artikel 7 zijn systematisch alle algemene
weigeringsgronden opgesomd en in het tweede lid staan de algemene intrekkingsgronden.
Hierdoor ontstaat een meer uniforme regeling en kan een groot aantal her en
der in de wet voorkomende weigerings- en intrekkingsgronden vervallen. Uit
een oogpunt van proportionaliteit zijn alle algemene weigerings- en intrekkingsgronden
facultatief geredigeerd. Dit in tegenstelling tot de bijzondere vereisten
en de bijzondere weigeringsgronden (zie de artikelen 10, eerste lid, 20, eerste
en tweede lid, 24, 28, tweede lid, en 32, eerste lid) die alle imperatief
zijn geformuleerd.Ten aanzien van de algemene weigeringsgrond vervat in het eerste lid,
onder a, zij nog vermeld dat de aanvrager daarnaast ook gehouden is op grond
van artikel 4:2 van de Algemene wet bestuursrecht de (aanvullende) gegevens
en bescheiden te verschaffen die voor de beslissing op de aanvraag nodig zijn. Onderdeel GHet huidige achtste lid van artikel 8 kan vervallen, omdat dit een overbodige
bepaling is. Het spreekt immers voor zich dat de administratiefrechtelijke
verplichting om wapens in bewaring te geven niet afdoet aan de strafrechtelijke
voorzieningen inzake inbeslagneming, verbeurdverklaring en onttrekking aan
het verkeer. In plaats daarvan komt een wettelijke regeling inzake een bewaarloon.
Bij ministeriële regeling zullen de tarieven daarvoor worden vastgesteld.In het nieuwe negende lid van artikel 8 wordt genormeerd aangegeven op
welke punten de Minister van Justitie nadere regels over de uitvoering van
artikel 8 dient te geven. Deze hebben overeenkomstig het huidige Besluit wapens
en munitie betrekking op het verstrekken van een ontvangstbewijs en het bijhouden
van een register. Onderdeel H1. Wapenhandelaren oefenen per definitie geen beroep uit, maar een bedrijf.
De verwijzing naar beroepsuitoefening in het eerste lid kan daarom vervallen.
Voorts worden de erkenningsplichtige handelingen aangevuld met het beproeven
van wapens en munitie. Momenteel zijn er geen proefbanken in Nederland. Indien
voor het beproeven van een wapen een proefbank noodzakelijk is, wordt in de
regel gebruik gemaakt van een in Engeland of België gevestigde proefbank.
Teneinde de eventuele vestiging van een proefbank in Nederland mogelijk te
maken, wordt het beproeven van wapens expliciet als een erkenningsplichtige
handeling opgenomen in het eerste lid van artikel 9.2. De bevoegdheid tot het verlenen van een erkenning wordt overgeheveld
naar de korpschef. Ingevolge de Invoeringswet Politiewet 1993 is de uitvoering
van de wapenwetgeving door de meer dan zeshonderd hoofden van plaatselijke
politie overgenomen door de vijfentwintig korpschefs. Aan deze concentratie
van uitvoeringstaken op regioniveau zijn belangrijke voordelen verbonden,
zoals meer uniformiteit in de uitvoering en verhoging van materiedeskundigheid.
Hierdoor is het niet langer noodzakelijk om de bevoegdheid tot het verlenen
en intrekken van erkenningen voor te behouden aan de Minister van Justitie.
Deze bevoegdheid kan dus worden overgeheveld naar de korpschefs,
temeer daar deze thans reeds zijn belast met de controle op de houders van
erkenningen.3. De aanvulling van het derde lid van artikel 9 strekt ertoe ondubbelzinnig
tot uitdrukking te brengen dat de erkenningsplichtige handelingen tevens door
de beheerder mogen worden verricht.4. Het bestaande vierde lid kan vervallen in verband met het nieuwe artikel
3a, waarin de uitzonderingen voor krijgsmacht, politie en overige openbare
dienst zijn neergelegd. Het nieuwe vierde lid beoogt een vereenvoudiging van
de regelgeving inzake het vervoer van wapens en munitie. Door de vergunning
tot vervoer te incorporeren in de erkenning, kan de afzonderlijke regeling
voor de vergunning tot vervoer zoals neergelegd in paragraaf 5 geheel vervallen.5. De bestaande vrijstellingsmogelijkheid wordt uitgebreid met wapens
van categorie IV. Hoewel voor wapens van categorie IV enkel een draagverbod
geldt, dient wel bedacht te worden dat het eerste lid van artikel 9 geen onderscheid
maakt naar categorie van wapens of munitie. Dit betekent dat ook ten aanzien
van wapens van categorie IV de erkenningplicht geldt. Aangezien alle handelingen
behoudens het dragen van deze wapens zijn toegestaan, ligt het voor de hand
om ten aanzien van deze wapens tevens de mogelijkheid op te nemen om vrijstelling
te verlenen van de erkenningsplicht. Ten aanzien van de in categorie IV, onderdeel
4°, opgenomen lucht-, gas- en veerdrukwapens zal van deze mogelijkheid
naar verwachting echter geen gebruik worden gemaakt. Mede vanwege de omstandigheid
dat de «zwaardere» lucht-, gas- en veerdrukwapens (dus waarvan
de kinetische mondingsenergie hoger is dan 7,5 joule) voortaan niet meer onder
het verbod tot het voorhanden hebben zullen vallen, bestaat het voornemen
om de handel in deze wapens te beperken tot de reguliere wapenhandel. Hiermee
wordt immers een drempel opgeworpen tegen een al te gemakkelijke verkrijgbaarheid
van deze wapens. Het toezicht op de naleving van het in artikel 31, vierde
lid, geïntroduceerde verbod op het overdragen van wapens van categorie
IV aan personen die de leeftijd van achttien jaren nog niet hebben bereikt,
is eveneens gediend met deze beperkte verkrijgbaarheid. De reguliere wapenhandel
zal immers niet snel een verleende erkenning op het spel zetten door dergelijke
wapens aan minderjarigen te verkopen. Onderdeel IIn het nieuw artikel 10 zijn de bijzondere vereisten en weigeringsgronden
van de huidige artikelen 10 en 11 samengevoegd, alsmede afgestemd op het nieuwe
artikel 7. Het bevat tevens een aantal materiële wijzigingen ten opzichte
van de bestaande weigeringsgronden. In de eerste plaats worden de eisen met
betrekking tot leeftijd, zedelijk gedrag en vakbekwaamheid voortaan bij ministeriële
regeling vastgesteld. Voorts wordt expliciet in de wet opgenomen dat deze
eisen voor te onderscheiden categorieën van erkenningen kunnen verschillen.
Hiermee wordt aangesloten bij de praktijk ten aanzien van de zogenoemde «lichte
erkenninghouders». Daarnaast is de verwijzing naar de beheerder vervangen
door een verwijzing naar zowel de aanvrager als de beheerder. De wet verwijst
thans uitsluitend naar de beheerder, als de persoon die aan de vereisten met
betrekking tot leeftijd, zedelijk gedrag en vakbekwaamheid dient te voldoen.
Voor het vervaardigen of transformeren van wapens is echter ook een erkenning
noodzakelijk indien deze handelingen niet in de uitoefening van een bedrijf
geschieden. In artikel 10, eerste lid, onder a, worden daarom voortaan zowel
de aanvrager als de beheerder genoemd. In onderdeel c behoeft daarentegen
niet naar de aanvrager te worden verwezen, omdat dit reeds geregeld
is in de algemene weigeringsgrond van artikel 7, eerste lid, onderdeel b. Onderdeel JArtikel 11 kan vervallen, omdat de hier opgenomen weigeringsgronden reeds
in de artikelen 7 en 10 zijn verwerkt. Onderdeel KTen opzichte van het bestaande artikel 12 heeft het nieuwe artikel 12
de volgende wijzigingen ondergaan:– intrekkingsbevoegdheid berust voortaan (op grond van artikel 9)
bij de korpschef;– het onderscheid tussen imperatieve en facultatieve intrekkingsgronden
is komen te vervallen;– een aantal intrekkingsgronden staat reeds in het tweede lid van
het nieuwe artikel 7 en behoeft dus niet meer in artikel 12 te worden herhaald. Onderdeel LIn het opschrift van paragraaf 3 en in het eerste lid van artikel 13 is
de verwijzing naar munitie van categorie I geschrapt, omdat deze munitie ingevolge
het gewijzigde artikel 2, tweede lid, is vervallen. Voorts zijn in het eerste
lid van artikel 13 de handelingen «verkrijgen» en «opslaan»
niet meer opgenomen, omdat deze naast het begrip «voorhanden hebben»
geen zelfstandige betekenis hebben.Het bestaande tweede lid kan vervallen in verband met het nieuwe artikel
3a. Het bestaande vierde lid kan vervallen omdat de intrekkingsgronden van
artikel 7 voortaan van toepassing zijn, terwijl bovendien de bestaande uitzondering
op de motiveringsplicht niet meer in overeenstemming kan worden geacht met
de huidige opvattingen met betrekking tot rechtsbescherming. Het huidige vijfde
lid kan vervallen omdat het vanzelfsprekend is dat in een dergelijk geval
de Minister van Defensie zal worden geraadpleegd (het is niet nodig dat de
wet op dit punt het overleg tussen ministeries regelt).De ontheffingsmogelijkheid met het oog op gebruik door de krijgsmacht
en onderwijs ten behoeve van de politie en de overige openbare dienst is gehandhaafd.
Deze wordt neergelegd in het nieuwe tweede lid van artikel 13, waarbij rekening
is gehouden met de redactie van het nieuwe artikel 3a en het schrappen van
het Besluit wapens en munitie. Ingevolge het nieuwe artikel 3a, eerste lid,
is het verbod van artikel 13, eerste lid, niet van toepassing op de krijgsmacht
en op personen die daarvan deel uitmaken of daarvoor werkzaam zijn, voor zover
de Minister van Defensie dit bij regeling heeft bepaald. Die uitzonderingsbepaling
ziet echter niet op derden – bijvoorbeeld wapenhandelaren – die
de in artikel 13, eerste lid, genoemde handelingen verrichten met wapens van
categorie I met het oog op gebruik door de krijgsmacht. Daarom dient de in
artikel 13, tweede lid, onder a, geregelde mogelijkheid van ontheffing gehandhaafd
te blijven. Zodoende kan – bijvoorbeeld – ontheffing worden verleend
aan een wapenhandelaar om wapens van categorie I te doen binnenkomen en over
te dragen aan de krijgsmacht.Nieuw is de ontheffingsmogelijkheid met betrekking tot de doorvoer van
wapens en munitie van categorie I. Hoewel wapens van categorie I in Nederland
zijn verboden, is er geen reden om de doorvoer van deze wapens over Nederlands
grondgebied geheel onmogelijk te maken. Er is dan ook aanleiding om in incidentele
gevallen ontheffing te kunnen verlenen. Volgens het nieuwe derde
lid van artikel 13 is op deze ontheffingsmogelijkheid artikel 20, tweede en
derde lid, van overeenkomstige toepassing. De wapens moeten dus een door de
Minister van Buitenlandse Zaken goedgekeurde bestemming hebben en de bevoegde
autoriteiten van het land van bestemming mogen geen bezwaar hebben tegen de
aanwezigheid van de wapens of munitie op hun grondgebied. Indien een lid-staat
van de Europese Unie het land van bestemming of van (verdere) doorvoer van
de wapens is, wordt voorts door de Minister van Justitie van het verlenen
van de ontheffing mededeling gedaan aan die lidstaat. Onderdeel M1. Thans bestaan twee soorten consenten, namelijk het consent tot binnenkomen
en het consent tot uitgaan. Eerstgenoemd consent is in artikel 14, tweede
lid, weer onderverdeeld in een consent tot binnenkomen voor invoer, voor doorvoer
en voor overbrenging en opslag onder douaneverband. Voorgesteld wordt om deze
onderverdeling te laten vervallen en in plaats daarvan een onderscheid te
maken tussen een consent tot binnenkomen en een consent tot doorvoer (naast
het te handhaven consent tot uitgaan). Zoals reeds uiteengezet in de toelichting
bij artikel I, onderdeel A, is er onvoldoende reden om het technische begrip
«invoer», in de zin van in het vrije verkeer brengen, te handhaven.
Het gaat immers om de feitelijke aanwezigheid van wapens en munitie op Nederlands
grondgebied en niet om de douanerechtelijke status. Voor elke vorm van doen
binnenkomen is dus in beginsel hetzij een consent tot binnenkomen, dan wel
een consent tot doorvoer noodzakelijk. Dit wordt bereikt door het laten vervallen
van artikel 14, tweede lid, alsmede door het introduceren van een consent
tot doorvoer in artikel 20, tweede lid (zie daarvoor de toelichting bij artikel
I, onderdeel P).2. De mogelijkheid van vrijstelling van het verbod om zonder consent wapens
of munitie van de categorieën II en III te doen binnenkomen of te doen
uitgaan wordt gebonden aan in de wet omschreven gevallen. De in artikel 14,
vierde lid, aanhef en onder a tot en met c, genoemde gevallen waarin deze
vrijstelling mogelijk is, is gebaseerd op de huidige praktijk zoals geregeld
in de artikelen 10 tot en met 16 van de Regeling wapens en munitie. Onderdeel NHet bestaande tweede lid vervalt in verband met het niet in werking treden
van de Benelux-Overeenkomst. Het huidige derde lid wordt het nieuwe tweede
lid, waarin de consentverlening is overgeheveld van de Commissaris van de
Koningin naar de korpschef. Onderdeel ODe artikelen 17 tot en met 19, die betrekking hebben op de afgifte van
een consent tot binnenkomen voor invoer (artikel 17), voor overbrenging en
opslag onder douaneverband (artikel 18) en voor doorvoer (artikel 19) kunnen
geheel vervallen, omdat het onderscheid tussen de verschillende soorten van
een consent tot binnenkomen komt te vervallen. De bijzondere weigeringsgronden
betreffende de consentverlening (consent tot binnenkomen, doorvoer en uitgaan)
worden samengevoegd in artikel 20, terwijl de algemene weigeringsgronden reeds
zijn opgenomen in het nieuwe artikel 7. Onderdeel PIn het nieuwe eerste en tweede lid van artikel 20 worden de bijzondere
weigeringsgronden opgenomen betreffende de consentverlening. Het nieuwe eerste
lid heeft betrekking op het consent tot binnenkomen. Naast de algemene weigeringsgronden,
zoals neergelegd in het nieuwe artikel 7, eerste lid, bepaalt het nieuwe artikel
20, eerste lid, dat een consent tot binnenkomen wordt geweigerd indien de
aanvrager niet gerechtigd is de wapens of de munitie in Nederland voorhanden
te hebben. Deze bepaling komt dus in de plaats van het oude artikel 17, dat
een bepaling van dezelfde strekking bevatte. Het vereiste dat de aanvrager
gerechtigd moet zijn de wapens of de munitie in Nederland voorhanden te hebben
lijdt echter een uitzondering, namelijk wanneer deze zijn bestemd voor overbrenging
en opslag onder douaneverband. Hoewel deze douanerechtelijke status op zich
niet relevant is voor de wapenwetgeving, is er in dit geval feitelijk (nog)
niemand die gerechtigd is deze wapens in Nederland voorhanden te hebbben.
Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen wanneer een buitenlandse wapenhandelaar
wapens naar Nederland verzendt voordat hij een koper daarvoor heeft gevonden.
Indien hij vervolgens een Nederlandse koper vindt, wordt de bestemming van
de wapens gewijzigd. Alsdan is, overeenkomstig artikel 14, eerste en tweede
lid, een wijziging van het constent noodzakelijk. Op de Nederlandse koper
die wijziging van het consent aanvraagt, is dan wel van toepassing het vereiste
dat hij gerechtigd moet zijn de wapens in Nederland voorhanden te hebben.Het nieuwe tweede lid van artikel 20 heeft betrekking op het consent tot
doorvoer en het consent tot uitgaan. Hierin zijn verwerkt het huidige eerste
lid van artikel 20, betreffende het consent tot uitgaan, alsmede artikel 19,
betreffende het consent tot binnenkomen voor doorvoer (thans dus consent tot
doorvoer).Het onder a opgenomen vereiste van een goedgekeurde bestemming is er ten
behoeve van doeleinden van buitenlands beleid. Het gaat hier om het belang
van de internationale rechtsorde, die ten grondslag ligt aan het Nederlandse
wapenexportbeleid, zoals weergegeven in de Nota Wapenexportbeleid (Kamerstukken
II, 1990–1991, 22 054, nrs. 1–2). In verband met het vervallen
van het Besluit wapens en munitie wordt nu in de wet aangegeven dat de Minister
van Buitenlandse Zaken (uitsluitend) bevoegd is tot goedkeuring van de bestemming
van de uitgaande wapens of munitie. De thans bestaande mogelijkheid dat ook
de Minister van Justitie deze goedkeuring kan verlenen komt dus te vervallen,
omdat het beoordelen van de hier in het geding zijnde belangen primair op
het terrein van de Minister van Buitenlandse Zaken ligt. Uiteraard laat dit
onverlet dat bij een weigering van de korpschef om een consent tot doorvoer
of tot uitgaan te verlenen omdat het geen goedgekeurde bestemming betreft,
tegen deze weigering overeenkomstig artikel 34 van de Wet wapens en munitie
administratief beroep kan worden ingesteld bij de Minister van Justitie.Het onder b opgenomen vereiste heeft een andere doelstelling, namelijk
de internationale bestrijding van illegaal vuurwapenbezit en (grensoverschrijdende)
illegale vuurwapenhandel. Het land van bestemming mag er geen bezwaar tegen
hebben dat (bepaalde) onderdanen de beschikking krijgen over (bepaalde) vuurwapens.
Voorzover het gaat om de overbrenging van vuurwapens vanuit of via Nederland
naar een andere lid-staat van de Europese Unie sluit een en ander tevens aan
bij de Europese wapenrichtlijn, die immers uitgaat van een systeem van voorafgaande
toestemming. In beginsel is het aan de aanvrager van het consent om aannemelijk
te maken dat het land van bestemming geen bezwaar heeft tegen de aanwezigheid
van de wapens of munitie op zijn grondgebied, bijvoorbeeld door het overleggen
van de noodzakelijke vergunningen. Dit is echter in sommige gevallen niet
noodzakelijk, bijvoorbeeld wanneer bekend is dat in het land
van bestemming het desbetreffende vuurwapen niet onder een vergunningplicht
valt. Dit is in ieder geval bekend ten aanzien van de lid-staten van de Europese
Unie, omdat op grond van artikel 11, vierde lid, eerste alinea, van de Europese
wapenrichtlijn iedere lid-staat de andere lid-staten een lijst met vuurwapens
heeft verstrekt, waarvoor een vergunning om deze naar zijn grondgebied over
te brengen zonder zijn voorafgaande toestemming mag worden verleend. In die
gevallen behoeft de aanvrager uiteraard niet meer aan te tonen dat het land
van bestemming geen bezwaar heeft tegen de overbrenging van de wapens.Ten slotte zij hier nog vermeld dat het huidige tweede lid van artikel
20 vervalt in verband met het niet in werking treden van de Benelux-Overeenkomst. Onderdeel QArtikel 21 kan vervallen vanwege de nieuwe regeling van de intrekkingsgronden
in artikel 7, tweede lid. Onderdeel RIn het eerste lid van artikel 22 is een redactionele verduidelijking aangebracht,
door een verwijzing op te nemen naar de artikelen waar de vergunning tot vervoer
en het verlof tot vervoer zijn geregeld.Het huidige tweede lid van artikel 22 kan vervallen, omdat het voor zich
spreekt dat indien het meerdere is toegestaan (het dragen van een wapen),
het mindere eveneens is toegestaan (het vervoeren van een wapen).De bestaande vrijstellingsmogelijkheid van het derde lid wordt het nieuwe
tweede lid en wordt voorzien van een normering. Alleen met betrekking tot
sportschutters en jagers, die gerechtigd zijn tot het voorhanden hebben van
wapens of munitie, is vrijstelling van het verbod tot vervoer zonder vergunning
of verlof mogelijk. Overigens zij er voor de goede orde op gewezen, dat op
grond van artikel 4 eveneens een vrijstelling voor het vervoer van wapens
kan worden verleend voor de in dat artikel genoemde bijzondere groepen van
wapens (bijvoorbeeld noodsignaalmiddelen). Onderdeel SArtikel 23 kan in zijn geheel vervallen. Het eerste lid kan vervallen
in verband met het nieuwe vierde lid van artikel 9, dat een regeling inzake
de vergunning tot vervoer bevat. Het tweede lid kan vervallen in verband met
het niet-inwerkingtreden van de Benelux-overeenkomst. Onderdeel TIn de aanhef van artikel 24 is een redactionele verduidelijking aangebracht,
door na het woord «verlof» in te voegen «tot vervoer»,
aangezien de wet ook andere soorten van verlof kent. Aan artikel 24 wordt
in onderdeel b een inhoudelijk toetsingscriterium opgenomen, gelijkluidend
aan het in artikel 28, tweede lid, onder a (nieuw), neergelegde criterium
betreffende het verlenen van het verlof tot het voorhanden hebben. Het huidige
onderdeel b kan vervallen, omdat dit toetsingscriterium is opgenomen in artikel
7. Onderdeel UArtikel 25 kan vervallen vanwege de in het tweede lid van artikel 7 opgenomen
regeling inzake de intrekkingsgronden. Onderdeel VArtikel 26 heeft in de nieuwe redactie uitsluitend betrekking op het voorhanden
hebben van wapens en munitie; het dragen van wapens en munitie wordt geregeld
in artikel 27. Het nieuwe tweede lid bevat een uitzondering op het verbod
van het eerste lid voor de houder van een verlof tot het voorhanden hebben
of van een jachtakte. In het derde lid zijn de gevallen waarvoor vrijstelling
kan worden verleend opgenomen. Het gaat hier – overeenkomstig de bestaande
praktijk – om buitenlandse jagers en sportschutters. In het nieuwe vierde
en vijfde lid is een regeling opgenomen betreffende het voorhanden hebben
van wapens van categorie IV door personen die de leeftijd van achttien jaren
nog niet hebben bereikt. Voor hen geldt voortaan niet alleen een draagverbod,
maar ook een verbod tot het voorhanden hebben van dergelijke wapens. Ingevolge
artikel 54 is overtreding van dit verbod gekwalificeerd als een overtreding,
die kan worden gestraft met een geldboete van de derde categorie (tienduizend
gulden). In het verlengde van dit verbod is in de nieuwe leden vier en vijf
van artikel 31 tevens een verbod opgenomen om wapens van categorie IV over
te dragen aan personen die de leeftijd van achttien jaren nog niet hebben
bereikt. Voor beide verbodsbepaling geldt – vergelijkbaar met artikel
28, tweede lid, onder c – een uitzonderingsbepaling voor in verenigingsverband
beoefende sporten. Uitgangspunt wordt echter dat minderjarigen geen wapens
van categorie IV (meer) voorhanden mogen hebben. Jeugdige personen dienen
immers zo veel mogelijk verre te worden gehouden van wapenbezit. De kansen
op «ongelukken» en «misbruik» zijn hier immers bepaald
niet te verwaarlozen. Waar meerderjarigen nog geacht kunnen worden verantwoord
om te gaan met wapens ten aanzien waarvan «slechts» een draagverbod
geldt, kan dit van jeugdigen niet of in veel mindere mate worden verwacht.
Zeker voor jeugdigen geldt dat zij de grens tussen dragen en voorhanden hebben
al snel uit het oog kunnen verliezen. Daarom wordt voorgesteld hier één
lijn te trekken, door zowel het dragen als het voorhanden hebben door minderjarigen
van wapens van categorie IV te verbieden. Onderdeel WArtikel 27 bevat in de oude redactie een groot aantal uitzonderingsbepalingen
ten aanzien van het verbod op het voorhanden hebben en dragen van wapens.
Deze bepalingen kunnen allemaal vervallen: – de uitzondering in het eerste lid, onder 1°, valt onder het
nieuwe artikel 3a;– de uitzondering in het eerste lid, onder 2°, kan vervallen
omdat de bevoegdheid van de beheerder – zoals deze nu ook expliciet
wordt vastgelegd in artikel 9, derde lid – is afgeleid van de bevoegdheid
van de houder van de erkenning, die reeds ipso facto volgens de verleende
erkenning bevoegd is tot het vervaardigen, transformeren of in de uitoefening
van een beroep of bedrijf uitwisselen, verhuren of anderszins ter beschikking
stellen, herstellen, beproeven of verhandelen van wapens en munitie, welke
bevoegdheid mede omvat het voor dat doel voorhanden hebben van wapens en munitie;– de uitzondering in het eerste lid, onder 3°, is eveneens een
overbodige bepaling, omdat een consent tot binnenkomen of tot uitgaan voor
wapens en munitie mede omvat het voor dat doel voorhanden hebben van wapens
en munitie (indien het feitelijk transport geschiedt door een
ander dan de houder van het consent wordt dit altijd in het consent vermeld;
op grond daarvan is hij bevoegd tot het «feitelijk» doen binnenkomen
of uitgaan van wapens en munitie, welke bevoegdheid ook hier mede omvat het
voor dat doel voorhanden hebben van wapens en munitie);– de uitzondering in het eerste lid, onder en 4°, die betrekking
heeft op personen die in opdracht van de houder van de vergunning of het verlof
tot vervoer zijn belast met het feitelijk transport van de wapens of munitie,
kan vervallen omdat de «feitelijke» vervoerder namelijk altijd
in de vergunning of het verlof wordt vermeld; ook hier geldt dat deze persoon
op grond daarvan bevoegd is tot het transporteren van wapens en munitie, welke
bevoegdheid mede omvat het voor dat doel voorhanden hebben van wapens en munitie;– de uitzondering in het tweede lid kan vervallen in verband met
het niet in werking treden van de Benelux-Overeenkomst;– de uitzonderingen in het derde lid vallen onder het nieuwe artikel
3a;– de uitzondering in het vierde lid, onder 1°, komt eveneens
te vallen onder het nieuwe artikel 3a;– de uitzonderingen in het vierde lid, onder 2°, en het vijfde
lid worden opgenomen in het nieuwe tweede lid van artikel 26 (voorhanden hebben)
alsmede in het nieuwe tweede lid van artikel 27 (dragen).Artikel 27 heeft in de nieuwe redactie uitsluitend betrekking op het dragen
van wapens. In het eerste lid wordt de verbodsnorm geformuleerd, overeenkomstig
het bestaande tweede lid van artikel 26. Het tweede lid bevat de reeds hierboven
genoemde uitzonderingen voor jagers en houders van een verlof tot het dragen
van een wapen. Het derde lid bevat een genormeerde delegatiebepaling betreffende
de vrijstellingsmogelijkheden voor wapens van de categorieën III en IV.
Deze vrijstellingen zijn ontleend aan de bestaande praktijk, zoals geregeld
in de Regeling wapens en munitie (artikel 21 betreffende optochten en artikel
22 betreffende studenten-weerbaarheidsverenigingen). Het vierde lid bevat
een vrijstellingsmogelijkheid uitsluitend voor wapens van categorie IV. Voorzover
het betreft ceremoniële wapens gaat het om een bestaande vrijstellingsmogelijkheid
(artikel 23 van de Regeling wapens en munitie). De vrijstellingsmogelijkheid
met betrekking tot kermissen en sportbeoefening is noodzakelijk omdat ingevolge
de nieuwe categorie IV een groot aantal wapens onder het draagverbod komt
te vallen. Uit een oogpunt van uitvoeringslasten zou het echter bezwaarlijk
zijn om in al deze gevallen (bijvoorbeeld kruisboogsport, harpoenen en messen
voor de duiksport, schiettenten) een verlof tot dragen te verlenen. Daarom
wordt ook hier een vrijstellingsmogelijkheid gerealiseerd. Onderdeel XIndien de aanvrager van een verlof tot het voorhanden hebben geen vaste
woon- of verblijfplaats in Nederland heeft, is voortaan de korpschef bevoegd
in de plaats waar de aanvrager (tijdelijk) verblijft. Deze wijziging van het
eerste lid van artikel 28 is om praktische redenen ingegeven. In de praktijk
komt het voor dat een ingezetene van bijvoorbeeld Duitsland lid is van een
Nederlandse schietvereniging in bijvoorbeeld zuid Limburg. In dat geval is
de korpschef ter plaatse – dat wil zeggen in de regio waar de schietvereniging
is gevestigd – beter in staat om te beoordelen of de aanvrager in aanmerking
komt voor een verlof tot voorhanden hebben dan de Minister van Justitie.Het tweede lid van artikel 28 is aangepast aan het nieuwe eerste lid van
artikel 7. Het overleggen van gegevens en bescheiden, als onderdeel van de
aanvraag, wordt voortaan geregeld in artikel 7, eerste lid, onder a, waardoor
artikel 28, tweede lid, onder a kan vervallen. Voorts kan in artikel 28, tweede lid, onderdeel b (nieuw), het toetsingcriterium inzake
vrees voor misbruik vervallen, omdat dit voortaan valt onder de algemene weigeringsgrond
van artikel 7, eerste lid, onder c.Het derde lid van artikel 28 bevat de grondslag voor het vaststellen van
nadere regels inzake de medische geschiktheid en vaardigheid in het omgaan
met wapens. Dit derde lid komt te vervallen omdat de hierin geregelde materie
wordt ondergebracht in het nieuwe artikel 30. Het vaststellen van regels inzake
de medische geschiktheid en vaardigheid in het omgaan met wapens is thans
uitsluitend mogelijk met betrekking tot houders van een verlof tot het voorhanden
hebben van vuurwapens. Voorgesteld wordt om deze regels ook van toepassing
te doen zijn op houders van een jachtakte (zie daarvoor de toelichting bij
artikel I, onderdeel Z). Onderdeel YDe terminologie is aangepast aan de terugkeer van het begrip vuurwapen.
 Onderdeel ZHet huidige artikel 30 kan geheel vervallen in verband met de nieuwe regeling
van de intrekkingsgronden in het tweede lid van artikel 7.Daarvoor in de plaats komt een bepaling inzake het vaststellen van regels
inzake de medische geschiktheid en vaardigheid in het omgaan met wapens, alsmede
met betrekking tot het aantal wapens dat houders van een verlof tot het voorhanden
hebben of een jachtakte ten hoogste voorhanden mogen hebben. Een bepaling
inzake het vaststellen van regels inzake de medische geschiktheid en vaardigheid
in het omgaan met wapens komt reeds voor in het huidige artikel 28, derde
lid. Dat artikel heeft echter (uitsluitend) betrekking op het verlof tot het
voorhanden hebben van wapens, zodat de regels inzake de medische geschiktheid
en vaardigheid in het omgaan met wapens dus uitsluitend ten aanzien van deze
verlofhouders gelden. Het is echter wenselijk om deze regels eveneens te doen
gelden ten aanzien van de houders van een jachtakte. Zodoende kunnen uniforme
criteria worden ontwikkeld, die door de korpschefs kunnen worden gehanteerd
bij de toetsing of een sportschutter of een jager een gevaar voor zichzelf,
de openbare orde of veiligheid kan vormen, c.q. hem het onder zich hebben
van wapens of munitie niet (langer) kan worden toevertrouwd. Deze toetsing
geschiedt door de korpschef ten aanzien van sportschutters op grond van de
artikelen 7, eerste lid, aanhef en onder b, 7, tweede lid, aanhef en onder
b, en 28, tweede lid, aanhef en onder b, van de Wet wapens en munitie. Ten
aanzien van jagers geschiedt deze toetsing door de korpschef op grond van
gelijkluidende bepalingen in de artikelen 37, eerste lid, onder e, en 39,
eerste lid, onder c, van het bij koninklijke boodschap van 12 mei 1993 ingediende
voorstel van wet houdende regels ter bescherming van in het wild levende plante-
en diersoorten (Flora- en faunawet), welke bepalingen in de plaats komen van
de thans bestaande regeling zoals neergelegd in de Jachtwet.Ook ten aanzien van het stellen van regels inzake het aantal wapens dat
een sportschutter of een jager voorhanden mag hebben, wordt een uniforme wettelijke
grondslag gecreëerd. Thans bevat de Circulaire wapens en munitie regels
inzake het aantal wapens dat een sportschutter ten hoogste voorhanden mag
hebben, zonder dat daarvoor een expliciete wettelijke grondslag bestaat. Deze
in de circulaire neergelegde regels vormen een algemene aanwijzing van de
Minister van Justitie aan de korpschefs op grond van artikel 38, tweede lid,
van de wet, ten aanzien van de toepassing van het in artikel
28, tweede lid, onder b (oud), neergelegde criterium inzake het redelijk belang
dat de verlening van het verlof vordert. Voor houders van een jachtakte gelden
op dit punt geen algemene regels, zij het dat ingevolge jurisprudentie (Afdeling
rechtspraak van de Raad van State, 31 januari 1985, AR 1985, nr. 309) bij
het aantal te vermelden wapens op de jachtakte rekening mag worden gehouden
met de doelstellingen van de wapenwetgeving, te weten de verspreiding van
vuurwapens onder de bevolking te beperken. Uit een oogpunt van kenbaarheid
van de regelgeving en uniformiteit in de uitvoering is de thans bestaande
situatie niet bevredigend geregeld. Daarom wordt voorgesteld om in de Wet
wapens en munitie een expliciete grondslag op te nemen voor het stellen van
eenduidige regels inzake het aantal wapens dat sportschutters en jagers voorhanden
mogen hebben. Onderdeel AAHet opschrift van paragraaf 7 dient te worden aangepast aan het gewijzigde
artikel 31. Onderdeel BBDe redactie van het eerste lid van artikel 31 kan aanzienlijk worden vereenvoudigd
ten opzichte van de bestaande tekst. Zo is het niet noodzakelijk om aan te
geven dat de persoon aan wie het wapen of de munitie wordt overgedragen feitelijk
in Nederland moet verblijven. Indien deze persoon zich niet in Nederland bevindt
is immers niet het in artikel 31 van de wet neergelegde verbod om wapens over
te dragen van toepassing, maar het in artikel 14 van de wet neergelegde verbod
om wapens zonder consent te doen uitgaan. Voorts is het niet noodzakelijk
om in artikel 31 op te nemen op grond van welk artikel een persoon gerechtigd
is wapens of munitie voorhanden te hebben, wil het verbod op hem niet van
toepassing zijn. Ten slotte is, uit een oogpunt van het verminderen van de
bewijsproblematiek, het element «die niet gerechtigd is» uit de
eigenlijke delictsomschrijving gehaald en als een uitzonderingsbepaling separaat
in het tweede lid opgenomen. Deze splitsing wordt aangebracht omdat in veel
wapenonderzoeken slechts boven water komt dat de verdachte een of meerdere
wapens heeft doorverkocht aan een hem onbekende persoon. Deze anonimiteit
is een van de kenmerken van de illegale wapenhandel. Vervolging ter zake het
onbevoegd overdragen van een wapen is alsdan vrijwel onmogelijk, omdat niet
bewezen kan worden dat de onbekende persoon niet gerechtigd is tot het voorhanden
hebben. De nieuwe redactie – die overigens ook beter aansluit bij die
van de in de artikelen 26 en 27 neergelegde verbodsnormen – beoogt dit
euvel tegen te gaan.Het huidige tweede lid van artikel 31 vervalt in verband met het niet
in werking treden van de Benelux-Overeenkomst.In het nieuwe vierde lid van artikel 31 komt een verbod tot het overdragen
van wapens van categorie IV aan personen die de leeftijd van achttien jaren
nog niet hebben bereikt. Dit verbod dient als ondersteuning van het in artikel
27 geïntroduceerde verbod voor minderjarigen om wapens van categorie
IV voorhanden te hebben. Tezamen met het voornemen om de verkoop van met name
lucht-, gas- en veerdrukwapens te concentreren bij de reguliere wapenhandel,
worden aldus voor de handhaafbaarheid van het verbod op het voorhanden hebben
van wapens van categorie IV door minderjarigen voldoende aanknopingpunten
geboden. Overtreding van het verbod tot het overdragen van wapens van categorie
IV aan aan minderjarigen is volgens artikel 54 een overtreding. Bij ministeriële
regeling kan vrijstelling van dit verbod worden gegeven in het
kader van in verenigingsverband beoefende sporten. Hierbij kan worden gedacht
aan schermsport, schietsport en kruisboogsport. Onderdeel CCDe verwijzing in de aanhef van het eerste lid, betreffende de houder van
een jachtakte, dient te worden aangepast aan de nieuwe redactie van de artikelen
26 en 27. Voorts komt de bevoegdheid tot het verlenen van het verlof tot verkrijging
van wapens en munitie van categorie III voortaan altijd bij de korpschef van
de woon- of verblijfplaats van de aanvrager te berusten. Deze overheveling
houdt verband met de nieuwe regeling inzake het verlenen van een verlof tot
het voorhanden hebben van wapens en munitie. Indien de aanvrager geen vaste
woon- of verblijfplaats in Nederland heeft, worden dus zowel het verlof tot
het voorhanden hebben als het verlof tot verkrijging verleend door de korpschef
in de plaats waar de aanvrager (feitelijk) verblijft.Het huidige tweede lid vervalt in verband met het niet in werking treden
van de Benelux-Overeenkomst.De aanpassing van het tweede lid (nieuw) vloeit voort uit de hierboven
omschreven bevoegdheidsoverheveling. In dit verband kan nog worden opgemerkt
dat, hoewel de korpschef in de plaats waar de aanvrager feitelijk verblijft
voortaan zal worden belast met de afgifte van bevoegdheidsdocumenten aan personen
die hier te lande geen vaste woon- of verblijfplaats hebben, de Minister van
Justitie belast zal blijven met de internationale gegevensuitwisseling, al
dan niet gebaseerd op de Europese wapenrichtlijn. De Europese wapenrichtlijn
bevat overigens geen bijzondere bepalingen met betrekking tot het verwerven
van munitie door ingezetenen van een andere lid-staat. Daarom kunnen de bestaande
verwijzingen naar munitie vervallen in artikel 32. Onderdeel DDDe verwijzing in het eerste lid dient te worden aangepast aan de nieuwe
redactie van artikel 10. Onderdeel EE1. De redactie van het eerste lid van artikel 34 kan worden vereenvoudigd,
omdat de consentverlening voortaan door de korpschef zal geschieden.2. Het tweede lid, onder b, dient te worden aangepast aan het feit dat
ook de erkenning voortaan door de korpschef zal worden verleend. Onderdeel FFArtikel 37 vervalt, omdat aan deze bijzondere regeling voor schadevergoeding
geen behoefte is gebleken. Onderdeel GGDe wijziging in het eerste en tweede lid van artikel 38 houden verband
met het feit dat de consentverlening voortaan door de korpschef zal geschieden. Onderdeel HHIngevolge artikel 40 kan de Minister van Justitie regels geven over combinatie van verschillende krachtens de wet vereiste consenten,
vergunningen en verloven. De voorgestelde toevoeging van andere ter uitvoering
van de wet te gebruiken bescheiden in artikel 40 opent de mogelijkheid om
de afgifte van het verlof tot het voorhanden hebben te combineren met de Europese
vuurwapenpas. Daardoor kan in de gevallen waarin de betrokkene tevens in het
bezit is van een Europese vuurwapenpas, worden volstaan met het aantekenen
van het verlof tot het voorhanden hebben op de Europese vuurwapenpas. Onderdeel IIHet geheel opnieuw geformuleerde artikel 41 bevat ten opzichte van de
bestaande regeling de volgende wijzigingen:– de vergoeding is voortaan niet meer verschuldigd bij de afgifte
van het bevoegdheidsdocument, maar reeds bij de aanvraag;– ook voor de aanvraag om een ontheffing is voortaan een vergoeding
verschuldigd;– de verschuldigde bedragen worden voortaan niet meer bij algemene
maatregel van bestuur vastgesteld, maar bij ministeriële regeling, in
verband met het vervallen van het Besluit wapens en munitie;– de commissaris van de koningin wordt niet meer genoemd, omdat
de consentverlening voortaan door de korpschef zal geschieden;– de Minister van Defensie is in artikel 41 opgenomen, omdat ook
hij op grond van artikel 16, eerste lid, in sommige gevallen is belast met
de consentverlening. Onderdeel JJHet nieuwe tweede lid van artikel 42 introduceert een soort van «vrijwaringsbewijs»
voor wapens van categorie III die door de houder van een verlof tot het voorhanden
hebben of van een jachtakte worden verkocht aan wapenhandelaren. Met dit «vrijwaringsbewijs»
kan betrokkene vervolgens aantonen dat hij niet meer in het bezit is van het
desbetreffende wapen. Met deze regeling – die het spiegelbeeld vormt
van het in artikel 32 geregelde verlof tot verkrijging – kan op een
meer praktische wijze controle worden uitgeoefend op het legale verkeer met
vuurwapens. Momenteel kan controle op dit soort transacties enkel worden verricht
door inzage in de registers van de wapenhandelaar. Dit is echter een vrij
omslachtige manier van controleren, in het bijzonder wanneer het gaat om een
erkenninghouder die op grotere afstand van de politieregio gevestigd is waar
de houder van het verlof tot het voorhanden hebben of van de jachtakte woonachtig
is. Bovendien komen de registers veelal pas op een later tijdstip beschikbaar. Onderdeel KKArtikel 43 kan vervallen vanwege het verlaten van het begrip schietwapen
en het onderbrengen van lucht-, gas- en veerdrukwapens in categorie IV. Onderdeel LLEr is een aantal redenen om het huidige artikel 44 geheel te laten vervallen.
In de eerste plaats komt het Besluit wapens en munitie te vervallen. Voorts
zijn alle delegatiebepalingen van een normering voorzien, waardoor het huidige –
ongeclausuleerde – artikel 44, zou detoneren. Ten slotte is ook in de
praktijk geen behoefte gebleken aan het geven van nadere regels betreffende
een onderwerp waaromtrent de wet niet reeds een delegatiebepaling kent. Onderdeel MMDeze wijziging houdt verband met de nieuwe naam van de onderhavige dienst. Onderdeel NNIn het eerste lid van artikel 47 wordt volstaan met een verwijzing naar
personen die gerechtigd zijn wapens of munitie voorhanden te hebben, zonder
dat expliciet wordt aangegeven op basis van welk artikel het voorhanden hebben
is toegestaan. Ten opzichte van de bestaande situatie betekent dit dat de
kring van personen van wie inlichtingen kunnen worden verlangd wordt uitgebreid
met bijvoorbeeld houders van een ontheffing. Ook ten aanzien van deze personen
dienen de in artikel 45 genoemde toezichthouders de hier in het geding zijnde
bevoegdheid te kunnen uitoefenen. Onderdeel OODe verwijzingen in artikel 54 dienen te worden aangepast aan de diverse
gewijzigde artikelen. Onderdeel PPDoor de wijzigingen in de categorie-indeling, kan artikel 55 op een aantal
punten worden vereenvoudigd. In het eerste lid (het basisdelict, met een strafbedreiging
van drie maanden) is de verwijzing naar artikel 31, tweede lid, vervallen
in verband met het niet in werking treden van de Benelux-Overeenkomst. In
het tweede lid (dat een gekwalificeerde strafbaarstelling bevat, met een strafbedreiging
van negen maanden) heeft onderdeel a voortaan uitsluitend betrekking op vuurwapens
van categorie III. In het derde lid (dat eveneens een gekwalificeerde strafbaarstelling
bevat, met een strafbedreiging van vier jaren) heeft onderdeel a voortaan
betrekking op wapens van categorie II dan wel op meer dan één
vuurwapen van categorie III. Ten aanzien van vuurwapens die zodanig zijn vervaardigd
of gewijzigd dat het dragen niet of minder zichtbaar is dan wel dat de aanvalskracht
wordt verhoogd, of die uiterlijk gelijken op een ander voorwerp dan een wapen
(categorie II, onderdelen 3° en 4°) wordt de strafbedreiging dus verhoogd
van ten hoogste negen maanden tot ten hoogste vier jaren gevangenisstraf.
Ook ten aanzien van voorwerpen waarmee door een elektrische stroomstoot personen
weerloos kunnen worden gemaakt of pijn kan worden toegebracht, met uitzondering
van medische hulpmiddelen (categorie II, onderdeel 5°) wordt de strafbedreiging
verhoogd, te weten van ten hoogste drie maanden naar ten hoogste vier jaren
gevangenisstraf. Het gaat hier immers – hetgeen ook volgt uit de nieuwe
opzet van categorie II – om wapens met een groot gevaarzettingskarakter,
wat tot uitdrukking dient te komen in de strafwaardigheid van het delict.
Onderdeel b van het derde lid van artikel 55 heeft voortaan betrekking op
het dragen van vuurwapens van categorie III. Voorzover het gaat om het onbevoegd
dragen van vuurwapens van categorie III door iemand die wel bevoegd is tot
het voorhanden hebben van dergelijke wapens, is er «slechts» sprake
van overtreding van artikel 27, eerste lid. Dit is – als overtreding –
strafbaar gesteld in artikel 54. Indien het echter gaat om het onbevoegd dragen
van vuurwapens van categorie III door iemand die evenmin bevoegd is tot het
voorhanden hebben daarvan, is er sprake van overtreding van artikel 27, eerste
lid. Dit nu blijft – gekwalificeerd – strafbaar gesteld in artikel
55, derde lid, onder b. Onderdeel c ten slotte heeft een redactionele wijziging
ondergaan in verband met het vervallen van artikel 31, tweede lid, en met
de aanvullingen van de erkenningsplichtige handelingen in artikel 9, eerste
lid. Voor een overzicht met betrekking tot de wijzigingen in de strafbaarstellingen
zij verwezen naar het als bijlage II bij deze memorie gevoegde overzicht van
de (gewijzigde) categorie-indeling en de bijbehorende strafbedreiging op het
onbevoegd voorhanden hebben van de desbetreffende wapens. Onderdeel QQAlle tijdelijke, overgangs- en slotbepalingen van paragraaf 13 kunnen
vervallen, omdat deze inmiddels zijn uitgewerkt, met uitzondering van de citeertitel
van de wet. Artikel IIOvereenkomstig het advies van de RAC-werkgroep «Vuurwapencriminaliteit»
wordt voorlopige hechtenis mogelijk voor alle in artikel 55, tweede lid, genoemde
misdrijven, teneinde een betere bestrijding van vuurwapencriminaliteit mogelijk
te maken. Artikel 55, tweede lid, kent een strafbedreiging van ten hoogste
negen maanden. De hoogte van deze strafbedreiging – welke op zich de
effectiviteit van de rechtshandhaving niet belemmert – impliceert een
beperking van de mogelijkheden om dwangmiddelen toe te passen. Deze mogelijkheden
worden in de praktijk node gemist. Ingeval van opsporing van overtreding van
artikel 55, tweede lid, dient te verdachte na het verstrijken van de aanhoudingstermijn
altijd in vrijheid te worden gesteld, ook als het onderzoek naar de herkomst
van het wapen nog niet is afgerond. Door de voorgestelde uitbreiding van de
mogelijkheid om voorlopige hechtenis toe te passen, worden tevens de mogelijkheden
uitgebreid tot het aanhouden buiten heterdaad en tot het in verzekering stellen
van verdachten van overtreding van artikel 55, tweede lid, van de WWM. Artikel IIIAan de commissarissen in de provincie worden op hun verzoek gegevens verstrekt
uit een politieregister voor zover zij deze behoeven voor de verlening van
consenten. Nu het verlenen van consenten wordt overgeheveld naar de korpschefs,
kan artikel 15, eerste lid, onder d, van de Wet politieregisters, dat deze
gegevensverstrekking aan de commissarissen regelt, vervallen. Artikel IVThans wordt in artikel 27, vijfde lid, van de Wet wapens en munitie verwezen
naar de Jachtwet. Ingevolge artikel 109 van het bij koninklijke boodschap
van 12 mei 1993 ingediende voorstel van wet houdende regels ter bescherming
van in het wild levende plante- en diersoorten (Flora- en faunawet) (Kamerstukken
II 23 147) komt daarvoor een verwijzing naar de Flora- en faunawet in
de plaats. Ingevolge het onderhavige voorstel wordt de verwijzing naar de
Jachtwet echter overgeheveld naar artikel 26, tweede lid, onder b, van de
Wet wapens en munitie. De in artikel IV neergelegde carambole-constructie
strekt er dan ook toe om beide wetsvoorstellen met elkaar te laten sporen,
ongeacht het tijdstip van inwerkingtreding van beide wetten. Artikel VZoals uiteengezet in de algemene toelichting, zal het Besluit wapens en
munitie komen te vervallen. Hetgeen thans in het Besluit wapens en munitie
is geregeld, zal als volgt worden verdeeld over de wet en de ministeriële
regeling: – artikel 1 heeft, behoudens de in het eerste lid, onder b, gegeven
definitiebepaling, geen zelfstandige betekenis. Genoemde definitiebepaling
zal worden overgebracht naar de Regeling wapens en munitie;– artikel 2 is reeds vervallen (besluit van 27 juli 1991, Stb. 420);– artikel 3 is deels verwerkt in het nieuwe negende lid van artikel
8 van de wet en wordt voor het overige (genormeerd) overgeheveld naar de regeling;– artikel 4 wordt, ingevolge het nieuwe onderdeel b van het vijfde
lid van artikel 9 van de wet, overgeheveld naar de regeling;– de artikelen 5 tot en met 8 worden, ingevolge het nieuwe artikel
10 van de wet, overgeheveld naar de regeling;– artikel 9 kan vervallen in verband met de nieuwe redactie van
het tweede lid van artikel 13 van de wet;– artikel 10 is verwerkt in onderdeel a van het nieuwe tweede lid
van artikel 20 van de wet;– artikel 11 wordt, ingevolge het nieuwe artikel 41 van de wet,
overgeheveld naar de regeling;– artikel 12 is reeds vervallen (besluit van 6 juli 1993, Stb. 399)
ter gelegenheid van de inwerkingtreding van de Algemene wet bestuursrecht;– de artikelen 13 tot en met 22 bevatten tijdelijke, overgangs-
en slotbepalingen en kunnen allen vervallen, omdat deze inmiddels zijn uitgewerkt
of geen zelfstandige betekenis hebben. Artikel VIArtikel VI bevat overgangsrecht. Het eerste lid voorziet in een regeling
met betrekking tot aanvragen die nog niet zijn afgehandeld op het moment dat
het onderhavige voorstel kracht van wet heeft gekregen en in werking is getreden.
Deze aanvragen dienen door het voordien bevoegde bestuursorgaan te worden
afgehandeld. Het tweede lid beoogt te voorkomen dat bevoegdheidsdocumenten
die vóór de inwerkingtreding van deze wet zijn verleend hun
geldigheid zouden verliezen. Het derde lid bepaalt uitdrukkelijk dat de geldigheidsduur
van bevoegdheidsdocumenten die vóór de inwerkingtreding van
deze wet zijn verleend kan worden verlengd op voet van het nieuwe recht. Artikel VIIVoorshands geldt als streefdatum voor inwerkingtreding van de wet, rekening
houdende met de termijn die nodig is voor het treffen van de nodige (organisatorische)
maatregelen ter implementatie daarvan, 1 januari 1997. Artikel VIIIVanwege het grote aantal wijzigingen in de Wet wapens en munitie zal de
integrale tekst van de wet, zoals deze zal luiden nadat het onderhavige voorstel
tot wet zal zijn verheven, in het Staatsblad worden geplaatst. Een proeve
daarvan is als bijlage I bij deze memorie gevoegd.1De Minister van Justitie,W. Sorgdrager BIJLAGE IIOVERZICHT CATEGORIE-INDELING EN STRAFBEDREIGING
VOORHANDEN HEBBENHerziening van de Wet wapens en munitie WapenCategorie-indeling
(oud)Strafbedreiging voorhanden hebben   NieuwOudCategorie I   1°. stiletto's, indien het lemmet:   a. meer dan een snijkant heeft;I (1°)3 mnd3 mndb. 7 cm of langer en 14 mm of smaller is;I (7°), 2 RWM3
mnd3 mnd c. 9 cm of langer is; ofI (7°), 2 RWM3
mnd3 mnd d. van een stootplaat is voorzien;I (7°), 2
RWM3 mnd3 mnd 1°. valmessen indien het lemmet:    a.
meer dan een snijkant heeft;I (1°)3 mnd3 mnd b.
7 cm of langer en 14 mm of smaller is;I (2°)3 mnd3 mndc. 9 cm of langer is; ofI (2°)3 mnd3 mnd d.
van een stootplaat is voorzien;I (2°)3 mnd3 mnd 1°.
vlindermessen, indien het lemmet:    a. meer dan een snijkant heeft;I
(1°)3 mnd3 mnd b. 7 cm of langer en 14 mm of smaller
is;I (7°), 2 RWM3 mnd3 mnd c. 9 cm of langer is;
ofI (7°), 2 RWM3 mnd3 mnd d. van een stootplaat
is voorzien1;––– 2°.
andere opvouwbare messen, indien:    a. het lemmet meer dan een snijkant
heeft;I (1°)3 mnd3 mnd of b. de lengte in opengevouwen
toestand langer dan 28 cm is;I (7°), 2 RWM3 mnd3 mnd3°. boksbeugels, ploertendoders,I (3°)3 mnd3
mnd 3°. werpsterren, vilmessen, ballistische messen enI (7°),
2 RWM3 mnd3 mnd 3°. geluiddempers voor vuurwapens;II
(4°)3 mnd3 mnd 4°. blanke wapens die uiterlijk gelijken
op een ander voorwerp dan een wapen;I (4°)3 mnd3 mnd5°. pijlen en pijlpunten bestemd om door middel van een boog te
worden afgeschoten, die zijn voorzien van snijdende delen met de kennelijke
bedoeling daarmee ernstig letsel te kunnen veroorzaken;I (7°), 2
RWM3 mnd3 mnd 6°. katapulten;I (6°)3
mnd3 mnd 7°. andere door Onze Minister aangewezen voorwerpen
die een ernstige bedreiging van personen kunnen vormen of die zodanig op een
wapen gelijken, dat zij voor bedreiging of afdreiging geschikt zijn. I
(7°)3 mnd3 mnd Categorie II    1°. vuurwapens
die niet onder een van de andere categorieën vallen;II (1°)4
jrn4 jrn 2°. vuurwapens, geschikt om automatisch te vuren;II
(2°)4 jrn4 jrn 3°. vuurwapens die zodanig zijn vervaardigd
dat het dragen niet of minder zichtbaar is dan wel dat de aanvalskracht wordt
verhoogd;II (3°)4 jrn9 mnd idem: meer dan één;II
(3°)4 jrn4 jrn 3°. vuurwapens die zodanig zijn gewijzigd
dat het dragen niet of minder zichtbaar is dan wel dat de aanvalskracht wordt
verhoogd;I (5°)4 jrn9 mnd idem: meer dan één;I
(5°)4 jrn4 jrn 4°. vuurwapens die uiterlijk
gelijken op een ander voorwerp dan een wapen;I (4°)4 jrn9
mnd idem: meer dan één;I (4°)4 jrn4
jrn 5°. voorwerpen waarmee door een elektrische stroomstoot personen
weerloos kunnen worden gemaakt of pijn kan worden toegebracht, met uitzondering
van medische hulpmiddelen;I (7°), 2 RWM24
jrn3 mn  III (4°)34 jrn3
mnd 6°. voorwerpen, bestemd voor het treffen van personen met giftige,
verstikkende, weerloosmakende, traanverwekkende en soortgelijke stoffen, met
uitzondering van medische hulpmiddelen en van vuurwapens in de vorm van geweren,
revolvers en pistolen, bestemd voor het afschieten van munitie met weerloosmakende
of traanverwekkende stof;II (6°)4 jrn4 jrn 7°.
voorwerpen bestemd voor het treffen van personen of zaken door vuur of door
middel van ontploffing, met uitzondering van explosieven voor civiel gebruik
indien met betrekking tot deze explosieven erkenning is verleend overeenkomstig
de Wet explosieven voor civiel gebruik. II (7°)4 jrn4
jrn Categorie III    1°. vuurwapens in de vorm van geweren, revolvers
en pistolen voor zover zij niet vallen onder categorie II sub 2°, 3°
of 6°;III (1°)9 mnd9 mnd idem: meer dan één;III
(1°)4 jrn4 jrn 2°. toestellen voor beroepsdoeleinden
die geschikt zijn om projectielen af te schieten;III (2°)3
mnd3 mnd 3°. werpmessen;III (3°)3 mnd3
mnd 4°. wurgstokken;I (3°)3 mnd3 mnd 5°.
alarm- en startpistolen en -revolvers, met uitzondering van alarm- en startpistolen
die:    a. geen loop of een kennelijk verkorte, geheel gevulde loop hebben;   b. zodanig zijn ingericht dat zij uitsluitend knalpatronen van een kaliber
niet groter dan 6 mm kunnen bevatten; en    c. waarvan de ligplaats van
de patronen en de gasuitlaat loodrecht staan op de loop of op de lengterichting
van het wapen. III, 4 RWM3 mnd3 mnd  Categorie IV    1°.
blanke wapens waarvan het lemmet meer dan een snijkant heeft, voor zover zij
niet vallen onder categorie I;I (1°), 2 RWM–– 42°. degens, zwaarden, sabelsIII (3°)–– 42°. en bajonetten;II (5°)–– 43°. wapenstokken;III (4°)–– 4°. lucht-, gas- en veerdrukwapens, behoudens zulke door
Onze Minister overeenkomstig categorie I, sub 7°, aangewezen die zodanig
gelijken op een vuurwapen dat zij voor bedreiging of afdreiging geschikt zijn;III
(1°), 23 RWM–9 mnd5idem: meer
dan één;III (1°), 23 RWM–4 jrn55°. kruisbogen en harpoenen;–––6°. Voorwerpen waarvan, gelet op hun aard of de omstandigheden waaronder
zij worden aangetroffen, redelijkerwijs kan worden aangenomen dat zij voor
geen ander doel zijn bestemd dan om letsel aan personen toe te brengen of
te dreigen en die niet onder een van de andere categorieën vallen. IV––1 Vlindermessen hebben per definitie geen stootplaat. Onderdeel
d heeft daarom geen betekenis voor vlindermessen. 2 Voorzover het betreft handwapens.3 Voorzover het betreft wapenstokken.4 Er is de facto uitsluitend sprake van een draagverbod voor
deze wapens, vanwege de extensieve interpretatie die aan de desbetreffende
vrijstellingsmogelijkheid wordt gegeven. Deze extensieve interpretatie is
echter door de Hoge Raad niet aanvaard (HR 19 oktober 1993, NJ 1994, nr. 216).5 Alleen voor lucht-, gas- en veerdrukwapens waarvan de kinetische
mondingsenergie hoger is dan 7,5 joule. XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24107-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl