Wijz. Wet milieubeheer en Wet verontreiniging opervlaktewat. ivm EG-richtlijn preventie en bestrijding verontreiniging; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29711, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-08-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29711 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamINHOUDSOPGAVEI. ALGEMEEN1. Doelstellingen van het wetsvoorstelDoelstellingenEen betere aansluiting op de tekst van de IPPC-richtlijnVerduidelijking in de wet van de relatie tussen milieuzorg
bij bedrijven en vergunningverlening2. Verduidelijken van toetsingskader voor vergunningverlening
en andere bepalingen in verband met de IPPC-richtlijn2.1 InleidingKernelementen van de IPPC-richtlijn2.2 Aanpassing van het toetsingskader van artikel 8.11,
derde lid WmDe huidige alararegel in discussieVerdere aansluiting op Europese begrippenVoorstel voor een gewijzigd toetsingskaderMet gewijzigd toetsingskader wordt geen principiële
koerswijziging beoogd2.3 De functie van de toetsing aan beste beschikbare techniekenBBT als instrument ter bescherming van het milieuBBT heeft dezelfde functie in de IPPC-richtlijn2.4 De inhoud van het begrip beste beschikbare techniekenInleidingDe BREF'sInhoud van BREF'sVerwerking van BREF's in NederlandStatus van BREF'sToespitsing van BBT in een concreet geval«Technieken» in de definitie van BBT2.5 Andere aanpassingen in verband met de IPPC-richtlijnAndere samenhangende wijzigingenDe IPPC-richtlijn en het stelsel van algemene regelsTransponeringstabel2.6 Gewijzigd hoofdstuk 8 Wm van toepassing op alle bedrijven3. Wijzigingen in hoofdstuk 8: verbeteren van het vergunninginstrument3.1 Modernisering van het vergunninginstrumentStreven naar kwaliteitsverbetering in de vergunningverleningMeer maatwerk leverenRekening houden met milieuzorg bij bedrijven3.2 Differentiëren in vergunningstijlVergunningverlening afstemmen op niveau van milieuzorgToezicht en handhaving3.3 Verduidelijking in de wet van de relatie tussen milieuzorg
en vergunningverleningVerlening van op de milieuzorg bij een bedrijf afgestemde
vergunningen in de praktijkBelemmeringen wegnemenMilieuzorg bij de grotere bedrijven onmisbaar voor een
goede beheersing van de milieugevolgen3.4 Inhoud en reikwijdte van wetswijzigingen3.5 Milieuzorg en vergunningverlening en handhaving in
Europees perspectief4. Uitvoering en handhaving4.1 UitvoerbaarheidLasten voor overheden en justitieel apparaatInvoeringsbegeleiding4.2 Handhaafbaarheid4.3 BedrijfseffectenBedrijfseffecten en administratieve lasten4.4 Milieugevolgen5. Europese aspectenVerhouding tot Europese regelgeving6. Voorbereiding van het wetsvoorstelII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IOnderdeel AArtikel 1.1, eerste lid, WmDefinitie van «emissie»Onderdeel BArtikel 8.8, eerste lid, onder b, WmArtikel 8.8, vierde lid, WmOnderdeel CArtikel 8.10, tweede lid, WmOnderdeel DArtikel 8.11 WmOnderdeel EArtikelen 8.12, 8.12a en 8.12b WmOnderdeel FArtikel 8.13 WmOnderdeel GOnderdeel HArtikel 8.40, eerste lid, WmOnderdeel IArtikel 18.2 WmOnderdeel JArtikel 21.2a WmOnderdeel KArtikel 22.1a WmArtikel IIOnderdeel AArtikel 2a WvoOnderdeel BArtikel 29, onder b, WvoOnderdeel CArtikel 31c WvoOndertekeningBIJLAGE I:transponeringstabel IPPC-richtlijn/Wet milieubeheerVergelijkend overzicht van de belangrijkste bepalingen
van de IPPC-richtlijn, en de daarmee corresponderende bepalingen in de Wet
milieubeheer zoals deze wet zal komen te luiden volgens het wetsvoorstel. 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29711Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 159 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 711Wijziging van de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren
(verduidelijking in verband met de EG-richtlijn inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging; vergunning op hoofdzaken/vergunning
op maat)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1INHOUDSOPGAVEI. Algemeen deel2   Hoofdstuk 1. Doelstellingen van het wetsvoorstel2   Hoofdstuk 2. Verduidelijken van toetsingskader voor vergunningverlening
en andere bepalingen in verband met de IPPC-richtlijn3 2.1 Inleiding32.2 Aanpassing van het toetsingskader van artikel 8.11, derde
lid Wm5 2.3 De functie van de toetsing aan beste beschikbare technieken7 2.4 De inhoud van het begrip beste beschikbare technieken8 2.5 Andere aanpassingen in verband met de IPPC-richtlijn12  2.6 Gewijzigd hoofdstuk 8 Wm van toepassing op alle bedrijven13   Hoofdstuk 3. Verbeteren van het vergunninginstrument143.1 Modernisering van het vergunninginstrument143.2 Differentiëren in vergunningstijl153.3 Verduidelijking in de wet van de relatie tussen milieuzorg
en vergunningverlening17 3.4 Inhoud en reikwijdte van wetswijzigingen19 3.5 Milieuzorg in Europees perspectief21  Hoofdstuk 4. Uitvoering en handhaving214.1 Uitvoerbaarheid21 4.2 Handhaafbaarheid234.3 Bedrijfseffecten23 4.4 Milieugevolgen25  Hoofdstuk 5. Europese aspecten26   Hoofdstuk 6. Voorbereiding van het wetsvoorstel26   II. Artikelsgewijze toelichting26   Bijlage: Transponeringstabel IPPC-richtlijn/wetsvoorstel38I. ALGEMEEN1. Doelstellingen van het wetsvoorstelDoelstellingenHet voorliggende wetsvoorstel beoogt de Wet milieubeheer en de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren op een aantal punten te wijzigen met als doelstellingen:• een betere aansluiting van de wet op de EG-richtlijn inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging1,
verder te noemen IPPC-richtlijn2;• het wegnemen van een aantal belemmeringen voor het verlenen van
vergunningen op hoofdlijnen of vergunningen op maat.De wijzigingen die in de Wet milieubeheer (Wm) worden aangebracht, werken
voor het grootse deel «automatisch» door in de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren (Wvo). Dat is een gevolg van de opzet van het vergunningstelsel
van de Wvo: dat sluit vrijwel naadloos aan bij het vergunningstelsel van de
Wm doordat de betrokken bepalingen van de Wvo naar die van de Wm verwijzen.
Op een paar punten is desondanks ook wijziging van de Wvo nodig. Die punten
worden toegelicht in deel II van deze memorie bij artikel II.Een betere aansluiting op de tekst van de IPPC-richtlijnDe IPPC-richtlijn bevat de verplichting voor de lidstaten van de EU om
grote milieuvervuilende bedrijven te reguleren middels een integrale milieuvergunning.
De richtlijn geeft verder aan op basis van welke criteria vergunningen moeten
worden verleend en welke onderwerpen in de vergunning moeten worden geregeld.De aanpassing van de regels voor de milieuvergunningverlening in verband
met de IPPC-richtlijn komt voort uit de behoefte aan een meer bij de tekst
van die richtlijn aansluitende omzetting ervan in de Nederlandse milieuwetgeving.
Van verschillende kanten, te weten de Europese Commissie, vergunningverlenende
instanties, het bedrijfsleven en milieurechtelijke auteurs, wordt hierop aangedrongen.
Inmiddels is de Nederlandse regering door de Europese Commissie overeenkomstig
artikel 226 van het EG-verdrag in gebreke gesteld vanwege het niet volledig
op correcte wijze in nationale maatregelen omzetten van de IPPC-richtlijn.
Het standpunt van Nederland is echter dat met de huidige Nederlandse regelgeving
(de Wm) de IPPC-richtlijn voldoende is geïmplementeerd. De voorgenomen
aanpassingen in dit wetsvoorstel strekken dan ook slechts tot verduidelijking
en explicitering van onderdelen van de IPPC-richtlijn. Onder meer zal het
begrip beste beschikbare technieken, hierna ook wel kortweg aangeduid als
BBT, in de Wm worden geïntroduceerd. Daarnaast worden enkele bestaande
regels in de Wm in het licht van de IPPC-richtlijn verduidelijkt. In hoofdstuk
2 van deze toelichting worden de in verband met de IPPC-richtlijn voorgestelde
wetswijzigingen behandeld.Verduidelijking in de wet van de relatie tussen milieuzorg
bij bedrijven en vergunningverleningEen tweede doelstelling van dit wetsvoorstel is het verruimen van de wettelijke
mogelijkheden om bij de vergunningverlening rekening te houden met dan wel
sturing te geven aan de eigen verantwoordelijkheid van bedrijven voor de zorg
voor het milieu. Het wetsvoorstel moet leiden tot een verduidelijking van
de wettelijke kaders waarbinnen milieuvergunningen worden verleend, die zijn
afgestemd op het niveau van milieuzorg bij een bedrijf. Het wetsvoorstel geeft
hiermee uitvoering aan enkele voorstellen uit de Discussienota «Met
recht verantwoordelijk»3 (hierna
aangeduid als discussienota) die erop gericht waren het beleid ten aanzien
van de vergunning op hoofdzaken (VOH) en de vergunning op maat (VOM) een betere
wettelijke fundering te geven. Dit beleid houdt in dat bij vergunningverlening
en handhaving wordt gestreefd naar meer maatwerk, waarbij veel selectiever
dan tot nu toe de aandacht gericht wordt op die aspecten van een bedrijf,
die met het oog op de relevante lokale, nationale, Europese of mondiale milieuproblemen
daadwerkelijk van belang zijn. Tevens geldt als beleidsuitgangspunt dat met
behoud van ieders eigen verantwoordelijkheid bij vergunningverlening en handhaving
zo veel mogelijk recht wordt gedaan aan de aantoonbare milieuzorginspanningen
van bedrijven. Een bewezen, adequate beheersing door het bedrijf van zijn
milieueffecten dient hand in hand te gaan met een kwalitatief hoogwaardige
vergunning die tegelijk duidelijke en handhaafbare milieunormen stelt èn
het bedrijf de nodige flexibiliteit in zijn bedrijfsvoering laat.De thans voorgestelde wetswijzigingen vormen een weerspiegeling van de
rolverdeling tussen overheid en bedrijfsleven zoals die volgens de huidige
opvattingen zou moeten zijn. In die rolverdeling stelt de overheid als vanouds
de normatieve kaders vast, waarbinnen bedrijven dienen te opereren, maar spreekt
zij tevens bedrijven aan op hun eigen verantwoordelijkheid en beschikt zij
over de noodzakelijke instrumenten om in te grijpen als bedrijven zich buiten
de gestelde kaders begeven of als zij hun eigen verantwoordelijkheid niet
waarmaken. Van de andere kant spreken bedrijven de overheid aan op voorspelbare,
consistente en professionele vergunningverlening en handhaving, die bedrijven
zo veel mogelijk handelingsvrijheid laten en recht doen aan hun aantoonbare
milieuzorginspanningen.De voorgestelde wetsaanpassingen die in hoofdstuk 3 van deze toelichting
worden behandeld, zijn bescheiden in aantal. Ingrijpende wijzigingen, zoals
het invoeren van bijzondere vergunningfiguren, worden niet voorgesteld. Daaraan
bestaat in de uitvoeringspraktijk geen behoefte. Een en ander is in lijn met
het advies van de Evaluatie Commissie Wet Milieubeheer (ECWM) over dit onderwerp1. De ECWM constateert in dit advies dat grote wetswijzigingen
ten behoeve van het beter faciliteren van de verlening van de VOH niet per
se noodzakelijk lijken, maar enkele aanpassingen – die deels ook in
lijn zijn met de aanpassingen vanwege de IPPC-richtlijn (zie boven) –
bij kunnen dragen aan meer flexibiliteit in de vergunning.2. Verduidelijken van toetsingskader voor vergunningverlening
en andere bepalingen in verband met de IPPC-richtlijn2.1 InleidingKernelementen van de IPPC-richtlijnIn de recent verschenen Mededeling over de tenuitvoerlegging van de IPPC-richtlijn2 schetst de Europese Commissie in de inleiding de kernelementen
van de richtlijn als volgt. «In 1996 stelde de Raad de IPPC-richtlijn
vast, die ten doel heeft geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging,
veroorzaakt door een breed scala aan industriële en landbouwactiviteiten3, en een hoog niveau van bescherming van het milieu in
zijn geheel te bereiken.Geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging heeft
plaats binnen het kader van een vergunningstelsel voor installaties. (...)
Het onderliggende beginsel van de richtlijn is dat zowel exploitanten als
regelgevers een geïntegreerde, algehele beoordeling zullen uitvoeren
van elke installatie en de milieueffecten ervan, alvorens besluiten te nemen
over eventuele kostenefficiënte maatregelen die nodig zijn voor het bereiken
van een hoog niveau van milieubescherming. (...) Het vergunningstelsel is erop gericht ervoor te zorgen dat de exploitanten van installaties
preventieve maatregelen tegen verontreiniging nemen, in het bijzonder door
de beste beschikbare technieken toe te passen, dat er geen grote verontreiniging
wordt veroorzaakt, dat het afval dat niet kan worden vermeden wordt teruggewonnen
of veilig wordt verwijderd, dat er efficiënt gebruik wordt gemaakt van
energie, dat ongevallen worden voorkomen en de gevolgen ervan worden beperkt
en dat het exploitatieterrein weer in een bevredigende toestand wordt gebracht
wanneer de installatie wordt gesloten. Deze geïntegreerde, holistische
aanpak dient ervoor te zorgen dat met de vele milieuaangelegenheden die voor
een installatie relevant kunnen zijn rekening wordt gehouden, dat de juiste
prioriteiten worden gesteld en dat met de kosten en de voordelen van de verschillende
opties rekening wordt gehouden. (...)»In aanvulling hierop kan worden gewezen op artikel 9 van de IPPC-richtlijn.
Dit artikel geeft aan welke voorschriften aan de vergunning moeten worden
verbonden. Onder andere moeten bovengenoemde onderwerpen in de vergunningvoorschriften
worden geregeld, waarbij meer in het bijzonder de verplichting geldt om in
de vergunning emissiegrenswaarden op te nemen voor verontreinigende stoffen
die in significante hoeveelheden uit de inrichting vrijkomen. De emissiegrenswaarden
moeten zijn gebaseerd op de beste beschikbare technieken met inachtneming
van de technische kenmerken en de geografische ligging van de inrichting en
de plaatselijke milieuomstandigheden. Uit artikel 10 van de richtlijn volgt
dat milieukwaliteitsnormen ertoe kunnen dwingen om strengere waarden in de
vergunning op te nemen dan die welke haalbaar zijn bij toepassing van de beste
beschikbare technieken.De geschetste kernelementen uit de richtlijn zullen na realisering van
de in het onderhavige wetsvoorstel voorziene wijzigingen meer herkenbaar in
de Wm zijn terug te vinden. Het wetsvoorstel strekt ertoe het uitgangspunt
dat de milieuaspecten van een bedrijf integraal moeten worden afgewogen, in
de Wm te verduidelijken, zie het voorgestelde artikel 8.8, eerste lid, onder
b. Voorts wordt de verplichting om in de vergunning emissies aan emissiegrenswaarden
te binden geëxpliciteerd in het nieuwe artikel 8.12, tweede lid, Wm.
In samenhang met deze bepaling volgt uit het voorgestelde, nieuwe artikel
8.11, derde lid, Wm dat het vaststellen van emissiegrenswaarden dient te geschieden
met het oog op het bereiken van een hoog niveau van bescherming van het milieu,
waarbij preventie en minimalisering van verontreiniging uitgangspunt vormen.
De emissiegrenswaarden moeten daartoe ten minste zijn gebaseerd op de voor
de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken. De onderdelen
a tot en met c van artikel 8.8, eerste lid, welke – met uitzondering
van de hiervoor aangegeven aanvulling van onderdeel b – ongewijzigd
blijven, bieden de grondslag om bij het vaststellen van emissiegrenswaarden
de geografische ligging van de inrichting en de relevante lokale (en regionale,
nationale, Europese en mondiale) milieuomstandigheden te betrekken. Artikel
8.8, eerste lid, onder e – eveneens ongewijzigd – biedt de basis
om rekening te houden met de technische kenmerken van de inrichting. Onder
bijzondere (lokale of bovenlokale) milieuomstandigheden kunnen in het belang
van het bereiken van een hoog niveau van bescherming ook emissiegrenswaarden
worden voorgeschreven, gebaseerd op technieken die verder gaan dan de beste
beschikbare technieken. Een dergelijke situatie kan zich bij voorbeeld voordoen
wanneer milieukwaliteitseisen dreigen te worden overschreden. Het huidige
artikel 8.8, tweede en derde lid, schrijft reeds met zo veel woorden voor
om bij de vergunningverlening met de geldende milieukwaliteitseisen rekening
te houden respectievelijk deze in acht te nemen. In de paragrafen 2.2 tot
en met 2.4. wordt uitgebreid ingegaan op het nieuwe toetsingskader voor vergunningverlening
in het gewijzigde artikel 8.11, derde lid, Wm. 2.2 Aanpassing van het toetsingskader van artikel 8.11,
derde lid WmDe huidige alararegel in discussieHet huidige artikel 8.11, derde lid, Wm bevat de zogenaamde alara-regel1. Kort gezegd houdt deze regel in dat aan de Wm-vergunning
voorschriften moeten worden verbonden, om zo veelals redelijkerwijs
mogelijk de nadelige milieugevolgen van de inrichting te voorkomen
dan wel te beperken. De alara-regel geldt ook voor de Wvo-vergunningverlening;
in artikel 7 van de Wvo is artikel 8.11 Wm van overeenkomstige toepassing
verklaard.Een belangrijk bezwaar dat tegen alara kan worden ingebracht, is dat dit
begrip bij de milieuvergunningverlening buiten Nederland niet wordt toegepast.
Met andere woorden: Nederland loopt met de hantering van dit begrip uit de
pas. In het EG-recht wordt het alara-begrip alleen met zoveel woorden gebruikt
in het stralenbeschermingsrecht. Het alara-begrip is daarbuiten in de Europese
gremia betrekkelijk onbekend en geeft mede daarom al snel aanleiding tot discussie
over de precieze inhoud en strekking ervan. Die discussie heeft een nieuwe
dimensie gekregen door de opkomst in EG-verband van de regel dat ter voorkoming
en beperking van milieuverontreiniging de beste beschikbare technieken (BBT),
moeten worden toegepast. BBT heeft onder andere in de IPPC-richtlijn een prominente
plaats gekregen. Het officiële Nederlandse standpunt is dat de meer abstracte
alararegel in artikel 8.11, derde lid, Wm het toepassen van BBT impliceert.
Hiervoor zijn goede argumenten te geven, zowel ontleend aan de wettekst als
aan de rechtspraak over alara. Niettemin is het een gegeven dat in Europa
inmiddels verschillende algemene milieudoelstellingen en uitgangspunten min
of meer zijn ingeburgerd, die qua formulering en mogelijk in de toekomst ook
qua betekenis niet geheel samenvallen met alara. In dit verband gaat het in
het bijzonder om het streven naar een hoog niveau van bescherming van het
milieu en het preventie- en bronbeginsel uit het EG-verdrag en de IPPC-richtlijn,
en de BBT-regel uit de IPPC-richtlijn.Verdere aansluiting op Europese begrippenEen ontwikkeling waarbij in de praktijk in de hantering van begrippen
in toenemende mate verschillen zouden kunnen optreden tussen Nederland en
de andere lidstaten van de Europese Unie is onwenselijk. Inmiddels wordt van
verschillende zijden de roep luider om de Nederlandse regelgeving voor wat
betreft genoemde centrale begrippen verder in lijn te brengen met de Europese
regelgeving.De Europese Commissie heeft aan de Nederlandse regering vragen gesteld
over de wijze waarop de IPPC-richtlijn, en in het bijzonder het begrip BBT
daaruit, in het Nederlands recht is omgezet en heeft de Nederlandse regering
inmiddels op dit punt in gebreke gesteld. Bij de Commissie bestaat een duidelijke
voorkeur voor het met zoveel woorden overnemen in de Nederlandse wetgeving
van het toetsingskader van de IPPC-richtlijn, in het bijzonder het criterium
van het toepassen van BBT.Door sommige (Europees opererende) bedrijven en uitvoerende overheden
wordt eveneens aangedrongen op verdere meer uitdrukkelijke gelijkschakeling
van de Nederlandse regels voor vergunningverlening met die van de IPPC-richtlijn.
Ook in recente milieurechtelijke literatuur wordt hiervoor gepleit2.De jurisprudentie3 laat zien dat ook de rechter
van oordeel is dat de Wm op sommige punten niet «richtlijn-conform»
is en rechtstreeks toetst aan de bepalingen van de IPPC-richtlijn.Voorstel voor een gewijzigd toetsingskaderIn het licht van deze ontwikkelingen wordt het wenselijk geacht alara
te schrappen en te vervangen door een toetsingscriterium waarin genoemde Europese
begrippen expliciet zijn verwerkt. Daartoe worden in artikel 8.11, derde lid,
Wm de volgende elementen opgenomen:• aan de Wm-vergunning worden voorschriften verbonden ter bereiking
van een hoog niveau van bescherming van het milieu,• de vergunningvoorschriften moeten zijn gericht op preventie of –
als dat technisch niet mogelijk is – het minimaliseren van nadelige
milieugevolgen, en• met het oog daarop moet tenminste BBT worden toegepast.Met gewijzigd toetsingskader wordt geen principiële
koerswijziging beoogdIn het gewijzigde artikel 8.11, derde lid, Wm, staat het milieubelang
centraal, maar speelt daarnaast ook het economische belang een rol door de
verwijzing naar het in hoofdstuk 1 van de Wm gedefinieerde, aan het niveau
van de bedrijfstak gerelateerde begrip BBT. Dat begrip wordt daar conform
de IPPC-richtlijn omschreven als «voor het bereiken van een hoog niveau
van bescherming van het milieu meest doeltreffende technieken (...) die – kosten en baten in aanmerking genomen – economisch
en technisch haalbaar in de bedrijfstak waartoe de inrichting behoort,
kunnen worden toegepast».Zo beschouwd, sluit het gewijzigde artikel 8.11, derde lid, aan op de
huidige alara-regel. Ook alara neemt het milieubelang als uitgangspunt («voorschriften
die de grootst mogelijke bescherming bieden»). Daarnaast impliceert
alara een economische redelijkheidstoets («tenzij dat redelijkerwijs
niet kan worden gevergd»). De rechter heeft met een verwijzing naar
de wetsgeschiedenis geoordeeld dat deze economische redelijkheidstoets inhoudt
in dat in beginsel de kosten van de in een concreet geval voor te schrijven
milieumaatregelen redelijk moeten zijn, uitgaande van een gemiddeld bedrijf
in de desbetreffende sector. In het kader van deze toets mogen individuele
bedrijfseconomische omstandigheden geen rol spelen. Niettemin worden in de
praktijk incidenteel toch nog wel deze omstandigheden meegewogen. Een dergelijke
handelwijze is echter strijdig met zowel het huidige als het toekomstige toetsingskader
van artikel 8.11, derde lid, Wm. In dit verband kan ook worden gewezen op
de volgende passage over het vaststellen van beste beschikbare technieken
op sectorniveau in de Mededeling over de tenuitvoerlegging van de IPPC-richtlijn1: «Bij het vaststellen van beste beschikbare technieken
vindt een beoordeling plaats van de geschatte nettokosten van de implementatie
van een techniek in relatie tot de milieuvoordelen die door de implementatie
ervan worden verkregen. Een tweede economische beoordeling heeft betrekking
op de vraag of de techniek in de desbetreffende sector onder economisch haalbare
omstandigheden kan worden ingevoerd. Deze haalbaarheidstest kan alleen op
Europees sectoraal niveau legitiem worden toegepast, niet op afzonderlijke
installaties. Als de technieken voor de sector in zijn geheel te duur worden
geacht, is er geen sprake van beste beschikbare technieken. Door bij deze
beoordeling de sector en niet de individuele installatie als uitgangspunt
te nemen, kan zich echter niet het onaangename effect voordoen dat installaties
in een moeilijke financiële situatie toestemming krijgen door te gaan
met hun verontreiniging omdat zij de vereiste maatregelen niet kunnen betalen».
Toepassing van alara leidt in veel gevallen er dus toe dat een bedrijf milieumaatregelen
krijgt voorgeschreven, die voor een gemiddeld bedrijf in de desbetreffende
bedrijfstak gebruikelijk zijn. Deze benadering staat ook centraal in een tweetal
begrippen die als nadere invulling van alara worden gebruikt: het begrip «best
uitvoerbare technieken» (but) zoals gehanteerd in de Wvo-vergunningpraktijk en het begrip «stand der techniek» zoals gehanteerd
in de Nederlandse emissierichtlijn lucht (NeR). In het Handboek Wvo-vergunningverlening,
opgesteld onder auspiciën van de Commissie Integraal Waterbeheer (CIW)1, wordt but omschreven als «die technieken waarmee,
rekening houdend met economische aspecten, dat wil zeggen uit kostenoogpunt
aanvaardbaar te achten voor een normaal renderend bedrijf, de grootste reductie
in de verontreiniging wordt verkregen». Toepassing van but vindt plaats
voor niet-zwarte lijst stoffen.Volgens de NeR behoren tot de stand der techniek «die maatregelen
die ter beperking van emissies van een bron de grootst mogelijke bescherming
van het milieu bieden, procesgeïntegreerd dan wel als nageschakelde techniek,
in een gemiddeld en financieel gezond bedrijf van de betreffende branche in
binnen- of buitenland met succes worden toegepast, dan wel overeenkomstig
de regels der techniek vanuit andere processen of op basis van succesvolle,
op industriële schaal uitgevoerde demonstratieprojecten op de betreffende
bron kunnen worden toegepast. Is binnen de branche de bedrijfsgrootte erg
uiteenlopend dan is het voorzieningenniveau van bedrijven van bedrijven met
een vergelijkbare grootte maatgevend».In het algemeen resulteert het werken met deze inkleuringen van alara
in een adequate bescherming van het milieu. Te meer daar bij genoemde begrippen
de milieuprestaties van het gemiddelde bedrijf worden bepaald tegen de achtergrond
van het streven naar de grootst mogelijke bescherming van het milieu.Er doen zich echter gevallen voor waarin het belang van de bescherming
van het milieu (er is sprake van ernstige verontreiniging of het ontvangende
milieu is extra kwetsbaar) vereist dat verdergaande, duurdere maatregelen
genomen worden, dan die welke bij hantering van genoemde begrippen voorgeschreven
worden. In het kader van de Wvo-vergunningverlening wordt in dit verband het
begrip «beste bestaande technieken» gehanteerd. Afgezet tegen
but wordt «beste bestaande technieken» omschreven als: «die
technieken waarmee tegen hogere kosten een nog grotere reductie van de verontreiniging
wordt verkregen en die in de praktijk kunnen worden toegepast». «Beste
bestaande technieken» wordt toegepast bij zwarte lijst-stoffen. «Beste
bestaande technieken» wordt eveneens beschouwd als een inkleuring van
alara.De beschreven invullingen van alara (but/SdT en beste bestaande technieken),
kunnen worden voortgezet, nu het nieuwe toetsingskader niet wezenlijk verschilt
van alara , zoals dit begrip door de wetgever en rechter zijn geïnterpreteerd.
Wel zal het gebruik van de begrippen but/SdT en beste bestaande technieken
moeten worden heroverwogen in het licht van de introductie in de wet van het
begrip BBT.2.3 De functie van de toetsing aan beste beschikbare techniekenBBT als instrument ter bescherming van het milieuHet gewijzigde artikel 8.11, derde lid, Wm bepaalt dat bij het vaststellen
van de vergunningvoorschriften tenminste wordt uitgegaan van het toepassen
van de beste beschikbare technieken (BBT) die voor de betrokken inrichting
in aanmerking komen. Het toepassen van BBT kan worden beschouwd als een operationalisering
van de beginselen van preventie en van minimalisering van milieugevolgen (aan
de bron). BBT is een instrument om milieuverontreiniging te voorkomen of te
beperken en daarmee het milieu (op een hoog niveau) te beschermen. Bij het
vaststellen van de vergunningvoorschriften zal uitgaande van de relevante
lokale en niet-lokale milieuaspecten van het bedrijf en zijn specifieke technische
kenmerken moeten worden bepaald welke voor de betreffende sector beschreven
beste beschikbare technieken moeten worden toegepast, dan wel
in het geval met BBT het vereiste niveau van bescherming van het milieu niet
kan worden bereikt, welke verdergaande technieken moeten worden toegepast.
De vergunningvoorschriften zelf geven overigens bij voorkeur de maximale toegestane
emissies aan en niet de technieken die moeten worden toegepast om onder die
emissies te blijven.BBT heeft dezelfde functie in de IPPC-richtlijnBBT is dus geen doel op zich, net zo min als thans een begrip als stand
der techniek een zelfstandig na te streven doel geacht moet worden. De voorgestelde
regeling verschilt op dit punt niet van de IPPC-richtlijn.Er zij in dit verband op gewezen dat de IPPC-richtlijn het streven naar
een hoog niveau van bescherming van het milieu en preventie en bestrijding
(aan de bron) van verontreiniging als uitgangspunten neemt. In artikel 1 van
de richtlijn («doel en toepassingsgebied») wordt aangegeven dat
de richtlijn de geïntegreerde preventie en beperking van verontreiniging
door de in bijlage I bij de richtlijn genoemde activiteiten ten doel heeft.
Voorts wordt daar bepaald: «Zij bevat maatregelen ter voorkoming en,
wanneer dat niet mogelijk is, beperking van emissies door de bedoelde activiteiten
in lucht, water en bodem, met inbegrip van maatregelen voor afvalstoffen,
om een hoog niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel te bereiken
(...)». Zie verder ook de overwegingen 1 en 9 van de richtlijn1.Het toepassen van BBT is in de IPPC-richtlijn een belangrijk instrument
ten dienste van preventie en bestrijding. Artikel 3 van de richtlijn, dat
handelt over de fundamentele verplichtingen van de exploitant, geeft in onderdeel
a aan dat «alle passende preventieve maatregelen worden getroffen, met
name door toepassing van de beste beschikbare technieken».De verwevenheid tussen BBT en de beginselen van preventie en bestrijding
blijkt ook uit de definitie van BBT in artikel 2, onderdeel 11. In de definitie
wordt BBT gerelateerd aan het doel «emissies en effecten op het milieu
in zijn geheel te voorkomen, of wanneer dat niet mogelijk blijkt algemeen
te beperken». Bedoelde definitie wordt volgens het wetsvoorstel opgenomen
in artikel 1.1, tweede lid, Wm; het eerste deel ervan luidt: «beste beschikbare technieken: voor het bereiken van een
hoog niveau van bescherming van het milieu meest doeltreffende technieken
om de emissies en andere nadelige gevolgen voor het milieu, die een inrichting
kan veroorzaken, te voorkomen of, indien dat niet mogelijk is, zoveel mogelijk
te beperken (...)».2.4 De inhoud van het begrip beste beschikbare techniekenInleidingHet begrip beste beschikbare technieken (BBT) verwijst primair naar op
bedrijfstakniveau haalbare technieken. In de Mededeling over de tenuitvoerlegging
van de IPPC-richtlijn wordt over het begrip BBT het volgende opgemerkt2: «De definitie van beste beschikbare technieken
vereist dat de ontwikkeling van de techniek plaatsheeft op een schaal die
implementatie in de sector mogelijk maakt. De doorslag voor ondersteuning
van een techniek als beste beschikbare techniek kan komen van een of meerdere
installaties die de techniek ergens ter wereld toepassen. In enkele zeldzame
gevallen kunnen zelfs proefprojecten een voldoende basis bieden. Verwacht
wordt dat procesgeïntegreerde maatregelen over het algemeen van positieve
of min of meer neutrale invloed zullen zijn op de winstgevendheid van ondernemingen.
Aan de andere kant hebben «end-of-pipe»-maatregelen vaak negatieve
korte termijngevolgen voor de winstgevendheid. Het is onvermijdelijk dat enkele
beste beschikbare technieken zich in het geheel niet zullen terugbetalen,
maar de maatschappelijke voordelen ervan zullen opwegen tegen de kosten van
de exploitant, overeenkomstig het beginsel dat de vervuiler betaalt. In het kader van de verlening van een vergunning aan een individuele bedrijf
wordt, rekening houdend met de specifieke milieuhygiënische en technische
omstandigheden nader bepaald welke van die technieken de basis dient te vormen
voor het vaststellen van voorschriften.In artikel 1.1, tweede lid, Wm, waar BBT als begrip wordt omschreven,
wordt daarom gesproken over technieken die in de bedrijfstak
kunnen worden toegepast1. In het gewijzigde
artikel 8.11, derde lid, Wm wordt het begrip BBT vervolgens geprojecteerd
op een concreet individueel bedrijf; deze bepaling geeft aan dat bij het opstellen
van de vergunningvoorschriften ervan moet worden uitgegaan dat in het bedrijf
ten minste de beste beschikbare technieken worden toegepast.De IPPC-richtlijn kent een zelfde onderscheid: in de aanhef van bijlage
IV wordt gesproken over overwegingen waarmee in het algemeen
of in bijzondere gevallen rekening moet worden gehouden bij de bepaling van
de beste beschikbare technieken.De BREF'sIn het algemeen geldt dat per bedrijfstak verschillende technieken in
aanmerking komen voor toepassing als BBT. Onder regie van de Europese Commissie
worden voor de categorieën van bedrijven die onder de IPPC-richtlijn
vallen bedrijfstakgewijs de verschillende beste beschikbare technieken beschreven
in de zogenaamde BAT Reference Documents, de zogenaamde BREF's2. De BREF's zijn het resultaat van een informatie-uitwisseling tussen
de lidstaten van de Europese Unie, EFTA-landen, EU toetredende landen, non-gouvernementele
milieuorganisaties (NGO's) en de betrokken bedrijfstakken over de beste beschikbare
technieken en de ontwikkelingen op dat gebied. De juridische grondslag voor
de publicatie van de BREF's door de Europese Commissie is artikel 16, tweede
lid, van de IPPC richtlijn.Inhoud van BREF'sDe BREF's zijn integrale documenten, waarin de belangrijkste relevante
milieuaspecten aan bod komen. Voor aandachtvelden die in vrijwel elke bedrijfstak
voorkomen (bijvoorbeeld koelsystemen, monitoring, economische weging, enzovoorts)
worden aparte zogeheten «horizontale» BREF's uitgebracht. De officiële
door de Europese Commissie gepubliceerde BREF betreft in feite de samenvatting
en conclusies («Executive Summary») van een BREF document dat
per industriële sector vele honderden pagina's beslaat. Deze officiële
versie van 10 à 20 pagina's wordt vertaald in alle talen van de EU
lidstaten. De uitgebreide versie is alleen in het Engels beschikbaar; deze
wordt beschouwd als de (officiële) toelichting op de officiële BREF
en heeft de daarbij behorende status.Verwerking van BREF's in NederlandNadat een BREF door de Europese Commissie is gepubliceerd wordt deze in
Nederland door deskundigen vergeleken met het vigerende Nederlandse beleid
en worden mogelijke onduidelijkheden geïdentificeerd. Het resultaat van
deze screening wordt besproken met vertegenwoordigers van bedrijfsleven en
vergunningverlenende overheden. De conclusies van dit overleg worden vastgelegd
in een korte oplegnotitie bij elke BREF. De oplegnotitie is met name bedoeld
om waar nodig de vergunningverlener nadere ondersteuning te bieden bij de
toepassing van de BREF's. De BREF-tekst (althans de officiële door de
Europese Commissie uitgegeven samenvatting daarvan) en de oplegnotitie worden
opgenomen in de Nederlandse Emissierichtlijn (NeR) en vastgesteld als aanbeveling
van de Commissie Integraal Waterbeheer (CIW-aanbeveling), onder gelijktijdige
wijziging of intrekking van de vigerende regeling(en) in de NeR/CIW-aanbevelingen
voor de betrokken sector. Indien op specifieke bedrijfstakken meer dan één
BREF van toepassing zou zijn, zal hierover in de oplegnotitie duidelijkheid
worden gegeven.Het uitgangspunt bij de screening en vaststelling is dat de BREF zelf
niet meer ter discussie kan staan en dat in beginsel voor hetzelfde doel geen
andersluidende Nederlandse documenten worden opgesteld en toegevoegd, tenzij
deze relevante aspecten regelen waar de BREF niet (volledig) in voorziet (dit
geldt in het bijzonder voor lokale milieuaspecten als geluid, stank, externe
veiligheid, etc.). Een enkele BREF bevat echter een verdeeld oordeel («split
view»), waar lidstaten en industrie het over BBT niet met elkaar eens
konden worden. Het Nederlandse standpunt in het geval van een split view is –
als onderdeel van de informatieuitwisseling voor de BREF – veelal gedocumenteerd
(b.v. door de Dutch Notes on BAT) en met de Nederlandse industrie besproken.
Dit hoeft dan ook niet opnieuw tot discussies te leiden en bij de implementatie
van de BREF zal de Nederlandse positie worden vastgelegd in de oplegnotitie.Ten aanzien van de BREF voor de intensieve veehouderij zal een afwijkende
werkwijze worden gevolgd. Dit heeft vooral te maken met het feit dat voor
de belangrijkste onderwerpen uit deze BREF reeds algemene regels bestaan dan
wel in een vergaand stadium van voorbereiding zijn. Daardoor kan de ondersteuning
van de vergunningverleners bij de toepassing van de BREF beperkt blijven tot
enkele resterende milieu-aspecten waarvoor mogelijk aanpassing of aanvulling
van vergunningen noodzakelijk is.Status van BREF'sa) Situatie onder de huidige WmTer concretisering van alara in het huidige artikel 8.11, derde lid, Wm
zijn tal van circulaires en richtlijnen uitgebracht. Emissies naar de lucht
en in oppervlaktewateren worden behandeld in respectievelijk de NeR en de
CIW-aanbevelingen. De rechter heeft bepaald dat bij de toepassing van alara
vergunningverleners beoordelingsvrijheid hebben, die echter wordt begrensd
door de meest recente algemeen aanvaarde milieutechnische inzichten. Richtlijnen
als de NeR en de CIW-aanbevelingen worden door de rechter beschouwd de weerslag
te zijn van de meest recente algemeen aanvaarde milieutechnische inzichten;
de vergunningverlener moet dan ook met de NeR en de CIW-aanbevelingen rekening
houden en mag daar alleen gemotiveerd van afwijken (vergelijkbaar met beleidsregels).
BREF's hebben een vergelijkbare status; op grond van artikel 2, onderdeel
11, in samenhang met bijlage IV, overweging 12, van de richtlijn moeten bij
vergunningverlening de beste beschikbare technieken worden bepaald, rekening houdend met de BREF's. Vanwege de vergelijkbare
status en de inhoudelijke samenhang is eerder besloten om de BREF's in te
voegen in de NeR, c.q vast te stellen als CIW-aanbevelingen. Langs deze weg
ontstaat voor vergunningverleners op grond van de jurisprudentie de verplichting
om als invulling van alara de BREF's toe te passen.b) Situatie onder de gewijzigde WmDe status van de BREF's kan dezelfde blijven: vergunningverleners dienen
de BREF's toe te passen en mogen alleen gemotiveerd daarvan afwijken. In termen
van de Wm: met deze documenten moet «rekening worden gehouden».
De verplichting uit de richtlijn tot het rekening houden met de BREF's wordt
nu uitdrukkelijk in de Wm verwerkt. De verplichting zal worden geregeld in
de amvb ex artikel 8.11, vierde lid, Wm waarbij bijlage IV van de IPPC-richtlijn
wordt omgezet.In Nederland is ervoor gekozen om de BREF's aan te vullen met «nationale»
oplegnotities en onderdeel te maken van de NeR dan wel als CIW-aanbevelingen
vast te stellen. Langs deze weg worden vergunningverleners ondersteund bij
het toepassen van de BREF's in de Nederlandse uitvoeringspraktijk.
Om ervoor te zorgen dat vergunningverleners BREF's, oplegnotities en overige
relevante delen van de bestaande nationale richtlijnen, zoals de NeR, integraal
(blijven) toepassen, wordt overwogen om met gebruikmaking van het nieuwe artikel
8.11, vierde lid, Wm het toepassen van deze richtlijnen in hun geheel voor
te schrijven. Uitgangspunt is daarbij dat de status van deze richtlijnen niet
verandert ten opzichte van de huidige situatie. Wanneer voor deze constructie
gekozen wordt, ligt het voor de hand om met het oog op de noodzakelijke slagvaardigheid
in de amvb te verwijzen naar een bij ministeriële regeling vast te stellen
lijst met richtlijnen en circulaires waarmee bij het bepalen van BBT rekening
moet worden gehouden. Van die lijst zouden dan de NeR en de CIW-aanbevelingen
deel uitmaken. In deze opzet verdient het dan ook overweging om voor alle
andere thans gehanteerde richtlijnen en circulaires te bezien of en in hoeverre
ze op die lijst moeten worden geplaatst.Toespitsing van BBT in een concreet gevalBij het opstellen van de vergunning voor een individueel bedrijf vormen
de door de inrichting veroorzaakte milieueffecten, de specifieke technische
kenmerken van de inrichting en de voor de betreffende sector beschreven BBT
het referentiekader. Hoewel bij de opstelling van de BREF's steeds getracht
is een zo eenduidig mogelijk oordeel over BBT te geven is dat niet altijd
mogelijk gebleken. Soms is de keuze van technieken en haalbare emissiegrenswaarden
te zeer afhankelijk van de aard van de installaties of andere specifieke lokale
omstandigheden. In BREF's liggen dus vaak keuzemogelijkheden besloten.Het bevoegd gezag is op grond van het nieuwe art 8.11, derde lid, Wm verplicht
steeds die keuzes te maken die de grootst mogelijke bescherming van het milieu
bieden. Concreet betekent dit dat niet kan worden volstaan met een willekeurige
maatregel uit de BREF, doch dat het bevoegd gezag steeds moet streven naar
(een combinatie van) die keuze-opties uit de BREF's die samen – integraal
beoordeeld – de hoogst haalbare bescherming bieden. Daarbij, zullen,
toegespitst op het betreffende bedrijf de verschillende, nu ook reeds gangbare
milieuhygiënische afwegingen (wegingen van de omvang en ernst van de
verschillende milieugevolgen van de inrichting en de relaties daartussen)
en technische afwegingen (wegingen verband houdend met de specifieke technische
kenmerken van de inrichting) moeten worden gemaakt. Een aantal van deze afwegingen
is verwoord in artikel 8.8, dat deels in dit wetsvoorstel wordt verduidelijkt.
Zie hiervoor ook het slot van paragraaf 2.1. Enkele andere specifieke
afwegingen, genoemd in bijlage IV van de IPPC-richtlijn, zullen met zoveel
woorden worden geregeld in de op grond van artikel 8.11, vierde lid, Wm vast
te stellen amvb. Voor zover krachtens die amvb ook nog richtlijnen met betrekking
tot BBT worden aangewezen, zoals de NeR, zullen ook die als leidraad bij het
maken van de verschillende afwegingen moeten worden gebruikt.Bedoelde afwegingen kunnen er ook toe nopen om verdergaande maatregelen
voor te schrijven dan de in de betrokken bedrijfstak als BBT aangemerkte technieken.
Het gewijzigde artikel 8.11, derde lid, Wm biedt daartoe de ruimte, nu daarin
wordt bepaald dat bij het opstellen van de vergunningvoorschriften ervan wordt
uitgegaan dat in het bedrijf ten minste BBT moet
worden toegepast. Gezien de goede kwaliteit c.q. het hoge beschermingsniveau
van de BREF's ligt het niet in de rede om bij vergunningverlening buiten de
bandbreedte van de BREF's te treden, maar bijzondere omstandigheden kunnen
daartoe nopen of dit rechtvaardigen. Daarvan kan bij voorbeeld sprake zijn
in de volgende gevallen:• milieukwaliteitsnormen (dreigen te) worden overschreden;• er is sprake van een locatiespecifieke cumulatie van milieuproblemen;• er gelden prioritaire nationale milieudoelstellingen waarvan de
uitvoering bijzondere inspanningen vraagt van bedrijven; • technieken hebben zich ontwikkeld die (nog) niet in een BREF zijn
opgenomen, maar wel tegen vergelijkbare redelijke kosten een hogere mate van
milieubescherming bieden.«Technieken» in de definitie van BBTEr zij nog op gewezen dat de term technieken
in de omschrijving van BBT in artikel 1.1, tweede lid, Wm conform de IPPC-richtlijn
breed wordt uitgelegd. Bij het beoordelen van de milieuprestatie van een techniek
en het daarop vaststellen van een vergunningvoorschrift kunnen alle «levensfasen»
van een techniek daarvan relevant zijn: van ontwerp en bouw tot wijze waarop
een proces, installatie, maatregel of andere voorziening wordt bedreven/gebruikt
en onderhouden tot buitengebruikstelling.2.5 Andere aanpassingen in verband met de IPPC-richtlijnAndere samenhangende wijzigingenHet wetsvoorstel bevat naast de introductie van BBT en de aan het slot
van paragraaf 2.1 genoemde wijzigingen nog enkele andere aanpassingen
van de Wm, die ertoe strekken bepaalde onderdelen van de IPPC-richtlijn explicieter
in de Wm tot uitdrukking te brengen. Het betreft de volgende wijzigingen:• naast het begrip beste beschikbare technieken worden de begrippen emissie en emissiegrenswaarde
gedefinieerd(artikel 1.1, tweede lid, Wm);• als weigeringsgrond voor vergunningverlening wordt toegevoegd de
situatie dat met verlening van de vergunning respectievelijk de aanpassing
van de vergunning niet kan worden bereikt dat in de inrichting ten minste
de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden
toegepast (artikel 8.10, tweede lid, onder a, Wm); voor de vergelijkbare situatie
dat het niet mogelijk is de vergunning zo aan te passen dat nieuw ontwikkelde
beste beschikbare technieken kunnen worden voorgeschreven, wordt in artikel
8.25 een nieuwe intrekkingsgrond geïntroduceerd;• de verplichting inzake het opnemen van controlevoorschriften in
de vergunning wordt aangevuld en verbeterd in lijn met de richtlijn (artikelen
8.12, derde en vierde lid, en 8.12a, tweede en derde lid Wm);• in de wet wordt met zoveel woorden bepaald dat in de vergunning
waar relevant regels worden gesteld met betrekking tot de bescherming van
bodem en grondwater, het voorkomen van ongevallen, verontreinigingen over
lange afstand en grensoverschrijdende verontreiniging en de milieuaspecten
verbonden aan bijzondere bedrijfsom-standigheden en bedrijfsbeëindiging
(artikel 8.12b, Wm);• in de wet wordt geëxpliciteerd dat voor bedrijven die onder
de IPPC-richtlijn vallen niet met opheffing van de vergunningplicht algemene
regels kunnen worden gesteld (artikel 8.40, eerste lid, Wm);• in de wet wordt de verplichting neergelegd voor de vergunningverlenende
overheden om vóór 31 oktober 2007 ervoor te zorgen dat
de bestaande vergunningen van bedrijven die onder de IPPC-richtlijn vallen,
in overeenstemming zijn met de op die datum geldende bepalingen uit de Wm
die dienen ter implementatie van de IPPC-richtlijn en in het bijzonder wat
betreft de toepassing van de beste beschikbare technieken up to date zijn
(artikel 22.1a Wm).De IPPC-richtlijn en het stelsel van algemene regelsOm elke mogelijke twijfel weg te nemen wordt in dit wetsvoorstel geëxpliciteerd
dat voor bedrijven die onder de IPPC-richtlijn vallen, niet met opheffing
van de vergunningplicht algemene regels kunnen worden gesteld (artikel 8.40,
eerste lid, Wm).Bovendien wordt voorgesteld het tweede lid, onder b, van artikel 8.40
van de Wm aan te vullen teneinde in de wet te verduidelijken dat ook bij de
algemene regels voor inrichtingen een geïntegreerde aanpak van milieuverontreiniging
wordt gevolgd. In het gewijzigde tweede lid onder b, wordt aangegeven dat
«de gevolgen voor het milieu, die inrichtingen die tot de betrokken
categorieën behoren, kunnen veroorzaken, mede in hun
onderlinge samenhang bezien» bij de afweging over het vaststellen
van een algemene maatregel van bestuur dienen te worden betrokken. Door de
verwijzingen in de artikelen 8.44, eerste lid, en 8.45, eerste lid, werkt
deze wijziging ook door naar de vaststelling van algemene maatregelen van
bestuur op grond voor vergunningplichtige bedrijven waaronder IPPC-bedrijven.Artikel 8.44 van de Wm blijft ongewijzigd omdat hiermee reeds uitvoering
wordt gegeven aan artikel 9, achtste lid, van de richtlijn. Bij het vaststellen
van algemene regels op grond van artikel 8.44 van de Wm dienen – ingevolge
het tweede lid van dat artikel – de eisen die gelden voor vergunningverlening
(onder andere artikel 8.11, derde lid, Wm) in acht te worden genomen. Dit
betekent dat ook de op grond van artikel 8.44 te stellen regels gericht moeten
zijn op het bereiken van een hoog niveau van bescherming van het milieu (in
zijn geheel) en dat regels ten minste dienen te zijn gebaseerd op de toepassing
van de beste beschikbare technieken.Bij de opstelling van een algemene maatregel van bestuur krachtens artikel
8.44 van de Wm, zal de afweging gemaakt moeten worden of en in hoeverre de
vereisten van onder meer het gewijzigde artikel 8.11, derde lid, van de Wm
meebrengen dat de op grond van artikel 8.44, eerste lid, van de Wm te stellen
algemene regels vergezeld dienen te gaan van een afwijkingsbevoegdheid als
bedoeld in artikel 8.44, tweede lid, van de Wm. Het is goed denkbaar dat voor
bepaalde inrichtingen algemene, uniforme regels voor een onderwerp kunnen
worden vastgesteld, die op zich zelf reeds voldoen aan deze vereisten, zonder
dat tevens nog een afwijkingsbevoegdheid voor die regels in het leven behoeft
te worden geroepen.TransponeringstabelZie verder ook de transponeringstabel in de bijlage bij deze toelichting.
In de artikelsgewijze toelichting worden de wijzigingen waar nodig nader toegelicht.2.6 Gewijzigd hoofdstuk 8 Wm van toepassing op alle bedrijvenHet gewijzigde hoofdstuk 8 Wm zal voor alle vergunningplichtige bedrijven
gaan gelden. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen bedrijven die onder
de IPPC-richtlijn vallen en die welke daar niet onder vallen. Deze beleidslijn
is in Nederland tot nu toe consequent gevolgd en er is geen aanleiding om
daarvan nu af te wijken. BBT zal, zoals gezegd, voor de IPPC-bedrijven nadere
invulling krijgen in de BREF's die worden verwerkt in de NER en CIW-aanbevelingen.
Ten aanzien van bedrijven die wel voldoen aan een categoriebeschrijving uit
de richtlijn (bijlage I), maar kleiner zijn dan de aan die beschrijving verbonden
drempelwaarde zal in de amvb op grond van het nieuwe artikel 8.11, vierde
lid, worden geregeld dat de BREF's eveneens – met inachtnemening van
de afwijkende grootte van de inrichting – moeten worden toegepast. Voor
andere niet-IPPC-bedrijven zal BBT moeten worden toegepast, overeenkomstig
de bepalingen over BBT zoals vervat in dit wetsvoorstel en de eventuele nationale
technische richtlijnen en circulaires die als invulling van BBT kunnen worden aangemerkt. Zoals hierboven aangegeven, zal worden bezien of
dit wettelijk kan worden verankerd bij of krachtens de bedoelde amvb.3. Wijzigingen in hoofdstuk 8: verbeteren van het vergunninginstrument3.1 Modernisering van het vergunninginstrumentStreven naar kwaliteitsverbetering in de vergunningverleningIn de discussienota zijn voorstellen gedaan tot modernisering van het
vergunninginstrument waarbij het sinds enige jaren bestaande beleid met betrekking
tot de vergunning op hoofdzaken (VOH) en de vergunningverlening op maat (VOM)
als vertrekpunt is genomen. Dit beleid, voor het laatst vastgelegd in de Circulaire
voor de vergunning op hoofdzaken en vergunning op maat van 19991, is erop gericht een kentering te brengen in de wijze waarop vaak
nog vergunningen werden verleend en gehandhaafd. Tot voor kort was het gangbaar
dat grote aantallen standaard-vergunningvoorschriften werden opgelegd, vaak
handelend over ondergeschikte aspecten of zonder dat zijüberhaupt voor
het betrokken bedrijf relevant waren. De aldus opgestelde, omvangrijke en
zeer gedetailleerde vergunningen ontnamen – ook bij de handhaving –
het zicht op het vaak beperkte aantal onderwerpen die vanuit milieuhygiënisch
oogpunt er bij een bedrijf werkelijk toe doen. Aan het feit dat meer en meer
bedrijven zelf ook initiatieven gingen nemen op milieuzorggebied en dat vergunningverlening
en handhaving hiervan zouden kunnen profiteren, werd veelal nog voorbij gegaan.Meer maatwerk leverenDe in het beleid m.b.t. de VOH/VOM voorgestane kwaliteitsverbetering houdt
in dat op het individuele bedrijf toegesneden maatwerk wordt geleverd. Maatwerk
houdt onder meer in dat de vergunningverlener zich rekenschap geeft van het
relatieve gewicht en belang van de verschillende milieuaspecten die bij een
bedrijf spelen. Maatwerk houdt ook in dat de vergunningverlener waar nodig
onderscheid maakt naar soort bedrijf (een industrieel productiebedrijf vraagt
doorgaans om een andere benadering dan een afvalverwerkend bedrijf) en dat
hij rekening houdt met de specifieke kenmerken van het individuele bedrijf
zoals het type van bedrijfsvoering (b.v. of de bedrijfsvoering onderhevig
is aan veel veranderingen of juist niet) en de organisatie van het management
van het bedrijf (b.v. of het bedrijf centraal wordt aangestuurd of dat juist
de zeggenschap ligt bij de afzonderlijke businessunits). Maatwerk impliceert
voorts dat de vergunningverlener de handhaver bij zijn werk betrekt. De vergunningverlener
en handhaver dienen samen bijvoorbeeld vast te stellen op welke onderwerpen
men later bij het betrokken bedrijf in ieder geval wil gaan handhaven. De
vergunningverlener dient bij het opstellen van de vergunning daarmee uitdrukkelijk
rekening te houden. Het maatwerk moet resulteren in bondige, kwalitatief hoogwaardige
vergunningen met een beperkt en overzichtelijk aantal duidelijke, goed uitvoerbare
en handhaafbare milieunormen.Rekening houden met milieuzorg bij bedrijvenHet beleid m.b.t. de VOH/VOM houdt verder in dat bij het opstellen van
vergunningen en ook later bij de handhaving, met behoud van ieders eigen verantwoordelijkheid,
zo veel mogelijk recht wordt gedaan aan de aantoonbare milieuzorginspanningen
van bedrijven. Die inspanningen kunnen grosso modo onder twee noemers worden
gebracht: beheer en ambitie. Onder beheer kunnen
worden gerekend alle inspanningen van het bedrijf die erop gericht
zijn om zo goed mogelijk controle te krijgen en te houden over de bestaande
milieubelasting. Indien een bedrijf heeft bewezen dat het door de inzet van
de nodige voorzieningen op adequate wijze zijn milieueffecten kan beheersen,
kan in de vergunning meer vrijheid aan het bedrijf worden gelaten om zelf
te bepalen hoe het de in de vergunning gestelde milieudoelen verwezenlijkt.
Met name het invoeren en onderhouden van een bedrijfsintern milieuzorgsysteem
vormt een belangrijke waarborg voor het goed kunnen managen van de milieubelasting.
Een milieuzorgsysteem is het samenhangend geheel van organisatorische, administratieve
en technische voorzieningen, gericht op het inzicht krijgen in en het beheersen
en waar mogelijk verder beperken van de milieubelasting van het bedrijf. Een
bedrijf kan zijn milieuzorgsysteem door externe deskundigen laten beoordelen
aan de hand van de internationale ISO 14 001 norm of de regels gesteld
in de Europese EMAS-verordening. Onder ambitie kunnen
worden gerekend alle inspanningen van het bedrijf die erop gericht zijn om
in de toekomst zijn milieuprestaties verder te verbeteren. In het kader van
de ISO 14 001 norm en de EMAS-verordening dienen bedrijven aantoonbaar
te streven naar continue verbetering van de milieuprestaties. In de Nederlandse
situatie is het bedrijfsmilieuplan, ook wel kortweg aangeduid als BMP, een
vaak gebruikt instrument om systematisch milieuverbeteringen te plannen en
door te voeren. Een bedrijfsmilieuplan geeft meestal voor een periode van
vier jaar een beschrijving van een aantal te verwezenlijken zekere, onzekere
en voorwaardelijke doelstellingen. Meestal wordt een bedrijfsmilieuplan opgesteld
ter uitvoering van een doelgroepenconvenant met de industrie. Over de uitvoering
van een bedrijfsmilieuplan moet jaarlijks aan de overheid worden gerapporteerd.
Indien een bedrijf serieus werk maakt van het door hem zelf onderschreven
streven naar continue verbetering van zijn milieuprestaties, door b.v. het
uitbrengen van goed doordachte en onderbouwde, strategische bedrijfsmilieuplannen,
kan dit in belangrijke mate de discussie vergemakkelijken die vergunningverlener
en bedrijf bij gelegenheid van b.v. het actualiseren van de vergunning of
het afgeven van een revisievergunning voeren over het aanscherpen van de in
de vergunning gestelde milieudoelen.3.2 Differentiëren in vergunningstijlVergunningverlening afstemmen op niveau van milieuzorgUitgangspunt van het beleid is dat afhankelijk van het niveau van milieuzorg
bij een bedrijf een meer of minder globaal geformuleerde vergunning kan worden
verleend. Voor de meest flexibele vergunning, de vergunning op hoofdzaken,
komt een bedrijf in aanmerking wanneer het voldoet aan de volgende voorwaarden:• het beschikt over een geaccordeerd bedrijfsmilieuplan;• het beschikt over een ISO-14001 of EMAS gecertificeerd milieuzorgsysteem;• het publiceert jaarlijks een milieuverslag;• het betracht zo veel mogelijk openheid naar derden over zijn «milieuperformance»;• het vertoont een goed nalevingsgedrag.Bedrijven die aan al deze voorwaarden voldoen, worden in staat geacht
om in grote zelfstandigheid hun milieudoelstellingen te bereiken. Ze krijgen
daarbij maximale vrijheid.Ook voor bedrijven die (nog) niet alle voorwaarden voor de VOH of niet
voor alle onderwerpen aan die voorwaarden voldoen, kan de vergunning worden
afgestemd op de milieuzorg van het bedrijf. Wel zullen voor bepaalde aspecten
of onderdelen in vergelijking met de VOH meer uitgebreide of meer gedetailleerde
voorschriften moeten worden opgenomen. Te denken valt aan aanvullende prestatie-eisen
op installatieniveau, extra ijkpunten in de vorm van meer frequente
metingen of rapportages en voor bepaalde aspecten een middelvoorschrift in
plaats van een doelvoorschrift.Bij het verlenen van meer flexibele vergunningen zijn in het beleid onder
meer de volgende aandachtspunten geformuleerd:• Uit de aanvraag wordt in de vergunning bij voorkeur alleen de aanduiding
van de aangevraagde activiteit overgenomen. De aanvraag maakt verder geen
deel uit van de vergunning. De activiteit moet in de vergunning zo globaal
mogelijk worden omschreven. Bij de opzet van de aanvraag moet hier al rekening
mee worden gehouden.• In de considerans wordt nauwgezet beargumenteerd hoe opzet en inhoud
van de vergunning zijn afgestemd op de milieuzorg bij het bedrijf.• De vergunning vereist waar nodig een meet- en registratiesysteem
en eventueel enkele andere, essentiële organisatorische voorzieningen
en procedures, zonder welke het voldoen aan de in de vergunning gestelde (globale)
milieudoelen, of de beoordeling of dat werkelijk het geval is, niet goed mogelijk
is. Indien mogelijk kan bij het stellen van deze voorschriften in de vergunning
worden verwezen naar beschrijvingen van het bedrijf zelf van deze procedures.
De vergunningverlener dient overigens bij het verwijzen in de vergunningvoorschriften
naar deze onderdelen van het milieuzorgsysteem de nodige zorgvuldigheid en
terughoudendheid te betrachten. Elke gedetailleerde koppeling met het milieuzorgsysteem
in de vergunning kan leiden tot inflexibiliteit voor het bedrijf en handhavingsproblemen
bij de overheid.• Het bedrijfsmilieuplan moet niet onderdeel gemaakt worden van de
vergunning; inspanningsverplichtingen uit het bedrijfsmilieuplan zijn niet
geschikt om als basis voor vergunningvoorschriften te dienen.• Verdere koppelingen met milieuzorgonderdelen moeten achterwege
blijven.• Milieuaspecten waarvoor concrete, kwantificeerbare doelen kunnen
worden voorgeschreven, worden genormeerd in de vorm van doelvoorschriften
zo mogelijk in de vorm van een maximum-jaarvracht. Doelvoorschriften hebben
bij voorkeur betrekking op de inrichting als geheel. Doelvoorschriften moeten
vergezeld gaan van adequate meet- en registratievoorschriften die aangeven
bij welke bronnen en volgens welke bepalingsmethoden emissies in beeld moeten
worden gebracht.• Aan de vergunning kunnen voorschriften worden verbonden die in
de toekomst te realiseren doelen vastleggen. Deze doelen zullen dan meestal
betrekking op een prioritair milieuprobleem waarvoor een verdere verbetering
van de milieuprestaties noodzakelijk en mogelijk wordt geacht. Waar mogelijk
worden deze vergunningvoorschriften gebaseerd op de zekere taakstellingen
uit het door het bevoegd gezag goedgekeurde bedrijfsmilieuplan. Onzekere taakstellingen
uit een bedrijfsmilieuplan, bij voorbeeld die m.b.t aspecten die onder de
verruimde reikwijdte, kunnen zonodig worden vertaald naar onderzoeksvoorschriften.• Zorgplichtbepalingen kunnen in de vergunning worden opgenomen voor
onderwerpen waarvoor geen concrete, kwantificeerbare doelen kunnen worden
bepaald en het stellen van gedetailleerde middelvoorschriften ook niet wenselijk
wordt gevonden. Dergelijke bepalingen dwingen het bedrijf tot voldoende zorg
voor een bepaald milieuaspect. Soms bestaan praktijkrichtlijnen die daarbij
als referentiekader kunnen worden gehanteerd. Belangrijk in dit verband is
ook het milieuzorgsysteem dat voor het betreffende milieuaspect voorzieningen
en procedures beschrijft. Toezicht en handhavingEen goed bedrijfsmilieuplan en een goed milieuzorgsysteem vormen voor
vergunningverleners en handhavers een belangrijke indicatie dat het bedrijf
zijn milieuzorg «op orde» heeft. Toch wil dat niet zeggen dat
het bedrijf ook feitelijk volledig voldoet aan wet- en regelgeving. Toezicht
op de naleving van de vergunning en zo nodig handhavend optreden blijven geboden.
Het toezicht zal wel meer op afstand kunnen plaatsvinden, gebruik makend van
de gegevens die het bedrijf beschikbaar stelt. Er wordt daarmee een sterker
beroep gedaan op de zelfcontrole (meten, registreren, rapporteren) van het
bedrijf. Stelt een handhaver toch een in gebreke blijven van het bedrijf vast,
dan kan hij zich vooral richten op een analyse van de oorzaken van het niet
goed functioneren van het milieuzorgsysteem. Vergunningverleners en handhavers
kunnen nog meer vertrouwen krijgen in het milieuzorgsysteem van een bedrijf
met een VOH als ze regelmatig inzicht krijgen in auditrapporten en certificatieprocedures
en kunnen meelopen met interne en externe audits.3.3 Verduidelijking in de wet van de relatie tussen milieuzorg
en vergunningverleningVerlening van op de milieuzorg bij een bedrijf afgestemde
vergunningen in de praktijkHet leggen van de relatie tussen milieuzorg bij bedrijven en vergunningverlening
en handhaving is in de praktijk nog onvoldoende uit de verf gekomen. En dit
ondanks het feit dat de afgelopen jaren op dit punt het nodige is geïnvesteerd
in juridische ondersteuning en voorlichting1.
In feite is het zo dat de huidige regelgeving al verschillende, zij het soms
impliciete mogelijkheden biedt om bij de vergunningverlening de milieuzorginspanningen
van een bedrijf te betrekken.De rechter heeft echter in een aantal belangrijke zaken de wet restrictief
uitgelegd en daarmee de ruimte om meer flexibele vergunningen te verlenen
beperkt. Bovendien werd soms door de rechter een benadering gevolgd, die haaks
staat op het vigerende beleid. Een voorbeeld hiervan vormt de uitspraak van
de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State inzake General Electric
Plastics (GEP)2, waarin in afwijking van het
in de Wegwijzer neergelegde beleid geoordeeld werd dat (de hoofdelementen
van) het milieuzorgsysteem onderdeel van de vergunning zouden moeten uitmaken.
Daarmee werd de verdere uitvoering van het beleid ontmoedigd.In de vergunning werd GEP verplicht vierjaarlijkse bedrijfsmilieuplannen
en milieujaarprogramma's ter goedkeuring voor te leggen. Het milieujaarprogramma
moest o.a. een meetplan bevatten voor de bepaling en bewaking van de milieubelasting
van de inrichting. Bedoelde voorschriften moesten Gedeputeerde Staten in staat
stellen de uitvoering van de vergunning te volgen. De Afdeling oordeelt dat
in de vergunning tevens met zoveel woorden geregeld had moeten worden, dat
het bedrijf gehouden is het goedgekeurde BMP en milieujaarprogramma uit te
voeren, omdat er, volgens de Afdeling, anders geen aanknopingspunten zijn
om handhavend op te treden als het bedrijf de goedgekeurde plannen niet uitvoert.De Afdeling oordeelt verder dat «de wijze waarop het milieubeleid
binnen de inrichting vorm krijgt, de wijze waarop inzicht wordt verkregen
in de milieubelasting alsmede de wijze van aanpak hiervan» in dit geval
steunden op het milieuzorgsysteem, dat, zo constateert de Afdeling, geen onderdeel
uitmaakt van de vergunning. De Afdeling oordeelt dat dit uit een oogpunt van
rechtszekerheid voor derden niet aanvaardbaar is. Volgens de Afdeling hadden
de hoofdelementen van het milieuzorgsysteem moeten worden opgenomen in het
deel van de aanvraag dat onderdeel uitmaakt van de vergunning.
De Afdeling lijkt de vergaande koppeling met het BMP en bedrijfsinterne milieuzorg
(bimz) te suggereren vanuit de gedachte dat zonder die koppeling de onderhavige
vergunning onvoldoende normering geeft. Kennelijk heeft de Afdeling de indruk
kunnen krijgen dat de door het bedrijf op te stellen plannen en programma's
in casu een wezenlijk onderdeel van de vergunning vormden, die echter met
een enkele goedkeuring onvoldoende geborgd waren. Hetzelfde geldt voor het
milieuzorgsysteem.De in de Wegwijzer voorgestane benadering ten aanzien van de relatie tussen
vergunning en bmp en milieuzorgsysteem zou in een andere vergunning hebben
geresulteerd. Kort samengevat houdt die benadering het volgende in. Een VOH
of VOM moet net als elke andere vergunning voldoen aan de wettelijke eisen
voor vergunningverlening. Alle relevante milieuaspecten moeten erin worden
geregeld, ongeacht of deze ook al in het milieuzorgsysteem of het bedrijfsmilieuplan
worden beschreven. Wel kan bij het regelen van een specifiek onderwerp het
efficiënter zijn om direct een bepaalde procedure uit het milieuzorgsysteem
in de vergunning voor te schrijven. Afgezien daarvan, moet de vergunning los
van een BMP of bimz en onafhankelijk van eventuele managementwisselingen bij
het bedrijf kunnen worden uitgevoerd en gehandhaafd. Wel kan, als de inspanningen
van het bedrijf op milieuzorggebied aanzienlijk verminderen, het bevoegd gezag
besluiten de vergunning aan te scherpen (bij voorbeeld door meer gedetailleerde
voorschriften te stellen). In de considerans van de vergunning, waar wordt
ingegaan op de vertaling van BMP en bimz naar de vergunning, kan dit ook reeds
worden aangekondigd. Milieuaspecten waarvoor concrete, gekwantificeerde prestaties
kunnen worden voorgeschreven, worden genormeerd in de vorm van doelvoorschriften.
Deze voorschriften gaan altijd vergezeld van meet- registratie- en verslagvoorschriften.
De doelvoorschriften worden waar mogelijk afgestemd op de zekere taakstellingen
uit het geaccordeerd bedrijfsmilieuplan. Bij het formuleren van meetregistratie-
en verslagvoorschriften kan selectief naar bepaalde procedures uit het meet-
en registratiesysteem van het bedrijf worden verwezen. Verdere koppelingen
aan het bedrijfsintern milieuzorgsysteem of het bedrijfsmilieuplan –
b.v. in de vorm van goedkeuringsconstructies – zijn contraproductief:
deze beperken onnodig de handelingsvrijheid van het bedrijf en zadelen het
bevoegd gezag op met een niet handhaafbare vergunning.Belemmeringen wegnemenEen belangrijke doelstelling van dit wetsvoorstel is het wegnemen van
de bovengeschetste belemmeringen uit de jurisprudentie en het door wetswijziging
(nader) verduidelijken, expliciteren en aanvullen van de wettelijke mogelijkheden
tot het verlenen van moderne maatwerkvergunningen die zijn afgestemd op het
niveau van milieuzorg bij het betrokken bedrijf. Ondersteuning van de uitvoeringspraktijk
langs andere wegen zal overigens nodig blijven. Wetgeving alleen volstaat
zeker niet. De inzet van andere instrumenten zoals voorlichting en ondersteuning
en professionalisering van de uitvoeringsorganisatie zal niet kunnen worden
gemist. Een belangrijk initiatief dat in dit verband niet onvermeld mag blijven
is het project Voorbeeldvergunningen dat in opdracht van het ministerie van
VROM is uitgevoerd door InfoMil. In dit project zijn in vervolg op de eerder
uitgebrachte Wegwijzer Vergunning op hoofdzaken/Vergunningverlening op maat
voorbeeldvergunningen opgesteld, waarmee inzichtelijk wordt gemaakt bij welk
niveau van milieuzorg welke mate van flexibiliteit in de vergunning past.
De voorbeeldvergunningen zijn opgesteld onder begeleiding van een werkgroep
met zowel vergunningverleners als toezichthouders van gemeenten, provincies
en milieudiensten. Basis van de vergunningen vormen voorschriften uit voorschriftenpakketten
die door gemeenten en provincies worden gebruikt, het Handboek
Milieuvergunningen en diverse InfoMil-publicaties.1Milieuzorg bij de grotere bedrijven onmisbaar voor een
goede beheersing van de milieugevolgenMet de eerder genoemde circulaire in 1999 werd de discussie over de rol
van milieuzorg in relatie tot vergunningverlening niet afgesloten. Nieuwe
Europese richtlijnen zoals de IPPC-richtlijn en de Seveso II-richtlijn veronderstellen
een belangrijke mate van zelfwerkzaamheid van bedrijven en kennen bij voorbeeld
een belangrijke rol toe aan zelfmonitoring door bedrijven. De laatste jaren
is het inzicht gegroeid dat bij de grotere, complexere bedrijven met een aanzienlijke
milieubelasting milieuzorg in feite onmisbaar is om tot een goede beheersing
van de milieubelasting te komen. In dit verband is ook illustratief dat in
alle, in het kader van de IPPC-richtlijn te publiceren, sectorale BREF's aandacht
zal worden besteed aan milieuzorg als bestanddeel van BBT (de omschrijving
van BBT is uitdrukkelijk niet beperkt tot technische maatregelen)2.Het voorgestelde artikel 8.13, eerste lid, onder h, Wm biedt de basis
om in de vergunning milieuzorgmaatregelen voor te schrijven die in belangrijke
mate dienstbaar zijn aan de naleving van de vergunning, in het bijzonder de
daarin opgenomen emissie- en monitoringsvoorschriften. Bij bedrijven die reeds
vrijwillig dergelijke maatregelen hebben getroffen in het kader van een door
hen geïmplementeerd milieuzorgsysteem, zal toepassing van genoemd artikellid
in het algemeen inhouden dat selectief naar onderdelen van dat systeem wordt
verwezen. Het voorgestelde artikel 8.8, eerste lid, onder f, Wm regelt immers
dat bij het verlenen van de vergunning het in werking zijnde milieuzorgsysteem
van het bedrijf moet worden betrokken.Bij bedrijven die op dit terrein achterblijven kan de vergunningverlener
met toepassing van artikel 8.13, eerste lid, onder f, Wm een bedrijf verplichten
tot het op peil brengen van zijn milieuzorg. De milieuzorgmaatregelen waarover
voorschriften gesteld kunnen worden, vallen onder wat in paragraaf 3.1
genoemd is de noemer «beheer». Onder de noemer «ambitie»
kunnen die milieuzorgmaatregelen gerekend worden, die gericht zijn op het
verder verbeteren van de milieuprestaties. Eén van de belangrijkste
maatregelen uit deze categorie is – in de Nederlandse situatie –
het opstellen van bedrijfsmilieuplannen. Het wetsvoorstel regelt niet dat daarover in de vergunning voorschriften gesteld kunnen
worden. Dit is in lijn met het beleid dat bedrijfsmilieuplannen als zodanig
zich niet lenen voor koppeling met de vergunning. Wèl zullen door bedrijven
opgestelde bedrijfsmilieuplannen kunnen worden meegenomen bij het opstellen
van de vergunning(voorschriften). Het wetsvoorstel verplicht immers de vergunningverlener
in het nieuwe artikel 8.8, eerste lid, onder f, Wm bij de vergunningverlening
ook het milieubeleid te betrekken, dat de exploitant met betrekking tot de
inrichting voert. Concreet kan dit voor een bedrijfsmilieuplan inhouden, dat
daarin opgenomen zekere of onzekere maatregelen hun vertaling vinden in aan
de vergunning te verbinden doel- respectievelijk onderzoeksvoorschriften.3.4 Inhoud en reikwijdte van wetswijzigingenIn de discussienota stonden vooral het wegnemen van blokkades voor de
vergunning op hoofdzaken en het verder faciliteren in de wet van de verlening
van dit type vergunningen voor ogen. Overheden en bedrijfsleven gaven echter
in reactie op de discussienota in meerderheid te kennen dat zij niet zo zeer
hechtten aan een bijzondere wettelijke regeling voor de vergunning op hoofdzaken.
Maar wèl dat in meer algemene zin de wet zodanig wordt aangepast dat
een meer solide basis ontstaat voor het verlenen van op de milieuzorg bij
bedrijven afgestemde maatwerkvergunningen, waaronder VOH's. Het
eerder aangehaalde advies van de ECWM inzake de vergunning op hoofdzaken en
de vergunning op maat wijst in diezelfde richting. In het wetsvoorstel is
daarom volstaan met het op onderdelen aanpassen van hoofdstuk 8 Wm, en is
verder afgezien van ingrijpende wijzigingen in de structuur van dat hoofdstuk.Het betreft de volgende aanpassingen.• Zoals ook reeds aangestipt in paragraaf 3.3, wordt in de wet
vastgelegd dat het bevoegd gezag bij het nemen van beslissingen inzake vergunningverlening
het milieuzorgsysteem en het milieubeleid van het bedrijf moet betrekken (artikel
8.8., eerste lid, onder f, Wm). Corresponderend hiermee wordt het Inrichtingen-
en vergunningenbesluit aangevuld met de verplichting voor het bedrijf om in
de aanvraag voor een vergunning op hoofdlijnen informatie te verschaffen met
betrekking tot die onderwerpen. Met deze voorstellen worden vergunningverleners
aangespoord om zich rekenschap te geven van het niveau van milieuzorg bij
een bedrijf en de vergunningverlening daarop af te stemmen. In de considerans
van de vergunning moet hierover verantwoording worden afgelegd (artikel 8.8,
vierde lid, Wm)• Het wetsvoorstel beoogt door wijziging van artikel 8.11, eerste
lid, Wm het automatisme dat bij veel vergunningverleners bestaat om de gehele
vergunningaanvraag of grote delen daarvan onderdeel te maken van de vergunning
te doorbreken. Vergunningverleners dienen bewuster om te gaan met het «overnemen»
van de aanvraag in de vergunning; voorkomen moet worden dat vergunningen onnodig
veel zaken voor bedrijven vastleggen.• In de wet wordt door de gekozen omschrijving van het begrip emissiegrenswaarde
(artikel 1.1, eerste lid, Wm) expliciet de mogelijkheid geboden om in de vergunning
emissies in de vorm van maximum-jaarvrachten voor de gehele inrichting te
normeren.• In de wet wordt met zoveel woorden de mogelijkheid geopend voor
het opnemen in de vergunning van zorgplichten voor specifieke milieuaspecten
als alternatief voor gedetailleerde normen (artikel 8.13, eerste lid, onder
i).• De bevoegdheid tot het opnemen in de vergunning van meet-, registratie-
en rapportagevoorschriften wordt verduidelijkt. Daarmee wordt voor dit onderwerp
ook een betere aansluiting op de IPPC-richtlijn verkregen1. De rechter stelt op dit moment beperkingen aan de mogelijkheid bedoelde
voorschriften aan de vergunning te verbinden, daarbij verwijzend naar artikel
18.2 Wm, waar is geregeld dat de het bevoegd gezag belast is met toezicht
en handhaving. De rechter leest in deze bepaling dat het vooral de taak van
het bevoegd gezag is om gegevens te verzamelen met betrekking tot de naleving
van de vergunning. Daarmee gaat hij er aan voorbij dat deze taak om gegevens
te vergaren om inzicht te krijgen in de milieubelasting en de mate daarvan
primair door het bedrijf zelf moet worden uitgeoefend en dat het bevoegd gezag
de mogelijkheden heeft om daartoe ook met het oog op toezicht/handhaving voorschriften
in de vergunning op te nemen. In het kader van het onderhavige wetsvoorstel
wordt daarom ondubbelzinnig vastgelegd dat vergunningvoorschriften inzake
zelfmonitoring kunnen worden gesteld mede ter ondersteuning van toezicht en
handhaving door het bevoegd gezag (artikelen 8.12, vierde lid, 8.12a, tweede
en derde lid, en 18.2, eerste lid, onder b,).Zoals ook reeds besproken in paragraaf 3.3 wordt de vergunningverlener
bevoegd om milieuzorgmaatregelen voor te schrijven, welke noodzakelijk worden
geacht met het oog op de naleving van andere voorschriften uit de vergunning(artikel
8.13, eerste lid, onder h, Wm). Bij de beantwoording van de vraag of en zo
ja, in welke vorm, voorschriften als bedoeld in artikel 8.13, eerste lid,
onder h, Wm aan de vergunning verbonden moeten worden, zal de
vergunningverlener rekening moeten houden met de complexiteit, grootte en
milieubelasting van het bedrijf en wat het bedrijf zelf reeds aan maatregelen
heeft genomen (zie het nieuwe artikel 8.8, eerste lid, onder f, Wm). Bij een
VOH zal geheel aangesloten kunnen worden bij bij het bedrijf reeds geïmplementeerde
procedures en voorzieningen.3.5 Milieuzorg en vergunningverlening en handhaving in
Europees perspectiefHet Nederlandse beleid met betrekking tot milieuzorg in relatie tot vergunningverlening
en handhaving zal naar verwachting in de toekomst in toenemende mate worden
beïnvloed door de discussies die op Europees niveau over dit onderwerp
gevoerd worden. Het is zaak dat Nederland zijn beleid en ervaringen inbrengt
bij de ontwikkeling door de Europese Commissie van visies en strategieën
op het onderhavige terrein. Nederland heeft er ook belang bij dat in het Europese
milieubeleid en de Europese milieuregelgeving een meer consistente en uniforme
benadering gevolgd wordt, waar het gaat om de betrokkenheid en bemoeienis
van de overheid bij milieuzorg en de koppeling van bedrijfsinterne milieuzorg
met (Europese) regelgeving. Ook is het nuttig om het Nederlandse beleid geregeld
te toetsen aan en te vergelijken met de ervaringen en inzichten van andere
lidstaten om zo het eigen beleid waar nodig te verbeteren. Nederland heeft
inmiddels in het kader van ENAP-project1 in juni
2003 samen met het Verenigd Koninkrijk een workshop over het onderhavige onderwerp
georganiseerd voor vertegenwoordigers van de (kandidaat-)lidstaten, de Europese
Commissie, universiteiten en certificatie- en accreditatieinstellingen, de
industrie en milieuorganisaties2.4. Uitvoering en handhaving4.1 UitvoerbaarheidLasten voor overheden en justitieel apparaatHet zwaartepunt ligt bij de voorgestelde aanpassingen van het toetsings-
en begrippenkader voor vergunningverlening, voortvloeiende uit de IPPC-richtlijn.
De ervaring leert dat ook bij beperkte, terminologische aanpassingen van het
toetsingskader vooral in aanvang sprake is van enige toename in de belasting
van de uitvoerende overheden. Dit omdat de uitvoeringspraktijk bekend moet
raken en ervaring moet opdoen met nieuw geïntroduceerde begrippen en
regels. Bij de toepassing van het gewijzigde artikel 8.11, derde lid, Wm zal
met name het bepalen van BBT de nodige gewenning van de vergunningverleners
vragen. Echter hier geldt dat de wijze waarop BBT moet worden bepaald, niet
wezenlijk verschilt van de wijze waarop thans in het kader van de toepassing
van alara de verschillende milieu-, technische en economische afwegingen gemaakt
worden. De verdere totstandkoming van de BREF's en inbedding daarvan in de
NeR en de CIW-aanbevelingen, en de geplande invoeringsbegeleiding zullen het
bevoegd gezag van dienst zijn bij de te maken afwegingen ten aanzien van de
vergunning.Hoewel de regelmatige actualisering van vergunningen een bestaande taak
van het bevoegd gezag is, verwacht de VROM-inspectie in het kader van de door
hen uitgevoerde toets van handhaafbaarheid, uitvoerbaarheid en fraudebestendigheid
dat de uit de IPPC-richtlijn voortvloeiende eis om relevante vergunningen
uiterlijk eind oktober 2007 te actualiseren in de praktijk tot een piekbelasting
bij het bevoegd gezag zal leiden. De VNG verwacht met name ook administratieve
inspanningen op het punt van het halen van die datum en acht
nader onderzoek nodig naar de omvang en kosten daarvan.De IPPC-richtlijn is van toepassing op een beperkt aantal inrichtingen
te weten ca. 1000 inrichtingen waarvoor de provincies bevoegd gezag zijn en
ca. 2400 inrichtingen (waarvan 1800–2000 categorie 6.6 – bedrijven:
intensieve pluimvee – of varkenshouderij) waarvoor de gemeenten bevoegd
gezag zijn (op een totaal van ca. 100 000 inrichtingen; aantallen IPPC-inrichtingen
mede gebaseerd op gegevens Infomil/CBS najaar 2003).De eisen die voor intensieve veehouderijen voortvloeien uit de IPPC-richtlijn,
hebben voor een belangrijk deel betrekking op het toepassen van de best beschikbare
technieken bij de huisvesting van vee. De verplichting tot het toepassen van
deze technieken zal neergelegd worden in een direct werkende algemene maatregel
van bestuur op basis van artikel 8.44 van de Wet milieubeheer, het Besluit
ammoniakemissie huisvesting veehouderij. Dat betekent dat over dat onderwerp,
het toepassen van de best beschikbare technieken bij de huisvesting van vee,
voorschriften zijn opgenomen in de algemene maatregel van bestuur, en dat
daarover – voor zover deze voorschriften strekken – in de vergunning
geen vergunningvoorschriften behoeven te worden opgenomen. Een ontwerp van
deze algemene maatregel van bestuur die betrekking heeft op huisvestingsystemen
van veehouderijen, is voorgepubliceerd in de Staatscourant van 23 mei
2001, nr. 99. De ontwerp-algemene maatregel van bestuur is begin mei 2004
voor advies aan de Raad van State gezonden.De gegevens die aan de minister moeten worden doorgegeven voor de rapportage
aan de Europese Commissie (artikel 21.2a) betreffen met name cijfers over
het aantal vergunningen, het aantal IPPC-bedrijven en de vergunde emissiegrenswaarden.
Voor de vergunningverlening en voor de rapportage van bedoelde gegevens aan
het rijk zullen de overheden gefaciliteerd worden door een gezamenlijk te
ontwikkelen online datasysteem.Overeenkomstig het verzoek van de overheden worden de eventuele extra
werkzaamheden voor de betrokken bevoegde gezagsinstanties in het kader van
de vergunningverlening en de verslaglegging en de oorzaken daarvan momenteel
door middel van gezamenlijk met die overheden te verrichten onderzoek in beeld
gebracht. Dit onderzoek wordt eind 2004 afgerond. Hierna zal worden bezien
op welke wijze eventuele hieruit voortvloeiende extra bestuurslasten kunnen
worden opgevangen.InvoeringsbegeleidingIn het bovenstaande is aangegeven dat het wetsvoorstel voornamelijk leidt
tot wijzigingen in het toetsingskader bij vergunningverlening en met name
in het daarbij gehanteerde begrippenkader. In het kader van de inwerkingtreding
van de wetswijzigingen zal de nodige aandacht worden besteed aan invoeringsbegeleiding.
In dat verband zullen onder meer de volgende acties worden ondernomen.• versnelde inbedding van de BREF's in de NeR en de CIW-aanbevelingen;• voorlichting over de nieuwe wettelijke bepalingen door het houden
van informatiebijeenkomsten en het beschikbaar stellen van documentatie;• het aanbieden van een uniforme database, een online datasysteem,
voor het bijhouden van gegevens over bedrijven die onder de IPPC-richtlijn
vallen.Voorts zal de Wegwijzer Vergunning op hoofdzaken/Vergunning op maat overeenkomstig
de nieuwe wettelijke bepalingen worden aangepast. Het bieden van ondersteuning
aan de uitvoeringspraktijk door bijvoorbeeld het aanbieden van voorbeeldvergunningen
zal worden voortgezet. 4.2 HandhaafbaarheidIn het kader van de voorbereiding van het wetsvoorstel is de handhaafbaarheid
een belangrijk onderwerp geweest. Meer algemeen kan gesteld worden dat de
met dit wetsvoorstel beoogde verduidelijking van de wettelijke kaders de handhaafbaarheid
bevordert.Ten aanzien van de meer specifieke consequenties voor de handhaafbaarheid
moet onderscheid worden gemaakt tussen de verschillende onderdelen van het
wetsvoorstel.Wat betreft de aanpassing van het toetsingskader van hoofdstuk 8 aan de
IPPC-richtlijn is geen sprake van directe consequenties voor de handhaving.
Het gaat hierbij vooral om het nemen van besluiten door bevoegde gezagsinstanties
en het betrekken van uitgangspunten en overwegingen in die besluitvorming
(waarbij het nieuwe begrippenkader dient te worden gehanteerd).De wijzigingen van hoofdstuk 8 die beogen om een aantal belemmeringen
weg te nemen die de vergunning op hoofdzaken/vergunning op maat thans in de
weg lijken te staan, leiden tot een verbetering van de handhaafbaarheid van
dit soort vergunningen. Hetzelfde geldt voor een aantal wijzigingen in de
mogelijkheden tot het stellen van voorschriften voortkomende uit de verdere
aansluiting bij de tekst van de IPPC-richtlijn. Betere aangrijpingspunten
worden geboden om de werking van voorschriften te monitoren.Andere wijzigingen, voortkomende uit de aansluiting bij de tekst van de
IPPC-richtlijn (met name artikel 8.12, tweede lid, artikel 8.12a, eerste lid
en artikel 8.12b) leiden niet tot wijzigingen in de handhaafbaarheid, maar
betreffen vooral een verduidelijking van de mogelijkheden om voorschriften
te stellen.De verplichting voor de vergunningverlenende overheden om vóór
31 oktober 2007 ervoor te zorgen dat de bestaande vergunningen van bedrijven
die onder de IPPC-richtlijn vallen, wat betreft onder meer de beste beschikbare
technieken actueel zijn (het voorgestelde artikel 22.1a Wm), kan consequenties
hebben voor het zogenaamde tweedelijns toezicht (het toezicht op de vergunningverlenende
overheden). De volgens de VROM-inspectie optredende piekbelasting bij het
bevoegd gezag zal mogelijk ook leiden tot een tijdelijke verzwaring van het
tweedelijns toezicht op dit punt.4.3 BedrijfseffectenBedrijfseffecten en administratieve lastenDe wijzigingen van hoofdstuk 8 van de Wm hebben gevolgen voor de bedrijven
waarvoor een vergunningplicht geldt. Dit betreft thans circa 100 000
van de 400 000 inrichtingen die onder werking van de Wm vallen (thans
gehanteerde cijfers). Geconcludeerd kan worden dat geen sprake is van toename
van lasten vanwege de strekking van het wetsvoorstel: verduidelijking van
de wettekst (dus geen toevoeging/wijziging).De wijzigingen in het begrippenkader als gevolg van de meer letterlijke
aansluiting bij het IPPC-begrippenkader hebben geen of nauwelijks effecten
voor het bedrijfsleven. De voorgenomen aanpassingen in dit wetsvoorstel strekken
immers slechts tot verduidelijking en explicitering van onderdelen van de
IPPC-richtlijn. Hoogstens zal ook hier sprake zijn van een zekere periode
om te wennen aan de nieuwe terminologie. Overigens is een begrip als BBT met
name voor de grotere bedrijven geen nieuw begrip. Zoals ook hierboven in paragraaf 4.1 is aangegeven, is de IPPC-richtlijn
van toepassing op ca. 1000 inrichtingen waarvoor de provincies bevoegde gezagsinstantie
zijn en ca. 2400 inrichtingen waarvoor de gemeenten bevoegd gezag zijn (op
een totaal van ca. 100 000 inrichtingen). Van de ca. 3400 inrichtingen
(schatting op basis van cijfers Infomil/CBS 2003) vallen 25 inrichtingen in
de IPPC-categorie energie-industrie, 54 in de categorie productie en verwerking
van metalen, 64 in de categorie minerale industrie, 79 in de categorie chemische
industrie, ca. 670 in de categorie afvalbeheer, en ca. 2300 in de categorie
overige activiteiten waarvan 1800–2000 categorie 6.6 -bedrijven: intensieve
pluimvee- of varkenshouderij. De wetswijzigingen hebben overigens betekenis
voor alle vergunningplichtige inrichtingen, ook niet-IPPC-inrichtingen. Daarbij
wordt aangetekend dat in de brief van de minister en de staatssecretaris van
Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer van 17 oktober
2003 over de herijking van de VROM-regelgeving (kamerstukken II 2003/04, 29 200
XI, nr. 7) is aangegeven dat wordt overwogen om alle bedrijven die niet op
basis van de IPPC-richtlijn vergunningplichtig zijn, onder de 8.40-amvb's
te brengen of om voor bedrijven die nu nog vergunningplichtig zijn maar niet
onder de IPPC-richtlijn vallen, standaardvoorschriften voor bepaalde aspecten
in 8.44-amvb's op te nemen. In ieder geval zal, aldus bedoelde brief, de regelgeving
voor de huidige vergunningplichtige inrichtingen worden gestroomlijnd en versoberd
en zal worden gewerkt aan het versoberen, opschonen en integreren van bestaande
circulaires en richtlijnen met betrekking tot vergunningverlening. Met dit
wetsvoorstel, in het bijzonder artikel 8.11, vierde lid, wordt de basis gelegd
voor bedoelde stroomlijning en versobering van uitvoeringsdocumenten met betrekking
tot de vergunningverlening. Zie ook paragraaf 2.4 van deze toelichting.De huidige artikelen 8.12, derde lid, en 8.13, eerste lid onder a en c,
regelen verplichtingen en bevoegdheden voor het bevoegd gezag tot het stellen
van voorschriften gericht op het verkrijgen van gegevens over de in de inrichting
plaatsvindende activiteiten en processen. De voorgestelde artikelen 8.12,
vierde lid, en 8.12a, tweede en derde lid, kunnen worden gezien als een verduidelijking
en explicitering van deze bestaande regels. Bedoelde bepalingen vloeien voort
uit de IPPC-richtlijn (artikel 9, derde en vijfde lid van de IPPC-richtlijn).
Het is niet de verwachting dat de administratieve verplichtingen hierdoor
zullen toenemen. Het huidige artikel 8.12, derde lid, Wm (controlevoorschriften,
gekoppeld aan doelvoorschriften) is op enkele punten uitgewerkt, maar leidt
niet tot meer verplichtingen. Het nieuwe artikel 8.12a, tweede lid, van de
Wm houdt verband met de mogelijkheid genoemd in het eerste lid van dat artikel
om aan de vergunning voorschriften te verbinden die verplichten tot het treffen
van technische maatregelen. Hieraan kunnen zo nodig controlevoorschriften
verbonden worden. Het huidige artikel 8.13, eerste lid, onder a en c, Wm bood
daarvoor ook een basis. Voorzover deze artikelleden thans met dat doel gebruikt
worden, wordt daarin nu – meer expliciet – voorzien door het voorgestelde
artikel 8.12a, tweede lid, Wm.De verbeteringen ten aanzien van de mogelijkheden om een meer op hoofdzaken
gerichte vergunning te verlenen, werken in het algemeen, uitgaande van de
doelstellingen van het beleid terzake, in het voordeel van de betreffende
bedrijven. Zoals hierboven in hoofdstuk 3 ook is aangegeven, past hierbij
een genuanceerde benadering. De ECWM geeft in het reeds aangehaalde advies1 aan dat, hoewel de vergunning op hoofdzaken op zichzelf
de mogelijkheid biedt om meer te differentiëren tussen koplopers en achterblijvers,
en eerstgenoemde groep meer flexibiliteit in de bedrijfsvoering biedt, het
gebruik van het instrument achterblijft bij de verwachtingen. Deels komt dat
door de juridische problemen waarvoor dit wetsvoorstel nu een oplossing beoogt
te bieden, maar ook is gebleken dat de praktijk tijd nodig heeft om ervaring
op te doen met de nieuwe mogelijkheden. Uit de concept-overheidsmonitoring
over 2002 blijkt dat het in 2002 ging om ruim 350 bedrijven (41 provinciale
en ruim 300 gemeentelijke bedrijven) die een vergunning op hoofdzaken (met
bijbehorende rapportageverplichting) hadden. In de overheidsmonitoring Jaarrapportage
2001 waren dat nog ca. 120 bedrijven.De wijziging in artikel 8.13, eerste lid, onderdeel a, leidt tot een verduidelijking
van de bedoeling van de wetgever en niet tot extra administratieve lasten.
Het nieuwe onderdeel h van artikel 8.13 moeten worden beschouwd in samenhang
met het nieuwe artikel 8.8, eerste lid, onder f, Wm. Als sprake is van een
goed functionerend milieuzorgsysteem, zal de vergunningverlener zich kunnen
beperken tot het (op hoofdlijnen) verwijzen in de vergunning naar de voor
de naleving van de vergunning essentiële milieuzorgprocedures (waaronder
die m.b.t. meten, registreren en rapporteren van milieugegevens). Hiervoor
geldt wat in het bovenstaande is gesteld met betrekking tot een meer op hoofdzaken
gerichte vergunning. Omdat het de bedoeling is dat juist op dit punt wordt
aangesloten bij op het in het bedrijf aanwezige milieuzorgsystemen, mag ervan
worden uitgegaan dat hier geen sprake zal zijn van extra lasten voor het bedrijf.
Wat betreft de kosten van milieuzorgsystemen (ISO 14 001) kunnen uit
onderzoek verricht in Zweden, Zwitserland en Duitsland geen eenduidige conclusies
worden getrokken over de kosten van een dergelijk systeem voor bedrijven.
Een recente Duitse studie (Schaltegger, Stefan und Wagner, Marcus, Umweltmanagement
in deutschen Unternehmen – der aktuelle Stand der Praxis) geeft een
inschatting van de kosten afhankelijk van bedrijfsomvang uiteenlopend van
ca. 24 000 tot ca. 100 000 euro per jaar (inclusie certificatie).
Een andere Duitse studie gaat meer expliciet in op de terugverdienkosten van
zo'n systeem; bij implementatiekosten van € 80 000 per jaar
werden de besparingen geschat op € 50 000 gekoppeld aan een
terugverdientermijn van ongeveer 1 ½ jaar. Een toerekening van deze
kosten aan de administratieve lasten voor de ca. 350 betrokken bedrijven met
een vergunning op hoofdzaken is vanwege de relatie van het systeem met de
interne bedrijfsvoering niet of nauwelijks te maken.4.4 MilieugevolgenDe aanpassingen voortkomende uit de verdere aansluiting bij de tekst van
de IPPC-richtlijn hebben geen gevolgen voor het milieu. In de toelichting
is in paragraaf 3.1 aangegeven dat met het gewijzigde toetsingskader
van artikel 8.11, derde lid, niet een ander niveau aan milieubescherming wordt
nagestreefd dan de wetgever destijds voor ogen had met alara en dat wat dit
betreft dus geen koerswijziging wordt voorgestaan. Het gewijzigde artikel
8.11, derde lid, Wm zal in samenhang met enkele andere bepalingen in hoofdstuk
8 Wm wel tot enige verbetering van de uitvoeringspraktijk kunnen leiden, doordat
deze bepalingen overeenkomstig de IPPC-richtlijn duidelijker en meer expliciet
de noodzakelijke afwegingen tussen milieu-, technische en economische aspecten
beschrijven.Voor wat betreft de wijzigingen die betrekking hebben op een meer flexibele
vergunningverlening wordt verwacht dat de bescherming van het milieu minstens
op eenzelfde niveau blijft. Immers een essentieel element van de vergunning
op hoofdzaken/vergunning op maat is dat de nadruk wordt gelegd op de meest
belangrijke milieurelevante issues. Het gaat hier juist om het zorgdragen
voor kwalitatief hoogwaardige vergunningen die bedrijven de nodige flexibiliteit
in de bedrijfsvoering geven, maar tegelijkertijd duidelijke en handhaafbare
milieunormen stellen. 5. Europese aspectenVerhouding tot Europese regelgevingDe meer expliciete vertaling van de IPPC-richtlijn in de Wm is besproken
in hoofdstuk 2. In de bijlage bij deze toelichting is een uitgebreide tabel
opgenomen, die aangeeft waar en hoe de bepalingen van de IPPC-richtlijn na
realisering van de voorgestelde wetswijzigingen in de Wet milieubeheer zijn
omgezet.Voor de elementen van het wetsvoorstel die meer flexibiliteit in de verlening
van vergunningen beogen, geldt dat zij ook blijven binnen het door de IPPC-richtlijn
gegeven kader.6. Voorbereiding van het wetsvoorstelEen concept van het wetsvoorstel is voor commentaar gezonden aan het Interprovinciaal
Overleg, de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG), de Unie van Waterschappen
(UvW), het Bureau Milieuzaken BMRO van het VNO/NCW, de Stichting Natuur en
Milieu en de betrokken departementen.Samengevat komen de reacties op het volgende neer:• De voorstellen in verband met de IPPC-richtlijn en de wijzigingen
ten behoeve van de vergunning op hoofdzaken/vergunning op maat zijn met enkele
kanttekeningen instemmend ontvangen. Aanpassing van de terminologie van het
toetsingskader van de wet (met name het criterium BBT) werd in het algemeen
als positief ervaren. Wel werd gewezen op het belang van een goede communicatie
richting andere overheden. De voorgestelde wijzigingen van de wet ten behoeve
van een meer flexibele vergunningverlening werden in het algemeen gezien als
een positieve stimulans voor een meer moderne toepassing van het vergunningeninstrument.• Van verschillende zijden (onder meer het AdviesCollege Toetsing
Administratieve Lasten (ACTAL) en de overheden) is aangegeven dat meer aandacht
zou moeten worden besteed aan de administratieve lasten en de uitvoeringslasten
voor de overheden.Bovengenoemd overleg heeft geresulteerd in de volgende wijzigingen:• Een aantal opmerkingen ging over de noodzakelijke invoeringsbegeleiding
en ondersteuning. Deze opmerkingen hebben geleid tot aanpassing van de memorie
van toelichting en worden bovendien bij het voorbereidingstraject van de invoering
betrokken (zie paraaf 4.1).• In de toelichting is uitvoeriger ingegaan op de bedrijfseffecten
en administratieve lasten.• In de redactie van de teksten die moeten leiden tot een betere
terminologische aansluiting op de IPPC-richtlijn is – mede gelet op
opmerkingen van de Europese Commisie in de ingebrekestellingsprocedure –
nog meer aangesloten op de tekst van de IPPC-richtlijn.• Interdepartementaal overleg (met name met het ministerie van Verkeer
en Waterstaat) heeft geleid tot een zorgvuldige afstemming met de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren.II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IOnderdeel AArtikel 1.1, eerste lid, WmDefinitie van «beste beschikbare technieken».De IPPC-richtlijn (artikel 2, onder 11) definieert zowel het gehele begrip
«best beschikbare technieken» als de afzonderlijke elementen daarvan.
Beide omschrijvingen passen echter niet naadloos op elkaar, waardoor onduidelijkheid
zou kunnen ontstaan over de inhoud van het begrip. Gekozen is daarom voor
één definitie van het begrip, waarin de verschillende omschrijvingen
uit de richtlijn tot één samenhangend geheel zijn omgevormd.
Het gegeven dat »best beschikbare technieken» haalbaar zijn en
kunnen worden toegepast, leidt ertoe dat ze de basis kunnen vormen voor emissiegrenswaarden
(vgl art 2, onder 11, van de IPPC-richtlijn) en is daarom niet expliciet in
de definitie opgenomen.Aan het slot van de omschrijving in de richtlijn wordt aangegeven dat
bij de bepaling van de beste beschikbare technieken de in bijlage IV van de
richtlijn vermelde punten speciaal in aanmerking moeten worden genomen. Dit
onderdeel uit de richtlijnomschrijving zal worden verwerkt in een amvb die
krachtens het nieuwe artikel 8.11, vierde lid, Wm zal worden vastgesteld.Definitie van «emissie»Definitie van «emissiegrenswaarde»Bij het omschrijven van de begrippen emissie en emissiegrenswaarde zijn
enige redactionele vereenvoudigingen doorgevoerd ten opzichte van de definities
uit de IPPC-richtlijn (artikel 2, onderdelen 5 en 6). Inhoudelijk zijn geen
verschillen beoogd. Met betrekking tot het begrip emissie zij opgemerkt dat
een emissie gerelateerd kan zijn aan allerlei soorten activiteiten; in het
kader van hoofdstuk 8 Wm zal het gaan om emissies gerelateerd aan activiteiten
die plaatsvinden in het kader van een vergunningplichtige inrichting. Enkele
onderdelen uit de omschrijving van emissiegrenswaarde in de IPPC-richtlijn
zijn elders ondergebracht. Het bepaalde in de tweede volzin uit de richtlijnomschrijving
is verwerkt in het nieuwe artikel 8.12, tweede lid, Wm. Het bepaalde in de
derde en vierde volzin uit de richtlijnomschrijving is verwerkt in het nieuwe
artikel 8.12, derde lid, Wm.Met de woorden «uit een of meer bronnen» in de omschrijving
van emissiegrenswaarde wordt aangegeven dat een emissiegrenswaarde betrekking
kan hebben op de emissie(s) uit één (afzonderlijke) bron dan
wel op de som van de emissies uit van een aantal bronnen. Wanneer het gaat
om emissies uit bronnen binnen een op grond van hoofdstuk 8 van de Wm vergunningplichtige
inrichting kan een emissiegrenswaarde dus ook betrekking hebben op de optelsom
van de emissies van een stof uit alle bronnen van de inrichting. Zie ook het
hieronder gestelde over de maximum jaarvracht voor de inrichting als geheel.Bij emissies gaat het zowel om emissies uit puntbronnen als uit diffuse
bronnen. Beide worden in de definitie van emissies in de IPPC-richtlijn genoemd.
Het element «een bron» in de definitie van «emissie»
in het wetsvoorstel omvat beide soorten bronnen. Het is daarom niet nodig
ze beide ook in de definitie te noemen. De relatieve bijdrage van diffuse
emissies aan de milieubelasting van bedrijven zal toenemen naarmate de emissies
vanuit puntbronnen beter bekend zijn en beter worden bestreden. Een diffuse
bron wordt in de NeR omschreven als een niet gekanaliseerde emissie. Dit om
deze bron te onderscheiden van puntbronnen: gefixeerde punten van gekanaliseerde –
en daarmee in principe kwantificeerbare – emissies. Het gaat bij diffuse
emissies bijvoorbeeld om lekverliezen en niet via een gerichte afzuiging (dat
is weer een puntbron) vrijkomende emissies als gevolg van ruimteventilatie.
De omvang van deze emissies is moeilijker te bepalen dan die van bij een puntbron
vrijkomende emissies (vaak zijn berekeningsmethoden noodzakelijk), maar dat
betekent niet dat deze omvang niet aanzienlijk kan zijn. De maatregelen die
ter voorkoming van diffuus vrijkomende emissies kunnen worden getroffen
zitten vooral in de sfeer van milieuzorg (bijvoorbeeld een betere [wijze van]
afdichting en goed onderhoud daarvan) en/of het kanaliseren van de emissie
naar puntbronnen (bijvoorbeeld filters).De omschrijving van emissie in combinatie met de ruime omschrijving van
emissiegrenswaarde bieden de basis om emissies van bepaalde stoffen in de
vergunning bij voorbeeld te reguleren in de vorm van een maximum jaarvracht
voor de gehele inrichting. Een jaarvracht is de totale emissie (in massa)
van een bepaalde stof afkomstig van één bepaalde bron of meerdere
bronnen gedurende een periode van 12 maanden binnen één inrichting.
De jaarvracht kan betrekking hebben op een kalenderjaar, maar kan ook een
voortschrijdende periode van een jaar betreffen.Een maximumjaarvracht kan worden onderscheiden van een momentane norm
(zoals concentratiegrenswaarden of vracht per uur). Een momentane meting heeft
als voordeel dat er inzicht wordt verkregen in de emissie op een bepaald moment
en er vervolgens direct kan worden ingegrepen. Nadeel van momentane metingen
is dat er geen goed beeld van de totale omvang van de emissies over een langere
periode wordt verkregen. Om te voorkomen dat er bij geringe fluctuaties, die
inherent zijn aan de bedrijfsvoering, voortdurend moet worden opgetreden kan
een momentane norm in het algemeen niet te krap worden geformuleerd. Jaarvrachten
zullen in hun omvang strenger zijn dan het totaal aan emissie bij naleving
van alleen een momentane norm. Zoals gesteld, een momentane norm zal doorgaans
ruim geformuleerd zijn en hierdoor dus meer ruimte bieden in de omvang van
de emissie. Een ruimte die door een jaarvracht nadrukkelijk wordt beperkt.
Daarnaast is het mogelijk om een maximale jaarvracht op inrichtingsniveau op te nemen welke scherper is gesteld dan de som
van de jaaremissies van de afzonderlijke bronnen.Voor een bedrijf geven jaarvrachten op inrichtingsniveau meer flexibiliteit
in zijn bedrijfsvoering. Gedurende een bepaalde periode is een grotere productie
mogelijk, met bijbehorende hogere emissie, welke in de rest van het jaar kan
worden gecompenseerd. Verder kan een bedrijf, wanneer meerdere bronnen onder
een jaarvracht vallen (jaarvracht op inrichtingsniveau), zelf bepalen wanneer
bij welke bronnen welke maatregelen genomen worden.Het verdient aanbeveling jaarvrachten, als exclusieve norm, alleen te
gebruiken bij substantiële emissies van stoffen die uitsluitend of hoofdzakelijk
op macro niveau invloed hebben en waarbij het milieueffect niet of slechts
in beperkte mate afhankelijk is van het tijdstip waarop en de concentratie
waarmee de emissies plaatsvinden.Vermeld zij hier nog dat voor CO2
en NOx binnen afzienbare tijd emissiehandelsystemen worden ingevoerd.
Voor die stoffen is het stellen van jaarvrachtnorm in de vergunning dan niet
langer opportuun (voor Nox) of mogelijk (CO2).Jaarvrachten kunnen zeker interessant zijn bij processen waarbij sprake
is van een grillig emissieverloop of piekemissies en bij bedrijven met veel
bronnen. Jaarvrachten zouden alleen moeten worden toegepast voor stoffen waarvan
het bedrijf er goed inzicht in heeft welke emissies er zullen optreden. Meestal
betreft dit de emissie van stoffen welke samenhangen met de kernactiviteit
van het bedrijf. Verder geldt dat in principe jaarvrachten alleen moeten worden
toegepast bij bedrijven welke hun emissies goed onder controle hebben. De
aanwezigheid van een goed werkend meet- en registratiesysteem is hierbij een
belangrijke voorwaarde. De manier van monitoring zou er toe moeten leiden
dat er met voldoende nauwkeurigheid en betrouwbaarheid kan worden vastgesteld
welke emissies werkelijk hebben plaatsgevonden. Het uitvoeren van continumetingen
of discontinu-metingen gecombineerd met het meten van voor de emissie relevante
parameters zouden hier onderdeel van moeten zijn. De geproduceerde informatie
moet traceerbaar en reproduceerbaar zijn, met betrekking tot
zowel de uitgevoerde metingen als de verwerking van de meetresultaten om de
jaarvrachten te kunnen rapporteren.1Onderdeel BArtikel 8.8, eerste lid, onder b, WmMet de toevoeging in artikel 8.8, eerste lid, onder b, Wm van de woorden
«mede in hun onderlinge samenhang bezien», wordt als uitgangspunt
voor de vergunningverlening vastgelegd, dat de verschillende milieuaspecten
van een inrichting integraal moeten worden beoordeeld. De geïntegreerde preventie en beperking van verontreiniging (door
grotere inrichtingen) is één van de belangrijkste pijlers van
de IPPC-richtlijn en komt op veel plaatsen in de richtlijn, waaronder in de
titel en in de bepaling over doel en toepassingsgebied van de richtlijn (artikel
1), terug. De huidige Wm, in het bijzonder de artikelen 8.8 en 8.11, is overigens
nu ook al gericht op een integrale benadering. De jurisprudentie is echter
op dit punt soms – ten onrechte – terughoudend.Bij de voorgestane integrale aanpak wordt de inrichting als een geheel
beschouwd en moeten, waar dat om milieuredenen is aangewezen, de verschillende,
met elkaar concurrerende milieuaspecten tegen elkaar worden afgewogen. De
integrale benadering is geen doel op zich zelf, maar een middel om een situatie
te bereiken waarbij het milieu, alle aspecten daarvan in ogenschouw nemend,
per saldo het beste wordt beschermd. In de IPPC-richtlijn wordt in overweging
9 dit als volgt verwoordt: «dat (de richtlijn) voorziet in de maatregelen
die noodzakelijk zijn om een geïntegreerde preventie en bestrijding van
de verontreiniging te garanderen teneinde tot een hoog niveau van bescherming
voor het milieu in zijn geheel te komen». Niet alleen in artikel 8.8,
maar ook op alle andere plaatsen in de Wm waar over «het milieu»
wordt gesproken, omvat dat begrip alle onderdelen en aspecten van het milieu.
«Het milieu» in de Wm is wat de IPPC-richtlijn bedoelt met het
begrip «het milieu in zijn geheel». De doelstelling om een hoog
niveau van bescherming van het milieu (in zijn geheel) te realiseren, komt
prominent in de IPPC-richtlijn terug in de bepalingen over best beschikbare
technieken (artikel 2, onder 11) en over de vergunningvoorwaarden (artikel
9). Voor de best beschikbare technieken is deze doelstelling met zoveel woorden
neergelegd in de aan de Wm toe te voegen omschrijving van dit begrip (artikel
1.1, tweede lid, Wm). Voorts is de doelstelling van een hoog milieubeschermingsniveau
neergelegd in het gewijzigde artikel 8.11, derde lid, Wm.De gevolgen die de inrichting kan veroorzaken, in hun onderlinge samenhang
bezien, moeten volgens de aanhef van artikel 8.8, eerste lid, worden betrokken
bij de beslissing op de aanvraag (om een Wm-vergunning). Bij de woorden «de
beslissing op de aanvraag» gaat het om alle inhoudelijke aspecten van
de besluitvorming, volgend op een vergunningaanvraag. Het betreft dus niet
alleen de beoordeling van de aanvaardbaarheid van een specifieke inrichting
op een bepaalde locatie, maar ook bij voorbeeld de inhoud van de voorschriften
die aan de te verlenen vergunning worden verbonden. Met andere woorden: ook
bij het opstellen van de vergunningvoorschriften moeten steeds de verschillende
milieugevolgen van een inrichting in hun onderlinge samenhang worden beschouwd.Artikel 8.8, vierde lid, WmGebleken is dat in de praktijk vergunningverleners betrekkelijk weinig
aandacht besteden aan het bepaalde in artikel 8.8, eerste lid, Wm, althans
dat zij in de motivering bij hun besluiten veelal niet of nauwelijks overwegingen
wijden aan de toepassing van dit artikellid. Het belang van de betreffende
bepaling kan echter moeilijk worden overschat. De onderdelen
e en a tot en met c van artikel 8.8, eerste lid, Wm dienen mede ter implementatie
van één van de kernbepalingen van de IPPC-richtlijn, te weten
artikel 9, vierde lid (verplichting tot inachtneming van de technische kenmerken
en de geografische ligging van de betrokken installatie, alsmede de plaatselijke
milieuomstandigheden). Artikel 8.8, eerste lid, Wm wint nog aan belang door
het nieuw toe te voegen onderdeel f (zie algemeen deel, paragrafen 3.3 en
3.4) dat een belangrijk handvat vormt voor de verlening van op de milieuzorg
bij een bedrijf afgestemde vergunningen.Een en ander is aanleiding om een nieuw vierde lid aan artikel 8.8 Wm
toe te voegen, dat vergunningverleners expliciet ertoe verplicht in de motivering
van hun beslissingen in te gaan op de wijze waarop de in artikel 8.8, eerste
lid, genoemde aspecten bij de voorbereiding van het besluit zijn betrokken.
Deze wijziging is in overeenstemming met de aanbeveling van de ECWM om de
toepassing van (het gewijzigde) artikel 8.8 verder te stimuleren1. Overigens mag uit deze specifieke, op het eerste lid toegesneden
motiveringseis niet worden afgeleid dat over de toepassing van het tweede
en derde lid in voorkomende gevallen geen verantwoording zou hoeven te worden
afgelegd. Het motiveringsvereiste van artikel 8.8, vierde lid, beoogt slechts
een nadere verduidelijking en specificering te geven van de algemene motiveringseis.Onderdeel CArtikel 8.10, tweede lid, WmAls een bedrijf niet voldoet aan BBT, mag, in lijn met artikel 8 van de
IPPC-richtlijn, dat aangeeft dat de vergunning moet worden geweigerd indien
de inrichting niet voldoet aan de eisen van de richtlijn, geen vergunning
worden afgegeven. Het ongewijzigde artikel 8.10, eerste lid, Wm bepaalt dat
de Wm-vergunning in het belang van de bescherming van het milieu kan worden
geweigerd. Artikel 8.10, tweede lid, Wm geeft aan in welke gevallen de vergunning
in ieder geval moet worden geweigerd. Daaraan wordt nu de situatie toegevoegd
dat door verlening van de vergunning niet kan worden bereikt dat in de inrichting
ten minste de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken
worden toegepast. De voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare
technieken worden bepaald tegen de achtergrond van de doelstelling van het
bereiken van een hoog niveau van bescherming van het milieu en worden afgeleid
van de beste beschikbare technieken die voor de betreffende bedrijfstak zijn
beschreven in combinatie met de specifieke milieuomstandigheden bij dit bedrijf
en zijn technische kenmerken. De nieuwe weigeringsgrond is ook aan de orde
als toepassing van de beste beschikbare technieken die voor de betrokken inrichting
in aanmerking komen, alleen mogelijk is met verlaten van de grondslag van
de aanvraag (bij het verlaten van de grondslag van de aanvraag dient de vergunning
overeenkomstig vaste jurisprudentie te worden geweigerd).Het opnemen van deze weigeringsgrond kan mede worden beschouwd als een
correctie op de jurisprudentie die de vergunningverlener in sommige gevallen
verplichtte tot het honoreren van een aanvraag om vergunning voor een inrichting
welke niet voldeed aan alara, in de zin van het toepassen van de laatste,
algemeen gangbare stand der techniek. De formulering van de onderhavige weigeringsgrond
impliceert dat weigering aan de orde is indien de aanvraag niet uitgaat van
de voor de betrokken inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken
en ook niet door de nodige vergunningvoorschriften daarin alsnog kan worden
voorzien. Dit laatste houdt in dat als de aanvraag slechts op ondergeschikte
onderdelen niet uitgaat van de voor de inrichting in aanmerking komende BBT,
en door het stellen van de nodige vergunningvoorschriften die daarvan wèl
uitgaan met de vergunning niet de grondslag van de aanvraag wordt
verlaten, wèl een vergunning voor de betreffende inrichting kan worden
afgegeven.Onderdeel DArtikel 8.11 WmHet schrappen van de tweede zin van het eerste lid moet leiden tot een
bewuster gebruik van de aanvraag bij het schrijven van de vergunning. De bedoelde
zin beoogde dat doel ook te bereiken, maar heeft, zo is de ervaring, een tegenovergesteld
effect. Door met zoveel woorden in de wet de mogelijkheid te noemen van het
overnemen in de vergunning van de aanvraag of onderdelen daarvan, wordt de
praktijk als het ware uitgenodigd om zulks te doen. Dit is om verschillende
redenen onwenselijk. Door grote delen van de aanvraag in de vergunning te
incorporeren wordt vaak onnodig de handelingsvrijheid van bedrijven beperkt.
Bovendien lenen veel beschrijvingen in de aanvraag zich niet om in een juridisch
bindend document te worden opgenomen, de beschrijvingen zijn ook niet met
dat doel opgesteld. De betreffende zin kan overigens ook worden gemist omdat
ook zonder deze zin een vergunningverlener de vrijheid heeft om in de vergunning
delen van de aanvraag op te nemen of daarnaar te verwijzen1.Het derde lid is uitgebreid toegelicht in paragraaf 2.2 van deze
toelichting. Het bepaalt dat in het belang van het bereiken van een hoog niveau
van bescherming van het milieu aan de vergunning de voorschriften moeten worden
verbonden, die nodig zijn om de nadelige gevolgen die de inrichting voor het
milieu kan veroorzaken, te voorkomen of, indien dat niet mogelijk is, zoveel
mogelijk – bij voorkeur bij de bron – te beperken en ongedaan
te maken. Daarbij moet ervan worden uitgegaan dat in de inrichting ten minste
de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden
toegepast.Op grond van het vierde lid worden bij of krachtens amvb regels gesteld
over de wijze waarop wordt bepaald welke beste beschikbare technieken voor
de betrokken inrichting in aanmerking komen. In deze amvb zal bijlage IV van
de IPPC-richtlijn worden omgezet. Deze bijlage geeft een opsomming van wat
in de aanhef van de bijlage wordt omschreven als «overwegingen waarmee
in het algemeen of in bijzondere gevallen rekening moet worden gehouden bij
de bepaling van de beste beschikbare technieken, (...) rekening houdend met
de eventuele kosten en baten van een actie en met het voorzorgs- en preventiebeginsel».Het toepassen van de beste beschikbare technieken is, zoals eerder al
is aangegeven, een leidend principe van de IPPC-richtlijn. Het uitgangspunt
komt nadrukkelijk ook aan de orde in één van de kernbepalingen
van de richtlijn, te weten artikel 9, vierde lid. Nadat in artikel 9, derde
lid, van de richtlijn is aangegeven dat de vergunning emissiegrenswaarden
moet bevatten voor stoffen die in significante hoeveelheden uit de inrichting
vrijkomen, beschrijft het vierde lid de factoren aan de hand waarvan deze
emissiegrenswaarden moeten worden vastgesteld. Naast de beste beschikbare
technieken worden in dit verband genoemd: de geldende milieukwaliteitseisen,
de technische kenmerken en de geografische ligging van de betrokken installatie,
en de plaatselijke milieuomstandigheden. Deze factoren zijn terug te vinden
in het huidige artikel 8.8, respectievelijk tweede en derde lid en eerste
lid, onder e en a tot en met c, Wm. Onderdeel EArtikelen 8.12, 8.12a en 8.12b WmHet huidige artikel 8.12 Wm wordt in artikel I, onder E, van het wetsvoorstel
vervangen door de nieuwe artikelen 8.12, 8.12a en 812b.Artikel 8.12, eerste lid, Wm (gebruik van doelvoorschriften) blijft ongewijzigd.
Het bepaalde in het huidige artikel 8.12, tweede lid, Wm (gebruik van middelvoorschriften)
komt in aangepaste vorm terug in artikel 8.12a (opleggen van de verplichting
tot het treffen van technische maatregelen). Het huidige artikel 8.12, vierde
lid, Wm (controlevoorschriften, gekoppeld aan doelvoorschriften) is op enkele
punten uitgewerkt ; bovendien zijn in artikel 8.12a, tweede en derde lid,
Wm bepalingen over controlevoorschriften opgenomen.Een aantal leden of onderdelen van de nieuwe artikelen 8.12, 8.12a en
8.12b Wm vindt zijn oorsprong in de IPPC-richtlijn.Het nieuwe artikel 8.12, tweede lid, Wm (het stellen van emissiegrenswaarden)
is ontleend aan artikel 9, derde lid, en artikel 2, onder 6, tweede volzin,
IPPC-richtlijn. Emissiegrenswaarden kunnen worden beschouwd als bijzondere
vorm van doelvoorschriften.Het nieuwe artikel 8.12, derde lid, Wm is ontleend aan artikel 2, onder
6, derde en vierde volzin, IPPC-richtlijn. De vierde volzin heeft betrekking
op indirecte lozingen op oppervlaktewater. Het nieuwe artikel 8.12, derde
lid, derde volzin, Wm is de pendant van deze bepaling. De betreffende bepaling
ziet met name op indirecte lozingen op de gemeentelijke riolering, die is
aangesloten op een communale zuiveringsinstallatie. Bij de regulering van
de lozingen spelen conform de Richtlijn stedelijk afvalwater (91/271/EEG)
verschillende aspecten een rol, waaronder bescherming van het oppervlaktewater,
de doelmatige werking van de zuiveringstechnische werken en de riolering.
Voor de meeste indirecte lozingen worden al deze aspecten gereguleerd op grond
van de Wm. Naast de Wm is de Wvo van toepassing op indirecte lozingen vanuit
een twintigtal aangewezen soorten van inrichtingen (Besluit van 4 november
1983, Stb. 577). Voor deze lozingen heeft de Wvo betrekking op de aspecten
bescherming van het oppervlaktewater en de doelmatige werking van het zuiveringstechnisch
werk, de Wm op de overige aspecten (zoals bescherming van de doelmatige werking
van de riolering, de emissies naar de lucht vanuit de riolering, en het waarborgen
dat riool-slib op een uit milieuoogpunt verantwoorde wijze veilig kan worden
afgevoerd). Daarnaast kan sprake zijn van indirecte lozingen vanuit inrichtingen
die niet via een inzamelsysteem, maar rechtstreeks op zuiveringstechnische
werken plaatsvinden (lozing door middel van een vaste aansluiting op de rioolwaterzuiveringsinstallatie
of op de daarbij behorende transportleidingen). Dergelijke lozingen vallen
onder de Wvo.In de Nederlandse praktijk zal van de mogelijkheid die het artikellid
biedt, gebruik kunnen worden gemaakt bij lozing van biologisch goed afbreekbare
stoffen, voor zover die in de communale zuiveringsinstallaties, gebaseerd
op biologische afbraak, zonder het ontstaan van milieubezwaarlijke afbraakproducten
worden afgebroken, en voor zover de behandeling van die stoffen in de specifieke
zuiveringsinstallatie geen nadelige gevolgen voor de werking van die installatie
(bijvoorbeeld als gevolg van overbelasting) heeft.Het artikellid doelt niet op situaties, waarbij vluchtige stoffen na lozing
in een gemeentelijke riolering vanuit die riolering of de zuivering naar de
lucht ontsnappen, of waarbij stoffen door hechting aan rioolslib of zuiveringsslib
uit het afvalwater worden verwijderd. Dergelijke stoffen worden weliswaar
niet met het effluent van de zuiveringsinstallatie op het oppervlaktewater
geloosd, maar ontsnappen diffuus naar het milieu (luchtemissies), of maken
verwijdering van slib lastiger. Voor dergelijke stoffen zal zuivering op locatie
dan ook leiden tot een hoger niveau van bescherming van het milieu in zijn
geheel, en biedt het onderhavige artikellid dus geen basis om bij vaststellen
van emissiegrenswaarden rekening te houden met processen, die zich in de riolering
en de zuiveringsinstallatie afspelen.Het nieuwe artikel 8.12, vierde lid, onder a, (bepalingsmethode, bepalingsfrequentie
en de procedure voor de beoordeling van de bepaalde gegevens) is ontleend
aan artikel 9, vijfde lid, IPPC-richtlijn. Daarbij is overigens in plaats
van de in de richtlijn gehanteerde term «meten» de ruimere term
«bepalen» gebruikt. Deze laatste term omvat mede het begrip meten.
De vergunningvoorschriften die de wijze regelen waarop wordt bepaald of aan
de doelvoorschriften wordt voldaan kunnen tevens betrekking hebben op het
achterliggende meet- en registratiesysteem: in het artikellid verwoord als:
«de organisatie van die bepalingen en beoordelingen en (...) de registratie
van die gegevens en de resultaten van die beoordelingen».Het voorgestelde artikel 8.12a, eerste lid, van de Wm kan worden beschouwd
als voortzetting van het huidige artikel 8.12, tweede lid, van de wet (het
gebruik van middelvoorschriften in plaats van doelvoorschriften) en tevens
als implementatie van het bepaalde in artikel 9, derde lid, laatste volzin,
IPPC-richtlijn (de emissiegrenswaarden kunnen worden aangevuld met of vervangen
door gelijkwaardige parameters of gelijkwaardige technische maatregelen).
Bij het voorschrijven in de vergunning van technische maatregelen is ook relevant
artikel 9, vierde lid, eerste volzin, van de IPPC-richtlijn. Dit artikeldeel
luidt voor zover hier relevant als volgt: «de parameters en de gelijkwaardige
technische maatregelen, (...) (zijn) gebaseerd op de beste beschikbare technieken, zonder dat daarmee het gebruik van een bepaalde techniek of technologie
wordt voorgeschreven». Aan het doel van deze bepaling uit de
richtlijn, te weten het voorkomen dat bedrijven onnodig worden belemmerd in
het treffen van de voor hen meeste geschikte, kosteneffectieve maatregelen,
beantwoordt de Nederlandse regelgeving reeds, omdat wanneer een vergunning
een bepaalde techniek of technologie zou voorschrijven, het aan het bedrijf
niettemin is toegestaan om een andere techniek of technologie toe te passen,
indien die tot een gelijkwaardig resultaat leidt. Dit volgt uit het huidige
artikel 8.19, tweede lid, Wm op grond waarvan een bedrijf mag afwijken van
de vergunningvoorschriften zolang het blijft binnen de door de vergunning
gestelde milieugrenzen en het van de afwijking van te voren melding doet.Het nieuwe artikel 8.12a, tweede lid, Wm geeft de bevoegdheid om aan voorschriften
die verplichten tot het treffen van technische maatregelen controlevoorschriften
te verbinden. Niet alleen bij het voorschrijven van doelen, maar ook bij het
voorschrijven van technische maatregelen kan er behoefte bestaan om de realisatie
daarvan door het bedrijf te monitoren1. Monitoring
zal eruit kunnen bestaan dat gegevens worden vergaard over ofwel de uitvoering
van de maatregelen zelf (onderdeel a), ofwel de effecten die de uitvoering
van die maatregelen heeft (onderdeel b).Het nieuwe artikel 8.12b Wm somt een aantal onderwerpen op waarover vergunningvoorschriften
moeten worden gesteld, indien die onderwerpen voor de betrokken inrichting
relevant zijn. Bij de meeste van de genoemde milieuaspecten zal dat vrijwel
altijd het geval zijn. Uit de woorden «in ieder geval» in de aanhef
van het artikel volgt dat het om een niet limitatieve lijst gaat. Een aantal
onderwerpen is te beschouwen als de voortzetting van de zogenaamde verruimde
reikwijdte van de Wm: afvalpreventie en afvalbeheer, energie- en grondstoffengebruik
en verkeer en vervoer (onderdelen a, c en d). Afvalpreventie
en afvalbeheer en energiegebruik worden ook met zoveel woorden genoemd in
de IPPC-richtlijn (artikel 3, onder c en d en artikel 9, derde lid.De IPPC-richtlijn noemt nog enkele andere onderwerpen waarover de vergunning
voorschriften moet geven. Deze zijn opgenomen in de onderdelen b en e tot
en met h. Deze onderdelen zijn ontleend aan respectievelijk de artikelen 9,
derde lid, tweede volzin, 3, onder e, 9, vierde lid, laatste volzin, 9, zesde
lid, tweede volzin, en 3, onder f, van de IPPC-richtlijn. Zoals ook in de
toelichting bij het nieuwe artikel 8.11 is aangegeven, kan de vergunningverlener
aan het bovenstaande ook invulling geven door in de vergunning delen van de
aanvraag op te nemen. De strekking van het nieuwe artikel 8.12b is namelijk
dat expliciet in de vergunning aandacht dient te worden geschonken aan de
genoemde milieuaspecten, indien deze voor de betrokken inrichting relevant
zijn. Dit kan op drie wijzen:• door het opnemen van voorschriften;• door het opnemen van de betreffende relevante onderdelen van de
aanvraag in de vergunning;• door het selectief verwijzen naar onderdelen van de aanvraagHetgeen wordt beoogd wordt in al deze gevallen bereikt namelijk: een expliciete
afweging op de omschreven punten. Daarbij blijft gelden dat bij de tweede
en derde wijze – het opnemen van onderdelen van de aanvraag in de vergunning
of het verwijzen naar de aanvraag – nadrukkelijk een bewust gebruik
van de aanvraag noodzakelijk blijkt in die zin dat niet meer wordt opgenomen
dan nodig is en dat de vergunning hierdoor niet onnodig gedetailleerd wordt.
Zie hiervoor de artikelsgewijze toelichting bij artikel 8.11 (artikel I, onder
D).Onderdeel FArtikel 8.13 WmDe wijziging in het eerste lid, onder a, heeft tot doel te verduidelijken
dat naast voorschriften in de vergunning die het
bedrijf verplichten tot het verzamelen van gegevens over de uitvoering en
naleving door het bedrijf van (andere) vergunningvoorschriften (artikelen
8.12, vierde lid, en 8.12a, tweede en derde lid, Wm) het bedrijf ook kan worden
verplicht om bepaalde milieueffecten in kaart te brengen die niet of nog niet
(volledig) zijn gereguleerd in de vergunning. Thans bestaat enige verwarring
over de precieze rol van het huidige artikel 8.13, eerste lid, onderdeel a,
Wm in relatie tot het huidige artikel 8.12, derde lid, Wm.Het nieuwe onderdeel h moet worden beschouwd in samenhang met het nieuwe
artikel 8.8, eerste lid, onder f, Wm. Op grond van artikel 8.8, eerste lid,
onder f, Wm zal de vergunningverlener zich rekenschap moeten geven van wat
het bedrijf al uit zich zelf aan milieuzorgmaatregelen heeft getroffen. Uit
de daarover bij de aanvraag (voor een wijzigings- of revisievergunning) verstrekte
gegevens en op grond van de verdere kennis over en ervaringen met het bedrijf
zal de vergunningverlener per milieuonderwerp kunnen vaststellen op welke
niveau van milieuzorg het bedrijf zich bevindt. Als sprake is van een goed
functionerend milieuzorgsysteem, zal de vergunningverlener zich kunnen beperken
tot het (op hoofdlijnen) verwijzen in de vergunning naar enkele voor de naleving
van de vergunning essentiële milieuzorgprocedures en maatregelen(waaronder
die met betrekking tot meten, registreren en rapporteren van milieugegevens).Onderdeel i maakt het mogelijk ten aanzien van bepaalde onderwerpen zorgplichtbepalingen
in de vergunning op te nemen als alternatief voor gedetailleerde technische
voorschriften. Onderdeel GGebleken is dat er een lacune bestaat voor wat betreft de mogelijkheid
tot het intrekken van de vergunning als door toepassing van artikel 8.22 van
de Wet milieubeheer de vergunning niet in overeenstemming kan worden gebracht
met hetgeen moet worden vereist gelet op de voor de betrokken inrichting in
aanmerking komende beste beschikbare technieken. Het is immers gevestigde
jurisprudentie dat toepassing van artikel 8.22 er niet toe mag leiden dat
een andere inrichting ontstaat dan waarvoor de vergunning is verleend (zie
recent ABRvS 4 februari 2004, 200 302 964/1; MenR 2004, 45).
Daarvan kan sprake zijn, indien nieuwe, andere technieken moeten worden voorgeschreven.
Daarom is artikel 8.25 van de Wet milieubeheer aangevuld met de bepaling dat
in het geval niet door wijziging van de vergunning kan worden bewerkstelligd
dat in de betrokken inrichting (op termijn) weer ten minste de beste beschikbare
technieken zullen worden toegepast, de voor die inrichting verleende vergunning
moet worden ingetrokken. Overigens zal een dergelijke situatie zich slechts
bij uitzondering voordoen, omdat in het algemeen een bedrijf ofwel op eigen
initiatief ofwel via ambtshalve actualisering van de vergunning tijdig zal
kunnen overstappen van de verouderde techniek naar de nieuwe, beste beschikbare
techniek. Zonodig kan voor die overschakeling ook een termijn worden gegeven.Onderdeel HArtikel 8.40, eerste lid, WmDe in artikel 8.40, eerste lid, Wm in te voegen woorden strekken ertoe
buiten twijfel te stellen dat het niet mogelijk is om voor inrichtingen die
onder de IPPC-richtlijn vallen met toepassing van artikel 8.40, eerste lid,
en artikel 8.1, tweede lid, Wm algemene regels te stellen, waarbij de vergunningplicht
(geheel) komt te vervallen. Algemene regels met behoud van de vergunningplicht
(artikel 8.44, eerste lid) zijn wel mogelijk; artikel 9, achtste lid, IPPC-richtlijn
biedt daarvoor ruimte.Evenals in artikel 8.8, eerste lid, onder b, wordt voorgesteld ook in
het tweede lid, onder b, van artikel 8.40 tot uitdrukking te brengen dat bij
het vaststellen van voorschriften ter bescherming van het milieu moet worden
uitgegaan van een integrale beoordeling van de milieugevolgen van de betrokken
(categorieën van) inrichtingen.Onderdeel IArtikel 18.2 WmDe bedoeling van het expliciet noemen van de betreffende artikelen uit
hoofdstuk 8 van de Wm in artikel 18.2, eerste lid, onder b, is vast te leggen
dat gegevens ter controle op de naleving van de vergunning ook van het bedrijf
zelf afkomstig kunnen zijn en dus ook met dat doel gevraagd kunnen worden.
De bevoegdheid/verplichting tot het voorschrijven van zelfmonitoring vloeit
onder meer voort uit de artikelen 8.12, vierde lid, 8.12a, tweede lid, 8.13,
eerste lid, onder c, en 8.14, eerste lid, onder a. De vergunning en de daaraan
verbonden voorschriften dienen erop gericht te zijn dat een bedrijf een adequaat
beeld krijgt van zijn milieubelasting en daartoe alle nodige gegevens vergaart.
De overheid kan vervolgens mede met gebruikmaking van die gegevens (net als
zij andere van het bedrijf zelf afkomstige gegevens voor toezicht en handhaving
kan gebruiken) zijn toezicht- en handhavingstaak uitoefenen. Onderdeel JArtikel 21.2a WmHet voorgestelde artikel 21.2a Wm biedt een duidelijker grondslag om de
betrokken overheden te verplichten de gegevens aan te leveren die nodig zijn
om te kunnen voldoen aan de informatieverplichtingen die op Nederland rusten
ingevolge artikel 16 van de IPPC-richtlijn.Onderdeel KArtikel 22.1a WmDeze bepaling dient ter implementatie van het bepaalde in artikel 5 van
de IPPC-richtlijn, waarin vastgelegd is dat lidstaten de nodige maatregelen
treffen om ervoor te zorgen dat bestaande installaties uiterlijk acht jaar
na de datum van toepassing van de richtlijn worden geëxploiteerd overeenkomstig
de eisen van de richtlijn.Met het voorgestelde artikel 22.1a Wm worden vergunningverleners verplicht
ervoor te zorgen dat vóór 31 oktober 2007 bestaande vergunningen,
verleend aan IPPC-bedrijven, in overeenstemming zijn met de op die datum geldende
bepalingen, gesteld bij of krachtens de Wet milieubeheer, welke dienen ter
implementatie van de IPPC-richtlijn. In de transponeringstabel in de bijlage
bij deze toelichting wordt per artikel van de richtlijn aangegeven om welke
bepaling(en) het gaat. De verwachting is dat het bij het leeuwendeel van de
noodzakelijke aanpassingen zal gaan om het technisch-inhoudelijk actualiseren
van de vergunningvoorschriften naar een niveau dat gelet op de toepasselijke
BREF adequaat kan worden geacht. Eind 2005 zullen naar verwachting alle benodigde
BREF-documenten gereed zijn1. Aan de hand van
de toepasselijke BREF zal de vergunningverlener moeten nagaan of de eisen
in de vergunning al op een acceptabel BBT-niveau liggen of dat deze moeten
worden vernieuwd/aangescherpt. Gezien de tijd die gemoeid is met het wijzigen
van de vergunning en het doorvoeren van de noodzakelijke aanpassingen bij
het bedrijf zal de vergunningverlener er alert op moeten zijn om tijdig de
noodzakelijk herziening van de vergunning in gang te zetten.Artikel IIOnderdeel AArtikel 2a WvoDeze wijziging komt overeen met die in artikel I, onder H, en heeft eveneens
de bedoeling te zorgen dat voor inrichtingen die onder de IPPC-richtlijn vallen,
geen vergunningvrije algemene regels kunnen worden gesteld.Onderdeel BArtikel 29, onder b, WvoDe wijziging van artikel 29, onder b, dient hetzelfde doel als de wijziging
van de Wm in artikel I, onder I: verduidelijken dat het gebruik van door een
bedrijf zelf verzamelde gegevens in het kader van de handhaving geoorloofd
is. Onderdeel CArtikel 31c WvoDeze nieuwe bepaling heeft, net als het nieuwe artikel 22.1a van de Wm
(zie artikel I, onder K), ten doel te zorgen dat de vergunningen voor bedrijven
die onder de werking van de IPPC-richtlijn vallen, uiterlijk op 31 oktober
2007 in overeenstemming zijn met de eisen die op grond van de richtlijn per
die datum krachtens de Wvo gelden.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
a.i.,M. C. F. Verdonk BIJLAGE I:transponeringstabel IPPC-richtlijn/Wet milieubeheerVergelijkend overzicht van de belangrijkste bepalingen
van de IPPC-richtlijn, en de daarmee corresponderende bepalingen in de Wet
milieubeheer zoals deze wet zal komen te luiden volgens het wetsvoorstel. IPPC-richtlijnWet milieubeheer (Wm) zoals
deze zal komen te luiden na wijziging volgens het wetsvoorstelArtikel 2, onder 6 Definities 5. «emissie»: de directe of indirecte lozing, uit puntbronnen
of diffuse bronnen van de installatie, van stoffen, trillingen, warmte of
geluid in de lucht, het water of de bodem; 6. «emissiegrenswaarde»:
de massa, gerelateerd aan bepaalde specifieke parameters, de concentratie
en/of het niveau van een emissie, die gedurende een of meer vastgestelde perioden
niet mogen worden overschreden. De emissiegrenswaarden kunnen ook voor bepaalde
groepen, families of categorieën van stoffen, met name die welke in bijlage
III worden vermeld, worden vastgesteld. De grenswaarden voor de emissies van
stoffen gelden normaliter op het punt waar de emissies de installatie verlaten
en worden bepaald zonder rekening te houden met een eventuele verdunning.
Voor indirecte lozingen in water mag bij de bepaling van de emissiegrenswaarden
van de installatie rekening worden gehouden met het effect van een zuiveringsstation,
op voorwaarde dat een equivalent niveau van bescherming van het milieu in
zijn geheel wordt gewaarborgd en dat zulks niet leidt tot een hogere belasting
van het milieu met verontreinigende stoffen, onverminderd de bepalingen van
Richtlijn 76/464/EEG en de ter toepassing daarvan aangenomen richtlijnen.Artikel 1.1 1. In deze wet en de daarop berustende
bepalingen wordt verstaan onder: emissie: stoffen, trillingen, warmte, die
of geluid dat direct of indirect vanuit een bron in de lucht, het water of
de bodem worden, onderscheidenlijk wordt gebracht; emissiegrenswaarde: massa gerelateerd aan bepaalde parameters, dan wel concentratie
of niveau van een emissie uit een of meer bronnen, die gedurende een bepaalde
periode niet mag worden overschreden; Artikel 8.12 2. Bij de voorschriften
worden emissiegrenswaarden gesteld voor stoffen of voor daarbij aan te wijzen
groepen, families of categorieën van stoffen – in het bijzonder
die, genoemd in bijlage III van de EG-richtlijn inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging –, die in aanmerkelijke
hoeveelheden uit de inrichting kunnen vrijkomen en die direct of door overdracht
tussen water, lucht en bodem nadelige gevolgen voor het milieu kunnen veroorzaken.
 3. Bij het vaststellen van de emissiegrenswaarden wordt uitgegaan van de
emissies op het punt waar zij de bron, in voorkomend geval na reiniging, verlaten,
tenzij dat technisch onmogelijk is. De emissiegrenswaarden worden vastgesteld
zonder rekening te houden met een mogelijke verdunning. Bij het vaststellen
van emissiegrenswaarden voor afvalwater dat in een voorziening voor de inzameling
en het transport van afvalwater wordt gebracht, kan rekening worden gehouden
met het effect van een zuiveringstechnisch werk waarop die voorziening is
aangesloten, voor zover daarvan geen nadeliger gevolgen voor het milieu zijn
te verwachten en voldaan wordt aan de bepalingen die gelden ter uitvoering
van richtlijn nr. 76/464/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
4 mei 1976 betreffende de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke
stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd, en
de ter toepassing daarvan geldende richtlijnen. Artikel 2, onder 11 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: 11. «beste beschikbare
technieken»: het meest doeltreffende en geavanceerde ontwikkelingsstadium
van de activiteiten en exploitatiemethoden, waarbij de praktische bruikbaarheid
van speciale technieken om in beginsel het uitgangspunt voor de emissiegrenswaarden
te vormen is aangetoond, met het doel emissies en effecten op het milieu in
zijn geheel te voorkomen, of wanneer dat niet mogelijk blijkt algemeen te
beperken; - «technieken»: zowel de toegepaste technieken als de
wijze waarop de installatie wordt ontworpen, gebouwd, onderhouden, geëxploiteerd
en ontmanteld; - «beschikbare»: op zodanige schaal ontwikkeld
dat de betrokken technieken, kosten en baten in aanmerking genomen, economisch
en technisch haalbaar in de betrokken industriële context kunnen worden
toegepast, onafhankelijk van de vraag of die technieken al dan niet op het
grondgebied van de betrokken Lid-Staat worden toegepast of geproduceerd, mits
zij voor de exploitant op redelijke voorwaarden toegankelijk zijn; - «beste»:
het meest doeltreffend voor het bereiken van een hoog algemeen niveau van
bescherming van het milieu in zijn geheel. Bij de bepaling van de beste beschikbare
technieken moeten de in bijlage IV vermelde punten speciaal in aanmerking
worden genomen. Artikel 1.1 1. In deze wet en
de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder: beste beschikbare technieken: voor het bereiken van een hoog niveau
van bescherming van het milieu meest doeltreffende technieken om de emissies
en andere nadelige gevolgen voor het milieu, die een inrichting kan veroorzaken,
te voorkomen of, indien dat niet mogelijk is, zoveel mogelijk te beperken,
die – kosten en baten in aanmerking genomen – economisch en technisch
haalbaar in de bedrijfstak waartoe de inrichting behoort, kunnen worden toegepast,
en die voor degene die de inrichting drijft, redelijkerwijs in Nederland of
daarbuiten te verkrijgen zijn; daarbij wordt onder technieken mede begrepen
het ontwerp van de inrichting, de wijze waarop zij wordt gebouwd en onderhouden,
alsmede de wijze van bedrijfsvoering en de wijze waarop de inrichting buiten
gebruik wordt gesteld; Artikel 8.11 4. Bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur worden regels gesteld met betrekking tot de wijze waarop de voor
een inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden bepaald.
Bij de maatregel kan worden bepaald dat daarbij gestelde regels slechts gelden
in daarbij aangegeven categorieën van gevallen. Op te stellen algemene
maatregel van bestuur op grond van artikel 8.11, vierde lid (Wijziging van
het Inrichtingen- en vergunningenbesluit)Artikel 1 Doel en toepassingsgebied Deze richtlijn heeft de geïntegreerde preventie en beperking
van verontreiniging door de in bijlage I genoemde activiteiten ten doel. Zij
bevat maatregelen ter voorkoming en, wanneer dat niet mogelijk is, beperking
van emissies door de bedoelde activiteiten in lucht, water en bodem, met inbegrip
van maatregelen voor afvalstoffen, om een hoog niveau van bescherming van
het milieu in zijn geheel te bereiken, onverminderd de bepalingen van Richtlijn
85/337/EEG en andere Gemeenschapsvoorschriften. Artikel 3 Algemene beginselen van de fundamentele verplichtingen van de exploitant
 De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen opdat de bevoegde autoriteiten
ervoor zorgen dat de installatie zo zal worden geëxploiteerd dat: a)
alle passende preventieve maatregelen tegen verontreinigingen worden getroffen,
met name door toepassing van de beste beschikbare technieken; b) geen belangrijke
verontreiniging wordt veroorzaakt; c) overeenkomstig Richtlijn 75/442/EEG
van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (11) het ontstaan
van afvalstoffen wordt voorkomen; waar dat niet gebeurt, moeten die stoffen
ten nutte worden gemaakt of, wanneer dat technisch en economisch onmogelijk
is, zodanig worden verwijderd dat milieu-effecten worden voorkomen of beperkt;
d) de energie op doelmatige wijze wordt gebruikt; e) de nodige maatregelen
worden getroffen om ongevallen te voorkomen en de gevolgen daarvan te beperken;
f) bij de definitieve stopzetting van de activiteiten de nodige maatregelen
worden getroffen om het gevaar van verontreiniging te voorkomen en het exploitatieterrein
weer in een bevredigende toestand te brengen. Voor de naleving van dit artikel
is het voldoende dat de Lid-Staten ervoor zorgen dat de bevoegde autoriteiten
bij de vaststelling van de vergunningsvoorwaarden rekening houden met bovengenoemde
algemene beginselen. Artikel 9 Vergunningsvoorwaarden 1. De Lid-Staten controleren of de vergunning alle maatregelen
omvat die ter vervulling van de vergunningsvoorwaarden van de artikelen 3
en 10 nodig zijn om de bescherming van lucht, water en bodem te waarborgen
en aldus een hoog niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel te
bereiken. Artikel 8 Besluiten Onverminderd
andere eisen op grond van nationale of communautaire voorschriften verleent
de bevoegde autoriteit een vergunning die voorwaarden bevat welke garanderen
dat de installatie voldoet aan de eisen van deze richtlijn, of weigert zij
de vergunning wanneer dat niet het geval is. Elke verleende of gewijzigde
vergunning dient de in deze richtlijn voorgeschreven bepalingen inzake de
bescherming van lucht, water en bodem te bevatten. Artikel 8.11 3. In het belang van het bereiken van een hoog niveau van bescherming
van het milieu worden aan de vergunning de voorschriften verbonden, die nodig
zijn om de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu kan veroorzaken,
te voorkomen of, indien dat niet mogelijk is, zoveel mogelijk – bij
voorkeur bij de bron – te beperken en ongedaan te maken. Daarbij wordt
ervan uitgegaan dat in de inrichting ten minste de voor de inrichting in aanmerking
komende beste beschikbare technieken worden toegepast. Artikel 8.8 1. Het
bevoegd gezag betrekt bij de beslissing op de aanvraag in ieder geval: (...)
b. de gevolgen voor het milieu, die de inrichting kan veroorzaken, in hun
onderlinge samenhang bezien; (...) 4. Het bevoegd gezag vermeldt in de motivering
van de beslissing op de aanvraag op welke wijze het de in het eerste lid genoemde
aspecten bij de voorbereiding van het besluit heeft betrokken. Artikel 8.12b
 Aan de vergunning worden in ieder geval de voor de betrokken inrichting in
aanmerking komende voorschriften verbonden met betrekking tot: a. een doelmatig
gebruik van energie en grondstoffen; b. (...) c. het voorkomen van het ontstaan
van afvalstoffen en afvalwater en, voor zover dat niet mogelijk is, het doelmatig
beheer van afvalstoffen en van afvalwater; d. (...) e. (...) f. het voorkomen
dan wel zo veel mogelijk beperken van de nadelige gevolgen voor het milieu,
die kunnen worden veroorzaakt door opstarten, lekken, storingen, korte stilleggingen,
definitieve bedrijfsbeëindiging of andere bijzondere bedrijfsomstandigheden;
g. het voorkomen van ongevallen en het beperken van de gevolgen van ongevallen;
h. het treffen van maatregelen om bij definitieve bedrijfsbeëindiging
de nadelige gevolgen die de inrichting heeft veroorzaakt voor het terrein
waarop zij was gevestigd, ongedaan te maken of te beperken voor zover dat
nodig is om dat terrein weer geschikt te maken voor een volgende functie.
 Artikel 8.10 1. De vergunning kan slechts in het belang van de bescherming
van het milieu worden geweigerd. 2. De vergunning wordt in ieder geval geweigerd
indien: a. door verlening daarvan niet kan worden bereikt dat in de inrichting
ten minste de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken
worden toegepast; b. verlening daarvan niet in overeenstemming zou zijn met
hetgeen overeenkomstig artikel 8.8, derde lid, door het bevoegd gezag in acht
moet worden genomen; c. door verlening daarvan strijd zou ontstaan met regels
als bedoeld in artikel 8.9. 3. (...) 4. (...) Artikel 4 Vergunningen
voor nieuwe installaties De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen
om ervoor te zorgen dat geen nieuwe installatie wordt geëxploiteerd zonder
een vergunning overeenkomstig deze richtlijn, onverminderd de uitzonderingen
van Richtlijn 88/609/EEG van de Raad van 24 november 1988 inzake beperking
van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote
stookinstallaties.Artikel 8.1 Wm  Artikel 5 Voorwaarden voor vergunningen
voor bestaande installaties 1. De Lid-Staten treffen de nodige
maatregelen om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten er, door middel
van vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 of op passende wijze door
toetsing en, zo nodig, aanpassing van de voorwaarden, op toezien dat de bestaande
installaties uiterlijk acht jaar na de datum van toepassing van deze richtlijn
worden geëxploiteerd overeenkomstig de eisen van de artikelen 3, 7, 9,
10 en 13, artikel 14, eerste en tweede streepje, en artikel 15, lid 2, onverminderd
andere bijzondere Gemeenschapsvoorschriften.Artikel
22.1a Het bevoegd gezag draagt ervoor zorg dat vergunningen, verleend krachtens
artikel 8.1 van de Wet milieubeheer voor inrichtingen die behoren tot een
categorie als bedoeld in bijlage I van de EG-richtlijn inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging, voor zover die niet in overeenstemming
zijn met de regels die voor 31 oktober 2007 ter uitvoering van die richtlijn
bij of krachtens deze wet zijn gesteld, uiterlijk met ingang van die datum
daarmee in overeenstemming zijn.Artikel 6 Aanvraag
van een vergunning 1. De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen
om ervoor te zorgen dat de aanvraag van een vergunning bij de bevoegde instantie
een beschrijving bevat van: – de installatie en de aard en omvang van
de activiteiten die daar plaatsvinden; – de grondstoffen en hulpmaterialen,
de andere stoffen en de energie die in de installatie worden gebruikt of door
de installatie worden gegenereerd; – de emissiebronnen van de installatie; –
de situatie van de plaats waar de installatie komt; – aard en omvang
van de te voorziene emissies van de installatie in elk milieucompartiment,
met een overzicht van de significante milieueffecten van de emissies; –
de beoogde technologie en de andere technieken ter voorkoming of, indien dat
niet mogelijk is, ter vermindering van de emissies van de installatie; –
zo nodig de maatregelen betreffende de preventie en de nuttige toepassing
van de door de installatie voortgebrachte afvalstoffen; – de andere
maatregelen die worden getroffen om te voldoen aan de algemene beginselen
van de fundamentele verplichtingen van de exploitant, bedoeld in artikel 3; –
de maatregelen die worden getroffen ter controle van de emissies in het milieu.
De aanvraag van een vergunning dient een niet-technische samenvatting van
de onder bovenstaande streepjes genoemde gegevens te bevatten. 2. Indien aan
één van de eisen van dit artikel kan worden voldaan met gegevens
overeenkomstig de eisen van Richtlijn 85/337/EEG of met een veiligheidsrapport
als bedoeld in Richtlijn 82/501/EEG van de Raad van 24 juni 1982 inzake
de risico's van zware ongevallen bij bepaalde industriële activiteiten
(13), dan wel met andere informatie, verstrekt overeenkomstig andere wetgeving,
kunnen die gegevens in de vergunningsaanvraag worden opgenomen of daarbij
worden gevoegd.Artikel 8.5, eerste lid, Wm Artikel 5.1 Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer (IVB)Hoofdstuk 7 Wm Artikel 7.28, eerste lid, sub a Wm (m.e.r.-rapport)
Artikel 5.15 IVB (Sevesorapport)Artikel 7 Geïntegreerde
aanpak bij de afgifte van de vergunning De Lid-Staten treffen de
nodige maatregelen opdat de vergunningsprocedure en -voorwaarden ten volle
worden gecoördineerd, wanneer verschillende bevoegde autoriteiten bij
die procedure betrokken zijn, dit met het oog op een doeltreffende geïntegreerde
aanpak door alle autoriteiten die voor de procedure bevoegd zijn.Artikelen 8.9, 8.10 tweede
lid, 8.28–8.34 Wm Hoofdstuk 14 Wm Artikel 7b Wet verontreiniging oppervlaktewaterenArtikel 9 Vergunningsvoorwaarden 2. In het geval van een nieuwe installatie of een belangrijke wijziging
waarop artikel 4 van Richtlijn 85/337/EEG van toepassing is, moeten voor de
verlening van de vergunning alle ingevolge de toepassing van de artikelen
5, 6 en 7 van die richtlijn verkregen relevante gegevens en conclusies in
aanmerking worden genomen.Artikelen 7.35 jo. 7.27 WmArtikel 9 Vergunningsvoorwaarden 3. De vergunning bevat emissiegrenswaarden voor de verontreinigende
stoffen, met name die van bijlage III, die in significante hoeveelheden uit
de betrokken installatie kunnen vrijkomen, gelet op hun aard en hun potentieel
voor overdracht van verontreiniging tussen milieucompartimenten (water, lucht
en bodem). De vergunning bevat, zo nodig, passende voorschriften ter bescherming
van bodem en grondwater, en maatregelen voor het beheer van de door de installatie
voortgebrachte afvalstoffen. De grenswaarden kunnen, zo nodig, worden aangevuld
of vervangen door gelijkwaardige parameters of gelijkwaardige technische maatregelen.Artikel 8.12 1. De aan een vergunning te verbinden
voorschriften geven de doeleinden aan, die de vergunninghouder in het belang
van de bescherming van het milieu op een door hem te bepalen wijze dient te
verwezenlijken. 2. Bij de voorschriften worden emissiegrenswaarden gesteld
voor stoffen of voor daarbij aan te wijzen groepen, families of categorieën
van stoffen – in het bijzonder die, genoemd in bijlage III van de EG-richtlijn
inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging –,
die in aanmerkelijke hoeveelheden uit de inrichting kunnen vrijkomen en die
direct of door overdracht tussen water, lucht en bodem nadelige gevolgen voor
het milieu kunnen veroorzaken. Artikel 8.12b Aan de vergunning worden in
ieder geval de voor de betrokken inrichting in aanmerking komende voorschriften
verbonden met betrekking tot: a. (...) b. de bescherming van bodem en grondwater;
c. het voorkomen van het ontstaan van afvalstoffen en, voor zover dat niet
mogelijk is, het doelmatig beheer van afvalstoffen en het doelmatig beheer
van afvalwater; d-g. (...) Artikel 8.12a 1. Voor zover dit naar het oordeel
van het bevoegd gezag noodzakelijk is, kunnen aan de vergunning voorschriften
worden verbonden, inhoudende de verplichting tot het treffen van technische
maatregelen. Indien die voorschriften aan de vergunning worden verbonden in
plaats van voorschriften als bedoeld in artikel 8.12, eerste en tweede lid,
leiden die technische maatregelen tot een gelijkwaardige bescherming van het
milieu.Artikel 9 Vergunningsvoorwaarden 4. Onverminderd artikel 10 zijn de emissiegrenswaarden, de parameters
en de gelijkwaardige technische maatregelen, bedoeld in lid 3, gebaseerd op
de beste beschikbare technieken, zonder dat daarmee het gebruik van een bepaalde
techniek of technologie wordt voorgeschreven, met inachtneming van de technische
kenmerken en de geografische ligging van de betrokken installatie, alsmede
de plaatselijke milieuomstandigheden. De vergunningsvoorwaarden bevatten in
ieder geval bepalingen betreffende de minimalisering van de verontreiniging
over lange afstand of van de grensoverschrijdende verontreiniging en waarborgen
een hoog niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel.Artikel 8.11 3. In het belang van het bereiken van een hoog
niveau van bescherming van het milieu worden aan de vergunning de voorschriften
verbonden, die nodig zijn om de nadelige gevolgen die de inrichting voor het
milieu kan veroorzaken, te voorkomen of, indien dat niet mogelijk is, zoveel
mogelijk – bij voorkeur bij de bron – te beperken en ongedaan
te maken. Daarbij wordt ervan uitgegaan dat in de inrichting ten minste de
voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden
toegepast. Artikel 8.19 2. Een voor een inrichting verleende vergunning
geldt tevens voor veranderingen van de inrichting of van de werking daarvan
die niet in overeenstemming zijn met de voor de inrichting verleende vergunning
of de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften, maar die niet leiden
tot andere of grotere nadelige gevolgen voor het milieu dan die de inrichting
ingevolge de vergunning en de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften
mag veroorzaken, onder voorwaarde dat: a. deze veranderingen niet leiden tot
een andere inrichting dan waarvoor vergunning is verleend; b. het voornemen
tot het uitvoeren van de verandering door de vergunninghouder schriftelijk
overeenkomstig de krachtens het zevende lid, onder a, gestelde regels aan
het bevoegd gezag is gemeld, en c. het bevoegd gezag aan de vergunninghouder
schriftelijk heeft verklaard dat de voorgenomen verandering voldoet aan de
aanhef en onderdeel a en de verandering naar zijn oordeel geen aanleiding
geeft tot toepassing van de artikelen 8.22, 8.23 of 8.25. 3. Het tweede
lid is niet van toepassing op veranderingen ten aanzien waarvan, indien zij
vergunningplichtig zouden zijn geweest, bij de voorbereiding van de besluiten
terzake, een milieu-effectrapport had moeten worden gemaakt. Artikel 8.8
 1. Het bevoegd gezag betrekt bij de beslissing op de aanvraag in ieder geval:
 a. de bestaande toestand van het milieu, voor zover de inrichting daarvoor
gevolgen kan veroorzaken; (...) c. de met betrekking tot de inrichting en
het gebied waar de inrichting zal zijn of is gelegen, redelijkerwijs te verwachten
ontwikkelingen die van belang zijn met het oog op de bescherming van het milieu;
e. de mogelijkheden tot bescherming van het milieu, door de nadelige gevolgen
voor het milieu, die de inrichting kan veroorzaken, te voorkomen, dan wel
zoveel mogelijk te beperken, voor zover zij niet kunnen worden voorkomen.
 Artikel 8.12b Aan de vergunning worden in ieder geval de voor de betrokken
inrichting in aanmerking komende voorschriften verbonden met betrekking tot:
e. het voorkomen dan wel zo veel mogelijk beperken van door de inrichting
veroorzaakte verontreinigingen over lange afstand of grensoverschrijdende
verontreinigingen;   Artikel 9 Vergunningvoorwaarden 5. De vergunning bevat passende eisen voor de controle op de lozingen,
met vermelding van de meetmethode en -frequentie, de procedure voor de beoordeling
van de metingen, alsmede de verplichting de bevoegde autoriteit in kennis
te stellen van de gegevens die noodzakelijk zijn voor de controle op de naleving
van de vergunningsvoorwaarden.Artikel 8.12 1.
De aan een vergunning te verbinden voorschriften geven de doeleinden aan,
die de vergunninghouder in het belang van de bescherming van het milieu op
een door hem te bepalen wijze dient te verwezenlijken. 2. Bij de voorschriften
worden emissiegrenswaarden gesteld voor stoffen of voor daarbij aan te wijzen
groepen, families of categorieën van stoffen – in het bijzonder
die, genoemd in bijlage III van de EG-richtlijn inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging –, die in aanmerkelijke
hoeveelheden uit de inrichting kunnen vrijkomen en die direct of door overdracht
tussen water, lucht en bodem nadelige gevolgen voor het milieu kunnen veroorzaken.
(...) 4. Voor zover aan een vergunning voorschriften worden verbonden als
bedoeld in het eerste en tweede lid, worden daaraan in ieder geval ook voorschriften
verbonden, inhoudende dat: a. moet worden bepaald of aan de eerstbedoelde
voorschriften wordt voldaan; daarbij wordt de wijze van bepaling aangegeven;
deze heeft ten minste betrekking op de methode en de frequentie van de bepaling
en de procedure voor de beoordeling van de bij die bepaling verkregen gegevens;
zij kan tevens betrekking hebben op de organisatie van die bepalingen en beoordelingen
en op de registratie van die gegevens en de resultaten van die beoordelingen;
b. de bij die bepaling verkregen gegevens aan het bevoegd gezag moeten worden
gemeld of ter inzage gegeven of anderszins ter beschikking moeten worden gesteld
van het bevoegd gezag. Artikel 8.12a 1. Voor zover dit naar het oordeel
van het bevoegd gezag noodzakelijk is, kunnen aan de vergunning voorschriften
worden verbonden, inhoudende de verplichting tot het treffen van technische
maatregelen. Indien die voorschriften aan de vergunning worden verbonden in
plaats van voorschriften als bedoeld in artikel 8.12, eerste en tweede lid,
leiden die technische maatregelen tot een gelijkwaardige bescherming van het
milieu. 2. Voor zover aan een vergunning voorschriften worden verbonden als
bedoeld in het eerste lid, kunnen daaraan in ieder geval ook voorschriften
worden verbonden, inhoudende dat: a. over de uitvoering van technische maatregelen
waartoe die voorschriften verplichten, verslag wordt gedaan aan het bevoegd
gezag; b. daarbij aangegeven metingen, berekeningen of tellingen moeten worden
verricht ter bepaling van de mate waarin de inrichting de nadelige gevolgen
voor het milieu veroorzaakt, ter voorkoming of beperking waarvan die voorschriften
zijn bedoeld. 3. Voor zover aan een vergunning voorschriften worden verbonden
als bedoeld in het tweede lid, is artikel 8.12, vierde lid, onder b, van overeenkomstige
toepassing. Artikel 9 Vergunningvoorwaarden 6. De vergunning bevat maatregelen voor andere dan de normale bedrijfsomstandigheden.
Daartoe wordt op passende wijze rekening gehouden met opstarten, lekken, storingen,
korte stilleggingen en definitieve bedrijfsbeëindiging, wanneer het milieu
daardoor kan worden beïnvloed. (...)Artikel
8.12b Aan de vergunning worden in ieder geval de voor de betrokken inrichting
in aanmerking komende voorschriften verbonden met betrekking tot: f. het voorkomen
dan wel zo veel mogelijk beperken van de nadelige gevolgen voor het milieu,
die kunnen worden veroorzaakt door opstarten, lekken, storingen, korte stilleggingen,
definitieve bedrijfsbeëindiging of andere bijzondere bedrijfsomstandigheden;  Artikel 9 Vergunningvoorwaarden 8. Onverminderd de verplichting tot instelling van een vergunningsprocedure
overeenkomstig deze richtlijn kunnen de Lid-Staten voor bijzondere categorieën
installaties bijzondere verplichtingen vaststellen in dwingende algemene voorschriften
en niet in de vergunningsvoorwaarden, mits een geïntegreerde aanpak en
een even hoog niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel gewaarborgd
zijn.Artikel 8.40 1. Bij algemene maatregel van
bestuur kunnen met betrekking tot daarbij aangewezen categorieën van
inrichtingen, die niet behoren tot een categorie als bedoeld in bijlage I
van de EG-richtlijn inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van
verontreiniging, regels worden gesteld, die nodig zijn ter bescherming van
het milieu. Bij de maatregel kan worden bepaald dat daarbij gestelde regels
slechts gelden in daarbij aangegeven categorieën van gevallen. Artikel
8.44 1. Indien dit uit een oogpunt van doelmatige regelgeving bijzonder aangewezen
is, kunnen bij algemene maatregel van bestuur met betrekking tot daarbij aangewezen
categorieën van inrichtingen, waarvoor het in artikel 8.1 gestelde verbod
geldt, regels worden gesteld, die nodig zijn ter bescherming van het milieu.
Bij de maatregel kan worden bepaald dat daarbij gestelde regels slechts gelden
in daarbij aangegeven categorieën van gevallen. Artikel 8.40, tweede
lid, is van overeenkomstige toepassing. 2. Ten aanzien van bij de regels te
stellen voorschriften zijn de artikelen 8.11, derde lid, 8.12 tot en met 8.16,
8.22, eerste en tweede lid, en 8.36c, tweede lid, van overeenkomstige toepassing.
3. (...) 4. Bij een algemene maatregel van bestuur krachtens het eerste lid
kan worden bepaald dat het bevoegd gezag bij het verlenen of wijzigen van
de vergunning met betrekking tot daarbij aangegeven onderwerpen in de beperkingen
waaronder de vergunning wordt verleend, of in de daaraan verbonden voorschriften
van bij de maatregel gestelde regels kan afwijken. In dat geval wordt bij
de maatregel aangegeven in hoeverre het bevoegd gezag van de regels kan afwijken.
Bij de maatregel kan tevens worden bepaald dat de bevoegdheid tot afwijken
slechts geldt in daarbij aangegeven categorieën van gevallen.Artikel 10 Beste beschikbare
technieken en milieukwaliteitsnormen Indien met het oog op een milieukwaliteitsnorm
strengere voorwaarden moeten gelden dan die welke door toepassing van de beste
beschikbare technieken haalbaar zijn, moeten met name in de vergunning extra
voorwaarden worden gesteld, onverminderd andere maatregelen die getroffen
kunnen worden om aan de milieukwaliteitsnormen te voldoen.Artikel 8.8 2. Het bevoegd gezag houdt bij de beslissing op de aanvraag in
ieder geval rekening met: a. (...) b. (...) c. de voor de onderdelen van het
milieu, waarvoor de inrichting gevolgen kan hebben, geldende richtwaarden,
voor zover de verplichting tot het rekening houden daarmee is vastgelegd krachtens
of overeenkomstig artikel 5.2. 3. Het bevoegd gezag neemt bij de beslissing
op de aanvraag in ieder geval in acht: a. de voor de onderdelen van het milieu,
waarvoor de inrichting gevolgen kan hebben, geldende grenswaarden, voor zover
de verplichting tot het in acht nemen daarvan is vastgelegd krachtens of overeenkomstig
artikel 5.2, dan wel voortvloeit uit de artikelen 41, 46 tot en met 50, 53,
65 tot en met 68 of 72, tweede lid, van de Wet geluidhinder; b-d. (...)
 Artikel 8.11 3. In het belang van het bereiken van een hoog niveau van bescherming
van het milieu worden aan de vergunning de voorschriften verbonden, die nodig
zijn om de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu kan veroorzaken,
te voorkomen of, indien dat niet mogelijk is, zoveel mogelijk – bij
voorkeur bij de bron – te beperken en ongedaan te maken. Daarbij wordt
ervan uitgegaan dat in de inrichting ten minste de voor de inrichting in aanmerking
komende beste beschikbare technieken worden toegepast. Artikel 8.10 2. De
vergunning wordt in ieder geval geweigerd indien: a. door verlening daarvan
niet kan worden bereikt dat in de inrichting ten minste de voor de inrichting
in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden toegepast; b. verlening
daarvan niet in overeenstemming zou zijn met hetgeen overeenkomstig artikel
8.8, derde lid, door het bevoegd gezag in acht moet worden genomen; c. door
verlening daarvan strijd zou ontstaan met regels als bedoeld in artikel 8.9.   Artikel 2, onder 10 Definities 10. a) «wijziging van de exploitatie»: een wijziging
van de kenmerken of de werking, of een uitbreiding van de installatie die
gevolgen voor het milieu kan hebben; b) «belangrijke wijziging»:
een wijziging in de exploitatie die volgens de bevoegde autoriteit negatieve
en significante effecten kan hebben op mens of milieu; Artikel 12 Wijzigingen van installaties door de exploitanten 1.
De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de exploitant
de bevoegde autoriteiten in kennis stelt van wijzigingen in de exploitatie
in de zin van artikel 2, punt 10. Zo nodig stellen de bevoegde autoriteiten
de vergunning of de voorwaarden bij. 2. De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen
om ervoor te zorgen dat een door de exploitant beoogde belangrijke wijziging
in de exploitatie van de installatie in de zin van artikel 2, punt 10, niet
geschiedt zonder een vergunning overeenkomstig deze richtlijn. De aanvraag
van een vergunning en het besluit van de bevoegde autoriteiten moeten betrekking
hebben op de delen van de installatie en de in artikel 6 opgesomde punten
waarop de wijziging van invloed kan zijn. De desbetreffende voorschriften
van de artikelen 3 en 6 tot en met 10 en artikel 15, leden 1, 2 en 4, zijn
van overeenkomstige toepassing.Artikel 8.1 1.
Het is verboden zonder daartoe verleende vergunning een inrichting: a. op
te richten; b. te veranderen of de werking daarvan te veranderen; c. in werking
te hebben. 2. (...) 3. Het verbod bedoeld in het eerste lid, onder b, geldt
niet met betrekking tot veranderingen van de inrichting of van de werking
daarvan die in overeenstemming zijn met de voor de inrichting verleende vergunning
en de daaraan verbonden beperkingen en voorschriften. Artikel 8.19 2. Een
voor een inrichting verleende vergunning geldt tevens voor veranderingen van
de inrichting of van de werking daarvan die niet in overeenstemming zijn met
de voor de inrichting verleende vergunning of de daaraan verbonden beperkingen
en voorschriften, maar die niet leiden tot andere of grotere nadelige gevolgen
voor het milieu dan die de inrichting ingevolge de vergunning en de daaraan
verbonden beperkingen en voorschriften mag veroorzaken, onder voorwaarde dat:
a. deze veranderingen niet leiden tot een andere inrichting dan waarvoor vergunning
is verleend; b. het voornemen tot het uitvoeren van de verandering door de
vergunninghouder schriftelijk overeenkomstig de krachtens het zevende lid,
onder a, gestelde regels aan het bevoegd gezag is gemeld, en c. het bevoegd
gezag aan de vergunninghouder schriftelijk heeft verklaard dat de voorgenomen
verandering voldoet aan de aanhef en onderdeel a en de verandering naar zijn
oordeel geen aanleiding geeft tot toepassing van de artikelen 8.22, 8.23 of 8.25.
3. Het tweede lid is niet van toepassing op veranderingen ten aanzien waarvan,
indien zij vergunningplichtig zouden zijn geweest, bij de voorbereiding van
de besluiten terzake, een milieu-effectrapport had moeten worden gemaakt. Artikel 13 Toetsing en bijstelling
van de vergunningsvoorwaarden door de bevoegde autoriteit 1. De
Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de bevoegde
autoriteiten de vergunningsvoorwaarden geregeld toetsen en zo nodig bijstellen.
2. Toetsing vindt in ieder geval plaats als: – de door de installatie
veroorzaakte verontreiniging van dien aard is dat de bestaande emissiegrenswaarden
in de vergunning gewijzigd of nieuwe emissiegrenswaarden opgenomen moeten
worden; – belangrijke veranderingen in de beste beschikbare technieken
een significante beperking van de emissies zonder buitensporige kosten mogelijk
maken; – bedrijfsveiligheid van het proces of de activiteit de toepassing
van andere technieken vereist; – nieuwe wettelijke bepalingen van de
Gemeenschap of de Lid-Staat zulks vereisen.Artikel
8.22 1. Het bevoegd gezag beziet regelmatig of de beperkingen waaronder een
vergunning is verleend, en de voorschriften die aan een vergunning zijn verbonden,
nog toereikend zijn gezien de ontwikkelingen op het gebied van de technische
mogelijkheden tot bescherming van het milieu en de ontwikkelingen met betrekking
tot de kwaliteit van het milieu. 2. Het bevoegd gezag wijzigt de beperkingen
waaronder de vergunning is verleend en de voorschriften die daaraan zijn verbonden,
vult deze aan of trekt ze in, dan wel brengt alsnog beperkingen aan, of verbindt
alsnog voorschriften aan de vergunning, voor zover blijkt dat de nadelige
gevolgen die de inrichting voor het milieu veroorzaakt, gezien de ontwikkeling
van de technische mogelijkheden tot bescherming van het milieu verder kunnen,
of, gezien de ontwikkeling van de kwaliteit van het milieu, verder moeten
worden beperkt. 3. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen in het belang
van de bescherming van het milieu regels worden gesteld met betrekking tot
de wijze waarop het eerste lid wordt toegepast met betrekking tot daarbij
aangewezen categorieën van inrichtingen. Bij de maatregel kan worden
bepaald dat daarbij gestelde regels slechts gelden in daarbij aangegeven categorieën
van gevallen. Artikel 8.25 2. Het bevoegd gezag trekt de vergunning in:
a. indien door toepassing van artikel 8.22, tweede lid, redelijkerwijs niet
kan worden bereikt dat in de inrichting ten minste de voor de inrichting in
aanmerking komende beste beschikbare technieken worden toegepast; b. voor
zover regels vastgesteld bij algemene maatregel van bestuur ter uitvoering
van een voor Nederland verbindend verdrag of een voor Nederland verbindend
besluit van een volkenrechtelijke organisatie, hiertoe verplichten. Op te stellen algemene maatregel van bestuur op grond van artikel
8.22, derde lid, (Wijziging van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit)Artikel 14 Inachtneming van de
vergunningsvoorwaarden De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen
om ervoor te zorgen dat: – de vergunningsvoorwaarden door de exploitant
in zijn installatie worden vervuld; – de exploitant de bevoegde autoriteit
geregeld de resultaten van zijn lozingscontrole mededeelt en zo spoedig mogelijk
op de hoogte stelt van voorvallen of ongevallen die het milieu significant
beïnvloeden; – de exploitanten van de installaties de vertegenwoordigers
van de bevoegde autoriteit alle noodzakelijke assistentie verlenen om hen
in staat te stellen de installaties te inspecteren, monsters te nemen en de
informatie te verzamelen die nodig is voor het vervullen van hun taken in
het kader van deze richtlijn.Artikel 8.12 1.
De aan een vergunning te verbinden voorschriften geven de doeleinden aan,
die de vergunninghouder in het belang van de bescherming van het milieu op
een door hem te bepalen wijze dient te verwezenlijken. 2. Bij de voorschriften
worden emissiegrenswaarden gesteld voor stoffen of voor daarbij aan te wijzen
groepen, families of categorieën van stoffen – in het bijzonder
die, genoemd in bijlage III van de EG-richtlijn inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging –, die in aanmerkelijke
hoeveelheden uit de inrichting kunnen vrijkomen en die direct of door overdracht
tussen water, lucht en bodem nadelige gevolgen voor het milieu kunnen veroorzaken.
(...) 4. Voor zover aan een vergunning voorschriften worden verbonden als
bedoeld in het eerste en tweede lid, worden daaraan in ieder geval ook voorschriften
verbonden, inhoudende dat: a. moet worden bepaald of aan de eerstbedoelde
voorschriften wordt voldaan; daarbij wordt de wijze van bepaling aangegeven;
deze heeft ten minste betrekking op de methode en de frequentie van de bepaling
en de procedure voor de beoordeling van de bij die bepaling verkregen gegevens;
zij kan tevens betrekking hebben op de organisatie van die bepalingen en beoordelingen
en op de registratie van die gegevens en de resultaten van die beoordelingen;
b. de bij die bepaling verkregen gegevens aan het bevoegd gezag moeten worden
gemeld of ter inzage gegeven of anderszins ter beschikking moeten worden gesteld
van het bevoegd gezag. Artikel 8.12a 1. Voor zover dit naar het oordeel
van het bevoegd gezag noodzakelijk is, kunnen aan de vergunning voorschriften
worden verbonden, inhoudende de verplichting tot het treffen van technische
maatregelen. Indien die voorschriften aan de vergunning worden verbonden in
plaats van voorschriften als bedoeld in artikel 8.12, eerste en tweede lid,
leiden die technische maatregelen tot een gelijkwaardige bescherming van het
milieu. 2. Voor zover aan een vergunning voorschriften worden verbonden als
bedoeld in het eerste lid, kunnen daaraan in ieder geval ook voorschriften
worden verbonden, inhoudende dat: a. over de uitvoering van technische maatregelen
waartoe die voorschriften verplichten, verslag wordt gedaan aan het bevoegd
gezag; b. daarbij aangegeven metingen, berekeningen of tellingen moeten worden
verricht ter bepaling van de mate waarin de inrichting de nadelige gevolgen
voor het milieu veroorzaakt, ter voorkoming of beperking waarvan die voorschriften
zijn bedoeld. 3. Voor zover aan een vergunning voorschriften worden verbonden
als bedoeld in het tweede lid, is artikel 8.12, vierde lid, onder b, van overeenkomstige
toepassing.Artikel 16 Uitwisseling van informatie 1. Met het
oog op uitwisseling van informatie treffen de Lid-Staten de nodige maatregelen
om de Commissie om de drie jaar en voor het eerst uiterlijk 18 maanden na
de datum van toepassing van deze richtlijn in kennis te stellen van de representatieve
gegevens over de beschikbare grenswaarden die zijn vastgesteld per activiteitencategorie
van bijlage I en in voorkomend geval van de beste beschikbare technieken waarop
die waarden zijn gebaseerd, met name in overeenstemming met de bepalingen
van artikel 9. Voor de latere kennisgevingen wordt die informatie aangevuld
volgens de procedures van lid 3. 2. De Commissie organiseert de uitwisseling
van informatie tussen de Lid-Staten en de betrokken bedrijfstakken over de
beste beschikbare technieken, de daarmee samenhangende controlevoorschriften
en de ontwikkelingen op dat gebied. De Commissie maakt de resultaten van de
informatie-uitwisseling om de drie jaar bekend. 3. De verslagen over de uitvoering
van deze richtlijn en de doeltreffendheid ervan in vergelijking met andere
Gemeenschapsinstrumenten voor milieubescherming worden opgesteld volgens de
artikelen 5 en 6 van Richtlijn 91/692/EEG. Het eerste verslag bestrijkt de
periode van drie jaar na de in artikel 21 bedoelde datum van toepassing van
deze richtlijn. De Commissie dient dat verslag bij de Raad in, eventueel vergezeld
van voorstellen. 4. De Lid-Staten stellen de autoriteit of autoriteiten in
die met de uitwisseling van informatie ingevolge de leden 1, 2 en 3 zijn belast
of wijzen die aan en stellen de Commissie daarvan in kennis.Artikel 21.2a Een bestuursorgaan verstrekt Onze Minister de
gegevens die hij nodig heeft ter uitvoering van de in artikel 16 van de EG-richtlijn
inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging opgelegde
verplichting tot informatieverstrekking. Bij ministeriële regeling kunnen
daaromtrent nadere regels worden gesteld.BIJLAGE III INDICATIEVE LIJST VAN DE BELANGRIJKSTE
VERONTREINIGENDE STOFFEN DIE IN AANMERKING MOETEN WORDEN GENOMEN INDIEN ZIJ
RELEVANT ZIJN VOOR DE VASTSTELLING VAN DE EMISSIEGRENSWAARDEN LUCHT 1. Zwaveloxiden
en andere zwavelverbindingen. 2. Stikstofoxiden en andere stikstofverbindingen.
3. Koolmonoxide. 4. Vluchtige organische stoffen. 5. Metalen en verbindingen
daarvan. 6. Stof. 7. Asbest (zwevende deeltjes en vezels). 8. Chloor en chloorverbindingen.
9. Fluor en fluorverbindingen. 10. Arseen en arseenverbindingen. 11. Cyaniden.
12. Stoffen en preparaten waarvan is aangetoond dat zij via de lucht een kankerverwekkende,
mutagene of voor de voortplanting gevaarlijke werking hebben. 13. Polychloordibenzodioxine
en polychloordibenzofuranen. WATER 1. Organische halogeenverbindingen en
stoffen waaruit in water dergelijke verbindingen kunnen ontstaan. 2. Organische
fosforverbindingen. 3. Organische tinverbindingen. 4. Stoffen en bereidingen
waarvan is aangetoond dat zij in of via het water een kankerverwekkende, mutagene
of voor de voortplanting gevaarlijke werking hebben. 5. Persistente koolwaterstoffen
en persistente en bio-accumuleerbare toxische organische stoffen.6. Cyaniden.
7. Metalen en verbindingen daarvan. 8. Arseen en arseenverbindingen. 9. Biociden
en fytosanitaire produkten. 10. Stoffen in suspensie. 11. Stoffen die bijdragen
tot eutrofiëring (met name nitraten en fosfaten). 12. Stoffen die een
negatieve invloed hebben op de zuurstofbalans (en meetbaar zijn aan de hand
van parameters als BZV, CZV).Artikel 8.12 2.
Bij de voorschriften worden emissiegrenswaarden gesteld voor stoffen of voor
daarbij aan te wijzen groepen, families of categorieën van stoffen –
in het bijzonder die, genoemd in bijlage III van de EG-richtlijn inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging –, die in aanmerkelijke
hoeveelheden uit de inrichting kunnen vrijkomen en die direct of door overdracht
tussen water, lucht en bodem nadelige gevolgen voor het milieu kunnen veroorzaken.BIJLAGE IV Overwegingen waarmee in het algemeen
of in bijzondere gevallen rekening moet worden gehouden bij de bepaling van
de beste beschikbare technieken, omschreven in artikel 2, punt 11, rekening
houdend met de eventuele kosten en baten van een actie en met het voorzorgs-
en preventiebeginsel: 1. de toepassing van technieken die weinig afval veroorzaken;
2. de toepassing van minder gevaarlijke stoffen; 3. de ontwikkeling, waar
mogelijk, van technieken voor de terugwinning en recycling van de in het proces
uitgestoten en gebruikte stoffen en van afval; 4. vergelijkbare processen,
apparaten of exploitatiemethoden die met succes op industriële schaal
zijn beproefd; 5. de vooruitgang van de techniek en de ontwikkeling van de
wetenschappelijke kennis; 6. de aard, de effecten en de omvang van de betrokken
emissies; 7. de data van ingebruikneming van de nieuwe of bestaande installaties;
8. de tijd die nodig is voor het omschakelen op een betere beschikbare techniek;
9. het verbruik en de aard van de grondstoffen (met inbegrip van water) en
de energie-efficiëntie; 10. de noodzaak het algemene effect van de emissies
en de risico's op het milieu te voorkomen of tot een minimum te beperken;
11. de noodzaak ongevallen te voorkomen en de gevolgen daarvan voor het milieu
te beperken; 12. de door de Commissie krachtens artikel 16, lid 2, of door
internationale organisaties bekendgemaakte informatie.Op te stellen algemene maatregel van bestuur op grond van artikel
8.11, vierde lid (Wijziging van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit)XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde
preventie en bestrijding van verontreiniging (Publikatieblad nr L 257 van
10/10/1996 BLZ. 0026–0040).XNoot2IPPC staat voor Integrated Pollution and Prevention Control en is de afkorting
van de Engelse titel van de richtlijn, waaronder zij algemeen bekend is.XNoot3Discussienota over de toekomst van een op duurzame ontwikkeling gerichte
milieuwetgeving in een verantwoordelijke samenleving («Met recht verantwoordelijk»)
(TK 2000–2001, 27 664, nrs. 1 en 2).XNoot1ECWM 2002/11 juni 2002.XNoot2Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees
Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's: «Op
weg naar duurzame productie, Vorderingen bij de tenuitvoerlegging van Richtlijn
96/61/EG van de Raad inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van
verontreiniging» (COM(2003) 354 definitief), p. 7–8.XNoot3Energie-industrie, productie en verwerking van metalen, minerale industrie,
chemische industrie, afvalbeheersector, pulp- en papierindustrie, voorbehandeling
van textiel, het looien van huiden, abattoirs en verwerking van levensmiddelen,
destructie of verwerking van dierlijk afval, pluimvee- of varkenshouderij,
oppervlaktebehandeling met gebruikmaking van organische oplosmiddelen, fabricage
van koolstof/elektrografiet (zie Bijlage I van de richtlijn).XNoot1Alara staat voor: as low as reasonably achievable.XNoot2Zie onder meer Marlies Jongma, «De milieuvergunning, Een onderzoek
naar het beschermingsniveau en de soorten voorschriften», Dissertatie
Utrecht, Kluwer, Deventer.XNoot3Zie onder meer Vz AB RvS, 11-09-01, nr. 200103458/1, AB 2001, 391; Vz
AB RvS, 19-12-01, nr. 200104431/1, MenR 2002, 78, AB 2002 2002, 121; AB RvS,
20-08-03, nr. 200204052/1.XNoot1Zie de in noot 5 vermelde mededeling, blz. 17.XNoot1Versie mei 1999.XNoot1Overweging 1: Overwegende dat de doelstellingen en beginselen van het
milieubeleid van de Gemeenschap, zoals vermeld in artikel 130 R van het Verdrag,
met name betrekking hebben op het voorkomen, terugdringen en zoveel mogelijk
elimineren van verontreiniging door deze bij voorrang aan de bron te bestrijden
en te zorgen voor een voorzichtig beheer van natuurlijke hulpbronnen overeenkomstig
het beginsel dat de vervuiler betaalt en het preventiebeginsel;Overweging 9: Overwegende dat met deze richtlijn een algemeen kader voor
geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging tot stand
wordt gebracht; dat zij voorziet in de maatregelen die noodzakelijk zijn om
een geïntegreerde preventie en bestrijding van de verontreiniging te
garanderen teneinde tot een hoog niveau van bescherming voor het milieu in
zijn geheel te komen; dat de toepassing van het beginsel van duurzame ontwikkeling
wordt bevorderd door een geïntegreerde aanpak van de bestrijding van
verontreiniging;XNoot2Zie de in noot 5 vermelde mededeling, blz. 17.XNoot1Op één punt in de omschrijving wordt echter wel het begrip
toegeschreven naar het individuele bedrijf waar wordt gesproken over technieken
die voor degene die de inrichting drijft, redelijkerwijs in Nederland of daarbuiten
te verkrijgen zijn. Dit element uit de omschrijving verwijst naar die situaties
waarin bij voorbeeld vanwege patenten het voor een individueel bedrijf niet
haalbaar is een bepaalde, in de betreffende bedrijfstak elders toegepaste
installatie aan te schaffen.XNoot2De BREF's zijn te raadplegen onder meer op www.infomil.nl, onder Homepage
> Regelgeving > BAT > NL-BATs, BREFs, oplegnotities en samenvattingen (downloads).XNoot1Opgenomen als deel 1 van de Wegwijzer Vergunning op hoofdzaken/Vergunningverlening
op maat van de ministeries van VROM en V&W, de Unie van waterschappen,
het IPO en de VNG, augustus 1999 (Vrom publicatie 990363/a/8–99).XNoot1Zie onder meer de in noot 13 vermelde Wegwijzer Vergunning op hoofdzaken/Vergunningverlening
op maat, deel 2, Juridische Factsheets en deel 3, Handreiking veranderende
rol vergunningverlener en handhaver.XNoot2Zie over de GEP zaak verder ondermeer ABRvS 25 augustus 2000, M en
R 2000/11, nr. 118, m.nt. Van Gestel.XNoot1Zie www.infomil.nl, onder Homepage > Regelgeving > Vergunningverlening
op maat > Voorbeeldvergunningen.XNoot2Standard text on environmental management: final text, goedgekeurd door
het IPPC Information Exchange Forum en vastgesteld door DG Milieu van de Europese
Commissie op 13 november 2002, te raadplegen op http://sharepoint.infomil.nl/enap/workshop2/.XNoot1Artikel 9, vijfde lid, IPPC-richtlijn («Vergunningvoorwaarden»)
luidt: De vergunning bevat passende eisen voor de controle op de lozingen,
met vermelding van de meetmethode en -frequentie, de procedure voor de beoordeling
van de metingen, alsmede de verplichting de bevoegde autoriteit
in kennis te stellen van de gegevens die noodzakelijk zijn voor de controle
op de naleving van de vergunningsvoorwaarden.XNoot1ENAP staat voor Exploring New Approaches in regulating industrial installations.
Zie voor informatie over het ENAP-project: http://sharepoint.infomil.nl/enap.XNoot2Zie voor informatie over de workshop: http://sharepoint.infomil.nl/enap/workshop2/.XNoot1ECWM juni 2002; ECWM 2002/11.XNoot1Zie verder www.infomil.nl onder Homepage > Regelgeving > Vergunningverlening
op maat > Omgaan met jaarvrachten.XNoot1ECWM juni 2002; ECWM 2002/11, aanbeveling 8, blz. 16.XNoot1In de in noot 13 vermelde Wegwijzer Vergunning op hoofdzaken/Vergunningverlening,
deel 2, Juridische Factsheets, wordt uitgebreid ingegaan op het (selectief)
gebruik van delen van de aanvraag in de vergunning.XNoot1In dit verband zij nogmaals gewezen op artikel 9, vijfde lid, IPPC-richtlijn
dat bepaalt dat de vergunning de verplichting dient te bevatten de bevoegde
autoriteit in kennis te stellen van de gegevens die noodzakelijk zijn voor
de controle op de naleving van de vergunningsvoorwaarden. De richtlijn maakt
hier geen verder onderscheid tussen controle op de naleving van doelvoorschriften
, c.q. emissiegrenswaarden, en andere voorschriften.XNoot1Zie de in noot 5 aangehaalde mededeling, blz. 21. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29711-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl