Wet identiteitsvaststelling verdachten, veroordeelden en getuigen; Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31436, nr. 8

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

12-09-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31436 nr. 8

09-09-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Achtergrond van het wetsvoorstel3. Huidig juridisch kader en huidig praktijk van
identiteitsvaststelling4. Hoofdlijnen van het wetsvoorstel4.1. Invoering van het strafrechtsketennummer (SKN)
als persoonsnummer voor de strafrechtsketen4.2. Verruiming van het gebruik van foto’s
en vingerafdrukken voor de vaststelling van de identiteit van verdachten en
veroordeelden4.3. Introductie van een identificatieplicht van
verdachten, veroordeelden, en getuigen ten opzichte van de functionarissen
in de strafrechtsketen4.4. Procedure van identificatie en verificatie van
verdachten en veroordeelden4.5. Verificatie van de identiteit van verdachten
en veroordeelden door de functionarissen in de strafrechtsketen4.6. De Justitiële Informatiedienst; de voor
de identiteitsvaststelling relevante gegevensverwerking4.7. Aanwijzing van de Minister van Justitie als
ID-autoriteit voor de strafrechtsketen4.8. Bewaren en vernietigen van foto’s, vingerafdrukken,
strafrechtsketennummers, justitiële en strafvorderlijke gegevens en DNA-profielen5. Toetsing aan grondrechten en algemene rechtsbeginselen6. Organisatorische en financiële consequenties7. Artikelsgewijze toelichtingArtikel I, onder HArtikel 55c, vijfde lidArtikel XIIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31436Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 100 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 436Wijziging van het Wetboek van Strafvordering, het Wetboek van Strafrecht
en enige andere wetten in verband met het verbeteren en versterken van de
vaststelling van de identiteit van verdachten, veroordeelden en getuigen (Wet
identiteitsvaststelling verdachten, veroordeelden en getuigen)nr. 8NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 9 september 20081. InleidingMet belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag met betrekking
tot het onderhavige wetsvoorstel. Het verheugt mij dat een groot aantal van
de fracties het voorstel van Wet identiteitsvaststelling verdachten, veroordeelden
en getuigen onderschrijft.De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen van
het wetsvoorstel. Het stemt hen zeer tevreden dat met dit voorstel wordt voorzien
in een versterking van een zorgvuldige en betrouwbare vaststelling van de
identiteit van verdachten, veroordeelden en getuigen in de strafrechtsketen.
Met het wetsvoorstel is aan de roep om een evenwichtige, proportionele, doelmatige
en rechtvaardige regeling dienaangaande voldaan.Ook de leden van de PvdA- en de SP-fractie hebben met belangstelling kennis
genomen van het wetsvoorstel. De leden van de PvdA-fractie onderkennen de
noodzaak van het voorkomen van identiteitsfraude in het algemeen en binnen
de strafrechtsketen in het bijzonder. De leden van de SP-fractie delen de
mening van de regering dat een zorgvuldige vaststelling van de identiteit
van de verdachte of veroordeelde van fundamenteel belang is voor rechtmatig
en doeltreffend justitieel overheidsoptreden.De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling en instemming kennis
genomen van het gedegen en omvangrijke wetsvoorstel inzake de identiteitsvaststelling
van verdachten, veroordeelden en getuigen. Deze leden delen de mening dat
met dit wetsvoorstel een belangrijke bijdrage wordt geleverd aan het borgen
van rechtmatig en doeltreffend justitieel overheidsoptreden en het voorkomen
van identiteitsfraude binnen de justitieketen. De leden van de ChristenUnie-fractie
hebben met belangstelling kennis genomen van het voorliggende wetsvoorstel.
Zij achten het net als de regering noodzakelijk dat zoveel mogelijk duidelijkheid
wordt gekregen over de identiteit van verdachten, veroordeelden en getuigen.
De leden van de SGP-fractie onderschrijven de strekking van het wetsvoorstel,
omdat zij het belang onderkennen van de versterking van een juiste, betrouwbare
en zorgvuldige vaststelling van de identiteit van – vooral – verdachten
en veroordeelden in de strafrechtsketen via een integrale en systematische
benadering.De positieve houding van deze fracties neemt echter niet weg dat zij opeen aantal onderdelen behoefte hebben aan het voorleggen van enige
vragen en het maken van een aantal opmerkingen. Graag maak ik van de gelegenheid
gebruik om de gestelde vragen te beantwoorden en op de gemaakte opmerkingen
te reageren.De leden van de PvdA-fractie herkennen zich in de mening van de Nederlandse
Orde van Advocaten die in het onderhavige wetsvoorstel een vermenging van
identificatie- en opsporingsdoeleinden ziet. Deze leden baseren zich daarbij
op verschillende passages uit de memorie van toelichting. In de eerste plaats
baseren zij zich op het feit dat in de memorie van toelichting wordt gesteld
dat met de invoering van een strafrechtsketennummer (SKN) moet worden voorkomen
dat verdachten en veroordeelden zich verschuilen achter de identiteit van
een ander en als gevolg daarvan de strafrechtelijke dans ontspringen. Zij
vragen zich in dat verband af of het SKN naast een identificatiedoel ook een
opsporingsdoel dient. Verder leiden zij een vermenging van doeleinden af uit
een passage op blz. 26 van de memorie van toelichting waarin wordt aangegeven
dat in het geval waarin van een betrokkene in het geheel nog geen vingerafdrukken
bekend zijn, die alsnog worden moeten worden afgenomen en verwerkt in HAVANK.
Begrijpen zij het goed als zij stellen dat dit op dat moment niet het doel
van identiteitsvaststelling kan dienen, maar slechts dient ter vulling van
het HAVANK-bestand, zo vragen zij zich af. Tot slot halen zij voor de onderbouwing
van de stelling dat er volgens hen een vermenging van doeleinden is, twee
passages in de memorie van toelichting aan (blz. 47 en 74) waarin wordt gesteld
dat foto’s en vingerafdrukken niet alleen het belang van identiteitsvaststelling
dienen maar ook het belang van de opsporing c.q. waarheidsvinding en dat de
bewaartermijnen van deze gegevens voor beide doeleinden gelijk zijn.In reactie op het bovenstaande merk ik op dat het wetsvoorstel tot doel
heeft instrumenten aan te reiken met behulp waarvan de identiteit van verdachten
en veroordeelden deugdelijk kan worden vastgesteld. Dat neemt niet weg dat
met het nemen van foto’s en vingerafdrukken ook het voorkomen en bestrijden
van strafbare feiten kan zijn gediend en dat zij daarom ook voor dat doeleinde
mogen worden gebruikt (zie het voorgestelde artikel 55c, vierde lid, van het
Wetboek van Strafvordering (Sv)). Immers, door de identiteit van een verdachte
op een goede wijze vast te stellen kan hij effectiever en efficiënter
worden opgespoord. Ook kan door de verwerking van de vingerafdrukken van een
verdachte en de vergelijking van deze vingerafdrukken met de sporen van vingerafdrukken
die op de plaats van een delict zijn veilig gesteld, door hem gepleegde strafbare
feiten worden bestreden en kan hij door de verwerking van zijn vingerafdrukken
mogelijk worden weerhouden van het plegen van nieuwe strafbare feiten. Dit
tweeledige doel van foto’s en vingerafdrukken is nu al met zoveel worden
neergelegd in artikel 61a Sv. Foto’s en vingerafdrukken die op basis
van het huidige artikel 61a worden genomen en verwerkt in HAVANK ten behoeve
van de identiteitsvaststelling, worden ook benut voor opsporings- en vervolgingsdoeleinden.Het SKN wordt in beginsel pas toegekend indien de identiteit van betrokkene
deugdelijk is vastgesteld. Het doel van de introductie van dit persoonsnummer
is om eenduidig te kunnen vaststellen op welke verdachte of veroordeelde bepaalde
gegevens in de strafrechtsketen betrekking hebben en om informatie op maat
beschikbaar te stellen aan de functionarissen in de strafrechtsketen die deze
informatie nodig hebben bij de behandeling van een zaak tegen een verdachte.
Dit nummer vormt als het ware een sleutel tot de daaraan gekoppelde identificerende
gegevens, met behulp waarvan de identiteit van betrokkene op een ander moment
in hetzelfde strafrechtelijk traject of in een later traject kan worden geverifieerd.
Het dient in die zin ook een opsporings- en vervolgingsdoel. Bovendien kan
door het uniek relateren van de in de strafrechtsketen voorhanden
zijnde informatie aan de juiste persoon met behulp van het SKN, de rechterlijke
macht adequate beslissingen nemen.De leden van de SP-fractie vragen of er op dit moment zoveel mis is met
de zorgvuldige vaststelling van de identiteit van verdachten en veroordeelden
en of het tot dusver ontbroken heeft aan een gevoel van urgentie. Gesteld
kan worden dat dit laatste zonder twijfel tot op zekere hoogte het geval is.
Deze uitspraak impliceert echter geen verwijt aan enige organisatie of groep
van functionarissen. De problematiek rond de juiste vaststelling van identiteiten
wordt eerst de laatste jaren in toenemende mate en in steeds breder kring
onderkend. Het fenomeen identiteitsfraude kan worden beschouwd als een product
van onze huidige maatschappij1. Hoewel nauwkeurige
cijfers ontbreken, zijn alle auteurs het er wel over eens dat dit een opkomend
fenomeen is. Daar komt bij dat de strafrechtsketen bij uitstek gevoelig is
voor identiteitsfraude. De verdachte of veroordeelde burger heeft immers in
beginsel een negatief belang bij de«dienst» die door het systeem
geleverd wordt, dat is: de strafrechtelijke interventie. Dat veel verdachten
constructief meewerken aan het strafrechtelijk onderzoek, doet hier in beginsel
niet aan af.Dat hier niet slechts sprake is van een theoretisch probleem, moge blijken
uit de cijfers die bekend zijn over de problematiek rond identiteit in de
strafrechtsketen en die reeds in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel
zijn gepresenteerd. Ofschoon ook deze uiteraard met voorzichtigheid moeten
worden gehanteerd en geïnterpreteerd, kan op zijn minst worden vastgesteld
dat zij een ondergrens aangeven van wat er feitelijk aan de hand is. Immers,
deze cijfers geven slechts aan wat er bekend geworden is. Waar echter een
zorgvuldige vaststelling van de identiteit tot dusver niet hoog op de agenda
van de betrokkenen stond, kan veilig aangenomen worden dat het probleem groter
is dan wij weten uit de cijfers. Geslaagde identiteitsfraude onttrekt zich
immers per definitie aan de waarneming.De insteek van dit wetsvoorstel is om, gelet op dit alles, niet te wachten
tot het fenomeen identiteitsfraude in de strafrechtsketen als een vloedgolf
over ons heen gekomen is, maar tijdig maatregelen te treffen om te voorkomen
dat het een groot probleem wordt.De regering deelt de opvatting van de leden van de ChristenUnie-fractie
dat als de technische mogelijkheden ontbreken, de voorgestelde wettelijke
maatregelen in de praktijk nauwelijks meerwaarde zullen hebben. Om die reden
is dan ook een omvangrijk implementatietraject in gang gezet, dat ertoe moet
leiden dat de technische mogelijkheden binnen enige jaren gerealiseerd zullen
zijn. Bij de gefaseerde inwerkingtreding van het wetsvoorstel zal met het
tempo van de introductie van de technische mogelijkheden rekening (moeten)
worden gehouden.2. Achtergrond van het wetsvoorstelDe leden van de PvdA-fractie merken op dat indien het hoofddoel van het
wetsvoorstel het voorkomen van identiteitsfraude van verdachten, veroordeelden
en getuigen is, de vraag gerechtvaardigd is of de voorgestelde maatregelen
en kosten wel in een goede verhouding staan tot de omvang van het probleem.
De in de toelichting gegeven voorbeelden van identiteitsfraude staan in de
ogen van deze leden niet altijd in verband tot het op te lossen probleem van
identiteitsfraude in de strafrechtsketen.Met de leden van de PvdA-fractie kan ingestemd worden dat op zijn minst
een deel van de fouten die thans in de persoonsregisters in de strafrechtsketen
voorkomen, te wijten is aan administratieve onzorgvuldigheden. Lang niet altijd
is echter uit te maken wat de oorzaak is van dergelijke fouten: administratieve
onzorgvuldigheden of bewuste misleiding. Het wetsvoorstel strekt er daarom
evenzeer toe administratieve fouten terug te dringen, hetgeen
ook behoort bij het doel van het wetsvoorstel: het verbeteren en versterken
van de kwaliteit van de identiteitsvaststelling van verdachten en veroordeelden
in de strafrechtsketen. Een belangrijk middel om administratieve fouten terug
te dringen is het geautomatiseerd overnemen van de administratieve persoonsgegevens
vanuit de «machinaal leesbare zone» (»machine readable zone»
of MRZ) van een identiteitsdocument. Daarnaast kan door een snelle verificatie
met behulp van een vingerafdruk in de daarvoor in aanmerking komende gevallen
efficiënt en trefzeker worden vastgesteld dat de juiste persoon verschenen
is en kunnen diens administratieve gegevens worden overgehaald uit de strafrechtsketendatabank;
daarmee kunnen ook veel administratieve fouten in de dagelijkse praktijk worden
voorkomen.Van de in maart 2008 van 10 000 gedetineerden afgenomen vingerafdrukken
blijken 200 dossiers nader onderzocht te moeten worden omdat gedetineerden
andere identiteitsgegevens gebruiken of opgeven dan die welke in de administraties
zijn opgenomen. De leden van de PvdA-fractie vragen wat de uitslag is van
dat onderzoek en in hoeveel van die 200 gevallen het om identiteitsfraude
dan wel persoonsverwisseling ging. Van alle gedetineerden wier identiteit
is gecontroleerd in het kader van de inhaalslag en van wie vingerafdrukken
genomen zijn, is tot dusver van circa 200 vastgesteld dat zij op enig moment,
hetzij bij het afnemen van de vingerafdrukken in het kader van de inhaalslag,
hetzij in het verleden, een andere dan hun werkelijke naam hebben opgegeven.
Daarmee is nog niet zonder meer bewezen dat zij een strafbaar feit hebben
begaan respectievelijk of het ging om identiteitsfraude dan wel om persoonsverwisseling.
Om dat vast te stellen en om vast te stellen of deze foute identiteiten verder
in de strafrechtsketen doorwerking hebben gehad, is nader en andersoortig
onderzoek nodig dan nu in het kader van de inhaalslag wordt uitgevoerd. Dat
onderzoek zou een niet verwaarloosbare opsporingscapaciteit vergen en dus
interfereren met de prioriteiten die thans in de opsporing gelden. Het huidige
onderzoek is er daarentegen vooral op gericht de oorzaken van fouten bij de
identiteitsvaststelling te achterhalen en de administratieve processen waar
nodig en mogelijk te verbeteren. Daarmee wordt bereikt dat betrokkenen in
elk geval in de toekomst zich niet meer van een valse naam kunnen bedienen
(het «schonen» van bestanden) en dat de kwaliteit van de processen
omhoog gaat. Tevens wordt aandacht gegeven aan eventuele nog openstaande straffen,
in te trekken (valse) identiteitsdocumenten, in te trekken verblijfsstatussen
en dergelijke.De leden van de SP-fractie vragen waarop de regering haar mening baseert
dat de invoering van de voorgestelde maatregelen niet zal leiden tot uitvoeringsproblemen.Het is een algemeen bekend feit dat omvangrijke infrastructuurprojecten
uitvoeringsproblemen kennen. In veel gevallen treedt vertraging op ten opzichte
van de oorspronkelijk geplande datum van invoering en in veel gevallen wordt
ook het geplande budget overschreden. Dit geldt niet alleen voor ICT-projecten.
De implementatie van het onderhavige wetsvoorstel is overigens niet louter
een ICT-project. Het raakt ook de werkwijze van de organisaties, hun bevoegdheden,
processen, organisatie en cultuur. Het zou dus naïef zijn om te menen
dat zich geen uitvoeringsproblemen zullen voordoen. De regering voorziet evenwel
geen bijzondere problemen met betrekking tot de implementatie van het wetsvoorstel.
Om de beheersbaarheid zo groot mogelijk en de risico’s bij invoering
zo klein mogelijk te maken, wordt het geheel opgeknipt in kleine, overzichtelijke
brokken. Bovendien zijn en worden diverse audits en contra-expertises uitgevoerd
op het hele traject van implementatie. De leden van de SP-fractie vragen verder hoe de regering het hoge percentage
administratieve onjuistheden verklaart zoals die op dit moment voorkomen en
in hoeverre een zorgvuldiger handelen in de huidige procedures zou leiden
tot betere resultaten. Kan de regering in dit licht de noodzaak van de voorgestelde
maatregelen nader motiveren, zo vragen zij zich af.Ongetwijfeld kunnen door zorgvuldiger handelen reeds in de huidige procedures
betere resultaten worden bereikt. Met de huidige middelen kunnen ook voor
een deel administratieve fouten worden achterhaald. Dat gebeurt nu ook in
het kader van de inhaalslag bij gedetineerden. Dit is echter herstelwerk achteraf.
Bovendien komen deze fouten thans aan het licht, nu in een veel degelijker
proces dan tot dusver gebruikelijk was, de identiteit wordt vastgesteld met
gebruikmaking van vingerafdrukken. De strekking van het wetsvoorstel is om
dit niet slechts incidenteel en achteraf te doen, maar structureel en pro-actief.De leden van de SP-fractie hebben met grote bezorgdheid kennis genomen
van de resultaten van de steekproef die begin 2006 is gehouden in een drietal
penitentiaire inrichtingen. Dat 22% van de geregistreerde identiteiten
onjuist bleek te zijn is alarmerend. Deze leden vragen of deze foute identiteiten
verder in de strafrechtsketen doorwerking hebben gehad.Graag wil ik voorop stellen dat het niet zo is dat in de steekproef die
begin 2006 is gehouden in een drietal penitentiaire inrichtingen 22 procent
van de geregistreerde identiteiten «onjuist» bleek te zijn. Wel
werden er verschillen geconstateerd in registraties. Ook die verschillen kunnen
al problemen opleveren bij het uitwisselen van informatie tussen organisaties
en bij het vaststellen van de juiste identiteit van een verdachte of veroordeelde.
Het wetsvoorstel en de implementatie ervan strekt er daarom evenzeer toe dergelijke
verschillen in registraties, alsook, zoals ik heb eerder heb aangegeven, administratieve
fouten terug te dringen.Voor het antwoord op de vraag in hoeverre foute identiteiten van gedetineerden
verder in de strafrechtsketen doorwerking hebben gehad, verwijs ik graag naar
het antwoord dat ik in deze paragraaf heb gegeven op de vraag van de leden
van de PvdA-fractie bij hoeveel van de 200 gedetineerden wier identiteit in
het kader van de inhaalslag is gecontroleerd, sprake was van identiteitsfraude
of persoonsverwisseling.Tot slot vragen de leden van de SP-fractie of er DNA-profielen onder een
foute identiteit in de DNA-databank voor strafzaken zijn opgenomen.Van de iets meer dan 23 000 DNA-profielen die in maart 2007 in de
DNA-databank waren opgeslagen, bestond bij 23 DNA-profielen twijfel over de
identiteit omdat er twee of drie namen bij die profielen zijn genoteerd. Bij
9 van die 23 DNA-profielen gaat het waarschijnlijk om identiteitsfraude omdat
de namen die bij de profielen zijn geregistreerd, in geen enkel opzicht overeenkomen.
Bij de andere 14 DNA-profielen is er mogelijk slechts sprake van verschrijvingen.
Overigens geeft het feit dat het overgrote deel van de DNA-profielen wel voorzien
is van een naam die niet ook voorkomt bij de andere DNA-profielen, geen garantie
dat die naam juist is en dat het DNA-profiel ook bij die naam hoort. Een goede
fraudeur blijft immers onopgemerkt.Om het risico van vervuiling van de DNA-databank te voorkomen of in ieder
geval te minimaliseren wordt in het onderhavige wetsvoorstel voorgesteld bij
verdachten bij wie op basis van het Wetboek van Strafvordering celmateriaal
voor DNA-onderzoek wordt afgenomen, alsmede bij veroordeelden bij wie dat
geschiedt ter uitvoering van de Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden voorafgaand
aan het afnemen van celmateriaal, altijd vingerafdrukken te nemen. De vingerafdrukken
worden vergeleken met de vingerafdrukken die in HAVANK zijn opgeslagen. Van verdachten wordt de identiteit verder vastgesteld met behulp van een
identiteitsbewijs dat betrokkene verplicht is over te leggen.Bij veroordeelden bij wie celmateriaal voor DNA-onderzoek wordt afgenomen
tijdens hun verblijf in een inrichting, worden de vingerafdrukken tevens vergeleken
met de vingerafdrukken die van hen bij binnenkomst van de inrichting zijn
genomen om persoonsverwisseling uit te sluiten.3. Huidig juridisch kader en huidig praktijk van
identiteitsvaststellingDe leden van de PvdA-fractie lezen dat de huidige praktijk van identiteitsvaststelling
onvoldoende effectief en efficiënt plaatsvindt (blz. 14 van de toelichting).
De praktijk, organisaties in de strafrechtsketen, zijn zich, volgens de toelichting,
ook niet voldoende bewust van het belang van een goede identificatie en verificatie.
Deze leden vragen of de regering de mening deelt dat dit mede tot gevolg kan
hebben dat zeker 15% van de fouten in de bestanden een foute invoer
betreft. Verder vragen de leden van de PvdA-fractie hoe deze wet ertoe kan
bijdragen dat deze fouten niet meer voorkomen en dat men door middel van een
cultuuromslag wel het belang inziet van een goede identificatie en verificatie.Hiervoor werd reeds gesteld dat pas in de laatste jaren de problematiek
van identiteitsvaststelling grotere aandacht krijgt en dat dit te maken heeft
met autonome ontwikkelingen in onze samenleving. In die zin kan gesproken
worden van een trendbreuk en een cultuuromslag. Deze tekent zich ook af binnen
de strafrechtstoepassing. De organisaties en de medewerkers binnen de diverse
organisaties hebben in toenemende mate de overtuiging dat een goede identificatie
en verificatie essentieel is voor een goed functionerende strafrechtsketen.
Het wetsvoorstel is enerzijds de bezegeling van de zich voltrekkende cultuuromslag
en anderzijds bedoeld als hefboom en katalysator om die cultuuromslag te doen
doorwerken in de regelgeving en de praktijk van de strafrechtstoepassing.Op de vragen van de leden van de PvdA-fractie wat de oorzaak is van het
feit dat zeker 15% van de fouten in de bestanden een foute invoer betreft
en hoe deze wet ertoe kan bijdragen dat deze fouten niet meer voorkomen, verwijs
ik kortheidshalve graag naar het antwoord dat ik in de eerste alinea van paragraaf 2
heb gegeven op de vragen van deze leden.De leden van de PvdA-fractie vragen welke omslag in denken heeft bewerkstelligd
dat deze wet, en met name het identificeren via vingerafdrukken bij gedetineerden,
tot stand is gekomen, terwijl op een bepaald moment deze praktijk is afgeschaft
omdat de toegevoegde waarde daarvan niet langer meer werd ingezien. Tevens
vragen deze leden of het gebrek aan vertrouwen in het nut van de identificatie
alleen te maken had met capaciteitsgebrek van de CRI of dat er andere factoren
ten grondslag lagen aan het feit dat men geen toegevoegde waarde zag in het
afnemen van vingerafdrukken bij gedetineerden. Met andere woorden, is de regering
er voldoende van overtuigd dat de organisaties en de medewerkers in deze organisatie
de overtuiging hebben dat een goede identificatie en verificatie essentieel
is voor een goed functionerende strafrechtsketen, zo vragen zij.Dat op enig moment de praktijk van het nemen van vingerafdrukken in de
penitentiaire inrichtingen is afgeschaft, moet worden gezien tegen de achtergrond
van het tijdsbeeld. Hiervoor werd reeds gesteld dat pas in de laatste jaren
de problematiek van identiteitsvaststelling grotere aandacht krijgt en dat
dit te maken heeft met autonome ontwikkelingen in onze samenleving. In die
zin kan gesproken worden van een trendbreuk en een cultuuromslag. Deze tekent
zich ook af binnen de strafrechtstoepassing. De organisaties en de medewerkers
binnen de diverse organisaties hebben, zoals ik hiervoor op een soortgelijke
vraag van de leden van de PvdA-fractie heb opgemerkt, in toenemende mate de
overtuiging dat een goede identificatie en verificatie essentieel
is voor een goed functionerende strafrechtsketen. De maatregelen die ter uitvoering
van het wetsvoorstel worden getroffen, dragen hier aan bij.De leden van de PvdA-fractie vragen naar de status van het Protocol identiteitsvaststelling
strafrechtsketen. Het protocol heeft de status van een afspraak tussen de
partijen die betrokken zijn bij de uitvoering van het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel
regelt wat de verplichtingen (en deels ook bevoegdheden) van de strafrechtelijke
functionarissen zijn met betrekking tot het toepassen van dwangmiddelen voor
de vaststelling van de identiteit van verdachten en veroordeelden. Het regelt
welke functionarissen in welke gevallen ten aanzien van welke justitiabelen
welke handelingen moeten verrichten en onder welke condities. Het protocol
regelt binnen dit wettelijk kader hóe deze handelingen worden uitgevoerd.
Zo schrijft bijvoorbeeld het wetsvoorstel in bepaalde gevallen het gebruik
van vingerafdrukken voor. Of dit een of twee of tien vingerafdrukken betreft,
of deze «plat» dan wel «gerold» moeten zijn, of deze
digitaal moeten worden afgenomen dan wel met inkt en papier, dat alles wordt
nader geregeld in het protocol. Daarmee kan soepel worden ingespeeld op de
snelle veranderingen in de beschikbare techniek, terwijl in de formele wet
een toereikende grondslag en inkadering voor de inzet van het dwangmiddel
wordt gegeven. Omdat het protocol wettelijke bevoegdheden veronderstelt die
nog in het wetsvoorstel moeten worden gerealiseerd, is er zo kan in antwoord
op een vraag van de leden van de PvdA-fractie worden opgemerkt nog slechts
in beperkte mate ervaring opgedaan met het protocol. De beperkte ervaringen
wijzen erop dat de werkwijze zoals die met het wetsvoorstel beoogd wordt,
tot efficiencywinst en tot een belangrijke kwaliteitsverbetering zal leiden.De leden van de VVD-fractie vragen op welke wijze is opgetreden tegen
personen, die zich blijkens de controle van hun identiteit schuldig hebben
gemaakt aan identiteitsfraude. Voor het antwoord op deze vraag verwijs ik
graag naar de reactie die ik in paragraaf 2 heb gegeven op de vraag van
de leden van de PvdA-fractie bij hoeveel van de 200 gedetineerden wier identiteit
in het kader van de inhaalslag is gecontroleerd, sprake was van identiteitsfraude
of persoonsverwisseling. In aanvulling daarop merk ik op dat naar aanleiding
van de steekproef die begin 2006 in drie penitentiaire inrichtingen in Veenhuizen
is gehouden, in het kader waarvan van alle 707 gedetineerden de vingerafdrukken
zijn genomen, de gegevens van 46 personen voor nader onderzoek zijn overgedragen
aan het openbaar ministerie. Veertig daarvan betroffen buitenlandse namen.
Vier (van de 46) gevallen betreffen vreemdelingen wier werkelijke identiteit
niet is kunnen worden vastgesteld. In drie gevallen bleek nader onderzoek
niet mogelijk omdat betrokkene inmiddels uit detentie ontslagen en onvindbaar
was. Vier gevallen betroffen personen die zich in een zó ver verleden
eenmaal van een andere naam hadden bediend, dat verder onderzoek (en eventuele
vervolging) reeds vanwege het tijdsverloop niet geïndiceerd is. Van twee
zaken is de afloop niet bekend. In de overige gevallen zijn geen aanwijzingen
voor persoonsverwisseling of identiteitsfraude gevonden.De leden van de VVD-fractie vragen verder of de reactie op identiteitsfraude
naar aanleiding van onderhavig wetsvoorstel zal worden aangepast. In reactie
op deze vraag merk ik op dat thans in kaart wordt gebracht welke knelpunten
zich in de aanpak van identiteitsfraude voordoen. Bij dit onderzoek gaat het
niet alleen om identiteitsfraude door verdachten en veroordeelden in het kader
van hun identiteitsvaststelling in de strafrechtsketen, maar vooral ook om
andere vormen van identiteitsfraude, zoals financiële identiteitsfraude.
Vervolgens zal worden onderzocht of deze knelpunten kunnen worden opgelost
door aanpassing van de huidige strafbepalingen dan wel door een
aparte strafbepaling voor identiteitsfraude te creëren.4. Hoofdlijnen van het wetsvoorstel4.1. Invoering van het strafrechtsketennummer (SKN)
als persoonsnummer voor de strafrechtsketenDe leden van de CDA-fractie vragen om een nadere toelichting op de verhouding
van het SKN tot de diverse andere in de strafrechtsketen in gebruik zijnde
nummers en of het niet raadzaam is de gehele keten te verplichten slechts één
nummer te hanteren. Dit laatste is precies wat met de introductie van het
SKN beoogd wordt. Alle organisaties in de keten dienen voor hun onderlinge
communicatie over verdachten en veroordeelden, als zij daarbij gebruik maken
van een persoonsnummer, het SKN te gebruiken. In hoeverre zij daarnaast binnen
hun eigen administratie nog andere nummers gebruiken, wordt echter aan henzelf
overgelaten.De leden van de CDA-fractie menen dat het SKN niet meer wordt gewist,
indien het eenmaal is aangemaakt. Deze mening berust waarschijnlijk op een
misverstand. Een SKN wordt wel na verloop van tijd vernietigd. De algemene
maatregel van bestuur die op basis van het voorgestelde artikel 27b, vijfde
lid, zal worden opgesteld, zal erin voorzien dat op de SKN’s verschillende
bewaartermijnen van toepassing worden. De termijnen zullen worden gedifferentieerd
naar de zwaarte van het misdrijf terzake waarvan een verdenking bestaat of
waarvoor veroordeeld is en zijn voorts afhankelijk van recidive en de duur
van de opgelegde gevangenisstraf of vrijheidsbenemende maatregel. Zo wordt,
indien iemand maar eenmaal in zijn leven veroordeeld wordt voor een strafbaar
feit, het aan hem toegekende SKN, afhankelijk van de zwaarte van het misdrijf
waarvoor hij is veroordeeld, maximaal twintig of dertig jaar bewaard, indien
de duur van de hem opgelegde gevangenisstraf of vrijheidsbenemende maatregel
minder dan twintig jaar bedraagt. Voor de overige termijnen wordt kortheidshalve
verwezen naar paragraaf 6.8 van de memorie van toelichting.De leden van de CDA-fractie vragen voorts of het niet beter is het BSN
te gebruiken in plaats van het SKN, omdat eerstgenoemd nummer een neutrale
lading heeft en bovendien met het oog op de beperking van de administratieve
lasten voorkomen moet worden dat nog meer nummers op een persoon van toepassing
zijn. Graag ontvangen de leden van de CDA-fractie een nadere toelichting op
de gemaakte keuze om het binnen de strafrechtssector gebruikte persoonsnummer
niet gelijkluidend te laten zijn aan het BSN.De keuze voor een afzonderlijk SKN naast het BSN vloeit voort uit artikel
11, tweede lid, onder a, van de Wet algemene bepalingen burgerservicenummer.
Volgens het eerste lid van dit artikel wordt bij het uitwisselen van persoonsgegevens
tussen gebruikers onderling, waarbij een persoonsnummer wordt gebruikt als
middel om persoonsgegevens in verband te brengen met een persoon aan wie een
burgerservicenummer is toegekend, het BSN van die persoon vermeld. Het tweede
lid bepaalt onder a, dat het eerste lid niet van toepassing is voor zover
ten behoeve van de desbetreffende gegevensverwerking bij of krachtens wet
het gebruik van een ander persoonsnummer dan het BSN is voorgeschreven. Het
onderhavige wetsvoorstel schrijft het gebruik van het binnen de strafrechtsketen
te gebruiken nummer, het SKN, voor. Artikel 11, tweede lid, onder a, is een
uitvloeisel van het kabinetsstandpunt inzake het advies «Persoonsnummerbeleid
in het kader van identiteitsmanagement», dat inhoudt dat wanneer er
binnen een sector in belangrijke mate sprake is van bijzondere gegevens in
de zin van de Wet bescherming persoonsgegevens, bijvoorbeeld gegevens met
betrekking tot criminaliteit, het binnen de sector gebruikte nummer
in de regel niet gelijkluidend zal kunnen zijn aan het BSN1. Hiermee wordt beoogd deze bijzondere gegevens extra af te schermen.
Verder verwijs ik graag naar de reactie die ik verderop in deze paragraaf
geef op de vraag van de leden van de VVD-fractie in hoeverre het gebruik van
het SKN geen overlap oplevert met het gebruik van het BSN.Anders dan de leden van de CDA-fractie overigens kennelijk menen, wordt
het SKN niet toegekend aan getuigen.De leden van de CDA-fractie begrijpen het nut en de noodzaak van de strafrechtsketendatabank,
maar wijzen er wel op dat het een uitermate hoge beveiligingsgraad zal moeten
kennen. Dat geldt volgens hen temeer daar dit systeem ook nog een verwijsfunctie
zal dienen te bevatten naar andere bestanden, zoals bijvoorbeeld HAVANK en
de DNA-databank. In dat verband vragen deze leden wie de beveiligingsfunctionaris
van de strafrechtsketendatabank wordt. Verder vragen zij welke kosten specifiek
met de beveiliging van de inrichting en het onderhoud van een dergelijk systeem
gemoeid zullen zijn.Los van de wettelijke plicht tot het treffen van passende en organisatorische
maatregelen ter beveiliging van de strafrechtsketendatabank (zie artikel 13
van de Wet bescherming persoonsgegevens) spreekt het voor zich dat de persoonsgegevens
die in de strafrechtsketendatabank zullen worden verwerkt, zo goed mogelijk
worden beveiligd. De beveiligingsgraad zal conform de geldende regelgeving
op een adequaat niveau worden ingesteld. Hierbij moet gedacht worden aan het
gebruik van beveiligde netwerken, encryptie van berichten conform geldende
standaarden, screening van personeel, autorisatie en logging van gebruikers.
De Minister van Justitie is daarvoor verantwoordelijk. In de praktijk zal
de Justitiële Informatiedienst namens de minister voor de beveiliging
zorg dragen en als zodanig als beveiligingsfunctionaris fungeren.Zoals reeds eerder is opgemerkt, is de strafrechtsketendatabank tot op
zekere hoogte de opvolger van de huidige Verwijsindex Personen (VIP). Voor
deze verwijsindex gelden uiteraard reeds vergelijkbare beveiligingseisen.
In zoverre zullen dan ook de jaarlijkse kosten van onderhoud van beveiliging
naar verwachting niet hoger zijn dan nu reeds voor de voorloper van de databank
gelden. Voor zover de uitvoering van het wetsvoorstel nieuwe ICT-voorzieningen
meebrengt, zullen die uiteraard de daarbij behorende kosten voor beveiliging
kennen.De leden van de PvdA-fractie vragen of zij de zin «tenzij aan hem
reeds een SKN is toegekend» zo moeten begrijpen dat een SKN wordt toegewezen
voor de rest van het leven, of dat dit nummer op een gegeven moment geschrapt
wordt. Voor het antwoord op deze vraag verwijs ik kortheidshalve graag naar
de reactie die ik in deze paragraaf heb gegeven op de stelling van de leden
van de CDA-fractie dat het SKN niet meer wordt gewist, indien het eenmaal
is aangemaakt. Daaruit kan worden afgeleid dat voor het bewaren van de SKN’s
een gedifferentieerd stelsel van termijnen zal gaan gelden.Het huidige VIP-nummer waarvoor het SKN in de plaats moet komen, wordt
vernietigd zodra de laatste verwijzing bij een verdachte of veroordeeld in
het informatiesysteem VIP is verwijderd. Geldt dit ook voor het SKN, zo vragen
de leden van de PvdA-fractie. Een van de functies van het SKN is dat een justitiabele,
indien hij meer dan een strafbaar feit pleegt en daarvoor vervolgd wordt,
herkend kan worden en dat aldus rekening kan worden gehouden met reeds over
hem bekende relevante gegevens. Die functie kan het nummer niet vervullen
indien het zou moeten worden vernietigd zodra de laatste verwijzing bij een
verdachte of veroordeelde is verwijderd. Anders dan voor het bewaren van de
VIP-nummers zal dan ook, zoals hiervoor uiteengezet is, voor
het bewaren van de SKN’s een gedifferentieerd stelsel van termijnen
gaan gelden.De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering hun mening deelt dat
het voor de betrokkene die reeds lang zijn straf heeft uitgezeten het een
weinig aanlokkelijke gedachte is dat hij, indien het SKN voor een onbepaalde
termijn wordt bewaard, nog steeds een SKN heeft ondanks dat hij zijn schuld
aan de samenleving reeds heeft ingelost. Deze situatie zal zich in de praktijk
niet kunnen voordoen, omdat een SKN nimmer voor onbepaalde tijd bewaard blijft.
De algemene maatregel van bestuur die op basis van het voorgestelde artikel
27b, vijfde lid, zal worden opgesteld, zal, zoals ik eerder in deze paragraaf
op een opmerking van de CDA-fractie heb aangegeven, erin voorzien dat op de
SKN’s verschillende bewaartermijnen van toepassing worden. De termijnen
zullen worden gedifferentieerd naar de zwaarte van het misdrijf terzake waarvan
een verdenking bestaat of waarvoor veroordeeld is en zijn voorts afhankelijk
van recidive en de duur van de opgelegde gevangenisstraf of vrijheidsbenemende
maatregel. Voor de lengte van de bewaartermijnen wordt kortheidshalve verwezen
naar paragraaf 6.8 van de memorie van toelichting. Bij het bepalen van
die termijnen is enerzijds rekening gehouden met het belang gegevens beschikbaar
te houden ten behoeve van het opsporen en vervolgen van de dader van een strafbaar
feit en het gerechtvaardigde belang van het wegnemen van onrust in de samenleving,
en anderzijds met het recht van de verdachte of de veroordeelde op bescherming
van zijn persoonlijke levenssfeer en de mogelijkheid om weer met een schone
lei aan de samenleving te kunnen deelnemen.De leden van de SP-fractie spreken uit dat op ieder punt in de strafrechtsketen
slechts die informatie via het SKN beschikbaar is die noodzakelijk is voor
de uitvoering van de taak op dat punt in de strafrechtsketen. Deze leden vragen
in dat licht hoe de regering gaat voorkomen dat informatie op maat beschikbaar
wordt gesteld. De functie van het nummer is nu juist om, zoals de leden van
de SP-fractie met juistheid veronderstellen, informatie op maat beschikbaar
te stellen aan de functionarissen in de strafrechtsketen die deze informatie
nodig hebben bij de behandeling van een zaak tegen een verdachte.De leden van de VVD-fractie vragen in hoeverre het gebruik van het SKN
geen overlap oplevert met het gebruik van het BSN. Zoals deze leden met juistheid
opmerken, vertoont het SKN enige overlap met het gebruik van het BSN. Er is
echter een aantal belangrijke verschillen. Ten eerste zal altijd een deel
van de verdachten geen BSN hebben. Om daaraan tegemoet komen, zou in beginsel
kunnen worden volstaan met het gebruik van een apart sectoraal nummer voor
alleen deze categorie van verdachten. Niettemin is er voor gekozen voor alle
verdachten een sectoraal nummer te creëren, het SKN. Dit berust op een
aantal overwegingen. Hiervoor verwijs ik in de eerste plaats naar het antwoord
op de vraag dat ik heb gegeven op de vraag van de leden van de CDA-fractie
of het niet beter is het BSN te gebruiken in plaats van het SKN. In aanvulling
daarop merk ik op dat, zoals ik elders in deze nota al heb aangegeven, een
afzonderlijk nummer voor de strafrechtsketen in feite al in de vorm van het
VIP-nummer bestaat. Het SKN is als zodanig dus niet nieuw. Voorts zou het
gebruik van een apart sectoraal nummer voor alleen die verdachten die geen
BSN hebben, leiden tot het gebruik van twee verschillende persoonsidentificerende
nummers binnen de strafrechtsketen. Dit acht ik onwenselijk. Daarnaast zal
er voor de zwaardere delicten, te weten de misdrijven waarvoor voorlopige
hechtenis is toegelaten, een directe koppeling worden gelegd tussen het SKN
en de biometrische identiteit (foto en vingerafdrukken). Het SKN wordt namelijk
aangemaakt en toegekend op het moment dat de foto en de vingerafdrukken worden
vastgelegd. Een dergelijke directe koppeling tussen de administratieve
en de biometrische identiteit is er niet en komt er ook niet bij het BSN.
Immers, die koppeling wordt niet rechtstreeks gelegd, zoals bij het SKN, maar
alleen indirect, namelijk via het reisdocument (indien te zijner tijd in de
Nederlandse reisdocumenten vingerafdrukken zullen worden opgenomen). De administratieve
gegevens worden ook niet gekoppeld aan de biometrische identiteit (foto en
vingerafdrukken), zoals in de strafrechtsketen, maar de biometrische identiteit
wordt aan een reeds bestaande administratieve identiteit (de set van gegevens
waaronder een persoon is opgenomen in de GBA) toegevoegd. Bovendien wordt
die koppeling niet terstond gelegd maar pas achteraf. Het BSN wordt immers
reeds bij de geboorte toegekend, terwijl de meeste mensen pas jaren later
een reisdocument krijgen. Volgens de systematiek van dit wetsvoorstel is het
SKN al met al het sluitstuk van een stelsel van voorzieningen voor de vaststelling
van de identiteit van personen, dat voor de daarvoor in aanmerking komende
gevallen meer toegesneden waarborgen biedt (en om voor de hand liggende redenen
ook móet bieden) voor een betrouwbare en juiste identiteitsvaststelling
dan de standaardprocedure van uitgifte en beheer van identiteiten. De verantwoordelijkheid
voor de uitvoering en het onderhoud van dit stelsel, inclusief de uitgifte
en het beheer van het SKN als sluitstuk van dat stelsel, is om die reden ook
gelegd bij de strafrechtsketen zelf en niet daarbuiten.De leden van de VVD-fractie vragen of bijvoorbeeld in de communicatie
met verdachten en veroordeelden zowel het BSN (verplicht) en het SKN gebruikt
zullen worden. Het SKN is bedoeld voor de communicatie tussen partijen binnen
de strafrechtsketen. Voor de communicatie met de justitiabele en voor de communicatie
met instanties buiten de strafrechtsketen blijft het BSN het aangewezen voertuig,
indien althans bij die communicatie van een persoonsnummer gebruik wordt gemaakt.
Aan dit laatste verandert het wetsvoorstel niets. Het is dus niet de bedoeling
dat het SKN gaat circuleren buiten de strafrechtsketen. Het hoort bijvoorbeeld
niet te worden vermeld op documenten die aan de justitiabele gericht zijn,
zoals de dagvaarding. Anderzijds zal de verdachte indien hij kennis neemt
van het strafdossier onvermijdelijk ook op de hoogte (kunnen) geraken van
het aan hem toegekende SKN. In dat geval is het echter zijn eigen verantwoordelijkheid
dat dit SKN niet breder bekend wordt dan conform de systematiek van dit wetsvoorstel
de bedoeling is.De leden van de VVD-fractie vragen of de regering nog andere voorbeelden
kan geven van andere gegevens dan de reeds in de memorie van toelichting (blz.
19) genoemde mogelijke gegevens waartoe het SKN de zogenaamde sleutel vormt
en die bij algemene maatregel van bestuur zullen worden aangewezen. In de
algemene maatregel van bestuur die op grond van het voorgestelde artikel 27b,
vierde lid, Sv, zal worden opgesteld, zal niet worden aangegeven welke gegevens
met het SKN worden ontsloten, maar zullen alleen de identificerende persoonsgegevens
over verdachten worden aangewezen die in de strafrechtsketendatabank zullen
worden opgenomen. Naast de gegevens die al op blz. 19 van de memorie van toelichting
zijn genoemd, kan hierbij bijvoorbeeld gedacht worden aan het BSN, het biometrienummer
waaronder de vingerafdrukken in HAVANK zijn opgeslagen, het vreemdelingennummer,
indien betrokkene een vreemdeling is, en de foto’s die van betrokkene
zijn genomen.Het SKN beoogt een volledig inzicht in gegevens mogelijk te maken «binnen
de grenzen van de wettelijke bepalingen ten aanzien van gegevensuitwisseling».
De leden van de VVD-fractie vragen welke grenzen hier worden bedoeld en of
de regering voornemens is deze grenzen (en dus wettelijke bepalingen) aan
te passen. De persoonsgebonden informatie die over een verdachte of veroordeelde
bekend is bij de diverse partijen in de strafrechtsketen ligt vast in hun
gegevensverwerkingen (bijvoorbeeld de justitiële documentatie) in het
kader waarvan het SKN als hulpmiddel wordt gebruikt. De grenzen die voor die
gegevensverwerkingen gelden, liggen vast in de regelgeving die ten aanzien
daarvan gelden. Zo zijn de grenzen van het gebruik van politiegegevens bepaald
in de Wet politiegegevens en van justitiële gegevens in de Wet justitiële
en strafvorderlijke gegevens. In die wetten is bijvoorbeeld geregeld voor
welke doelen de gegevens mogen worden verwerkt en onder welke voorwaarden
deze kunnen worden verstrekt of onder welke voorwaarden daartoe rechtstreekse
toegang kan worden verleend. Introductie van het SKN leidt niet tot nieuwe
eisen waaraan de gegevensverwerkingen van de partijen in de strafrechtsketen
dienen te voldoen.De leden van de ChristenUnie-fractie vragen de regering wat de noodzaak
is tot de afzonderlijke invoering van een SKN nu het BSN op dit moment het
referentienummer in de communicatie tussen overheid en burger is.In aanvulling op de reactie die ik eerder in deze paragraaf heb gegeven
op soortgelijke vragen van de leden van de CDA- en VVD-fracties, merk ik over
de noodzaak van een afzonderlijk SKN naast het BSN nog het volgende op. Voorop
moet worden gesteld dat het SKN als zodanig niet nieuw is. Het is de opvolger
van het VIP-nummer, dat reeds zo’n 15 jaar in gebruik is in de strafrechtsketen.
Nieuw is dat het nummer een wettelijke grondslag krijgt, dat het gebruik ervan
in de communicatie tussen partijen binnen de keten wordt voorgeschreven en
dat het in de systematiek van het wetsvoorstel al wordt toegekend bij het
eerste contactmoment naar aanleiding van een strafbaar feit, dus in de praktijk
in de meeste gevallen al bij een aanhouding of verhoor door een opsporingsambtenaar,
en niet pas op het moment van inschrijving van een strafzaak bij het openbaar
ministerie, zoals nu het geval is.De leden van de SGP-fractie stellen de vraag of voor de algemene maatregel
van bestuur waarin de gegevens worden aangewezen die in de strafrechtsketendatabank
worden opgenomen, en waarin wordt bepaald welke persoonsgegevens door welke
personen mogen worden verwerkt, naar analogie van het Besluit DNA-onderzoek
in strafzaken in een voorhangprocedure is voorzien. In het wetsvoorstel is
niet geregeld dat het ontwerp van deze algemene maatregel van bestuur wordt
voorgehangen bij de beide kamers. Ik zie ook geen aanleiding om alsnog in
zo’n regeling te voorzien. De belangrijkste onderwerpen die daarin zullen
worden opgenomen, zijn al in de memorie van toelichting bij dit wetsvoorstel
besproken. Het betreft hier de aanduiding van de gegevens die in de strafrechtsketendatabank
zullen worden vastgelegd, alsmede de bewaartermijnen die voor de gegevens
zullen gelden. Op die wijze zijn de beide kamers in staat om zich op deze
punten een volledig beeld en oordeel te vormen en over de inhoud van de algemene
maatregel van bestuur discussie te voeren.4.2. Verruiming van het gebruik van foto’s
en vingerafdrukken voor de vaststelling van de identiteit van verdachten en
veroordeeldenDe leden van de PvdA-fractie vragen zich af wat nog de toegevoegde waarde
van het verruimen van de mogelijkheden van de afname en gebruik van foto’s
en vingerafdrukken is op het moment dat vanwege andere maatregelen identiteitsfraude
beter te voorkomen is. Deze leden doelen hierbij op maatregelen die de kwaliteit
van de gemeentelijke basisadministratie (GBA) moeten verbeteren, op de invoering
van biometrische gegevens op identiteitsdocumenten, op het feit dat het BSN
op alle door Nederlandse autoriteiten uitgegeven identiteitsdocumenten zal
worden vermeld en op het feit dat het bij controle via de beheersvoorziening
BSN aan het licht zal komen als persoonsgegevens niet overeenkomen met die
in de bevolkingsregistratie. Voor het antwoord op deze vraag verwijs ik kortheidshalve
naar de reactie die ik in paragraaf 4.1 heb gegeven op de vraag van de
leden van de VVD-fractie in hoeverre het gebruik van het SKN geen overlap
oplevert met het gebruik van het BSN.De leden van de SP-fractie vragen zich af welke maatregelen de regering
gaat nemen om te voorkomen dat in zaken waarin geen voorlopige hechtenis is
toegelaten, de praktijk zal worden opgerekt tot een punt dat het nemen van
vingerafdrukken en foto’s van de verdachte regel zal worden in plaats
van slechts bij twijfel over zijn identeit, zoals wettelijk is toegestaan.De praktijk ten aanzien van het nemen van vingerafdrukken en foto’s
van verdachten in het voorbereidend onderzoek gaat, zoals in paragraaf 5.2
van de memorie van toelichting is beschreven, op dit moment bij veel politiekorpsen
verder dan het huidige artikel 61a, eerste lid, onder a en b, juncto tweede
lid, Sv toestaat. Bij veel politiekorpsen worden stelselmatig van verdachten
die in verzekering zijn gesteld, voor opsporings- en identificatiedoeleinden
foto’s en vingerafdrukken genomen, terwijl dit alleen maar «in
het belang van het onderzoek» geoorloofd is. Deze werkwijze kan op zich
geen verbazing wekken want het belang van een deugdelijke identiteitsvaststelling
in de strafrechtsketen rechtvaardigt dat in gevallen van ernstiger criminaliteit
steeds foto’s en vingerafdrukken worden genomen. Dit wetsvoorstel schrijft
daarom voor dat van een ieder die verdacht wordt van een misdrijf waarvoor
voorlopige hechtenis is toegelaten, bij aanhouding steeds foto’s en
vingerafdrukken worden genomen en regelt daarmee de tot dusver ontwikkelde
praktijk. Om die reden is de verwachting gerechtvaardigd dat de bestaande
praktijk zich niet zal uitbreiden tot verdachten van een misdrijf waarvoor
geen voorlopige hechtenis mogelijk is of een overtreding en dat het nemen
van vingerafdrukken en foto’s bij deze verdachten beperkt zal blijven
tot die gevallen waarin er twijfel bestaat over hun identiteit. Mocht de bestaande
praktijk zich onverhoeds anders ontwikkelen, dan zal dat tijdens de audit
die ik voornemens ben periodiek te laten houden naar de rechtmatigheid van
de verwerking van de gegevens van verdachten en veroordeelden in de strafrechtsketendatabank,
naar boven komen.De leden van de VVD-fractie vragen de regering nader inzicht te geven
in de duiding van «relevant moment» en de vraag of verificatie
alleen mogelijk is in geval van twijfel over de identiteit. Het wetsvoorstel
bevat een beschrijving van de relevante momenten in het strafrechtelijk traject
waarop contact is met een verdachte of veroordeelde en zijn identiteit wordt
geverifieerd. In paragraaf 6.5 van de memorie van toelichting zijn de
cruciale momenten in de strafrechtelijke procedure en gedurende de tenuitvoerlegging
van een vrijheidsbenemende of -beperkende straf en vrijheidsbenemende maatregel
beschreven waarop verificatie van de identiteit van een verdachte of veroordeelde
van belang is. Het gaat daarbij om bijvoorbeeld het verhoor door een rechter,
het onderzoek op de terechtzitting, de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf
of vrijheidsbenemende maatregel en de uitvoering van een taakstraf. In alle
gevallen vormt het verifiëren van de identiteit van de justitiabele met
behulp van vingerafdrukken of een identiteitsbewijs voor iedere functionaris
in de strafrechtsketen een verplichting, met uitzondering van de rechter.
Om de redenen die zijn aangegeven in paragraaf 6.5.1 van de memorie van
toelichting, kent dit wetsvoorstel aan de rechter de bevoegdheid toe om bij
twijfel over de identiteit van de voor hem verschenen persoon zijn identiteit
met behulp van deze instrumenten te laten verifiëren. De leden van de VVD-fractie vragen verder of de regering de mening van
deze leden deelt dat verificatie ook bijvoorbeeld steekproefsgewijs dient
plaats te vinden zodat hiermee een controle op de eerste fase wordt gerealiseerd.
In zijn algemeenheid is er, gelet op het antwoord op de vorige vraag van deze
leden, geen reden om de identiteit van een verdachte of veroordeelde, behalve
op de voorgeschreven momenten waarop zijn identiteit wordt gecontroleerd,
ook steeksproefsgewijs te controleren. Een dergelijke controle zou geen toegevoegde
waarde hebben en is derhalve niet proportioneel. Hierop bestaat een uitzondering.
Bij de uitvoering van een taakstraf is verificatie van de identiteit van de
justitiabele op het kantoor van de reclassering of de raad van de kinderbescherming
onvoldoende. Om het risico te minimaliseren dat de justitiabele na een geslaagde
verificatie bij de reclassering of de raad van de kinderbescherming alsnog
een ander in zijn plaats de hem opgelegde taakstraf laat ondergaan, zal bij
de organisatie waar hij de taakstraf ondergaat, wederom zijn identiteit worden
geverifieerd met behulp van een foto, afkomstig uit de strafrechtsketendatabank,
en steekproefsgewijs met behulp van vingerafdrukken of een identiteitsbewijs.
Indien de vingerafdrukken van hem al in HAVANK zijn verwerkt, zal zijn identiteit
met behulp van zijn vingerafdrukken worden gecontroleerd. Daarvoor zal gebruik
worden gemaakt van mobiele apparatuur. In het geval dat zijn vingerafdrukken
niet in HAVANK zijn opgeslagen, zal zijn identiteit worden geverifieerd door
controle van een identiteitsdocument.Daarnaast vragen de leden van de VVD-fractie aan welke situaties moet
worden gedacht waarin het binnen de inrichtingen «nodig is» dat
de vingerafdrukken worden genomen en worden vergeleken. Het bij artikel VI,
onder B, aangepaste artikel 28, eerste en tweede lid, van de Penitentiaire
beginselenwet, het bij artikel VII, onder A, gewijzigde artikel 22, eerste
lid, van de Beginselenwet verpleging ter beschikking gestelden, het bij artikel
VIII gewijzigde artikel 33, eerste en tweede lid, van de Beginselenwet justitiële
jeugdinrichtingen en het bij artikel X ingevoegde artikel 51a, eerste lid,
van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen geven de momenten
aan waarop het binnen de inrichting nodig is de vingerafdrukken van de veroordeelde
te nemen en vergelijken.Voor een beschrijving van deze momenten en de argumenten voor de keuze
van deze momenten verwijs ik verder graag naar de paragrafen 6.5.2 en 6.5.3
van de memorie van toelichting. Deze momenten zijn de momenten tijdens de
tenuitvoerlegging van een vrijheidsbenemende of -beperkende straf en vrijheidsbenemende
maatregel waarop verificatie van de identiteit van een verdachte of veroordeelde
van wezenlijk belang is.Evenals de regering achten de leden van de VVD-fractie het wenselijk dat
de gegevens indien nodig ook gebruikt mogen worden voor opsporings- en vervolgingsdoeleinden.
Wel vragen zij wanneer men kan spreken van «nodig» en wie daartoe
besluit. Het voorgestelde artikel 55c, vierde lid, Sv voorziet in de wettelijke
basis om iedere vergelijking van vingerafdrukken die op basis van artikel
55c, tweede of derde lid, Sv met het oog op de vaststelling van de identiteit
van een verdachte zijn verzameld, uit te voeren die uit strafrechtelijk oogpunt
nodig is. Het kan dus gaan om een vergelijking van de vingerafdrukken van
een verdachte met de op de plaats van het misdrijf veilig gestelde vingerafdrukken
en de andere in HAVANK opgeslagen vingerafdrukken, alsmede om een vergelijking
van de op de plaats van het misdrijf veilig gestelde vingerafdrukken met de
in HAVANK opgeslagen vingerafdrukken. Voor het maken van zo’n vergelijking
is geen afzonderlijk besluit nodig. In artikel 55c, vierde lid, Sv is de bevoegdheid
voor de verantwoordelijke voor HAVANK besloten om iedere vergelijking van
de vingerafdrukken uit te voeren die uit strafrechtelijk oogpunt nodig is.4.3. Introductie van een identificatieplicht van
verdachten, veroordeelden, en getuigen ten opzichte van de functionarissen
in de strafrechtsketenDe leden van de PvdA-fractie ontgaat vooralsnog de noodzaak voor het afnemen
van vingerafdrukken van een minderjarige verdachte die voor een zelfs relatief
klein vergrijp wordt veroordeeld. Weliswaar kan achter een klein vergrijp
een delict schuil gaan dat in aanmerking komt voor voorlopige hechtenis, maar
veelal wordt een dergelijk vergrijp met een taakstraf afgedaan. Waarom zijn
dan toch meteen vingerafdrukken nodig, zo vragen deze leden zich af.Voor het vaststellen van de identiteit van een verdachte of veroordeelde
maakt het niet uit of iemand minderjarig of meerderjarig is. Onafhankelijk
van iemands leeftijd is het namelijk van belang dat in alle fasen van een
strafrechtelijk traject kan worden gecontroleerd of betrokkene de juiste justitiabele
is, dat wil zeggen of hij degene is die hij zegt te zijn. Indien zo’n
controle niet mogelijk zou zijn, is het risico niet ondenkbeeldig dat bijvoorbeeld
niet de veroordeelde zelf, maar een ander de aan de veroordeelde opgelegde
straf of maatregel ondergaat. En dat is vanuit maatschappelijk oogpunt ongewenst.
Ook indien aan iemand, minderjarig of meerderjarig, een taakstraf is opgelegd,
is het van belang ook in zijn eigen belang dat hij die taakstraf zelf verricht.De leden van de PvdA-fractie vragen of zij het goed begrijpen dat ook
voor delicten waarbij later blijkt dat Halt-afdoening voldoende is gebleken,
toch vingerafdrukken van een minderjarige kunnen worden afgenomen. Dit hebben
zij inderdaad goed begrepen. Op het moment dat de jongere door een opsporingsambtenaar
wordt aangehouden, is nog niet bekend of hij voor een Halt-afdoening in aanmerking
komt. Van een jongere die naar Halt is doorverwezen, staat na doorverwijzing
verder nog niet vast of hij het voorstel tot een Halt-afdoening zal accepteren
en of hij de afspraken over de Halt-afdoening volledig zal nakomen. De opsporingsambtenaar
maakt daarom altijd proces-verbaal op van het gepleegde strafbare feit. Dit
proces-verbaal zal naar de officier van justitie worden gestuurd zodra de
verdachte niet in aanmerking komt voor een Halt-afdoening, niet ingaat op
het aanbod van een Halt-afdoening of de gemaakte afspraken niet nakomt. In
dat licht past het ook om tegelijkertijd met het opmaken van het proces-verbaal
een of meer foto’s en vingerafdrukken van de jeugdige te nemen, indien
op hem een verdenking rust van een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis
is toegelaten. Dat sluit ook aan op de huidige situatie waarin artikel 61a,
eerste lid, onder a en b, juncto tweede lid, Sv van toepassing is op minderjarige
verdachten, op basis waarvan van hen foto’s en vingerafdrukken kunnen
worden genomen indien dat in het belang van het onderzoek is.De leden van de PvdA-fractie vragen verder wat er met de vingerafdrukken
gebeurt als de minderjarige met een Halt-afdoening te maken krijgt en of die
gegevens in dat geval uit de databank verwijderd of desondanks bewaard worden.
In de algemene maatregel van bestuur die op grond van de voorgestelde artikelen
27b, vijfde lid, en 55c, vijfde lid, Sv zal worden opgesteld, zal worden geregeld
dat de foto’s en de vingerafdrukken die van de jongere zijn genomen,
worden vernietigd, zodra hij de Halt-afdoening met goed gevolg heeft afgerond.De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering de mening deelt dat
het afnemen van vingerafdrukken of het maken van foto’s van een minderjarige
verdachte bij binnenkomst op een politiebureau voor deze betrokkene een ingrijpende
gebeurtenis kan zijn. Zo ja, is dit een beoogd effect en welk effect wordt
er dan beoogd? Zo neen, waarom niet? Er wordt niet verwacht dat het nemen
van een of meer foto’s en vingerafdrukken van een minderjarige verdachte
een grote impact op hem zal hebben. Deze verwachting baseer ik
op het feit dat het nu ook al op grond van het huidige artikel 61a, eerste
lid, onder a en b, juncto tweede lid, Sv toegestaan is foto’s en vingerafdrukken
van een minderjarige verdachte te nemen, indien dat in het belang van het
onderzoek is. In de praktijk gebeurt dit ook. Mij hebben geen signalen bereikt
dat dit door hen als een ingrijpende maatregel wordt beschouwd.De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering de mening deelt dat
in voorkomende gevallen het afnemen van vingerafdrukken, het maken van een
foto of het verkrijgen van een SKN ook stigmatiserend kan werken voor de betrokkene
in de zin van dat de betrokkene door het feit dat hij of zij in dezelfde databanken
als een zware volwassen crimineel komt, het idee kan krijgen dat hem of haar
het stempel van crimineel is opgedrukt. Zo ja, is dit een beoogd effect en
waarom is dat effect beoogd? In dat kader vragen deze leden tevens of de genoemde
maatregelen in verhouding tot de hoofddoelstelling van het onderhavig wetsvoorstel
staan, namelijk een goede vaststelling van de identiteit van verdachten en
veroordeelden.Voor het antwoord op de laatste vraag van deze leden verwijs ik hen graag
naar de reactie die ik heb gegeven op de eerste vraag die zij in deze paragraaf
gesteld hebben. In reactie op de eerste vraag uit deze alinea merk ik op dat
ik niet verwacht dat het afnemen van vingerafdrukken, het maken van een foto
of het verkrijgen van een SKN stigmatiserend werkt. In de eerste plaats verwacht
ik dat niet omdat de persoonsgegevens van minderjarige justitiabelen als foto’s,
vingerafdrukken en VIP-nummers nu al in dezelfde databanken zijn opgenomen
als waarin de persoonsgegevens van meerderjarige justitiabelen zijn opgeslagen.
Het wetsvoorstel brengt in dat opzicht geen verandering. Voor het nemen van
foto’s en vingerafdrukken en het verwerken daarvan gelden voor minderjarigen
en meerderjarigen bovendien dezelfde voorwaarden, namelijk in geval van een
verdenking van een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis mogelijk is of bij
twijfel over hun identiteit bij een ander misdrijf of overtreding. Daar komt
bij dat een SKN niet alleen maar aan «zware criminelen» wordt
toegekend, maar aan een ieder die verdacht wordt van een misdrijf of overtreding.
Verder verwacht ik geen stigmatiserend effect van het verwerken van de persoonsgegevens
van minderjarigen omdat de minderjarigen na het verwerken van hun persoonsgegevens
in de strafrechtsketendatabank en HAVANK en het ondergaan van de hen opgelegde
straf of maatregel niet meer daarmee worden geconfronteerd, tenzij zij opnieuw
een strafbaar feit begaan.Tot slot vragen de leden van de PvdA-fractie hoe vaak het in geval van
minderjarige verdachten of veroordeelden voorkomt dat er twijfel is gerezen
over de identiteit van de betrokkene en of de regering ten aanzien van minderjarigen
uitgebreid kan ingaan op de proportionaliteit van de aangekondigde verruimingen.Zowel de politie als de Dienst Justitiële Inrichtingen en de raad
voor de kinderbescherming beschikken niet over gegevens, hetzij uit onderzoek,
hetzij uit eigen ervaring, die uitwijzen bij hoeveel minderjarigen in het
verleden twijfel is gerezen over hun identiteit. Voor het antwoord op de vraag
van deze leden of de regering ten aanzien van minderjarigen uitgebreid kan
ingaan op de proportionaliteit van de aangekondigde verruimingen, verwijs
ik hen graag naar de reactie die ik in deze paragraaf heb gegeven op hun eerste
vraag.4.4. Procedure van identificatie en verificatie van
verdachten en veroordeeldenDe leden van de SP-fractie stellen dat de betrouwbaarheid van vingerafdrukken
onderwerp is van wetenschappelijke discussie. Zij vragen om een nadere
uitleg over de conclusie van de regering dat naarmate het HAVANK-systeem groter
is de kans op fouten toeneemt. Zij vragen verder of een geautomatiseerde vergelijking
niet juist tot minder fouten zou moeten leiden? Een geautomatiseerde vergelijking
van vingerafdrukken vergroot de snelheid van zoeken en vergelijken. Echter,
ook bij geautomatiseerde vergelijking kunnen fouten worden gemaakt. Daarom
worden de uitkomsten van de geautomatiseerde zoekingen waar nodig handmatig
gecontroleerd om eventuele fouten te herstellen. Ingevolge het wetsvoorstel
zullen van meer verdachten vingerafdrukken in HAVANK worden opgeslagen. Ook
zal het aantal bevragingen toenemen. Bij een gelijkblijvende kans op fouten,
zal dus het aantal foutieve herkenningen of niet-herkenningen toenemen. Door
de handmatige na-controle wordt het aantal foutieve herkenningen praktisch
tot nul beperkt. Gelet op de huidige stand van zaken van de kwaliteit van
de moderne systemen zal het aantal foutieve niet-herkenningen uitermate laag
zijn.De leden van de SGP-fractie stellen de vraag hoe voorkomen zal worden
dat eventuele fouten die bij het begin van het traject zijn opgetreden (of
overgenomen), doorwerken in het vervolg van de keten. Dit raakt de kern van
het wetsvoorstel. Juist door bij de identificatie aan het begin van het traject
de grootst mogelijke zorgvuldigheid in te bouwen, wordt beoogd te voorkomen
dat verdachten met een foutief vastgestelde identiteit de keten instromen.
En de latere verificatie met het gebruik van vingerafdrukken dient ertoe dergelijke
fouten, indien zij desondanks toch nog voorkomen, onmiddellijk aan het licht
te brengen. Aldus wordt een sluitend geheel gecreëerd, waarbij in verhouding
tot de daarmee gemoeide investeringen een maximale betrouwbaarheid en degelijkheid
van de identiteitsvaststelling wordt gewaarborgd.4.5. Verificatie van de identiteit van verdachten
en veroordeelden door de functionarissen in de strafrechtsketenDe leden van de CDA-fractie vragen hoe een gedetineerde zich kan legitimeren,
bijvoorbeeld ten overstaan van een rechterlijk ambtenaar, nu de huidige praktijk
is dat een justitiabele bij binnenkomst in een justitiële inrichting
zijn identiteitsdocument afgeeft en dat dat voor hem of haar bewaard wordt.
Verder vragen deze leden wat de regering voorstelt om te bewerkstelligen dat
de rechters er wel zeker van kunnen zijn dat de juiste persoon is verschenen,
meer in het bijzonder wanneer het gedetineerden betreft die worden aangevoerd
vanuit een penitentiaire inrichting en derhalve geen identiteitsdocument bij
zich dragen. Hierover valt het volgende op te merken. Ingevolge het wetsvoorstel
krijgen rechters, anders dan nu het geval is, de bevoegdheid om in geval van
twijfel omtrent de identiteit van de als verdachte ter zitting verschenen
persoon een nader onderzoek naar zijn identiteit te bevelen. Dit onderzoek
houdt volgens het wetsvoorstel in een controle van het identiteitsdocument
(indien de verdachte dat bij zich draagt) en een verificatie met hulp van
vingerafdrukken (indien er van de verdachte reeds vingerafdrukken bekend zijn).
Inderdaad kan de situatie zich voordoen dat in een cellencomplex van een rechtbank
in één cel meer dan één verdachte wordt ingesloten.
De kans dat verdachten aldaar volgens vooropgezet plan onderling hun identiteit
verwisselen, is evenwel buitengewoon klein. Zelden immers zullen zij van tevoren
weten of zij met andere verdachten in één cel zullen worden
ingesloten en zo ja, met wie. Een dergelijk plan zou dus doorgaans ter plekke
bedacht en uitgevoerd moeten worden. Op zichzelf valt ook dat uiteraard niet
uit te sluiten. Als dan echter vervolgens de betrokkene op de zitting verschijnt
en zich daar voor een ander tracht uit te geven, is de kans dat dat niet opgemerkt
wordt wederom buitengewoon klein. In de regel zal in dergelijke gevallen immers
in het dossier van de strafzaak een foto van de verdachte zitten. Voorts zal
de raadsman waarschijnlijk opmerken dat hij betrokkene niet herkent
als zijn cliënt. En ten slotte zal degene die veinst de verdachte te
zijn, bij het verhoor omtrent de toedracht van de zaak waarschijnlijk vroeg
of laat door de mand vallen. Om mogelijke onzekerheden omtrent de identiteit
van zich in het cellencomplex bevindende verdachten tot een minimum te reduceren,
zal echter nog onderzocht worden of het niet mogelijk is foto’s van
de verdachten (die in de regel in de strafrechtsketendatabank aanwezig zullen
zijn) aan te brengen op de deuren van de cellen in de cellencomplexen van
de rechtbanken.De leden van de CDA-fractie vragen hoe de regering zich voorstelt dat
van alle gedetineerden na afloop van het bezoek eerst de volledige identiteit
moet worden vastgesteld. Zij stellen deze vraag tegen de achtergrond dat in
een penitentiaire inrichting aan het einde van de periode van bezoek doorgaans
eerst de gedetineerden en daarna de bezoekers de zaal verlaten. Verder vragen
deze leden of het echt zo vlot gaat dat een gedetineerde zijn hand op een
plaat legt en direct de foto en de naam verschijnt die door de bewaking of
beveiliging op juistheid kan worden beoordeeld.In antwoord op deze vragen merk ik op dat uit de resultaten van de pilot
die in het najaar van 2006 in de Penitentiaire Inrichting Tilburg is uitgevoerd
om de nieuwe werkwijze van gebruik van foto’s en vingerafdrukken in
de praktijk te testen, blijkt dat het verifiëren van de identiteit van
de gedetineerden voor en na afloop van het bezoek goed verloopt. De gedetineerden
werken goed mee aan de verificatie van hun identiteit en de apparatuur voor
het afnemen en controleren van hun vingerafdrukken is gebruiksvriendelijk.
Nadat de gedetineerde zijn vinger op de daarvoor bestemde apparatuur plaatst,
is binnen enkele seconden bekend of de aangeboden vingerafdruk van hem is
en of hij dus de juiste persoon is.Het bevreemdt de leden van de CDA-fractie dat de verplichting tot identiteitsvaststelling
in een tbs-inrichting en een psychiatrische inrichting alleen geldt bij de
eerste opname en bij de tenuitvoerlegging van een bevel als bedoeld in artikel
2 van de Wet DNA-onderzoek veroordeelden, terwijl deze verplichting in een
penitentiaire inrichting op veel meer momenten geldt, bijvoorbeeld ook voor
en na afloop van het bezoek. Waarom kan ook de identiteit van tbs’ers
niet meer frequent worden gecontroleerd, in het bijzonder zij die in long
stay-afdelingen zitten, zo vragen deze leden zich af. De argumenten die hiervoor
in de toelichting worden gegeven, overtuigen de leden van de CDA-fractie niet.
Op zich zou in een tbs-inrichting en een psychiatrische inrichting de identiteit
van de veroordeelde op dezelfde momenten kunnen worden geverifieerd, maar
dat is niet noodzakelijk en proportioneel. Ik acht het controleren van de
identiteit van een veroordeelde in een dergelijke inrichting alleen bij de
eerste opname en bij de tenuitvoerlegging van een bevel als bedoeld in artikel
2 van de Wet DNA-onderzoek veroordeelden voldoende. Extra controle van de
identiteit tijdens ieder ander moment dan de eerste opname (voor en na afloop
van bezoek en bij het verlaten van de inrichting) is in een tbs-inrichting
of een psychiatrische inrichting niet nodig, omdat de kans op persoonsverwisseling
als verwaarloosbaar wordt ingeschat. Het wordt niet voorstelbaar geacht dat
iemand in de plaats van een ander in een tbs-inrichting of een psychiatrische
inrichting wil verblijven, omdat een stoornis niet gemakkelijk te veinzen
is en van tevoren niet duidelijk is wanneer iemand weer op vrije voeten komt.
Tbs zou zelfs levenslang kunnen duren. Bovendien is persoonsverwisseling in
een later stadium, niet aan de orde omdat het personeel de patiënten
vanwege de intensieve behandelrelatie en het vaak langdurige verblijf goed
kent. Dat geldt des te meer indien zij op een long stay-afdeling verblijven.
Anders dan de leden van de CDA-fractie veronderstellen, vormen patiënten
die nog niet naar buiten mogen, maar wel bezoek ontvangen, geen extra hoog
risico. Indien een bezoeker de plaats zou innemen van een patiënt zou dat direct worden opgemerkt. Het bezoek vindt namelijk of plaats
in een zaal waar toezicht wordt gehouden door een medewerker die de patiënten
kent, of op de afdeling zelf. De vorenstaande situatie ligt in een penitentiaire
inrichting anders omdat gedetineerden daar vaak korte tijd verblijven en er
geen intensieve band is opgebouwd tussen personeel en gedetineerden. Bovendien
zijn de bewaarders die bij het bezoek aanwezig zijn, over het algemeen niet
ook de bewaarders van de afdeling waarop de gedetineerden verblijven.De leden van de CDA-fractie vragen bijzondere aandacht voor jeugdigen.
Zo komt het regelmatig voor dat een jeugdige in een gesloten inrichting de
leeftijd bereikt waarop voor hem of haar een identificatieplicht geldt en
dan ontstaan er problemen. Het blijkt behoorlijk ingewikkeld om een identiteitsdocument
met recente (geaccepteerde) pasfoto te verkrijgen, nog afgezien van het feit
dat een document van een jeugdige snel veroudert en de identificatiefunctie
daardoor verloren gaat. Deze leden verzoeken de regering hier bijzondere aandacht
aan te besteden en vragen of zij daartoe bereid is.Indien een jeugdige in een inrichting de leeftijd bereikt van 14 jaar –
dat is de leeftijd waarop waarvoor hem de plicht geldt tot het tonen van een
identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 2 van de Wet op de identificatieplicht –
en het voor hem van belang is dat hij daarover al in de inrichting beschikt,
is het gebruikelijk dat de inrichting de jeugdige in staat stelt, bijvoorbeeld
door middel van begeleid verlof, een identiteitsbewijs bij het gemeentehuis
aan te vragen en op te halen. Deze situatie doet zich overigens heel weinig
voor, omdat er niet veel 12- en 13-jarigen in een justitiële jeugdinrichting
verblijven. Het feit dat een foto van een jeugdige op een identiteitsbewijs
sneller veroudert dan van een volwassene, leidt er niet toe dat dit bewijs
daardoor ook zijn identificatiefunctie verliest. Een reisdocument van een
jeugdige heeft ingevolge de Paspoortwet namelijk dezelfde geldigheidsduur
als een reisdocument van een volwassene. Zo heeft een paspoort of een identiteitskaart
voor iedere Nederlander, ongeacht zijn leeftijd, een geldigheidsduur van vijf
jaar.Het bevreemdt de leden van de CDA-fractie dat de keuze is gemaakt om de
Halt-bureaus uit te sluiten van de verplichting om de identiteit van de jongeren
die zich bij deze bureaus melden te verifiëren. Hiermee lijkt het belang
van Halt te worden gemarginaliseerd, alsof het niet zo erg is dat een ander
de Halt-afdoening of Stop-reactie uitvoert. De leden van de CDA-fractie betreuren
dat en verzoeken de regering haar keuze te heroverwegen. Met de keuze om de
Halt-bureaus uit te sluiten van de verplichting om de identiteit van de jongeren
die naar deze bureaus worden doorverwezen, overeenkomstig de systematiek van
dit wetsvoorstel te verifiëren, heb ik geenszins tot uitdrukking willen
brengen dat ik het niet van belang acht dat de identiteit van deze jongeren
wordt geverifieerd. Hun identiteit wordt daarom in het eerste contact met
de opsporingsambtenaar overeenkomstig de systematiek van dit wetsvoorstel
vastgesteld. Verder zal een medewerker van een Halt-bureau nagaan of de jongere
die zich meldt, ook de jongere is die zich behoort te melden. Ik acht het
alleen om de redenen die ik in paragraaf 6.5.6 van de memorie van toelichting
heb genoemd, niet noodzakelijk en vooral ook disproportioneel om de identiteit
van de jongere te controleren met behulp van vingerafdrukken, of indien deze
bij het eerste contact met de opsporingsambtenaar niet zijn genomen, met behulp
van een identiteitsbewijs. De inzet van vingerafdrukken is een te zwaar middel
voor jongeren ten aanzien van wie juist wordt beoogd hen via een buiten-justitiële
afdoening buiten het strafrecht te houden. Bovendien zijn in het overgrote
deel van de gevallen de ouders van de jongeren bij de Halt-afdoening betrokken,
waardoor de kans op persoonsverwisseling of identiteitsfraude niet of nauwelijks
aanwezig is. Daar komt bij dat, indien in het dossier van een jongere een
foto aanwezig is omdat deze in het contact met de opsporingsambtenaar
is genomen, een medewerker van een Halt-bureau zonodig aan de hand van die
foto kan zien of de jongere de juiste jongere is.De leden van de SP-fractie vragen of de regering het uitgangspunt onderschrijft
dat verificatie van de identiteit door middel van vingerafdrukken in een eigen
systeem in penitentiaire inrichtingen een verregaande bescherming van deze
gegevens vergt, zeker wanneer de vingerafdrukken een grotere rol gaan spelen
in de strafrechtsketen. In dat verband vragen deze leden welke waarborgen
geboden worden.Ik onderschrijf de gedachte van de leden van de SP-fractie dat de vingerafdrukken
die in het eigen systeem van de penitentiaire inrichtingen worden verwerkt,
bescherming behoeven. Die bescherming acht ik van belang omdat het hier in
termen van de Wet bescherming persoonsgegevens gaat om zogenaamde gevoelige
persoonsgegevens, niet omdat, zoals deze leden stellen, de vingerafdrukken
een grotere rol gaan spelen in de strafrechtsketen. De vingerafdrukken die
in het eigen systeem van de penitentiaire inrichtingen worden opgeslagen,
zullen anders dan de vingerafdrukken die in het politiële vingerafdrukkenbestand
HAVANK worden opgeslagen, alleen maar binnen de inrichting worden gebruikt
en niet ook ten behoeve van de rest van de strafrechtsketen, zoals de leden
van de SP-fractie lijken te veronderstellen. Niettemin zal ter bescherming
van de persoonlijke levenssfeer van de veroordeelden in passende waarborgen
ten aanzien van deze vingerafdrukken worden voorzien. Zo zal bij algemene
maatregel van bestuur worden geregeld dat voor het bewaren van de vingerafdrukken
dezelfde bewaartermijn geldt als voor het bewaren van het penitentiair dossier
van de veroordeelde en wie toegang heeft tot de vingerafdrukken. Verder zullen
de vingerafdrukken op grond van artikel 13 van de Wet bescherming persoonsgegevens
goed worden beveiligd tegen misbruik.Het maatschappelijk belang verlangt dat diegene aan wie een taakstraf
is opgelegd deze ook zelf uitvoert. De leden van de SP-fractie vragen of de
regering de mening deelt dat, wanneer steekproefsgewijze controles in de toekomst
uitwijzen dat er veelvuldig fraude plaatsvindt, opnieuw zal moeten worden
overwogen of andere verificatiemethoden noodzakelijk zijn bij het uitvoeren
van taakstraffen. Mocht een dergelijke situatie zich voordoen, dan zou overwogen
kunnen worden om het aantal steekproeven op te voeren of de controles bij
de organisaties waar de taakstraf wordt uitgevoerd, standaard te houden.De leden van de VVD-fractie kunnen instemmen met het feit dat de identificatieplicht
niet geldt tegenover een reclasseringsmedewerker of een medewerker van de
raad voor de kinderbescherming. Wel vragen zij wat de vervolgactie van de
officier van justitie dient te zijn indien een justitiabele zich ten opzichte
van een medewerker van de reclassering of van de kinderbescherming weigert
te identificeren. Vooropgesteld moet worden dat niet in alle gevallen van
weigering om een identiteitsbewijs over te leggen sprake hoeft te zijn van
twijfel omtrent de identiteit van betrokkene, laat staan van identiteitsfraude.
Dat neemt niet weg dat problemen bij de verificatie van de identiteit van
een verdachte of veroordeelde onder omstandigheden ertoe kunnen leiden dat
een strafzaak niet goed afgewikkeld kan worden. Bijvoorbeeld: een rapport
kan niet worden opgemaakt of een taakstraf kan niet worden tenuitvoergelegd.
Dat zal aan de officier van justitie gemeld moeten worden en deze zal naar
bevind van zaken dienen te handelen. Algemene regels kunnen daarvoor niet
worden gegeven. Het principe zal moeten zijn dat getracht wordt alsnog de
zaak tot een goed einde te brengen; daartoe zal de juiste verdachte of veroordeelde
gevonden moeten worden. In een aantal gevallen zal het ook mogelijk zijn dat
ondanks gerezen twijfel over de identiteit van een verdachte
of veroordeelde de zaak normaal afgewikkeld kan worden. In die gevallen zal
de twijfel alleen aan de Justitiële Informatiedienst gemeld moeten worden.Verder verwijs ik hier graag naar het antwoord dat ik verderop in deze
paragraaf geef op de vraag van deze leden of nogmaals kan worden aangegeven
in welke gevallen er een identificatieplicht en een verificatiemoment is in
de contacten met de reclassering en de raad voor de kinderbescherming.De leden van de VVD-fractie zouden graag meer inzicht krijgen in de uitvoering
van de identiteitsvastelling in de praktijk, bijvoorbeeld de verificatie bij
uitvoering van taakstraffen. De wijze waarop de uitvoering van de identiteit
per strafrechtsketenpartner zal worden vastgesteld, is onder meer beschreven
in de paragrafen 6.2 en 6.5 van de memorie van toelichting. In de paragrafen
6.5.4 en 6.5.5 is de procedure uiteengezet die zal worden gevolgd bij het
verifiëren van de identiteit van een taakgestrafte door de reclassering
en de raad voor de kinderbescherming. Kortheidshalve verwijs ik daarnaar.De leden van de VVD-fractie vragen of de conclusie van deze leden klopt
dat van een ieder die in een penitentiaire inrichting, een instelling voor
tbs’ers (ook een psychiatrisch ziekenhuis) of een justitiële jeugdinrichting
wordt geplaatst een SKN is opgemaakt en dat hierbij in ieder geval foto en
vingerafdrukken zijn opgenomen en zo neen, waarom niet. Deze conclusie klopt
voor een ieder die in een door de leden van de VVD-fractie genoemde inrichting
is opgenomen en die voor zijn opname, nadat het wetsvoorstel tot wet is verheven
en in werking is getreden, was aangehouden voor een misdrijf waarvoor voorlopige
hechtenis mogelijk is of over wiens identiteit in verband met een ander misdrijf
dan een voorlopig-hechtenis-misdrijf of overtreding twijfels waren gerezen.
Een persoon die zich al ergens in het strafrechtelijk traject bevindt op het
moment dat het wetsvoorstel tot wet is verheven en in werking treedt, heeft
geen SKN, maar wel een VIP-nummer. Aan hem zal pas een SKN wordt toegekend
indien hij een nieuw strafbaar feit begaat en een opsporingsambtenaar zijn
identiteit overeenkomstig de systematiek van de wet heeft vastgesteld. Van
iedere veroordeelde die op het moment dat het wetsvoorstel tot wet is verheven
en in werking treedt, in een inrichting verblijft of die op een later moment
in die inrichting wordt geplaatst, wordt ten behoeve van het gebruik in die
inrichting vingerafdrukken en foto’s genomen en verwerkt in een eigen
systeem. De vingerafdrukken worden vergeleken met de vingerafdrukken die in
HAVANK zijn opgeslagen, als van hem op basis van het huidige artikel 61a Sv
dan wel op grond van het voorgestelde artikel 55c, tweede of derde lid, Sv
vingerafdrukken zijn genomen en verwerkt. Het vorenstaande geldt niet ten
aanzien van de veroordeelde die in een psychiatrisch ziekenhuis verblijft.
Bij een dergelijke veroordeelde worden slechts de vingerafdrukken genomen
en vergeleken indien eerder in een strafrechtelijk traject vingerafdrukken
zijn genomen en in HAVANK zijn verwerkt.Met betrekking tot de verificatie van jeugdigen merken de leden van de
VVD-fractie op dat de regels minder stringent ogen. In dat verband vragen
de leden van de VVD-fractie of nogmaals kan worden aangegeven in welke gevallen
er een identificatieplicht en een verificatiemoment is in de contacten met
de reclassering en de raad voor de kinderbescherming. Verder vragen deze leden
wat de gevolgen zijn wanneer deze medewerkers stuiten op een geval van persoonsverwisseling.
Daarnaast vragen zij of de regering met hen van mening is dat voor een correcte
vaststelling en verificatie van de identiteit van de jeugdige het wel van
belang is dat dit door de reclassering, Halt of de raad voor kinderbescherming
gecontroleerd wordt indien de ouders niet bij gesprekken aanwezig
zijn en zo neen, waarom niet.In antwoord op deze vragen merk ik het volgende op. In het wetsvoorstel
is voorgeschreven dat de identiteit van de verdachte of veroordeelde op belangrijke
momenten in het contact met de reclassering (zie de artikelen I, onder J,
K, M, P en Q, II, onder B, D, F, H tot en met K en O, VI, onder A, en VII,
onder B en C) en met de raad voor de kinderbescherming (artikel II, onder
L) behoeft te worden geverifieerd en dat de verdachte of veroordeelde daaraan
medewerking behoeft te verlenen. Het wetsvoorstel kent voor de verdachte of
veroordeelde dus wel een verplichting tot medewerking aan de verificatie van
zijn identiteit met behulp van zijn vingerafdrukken of een identiteitsbewijs.
Indien het een jeugdige betreft, geldt die verplichting ongeacht of de ouders
op enigerlei wijze betrokken zijn. De verplichting tot medewerking aan de
verificatie van de identiteit van de verdachte of veroordeelde is in het wetsvoorstel
veelal vorm gegeven als een voorwaarde waaronder een bepaalde sanctie dient
te worden uitgevoerd. Bijvoorbeeld, bij de tenuitvoerlegging van de taakstraf
is als voorwaarde gesteld dat betrokkene zijn medewerking verleent aan het
verifiëren van zijn identiteit. Indien de tot een taakstraf veroordeelde
geen medewerking verleent aan het vaststellen van zijn identiteit, meldt de
reclassering of de raad voor de kinderbescherming dit aan de officier van
justitie omdat hij niet aan de voorwaarde, hem opgelegd ter uitvoering van
de taakstraf heeft voldaan. De officier van justitie kan in dat geval de tenuitvoerleging
van de vervangende hechtenis (zie artikel II, onder G) of vervangende jeugddetentie
bevelen (zie artikel II, onder M).Indien de reclassering of de raad van de kinderbescherming bij de verificatie
van de identiteit van iemand op persoonsverwisseling stuit, zal zij dit melden
aan de officier van justitie en deze zal, zoals ik in deze paragraaf op een
eerdere vraag van de leden van de VVD-fractie heb geantwoord, naar bevind
van zaken dienen te handelen.Ook de identiteit van de jongeren die naar de Halt-bureaus worden doorverwezen,
wordt gecontroleerd, ook indien de ouders niet bij de gesprekken aanwezig
zijn. In het wetsvoorstel is, zoals ik eerder in deze paragraaf in reactie
op een vraag van de CDA-fractie heb aangegeven, er om de redenen die ik in
die reactie heb genoemd, alleen niet voor gekozen om de verificatie van de
identiteit van deze jongeren door de medewekers van de Halt-bureaus verplicht
te doen met behulp van vingerafdrukken of een identiteitsbewijs overeenkomstig
de systematiek van dit wetsvoorstel.De leden van de VVD-fractie vragen of aan jongeren van 12 jaar en ouder
bij het opstellen van het proces-verbaal, het nemen van de foto’s en
vingerafdrukken ook een SKN wordt toegekend. Verder vragen deze leden of het
SKN bewaard blijft indien het Halt-traject met goed gevolg is afgerond en
zo neen, waarom niet.Aan jongeren van 12 jaar en ouder wordt nadat een opsporingsambtenaar
hun identiteit heeft vastgesteld, een SKN toegekend. Dit SKN blijft bewaard
nadat zij de Halt-afdoening met goed gevolg hebben afgerond om later, indien
zij opnieuw een strafbaar feit begaan, te kunnen achterhalen of zij eerder
aan een Halt-project hebben deelgenomen en zo ja, binnen welk tijdsbestek
die deelname heeft plaatsgevonden.4.6. De Justitiële Informatiedienst; de voor
de identiteitsvaststelling relevante gegevensverwerkingDe leden van de VVD-fractie vragen op welke wijze de Justitiële Informatiedienst
gebruik zal kunnen maken van de gegevens waarover hij beheer voert, ten behoeve
van nadere opsporings- en vervolgingsonderzoeken. Graag ontvangen zij enige
toelichting op de taken en bevoegdheden van de dienst.In antwoord op deze vragen merk ik op dat de Justitiële Informatiedienst dienst geen bijzondere bevoegdheden krijgt, anders dan dat hij namens
de Minister van Justitie het SKN toekent aan een verdachte en daarmee de identiteit
van de verdachte bindend verklaart voor alle functionarissen en organen die
met de toepassing van het strafrecht zijn belast. Het is niet de taak van
deze dienst om de identiteit van een verdachte of veroordeelde vast te stellen;
dat is en blijft de taak van de uitvoerende functionarissen in het contact
met de justitiabele. De taken van de Justitiële Informatiedienst bestaan
uit het toekennen van de SKN’s en het beheren van de strafrechtsketendatabank.
Deze dienst ontvangt sets van identificerende persoonsgegevens en vergelijkt
(«matcht») deze met reeds geregistreerde identiteitsgegevens.
In geval van een match voegt zij de ontvangen gegevens toe aan de al geregistreerde
identiteit, en anders wordt een nieuwe identiteit aangemaakt (dat wil zeggen:
een nieuw SKN uitgegeven). Voor zover ten behoeve van de identiteitsvaststelling
strafvorderlijke bevoegdheden nodig zijn, kan de dienst een verzoek richten
tot de officier van justitie tot het (doen) instellen van een onderzoek waarbij
die bevoegdheden kunnen worden ingezet. Zo’n onderzoek zal dan worden
uitgevoerd door opsporingsambtenaren. Het wetsvoorstel brengt wat dit betreft
geen wijzigingen in het bestaande stelsel van bevoegdheden.4.7. Aanwijzing van de Minister van Justitie als
ID-autoriteit voor de strafrechtsketenDe leden van de ChristenUnie-fractie vragen de regering in te gaan op
de verhouding tussen verschillende bevoegdheden van de Minster van Justitie
als ID-autoriteit en de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
als verantwoordelijke voor HAVANK.De Minister van Justitie krijgt in dit wetsvoorstel de functie van ID-autoriteit
toebedeeld. Dat betekent dat hij straks de verantwoordelijkheid draagt voor
de toekenning en het beheer van de SKN’s en de overige identificerende
gegevens die in de strafrechtsketendatabank zullen worden verwerkt. Hij wordt
de functionaris die de identiteit van de verdachte bindend verklaart voor
alle functionarissen en organen die met de toepassing van het strafrecht zijn
belast. De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties blijft de
verantwoordelijkheid houden voor het verwerken van de vingerafdrukken van
verdachten. De vingerafdrukken zullen namelijk niet in de strafrechtsketendatabank
worden opslagen, maar blijven om de redenen die in paragraaf 6.6 van
de memorie van toelichting zijn genoemd, als vanouds opgeslagen in HAVANK.De leden van de SGP-fractie constateren dat voor de verwerking van dezelfde
soort gegevens twee ministers verantwoordelijk zijn. Zij doelen op het vingerafdrukkenbestand
HAVANK, waarvoor de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
verantwoordelijk is, en de foto’s van verdachten en veroordeelden en
de andere identificerende gegevens, waaronder vingerafdrukken, die in de strafrechtsketendatabank
worden verwerkt, waarvoor de Minister van Justitie verantwoordelijk is. Deze
leden vragen of het, gezien het feit dat het hier de verwerking van dezelfde
soort gegevens betreft, niet noodzakelijk dan wel gewenst is dat de verantwoordelijkheden
nader worden bepaald. Zoals ik hiervoor in het antwoord op de vraag van de
leden van de ChristenUnie-fractie tot uitdrukking is gebracht, zijn de verantwoordelijkheden
van beide ministers helder omlijnd. De Minister van Justitie komt de verantwoordelijkheid
toe voor het bindend verklaren van de identiteit van de verdachte voor alle
functionarissen en organen die met de toepassing van het strafrecht zijn belast,
door middel van het toekennen van een SKN, alsmede de verantwoordelijkheid
voor de foto’s van verdachten en veroordeelden en de andere identificerende
gegevens die in de strafrechtsketendatabank worden verwerkt,
terwijl de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties de verantwoordelijkheid
heeft voor het verwerken van de vingerafdrukken van verdachten in HAVANK.4.8. Bewaren en vernietigen van foto’s, vingerafdrukken,
strafrechtsketennummers, justitiële en strafvorderlijke gegevens en DNA-profielenDe leden van de CDA-fractie merken op dat de regering op advies van de
Raad van State de bewaartermijnen van de SKN’s, de vingerafdrukken de
foto’s en de justitiële en strafvorderlijke gegevens bij personen
die niet langer verdacht worden, heeft heroverwogen. Deze leden kunnen zich
hier in beginsel in vinden. Wel vragen zij zich af of, zodra het wetsvoorstel
over de herzieningsprocedure is afgerond, onderhavige wet niet meteen weer
zal moeten worden gewijzigd omdat dan alsnog een belang ontstaat bij het langer
bewaren van gegevens. De leden van de CDA-fractie horen graag hoe de regering
dit beoordeelt, mede gelet op het feit dat, nu de justitiële en strafvorderlijke
gegevens wel bewaard blijven, een heel principieel argument voor schrappen
van vingerafdrukken en foto’s moeilijk vol te houden lijkt.De introductie van de mogelijkheid van een herziening ten nadele, zoals
voorgesteld in het voorstel van Wet hervorming herzieningsregeling dat ik
onlangs in concept voor advies heb voorgelegd aan diverse organisaties, maakt
een langere opslag van foto’s en vingerafdrukken niet nodig. Indien
de voortzetting van de vervolging wordt hernieuwd en de verdachte in dat kader
wordt aangehouden, biedt het voorgestelde artikel 55c, tweede lid, Sv de mogelijkheid
om van de verdachte opnieuw foto’s en vingerafdrukken te nemen. Bovendien
vind ik het ook niet proportioneel dat ten behoeve van de uitzonderlijke gevallen
waarin na een onherroepelijke niet-veroordelende uitspraak een herziening
wordt aangevraagd en waarin het herzieningsverzoek gegrond wordt verklaard,
de foto’s en vingerafdrukken te bewaren van een ieder die wordt vrijgesproken
of ontslagen van alle rechtsvervolging waarbij geen maatregel is opgelegd.
Dit geldt des te meer omdat deze persoonsgegevens niet primair verzameld zijn
met het oog op een bewijsrechtelijke functie.Anders dan de leden van de CDA-fractie veronderstellen, wordt het SKN
van personen die niet langer als verdachte van een strafbaar feit kunnen worden
aangemerkt, wel bewaard. Het SKN vormt namelijk de sleutel tot de justiële
en strafvorderlijke gegevens en deze gegevens zijn sinds jaar en dag uitgezonderd
van de regel dat deze vernietigd dienen te worden zodra er sprake is van een
omstandigheid dat betrokkene niet langer als verdachte van een strafbaar feit
kan worden aangemerkt. De reden daarvoor is dat het bewaren van deze gegevens
van belang kan zijn om op een later moment volledig inzicht te kunnen hebben
in het strafrechtelijk verleden van betrokkene.De leden van de PvdA-fractie vragen of de vier genoemde omstandigheden
op grond waarvan nu vingerafdrukken uit HAVANK kunnen worden verwijderd, ook
gelden voor de vingerafdrukken die op grond van het onderhavige wetsvoorstel
worden verzameld. Deze omstandigheden zijn gedeeltelijk verwerkt in de nieuwe
bewaartermijnen, die voor de vingerafdrukken gaan gelden en die in paragraaf 6.8
van de memorie van toelichting zijn beschreven. Op een viertal punten zullen
de nieuwe bewaartermijnen van vingerafdrukken afwijken van de huidige bewaartermijnen.
In de eerste plaats geldt voor het bewaren van de vingerafdrukken niet langer
een termijn van dertig jaar, maar worden de bewaartermijnen van de vingerafdrukken
gedifferentieerd naar de zwaarte van het misdrijf terzake waarvan een verdenking
bestaat of waarvoor veroordeeld is en zijn voorts afhankelijk van recidive
en de duur van de opgelegde gevangenisstraf of vrijheidsbenemende maatregel.
In de tweede plaats worden de vingerafdrukken niet langer meer
direct na het overlijden van de verdachte of veroordeelde vernietigd, maar,
al naar gelang de zwaarte van het misdrijf, twaalf of twintig jaar na diens
overlijden. In de derde plaats worden vingerafdrukken niet standaard meer
vernietigd bij ontslag van rechtsvervolging, maar blijven zij bewaard indien
daarbij een maatregel als bedoeld in artikel 37, 37a juncto 37b of 38,
38m of 77s Sr is opgelegd. In de vierde en laatste plaats worden de vingerafdrukken
in meer omstandigheden waarin iemand niet langer als verdachte van een strafbaar
feit kan worden aangemerkt, vernietigd dan thans het geval is, bijvoorbeeld
ook indien een verdachte een kennisgeving van niet verdere vervolging heeft
gekregen of onherroepelijk buiten vervolging is gesteld.De leden van de PvdA-fractie vragen hoeveel van de aanvankelijk in HAVANK
opgenomen vingerafdrukken, er nu vanwege de vier genoemde omstandigheden op
grond waarvan vingerafdrukken uit HAVANK kunnen worden verwijderd, uit die
databank worden verwijderd.Bij de beantwoording van deze vraag wordt ervan uitgegaan dat de leden
van de PvdA-fractie doelen op de omstandigheden die worden genoemd in de Aanwijzing
afloopberichten van het College van procureurs-generaal aan de beheerders
van politieregisters van 29 juni 1999 (Stcrt. 1999, 137). Het betreft
hier vier omstandigheden, te weten sepot 01 (waaronder wordt verstaan de situatie
dat iemand achteraf ten onrechte als verdachte is aangemerkt), vrijspraak
of ontslag van rechtsvervolging, onrechtmatig verkregen bewijs en aanzienlijke
discrepantie tussen de gegevens die zijn opgeslagen in de registratie en de
veroordeling. Het Korps landelijke politiediensten houdt op dit moment geen
registratie bij van de gevallen waarin vingerafdrukken worden verwijderd,
dus ook niet ten aanzien van de vier genoemde omstandigheden. De achtergrond
daarvan is de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van betrokkenen.
Indien wordt bijgehouden dat van een bepaalde persoon de vingerafdrukken zijn
verwijderd en vernietigd, zou via een omweg kunnen worden vastgesteld dat
er van die persoon gegevens in HAVANK waren verwerkt. Niettemin is met enige
inspanning en deels op basis van herinnering getracht enig cijfermateriaal
te verzamelen. Daaruit blijkt dat in 2006 ten aanzien van ongeveer 22 gevallen
van sepot 01 de vingerafdrukken zijn vernietigd. Vanaf 2007 tot heden
heeft het Korps landelijke politiediensten geen afloopberichten ontvangen
om ten aanzien van gevallen van sepot 01 vingerafdrukken te vernietigen. Verder
zijn er in de afgelopen jaren waarschijnlijk in een enkel geval vanwege onrechtmatig
verkregen bewijs vingerafdrukken vernietigd. Bovendien zijn er in 2001 na
een rechterlijke uitspraak ruim honderd vingerafdrukken vernietigd die achteraf
onrechtmatig ten tijde van de Eurotop waren genomen na aanhouding wegens verdenking
van het misdrijf, bedoeld in artikel 140 van het Wetboek van Strafrecht. Tot
slot zijn nog nooit vingerafdrukken vernietigd «wegens aanzienlijke
discrepantie tussen de gegevens die zijn opgeslagen in de registratie en de
veroordeling». Deze vernietigingsgrond is feitelijk een dode letter,
omdat een dergelijke discrepantie zich niet kan voordoen bij vingerafdrukken.
Tussen de verwerking van de vingerafdrukken en de veroordeling bestaat namelijk
geen verband. De leden van de PvdA-fractie lezen dat naarmate een betrokkene
een zwaarder delict heeft begaan, de bewaartermijnen van de gegevens langer
worden. In dat verband vragen zij of overwogen is om daar nog een tweede differentiatie
in bewaartermijnen aan toe te voegen, in de zin dat de gegevens van minderjarigen
korter zouden moeten worden bewaard dan die van volwassenen. Een dergelijke
differentiatie is niet overwogen omdat het voor minderjarige verdachten en
veroordeelden, evenals voor meerderjarige verdachten en veroordeelden, bijvoorbeeld
van belang is dat hun identiteit op deugdelijke wijze kan worden gesteld,
dat door hen gepleegde misdrijven op efficiënte wijze kunnen worden opgehelderd
en dat met de bepaling van de strafmaat rekening kan worden gehouden met het
feit dat zij al eerder een strafbaar feit hebben gepleegd. Het
bewaren van hun gegevens is met het oog daarop nodig. De kans op recidive
is bij minderjarigen immers helaas, net zoals bij meerderjarigen, aanwezig.
Om deze redenen gelden op dit moment ook geen andere termijnen voor het bewaren
van de gegevens van minderjarige justitiabelen dan voor de meerderjarige justitiabelen.De leden van de SP-fractie vragen in hoeverre er van minderjarigen van
wie verplicht DNA zal worden afgenomen, ook vingerafdrukken zullen worden
genomen en of de regering dat ook noodzakelijk en wenselijk vindt. De gevallen
waarin celmateriaal ten behoeve van DNA-onderzoek mag worden afgenomen, wijken
af van de gevallen waarin op grond van het wetsvoorstel vingerafdrukken worden
genomen, omdat de voorwaarden waaronder celmateriaal en vingerafdrukken worden
genomen, van elkaar verschillen. Vingerafdrukken, en ook foto’s, worden
op grond van het wetsvoorstel altijd genomen van verdachten die zijn aangehouden
wegens een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis mogelijk is en bij twijfel
over de identiteit van verdachten wegens een ander misdrijf of overtreding.
Dit is noodzakelijk en ook in overeenstemming met artikel 8 EVRM omdat het
niet in alle gevallen toereikend is om de identiteit van een verdachte of
veroordeelde vast te stellen aan de hand van een identiteitsbewijs. De vingerafdrukken
die aan het begin van het traject zijn genomen, worden tijdens de andere fasen
van de strafrechtelijke procedure of tijdens een latere strafrechtelijke procedure
gebruikt om de identiteit van de verdachte of veroordeelde te kunnen verifiëren.Voor het afnemen van celmateriaal voor DNA-onderzoek ligt de situatie
anders. Celmateriaal wordt alleen maar afgenomen ten behoeve van opsporings-
en vervolgingsdoeleinden en niet louter voor identificatiedoeleinden. Om die
reden kan celmateriaal bij verdachten in het voorbereidend onderzoek slechts
worden afgenomen indien dat in het belang van het onderzoek is. Daarnaast
dienen er tegen de verdachten ernstige bezwaren te bestaan en dient op hen
een verdenking te rusten van een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis mogelijk
is. Verder verplicht de Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden van iedere veroordeelde
die onder de reikwijdte van die wet valt, de afname van celmateriaal te bevelen,
voor zover in het voorbereidend onderzoek nog geen DNA-profiel van hem is
verwerkt, of het redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken
van zijn DNA-profiel, gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden
waaronder het misdrijf is gepleegd, niet van betekenis zal kunnen zijn voor
de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van
betrokkene.De leden van de SP-fractie vragen of de regering het ook noodzakelijk
en wenselijk vindt de vingerafdrukken van minderjarigen op te slaan. Zoals
uit de reactie die ik op een vraag van de leden van de PvdA-fractie over differentiatie
van bewaartermijnen van gegevens van minderjarigen in deze paragraaf heb gegeven,
tot uitdrukking komt, luidt het antwoord op de vraag van de leden van de SP-fractie
bevestigend. Graag verwijs ik deze leden verder naar die reactie.De leden van de SP-fractie vragen of de regering het gewenst acht dat
er een differentiatie komt in bewaartermijnen van meerderjarigen en minderjarigen,
nu de wet voor bijvoorbeeld het opslaan van DNA-profielen geen onderscheid
maakt. Voor een antwoord op deze vraag verwijs ik deze leden graag naar het
antwoord dat ik in deze paragraaf heb gegeven op een soortgelijke vraag van
de leden van de PvdA-fractie. Daaruit blijkt dat ik geen aanleiding zie de
voorgestelde bewaartermijnen voor de gegevens die over minderjarigen in de
strafrechtsketendatabank, HAVANK, de DNA-databank voor strafzaken en de justitiële
documentatie zijn verwerkt anders te stellen dan voor meerderjarigen. De leden van de VVD-fractie stellen dat uit de toelichting volgt dat het
SKN bewaard zal worden indien een persoon niet langer als verdachte wordt
aangemerkt, maar dat gegevens als foto’s en vingerafdrukken wel worden
vernietigd. Deze leden vragen op welke wijze een juiste vaststelling van de
identiteit van deze persoon bij een eventuele volgende verdenking afdoende
kan worden vastgesteld als er wel een SKN is, maar controlegegevens ontbreken.
Indien betrokkene opnieuw een strafbaar feit pleegt waarvoor voorlopige hechtenis
mogelijk is en hij voor dat feit wordt aangehouden, worden wederom foto’s
en vingerafdrukken van hem genomen. Ook indien hij recidiveert wegens een
ander misdrijf of overtreding en er twijfel bestaat over zijn identiteit,
worden zijn foto’s en vingerafdrukken genomen. Zijn foto’s en
vingerafdrukken worden gekoppeld aan het SKN dat voor het eerdere feit aan
hem was toegekend.De leden van de ChristenUnie-fractie vragen hoe lang het duurt voordat
de vingerafdrukken en foto’s van een verdachte feitelijk worden verwijderd
als betrokkene niet verder vervolgd wordt, de zaak tegen hem geëindigd
is of hij vrijgesproken is. In de algemene maatregel van bestuur die op basis
van de voorgestelde artikelen 27b, vijfde lid, en 55c, vijfde lid, zal worden
opgesteld, zal, naar analogie van artikel 17, eerste lid, van het Besluit
DNA-onderzoek in strafzaken, worden geregeld dat de foto’s en vingerafdrukken
terstond zullen worden vernietigd nadat de beheerder van de strafrechtsketendatabank
en de beheerder van HAVANK een kennisgeving van de Justitiële Informatiedienst
hebben ontvangen.5. Toetsing aan grondrechten en algemene rechtsbeginselenGezien het feit dat onder deskundigen het niet zo vanzelfsprekend is dat
verdachten worden verplicht vingerafdrukken af te geven, lijkt het de leden
van de PvdA-fractie goed dat de regering ingaat op de verplichting uit dit
wetsvoorstel om vingerafdrukken af te geven en het nemo teneturbeginsel. De
leden verzoeken de regering om tevens artikel 6 van het Europees Verdrag tot
bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM)
en de interpretatie van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM)
van het nemo teneturbeginsel in relatie tot het verplicht afgeven van vingerafdrukken
nader te belichten. In dat verband vragen zij of er Europese jurisprudentie
bekend is dat het afnemen en bewaren van vingerafdrukken zou kunnen belemmeren.
Het nemo teneturbeginsel wordt door de Hoge Raad omschreven als het beginsel
dat een verdachte niet mag worden verplicht actief mee te werken aan hetgeen
tot zijn veroordeling kan leiden. De verplichting tot het afstaan van vingerafdrukken
vormt geen inbreuk op het nemo teneturbeginsel omdat er voor de verdachte
geen sprake is van een verplichting tot actieve medewerking aan zijn veroordeling.
Het arrest Saunders ondersteunt het standpunt dat het nemen van vingerafdrukken
geen inbreuk maakt op het nemo teneturbeginsel voor zover dat in artikel 6
van het EVRM besloten ligt. In de zaak Saunders oordeelde het EHRM (EHRM NJ
1996, 225) namelijk dat het recht om zichzelf niet te hoeven belasten zich
in eerste instantie richt op het recht om te zwijgen. Het recht strekt zich
niet uit tot bewijsmateriaal dat onder dwang in een strafrechtelijke procedure
is verkregen, maar onafhankelijk van de wil van de verdachte bestaat. Het
EHRM noemt daarbij als voorbeelden: inbeslaggenomen documenten, ademlucht,
bloed- en urinemonsters en lichaamsmateriaal voor DNA-onderzoek. Deze beperking
van het recht om zichzelf niet te hoeven belasten valt goed te begrijpen in
het licht van een belangrijke, door het Hof genoemde functie van dit recht:
het voorkomen van rechterlijke dwalingen. Onder dwang verkregen mondelinge
verklaringen kunnen tot rechterlijke dwalingen leiden; vingerafdrukken veranderen
niet al naar gelang deze vrijwillig of onder dwang worden afgestaan. Het nemen
van vingerafdrukken van een verdachte levert naar mijn mening
dan ook geen schending van het nemo teneturbeginsel op.Verder is er geen Europese jurisprudentie bekend op grond waarvan het
bewaren van vingerafdrukken niet zou zijn toegestaan. Zoals in paragraaf 7.1
van de memorie van toelichting is aangegeven, levert het nemen en bewaren
van vingerafdrukken geen strijd op met artikel 8 van het EVRM dat de verdachte
bescherming biedt tegen een willekeurige inbreuk op de onaantastbaarheid van
zijn lichaam en zijn persoonlijke levenssfeer.6. Organisatorische en financiële consequentiesDe leden van de PvdA-fractie wensen de proportionaliteit van het onderhavige
wetsvoorstel ook te toetsen aan de financiële kosten die daarmee gemoeid
zijn. Deze leden lezen dat voor de minimumvariant de kosten voor de periode
2008–2012 op € 38 miljoen worden begroot (blz. 61 van de toelichting).
Zij vragen wat die minimumvariant inhoudt en of er ook een maximumvariant
bestaat. Verder vragen zij wat de verschillen tussen die varianten zijn en
welke kosten daarmee gemoeid zijn. Zij vragen of de kosten ook hoger dan € 38
miljoen kunnen uitvallen en zo ja, tot hoeveel die maximaal kunnen oplopen.In de memorie van toelichting zijn de kosten van de invoering van het
wetsvoorstel opgenomen voor zover die op dat moment bekend waren en voor zover
ze door het ministerie van Justitie zouden worden gedekt. Inmiddels is de
voorbereiding van de invoering gevorderd en kan meer gezegd worden over de
kosten en de dekking hiervan. De invoering van het wetsvoorstel hangt nauw
samen met de uitvoering van twee andere projecten: de vervanging van HAVANK
en het project basisvoorziening Biometrie van de Dienst Justitiële Inrichtingen.
Bij het opstellen van de eisen die voor het nieuwe HAVANK dienen te gelden,
is rekening gehouden met de consequenties die de invoering van het wetsvoorstel
heeft. Het project basisvoorziening Biometrie is primair gericht op verbetering
van de interne bedrijfsvoering van de inrichtingen. In de raming van € 38
miljoen zijn de kosten van beide projecten maar voor een gering deel aangemerkt
als direct toerekenbaar aan de invoering van het wetsvoorstel. Het gaat alleen
om programmakosten (overleg, afstemming) en een klein deel van de investeringen
in apparatuur bij de Dienst Justitiële Inrichtingen. Beide projecten
kennen een eigen projectbegroting en dekking. Het programma HAVANK wordt bekostigd
door het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. De kosten
van dit project bedragen conform de raming van februari 2008 € 27
miljoen (periode 2006–2009). Het project basisvoorziening Biometrie
DJI wordt bekostigd door het ministerie van Justitie. De kosten bedragen in
de periode 2007–2013 € 31 miljoen. Een maximumraming van de
kosten bestaat niet, wel het hiervoor genoemde totaal van uitgaven van het
brede programma, waarin biometrische kenmerken en technologieën worden
ingezet in de werkprocessen bij de partners in de strafrechtsketen. Aangezien
de kosten kennelijk worden begroot vanaf 2008 vragen de leden van de
PvdA-fractie of de kosten voor het begrotingsjaar 2008 al geraamd zijn in
de rijksbegroting voor dat jaar. Zo ja, op welke departementale begrotingen
en bij welke artikelen kan die raming worden teruggevonden en voor hoeveel
is er per begrotingsartikel begroot. Verder vragen zij op welke concrete begrotingsposten
de kosten voor het begrotingsjaar 2009 zullen worden geboekt.De centraal door justitie te maken kosten voor de invoering van het wetsvoorstel
komen ten laste van artikel 13.3.1 (rechtshandhaving). In 2008 gaat het in
de stand per 1 juli 2008 om een bedrag van € 5,4 miljoen. Uitgaven
voor randapparatuur en lokale invoeringskosten worden verantwoord bij de betreffende
ketenpartners: het gevangeniswezen (artikel 13.4 justitiebegroting) en bij
de politie (artikel 2 BZK-begroting). Bij de opstelling van de justitiebegroting
2008 waren bedragen nog niet toegedeeld. De leden van de SP-fractie vragen of de regering kan aangeven of de invoering
van de maatregelen zal leiden tot een vermindering van capaciteitsbehoefte
en zo ja, op welke termijn. Een dergelijke vermindering zo kan in reactie
op deze vraag worden opgemerkt hoeft zeker niet uitgesloten te worden. Naar
verwachting zal zich dit echter pas op de wat langere termijn (kunnen) voordoen.
In het begin zal immers een groot deel van de verdachten nog volgens het nieuwe
wetsvoorstel geïdentificeerd en geregistreerd moeten worden. Na verloop
van tijd zal echter in veel gevallen kunnen worden volstaan met een eenvoudige
verificatie. Om de bepaling van de capaciteitsbehoefte te ondersteunen is
een simulatiemodel ontwikkeld. Dit model maakt het mogelijk om op basis van
vooraf ingevoerde aannames door te rekenen hoeveel capaciteit gemoeid zal
zijn met de nieuwe werkwijze conform het wetsvoorstel en het protocol en zal
per regio c.q. arrondissement worden gebruikt bij de implementatie.De regering spreekt van de kosten van een minimumvariant die € 38
miljoen bedragen. De leden van de SP-fractie vragen of deze minimumvariant
een reële inschatting van de kosten inhoudt of dat met hogere kosten
rekening moet worden gehouden. Verder vragen zij in hoeverre in deze minimumvariant
de projectorganisatie van het ministerie opgenomen zijn.Voor het antwoord op de eerste vraag wordt verwezen naar het antwoord
dat ik in deze paraggraaf heb gegeven op een soortgelijke vraag van de leden
van de PvdA-fractie. De kosten van de projectorganisatie zijn opgenomen in
de programmakosten, voor zover dit ingevuld wordt door externe projectmedewerkers.7. Artikelsgewijze toelichtingArtikel I, onder HArtikel 55c, vijfde lidDe leden van de VVD-fractie vragen welke gegevens van ongeïdentificeerde
personen in welke databanken worden opgenomen. In dat kader vragen zij of
de gegevens uit de databanken vermiste personen ook ter identificatie vergeleken
worden met gegevens in de (justitiële) DNA-databank en HAVANK en zo neen,
waarom niet.In de DNA-databank voor strafzaken worden de DNA-profielen van overleden
(on)geïdentificeerde slachtoffers van misdrijven waarvoor voorlopige
hechtenis mogelijk is, opgeslagen. Verder wordt in de DNA-databank voor vermiste
personen de DNA-profielen van vermiste personen en ongeïdentificeerde
lijken opgenomen die niet betrokken zijn bij een misdrijf. In die databank
zijn geen vingerafdrukken van vermiste of ongeïdentificeerde personen
opgenomen. Het is de bedoeling dat in het Wetboek van Strafvordering een wettelijke
grondslag wordt gecreëerd op basis waarvan de DNA-profielen uit de DNA-databank
voor strafzaken kunnen worden vergeleken met de DNA-profielen uit de DNA-databank
voor vermiste personen met als doel de identiteit van lijken te kunnen vaststellen.
De vingerafdrukken die in HAVANK worden opgeslagen, kunnen ook voor dat doel
worden gebruikt (zie het voorgestelde artikel 55c, vierde lid, Sv).Artikel XIIIDe leden van de ChristenUnie-fractie constateren dat de regering kiest
voor een gefaseerde invoering. Deze leden begrijpen de argumentatie daarvoor,
maar vragen de regering of zij wel duidelijkheid kan geven over de gewenste
einddatum van invoering. Om het wetsvoorstel op een goede wijze
te kunnen implementeren is een omvangrijk implementatietraject in gang gezet,
dat ertoe moet leiden dat de technische voorzieningen die een deugdelijke
identiteitsvaststelling zullen ondersteunen, binnen enige jaren gerealiseerd
zullen zijn. Bij de gefaseerde inwerkingtreding van het wetsvoorstel zal met
het tempo van de introductie van de technische voorzieningen rekening (moeten)
worden gehouden. Als gevolg daarvan kunnen over de gewenste einddatum van
invoering geen stellige uitspraken worden gedaan. De realisatie van de technische
voorzieningen is immers afhankelijk van tal van factoren, die niet allemaal
beheersbaar zijn. Zo heeft bijvoorbeeld de aanbesteding van de nieuwbouw van
HAVANK geleid tot een kort geding, hetgeen tot onvoorziene vertraging heeft
geleid. Het streven van de regering is echter vooralsnog nog steeds gericht
op implementatie van het gehele wetsvoorstel in 2010.De minister van Justitie,E. H. M. Hirsch Ballin XNoot1J.E.J. Prins en N.S. van der Meulen, Identiteitsdiefstal: lessen uit het
buitenland, Justitiële verkenningen, jrg. 2, nr. 7/2006, blz. 17.XNoot1Kamerstukken II, 2002/03, 28 600 VII, nr. 21, blz. 4. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31436-8.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl