Verdrag Nederland en Duitsland inzake wederzijdse bijstand bij o.m. invordering belastingschulden; 21 mei 1999; Brief minister met toelichtende nota bij dit verdrag (Trb. 1999, 113)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26809, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

30-09-1999

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26809 nr. 1;2

17-09-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamTOELICHTENDE NOTA§ 1. Inleiding§ 2. Verloop van de onderhandelingen§ 3. Koninkrijkspositie§ 4. Artikelsgewijze toelichting § 4.1 Onderwerp van het Verdrag en personen waarop
het Verdrag van toepassing is (artikel 1)§ 4.2 Belastingen waarop het Verdrag van toepassing
is (artikel 2)§ 4.3 Begripsbepalingen (artikel 3)§ 4.4 Invordering van belastingvorderingen (artikel
4)§ 4.5 Verjaringstermijnen (artikel 5)§ 4.6 Prioriteit (artikel 6)§ 4.7 Uitstel van betaling (artikel 7)§ 4.8 Conservatoire maatregelen (artikel 8)§ 4.9 Uitreiking van documenten (artikel 9)§ 4.10 Inhoud, omzetting en beantwoording van een
verzoek (artikel 10)§ 4.11 Grenzen aan de verplichting tot het verlenen
van bijstand (artikel 11)§ 4.12 Uitwisseling van inlichtingen (artikel 12)§ 4.13 Geheimhouding en bescherming van gegevens
(artikel 13)§ 4.14 Rechtsmiddelen (artikel 14)§ 4.15 Kosten (artikel 15)§ 4.16 Tenuitvoerlegging van het verdrag (artikel
16)§ 4.17 Inwerkingtreding (artikel 17)§ 4.18 Geldigheidsduur (artikel 18)
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26809Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 809Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland
inzake de wederzijdse administratieve bijstand bij de invordering van belastingschulden
en de uitreiking van documenten; 's-Gravenhage, 21 mei 1999nr. 2nr. 1BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 17 september 1999Ter griffie van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontvangen
op 21 september 1999.De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke goedkeuring van de Staten-Generaal
wordt onderworpen kan door of namens één van de Kamers of door
ten minste vijftien leden van de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven uiterlijk op 21 oktober 1999.Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste
lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van State
gehoord, heb ik de eer U hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen
het op 21 mei 1999 te 's-Gravenhage tot stand gekomen verdrag tussen het Koninkrijk
der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland inzake de wederzijdse administratieve
bijstand bij de invordering van belastingschulden en de uitreiking van documenten
(Trb. 1999, 113)1.Een toelichtende nota bij dit verdrag treft U eveneens hierbij aan.De goedkeuring wordt alleen voor Nederland gevraagd.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen TOELICHTENDE NOTA§ 1. InleidingHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt omdat het
zonder meer instemmend luidt (artikel 25a, vierde lid, onder b van de Wet
op de Raad van State).De structuur van de wereldeconomie kenmerkt zich door
een groeiende globalisering van economische activiteiten op alle terreinen.
Tegelijk met deze ontwikkeling kan een toename ontstaan van misbruik en oneigenlijk
gebruik van nationale belastingwetgeving en het net van belastingverdragen,
alsmede van grensoverschrijdende fraude in de vorm van het ontgaan van belastingbetaling.
Zoals opgemerkt in de Notitie Fiscaal verdragsbeleid (kamerstukken II 1996/97,
25 087, nr. 1) wil Nederland komen tot een intensivering van de aanpak
van grensoverschrijdende fraude. Dat vraagt om een effectieve internationale
samenwerking. In dit kader worden, waar mogelijk, in bilaterale belastingverdragen
bepalingen opgenomen die voorzien in de uitwisseling van inlichtingen, en
het verder ontwikkelen van internationale invorderingsmogelijkheden. Door
het uitwisselen van gegevens maar ook door de mogelijkheid om internationaal
in te vorderen kan het ontgaan van belastingen en fraude worden voorkomen
en bestreden, en wordt tevens voorkomen dat ten gevolge daarvan concurrentieverhoudingen
worden verstoord. In dit verband zij er op gewezen dat reeds van het enkele
bestaan van de mogelijkheid om aan andere landen bijstand bij invordering
van belastingvorderingen te vragen een belangrijke preventieve werking ten
aanzien van grensoverschrijdende fraude uitgaat.Een recent voorbeeld van afspraken ten behoeve van internationale samenwerking
in dit kader is het multilaterale Verdrag inzake wederzijdse administratieve
bijstand in belastingzaken (Trb. 1991, 4; hierna aangeduid als «het
WABB-verdrag»). De behoefte aan samenwerking doet zich in het bijzonder
gevoelen in de verhouding tot de landen waarmee intensieve economische relaties
bestaan, zoals de buurlanden Duitsland en België (die overigens tot nu
toe geen van beide zijn toegetreden tot het WABB-verdrag). In de relatie tot
België vormt het Benelux-invorderingsverdrag (Trb. 1952, 137) reeds sedert
vele jaren een belangrijk sluitstuk in de bestrijding van het ontgaan van
belastingen. Waar in de relatie met Duitsland een soortgelijk instrument ontbreekt,
kon grensoverschrijdende fraude tot nu toe onvoldoende worden bestreden. Inmiddels
doet zich in de praktijk bij de bestrijding van grensoverschrijdende fraude
steeds vaker het gemis gevoelen aan de mogelijkheid om aan Duitsland te verzoeken
bijstand te verlenen bij de invordering van in Nederland verschuldigde belastingen.
In antwoord op vragen van leden van de Tweede Kamer der Staten-Generaal (kamerstukken
II 1994/95, Aanhangsel van de Handelingen, p.1989 e.v.) is door de Minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, mede namens de Staatssecretaris van
Financiën, te kennen gegeven dat de totstandkoming van een verdrag inzake
de bijstand bij invordering van belastingschulden een bijdrage zou kunnen
leveren voor de aanpak van belastingfraude door koppelbazen. In antwoord op
vragen van de leden van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, de heren Kamp
(brief van 24 maart 1997, kenmerk AFZ97/900), Reitsma (brief van 8 oktober
1997, kenmerk AFZ97/3229) en mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (brief van
10 februari 1998, kenmerk AFZ98/269), is door de Staatssecretaris van Financiën
mededeling gedaan van de voortgang in de besprekingen over de totstandkoming
van het voorliggende verdrag met Duitsland.Voorts zij vermeld dat ook in het merendeel van de recentere Nederlandse
bilaterale belastingverdragen bepalingen betreffende de bijstand bij invordering
van belastingschulden zijn opgenomen, zoals in de verdragen met Zweden (Trb.
1991, 108), de Verenigde Staten van Amerika (Trb. 1993, 77), Letland (Trb.
1994, 166), Oekraïne (Trb. 1995, 285), Finland (Trb. 1996, 60), Belarus
(Trb. 1996, 119), Denemarken (Trb. 1996, 210), de Russische Federatie (Trb.
1997, 30) en Canada (Trb. 1997, 258). Met het onderhavige verdrag wordt beoogd de hiervoor gesignaleerde lacune
in de mogelijkheden voor de verlening van wederzijdse bijstand bij de invordering
van belastingschulden in de relatie tot Duitsland op te vullen. § 2. Verloop van de onderhandelingenDe besprekingen over de totstandkoming van het voorliggende verdrag werden
gevoerd op verzoek van Nederland. Over maatregelen inzake het verlenen van
wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingschulden werd in feite
reeds sedert het midden van de jaren 80 met Duitsland gesproken in het kader
van besprekingen over een herziening van de Overeenkomst van 16 juni 1959
tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland tot het
vermijden van dubbele belasting op het gebied van belastingen van het inkomen
en van het vermogen alsmede van verscheidene andere belastingen en tot het
regelen van andere aangelegenheden op belastinggebied (Trb. 1959, 85; verder
aangeduid als «de Overeenkomst van 16 juni 1959»).Kritische uitlatingen van Duitse politici en ambtenaren over werknemers
die door Nederlandse koppelbazen in de Duitse bouwsector te werk worden gesteld,
alsmede de vragen van de leden van de Tweede Kamer der Staten-Generaal Rosenmöller,
Adelmund en Bijleveld-Schouten van 2 juni 1995 over de bemiddeling van Nederlandse
koppelbazen vormden de directe aanleiding om de besprekingen met Duitsland
over een mogelijke uitbreiding van het instrumentarium ter bestrijding van
grensoverschrijdende fraude zo spoedig mogelijk te starten. In dit licht is
op voorstel van Nederland besloten de totstandkoming van een regeling ten
behoeve van het verlenen van wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingschulden
los te koppelen van de besprekingen over een algehele herziening van de Overeenkomst
van 16 juni 1959 met Duitsland. In dat kader is door Nederland tevens gesteld
dat de Nederlands-Duitse samenwerking ter bestrijding van grensoverschrijdende
fraude zou kunnen worden verbeterd door regelingen te treffen voor de administratieve
bijstand bij de invordering van belastingen, de automatische uitwisseling
van inlichtingen en voor de aanwezigheid van ambtenaren van het ene land bij
onderzoeken in het andere land. Over een regeling voor de intensivering van
de uitwisseling van inlichtingen is met Duitsland inmiddels overeenstemming
bereikt (Stcrt. 1997, 235); over een regeling betreffende de aanwezigheid
van ambtenaren wordt overleg gevoerd.De besprekingen over een verdrag met Duitsland inzake de administratieve
bijstand bij de invordering van belastingen zijn aangekondigd in het antwoord
van 29 juni 1995 van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, mede
namens de staatssecretarissen van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en Financiën,
op vorenbedoelde vragen (kamerstukken II 1994/95, Aanhangsel van de Handelingen,
nr. 973, blz. 1989 en 1990). De besprekingen vonden plaats aan de hand van
een Duits ontwerp en een Nederlands ontwerp, waarvoor het WABB-verdrag tot
uitgangspunt heeft gediend. De besprekingen zijn voorspoedig verlopen en zijn
in de loop van 1997 uitgemond in overeenstemming over de voorliggende verdragstekst.De bepalingen van het voorliggende verdrag komen in grote trekken overeen
met de bepalingen die ter zake in de recentere Nederlandse verdragen zijn
opgenomen. Op verzoek van Duitsland is de wederzijdse verlening van administratieve
bijstand ook van toepassing met betrekking tot de uitreiking van documenten
(artikel 9 van het verdrag). Hoewel toezending van stukken en documenten door
de overheid in de regel per post geschiedt, stelt de Duitse nationale wetgeving
de voorwaarde dat voor toezending aan inwoners van een ander land een juridische grondslag, zoals een verdrag of een diplomatieke notawisseling, bestaat
waaruit de instemming van de betrokken staat blijkt. Nederland was bereid
met de opneming van administratieve bijstand bij de uitreiking van documenten
in het voorliggende verdrag in te stemmen mits de daaruit mogelijk voortvloeiende
administratieve werklast zou worden beperkt. Ook naar het oordeel van Duitsland
dient bezorging per post de hoofdregel te vormen en zou bijstand slechts moeten
worden gevraagd in uitzonderlijke gevallen. Aangezien Duitsland bereid was
dit beginsel in het verdrag vast te leggen, is met de opneming van de uitreiking
van documenten ingestemd. Bovendien zij in dit verband vermeld dat daarvan
een ontlastende werking kan uitgaan voor de staven van de respectieve ambassades,
die nu veelal als verbindingsschakel voor de uitreiking van documenten worden
benut.Daarnaast wilde Duitsland bepalingen aan het verdrag toevoegen over de
bescherming van persoonlijke gegevens, met inbegrip van bepalingen inzake
de schadeplichtigheid van de aangezochte staat jegens de betrokken belastingplichtige
die in het kader van de bijstand bij invordering worden uitgewisseld. Duitsland
is uit hoofde van het «Bundesdatenschutzgesetz» van 20 december
1990 (Bundesgesetzblatt I S. 2954) en van naar aanleiding daarvan gesloten
convenanten tussen het Duitse Ministerie van Financiën en de Duitse Ministeries
van Binnenlandse Zaken en Justitie kennelijk gehouden in alle verdragen waarbij
persoonlijke gegevens kunnen worden uitgewisseld bepalingen over de bescherming
van die gegevens op te nemen. Zonder dergelijke bepalingen zou een verdrag,
waarin bepalingen met betrekking tot de uitwisseling van persoonlijke gegevens
zijn opgenomen, in Duitsland niet meer goedgekeurd kunnen worden. Ondanks
dat het verdrag tot geheimhouding van de uitgewisselde gegevens verplicht
en dat Nederland soortgelijke wetgeving met betrekking tot de bescherming
van persoonlijke gegevens heeft (de Wet persoonsregistraties; Stb. 1988, 665),
was Duitsland niet bereid om af te zien van de wens tot het opnemen van bijzondere
bepalingen ter zake. Naar aanleiding hiervan zijn de Nederlandse Ministeries
van Buitenlandse Zaken, Binnenlandse Zaken, Justitie en Algemene Zaken ter
zake geconsulteerd met de vraag of de Duitse voorstellen in het licht van
de Wet persoonsregistraties en de Wet openbaarheid van bestuur (Stb. 1991,
703) bezwaren ontmoeten, dan wel deze juist geacht zouden moeten worden te
sporen met deze Nederlandse wetgeving. Uit de reacties is gebleken dat bij
genoemde ministeries geen overwegende bezwaren bestaan tegen de in artikel
13 van dit Verdrag opgenomen bepalingen. Daarop is door Nederland ook met
deze voorstellen van Duitsland ingestemd. Op verzoek van de Minister van Binnenlandse
Zaken is in § 4.13. van deze toelichting de verhouding tussen artikel
10, eerste lid, van de Wet openbaarheid van bestuur, enerzijds, en artikel
13, vierde lid, van dit Verdrag, anderzijds, verduidelijkt.Afgezien van de gebruikelijke bepalingen betreffende de verjaring, kan
de aangezochte staat (overeenkomstig de desbetreffende bepaling in het WABB-verdrag)
weigeren een verzoek om bijstand bij de invordering van belastingschulden
te honoreren dat betrekking heeft op een executoriale titel die op het moment
waarop het verzoek wordt gedaan ouder is dan 15 jaar.De besprekingen zijn uitgemond in het thans voorliggende Verdrag. Naar
de mening van de eerste ondergetekende vormt dit Verdrag een goede basis voor
samenwerking tussen de Nederlandse en Duitse autoriteiten op het terrein van
de administratieve bijstand bij de invordering van belastingschulden en de
uitreiking van documenten. De budgettaire effecten van dit Verdrag zijn in
beginsel positief zowel voor Nederland als voor Duitsland, aangezien het uitzicht
biedt op de invordering van belastingschulden waar de mogelijkheden
tot nu toe geheel of nagenoeg geheel ontbraken. Een nadere kwantificering
van het budgettaire effect is echter moeilijk te geven, aangezien de kracht
van het Verdrag juist is gelegen in de preventieve werking die er van uitgaat.Ook voor het bedrijfsleven kan dit Verdrag op indirecte wijze gunstige
gevolgen hebben, omdat daarmee grensoverschrijdende belastingfraude kan worden
bestreden en daarmee uiteindelijk ook de concurrentieverstoring die van dergelijke
fraude uitgaat, kan worden weggenomen. § 3. KoninkrijkspositieHet Verdrag zal alleen voor Nederland gelden. § 4. Artikelsgewijze toelichting § 4.1 Onderwerp van het Verdrag en personen waarop
het Verdrag van toepassing is (artikel 1)Het Verdrag behelst afspraken omtrent administratieve bijstand tussen
de Nederlandse en Duitse bevoegde autoriteiten op het terrein van de invordering
van belastingschulden en bij het uitreiken van documenten (eerste lid). Het
gaat hierbij in wezen om samenwerking tussen het Nederlandse en het Duitse
Ministerie van Financiën en daarmee ook tussen de Nederlandse en Duitse
belastingdiensten op genoemde terreinen. Deze samenwerking is blijkens het
tweede lid niet beperkt tot inwoners van Nederland of Duitsland en kan dus,
evenals dat het geval is in het WABB-verdrag, ook betrekking hebben op inwoners
van derde landen. In het derde lid is tenslotte geregeld dat de bepalingen
van dit verdrag voorrang hebben boven andere bilaterale regelingen op deze
gebieden die een beperktere werkingssfeer hebben, zoals de regeling in artikel
2 van het Aanvullend Protocol (Trb. 1980, 61) bij de Overeenkomst van 16 juni
1959. De in het kader van dat Protocol te verlenen bijstand is beperkt tot
het bezorgen van stukken betreffende de belastingheffing, alsmede de bijstand
bij de invordering van belastingen voorzover dat voortvloeit uit de toepassing
en uitvoering van artikel 1 van dat Protocol, te weten het onder bepaalde
voorwaarden verlenen van tegemoetkomingen aan personen die in het ene land
wonen en nagenoeg hun gehele inkomen in het andere land verwerven (de zogenoemde
grenspendelaars). § 4.2 Belastingen waarop het Verdrag van toepassing
is (artikel 2)De in het voorliggende verdrag beoogde administratieve bijstand bij de
invordering is in eerste aanleg beperkt tot de zogenoemde directe belastingen.
De zakelijke werkingssfeer van het Verdrag kan evenwel, indien het Verdrag
te zijner tijd bevredigend blijkt te werken, door de bevoegde autoriteiten
in onderling overleg worden uitgebreid tot andere belastingen die door een
van de staten worden geheven. Voor de toepassing van het voorliggende Verdrag
worden als zodanig ook aangemerkt belastingen die door publiekrechtelijke
lichamen van een staat worden geheven. Wat Nederland betreft zouden daar in
de toekomst ook de door Nederlandse gemeenten geheven parkeerbelastingen onder
gerangschikt kunnen worden. In antwoord op vragen van de leden van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal, de heer Kamp (brief van 24 maart 1997, kenmerk
AFZ97/900) en mevrouw Soutendijk-van Appeldoorn (brief van 10 februari 1998,
kenmerk AFZ98/269), over het innen van parkeerboetes van buitenlanders is
door de staatssecretaris aangegeven dat, indien het verdrag te zijner tijd
in de praktijk bevredigend blijkt te werken, Nederland en Duitsland overeen
kunnen komen het Verdrag ook van toepassing te doen zijn op andere belastingen,
zoals de parkeerbelastingen. Indien Duitsland daarmee zou instemmen, zal ook
overeenstemming moeten worden bereikt over (een aanpassing van)
het minimumbedrag waarvoor in dat kader om bijstand kan worden gevraagd.Voor wat betreft een eventuele toekomstige uitbreiding van het Verdrag
tot andere belastingen wordt reeds nu machtiging aan het parlement gevraagd
om daartoe te zijner tijd te kunnen overgaan, zonder dat daarvoor –
in verband met het bepaalde in artikel 7, onder b, van de Rijkswet goedkeuring
en bekendmaking verdragen – een nieuw verdrag ter zake moet worden gesloten.
In dit verband kan ook worden gewezen op het Benelux Invorderingsverdrag (Trb.
1952, 137), dat van toepassing is op alle door de staat, te eigen bate of
ten bate van gemeente of provincies, geheven belastingen en op een vergelijkbare
wijze voorziet in de mogelijkheid de werkingssfeer van dat Verdrag uit te
breiden naar belastingen en rechten die rechtstreeks door gemeenten of provincies
worden geheven.Voor alle duidelijkheid zij opgemerkt dat de werkingssfeer van de wederzijdse
bijstand beperkt is tot bijstand bij invordering van aanslagen in de belastingsoorten
die vermeld zijn in artikel 2 van het Verdrag en geen juridische basis biedt
om, via een verzoek om bijstand met betrekking tot bedoelde belastingen, ook
de sinds 1990 met die belastingen gecombineerde premieheffing en de op die
premieheffing betrekking hebbende renten en kosten in Duitsland te laten invorderen.
Ingevolge het derde lid kunnen de bevoegde autoriteiten weliswaar overeen
komen het verdrag ook van toepassing te doen zijn op andere belastingen, maar
daarmee is niet beoogd de reikwijdte van het verdrag uit te breiden naar de
invordering van premies volksverzekeringen, aangezien zulks tot de competentie
van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid behoort. De bijstand
bij invordering van de premies voor de sociale zekerheid is voor de relatie
tot Duitsland, evenals voor de verhouding tot andere EU-lidstaten, geregeld
in verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van de Europese Gemeenschappen,
van 14 juni 1971 (Pb EG L 149) en verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad
van de Europese Gemeenschappen, van 21 maart 1972 (Pb EG L 74), en mede gebaseerd
op de Overeenkomst tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek
Duitsland inzake de invordering van de premies voor de sociale zekerheid van
21 januari 1969 (Trb. 1969, 8). Een verzoek om bijstand bij invordering van
belastingvorderingen zal er ook de facto niet toe leiden dat door Nederland
aan Duitsland op basis van het voorliggende Verdrag om bijstand wordt gevraagd
voor de invordering van premies volksverzekeringen, omdat in een verzoek om
bijstand bij invordering het totaal in te vorderen bedrag wordt gesplitst
in een bedrag aan loon- of inkomstenbelasting, een bedrag aan premies volksverzekeringen
en de bedragen aan rente en kosten die daarop betrekking hebben. Deze splitsing
wordt vermeld in een verklaring van de Nederlandse Belastingdienst die het
verzoek om bijstand bij invordering dient te vergezellen. In die verklaring
wordt uitdrukkelijk vermeld dat de belastingvordering, waarvoor om bijstand
bij invordering wordt verzocht, in de verzoekende staat definitief is vastgesteld.
Voor het overige wordt in de verklaring vermeld voor welk bedrag aan loon-
en/of inkomstenbelasting, verschuldigde rente, kosten en eventueel opgelegde
verhogingen om bijstand bij invordering wordt verzocht. Volledigheidshalve
zij opgemerkt dat, blijkens artikel 2 van vorengenoemde Overeenkomst van 21
januari 1969, de ontvanger een verzoek om bijstand bij invordering voor verschuldigde
premies volksverzekeringen aan de desbetreffende Duitse autoriteiten doet
door tussenkomst van de Stichting Bureau voor Duitse Zaken (een onderdeel
van de Sociale Verzekeringsbank) te Nijmegen.Omdat bijstand bij de invordering van de belasting over de toegevoegde
waarde (BTW), accijnzen en douanerechten reeds mogelijk is op basis van richtlijn nr. 76/308/EEG, ligt een uitbreiding van de werkingssfeer
van het voorliggende verdrag naar die belastingen niet in de rede. § 4.3 Begripsbepalingen (artikel 3)De betekenis van de uitdrukking «belastingvordering» is omschreven
in het eerste lid, onder e. Die uitdrukking omvat niet alleen alle belastingbedragen,
maar tevens alle toeslagen – waaronder die ter zake van te late betaling –
kosten, verhogingen en rente die samenhangen met de heffing, alsmede de met
de invordering samenhangende administratieve boetes, met inbegrip van dwangsommen,
kosten en rente. Voor Duitsland vallen onder het begrip administratieve boete
(«Verwaltungsbuße») ook de heffingsrente («Verspätungszinsen»)
en rente met het karakter van een verhoging («Säumniszuschläge»).
Hoewel een «Geldbuße» een Duitse administratieve boete vormt,
valt deze niet onder het begrip «Verwaltungsbuße» omdat
tegen de eerste slechts beroep open staat bij de Duitse strafrechter. Derhalve
valt de «Geldbuße» evenmin onder het begrip belastingvordering
in de zin van het eerste lid, onder e, en kan daarvoor door Duitsland dus
evenmin om bijstand bij invordering op de voet van het voorliggende verdrag
worden gevraagd.Voor het overige bevat artikel 3 een omschrijving van de begrippen Duitsland
en Nederland, verzoekende en aangezochte staat, persoon, lichaam, onderdaan
en bevoegde autoriteit. De omschrijving van deze begrippen volgt het gebruikelijke
patroon uit de Nederlandse belastingverdragen, zoals dat ook is neergelegd
in het Nederlandse standaardverdrag (kamerstukken II 1987/88, 20 365,
nrs. 1–2, p. 29).Niet in het Verdrag omschreven begrippen komt, zoals gebruikelijk, de
betekenis toe die deze begrippen hebben volgens de wetgeving van die staat
met betrekking tot de belastingen, waarop het Verdrag van toepassing is. Onder
die wetgeving is uitdrukkelijk ook de Overeenkomst van 16 juni 1959 gerangschikt. § 4.4 Invordering van belastingvorderingen (artikel
4)In beginsel kan bijstand bij invordering slechts worden verzocht voor
belastingschulden die onherroepelijk vaststaan. Aangezien het echter in gevallen
van fraude met belastingen vaak geboden is om eventuele verhaalsmogelijkheden
met de nodige voortvarendheid te consolideren, streeft Nederland er naar om
in het kader van de bijstand bij invordering mogelijkheden in het verdrag
te creëren om in spoedeisende gevallen juist eerder om bijstand te kunnen
vragen aan de andere staat. In dat licht was Duitsland bereid ermee in te
stemmen om de bepaling op te nemen dat de bevoegde autoriteiten overeen kunnen
komen dat ook bijstand bij invordering kan worden verleend als de belastingschuld
nog niet onherroepelijk vaststaat (tweede lid). In artikel 8 van het voorliggende
verdrag is voorts voorzien in het nemen van conservatoire maatregelen in geval
een belastingvordering nog niet onherroepelijk vaststaat (zie § 4.8.
hierna).Op voorstel van Nederland is voor alle duidelijkheid vermeld (derde lid)
dat het ook mogelijk is om bijstand bij invordering te verzoeken ten aanzien
van andere personen dan de hoofdschuldenaar, als die andere personen op grond
van de nationale wetgeving van de verzoekende staat aansprakelijk zijn voor
de belastingschuld van de hoofdschuldenaar. Hiermee wordt het voor Nederland
bijvoorbeeld mogelijk om op grond van de aansprakelijkheid van inleners van
arbeidskrachten (artikel 34 van de Invorderingswet 1990, Stb. 1990, 221) belastingschulden
van een Nederlandse inhoudingsplichtige te verhalen op een Duitse inlener
van werknemers van die inhoudingsplichtige, alsmede belastingschulden van
Nederlandse onderaannemers te verhalen bij een Duitse hoofdaannemer die daarvoor
met toepassing van de ketenaansprakelijkheid (artikel 35 van de
Invorderingswet 1990) hoofdelijk aansprakelijk is. Deze bepaling is dan ook
uitdrukkelijk opgenomen met het oog op de bestrijding van de grensoverschrijdende
fraude bij malafide onderaanneming en de koppelbazerij (verwezen zij onder
meer naar het hiervoor in § 2 vermelde antwoord van de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid op vragen van leden van de Tweede Kamer
der Staten-Generaal). § 4.5 Verjaringstermijnen (artikel 5)Hoewel de invordering in beginsel geschiedt volgens de procedures en de
praktijk van de aangezochte staat, is met betrekking tot de tijdslimieten
in beginsel de wetgeving van de verzoekende staat maatgevend (eerste en tweede
lid). De reden daarvoor wordt gevormd door het feit dat het bestaan van de
belastingvordering wordt beheerst door de wetgeving van de verzoekende staat.
Evenals in het WABB-verdrag, is in het voorliggende verdrag de bepaling opgenomen
(derde lid) dat de aangezochte staat niet verplicht is een verzoek om bijstand
bij invordering in te willigen met betrekking tot belastingvorderingen die
op het moment dat het verzoek wordt gedaan ouder zijn dan 15 jaar gemeten
vanaf de datum waarop het oorspronkelijke dwangbevel is uitgevaardigd. § 4.6 Prioriteit (artikel 6)Zoals gebruikelijk, en overeenkomstig artikel 15 van het WABB-verdrag,
genieten de belastingvorderingen waarvoor op de voet van het voorliggende
verdrag bijstand bij invordering wordt verleend niet de voorrang die geldt
voor belastingvorderingen van de aangezochte staat zelf. De bevoorrechte positie
van de Nederlandse schatkist (zoals neergelegd in artikel 21 van de Invorderingswet
1990) geldt derhalve niet voor de Duitse belastingvorderingen. Voor de behandeling
van Nederlandse verzoeken om bijstand bij invordering heeft de bepaling minder
betekenis aangezien sedert 1 januari 1996 de Duitse schatkist nog slechts
een concurrente schuldeiser is. § 4.7 Uitstel van betaling (artikel 7)De invorderingprocedure en het daarbij eventueel te verlenen uitstel van
betaling of het toestaan van betaling in termijnen vloeit voort uit de regelgeving
en de praktijk van de aangezochte staat. Als de aangezochte staat daartoe
overgaat doet zij daarvan mededeling aan de verzoekende staat. Het door de
ontvanger te voeren beleid ter zake van de internationale invordering van
belastingvorderingen is weergegeven in voorschriften; deze voorschriften worden
samengevoegd in het binnenkort te publiceren Voorschrift Internationale Invordering
van de Nederlandse bevoegde autoriteit op het terrein van de wederzijdse bijstand.
Krachtens dit beleid kan de ontvanger bijvoorbeeld op verzoek van de belastingschuldige
uitstel van betaling verlenen in verband met de (nadere) betwisting van de
buitenlandse belastingvordering. Het uitstel zal slechts worden verleend als
door de belastingschuldige een afschrift wordt overgelegd van het met redenen
omklede bezwaarschrift dat aan de betrokken buitenlandse autoriteit is gezonden.
Bij een verzoek om uitstel van betaling vanwege de betwisting van een Duitse
belastingvordering door een buiten Nederland wonende belastingschuldige wordt,
alvorens uitstel te verlenen, steeds zekerheid gevraagd teneinde te vermijden
dat de invordering in Nederland illusoir zou kunnen worden. Voor wat betreft
in Nederland wonende belastingschuldigen is het gevoerde uitstelbeleid in
lijn met het uitstelbeleid dat wordt gehanteerd voor Nederlandse belastingvorderingen,
met dien verstande dat rekening wordt gehouden met de omstandigheid dat de
buitenlandse belastingvordering concurrent is. De ontvanger zal bij de afweging
ten aanzien van het verzoek om uitstel ook rekening houden met
de voorgeschiedenis en het verloop van de invorderingsprocedure in de verzoekende
staat, in dit geval Duitsland. Zo nodig kan ter zake nog overleg plaatsvinden
met de bevoegde autoriteit van de verzoekende staat. § 4.8 Conservatoire maatregelen (artikel 8)In het bijzonder in gevallen waarin een belastingvordering nog niet definitief
vaststaat, is het van groot belang dat eventuele verhaalsmogelijkheden in
het andere land geconsolideerd kunnen worden. Artikel 8, eerste lid, voorziet
voor die gevallen in de mogelijkheid de andere staat te verzoeken binnen een
maand na ontvangst van het verzoek over te gaan tot het nemen van conservatoire
maatregelen. Duitsland heeft te kennen gegeven geen machtiging van een rechter
nodig te hebben om tot conservatoire beslaglegging over te gaan en zou daar
in beginsel toe in staat zijn binnen een termijn van twee weken na ontvangst
van het verzoek. Een en ander geldt ook in gevallen waarin andere personen
op grond van de nationale wetgeving van de verzoekende staat aansprakelijk
zijn voor de belastingschuld (zie hier voor § 4.4.), zodat conservatoire
beslaglegging in die gevallen ook kan plaatsvinden ten aanzien van andere
personen dan de hoofdschuldenaar (tweede lid). § 4.9 Uitreiking van documenten (artikel 9)De uitreiking van documenten door een staat aan inwoners van de andere
staat geschiedt in beginsel per post. Als de verzoekende staat echter aantoont
dat de uitreiking per post in voorkomend geval niet mogelijk of niet doelmatig
is, kan de andere staat worden verzocht om bijstand bij de uitreiking van
documenten. Bij deze vorm van administratieve bijstand moet gedacht worden
aan het doorgeleiden van documenten, met inbegrip van rechterlijke beslissingen,
die verband houden met de heffing en invordering van de belastingen. Deze
vorm van administratieve bijstand kan zowel betrekking hebben op belastingen
waarop het voorliggende verdrag ook overigens van toepassing is, als op andere
belastingen. Daarbij kan onder meer gedacht worden aan indirecte belastingen
en belastingen die door de lagere overheid worden geheven, zoals parkeerbelastingen.In geval bijstand wordt verleend, geschiedt de uitreiking op de wijze
die voor de desbetreffende documenten is voorgeschreven in de wetgeving van
de aangezochte staat. Dat heeft tot gevolg dat de aangezochte staat in voorkomende
gevallen ook kosten die met de uitreiking verband houden in rekening kan brengen.
De verzoekende staat kan, met inachtneming van de wetgeving ter zake van de
aangezochte staat, evenwel bijzondere wensen ten aanzien van de uitreiking
van de documenten kenbaar maken aan de aangezochte staat. Teneinde te vermijden
dat opneming van deze vorm van administratieve bijstand tot een enorme werklast
zou leiden, is overeengekomen dat een staat niet gehouden is verzoeken om
uitreiking in te willigen als dat tot een onevenredige belasting van de administratie
van die staat zou leiden (artikel 11, derde lid, onder f). § 4.10 Inhoud, omzetting en beantwoording van een
verzoek (artikel 10)In artikel 10 is aangegeven welke gegevens (eerste lid) een verzoek om
administratieve bijstand dient te bevatten en welke documenten het verzoek
moeten vergezellen (tweede lid), teneinde het de aangezochte staat te vergemakkelijken
de gevraagde bijstand tijdig te verlenen en daarover binnen de daarvoor gestelde
termijnen (vijfde lid) te berichten aan de verzoekende staat. Zo is het in
geval van een verzoek om bijstand bij invordering niet alleen geboden om aan
te geven wat de aard van de belastingschuld is maar is het uiteraard bijzonder
effectief de aangezochte staat gegevens te verstrekken over eventueel
in die staat aanwezige verhaalsobjecten. Met betrekking tot de te verstrekken
gegevens over de betrokken belastingschuldigen en de daarbij in acht te nemen
verplichtingen tot geheimhouding en de bescherming van gegevens zij nader
verwezen naar § 4.13 van deze toelichtende nota.In het vierde lid is uitdrukkelijk neergelegd dat de verzoekende staat
de aangezochte staat onmiddellijk op de hoogte dient te stellen zodra de grond
aan het verzoek om bijstand mocht komen te ontvallen. Indien, met inachtneming
van de grenzen die daaraan in artikel 11 (zie § 4.11. hierna) zijn gesteld,
met een verzoek om bijstand bij invordering kan worden ingestemd, wordt door
de Nederlandse bevoegde autoriteit (de Minister van Financiën of zijn
bevoegde vertegenwoordiger) een ontvanger aangewezen die met de invordering
van de Duitse vordering wordt belast. Als bevoegde vertegenwoordiger met betrekking
tot de internationale invordering is voor Nederland aangewezen de directeur
Algemene Fiscale Zaken van het Ministerie van Financiën. In het algemeen
geldt dat ten behoeve van de invordering van een Duitse belastingschuld hier
te lande ingevolge het Verdrag de Invorderingswet 1990 zoveel mogelijk van
toepassing is. De Duitse belastingvordering wordt voor wat betreft de invordering
in Nederland zoveel mogelijk behandeld als een soortgelijke Nederlandse belastingvordering,
zulks met inachtneming van het feit dat de Duitse belastingvordering geen
voorrecht als bedoeld in artikel 21 van de Invorderingswet 1990 geniet (zie
ook § 4.6. hiervoor). De ontvanger dient tevens de voorschriften van
de Nederlandse bevoegde autoriteit in acht te nemen met betrekking tot de
invordering van buitenlandse belastingvorderingen hier ter lande. Voordat
de ontvanger tot invordering kan overgaan moet hij de Duitse executoriale
titel binnen een termijn van twee maanden na ontvangst van het verzoek om
bijstand vervangen door een Nederlandse (zesde lid). Daarvoor is een afzonderlijk
dwangbevel in gebruik, het zogenoemde Dwangbevel internationale invordering.
De Kostenwet invordering rijksbelastingen (Stb. 1969, 83) is, met uitzondering
van artikel 2, van toepassing op de betekening van dit dwangbevel en het verrichten
van verdere invorderingshandelingen. Voordat het Dwangbevel internationale
invordering wordt uitgevaardigd, nodigt de ontvanger de in Nederland wonende
of gevestigde schuldenaar schriftelijk uit om het verschuldigde bedrag binnen
tien dagen te voldoen. De ontvanger maakt daarbij gebruik van een standaardbetalingsuitnodiging,
waarin aangegeven wordt wat de rechten van de schuldenaar zijn. Aan deze betalingsuitnodiging
zijn geen kosten verbonden. Een betalingsuitnodiging wordt niet verstuurd
indien zich een situatie voordoet waarbij versnelde invordering, als bedoeld
in artikel 15 juncto artikel 10 van de Invorderingswet 1990, noodzakelijk
wordt geacht. Verzoeken om bijstand bij de invordering waarvan de voldoening
kan leiden tot aantasting van de openbare orde of andere wezenlijke belangen
van de staat dan wel invloed kan hebben op het gevoerde beleid, worden door
de ontvanger voorgelegd aan de hiervoor genoemde directeur Algemene Fiscale
Zaken. Hiervan is in ieder geval sprake bij strafrechtelijke en grote financiële
of economische belangen of aspecten, alsmede indien de aangezochte staat de
door Nederland verzochte bijstand niet, onvolledig of niet tijdig verstrekt.
Ook indien de te verlenen bijstand een beroeps-, commercieel of een industrieel
geheim zou onthullen of indien de bevoegdheden om aan een verzoek te voldoen
ontbreken, wordt overleg gevoerd met de directeur Algemene Fiscale Zaken.
De ontvanger wendt zich ook tot deze directeur in die gevallen van internationale
invordering waarin het aanvragen van een machtiging vereist is dan wel overleg
moet plaatsvinden. Dat geldt bijvoorbeeld voor het aanvragen van een faillissement,
voor alle in het binnen- of buitenland te voeren procedures waarin de ontvanger
als eiser wil optreden en voor het niet verder bemoeilijken van een belastingschuldige
in Nederland. De ontvanger vraagt tevens machtiging indien hij het nodig acht
in het kader van de internationale invordering tegen in Nederland
wonende of gevestigde personen onherroepelijke maatregelen te treffen. Voor
het doen van een vordering als bedoeld in artikel 19 van de Invorderingswet
1990 of het leggen van beslag is slechts machtiging vereist indien er sprake
is van de daadwerkelijke bedreiging van het voortbestaan van een bedrijf waaraan
in totaal meer dan 50 werknemers zijn verbonden. § 4.11 Grenzen aan de verplichting tot het verlenen
van bijstand (artikel 11)In het eerste lid is uitdrukkelijk vermeld dat de in de nationale wetgeving
van de aangezochte staat neergelegde rechten en waarborgen van de belastingschuldige
worden gerespecteerd. Deze rechten zijn in Nederland neergelegd in de Invorderingswet
1990.In het tweede lid is, zoals gebruikelijk in de door Nederland ter zake
met andere landen overeengekomen regelingen, vastgelegd dat de aangezochte
staat in het kader van een verzoek om bijstand niet verplicht kan worden over
te gaan tot gijzeling van de betrokken persoon. Dat betekent echter niet dat
daartoe geen verzoek zou kunnen worden gedaan. Daarop zou Nederland in voorkomend
geval, als de omstandigheden daar aanleiding toe zouden geven en Duitsland
in de omgekeerde situatie bereid en in staat is om hetzelfde te doen, zeer
wel kunnen besluiten over te gaan tot het toepassen van lijfsdwang overeenkomstig
artikel 20 van de Invorderingswet 1990.De in het derde lid opgenomen weigeringsgronden komen nagenoeg overeen
met die welke in artikel 21 van het WABB-verdrag zijn opgesomd. Zo kan de
aangezochte staat niet worden verplicht tot het nemen van maatregelen waartoe
de verzoekende staat op grond van diens wetgeving zelf niet in staat zou zijn
(derde lid, onder a) of maatregelen te nemen die de aangezochte staat strijdig
acht met de openbare orde of met diens eigen belangen (derde lid, onder b).
Evenmin kan de aangezochte staat verplicht worden een verzoek in te willigen
als de verzoekende staat niet eerst alle beschikbare middelen op zijn eigen
grondgebied heeft benut, tenzij dat gepaard zou gaan met onevenredig grote
moeilijkheden (derde lid, onder c). Indien, in geval van een verzoek van Duitsland
om bijstand bij invordering, de desbetreffende belastingvordering niet geacht
kan worden zijn grond te vinden in een belastingheffing die in overeenstemming
is met de bepalingen van de Overeenkomst van 16 juni 1959, kan Nederland op
die grond besluiten geen bijstand te verlenen (derde lid, onder d). Hoewel
de kans daarop in de relatie tot een land als Duitsland met een vergelijkbaar
stelsel van belastingheffing als Nederland in beginsel te verwaarlozen lijkt,
kan het verlenen van bijstand op grond van deze bepaling ook worden geweigerd
als de belasting waarvoor de bijstand bij invordering wordt gevraagd in strijd
zou zijn met algemeen aanvaarde beginselen van belastingheffing. Nieuw is
de bepaling dat een verzoek om administratieve bijstand kan worden afgewezen
in geval het verlenen van bijstand zou leiden tot een ongelijke behandeling
van een onderdaan van de aangezochte staat in vergelijking met een onderdaan
van de verzoekende staat (derde lid, onder e). Met betrekking tot de mogelijkheid
om een verzoek om bijstand bij de uitreiking van documenten niet in te willigen
als daaruit een onevenredige belasting van de administratie van de aangezochte
staat zou voortvloeien (derde lid, onder f) zij verwezen naar 4.9. hiervoor.
Als een verzoek om bijstand wordt afgewezen, doet de aangezochte staat daarvan
zo spoedig mogelijk mededeling aan de verzoekende staat met vermelding van
de redenen die aan de afwijzing ten grondslag liggen (vierde lid). § 4.12 Uitwisseling van inlichtingen (artikel 12)In artikel 12 is voorzien dat uitwisseling van inlichtingen kan plaatsvinden voor de uitreiking van documenten of voor het uitvoeren van de bepalingen
van het voorliggende verdrag of van de nationale wetgeving van beide staten
met betrekking tot de invordering van de belastingen waarop dit verdrag van
toepassing is. In het tweede lid zijn de gebruikelijke beperkingen opgenomen.
In de eerste plaats is er de beperking die ten doel heeft te vermijden dat
de aangezochte staat verplicht zou kunnen worden inlichtingen te verstrekken
die volgens de praktijk of wetgeving van de aangezochte staat of van de verzoekende
staat niet verkrijgbaar zijn. De aangezochte staat hoeft dus geen gegevens
te verstrekken die de verzoekende staat in de omgekeerde situatie ook niet
zou kunnen verstrekken. De weigeringsgrond om geen gegevens te verstrekken
waarbij bedrijfs- of beroepsgeheimen zouden worden onthuld spreekt voor zich
en stemt globaal overeen met de bepalingen ter zake in het WABB-verdrag. § 4.13 Geheimhouding en bescherming van gegevens
(artikel 13)De geheimhouding van gegevens door de ontvangende staat richt zich uitsluitend
naar de voorschriften ter zake in de nationale wetgeving van de ontvangende
staat die ook gelden met betrekking tot inlichtingen die krachtens de eigen
wetgeving zijn verkregen. Deze bepaling stemt nagenoeg overeen met de bepalingen
ter zake van de uitwisseling van gegevens in de Nederlandse belastingverdragen
en in artikel 27 van het Nederlandse standaardverdrag (kamerstukken II 1987/88,
20 365, nrs. 1–2, p. 42 en 43). Op verzoek van Nederland is de
mogelijkheid toegevoegd om gegevens die voor de doeleinden van dit verdrag
worden uitgewisseld in bepaalde gevallen ook ter kennis te brengen van andere
instanties in de ontvangende staat. Hierbij moet in het bijzonder gedacht
worden aan het verstrekken van inlichtingen aan de Staten-Generaal op grond
van artikel 68 van de Grondwet of bijvoorbeeld aan de Algemene Rekenkamer
op grond van hoofdstuk IV van de Comptabiliteitswet (eerste lid). Duitsland
had daarvoor volledig begrip. Duitsland wilde met een bepaling van een zo
algemene strekking waarbij ook aan andere instellingen gegevens kunnen worden
verstrekt slechts instemmen, mits daaraan de voorwaarde zou worden verbonden
dat in die gevallen voorafgaand toestemming is verkregen van de staat waarvan
de desbetreffende gegevens afkomstig zijn.De ontvangende staat doet aan de verstrekkende staat mededeling van het
gebruik dat van de ontvangen gegevens is gemaakt en over de daarmee bereikte
resultaten (tweede lid).In het derde tot en met het achtste lid van artikel 13 zijn op verzoek
van Duitsland bepalingen opgenomen die ten doel hebben de uitwisseling van
gegevens onder de werking te brengen van bijzondere bepalingen ter bescherming
van persoonlijke gegevens. Duitsland heeft dergelijke bepalingen eerder opgenomen
in het nieuwe bilaterale belastingverdrag met Denemarken en in een wijzigingsprotocol
bij het belastingverdrag met Frankrijk. In de kern bevatten de door de Duitse
wetgeving (het «Bundesdatenschutzgesetz» van 20 december 1990)
geïnspireerde bepalingen de volgende elementen:– de staat die de gegevens verstrekt draagt de verantwoordelijkheid
voor de juistheid daarvan (derde lid);– belastingschuldige dient op diens verzoek te worden geïnformeerd
over de uitwisseling van gegevens die op hem betrekking hebben en over het
beoogde gebruik daarvan. Hij hoeft niet te worden ingelicht als het openbare
belang dat met het niet informeren van de belastingschuldige zwaarder weegt
dan het belang van de betrokken belastingschuldige als hij wel geïnformeerd
wordt. Dit laat overigens onverlet dat de belastingschuldige wel dient te
worden geïnformeerd als de wetgeving van de aangezochte staat daarin
voorziet. Zo zou, als Nederland de staat zou zijn die op de voet van dit verdrag
inlichtingen aan Duitsland heeft verstrekt, belanghebbende met
een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur de Nederlandse autoriteiten
kunnen verzoeken om hem of haar te informeren over de gegevens die omtrent
zijn persoon aan Duitsland zijn verstrekt (vierde lid);– als een persoon ten gevolge van in het kader van de uitwisseling
van inlichtingen verstrekte gegevens onrechtmatig wordt geschaad, dan is de
staat die de gegevens heeft ontvangen daarvoor aansprakelijk jegens die persoon
overeenkomstig de nationale wetgeving van die staat (vijfde lid);– de gegevens mogen alleen worden gebruikt voor het doel waarvoor
zij zijn uitgewisseld en dienen te worden vernietigd zodra ze niet langer
nodig zijn voor dat doel (eerste en zesde lid)– de staten dienen in hun dossiers aantekening te houden van de
verstrekte en ontvangen informatie (zevende lid) en de uitgewisselde gegevens
op doeltreffende wijze geheim te houden.Het vijfde lid van artikel 13 heeft ten doel de betrokken administraties
tot voorzichtigheid te manen bij het gebruik van de uitgewisselde gegevens
en verschaft duidelijkheid waar de burger zijn verhaal kan zoeken ingeval
hem schade is berokkend als gevolg van onrechtmatig gebruik van de uitgewisselde
gegevens door de staat die de uitgewisselde gegevens heeft ontvangen.Op verzoek van Duitsland is in het zesde lid vastgelegd dat gegevens dienen
te worden vernietigd zodra zij voor het doel waarvoor ze zijn uitgewisseld
niet langer nodig zijn. Dit kan inhouden dat vernietiging van deze gegevens
in bepaalde gevallen eerder dient plaats te vinden dan voorgeschreven is op
grond van de Archiefwet 1995 (Stb. 1995, 276). In dit verband zij nadrukkelijk
opgemerkt dat gegevens, zolang die nog van belang zouden kunnen zijn met het
oog op een eventuele actie tot schadevergoeding van de zijde van een belastingplichtige,
niet geacht kunnen worden in aanmerking te komen voor vernietiging op grond
van het zesde lid.Tot slot zij opgemerkt dat noch de Wet openbaarheid van bestuur noch de
Wet persoonsregistraties zich lijken te verzetten tegen de in het derde tot
en met het achtste lid van artikel 13 opgenomen bepalingen. § 4.14 Rechtsmiddelen (artikel 14)In artikel 14 is geregeld welk recht van toepassing is indien een belastingplichtige
rechtsmiddelen wil aanwenden tegen op grond van dit verdrag genomen maatregelen.
Dit artikel komt nagenoeg overeen met artikel 23 van het WABB-verdrag. Zo
dient een bezwaar tegen maatregelen die de aangezochte staat neemt aanhangig
te worden gemaakt in de aangezochte staat (eerste lid). Een procedure over
maatregelen die op grond van dit verdrag zijn getroffen door de verzoekende
staat, over het bestaan en de hoogte van de belastingschuld of de in het geding
zijnde executoriale titel dient te worden gevoerd in de verzoekende staat.
De verzoekende staat dient daarover de aangezochte staat direct te informeren.
De laatste kan daarin aanleiding vinden de invorderingsmaatregelen te schorsen
totdat uitspraak op het bezwaar is gedaan. Dat laat echter onverlet dat de
aangezochte staat op verzoek van de verzoekende staat conservatoire maatregelen
neemt (tweede lid). § 4.15 Kosten (artikel 15)Met betrekking tot de kosten die verbonden zijn aan het verlenen van bijstand
is overeengekomen dat de gewone kosten, gemaakt in een normale procedure worden
gedragen door de aangezochte staat. Buitengewone kosten, veelal ontstaan als
gevolg van bijzondere maatregelen genomen op speciaal verzoek van de verzoekende
staat komen echter voor rekening van de verzoekende staat. Daarnaast
is overeengekomen dat de verzoekende staat tegenover de aangezochte staat
verantwoordelijk blijft voor de financiële gevolgen van belastingvorderingen
die onterecht zijn gebleken vanwege het niet bestaan daarvan of in verband
met de rechtsgeldigheid van de executoriale titel. Als uit dien hoofde voor
de aangezochte staat een verplichting tot schadevergoeding ontstaat, heeft
zij ter zake daarvan verhaal op de verzoekende staat. Deze bepalingen zijn
ook opgenomen in enkele recentere Nederlandse belastingverdragen waarin een
uitgebreide bepaling betreffende de bijstand bij invordering is opgenomen.
Onder meer kan gewezen worden op de verdragen met Zweden (Trb. 1991, 108),
Oekraïne (Trb. 1995, 285), Kazachstan (Trb. 1996, 150) en Denemarken
(Trb. 1996, 210 en 276). § 4.16 Tenuitvoerlegging van het verdrag (artikel
16)Over de toepassing van dit verdrag kan onderling overleg plaatsvinden
tussen de bevoegde autoriteiten. In zodanig onderling overleg kunnen nadere
regels worden vastgesteld ten behoeve van de toepassing van het verdrag, zoals
de vaststelling van het minimumbedrag van een belastingvordering waarvoor
om bijstand bij invordering kan worden gevraagd, alsmede de te hanteren omrekenkoers
voor de vaststelling van het in te vorderen bedrag en de overmaking daarvan
aan de verzoekende staat. Dergelijke afspraken plegen te worden vastgelegd
in uitvoeringsvoorschriften bij het Verdrag en zullen, indien zij worden vastgesteld,
te zijner tijd in de staatscourant worden gepubliceerd. § 4.17 Inwerkingtreding (artikel 17)Het Verdrag treedt in werking een maand nadat de akten van bekrachtiging
zijn uitgewisseld en de bepalingen ervan kunnen vanaf dat moment worden toegepast.
Met betrekking tot verzoeken om bijstand bij de invordering van belastingschulden
kan vanaf dat moment worden bezien of het verzoek voldoet aan de in artikel
5, derde lid, van dit Verdrag gestelde tijdslimiet. § 4.18 Geldigheidsduur (artikel 18)Het Verdrag geldt in beginsel voor onbepaalde tijd. Het Verdrag kan worden
opgezegd, maar niet eerder dan 5 jaar na de datum van inwerkingtreding. Indien
een staat na het verstrijken van die periode van 5 jaar het Verdrag wil opzeggen,
dient dat schriftelijk te geschieden vóór 30 juni van enig kalenderjaar.
In dat geval vinden de bepalingen van het Verdrag voor het laatst toepassing
met betrekking tot handelingen in het kader van administratieve bijstand die
worden verricht vóór 1 januari van het jaar dat volgt op een
opzegging op de hiervoor beschreven wijze.De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. VermeendDe Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26809-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl