Vaststelling van de begroting van de uitgaven en ontvangsten van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2001; Brief staatssecretaris inzake gefinancierde rechtshulp in procedures in buitenland over gezag/omgangsrecht gerepatrieerde kinderen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27400-VI, nr. 50

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

12-02-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27400-VI nr. 50

31-01-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. Enige rechtshulpverdragena. Het Haags Rechtsvorderingsverdrag 1954b. Het Haags Rechtshulpverdrag 1980c. De Europese Rechtshulpovereenkomst 1977d. Nederlands-Amerikaans Vriendschapsverdrag 1954II. Enige algemene informatie over de nationale stelsels
van rechtshulpIII. Beschermde woonvormen en vrouwenhuizenIV. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27400-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 400 VIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 2001nr. 50BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 31 januari 2001In zijn brief van 9 oktober 2000, kenmerk 5056327/00/PJS, naar aanleiding
van het op 3 oktober 2000 gevoerde Algemeen Overleg (27 400 VI, nr. 14)
over het Haags kinderontvoeringsverdrag, heeft de Minister van Justitie toegezegd
nadere informatie te zullen verschaffen over de mogelijkheden tot het verkrijgen
van gefinancierde rechtshulp in procedures die in het buitenland worden gevoerd
over het gezag en het omgangsrecht met betrekking tot kinderen die zijn teruggeleid
naar de staat van hun gewone verblijf ingevolge een uitspraak van de Nederlandse
rechter. Ik bericht u thans hierover het volgende.Om misverstand te voorkomen wil ik er eerst op wijzen dat bij internationale
kinderontvoering onderscheid moet worden gemaakt tussen de rechtshulp in de
procedure tot teruggeleiding en die in de procedure met betrekking tot (wijziging
van) het gezag over het ontvoerde kind na diens terugkeer in de staat van
het gewone verblijf. De rechtshulp in de procedure tot teruggeleiding is geregeld
in het Haags verdrag betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale
ontvoering van kinderen (artikel 7, tweede lid, letter g, juncto artikel 25).
Zij komt neer op gelijke behandeling van de verzoekende ouder die de nationaliteit
van een verdragsstaat bezit en daar zijn gewone verblijfplaats heeft. In de
aangezochte verdragsstaat komt hij dus op dezelfde voet als de eigen onderdanen,
tevens ingezetenen van die staat, in aanmerking voor gefinancierde rechtshulp.De procedure tot (wijziging van) het ouderlijk gezag en het omgangsrecht
die in de meeste gevallen na de terugkeer van het kind in de staat van het
gewone verblijf wordt geëntameerd, wordt geheel beheerst door het nationale
(procedure)recht van die staat. De Nederlandse ouder die partij is in een
dergelijke procedure en onvoldoende middelen heeft om een advocaat te bekostigen
is dus aangewezen op de mogelijkheden voor gefinancierde rechtshulp in de
betreffende staat. Er is geklaagd dat in sommige staten die mogelijkheden
geheel ontbreken. Tijdens het Algemeen Overleg is daarom gediscussieerd over
het voorstel dat in Nederland een fonds zou worden gevormd waaruit
de kosten van rechtshulp in het buitenland van de Nederlandse ouder in schrijnende
gevallen zouden kunnen worden bestreden.Ik onderschrijf het toen ingenomen standpunt dat de instelling van een
dergelijk fonds onwenselijk is, al was het reeds vanwege het discriminerend
effect daarvan: in andere procedures in het buitenland dan de hier bedoelde
waarbij Nederlanders zijn betrokken, wordt bij financieel onvermogen ook niet
bijgesprongen door de Staat der Nederlanden. Wel is toegezegd dat een inventarisatie
zou worden gemaakt van de mogelijkheden voor gefinancierde rechtshulp in de
verdragsstaten bij het Haags kinderontvoeringsverdrag waarmee Nederland regelmatig
te doen heeft. Nederlandse ouders zouden op grond van die inventarisatie mogelijk
effectiever een beroep kunnen doen op de bestaande mogelijkheden.Ik bied u hierbij de inventarisatie aan.1
Zij bevat informatie uit de Nederland omringende West-Europese staten, alsmede
uit Australië, Nieuw-Zeeland, de Verenigde Staten van Amerika en Zuid-Afrika.I. Enige rechtshulpverdragenBij het bezien van de mogelijkheden om in de geselecteerde staten gefinancierde
rechtshulp te verkrijgen moet mede in aanmerking worden genomen dat er op
het gebied van de rechtshulp enkele internationale regelingen tot stand zijn
gekomen. Ik verwijs hier naar het (Haags) Verdrag betreffende de burgerlijke
rechtsvordering van 1 maart 1954 (Trb. 1954, Nr. 40), het (Haags) Verdrag
inzake de toegang tot de rechter in internationale gevallen van 25 oktober
1980 (Trb. 1989, Nr. 114) en de Europese overeenkomst inzake het verzenden
van verzoeken om rechtsbijstand van 27 januari 1977 (Trb. 1989, Nr. 116).Bij het Haags Rechtsvorderingsverdrag 1954 en bij het Haags Rechtshulpverdrag
1980, beide tot stand gekomen binnen de Haagse Conferentie voor Internationaal
Privaatrecht zijn thans in totaal respectievelijk veertig en vijftien staten
partij, waaronder Nederland. Bij de Europese overeenkomst, tot stand gekomen
binnen de Raad van Europa, zijn in totaal drieëntwintig staten partij,
waaronder ook weer Nederland. Uit bijgevoegd overzicht blijkt welke van de
voor de inventarisatie geselecteerde staten die partij zijn bij het Haags
kinderontvoeringsverdrag tevens partij zijn bij een of meer van de rechtshulp
regelingen (bijlage 1). Wanneer een staat gebonden is aan meerdere van die
regelingen kan in een concreet geval die regeling als grondslag voor een verzoek
worden gekozen die met de grootste zekerheid tot het beste resultaat leidt.a. Het Haags Rechtsvorderingsverdrag 1954Het Haags Rechtsvorderingsverdrag 1954 vervangt het oude Rechtsvorderingsverdrag
van 17 juli 1905 en houdt de door ervaring ingegeven verbeteringen daarvan
in. Hoofdstuk IV handelt over de kosteloze rechtsbijstand. De regeling komt
erop neer dat in burgerlijke en handelszaken de onderdanen van iedere verdragsluitende
staat in alle andere verdragstaten op gelijke voet met de eigen onderdanen
worden toegelaten tot het voorrecht van kosteloze rechtsbijstand overeenkomstig
de wetgeving van de staat waar die bijstand wordt verlangd. Het bewijs of
de verklaring van onvermogen moet worden afgegeven door de autoriteiten in
de staat van het gewone verblijf van de rechtzoekende vreemdeling.b. Het Haags Rechtshulpverdrag 1980Het doel van het Haags Rechtshulpverdrag 1980 is de toegang tot de rechter in internationale zaken te vergemakkelijken. Ingevolge het
verdrag hebben de onderdanen van een verdragsstaat alsmede de personen die
daar hun gewone verblijfplaats hebben in iedere andere verdragsstaat in burgerlijke
en handelszaken recht op rechtsbijstand onder dezelfde voorwaarden als de
onderdanen van deze laatste staat en de personen die daar hun gewone verblijf
hebben. Dit geldt ook voor het inwinnen van juridisch advies mits de verzoeker
zich bevindt in de staat waar advies wordt gezocht.In de beide Haagse verdragen worden voorts nog een aantal andere onderwerpen
op nagenoeg dezelfde wijze geregeld met dien verstande dat onder het oude
verdrag telkens slechts de wederzijdse onderdanen van de verdragsstaten begunstigd
worden en in het nieuwe verdrag behalve de onderdanen ook de personen die
in een verdragstaat hun gewone verblijfplaats hebben. Kennelijk vormt dit
een van de aangebrachte verbeteringen.De begunstigende regeling voor wederzijdse onderdanen (en onder het Verdrag
van 1980 ook voor personen die hun gewone verblijfplaats in een verdragstaat
hebben) geldt ook ter zake van de cautio judicatum solvi. Aan een begunstigde
uit de ene verdragsstaat kan geen zekerheidstelling, depot of storting tot
dekking van de gerechtskosten worden opgelegd wanneer hij als eiser of tussenkomende
partij optreedt voor de rechter van een andere verdragspartij. Wordt de persoon
die gefinancierde rechtshulp kreeg in de betreffende procedure veroordeeld
in de kosten van het geding, dan wordt deze veroordeling op verzoek van de
schuldeiser in alle andere verdragstaten kosteloos uitvoerbaar verklaard.Onder dezelfde voorwaarden als er recht op rechtsbijstand bestaat kunnen
onderdanen uit de ene verdragsstaat (en onder het verdrag van 1980 ook personen
die daar hun gewone verblijfplaats hebben) in iedere andere verdragsstaat
afschriften van of uittreksels uit rechterlijke uitspraken alsmede in openbare
registers ingeschreven akten betreffende burgerlijke en handelszaken verkrijgen.
Voorts bevatten de beide verdragen een regeling betreffende de toepassing
van lijfsdwang en voorziet het verdrag van 1980 voorts nog in een vrijgeleide
(immuniteit) voor een getuige of deskundige uit de ene verdragsstaat die door
middel van een rogatoire commissie wordt verzocht een verklaring te komen
afleggen in de andere verdragsstaat.c. De Europese Rechtshulpovereenkomst 1977Het doel van de Europese overeenkomst is de economische belemmeringen
voor de toegang tot de burgerlijke rechter weg te nemen voor de economisch
zwakkeren. In de uitwerking hiervan is de Europese overeenkomst minder ambitieus
dan de Haagse verdragen. De Europese overeenkomst houdt slechts formele regels
in: een verdragsstaat zal het verzoek doorgeleiden van een ieder die zijn
gewone verblijfplaats op zijn grondgebied heeft en die rechtsbijstand in burgerlijke,
handels- of administratieve zaken op het grondgebied van een andere verdragspartij
wil vragen. De doorgeleiding van stukken geschiedt door de Centrale ontvangende
en de verschillende verzendende autoriteiten in iedere verdragstaat.d. Nederlands-Amerikaans Vriendschapsverdrag 1954Behalve de genoemde multilaterale overeenkomsten is er nog het bilaterale
Nederlands-Amerikaans Verdrag van vriendschap, handel en scheepvaart van 27
maart 1956 (Trb. 1956, nr. 40) dat geldt in de relatie tussen Nederland en
de Verenigde Staten van Amerika. Artikel V, eerste lid, van het verdrag bepaalt
dat onderdanen van de ene Partij binnen het grondgebied van de
andere Partij nationale behandeling zullen genieten met betrekking tot het
recht zich in elke aanleg te wenden tot de gewone rechter, administratieve
scheidsgerechten en instanties, zowel ter verkrijging als ter verdediging
van hun recht. Blijkens punt 5. van het Protocol bij het Verdrag omvat het
«recht» bedoeld in Artikel V, eerste lid, onder meer het recht
op rechtskundige bijstand.II. Enige algemene informatie over de nationale stelsels
van rechtshulpDe multilaterale overeenkomsten geven formele regels voor het ontvangen
en het verzenden van een verzoek om rechtshulp. De beide Haagse verdragen
en het bilaterale verdrag met Amerika leggen daarenboven het beginsel van
non-discriminatie op het gebied vast: gelijke of nationale behandeling van
een onderdaan (of een ingezetene) uit de verzoekende staat met de eigen onderdanen
(c.q. ingezetenen) in de aangezochte staat. Waarop echter een justitiabele
in concreto mag rekenen, zal steeds per aangezochte staat verschillen. Dit
geldt, behalve voor de gezagsprocedure na de terugkeer van het ontvoerde kind,
ook voor de teruggeleidingsprocedure zelf. In beide gevallen wordt immers
zoals hiervoor bleek de rechtshulp verleend op basis van hetzelfde beginsel.
De uitkomsten van de inventarisatie geven dus opheldering over de mogelijkheden
voor gefinancierde rechtshulp in de beide procedures.Om enig inzicht te verstrekken in welke gevallen en onder welke voorwaarden
in de staten die partij zijn gefinancierde of gratis rechtshulp kan worden
verleend heeft de Multilaterale Commissie van de Europese rechtshulpovereenkomst
een «Guide to procedures» samengesteld die elk jaar wordt bijgewerkt.
De gids geeft behalve de materiële voorschriften zoals de voorwaarden
waaraan een verzoeker moet voldoen om voor gefinancierde rechtshulp in aanmerking
te komen, voor de meeste staten ook formele regels zoals met betrekking tot
de vraag tot welke instantie een verzoek gericht dient te worden, wie de beslissing
op dat verzoek neemt en of daartegen een rechtsmiddel openstaat.De informatie uit de «Guide to Procedures» (van juni 2000)
voor zover betrekking hebbende op de voor de onderhavige inventarisatie geselecteerde
staten die partij zijn bij het Haags kinderontvoeringsverdrag, aangevuld met
de van zestien van die staten ontvangen reacties op het verzoek om inlichtingen
van de Centrale autoriteit (bijlage 2), vormen de bronnen voor de navolgende
algemene, samenvattende opmerkingen met betrekking tot de gefinancierde rechtshulp
in de onderzochte staten. In al die staten strekt die hulp zich uit tot civiele
zaken. De procedures met betrekking tot het ouderlijk gezag over kinderen
en het omgangsrecht, hier onder de aandacht, vallen er dus onder.In de meerderheid van de staten wordt, om in aanmerking te komen voor
gefinancierde rechtshulp, geen onderscheid gemaakt tussen enerzijds de eigen
onderdanen (en ingezetenen) en vreemdelingen die in het buitenland woonachtig
zijn. Doorgaans wordt hierbij wel, zoals gebruikelijk in het internationaal
publiekrecht, het wederkerigheidsbeginsel gehanteerd. Soms geldt de gelijke
behandeling (tevens) voor de onderdanen uit de overige Lid-Staten van de Europese
Unie of van de Raad van Europa, of op grond van internationale overeenkomsten
(zie hierboven). In gezagsprocedures na een kinderontvoering is soms voldoende
dat de ontvoerende ouder (en het kind) voorheen zijn gewone verblijfplaats
had in de aangezochte staat.De rechtshulp die kan worden verleend, wordt vaak onderscheiden in juridisch
advies en rechtsbijstand bij het voeren van een gerechtelijkeprocedure.
Juridisch advies, meestal beperkt tot eigen onderdanen en ingezetenen, althans
tot personen die zich op het eigen grondgebied bevinden, beperkt zich tot
deskundige raadgeving over een juridisch probleem zonder dat (nog) een gerechtelijke
procedure in zicht is. Zodra een dergelijke procedure is of zal worden aangevangen
valt het juridisch advies binnen de rechtsbijstand ter zake door een advocaat.Om in aanmerking te komen voor gefinancierde rechtsbijstand dient een
verzoeker steeds aan bepaalde voorwaarden te voldoen. De eerste eis die in
alle staten wordt gesteld, is het financiële onvermogen van de verzoeker.
Indien hij door de kosten van rechtshulp niet langer in staat zou zijn in
het (bescheiden) levensonderhoud voor zichzelf en zijn gezin te voorzien,
is hij gerechtigd tot die hulp. In een aantal staten wordt het niveau van
behoeftigheid/onvermogen bepaald aan de hand van forfaitaire (geïndexeerde)
inkomensbedragen, in een aantal andere staten wordt de precieze berekeningswijze
aangegeven.In nagenoeg alle staten wordt behalve de inkomens- of de financiële
toets ook de «merits»-toets gehanteerd. Deze heeft te maken met
de perspectieven van de rechtszaak. De verzoeker moet zich niet willen storten
in een uitzichtsloos avontuur. Hij zou de procedure ook moeten hebben willen
aanvangen wanneer hij zelf de kosten van rechtsbijstand had moeten betalen.
Zijn zaak mag dus niet kennelijk (volledig) kansloos of nutteloos zijn, of
worden ingegeven door verkeerde motieven zodat misbruik van recht aanwezig
is. Het manifeste oogmerk om schade en nadeel toe te brengen wordt evenmin
gehonoreerd.De ingewikkeldheid van de rechtszaak speelt soms ook een rol: het moet
voor de verzoeker noodzakelijk zijn, wil hij de zaak redelijkerwijze tot een
(goed) einde kunnen voeren, om zich te voorzien van rechtsbijstand door een
deskundige. Soms is ook de spoedeisendheid van de zaak een indicatie. Familiezaken
worden geacht tot beide categorieën te behoren. Samenvattend kan worden
gezegd dat in het algemeen gefinancierde rechtshulp wordt verleend in al die
gevallen waarin het redelijk wordt geacht dat de staat bijspringt voor de
individuele burger die over onvoldoende middelen beschikt.Wanneer eenmaal positief op het verzoek om rechtshulp is beslist, kan
de rechtzoekende in sommige staten, zoals in Nederland, zelf vrij een advocaat
kiezen. In andere staten wordt een advocaat door de overheid aangewezen, al
of niet uit een speciaal panel van (door de overheid betaalde) rechtskundigen
die exclusief hiervoor beschikbaar zijn. In weer andere staten wordt de toegevoegde
rechtshulp geregeld door de Orde van advocaten en bestaat er binnen deze organisatie
een systeem van toewijzing, al of niet op basis van een lijst van personen
die bereid zijn toevoegingen te doen.Rechtshulp wordt niet steeds in één keer verleend voor de
gehele procedure, inclusief hoger beroep en tenuitvoerlegging. In een aantal
systemen wordt de rechtsbijstand telkens per fase/tijdseenheid afzonderlijk
verleend of verlengd. Het voordeel hiervan is dat bij iedere vervolgbeslissing
kan worden nagegaan of, en in hoeverre de verzoeker nog aan de voorwaarden
voor toekenning voldoet. Er kunnen indien nodig telkens aanpassingen worden
gemaakt. Dit systeem stelt de overheid in staat de (publieke) middelen zo
verantwoord mogelijk te besteden.«Free legal aid» is overigens, behoudens, soms, voor zover
het om juridisch advies buiten een procedure gaat, in geen van de onderzochte
staten geheel kosteloos: alle onderzochte staten kennen een eigen bijdrage
van betrokkene. Er zijn systemen waarin een vast bedrag variërend
per inkomenscategorie geldt, en stelsels waarin per individueel geval wordt
bepaald hoeveel betrokkene zelf (naar draagkracht) moet bijdragen. Soms is
beneden een bepaald (zeer laag) inkomen de rechtsbijstand werkelijk kosteloos.In drie van de staten wordt de hulp verstrekt in de vorm van een lening,
hetgeen impliceert dat betrokkene later zo mogelijk alsnog zelf voor de kosten
moet opdraaien. Ook in de meeste staten waarin de hulp niet in de vorm van
een lening wordt verstrekt gelden overigens regelingen op grond waarvan een
persoon, die binnen een bepaalde periode nadat hij door de overheid gefinancierde
rechtshulp heeft ontvangen in financieel betere omstandigheden komt te verkeren,
het bedrag van de hulp alsnog geheel of gedeeltelijk moet terugbetalen.III. Beschermde woonvormen en vrouwenhuizenIn de brief van de Nederlandse Centrale autoriteit waarbij de voor de
inventarisatie geselecteerde verdragstaten bij het kinderontvoeringsverdrag
zijn benaderd, werd behalve naar de mogelijkheden van gefinancierde rechtshulp
in hun land ook gevraagd naar de faciliteiten en voorzieningen voor de opvang
van de ontvoerende ouder. De laatste keert niet zelden met het kind terug
naar de staat van het gewone verblijf, maar wenst daar dan niet langer te
verblijven in de voormalige echtelijke woning. In sommige gevallen bestaat
er bij de betreffende ouder ook vrees voor lichamelijk of psychisch geweld
door de andere ouder.In alle zestien staten die hebben gereageerd (bijlage 2) bestaan er vrouwenhuizen,
met uitzondering van Portugal, waar thans wel huizen voor slachtoffers van
huiselijk geweld in oprichting zijn, en van Spanje. In de meeste staten worden
de vrouwenhuizen beheerd door particuliere organisaties, maar kan de afdeling
sociale dienst op het stadskantoor wel algemene inlichtingen verstrekken.
Op grond van die informatie kan de betrokken ouder dan zelf het contact leggen
met de voorziening. Dit wordt in het algemeen ook verlangd als teken van inzet,
motivatie. Doorgaans vormt het ontbreken van voldoende financiële middelen
bij de vrouw die hulp zoekt geen beletsel voor toegang tot de vrouwenhuizen.
Binnen die huizen is meestal hulp op verschillend terrein voorhanden voor
de vrouwen, maar ook voor de meegekomen kinderen.Er tekent zich een tendens af de voorzieningen steeds meer ten behoeve
van ouders in het algemeen (en niet voor slechts vrouwen) toegankelijk te
stellen. In Italië kan de officier van justitie bewerkstelligen dat ouder
en kind die in gevaar verkeren in een adequate voorziening, publiek of particulier,
worden opgenomen. In sommige staten (Polen, Zweden) worden de opvanghuizen
voor ouders door de overheid beheerd en in stand gehouden. De overheid is
voorts in alle staten vanzelfsprekend verantwoordelijk waar ouders worden
verwezen naar de normale sociale voorzieningen met betrekking tot huisvesting,
arbeid en welzijn.IV. ConclusieIk acht het van groot belang dat in buitenlandse procedures inzake zulke
gevoelige onderwerpen als kinderontvoering en ouderlijk gezag en omgang voor
de betrokken Nederlandse ouders adequate rechtshulp voorhanden is, ook indien
zij onvoldoende financiële middelen hebben om de benodigde rechtsbijstand
zelf te bekostigen. Om de toegang tot de rechter in het buitenland vooral
in genoemde procedures te vergemakkelijken zal ik de uitkomsten van de inventarisatie
inbrengen in de eind maart te houden Bijzondere Commissie over het functioneren
van het Haags kinderontvoeringsverdrag. Ik zal bevorderen dat
het onderwerp daar ter discussie komt.De Staatssecretaris van Justitie,N. A. KalsbeekXNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27400-VI-50.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl