Vreemdelingenbeleid; Brief staatssecretaris in antwoord op vragen over het gezinsherenigingsbeleid, gesteld tijdens het Algemeen Overleg van 9 december 1997
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 320

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

18-03-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

19637 nr. 320

09-03-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleiding1. Motie Verhagen en Rijpstra in samenhang met artikel
8 EVRMArtikel 8 EVRMJurisprudentie Europese Hof voor de Rechten van de MensJurisprudentie van de RechtseenheidskamerMotie Verhagen en Rijpstra2. Voorstel WiebengaOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 25601Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 22 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vluchtelingenbeleid25 601Minderhedenbeleid 1998nr. 320BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 9 maart 1998 InleidingTijdens het Algemeen Overleg van 9 december 1997 (19 637/25 601/25 647,
nr. 312) zijn door diverse leden van uw Kamer vragen gesteld over het
gezinsherenigingsbeleid naar aanleiding van mijn brief van 3 november
1997 (19 637/25 601, nr. 285). Deze vragen hadden betrekking op
de verhouding tussen artikel 8 van het Europees Verdrag ter bescherming van
de rechten van de mens (EVRM) en (de consequenties van) een door de Tweede
Kamer aangenomen motie van de leden Verhagen en Rijpstra inzake het gezinsherenigingsbeleid.
Tevens werd mij door de PvdA-fractie gevraagd aan te geven hoe de in deze
motie verzochte aanscherping van het gezinsherenigings-beleid zich verhoudt
tot het voorstel van europarlementariër Wiebenga om in een zo vroeg mogelijk
stadium de noodzaak tot gezinshereniging voor ontheemden te erkennen. In de
onderhavige brief zal ik nader ingaan op voornoemde vragen. 1. Motie Verhagen en Rijpstra in samenhang met artikel
8 EVRMIn de motie van de leden Verhagen en Rijpstra wordt de regering verzocht
«de aanvragen tot gezinshereniging bij gebleken objectieve belemmeringen
in het land van herkomst individueel op basis van humanitaire overwegingen
te beoordelen en jaarlijks de Kamer opgave te doen van het aantal gevallen
dat ontheffing van de inkomens eis op deze grond wordt verleend». Hoewel
de motie algemeen geldt heeft deze in het bijzonder betrekking op vreemdelingen
die zijn toegelaten als vluchteling of vreemdelingen die in het bezit zijn
van een vergunning op grond van klemmende redenen van humanitaire aard en
van wie – om objectieve redenen – niet kan worden verwacht dat
zij terugkeren naar het land van herkomst om aldaar hun gezinsleven uit te
oefenen.In reactie op de motie heb ik in mijn brief van 3 november 1997 aangegeven
dat, ondanks het feit dat er nog weinig jurisprudentie is met betrekking
tot de toets aan artikel 8 EVRM, bij het bestaan van een objectieve belemmering
om het gezinsleven uit te oefenen in het land van herkomst, het voor
onbepaalde tijd weigeren van toelating van de gezinsleden een schending van
artikel 8 EVRM oplevert. Ik kom in mijn brief dan ook tot de conclusie dat
de motie zich op de grens van artikel 8 EVRM begeeft. In aanvulling op mijn
brief van 3 november 1997 zal ik hierna een toelichting op deze stelling geven. Artikel 8 EVRMHet in het eerste lid van artikel 8 EVRM vastgelegde principe van respect
voor het gezins- en familieleven houdt in dat overheden zich niet mogen mengen
in een reeds bestaand gezinsleven, tenzij dit op grond van het tweede lid
gerechtvaardigd kan worden. De omvang van deze zogenaamde «negatieve
verplichting» voor een staat moet worden bepaald aan de hand van de
feiten en omstandigheden van het individuele geval. Daarnaast kan dit respect
voor het gezins- en familieleven ook meebrengen dat de overheid verplicht
is positieve actie te ondernemen, namelijk in te stemmen met de toelating
van vreemdelingen. De omvang van deze zogenaamde «positieve verplichting»
voor een staat volgt uit de jurisprudentie en is niet letterlijk in de tekst
van artikel 8 EVRM terug te vinden.De leer van de positieve verplichting is door het Europese Hof voor de
Rechten van de Mens (EHRM) geïntroduceerd in de zaak Abdulaziz, EHRM
28 mei 1985. Het Hof behandelde in deze zaak de vraag naar een positieve verplichting
als een integraal onderdeel van de toetsing aan artikel 8 EVRM. Voor een nadere
invulling van dit onderdeel van de toetsing aan artikel 8 EVRM moet dus worden
uitgegaan van de interpretatie van het EHRM en de daarop gebaseerde interpretatie
van de Rechtseenheidskamer. Jurisprudentie Europese Hof voor de Rechten van de MensIn de arresten Gül, EHRM 19 februari 1996, en Ahmut, EHRM 28 november
1996 ging het Europese Hof uitgebreid in op de vraag wanneer er sprake is
van een negatieve verplichting (bij reeds bestaand gezinsleven) en een positieve
verplichting (bij eerste toelating) voor de staat. Uitgangspunt bij de toets
aan artikel 8 EVRM is, dat dit artikel voor de staat geen algemene verplichting
meebrengt de domiciliekeuze van echtparen te eerbiedigen of gezinshereniging
op haar grondgebied mogelijk te maken door immigratie toe te staan. In beide
arresten overweegt het Hof, dat er een «fair balance» moet worden
gezocht tussen de belangen van de staat aan de ene kant en de belangen van
de vreemdeling aan de andere kant. De staat heeft daarbij een «certain
marge of appreciation». Om te bepalen waartoe de staat wel gehouden
is, moeten de feiten en omstandigheden van het individuele geval onderzocht
worden.Zowel in de Gül-zaak als in de Ahmut-zaak wordt dit algemene criterium
vertaald in de vraag of er sprake is van belemmeringen om het gezinsleven
in het land van herkomst uit te oefenen. Als relevante feiten worden onder
andere aangemerkt, het feitelijk niet kunnen terugkeren naar het land van
herkomst, de medische omstandigheden, het gezinsleven in de huidige vorm,
de banden met het land van herkomst en de persoonlijke situatie waarin zowel
de toegelaten vreemdeling als de in het land van herkomst verblijvende gezinsleden
verkeren.In de Gül-zaak kwam het Hof tot de conclusie dat terugkeer naar het
land van herkomst, in casu Turkije, mogelijk was en er derhalve op de staat,
in casu Zwitserland, geen positieve verplichting rustte om de gezinsleden toe te laten. Ook in de Ahmut-zaak werd door het Hof overwogen dat
er voor de Nederlander van Marokkaanse afkomst, voldoende mogelijkheden
waren om zijn gezinsleven in zijn land van herkomst (Marokko) uit te oefenen.Kortom omdat er in deze zaken geen sprake was van een (objectieve) belemmering
om het gezinsleven uit te oefenen in het land van herkomst, Turkije respectievelijk
Marokko, bestond er in beginsel geen positieve verplichting voor de Staat
om de gezinsleden toe te laten. Jurisprudentie van de RechtseenheidskamerDe Rechtseenheidskamer heeft op 16 mei 1996 uitspraak gedaan in een drietal
zaken, waarin de vraag naar de omstandigheden die eventueel een belemmering
kunnen opleveren voor de uitoefening van het gezins- en familieleven in het
land van herkomst (objectieve belemmering) centraal stond.Aan de hand van het arrest Gül werd in deze zaken door de Rechtseenheidskamer
overwogen, dat bij het bestaan van objectieve belemmeringen door de overheid
gemotiveerd zal moeten worden aangegeven waarom gezinshereniging niet wordt
toegestaan. Deze overweging kan ertoe leiden dat in voorkomende gevallen het
belang van de overheid om de toelating van de gezinsleden te weigeren minder
zwaar weegt dan het belang van de vreemdeling om zijn gezins- en familieleven
in Nederland uit te oefenen. In dit licht bezien zijn uitspraken, zoals de
uitspraak van de rechtbank Den Haag van 10 januari 1997 niet bevreemdend.
In deze zaak overwoog de rechtbank, dat bij het bestaan van een objectieve
belemmering om het gezinsleven uit te oefenen in het land van herkomst of,
zoals in casu een derde land, de enkele omstandigheid dat niet wordt voldaan
aan het middelenvereiste, anders dan in het reguliere gezinsherenigingsbeleid
waarin deze enkele omstandigheid grond is voor weigering van verblijf hier
te lande, in het kader van belangenafweging ten aanzien van artikel 8 EVRM
niet doorslaggevend kan zijn. Hieruit blijkt dat in iedere afzonderlijke zaak
de staat gemotiveerd moet aangeven waarom bij het bestaan van een objectieve
belemmering, de toelating niet wordt toegestaan en dat door de staat niet
kan worden volstaan met de motivering dat niet wordt voldaan aan het middelenvereiste. Motie Verhagen en RijpstraIngevolge de huidige systematiek van het gezinsherenigingsbeleid wordt
allereerst beoordeeld of het verzoek om gezinshereniging voldoet aan de reguliere
voorwaarden, zoals die zijn neergelegd in Hoofdstuk B.1 van de Vreemdelingencirculaire.
Bij deze beoordeling wordt ook getoetst aan klemmende redenen van humanitaire
aard. Indien niet wordt voldaan aan de reguliere voorwaarden voor toelating
wordt vervolgens beoordeeld of de weigering om de gezinsleden toe te laten
een schending van artikel 8 EVRM oplevert. Bij de belangenafweging die in
het kader van artikel 8 EVRM plaatsvindt, speelt het bestaan van een objectieve
belemmering om het gezinsleven uit te oefenen in het land van herkomst een
belangrijke rol en zal aan de hand van de overige feiten en omstandigheden
moeten worden beoordeeld of de toelating alsnog moet worden toegestaan.De motie van de leden Verhagen en Rijpstra ziet op de toelating van vreemdelingen
in het kader van gezinshereniging en derhalve op de beoordeling van de positieve
verplichting van Nederland om in het kader van gezinshereniging de gezinsleden
toe te laten. Zoals ik ook heb aangegeven in mijn brief van 3 november 1997
dwingt de motie mij om bij de beoordeling van deze positieve verplichting
het middelenvereiste onverkort te handhaven, ook bij het bestaan van objectieve
belemmeringen om in het land van herkomst het gezinsleven uit
te oefenen. De motie veronderstelt hiermee, dat bij de belangenafweging in
het kader van artikel 8 EVRM het economische belang van de staat bij het stellen
van een middeleneis/inkomenseis altijd zwaarder weegt dan het belang van de
vreemdeling bij het kunnen uitoefenen van zijn gezins- en familieleven in
Nederland. Gezien de hierboven aangegeven jurisprudentie is het heel goed
denkbaar dat bij het bestaan van een objectieve belemmering om het gezinsleven
uit te oefenen in het land van herkomst, het economische belang dat de staat
heeft bij het stellen van een middeleneis niet onverkort opweegt tegen het
belang van de vreemdeling om zijn gezins- en familieleven uit te oefenen.
De motie gaat hieraan geheel voorbij en verwijst vervolgens naar de belangenafweging
in het kader van de nationale toets aan de overige klemmende redenen van humanitaire
aard.Bovenstaande overwegingen zijn voor mij de aanleiding geweest om in mijn
brief van 3 november 1997 te stellen, dat de motie zich op de grens van artikel
8 EVRM begeeft. Indien bij nader inzien ook uw Kamer van mening is dat zowel
in het kader van de toets aan artikel 8 EVRM als in het kader van de toets
aan de overige klemmende redenen van humanitaire aard, het in voorkomende
gevallen mogelijk moet zijn om ontheffing te verlenen van de middeleneis –
hetgeen naar mijn mening mogelijk moet zijn – kan ik de motie van de
leden Verhagen en Rijpstra niet uitvoeren, omdat deze motie de ontheffingsmogelijkheid
alleen in zeer uitzonderlijke gevallen biedt binnen het humanitaire vangnet. 2. Voorstel WiebengaTot slot wil ik nog kort ingaan op de vraag van het lid Van Oven, hoe
de in de motie Verhagen/Rijpstra verzochte aanscherping zich verhoudt tot
het commentaar dat het Europees Parlement op voorstel van rapporteur Wiebenga
heeft opgesteld ten aanzien van het ontwerp gemeenschappelijk optreden van
de Europese Commissie op grond van artikel K.3, lid 2, onder b) van het Verdrag
betreffende de Europese Unie inzake tijdelijke bescherming van ontheemden,
in het bijzonder ten aanzien van gezinshereniging voor de begunstigden van
een regeling inzake tijdelijke bescherming. Zowel het voorstel van de Commissie,
als de wijzigingen van het Europees Parlement gaan uit van de noodzaak tot
gezinshereniging voor ontheemden. Allereerst wil ik in dit verband opmerken,
dat dit voorstel in strijd is met het thans vigerende Nederlandse gezinsherenigingsbeleid
ten aanzien van vreemdelingen die in het kader van tijdelijke bescherming
voorwaardelijk in Nederland worden toegelaten, de zogenaamde houders van een
voorwaardelijke vergunning tot verblijf (vvtv'ers). Ik ben in dit verband
van mening dat het niet in de rede ligt het Nederlandse gezinsherenigingsbeleid
ten aanzien van vvtv'ers op dit punt te wijzigen.Vreemdelingen die in het bezit zijn van een voorwaardelijke vergunning
tot verblijf hebben geen recht op gezinshereniging gedurende de eerste drie
jaar van hun verblijf, omdat zij terug dienen te keren naar het land van herkomst,
zodra de situatie in dat land is verbeterd. Het ontwerp gemeenschappelijk
optreden heeft betrekking op ontheemden aan wie tijdelijk bescherming wordt
geboden binnen de Europese Unie. Ook zij dienen terug te keren naar het land
van herkomst, zodra de situatie in dat land is verbeterd. Het ligt dan ook
niet voor de hand om aan deze mensen het recht op gezinshereniging toe te
kennen. De motie van de leden Verhagen en Rijpstra heeft geen betrekking op
deze categorie vreemdelingen, omdat vreemdelingen die op grond van een voorwaardelijkevergunning tot verblijf toelating tot Nederland krijgen de eerste drie
jaar van hun verblijf geen recht op gezinshereniging hebben.De Staatssecretaris van Justitie,E. M. A. Schmitz 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-320.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl