Aanpassing Boek 7 BW aan richtlijn betr. bepaalde aspecten van de verkoop van en garanties voor consumptiegoederen; Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20012002-27809, nr. 323a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

27-06-2002

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27809 nr. 323a

25-06-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenInhoud wetsvoorstelArtikelenArtikel 6aArtikel 17Artikel 18, lid 2Artikel 18 lid 3Artikel 23Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27809Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 809Aanpassing van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek aan de richtlijn betreffende
bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederennr. 323aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 25 juni 2002Het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel heeft de commissie aanleiding
gegeven tot het maken van de volgende opmerkingen en het stellen van de volgende
vragen.AlgemeenDe leden van de CDA-fractie hadden met belangstelling
kennisgenomen van het onderhavige wetsvoorstel. Zij konden zich op hoofdlijnen
verenigen met het voorstel, maar hadden op enkele punten nog vragen en opmerkingen
die zij aan de regering wilden voorleggen. De leden van de VVD-fractie hadden
met instemming kennisgenomen van het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel strekt
tot uitvoering van de richtlijn nr. 99/44/EG van het Europees Parlement en
de Raad van de Europese Unie betreffende bepaalde aspecten van de verkoop
van en de garanties voor consumptiegoederen. De richtlijn beoogt in de Europese
lidstaten een gemeenschappelijk minimumniveau van consumentenbescherming in
geval van non-conformiteit bij consumentenkoop vast te stellen.De leden van de VVD-fractie juichten de met
deze richtlijn beoogde bescherming van de consument in de Gemeenschap toe.
Zij hadden wel nog enkele vragen over het wetsvoorstel.Inhoud wetsvoorstelIn de eerste plaats hadden de leden van de CDA-fractie
met bijzondere belangstelling kennisgenomen van de gedachtewisseling over
de inpassing in de Nederlandse wetgeving van de door de richtlijn verlangde
prijsvermindering. De regering heeft met enige vasthoudendheid deze prijsvermindering
dogmatisch willen blijven verbinden met de gedeeltelijke ontbinding van de
overeenkomst. Ook is wel verwezen in de stukkenwisseling naar de rechtsfiguur
van de wijziging van de overeenkomst. De leden van de CDA-fractie vroegen
of de problematiek toch niet op een andere wijze moet worden benaderd. In
het bij de Eerste Kamer nog aanhangige wetsvoorstel met betrekking tot het
huurrecht wordt de huurder de bevoegdheid gegeven huurprijsvermindering te
verlangen. Dit hangt samen met een concrete situatie van verminderd
woongenot. In die situatie kan moeilijk gesproken worden van een gedeeltelijke
ontbinding voor de periode waarover de huurprijsvermindering zou gaan gelden –
het gaat dan vaak om een correctie achteraf – en evenmin is sprake van
een wijziging van de overeenkomst; zodra het woongenot weer naar behoren is,
zal de huurprijsvermindering immers eindigen.De leden hier aan het woord hadden dan ook de indruk, dat én door
de introductie van de prijsvermindering als zelfstandige bevoegdheid van de
huurder én door de introductie via de richtlijn van die prijsvermindering
als zelfstandige bevoegdheid van de consument-koper, hier wellicht gesproken
moet worden van een zelfstandige rechtsfiguur. Het leek deze leden gewenst
deze rechtsfiguur goed te doordenken. Zij zagen de noodzaak daartoe ook in
het licht van de vraag of de richtlijn in het onderhavige rechtsvoorstel naar
behoren wordt geïmplementeerd door in artikel 22, lid 1, onder b –
zoals dat is komen te luiden na de nota van wijziging op stuknummer 9 –
de vermindering van de prijs te koppelen aan de mate van afwijking van het
overeengekomene.Het begrip «passend» sluit wel een relatie met de mate van
afwijking van het overeengekomene in, zo constateerden de leden van de CDA-fractie,
maar hoeft daarmee niet identiek te zijn. Zij gaven een tweetal voorbeelden
ter illustratie. In zijn artikel in WPNR (01/6470) over implementatie van
de onderhavige richtlijn heeft Prof Mr J.M. Smits ter illustratie het voorbeeld
opgevoerd van de verkoop van een verzameling juridische postzegels van 400
exemplaren, waarbij bij levering er slechts 399 werden gefourneerd. Het is
bepaald niet ondenkbaar, dat die ene ontbrekende in de totale verzameling
een bijzondere plaats inneemt of dat het getal van 400 met zich meebrengt,
dat een zekere volledigheid de verzameling kenmerkte. Is de regering het met
de leden hier aan het woord eens, dat in zo'n situatie toch tenminste ook
het begrip «mate van afwijking» moet worden ontdaan van een louter
mathematische benadering?Het tweede voorbeeld maakt de problematiek nog iets duidelijker, zo vervolgden
deze leden. Indien bij een consument-koper vloerbedekking is gelegd, maar
daarbij is in eerste instantie een fout gemaakt waardoor het resultaat onbevredigend
was, terwijl na herstel blijkt, dat er toch duurzaam iets zichtbaar zal blijven
van de in eerste instantie gemaakte fout, is de relatie met het mathematische
nog verder verwijderd. Men zou natuurlijk kunnen proberen te berekenen hoeveel
m2 of cm2 van het totale oppervlak de storende afwijking
te zien geeft, maar dan nog rijst de vraag welke prijsvermindering daaraan
moet worden toegekend. Het gaat daarbij immers om een non-conformiteit die
bij de consument-koper een zekere duurzame ergernis veroorzaakt die in de
tijd met de vloerbedekking wel zal slijten, maar waarvoor bij toepassing van
artikel 22, lid 2, onder b moeilijk een mathematische maatstaf te hanteren
zal zijn en zelfs het begrip «in evenredigheid met de mate van afwijking
van het overeengekomene» nog teveel suggereert, dat een exacte berekening
mogelijk is.Moet dan ook niet achteraf worden geconcludeerd, dat het beter ware geweest
om in deze bepaling te spreken over een passende prijsvermindering? Of zouden
de leden hier aan het woord het zo kunnen opvatten, dat het in de wetstekst
voorgestelde criterium in feite moet worden opgevat als passend, zodat ook
de situatie van de vloerbedekking eronder valt en de rechter de mogelijkheid
geeft om een passende prijsvermindering te bepalen? Hierbij zij dan aangetekend,
dat het van belang blijft ook bij het begrip «passend» het onderscheid
tussen een prijsvermindering en schadevergoeding goed in het oog te houden.
Het kwam de leden van de CDA-fractie voor, dat het begrip «passend»
elementen van schadevergoeding zou kunnen impliceren. Te denken
ware aan het voorbeeld van het tapijt. De vergoeding voor «ergernis»
zou echter niet de vorm van «punitive damage» mogen opleveren.
Wel zouden deze leden zich kunnen voorstellen, dat de rechter een relatie
legt tussen de omvang van de prijsvermindering en de bruto-marge die de leverancier
van het tapijt op dat product maakt. Een dergelijke beperking hoeft anderzijds
niet aangelegd te worden wanneer het om gevolgschade gaat, bijvoorbeeld schadevergoeding
die aan een derde betaald zou moeten worden door de koper. Overigens leek
dit laatste deze leden louter theorie, omdat bij een consument-koper een dergelijke
gevolgschade niet gemakkelijk voorstelbaar is. Wel denkbaar is daarentegen,
zo vervolgden deze leden, de situatie dat in een woonhuis een kostbare marmeren
vloer is gelegd, deze na oplevering een niet herstelbare, storende afwijking
vertoont en het geheel uitbreken van de vloer en opnieuw leggen een buitengewoon
kostbare operatie zou opleveren (bijvoorbeeld mede wegens de aanwezigheid
van vloerverwarming). In dat geval is denkbaar, dat de waarde van het huis
op zichzelf door zo'n vloer met een storend gebrek verminderd is. Dat kan
dus aanleiding zijn om de prijsvermindering ook hoger te laten uitvallen dan
de bruto-marge van de leverancier en misschien zelfs hoger dan de prijs zelf.Kan de regering meedelen of in de landen van de Europese Unie door implementatie
van de richtlijn in die landen thans een uniform minimumniveau van consumentenbescherming
tot stand is gebracht, zo vroegen de leden van de VVD-fractie.
Indien dit het geval is, kan de regering dan uiteenzetten of er als gevolg
van de implementatie verschillen zijn in de diverse landen, zo ja op welke
punten en wat dit betekent voor de consumentenbescherming bij grensoverschrijdende
aankopen?In 2000 zijn de Principles of European Contract Law (PECL) gepubliceerd.
De PECL hebben als belangrijk doel een raamwerk te creëren voor de «beste»
Europese regels op het gebied van het contractenrecht. Hoe beoordeelt de regering
de PECL in het kader van (toekomstige) onderhandelingen over richtlijnen met
betrekking tot het contractenrecht, zo vroegen deze leden.ArtikelenArtikel 6aBij artikel 6a merkten de leden van de CDA-fractie
op, dat zij enige twijfel hebben over de praktische betekenis van deze bepaling.
Voor zover deze bepaling de aansprakelijkheid beperkende werking van garantiebewijzen
tracht te beperken, heeft zij iets overbodigs. Een verkoper tracht zijn aansprakelijkheid
immers te beperken door juist in garantiebewijzen exoneratieclausules op te
nemen. Om de werking daarvan te beperken is het voldoende deze nietig te doen
zijn, of de consument een beroep te geven op vernietigbaarheid. Zeker als
de rechter bevoegd is ook ambtshalve te toetsen aan criteria voor vernietigbaarheid,
lijkt dat afdoende bescherming voor de consument.Daarnaast bevat artikel 6a een element dat wel een versterking van de
positie van de consument oplevert, namelijk in zoverre de consument de bevoegdheid
krijgt om niet uit schriftelijke stukken blijkende mededelingen van de verkoper –
al dan niet in de vorm van reclame – door de verkoper te doen vastleggen.
De memorie van toelichting wijst erop, dat met het oog daarop een koper –
dus: nadat de koop tot stand gekomen is – de verkoper zonodig onder
dreiging van executie van een dwangsom kan doen verplichten om zo'n schriftelijk
stuk te verschaffen of in de vorm van een andere toegankelijke duurzame gegevensdrager
die mededeling vast te leggen. De praktische betekenis daarvan
leek de leden van de CDA-fractie echter beperkt. Zij konden zich voorstellen,
dat daarvan gebruik zal worden gemaakt bij bijvoorbeeld de aanneming van werk
en zeker als het om kostbare producten gaat; voor de gewone consumentenkoop,
ook als het duurzame artikelen betreft, leek de gang naar de rechter om het
recht op schriftelijke vastlegging uit te oefenen, een mijl op zeven. Wel
zouden de leden hier aan het woord zich bij deze bevoegdheid iets kunnen voorstellen,
indien ook consumentenorganisaties voor grotere aantallen consumenten in een
vergelijkbare situatie bevoegd zouden zijn een dergelijke actie in te stellen.
Kan de regering bevestigen, dat deze mogelijkheid bestaat?Een aanvullende vraag van deze leden hierbij was nog of de regering het
denkbaar acht, dat een zogenaamde website ook een vorm is die beantwoordt
aan artikel 6a, lid 3. Het begrip «gegevensdrager» en de voorbeelden
genoemd in de memorie van toelichting suggereren, dat dat niet het geval is.Tot slot stelden de leden hier aan het woord bij dit artikel nog de vraag
hoe zij het bepaalde in lid 5, onder b met betrekking tot de definitie van
de producent moeten opvatten. In het bijzonder ging het om de vraag wat de
zelfstandige betekenis is van het werkwoord «presenteren». Is
het niet zo, dat een ieder die op een product zijn naam, zijn merk of een
ander onderscheidingsteken aanbrengt, geacht wordt producent te zijn, of moet
de betrokkene toch nog iets meer doen teneinde het begrip «presenteren»
inhoud te geven? Een vraag in het verlengde van het voorgaande was of de consument
moet aantonen, dat naam, merk of ander onderscheidingsteken op de zaak is
aangebracht door de betrokkene die de consument als producent aanmerkt?Artikel 17De leden van de CDA-fractie waren er niet zonder meer van overtuigd, dat
de wijziging van het vijfde lid van artikel 17 in titel 7.1 zonder meer ook
moet gelden buiten consumentenkoop. Zoals in de memorie van toelichting op
bladzijde 18 is opgemerkt, kan uit de gewijzigde tekst van lid 5 onder omstandigheden
wel een onderzoeksplicht voor de koper ontstaan. Met name indien de koop onderdeel
uitmaakt van een meer complexe relatie dan een consumentenkoop en bijvoorbeeld
een bepaald product niet direct in handen komt van de contracterende koper
(omdat het desbetreffende product bijvoorbeeld bij een derde wordt afgeleverd
die er eerst nog werkzaamheden mee of aan moet verrichten) kan de algemene
strekking van de gewijzigde tekst van lid 5 in de praktijk toch tot onbillijkheden
leiden.Dat klemt temeer, indien het gaat om gebreken aan of ongeschiktheid van
grondstoffen. Denkbaar is immers, zo vervolgden deze leden, dat in een meer
complexe relatie tussen koper en verkoper of tussen aanbesteder en aannemer
grondstoffen door de telkens eerstgenoemde worden gekocht en ter beschikking
gesteld, doch dit gebeurt op advies van de verkoper zelf of van de aannemer,
terwijl die ook geen aanleiding hadden te waarschuwen voor gebreken of ongeschiktheid.
Dat geldt temeer als het advies om bepaalde grondstoffen aan te schaffen van
een derde afkomstig is. In het laatste geval zou men die derde als adviseur
kunnen vereenzelvigen met de koper of aanbesteder en dan zou de voorgestelde
tekst van lid 5 van artikel 17 terecht ertoe leiden, dat de koper zich niet
kan beroepen op non-conformiteit. In de beide andere gevallen lag dat in de
visie van de leden van de CDA-fractie toch wel een slag anders. Het probleem
zou echter zijn opgelost, indien de regering het met deze leden eens is, dat
in zo'n situatie de verkoper, resp. aannemer in strijd zou handelen
met de eisen van redelijkheid en billijkheid, indien hij zich op artikel 17,
lid 5 zou beroepen.Artikel 18, lid 2Invoering van artikel 18, lid 2 betekent een omkering van de bewijslast,
zo constateerden ook de leden van de VVD-fractie.
Niet de koper hoeft te bewijzen dat er non-conformiteit is, maar de verkoper
moet bewijzen dat het gebrek pas is ontstaan ná de aflevering. Deze
omkering van de bewijslast grijpt in op de regeling in het huidige Burgerlijk
Wetboek (BW), waarbij sprake is van een afgewogen geheel van regels dat zowel
het belang van de consument als van de verkoper beoogt te beschermen. Hoe
beoordeelt de regering het mogelijke effect van de omkering van de bewijslast
voor het geheel van regels in het BW met betrekking tot de consumentenkoop?De leden van de CDA-fractie waren door de
Verenigde Sportpaardenhandel Nederland nog gewezen op de problematiek die
ontstaat bij de toepassing van artikel 18, lid 2 op levende have. Bij verkoop
van met name paarden aan particulieren zal deze bepaling immers van toepassing
zijn, evenals bij andere consumentenkoop van dieren. Met name bij paarden
geldt, dat deze doorgaans worden gebruikt op een wijze die risico's met zich
meebrengt: springpaarden, military, aangespannen paard. Daarbij gaat het om
een reeks van mogelijke letsels: enerzijds om van buitenaf zichtbaar letsel
dat door een direct van buitenaf op een paard inwerkende oorzaak is veroorzaakt,
tot anderzijds om niet van buitenaf zichtbaar, inwendig ontstaan letsel, dat
niet rechtstreeks is terug te voeren op een direct van buitenaf inwerkende
oorzaak. Bij dit laatste valt te denken aan bijvoorbeeld het ontstaan van
een ziekte, bijvoorbeeld een ontsteking, die het gevolg is van een verkeerd
gebruik of een te intensief gebruik van het paard. Het klassieke voorbeeld
is het zogenaamde hoefkatrol.Bij een van buitenaf zichtbaar letsel is vaak eenvoudig vast te stellen,
dat de oorzaak ook moet zijn gelegen in een van buitenaf inwerkende oorzaak
en aan het letsel, respectievelijk de mate van verergering of mate van herstel
zal doorgaans ook gemeten kunnen worden hoe lang van tevoren een dergelijke
letsel door het paard is opgelopen, zo vervolgden de leden van de CDA-fractie.
Ook dan is overigens denkbaar, dat datering van het moment van het ontstaan
van het letsel moeizaam blijft. De omstandigheid, dat het dan om een uitwendig
letsel gaat – zo meenden de leden hier aan het woord – zal spoedig
tot de conclusie moeten leiden in een eventuele procedure, dat de aard van
de afwijking zich ertegen verzet, dat het vermoeden van artikel 7:18 lid 2
wordt toegepast. Onaannemelijk is immers, dat de koper het letsel niet heeft
gezien bij koop of aflevering.Beduidend anders ligt het bij het andere uiterste van het aangeduide spectrum,
zo vervolgden de leden van de CDA-fractie, namelijk waar het gaat om een inwendige
afwijking die niet door een eenmalige, van buiten komende oorzaak is ontstaan,
maar waarbij het gaat om een verkeerd gebruik van het paard of een ernstige
belasting van het dier. Bij dieren heeft men te maken met de stand van de
veterinaire wetenschap. In de wetenschap blijkt het mogelijk om zogenaamde
antedateringstermijnen te hanteren. Daarmee wordt gedoeld op het tijdsverloop
dat is opgetreden sinds de aandoening is ontstaan en het moment waarop een
veterinair deskundige het paard onderzoekt. Aan de hand van de waarnemingen
van een veterinair deskundige, respectievelijk met hulpmiddelen uitgevoerd
onderzoek, kan dan op basis van ervaringsgegevens en wetenschappelijke kennis
de termijn worden bepaald tussen het moment van onderzoek en het moment waarop
de aandoening moet zijn ontstaan. Voor iedere aandoening geldt
daarbij een andere antedateringstermijn. Zie met name: Prof. H. J. Breukink,
Gerechtelijke diergeneeskunde, Koopkwesties door verborgen gebreken, 1995.
De leden van de CDA-fractie meenden, dat bij het optreden van een afwijking
aan een dier in beginsel een dergelijke wetenschappelijk antedateringstermijn
bepalend zal zijn voor de vraag of ten tijde van de koop, c.q. aflevering
de zaak – in casu een dier– niet heeft beantwoord aan de overeenkomst.
Is de minister het daarmee eens?Een vervolgvraag van deze leden betrof de toepassing van artikel 18, lid
2. Deze bepaling legt immers de bewijslast bij de verkoper dat de zaak bij
aflevering aan de overeenkomst beantwoordde. Is de regering het ermee eens,
dat indien de verkoper daarmee belast zou worden, deze in beginsel kan volstaan
met een rapport van een veterinair deskundige waaruit blijkt, dat de antedateringstermijn
tot de conclusie moet leiden dat het dier bij aflevering wel beantwoordde
aan de overeenkomst? In veel gevallen wordt bij de koopovereenkomst ook hetzij
in opdracht van de koper, hetzij in opdracht van de verkoper, hetzij in opdracht
van beiden door een veterinair deskundige een onderzoek gedaan. Vaak worden
daarbij ook röntgenfoto's gemaakt van met name kwetsbare delen van het
paard. Is de minister het eens met het gevoelen van de leden van de CDA-fractie,
dat in dat geval bij een later blijkende afwijking de koper gehouden is het
bewijs te leveren, dat reeds ten tijde van de aflevering de afwijking aanwezig
was, ook als de afwijking zich openbaart binnen de zes maanden termijn van
artikel 18, lid 2?Een volgende situatie kan zijn, aldus deze leden, dat omtrent de afwijking
nog geen wetenschappelijk consensus of heersende leer bestaat met betrekking
tot de antedateringstermijn, dan wel nieuwe inzichten de bestaande termijnen
ter discussie hebben gesteld. Ook is denkbaar, dat de termijn een zekere marge
kent, waardoor de afwijking kan zijn ontstaan zowel vlak voor de datum van
aflevering als vlak na de datum van aflevering. In zulke situaties zou in
de visie van de leden van de CDA-fractie met name moeten worden gekeken naar
het gebruik van het paard zowel voor als na aflevering. Zij zouden zich kunnen
voorstellen, dat dan de verkoper kan aantonen in de periode voor aflevering
zodanig gebruik van het paard te hebben gemaakt, dat naar wetenschappelijk
inzicht het onwaarschijnlijk is dat de afwijking in die periode is ontstaan.
Daarmee zou dan voldoende het vermoeden zijn weerlegd om de bewijslast bij
de koper te doen leggen. Kan de regering deze zienswijze onderschrijven, zo
vroegen deze leden.De leden van de VVD-fractie sloten zich aan
bij deze vragen van de CDA-fractie over artikel 18, lid 2.Artikel 18 lid 3Bij deze bepaling hadden de leden van de CDA-fractie
nog een vraag omtrent de installatie. Is deze bepaling ook van toepassing,
indien de koper de installatie weer uitbesteed aan een in beginsel deskundig
installateur en deze iets te laconiek afgaat op de achteraf ondeugdelijke
montagevoorschriften? Het kwam de leden van de CDA-fractie voor, dat in dat
geval de koper alleen bij de door hem ingeschakelde installateur verhaal zou
moeten gaan halen, indien die installateur in redelijkheid niet tot montage
conform die gebrekkige voorschriften had kunnen komen.Artikel 23Blijkens de memorie van toelichting op bladzijde 10 en ook de nota naar
aanleiding van het verslag heeft de regering geen aanleiding gezien op het
punt van de verjaringstermijn de richtlijnen te implementeren. De richtlijn
koppelt de start van de twee jaar verjaringstermijn aan de aflevering. De
verjaringstermijn in artikel 23, lid 2 begint te lopen op het moment dat de
consument het gebrek aan de verkoper meldt. De leden van de CDA-fractie meenden,
dat de regering iets te gemakkelijk ervan uitgaat, dat dit moment nimmer eerder
valt dan het moment van aflevering. Denkbaar is immers, dat met name bij een
genus-product de koper voor aflevering al van een andere koper over een gebrek
hoort en dat meldt bij de verkoper. Voor allerlei producten kunnen langere
levertijden gelden, zodat het daarbij zelfs om maanden kan gaan. Voor bepaalde
typen auto's is de levertermijn afhankelijk van de conjunctuur soms wel vier,
vijf of zes maanden. Hoort een koper binnen een week van een andere koper
over een bepaald gebrek van de door hem bestelde auto en hij legt dat voor
aan de dealer, dan zou de twee jaar verjaringstermijn dus al vanaf dat moment
gaan lopen.Bij meer gecompliceerde producten komt het wel voor, dat vervolgens een
dergelijk gebrek gerepareerd wordt of gerepareerd lijkt te zijn, maar zich
na verloop van tijd opnieuw manifesteert en soms zelfs in versterkte mate.
Met name door de introductie van elektronica in auto's doet zich dat nog wel
eens voor, zo merkten deze leden op. Indien bijvoorbeeld bij extreme weersomstandigheden
een bepaald probleem optreedt en die weersomstandigheden blijven gedurende
langere tijd uit, kan dat er in het gegeven voorbeeld toe leiden, dat de twee
jaar termijn van het BW eerder verstrijkt dan de twee jaar termijn van de
richtlijn. Mag de koper die dit voor aflevering meldt, op enig moment te horen
krijgt dat het gebrek is verholpen en vervolgens na 16 maanden alsnog met
het gebrek wordt geconfronteerd, ervan uitgaan, dat de melding voor aflevering
geen betekenis meer heeft voor toepassing van de huidige verjaringsregel,
zo vroegen de leden van de CDA-fractie tot besluit.De voorzitter van de commissie,Van de BeetenDe griffier van de commissie,JanssenXNoot1Samenstelling: Holdijk (SGP), Rensema (VVD), Jurgens (PvdA), Le Poole
(PvdA), Ruers (SP), Rosenthal (VVD) (plv. voorzitter),
Dölle (CDA), Kohnstamm (D66), Lodders-Elfferich (CDA), De Wolff (GL),
Van de Beeten (CDA) (voorzitter), Broekers-Knol
(VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20012002-27809-323a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl