Verslagen van de commissie voor de Verzoekschriften; Jaarverslag van de Commissies voor de Verzoekschriften uit de Eerste en Tweede Kamer over het vergaderjaar 2000-2001
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28043, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

07-12-2001

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28043 nr. 1

04-12-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamZevenentwintigste jaarverslag van de Commissies voor de
Verzoekschriften uit beide Kamers der Staten-Generaal, inhoudende een verslag
van de werkzaamheden van de commissies gedurende het vergaderjaar 2000–2001INLEIDINGALGEMEENDe Wet op de inkomstenbelasting 2001Heroverwegen of herzien?OntvankelijkheidENKELE CIJFERSTabel 1. Algemeen Tabel 2. Wijze van afhandeling Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag Tabel 4. Verslagen naar ministerie Tabel 5. Kengetallen over enkele jaren 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28043Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 043Verslagen van de Commissies voor de Verzoekschriftennr. 1BRIEF VAN DE COMMISSIES VOOR DE VERZOEKSCHRIFTENAan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 4 december 2001Namens de Commissies voor de Verzoekschriften uit de Eerste1 en de Tweede2 Kamer der Staten-Generaal
moge ik u hierbij het jaarverslag aanbieden van de commissies betreffende
de werkzaamheden in het vergaderjaar 2000–2001.De griffier van de commissies,Van DijkZevenentwintigste jaarverslag van de Commissies voor de
Verzoekschriften uit beide Kamers der Staten-Generaal, inhoudende een verslag
van de werkzaamheden van de commissies gedurende het vergaderjaar 2000–2001Vastgesteld 4 december 2001INLEIDINGDe commissies willen enkele algemene opmerkingen maken en vervolgens hun
werkzaamheden cijfermatig toelichten. Om elk misverstand te vermijden zij
hier uitdrukkelijk opgemerkt dat dit jaarverslag de periode bestrijkt van
de derde dinsdag in september 2000 tot de derde dinsdag in september 2001.ALGEMEENDe Wet op de inkomstenbelasting 2001De commissies hebben zich ook in dit verslagjaar vooral gebogen over verzoeken
om kwijtschelding van een belastingschuld of om toepassing van de hardheidsclausule
in de Algemene wet inzake rijksbelastingen. In de laatste categorie bevonden
zich enkele verzoekschriften waarin gevraagd werd de eerst per 1 januari
2001 inwerkinggetreden nieuwe wet op de inkomstenbelasting op voorhand niet
van toepassing te verklaren in de situatie van adressanten. De verzoekschriften
waren feitelijk bezwaren tegen onderdelen van de wet, te weten het forfaitaire
vermogensrendement en de beperking van de aftrekbaarheid van hypotheekrente
tot de woning die tot hoofdverblijf dient. De adressanten meenden allen dat
de wetgever hier onvoldoende oog had gehad voor individuele omstandigheden,
zoals het niet-verzilverbaar zijn van vermogensbestanddelen of het gedwongen
verblijf in een andere woning. De commissies erkenden uiteraard het bestaan
van omstandigheden zoals door de adressanten geschetst, maar waren zich uiteraard
ook bewust van de uitdrukkelijke bedoeling van de wetgever om een belastingvereenvoudiging
te realiseren (zoals bij de vermogensrendementsbepaling) en onbedoelde fiscale
facilitering tegen te gaan (zoals bij het zogenoemde «tweede huis»).
Indien de wetgever reeds geen aanleiding ziet voor nuanceringen van algemene
uitgangspunten in de wet zelf, is er voor afweging van individuele omstandigheden
op grond van de hardheidsclausule vrijwel geen ruimte. De commissies hebben
dan ook géén van deze verzoekschriften van een gunstige aanbeveling
voorzien en steunden derhalve het standpunt van de staatssecretaris van Financiën
in deze. Overigens zijn de hier bedoelde verzoekschriften ter kennis gebracht
van de vaste commissie voor Financiën.Heroverwegen of herzien?De commissies hebben in het verslagjaar enkele malen voorgesteld om een
bewindspersoon uit te nodigen een standpunt te heroverwégen in plaats
van te herzíen. Dit laatste achten de commissies aangewezen indien
zij tot het oordeel zijn gekomen dat het door of namens een bewindspersoon
genomen besluit onjuist is of langs té onzorgvuldige weg totstandgekomen
is om het te kunnen handhaven. Het kan echter ook zijn dat de commissies weliswaar
de argumentatie van adressant sterk achten, maar de uitvoeringstechnische
implicaties van een tegemoetkoming of de precedentwerking daarvan niet goed
kunnen overzien. In zulk een geval achten de commissies het niet verstandig
zondermeer op een herziening van het besluit aan te dringen. De bewindspersoon
verzoeken de kwestie nogmaals grondig op zijn merites te beoordelen is dan
prudenter. Een enkel voorbeeld kan dit illustreren. Een adressant, die geld had laten
bezorgen bij zijn in een afgelegen streek in Montenegro wonende moeder, vroeg
de Tweede Kamer om interventie. Noch de belastinginspecteur noch de staatssecretaris
van Financiën had toegestaan dat hij in verband met die steun aan zijn
moeder een bedrag in mindering bracht op zijn belastbaar inkomen. Ondanks
de gespannen situatie was namelijk nor-maal bancair verkeer met Montenegro
mogelijk toen adressant het geld door een koerier liet bezorgen. Om alle in
het verleden gerezen bewijsrechtelijke problemen te voorkomen, was als algemene
richtlijn gaan gelden dat, indien normaal bancair verkeer mogelijk is, andere
vormen van geldoverdracht niet worden aanvaard, althans niet door de fiscus.
De commissie uit de Tweede Kamer was echter wél overtuigd geraakt van
het relaas van adressant (die een medewerker van het Rode Kruis bereid had
gevonden om te getuigen) en vroeg de staatssecretaris daarom om zijn standpunt
te heroverwegen. Gezien de precedentwerking voelde deze er echter niets voor
om voor adressant een uitzondering te maken.Overigens hebben de adressanten in geen van de gevallen baat gehad van
deze prudente opstelling van de commissies: geen enkele uitnodiging tot heroverweging
leidde tot een herziening.OntvankelijkheidIn de loop van het verslagjaar heeft de commissie uit de Tweede Kamer
in een brief aan de fractiesecretarissen nog eens gewezen op de mogelijkheid
om brieven die door de fractie of door individuele leden worden ontvangen
en die een individuele aangelegenheid betreffen, ter verdere behandeling door
te geleiden naar de commissie. De commissie besloot hiertoe, omdat verschillende
leden van de commissie, sprekende over de dalende tendens in het aantal verzoekschriften,
tegelijkertijd meenden dat, met name door het toenemend gebruik van email,
het aantal klachten en verzoeken dat individuele leden bereikt, bepaald niet
afneemt. Hoe dan ook, de commissie achtte het zinvol de leden er nogmaals
op te attenderen dat het soms verstandiger en doelmatiger is om een individuele
kwestie door de commissie te laten onderzoeken en beoordelen.Uiteraard heeft de commissie in haar brief ook geschetst welke ontvankelijkheidscriteria
zij reglementair hanteert, opdat niet de indruk zou worden gewekt dat het
individuele karakter alléén voldoende is om bemoeienis van de
commissie te rechtvaardigen. Twee minstens zo belangrijke andere criteria
zijn: de aangelegenheid moet een verantwoordelijkheid van de rijksoverheid
betreffen en het moet niet mogelijk zijn om het oordeel van de onafhankelijke
rechter in te roepen.Hoewel deze ontvankelijkheidscriteria op zichzelf helder zijn, blijken
ze in de praktijk niet altijd eenvoudig toe te passen en/of geaccepteerd te
worden. Hoever strekt de ministeriële verantwoordelijkheid als het een
zelfstandig bestuursorgaan betreft? In beginsel kan de (mede)wetgever op al
het handelen van deze organen invloed uitoefenen door algemene regels te stellen.
De toepassing daarvan op individuele gevallen is echter een uitvoeringskwestie,
over de juistheid waarvan in laatste instantie de rechter oordeelt. Natuurlijk
vormen diens oordelen, gevoegd bij bevindingen van onderzoeken door inspecties
en andere toezichthouders, basis voor eventuele wijzigingen van de algemene
regels. De commissies (lees: de Kamers) kunnen echter nimmer de rol van regelgever
vermengen met die van uitvoerder, rechter of inspecteur. Sommige adressanten
menen dat hieruit een tekortschietend verantwoordelijkheidsbesef van de Kamers
spreekt en achten de staatsrechtelijke verhoudingen van ondergeschikt belang.Indien door omstandigheden fatale juridische termijnen zijn verstreken,
getuigt een verwijzing naar de beroepsmogelijkheid die bestaan hééft,
dan niet van cynisme? Ook al kunnen de commissies doorgaans begrip opbrengen
voor die omstandigheden, dan nog is het ondenkbaar dat zij de taak op zich
nemen om de verschoonbaarheid van termijnoverschrijdingen te beoordelen. Nog
afgezien daarvan dat in bijna alle gevallen ook tegenover de rechter een beroep
kan worden gedaan op verschoonbaarheid, zou het óp zich nemen van die
taak niet meer of minder betekenen dan dat wettelijke termijnstellingen hun
betekenis feitelijk verliezen en de rechtszekerheid wordt aangetast (omdat
misschien wel de jure iets onherroepelijk is komen
vast te staan, maar door een mogelijke interventie vanuit het parlement niet de facto).Verder kunnen adressanten hun eigen problemen of klachten in hun beleving
zó relateren aan omstandigheden die als een algemeen probleem worden
ervaren, dat zij het niet aanvaardbaar achten «overgeleverd» te
zijn aan een «willekeurige» uitvoeringsinstantie of persoonlijk
de gang naar de rechter moeten maken. Van de commissies wordt dan verwacht
dat zij, vanuit de erkenning van het algemene probleem (bijv. wachtlijsten
in de zorg), een oplossing op korte termijn van het probleem van adressant
bewerkstelligen en een beleidsmatige oplossing voor de langere termijn. Deze
verzoekschriften worden doorgaans doorgeleid naar de vaste commissie die het
het meest aangaat.ENKELE CIJFERSIn het navolgende worden enkele cijfermatige gegevens gepresenteerd. Voorzover
relevant wordt onderscheid gemaakt tussen de commissie uit de Eerste en de
commissie uit de Tweede Kamer.Tabel 1. Algemeen  IIItotaalAanhangig bij begin verslagjaar146074 Ingediend tijdens verslagjaar172377449 Afgedaan tijdens verslagjaar71369440 Aanhangig bij einde verslagjaar1568831 Afgedaan in commissie; aan het einde van het verslagjaar
moesten nog 15 verslagen de Kamers passeren.In het verslagjaar werden in totaal 449 verzoekschriften ingediend (zie
tabel 1). De meeste verzoekschriften werden rechtstreeks aan één
der commissies gericht, de overige werden door de Voorzitter van een der Kamers
of door andere commissies daaruit of door individuele leden doorgezonden.In het vorige verslagjaar werden in totaal 362 verzoekschriften ingediend
en in het verslagjaar dáárvoor 524.Tabel 2. Wijze van afhandeling  IIItotaal %Afgedaan71369440100 waarvan:     met verslag239611927ingetrokken11526314 op andere wijze3722125859De percentages in tabel 2 wijken nauwelijks af van die in vorige verslagjaren.Een ingetrokken verzoekschrift is weliswaar in behandeling genomen en
had tot een verslag kunnen leiden, ware het niet dat de indiener in enig stadium
te kennen heeft gegeven geen verdere behandeling te wensen, om welke reden
dan ook, of in het geheel niet meer heeft gereageerd op een verzoek om inlichtingen
of commentaar. In bijna 60 procent van de gevallen werd het verzoekschrift op een andere
wijze dan door middel van een verslag of door intrekking afgedaan.Tabel 3. Reden van afdoening zonder verslag 1. Verkorte wijze van afdoening402. Algemene beleidsaangelegenheid35 3. Aangelegenheid voor Openbaar Ministerie/rechter in strafzaken
en overige rechters59 4. Aangelegenheid van een mede-overheid135. Beslissing van bestuursorgaan nog niet bekend/voortijdige klacht9 6. Geen gebruik gemaakt van klacht- of bezwaarprocedure11 7. Reeds door Nationale ombudsman onderzocht8 8. Strikt persoonlijke omstandigheden69. Herhaling van een reeds afgedaan verzoekschrift, zonder nieuw
gezichtspunt4 10. Verzoekschrift kennelijk niet voor inwilliging vatbaar2 11. Aangelegenheden voor een ZBO1012. Privaatrechtelijke kwestie10 13. Bij beide commissies ingediend15 14. Overige redenen36Totaal258Uiteraard kan een adres om meer dan één reden zonder verslag
worden afgedaan. Alleen de eerste of belangrijkste reden is in de tabel verwerkt.Ter toelichting bij categorie 1 moge het volgende dienen.Nogal wat verzoekschriften op belastinggebied gaan over invorderingskwesties.
Daarbij doet zich een aantal standaardsituaties voor die een voorspelbare
afloop heeft. In al deze gevallen geldt dat de regering zich baseert op regels
die gesteld zijn voor de invordering en dat de commissies zich plegen te conformeren
aan het hanteren van die regels.In een vorig jaarverslag is weergegeven dat de uitslag dus reeds feitelijk
vaststaat bij het in behandeling nemen van het verzoekschrift en dat geen
enkel doel wordt gediend met de behandeling. Toch is veel menskracht gemoeid
met de behandeling, zowel bij de Kamers als ten departemente, en wordt valse
hoop gegeven door de soms maanden durende behandeling.De commissies hebben daarom besloten in deze veel voorkomende gevallen
de griffier van de commissies te machtigen adressant een standaardbrief te
zenden waarin uitvoerig wordt uiteengezet waarom de brief van adressant niet
als verzoekschrift in behandeling wordt genomen.Uiteraard wordt ook meegedeeld dat, indien men niet overtuigd is door
de uiteenzetting of als er niet eerder weergegeven feiten tot onderzoek zouden
nopen, de commissie wel bereid is tot behandeling van deze aangelegenheid.
Het blijkt dat deze aanpak effectief is. Velen leggen zich bij de uiteenzetting
neer en insisteren niet op verdere behandeling van hun klacht.De verzoekschriften onder 2 in tabel 3 betreffen doorgaans pleidooien
voor het wijzigen van de wet en/of het overheidsbeleid. Zij worden ter verdere
behandeling doorgezonden naar een vaste commissie uit één der
Kamers.De categorieën 3 tot en met 9 spreken voor zich.Categorie 10 vergt nadere toelichting. Het betreft hier verzoekschriften
waarvan aanstonds vaststaat dat zij niet kunnen worden ingewilligd, bijvoorbeeld
omdat inwilliging apert in strijd zou zijn met de wet, de klacht kennelijk
ongegrond is of omdat naar aanleiding van een volstrekt identiek verzoekschrift
van een andere adressant reeds is uitgesproken dat geen reden is voor een
tegemoetkoming.Onder categorie 14 vallen volstrekt ongemotiveerde verzoekschriften (ook
na een verzoek om nadere motivering), klachten met betrekking tot personen
naar wier functioneren reglementair door de commissies geen onderzoek mag
worden ingesteld (waaronder leden van de rechterlijke macht en de Staten-Generaal)
en verzoekschriften die, kennelijk zonder machtiging, namens een derde worden
ingediend.Deze correspondentie vergt, hoewel deze niet de volle procedure van een
verzoekschrift doorloopt, veel ambtelijke zorg. Uiteraard wordt adressanten
gemotiveerd medegedeeld waarom hun brief zich niet leent voor verdere behandeling.
Niet elke adressant legt zich aanstonds neer bij het gegeven dat commissie
noch Kamer iets voor hem kan betekenen. Almacht van het parlement veronderstellende,
wordt bijvoorbeeld voorbijgegaan aan de relatieve autonomie van mede-overheden
of de onaantastbaarheid van een rechterlijk vonnis.Gedurende het grootste deel van het verslagjaar werden de commissies nog
ondersteund door een ambtelijk rapporteur, die adressanten thuis bezocht om
hen de gelegenheid te bieden de kwestie toe te lichten. Door de terugloop
van het aantal verzoekschriften is deze functionaris na zijn pensionering
niet vervangen. Dit gemis wordt deels gecompenseerd door adressanten die daarom
vragen de gelegenheid te geven tot een gesprek met de griffier of andere ambtenaren
om een toelichting op hun verzoekschrift te geven.Wordt een verzoekschrift eenmaal in procedure genomen, dan wordt adressant
schriftelijk geïnformeerd over de hoofdlijnen van de procedure en de
te verwachten behandelingsduur. Voorts wordt erop gewezen dat hoor en wederhoor
zullen worden toegepast, doch in beginsel uitsluitend langs schriftelijke
weg. In het verslagjaar is geen gebruik gemaakt van het instrument hoorzitting
door de commissies. Bij de dossiers die de basis vormen voor de verslagen
van de commissies zijn altijd de verslagen gevoegd van eventueel afgelegd
huisbezoek.De gemiddelde behandelingsduur in het verslagjaar was 24 weken. De enkele
verzoekschriften die excessief lang in behandeling zijn geweest, zijn overigens
niet betrokken in de berekening van dit gemiddelde. De commissies kunnen de
behandelingsduur slechts ten dele beïnvloeden. (Met behandelingsduur
wordt hier overigens bedoeld de periode tussen indiening van het verzoekschrift
en de goedkeuring van het verslag van de commissie door de Kamer). Zij stellen
zowel bewindspersonen als adressanten reactietermijnen, doch willigen verzoeken
om uitstel (in het verslagjaar 39), mits gemotiveerd, vrijwel altijd in, waarbij
overigens geen onbeperkt uitstel wordt verleend. In recesperioden worden verslagen
uiteraard noch vastgesteld in commissie noch goedgekeurd door de Kamer. De
gemiddelde behandelingsduur is ongeveer gelijk gebleven. De commissies zien
geen mogelijkheden om de behandelingsduur aanmerkelijk te bekorten.Tabel 4. Verslagen naar ministerie Financiën99 Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen2 Justitie5 Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer3 Sociale Zaken en Werkgelegenheid2 Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties2Volksgezondheid, Welzijn en Sport6 Defensie1Verkeer en Waterstaat0 Economische Zaken1 Landbouw, Natuurbeheer en Visserij3 Buitenlandse Zaken1 125Ook in dit verslagjaar had het grootste deel van de uitgebrachte verslagen
betrekking op fiscale aangelegenheden (zie tabel 4). In 33 van de 99 gevallen
werd om kwijtschelding van een belastingschuld verzocht en in 20 gevallen
om toepassing van de hardheidsclausule ex artikel 63 van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen.In 44 van de 125 gevallen waarin verslag werd uitgebracht was het resultaat
gunstig voor betrokkene, dat wil zeggen werd de klacht geheel of gedeeltelijk
gegrond verklaard en/of het verzoek geheel of gedeeltelijk ingewilligd, een
inwilligingspercentage van 35%. In vele gevallen trekt de verantwoordelijk
bewindspersoon in het kader van het commissieonderzoek zelf de conclusie dat
het verzoek bij nader inzien voor inwilliging in aanmerking komt.In tabel 5 worden enkele kengetallen over dit verslagjaar en de drie voorgaande
verslagjaren vergeleken.Tabel 5. Kengetallen over enkele jaren  97/9898/9999/0000/01 Ingediende verzoekschriften646524362449Uitgebrachte verslagen248130108119(%)(38)(25)(30)(27) Behandelingsduur (weken)26283028Inwilligingspercentage35254235Hoewel het aantal verzoekschriften zich lijkt te stabiliseren, blijft
er door de jaren heen gezien sprake van een afname. Wel past de aantekening
dat fluctuaties in aantallen zich in het verleden vaker hebben voorgedaan
zonder dat daarvoor duidelijke verklaringen te geven waren. Te denken valt
uiteraard aan factoren als de toegenomen rechtsbescherming (met name ook de
invoering van bezwaar- en klachtprocedures door de Algemene wet bestuursrecht)
en de uitbreiding van de bevoegdheden en de bekendheid van de Nationale ombudsman.De commissie uit de Tweede Kamer kan een rapport van de Nationale ombudsman
behandelen, indien zijn aanbeveling niet door de regering wordt opgevolgd.
In het verslagjaar heeft de commissie geen aanleiding gehad tot de behandeling
van zulk een rapport.Tenslotte verdient het vermelding dat de commissies – naast het
in handen stellen van een commissie uit de Kamer die daarvoor het meest lijkt
te zijn aangewezen, van verzoekschriften die in overweging geven de wet of
een beleidslijn te wijzigen – soms de Kamers voorstellen als onderdeel
van de beslissing over een verslag, een bepaald dossier in handen te geven
van een vaste commissie.De voorzitter van de commissie uit de Eerste Kamer,StevensDe voorzitter van de commissie uit de Tweede Kamer,ApostolouDe griffier van beide commissies,Van DijkXNoot1De commissie bestaat uit de leden: Stevens (CDA) (voorzitter), Rensema
(VVD), Ter Veld (PvdA), Dupuis (VVD), Dölle (CDA) en Platvoet (GroenLinks).XNoot2De commissie bestaat uit de leden: Van den Berg (SGP), Apostolou (PvdA)
(voorzitter), Giskes (D66), Passtoors (VVD), De Haan (CDA), Van Wijmen (CDA),
Duijkers (PvdA), Remak (VVD), Pitstra (GroenLinks) en de plaatsvervangende
leden De Wit (SP), Van der Hoek (PvdA), Ter Veer (D66), Niederer (VVD), Stroeken
(CDA), Mosterd (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Van den Doel (VVD) en Harrewijn
(GroenLinks). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28043-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl