Vaststelling begroting van het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 1999; Brief minister met het kabinetsstandpunt Versnelde implementatie van EG- en andere internationale besluiten
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26200-VI, nr. 65

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

20-08-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26200-VI nr. 65

12-08-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Aanleiding2. Implementatie binnen de huidige kaders2.1 Organisatorische voorzieningen2.2 Delegatie van regelgevende bevoegdheid3. Buitenwerkingstelling en indeplaatsstelling4. Oplossingen voor de lange termijn5. ConclusiesOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26200-VIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 200 VIVaststelling van de begroting van de uitgaven en de ontvangsten van
het Ministerie van Justitie (VI) voor het jaar 1999nr. 65BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 12 augustus 1999Hieronder treft u aan het kabinetsstandpunt Versnelde implementatie van
EG- en andere internationale besluiten. 1. AanleidingNaar aanleiding van een wetsvoorstel van de Minister van Verkeer en Waterstaat
(V&W) heeft het kabinet besloten de Interdepartementale Commissie Europees
Recht (ICER) advies te vragen over de toelaatbaarheid van tijdelijke buitenwerkingstelling
van wettelijke of amvb-bepalingen bij besluit van de verantwoordelijke minister
onder gelijktijdige vervanging van de buiten werking gestelde regels door
een ministeriële regeling. Een dergelijk instrument werd noodzakelijk
geoordeeld om aan de verplichting tot tijdige implementatie van EG- en andere
internationale besluit te voldoen. Het kabinet heeft in zijn beschouwingen
ook andere voorgestelde en vastgestelde wetgeving betrokken, in het bijzonder
het voorstel tot wijziging van de Wet milieubeheer (internationale zaken)(kamerstukken
II 1997/98, 25 991, nrs. 1–3) en artikel 18.2 van de Telecommunicatiewet.
Dit laatste vanwege een toezegging van de Staatssecretaris van V&W aan
de Eerste Kamer dat een kabinetsstandpunt wordt voorbereid waarin in het algemeen
wordt ingegaan op de toelaatbaarheid van bevoegdheden tot versnelde implementatie
(kamerstukken I 1998/99, 25 533, nr. 11b en Handelingen I 1998/99, blz.
16–69). Dit kabinetsstandpunt strekt mede ter uitvoering van die toezegging.De oorspronkelijke versie van dit kabinetsstandpunt is tezamen met het
daaraan ten grondslag liggend advies van de ICER voor advies voorgelegd aan
de Raad van State. Het advies van de Raad, het nader rapport, het advies van
de ICER, alsmede het concept-kabinetsstandpunt, treft u aan als bijlage bij
dit kabinetsstandpunt.1Naar het oordeel van het kabinet behoeft het belang van het tijdig en
juist implementeren van EG- en andere internationale verplichtingen in de Nederlandse wetgeving geen betoog. Hoewel naar de mening van het kabinet
ook bij het implementeren van EG- en andere internationale besluiten het volgen
van de gebruikelijke, koninklijke weg voorop staat, meent het kabinet dat
in nader aan te duiden gevallen en onder strikt omschreven voorwaarden het
invoeren en gebruiken van een buitenwerkingstellingsbevoegdheid toelaatbaar
kan zijn. 2. Implementatie binnen de huidige kadersUitgangspunt is dat implementatie van internationale verplichtingen volgens
de gebruikelijke procedures moet plaatsvinden en op het geëigende niveau
van wetgeving. Tot ongeveer 1994 was de nationale regelgeving niet voldoende
op orde, gelet op het grote aantal richtlijnen dat blijkens door Buitenlandse
Zaken opgestelde overzichten niet tijdig is geïmplementeerd. Het Francovich/Bonifaci-arrest
in december 1991 (Jur. 1991, blz. I-5357) maakte duidelijk dat dit probleem
een structurele oplossing behoefde. Strikt genomen verplicht enkel al het
principe van de gemeenschapstrouw hiertoe (artikel 10, voorheen artikel 5,
EG-Verdrag). Twee sporen zijn toen gevolgd, namelijk het treffen van organisatorische
voorzieningen en het benutten van delegatiemogelijkheden, waarbij de gebruikelijke
wetgevingssystematiek in stand wordt gehouden. 2.1 Organisatorische voorzieningenGeconstateerd kan worden dat met organisatorische maatregelen veel is
bereikt. De betrokkenheid van wetgevingsjuristen in de ontwerpfase van EG-
en internationale besluiten werpt vruchten af. Extra aandacht in het internationale
onderhandelingsproces voor reële implementatietermijnen blijft echter
op zijn plaats. Een steun in de rug voor de onderhandelaars in Brussel biedt
daarbij het op 22 december 1998 gesloten Interinstitutioneel akkoord tussen
het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Commissie van de
Europese Gemeenschappen betreffende richtsnoeren voor de kwaliteit bij het
ontwerpen van communautaire regelgeving (PbEG 1999, C 73).Naar de mening van het kabinet is de afgelopen jaren door het treffen
van organisatorische voorzieningen ten behoeve van versnelling van implementatie,
door het voorzien in een goede monitoring van het implementatieproces, alsmede
door het benutten van delegatiemogelijkheden in wetgeving (zie hierna onder
2.2), grote winst geboekt bij het tijdig implementeren van EG- en andere internationale
regelgeving. De bijlagen bij het advies van de ICER geven hiervan blijk. Het
is hierbij vooral van belang tijdig te beginnen met de voorbereiding van de
implementatiewetgeving, aan de hand van een goed implementatieplan. Dit helpt
bij het structureren van de werkzaamheden en het houden van grip op de planning.
Ook de rol van het Ministerie van Buitenlandse Zaken bij het monitoren van
het implementatietraject is daarbij van belang. Voor de toekomst kan via organisatorische
voorzieningen binnen het betrokken ministerie – met name een goed management
van de processen en een duidelijke prioriteitsstelling – het proces
nog verder gestroomlijnd worden. De bestaande interdepartementale monitorstructuur
kan impulsen bieden tot het waar nodig inrichten of bevorderen van een adequate
voortgangsbewaking binnen de ministeries.Verschillende departementen, die zich in het recente verleden geconfronteerd
hebben gezien met een hausse aan internationale regelgeving, vooral EG-richtlijnen,
hebben op basis van desbetreffende analyses door organisatorische voorzieningen
en voorzieningen van wetgevende aard hun werkwijze en wetgeving beter afgestemd
op de implementatie van internationale regelgeving. Gelet op de resultaten
die zijn geboekt mag worden verwacht dat door het optimaal gebruik
maken van bestaande mogelijkheden nog verdere winst kan worden bereikt. Recentelijk
heeft ook het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, dat zich reeds geruime
tijd ziet geconfronteerd met een implementatie-achterstand, een analyse gemaakt
van de op dit punt bestaande knelpunten. Deze analyse heeft geresulteerd in
een plan van aanpak dat voorziet in het – met gebruikmaking van de thans
bestaande mogelijkheden – op zo kort mogelijke termijn wegwerken van
de bestaande implementatie-achterstand en het voorkomen van het ontstaan van
nieuwe achterstanden.Concreet kan in dit verband nog worden gewezen op departementale inspanningen
om de intradepartementale coördinatie op Europees(rechtelijk) terrein
te versterken. Zo wordt bij het Ministerie van Verkeer en Waterstaat de juridische
functie steeds meer op centraal niveau vorm gegeven. Een ander voorbeeld is
het Ministerie van VROM waar binnen de Centrale Directie Juridische Zaken
een nieuw coördinatieveld Europees en Internationaal recht is ondergebracht.Tenslotte wordt nog gewezen op de nu ruim een jaar functionerende Interdepartementale
Commissie Europees Recht (ICER). Hiermee is er een institutioneel kader gecreëerd
waarbinnen in het algemeen Europeesrechtelijke vraagstukken in brede zin aan
de orde kunnen worden gesteld.Het kabinet heeft kunnen constateren dat de aandacht voor de kwaliteit
van de implementatie van EG-regelgeving in Nederland niet beperkt blijft tot
de ministeries, maar ook de aandacht heeft van andere betrokkenen bij het
wetgevingsproces. Het kabinet wijst op het evaluatieverslag van de algemene
commissie voor Europese Zaken van de Tweede Kamer over de zittingsperiode
1994–1998 (kamerstukken II 1997/98, 26 054, nr. 1). Het acht de
voorstellen in dat verslag waardevol. Deze hebben betrekking op de ontwikkeling
en verfijning van de procedures die de Tweede Kamer grip moeten geven op Europese
besluitvorming. Ook de inspanningen die de Raad van State levert om adviestermijnen
voor implementatiewetgeving verder te beperken mogen hier niet onvermeld blijven.Het kabinet acht het in dit verband denkbaar afspraken te maken over de
mogelijkheden om het wetgevingstraject in de latere fasen verder te versnellen.
Wellicht zijn afspraken mogelijk over adviestermijnen voor implementatievoorstellen,
of over directe agendering voor de mondelinge behandeling daarvan. 2.2 Delegatie van regelgevende bevoegdheidNaast organisatorische maatregelen zijn oplossingen gezocht in verruiming
van delegatiemogelijkheden bij implementatie. In verschillende wetten is van
die mogelijkheden gebruik gemaakt (zie de bijlagen bij het advies van de ICER).
Het wetgevingsproces kan hierdoor aanmerkelijk worden versneld. Deze delegatiebevoegdheden
kennen een duidelijke inkadering in de Aanwijzingen voor de regelgeving, met
name in Ar 339. Al naar gelang de omstandigheden kan delegatie plaatsvinden
naar het niveau van algemene maatregel van bestuur of van ministeriële
regeling. Beide niveaus van regelgeving bieden minder procedurele waarborgen
dan het niveau van de formele wet. In de praktijk zijn instrumenten ontwikkeld
om hieraan tegemoet te komen, bijvoorbeeld in de vorm van voorhangprocedures,
voorpublicaties of gefaseerde of geconditioneerde inwerkingtreding. Het zal
duidelijk zijn dat vergaande delegatiebevoegdheden alleen aan de orde kunnen
zijn indien er een beperkte nationale beleidsruimte is bij implementatie.In dit verband kan ook worden gewezen op titel 1.2 van de Algemene wet
bestuursrecht (Awb), waarin regels zijn gesteld over de uitvoering van bindende
besluiten van de instellingen van de Europese Gemeenschappen. Artikel 1:7
Awb bepaalt dat voor implementatiewetgeving geen advies- en overlegverplichtingen
gelden. Deze zijn omgevormd tot een facultatieve bevoegdheid, die gebruikt
kan worden als dat wenselijk wordt geoordeeld. Dit kan het geval zijn als
er sprake is van meer vrije implementatie. Voorts kan in de hier bedoelde
categorie van gevallen een eventuele voorhang- of voorpublicatieverplichting
buiten toepassing worden gelaten (artikel 1:8 Awb).In het kader van de discussie over de toelaatbaarheid van vergaande delegatie
van regelgevende bevoegdheid aan een minister komt regelmatig de vraag aan
de orde in hoeverre een dergelijke constructie verenigbaar is met de Grondwet.
Meer in het bijzonder is bij de totstandkoming van de Telecommunicatiewet
in de Eerste Kamer gediscussieerd over de constitutionele aspecten van een
buitenwerkingstellingsbevoegdheid. Mede op basis van het ICER-advies komt
het kabinet tot de conclusie dat de Grondwet zich niet ten algemene verzet
tegen deze vorm van delegatie. Waar uit de Grondwet concrete delegatieverboden
voortvloeien, kan deze bevoegdheid uiteraard niet worden gebruikt. 3. Buitenwerkingstelling en indeplaatsstellingZoals uit bijlage 5 bij het ICER-advies blijkt, is de achterstand bij
implementatie van EG-regelgeving belangrijk verminderd door adequaat gebruik
te maken van de hiervoor vermelde organisatorische voorzieningen en delegatiebevoegdheden.
De vraag is of deze instrumenten toereikend zijn om ten algemene te voorkomen
dat implementatie-achterstanden ontstaan, ofwel ten aanzien van EG-regelgeving,
ofwel ten aanzien van andere internationale besluiten. Met name indien sprake
is van korte implementatietermijnen zouden verdergaande instrumenten nodig
kunnen zijn om termijnoverschrijdingen te voorkomen.Enkele voorbeelden van EG- en internationale besluiten met korte implementatietermijnen
zijn:• EG-verordeningen (vastgesteld door de Raad), die rechtstreeks toepasselijk
zijn in het Nederlandse recht en vaak een kortere termijn voor implementatie
kennen, vaak met een gefixeerde einddatum1;• uitvoeringsrichtlijnen en verordeningen van de Commissie, op de
totstandkoming waarvan de lidstaten geen of veel minder invloed hebben dan
bij reguliere verordeningen en richtlijnen en die vaak zeer korte implementatietermijnen
kennen (vaak ook met gefixeerde einddatum);• bepaalde besluiten van internationale organisaties, op de totstandkoming
waarvan de lidstaten beperkte invloed hebben.Indien blijkt dat EG- of andere internationale regelgeving van grote invloed
is op een concreet beleidsterrein, en de implementatietermijnen daarbij vaak
zo kort zijn dat tijdige implementatie volgens de gebruikelijke procedures
illusoir wordt, kan naar de mening van het kabinet worden voorzien in een
verdergaande maatregel in de vorm van een bevoegdheid tot tijdelijke buitenwerkingstelling
van wettelijke of amvb-bepalingen bij lagere regeling, onder gelijktijdige
vaststelling van de nodige implementatieregels bij die regeling. Uit een oogpunt
van rechtsstatelijke kwaliteit van wetgeving dient van deze bevoegdheid slechts
zeer terughoudend gebruik te worden gemaakt.Het kabinet is van oordeel dat het opnemen van deze figuur in wetgeving
eerst mogelijk is wanneer is voldaan aan de zeven hierna genoemde voorwaarden.
Naar het oordeel van het kabinet is op deze wijze voldoende verzekerd dat
deze figuur ook aan rechtsstatelijke eisen voldoet1. Er bestaat een aantoonbare noodzaak voor het opnemen van een
buitenwerkingstellings- en indeplaatsstellingsbevoegdheid in een wet, en voor
het gebruik maken van deze bevoegdheid. Alleen indien de implementatietermijn
minder dan vier maanden bedraagt mogen amvb-bepalingen buiten werking worden
gesteld. Alleen indien de implementatietermijn korter dan twaalf maanden is,
mag een wet buiten werking worden gesteld. Het kabinet beslist over het voornemen
om van een buitenwerkingstellings- en indeplaatsstellingsbevoegdheid gebruik
te maken.2. De buitenwerkingstellings- en indeplaatsstellingsbevoegdheid wordt
per bijzondere wet geregeld. Dit maakt maatwerk mogelijk, en zorgt ervoor
dat de eisen die het primaat van de wetgever stelt, goed kunnen worden bewaakt.
De buitenwerkingstellingsbevoegdheid heeft een niet te beperkte reikwijdte,
met het oog op niet te voorziene EG- of andere internationale regelingen.3. De bevoegdheid gaat niet verder dan noodzakelijk is voor de implementatie.
De terzake te hanteren formulering sluit aan bij die van titel 1.2 Awb. De
bevoegdheid wordt bovendien niet gebruikt indien er bij de implementatie sprake
is van aanzienlijke beleidsvrijheid voor de lidstaten. De bevoegdheid wordt
uiteraard evenmin toegepast indien zich een grondwettelijk delegatieverbod
voordoet.4. De buitenwerkingstellingsregeling en de vervangende regeling worden
in beginsel getroffen op het «naast-lagere» niveau, dus een amvb
in plaats van een wet, en een ministeriële regeling in plaats van een
amvb. Alleen in uitzonderlijke situaties kan in buitenwerkingstelling en vervanging
van de wet bij ministeriële regeling worden voorzien. Of er sprake is
van een uitzonderlijke situatie dient te worden bepaald aan de hand van de
volgende drie voorwaarden, die zijn ontleend aan het advies van de Raad van
State bij het voorstel van wet tot wijziging van de Wet milieubeheer (internationale
zaken):– er bestaat in redelijkheid geen twijfel welke bij of krachtens
wet gestelde regel buiten werking gesteld dient te worden;– er worden geen beleidsinhoudelijke keuzen gemaakt, en– gelet op de spoed is een voorziening bij algemene maatregel van
bestuur geen gerede oplossing.5. Bij buitenwerkingstelling ten behoeve van implementatie van rechtstreeks
toepasselijke internationale besluiten (met name EG-verordeningen) behoeft
geen voorhangprocedure te worden gevolgd. Bij niet-rechtstreeks toepasselijke
internationale besluiten wordt wel een voorhangprocedure toegepast. Gekozen
wordt voor een beperkte vorm van gecontroleerde delegatie: regelingen houdende
buitenwerkingstelling en indeplaatsstelling worden gedurende vier weken in
ontwerp aan de Staten-Generaal overgelegd, in overeenstemming met het gevoelen
van de ministerraad.6. De buitenwerkingstellings- en indeplaatsstellingsregeling zijn tijdelijk,
in afwachting van de definitieve voorziening in de vorm van een aanpassingswet
of aanpassingsamvb. Voor de situatie dat een ministeriële regeling dient te worden
vervangen door een algemene maatregel van bestuur wordt gekozen voor een gelijktijdige
behandeling in de ministerraad van de ministeriële buitenwerkingstellingsregeling
en het desbetreffend ontwerp voor een algemene maatregel van bestuur. Onder
opgave van redenen kan behandeling in de ministerraad van de definitieve voorziening
op een later moment plaatsvinden, in beginsel echter binnen een periode van
een maand na de behandeling van de buitenwerkingstellingsregeling.
Enig verder uitstel is overigens niet uit te sluiten, wanneer bijvoorbeeld
het één op één-vertalen van een internationale
regeling in de definitieve wettelijke voorziening niet mogelijk is. In dat
geval vergt het inbouwen van die voorziening in een bestaand regelgevingscomplex
door zijn complexiteit meer tijd dan het vaststellen van de tijdelijke zelfstandige
regeling. Enig verder uitstel kan voorts aangewezen zijn indien duidelijk
is dat ten aanzien van hetzelfde onderwerp binnen een korte periode nog meer
nieuwe – binnen een korte termijn te implementeren – internationale
besluiten tot stand zullen worden gebracht. De hiervoor beschreven termijnen gelden eveneens in het geval dat een
algemene maatregel van bestuur wordt vervangen door een formele wetswijziging,
alsmede in het geval dat een ministeriële regeling dient te worden vervangen
door een formeelwettelijke bepaling. 7. De tijdelijke regeling bevat zowel het besluit tot buitenwerkingstelling
van een wet of amvb als de inhoud van de regeling die daarvoor in de plaats
komt. Indien de buitenwerkingstelling en indeplaatsstelling in een ministeriële
regeling zijn opgenomen, wordt deze regeling gepubliceerd in het Staatsblad.Het is duidelijk dat de mogelijkheid van buitenwerkingstelling en indeplaatsstelling
dubbel werk oplevert. De buitenwerkingstellings- en indeplaatsstellingsregeling
moet immers zo spoedig mogelijk worden gevolgd door wijziging van de oorspronkelijke
wet of amvb. Het kabinet is zich ervan bewust dat het bij gebruik van deze
voorziening zal moeten afwegen of dit dubbele werk, dat ook dubbel beslag
op – soms toch al schaarse – wetgevingscapaciteit met zich brengt,
opweegt tegen de tijdwinst die ermee wordt geboekt. 4. Oplossingen voor de lange termijnBij de hiervoor genoemde varianten wordt ruimte gezocht binnen de bestaande
wetgevingsprocedures. Mocht op termijn blijken dat deze voorzieningen onvoldoende
soelaas bieden, in de zin dat bestaande problemen bij tijdige implementatie
blijven bestaan, of daarbij nieuwe problemen rijzen, dan kan aan verdergaande
maatregelen worden gedacht. Bij voortdurende problemen met korte implementatietermijnen
zou een procedure als die voor stilzwijgende goedkeuring van verdragen een
oplossing kunnen bieden. Bij nieuwe, andersoortige problemen (bijvoorbeeld
voor de situatie dat veelvuldig internationale besluiten tot stand komen voor
de implementatie waarvan in Nederland überhaupt geen wettelijke basis
bestaat) kan een vangnetbepaling ten behoeve van implementatie in de Algemene
wet bestuursrecht nuttig zijn.De optie van een vangnetbepaling in de Awb is ook door de ICHW genoemd
in haar rapport over implementatie van EG-verordeningen (januari 1997). Naar
aanleiding van dit rapport is deze optie voorgelegd aan de Commissie Wetgeving
algemene regels van bestuursrecht (Commissie-Scheltema). Tot concrete voorstellen
heeft dit nog niet geleid. 5. ConclusiesSamenvattend komt het kabinet tot de volgende conclusies:1. In de in aanmerking komende gevallen zal worden bezien of met de Tweede
en Eerste Kamer kan worden gekomen tot verdere afspraken over mogelijke versnelling
van het wetgevingsproces, bijvoorbeeld door voorstellen die «uitsluitend
strekken ter implementatie» direct na aanhangigmaking te agenderen voor
openbare behandeling. Met de Raad van State zal worden overlegd of de gedragslijn voor voortvarende
behandeling van implementatievoorstellen die de Raad nu al hanteert, tot een
heldere en voor alle partijen kenbare adviestermijn kan leiden.2. Het kabinet is voornemens aanwijzing 339 van de Aanwijzingen voor de
regelgeving zodanig aan te passen dat duidelijker tot uitdrukking wordt gebracht
dat:a. bij noodzakelijk gebleken delegatie van wetgevende bevoegdheden waarbij
sprake is van weinig of geen nationale beleidsruimte, bij voorkeur gedelegeerd
wordt naar het niveau van de ministeriële regeling;b. ook bij een grotere mate van nationale beleidsruimte delegatie naar
het niveau van de amvb aanvaardbaar is.3. Het kabinet is voornemens in de Aanwijzingen voor de regelgeving de
voorwaarden op te nemen waaronder sprake kan zijn van een bevoegdheid tot
buitenwerkingstelling van een wet of amvb bij amvb respectievelijk ministeriële
regeling onder gelijktijdige vaststelling van de desbetreffende implementatieregels
bij amvb respectievelijk ministeriële regeling. Deze voorwaarden worden
eveneens opgenomen in de desbetreffende delegerende wet.4. De Commissie wetgeving algemene regels van bestuursrecht zal worden
verzocht te bezien of artikel 1:8 Awb zodanig kan worden aangepast dat bij
het creëren van een buitenwerkingstellingsbevoegdheid ten aanzien van
niet-rechtstreeks toepasselijke EG- of andere internationale besluiten, gezien
het ingrijpend karakter daarvan, toch wordt voorzien in een voorhangprocedure.5. Het kabinet is voornemens het wetsvoorstel bevordering tijdige implementatie
van Verkeer en Waterstaat, het bij de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstel
tot wijziging van de Wet milieubeheer (internationale zaken) en artikel 18.2
van de Telecommunicatiewet aan te passen in overeenstemming met het kabinetsstandpunt. Voorzover naar aanleiding van dit kabinetsstandpunt wijziging van een
of meer andere bestaande bepalingen met een buitenwerkingstellingsvoorziening
noodzakelijk wordt geoordeeld, zal van geval tot geval worden bezien wanneer
en op welke wijze de wijziging ter hand zal worden genomen.6. Indien zich implementatieproblemen blijven voordoen, zal een onderzoek
worden ingesteld naar mogelijke oplossing via een procedure van stilzwijgende
goedkeuring van implementatievoorstellen. Ook kan dan de Commissie wetgeving
algemene regels van bestuursrecht worden verzocht te bezien of het voorstel
voor een vangnetbepaling in de Awb, dat reeds bij de commissie voorligt, verder
kan worden uitgewerkt. De Minister van Justitie,A. H. Korthals XNoot1Het advies van de ICER en het concept-kabinetsstandpunt zijn ter inzage
gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.XNoot1In dit verband is het opvallend dat in punt 20 van het Interinstitutioneel
akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de
Commissie van de Europese Gemeenschappen betreffende richtsnoeren voor de
kwaliteit bij het ontwerpen van communautaire regelgeving (PbEG 1999, C 73)
wordt aangegeven dat voor de implementatietermijn een specifieke datum wordt
opgenomen, uitgedrukt in dag/maand/jaar. Een concrete datum zorgt bijvoorbeeld,
vanwege de vaak lange periode tussen aanneming van het besluit en publicatie
in het Publicatieblad van de EG (hetgeen de inwerkingtreding bepaalt), nog
al eens voor een ongewenste inkorting van de implementatietermijn. De vraag
is of de in hetzelfde punt opgenomen bepaling dat implementatietermijnen voor
verordeningen zo worden geformuleerd dat zij een adequate implementatieperiode
garanderen, de nadelen van een concrete datum voldoende compenseert. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26200-VI-65.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl