Vaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Economische Zaken (XIII) voor het jaar 2010  ; Brief regering; Uitkomsten en beleidsvoorstellen n.a.v. het onderzoek naar inkoopmacht
Staten-Generaal — Kamerstuk Brief regering
Datum: 2014-06-30 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2009-2010
 
 
 
 KST139374
 2009-2010
 
 32 123 XIII
 Vaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Economische
Zaken (XIII) voor het jaar 2010
 
 
 
 
 Nr. 
 46
 BRIEF VAN DE MINISTER VAN ECONOMISCHE ZAKEN
 Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
 
 Den Haag, 17 december 2009
 1. Inleiding
 Bijgaand komt u toe een brief waarin wordt ingegaan op de problematiek
rondom inkoopmacht. In de voorgaande jaren is met uw Kamer regelmatig gesproken
over inkoopmacht. Tijdens die debatten heeft uw Kamer zorgen uitgesproken
over de gevolgen van inkoopmacht voor het midden- en kleinbedrijf (mkb). Deze
zorgen zijn neergelegd in de moties Aptroot/Vos, Van der Ham en Gesthuizen/Ten
Hoopen/Smeets die door uw Kamer zijn aangenomen.
Vrij vertaald wensen de indieners ten eerste van de regering te vernemen welke
problemen met inkoopmacht in de verschillende sectoren bestaan en in hoeverre
deze problemen in het bijzonder lange betaaltermijnen betreffen. Ten tweede
vragen de moties in gezamenlijkheid de regering te onderzoeken welke oplossingen
voor de geïnventariseerde problemen kunnen worden aangedragen, of de
vrijstellingsmogelijkheid die artikel 15 van de Mededingingswet (hierna: Mw)
aanknopingspunten biedt en ten slotte of een wettelijke betaaltermijn en de
verplichting tot betaling van wettelijke rente bij betalingsachterstanden
wenselijk is.
 
 Naar aanleiding van deze moties, evenals van klachten en signalen die
de Nederlandse Mededingingsautoriteit en het ministerie van Economische Zaken
ontvingen, heb ik het bureau EIM onderzoek laten verrichten naar de aard en
omvang van de problemen die zich voordoen als gevolg van inkoopmacht. In deze
brief informeer ik u over de uitkomsten van dit onderzoek en over mijn beleidsvoorstellen
naar aanleiding daarvan. Het onderzoeksrapport doe ik u hierbij toekomen.
 De brief is als volgt opgebouwd. In paragraaf 2 worden de opzet en
de belangrijkste resultaten van het onderzoek van het EIM uiteengezet. In
paragraaf 3 volgen de appreciatie van de resultaten van het rapport en
de analyse van de problematiek, in paragraaf 4 de uitvoering van de moties
en in paragraaf 5 mijn beleidsvoorstellen.
 2. Onderzoek EIM
 – Onderzoeksopzet
 EIM heeft het onderzoek naar aanleiding van de motie Aptroot/Vos uitgevoerd
in de volgende branches: producenten van voedingsmiddelen en dranken, importeurs
en producenten van kleding en schoeisel, importeurs en producenten van tapijten,
vloerbedekking en woningtextiel en handelaren in bouwmaterialen. EIM is daarbij
nagegaan hoe de leveranciers in deze branches de aard en omvang van inkoopmacht
van afnemers percipiëren. Deze branches zijn voor dit onderzoek geselecteerd,
omdat uit deze branches herhaaldelijk klachten en signalen zijn ontvangen
over de druk op de winstmarges van leveranciers en het eenzijdig wijzigen
van eerder overeengekomen contractvoorwaarden door grote afnemers. Deze keuze
betekent niet dat problemen met inkoopmacht zich niet in meer of mindere mate
in andere sectoren kunnen voordoen.
 – Bevindingen
 Een van de bevinding van het onderzoeksrapport van EIM is dat in verschillende
markten een verschuiving heeft plaatsgevonden van de macht in de ketens naar
schakels lager in de kolom, zoals grootschalige detailhandel en de consument.
Dit heeft ertoe geleid dat er naast situaties waarin de leverancier verkoopmacht
heeft ten opzichte van de afnemer of waarin sprake was van gelijkwaardige
relaties, meer situaties zijn ontstaan waarin de afnemer inkoopmacht heeft
ten opzichte van de leverancier. Inkoopmacht heeft een prominentere plaats
ingenomen in ketens.
 
 Niet op alle markten in de onderzochte branches is sprake van situaties
waarin de afnemer inkoopmacht heeft ten opzichte van de leverancier. Een groot
deel van de ondernemingen zegt een sterke tot zeer sterke positie te hebben
ten opzichte van hun belangrijkste afnemers (57–74%). Ook verschilt
de mate waarin ondernemingen in de onderzochte branches worden geconfronteerd
met inkoopmacht per branche. Zo zegt 42% van de importeurs van kleding
en schoeisel te zijn geconfronteerd met het eenzijdig wijzigen van contractvoorwaarden,
bij de handelaren in bouwmaterialen is dat 14%.
 
 Deze verschillen zijn volgens EIM te verklaren uit de kenmerken van de
markten. Bij de importeurs en producenten van kleding en schoeisel zien we
vooral een sterke versnippering van de branche (veel concurrenten, kleine
marktaandelen) en veel overcapaciteit. Bij de importeurs en producenten van
tapijten, vloerbedekking en woningtextiel is sprake van sterk homogene markten
en een sterk toegenomen overcapaciteit. Bij de producenten van voedingsmiddelen
en dranken is wat de vele huismerken en merkloze producten betreft sprake
van een relatief sterke afhankelijkheid van een beperkt aantal afnemers. Wat
de A-merken betreft, hebben de producenten van voedingsmiddelen en dranken
een sterkere onderhandelingspositie ten opzichte van afnemers. Bij de handelaren
in bouwmaterialen komen zwakke onderhandelingsposities duidelijk minder voor,
onder andere omdat er een minder sterke afhankelijkheid is van een beperkt
aantal afnemers. Dat het gebruik van inkoopmacht kan leiden tot druk op omzetten
en winsten van leveranciers is vooral te verwachten op markten waar leveranciers
een relatief zwakke onderhandelingspositie hebben als gevolg van overcapaciteit.
 – Reactie leveranciers
 Gevraagd naar de reactie van leveranciers op het eenzijdig wijzigen van
voorwaarden of het stellen van oneerlijke voorwaarden, blijft het overgrote
deel van de leveranciers in de onderzochte branches in gesprek met de grote
afnemers en onderhandelt met hen (60%). Dit leidt vaak tot aangepaste
afspraken. Een klein deel van de ondernemingen in de onderzochte
branches accepteert (onredelijke) voorwaarden, variërend van 4%
van de producenten van voedingsmiddelen en dranken tot 18% van de importeurs
van kleding en schoeisel. De belangrijkste reden hiervoor is dat men bang
is een belangrijk deel van zijn omzet te verliezen. Het voor de rechter uitvechten
van oneerlijke voorwaarden en eenzijdige aanpassingen van contractvoorwaarden
komt nauwelijks voor.
 – Gevolgen
 Ten aanzien van de gevolgen van inkoopmacht, constateert EIM dat zwakke
onderhandelingsposities vaak samen gaan met een minder goede omzet- en winstontwikkeling
van deze ondernemingen ten opzichte van ondernemingen met een sterke onderhandelingspositie.
Ten aanzien van investeringen in nieuwe producten en processen zijn geen duidelijke
verschillen aangetroffen tussen ondernemingen met een zwakke positie en ondernemingen
met een sterke positie. Er zijn ondernemingen die aangeven dat de zwakke positie
juist noopt tot investeringen in nieuwe producten en processen, maar er zijn
ook indicaties dat afnemende marges een druk op de investeringen tot gevolg
hebben. Een mogelijk gevolg van inkoopmacht dat vaak wordt genoemd, is dat
ondernemingen de deuren moeten sluiten. In het onderzoek zijn echter geen
duidelijke indicaties naar voren gekomen dat dit (al) plaatsvindt. In gesprekken
zijn alleen verwachtingen uitgesproken dat inkoopmacht op termijn kan leiden
tot sluiting van ondernemingen.
 
 EIM concludeert dat eensgezindheid bestaat in het oordeel van leveranciers
dat de verhoudingen tussen hen en hun afnemers harder zijn geworden. Er wordt
harder onderhandeld en de druk van grote afnemers is groter geworden. Een
uiting van de verharding is het stellen van – in de ogen van de leveranciers –
onredelijke voorstellen door grote afnemers. Dit heeft niet alleen betrekking
op prijsaspecten, maar ook op betalingstermijnen, leveringsvoorwaarden en
bijdragen voor promotieacties. Een ander knelpunt is dat leveranciers worden
geconfronteerd met het eenzijdig wijzigen door afnemers van eerder gesloten
contracten. De mate waarin dit gebeurt, is in de ogen van de leveranciers
duidelijk toegenomen. Eenzijdig wijzigen van contracten heeft vooral betrekking
op prijsaspecten en op betaaltermijnen.
 3. Appreciatie uitkomsten
 De verschuiving van de macht in ketens naar lager in de kolom, zoals die
volgens het rapport van EIM in verschillende markten heeft plaatsgevonden,
is eigen aan een dynamische markteconomie. Leveranciers en afnemers onderhandelen
over prijzen en leveringsvoorwaarden en de uitkomsten worden bepaald door
hun onderhandelingsposities. Die onderhandelingsposities liggen in een dynamische
markteconomie niet vast, maar kunnen wijzigen.
 
 Een zodanige verschuiving naar de afnemers is in beginsel positief te
waarderen, omdat dat uiteindelijk in het voordeel is van de consument. Inkoopmacht
kan de concurrentie tussen leveranciers bevorderen, wat voor hen weer een
prikkel kan vormen tot innovatie. Meer innovatie resulteert in een groter
en gevarieerder aanbod van producten en daardoor in een grotere keuzevrijheid
voor de consument. Een nader gevolg van bedoelde verschuiving naar afnemers
is dat deze bij inkoop kostenvoordelen kunnen behalen. Als zij die bij inkoop
behaalde voordelen doorvertalen in lagere verkoopprijzen, is ook dat in het
voordeel van de consument.
 
 Als er in een geval een concrete aanwijzing is dat een afnemer misbruik
maakt van zijn economische machtspositie kan de NMa een onderzoek instellen
en bij gebleken bewijs optreden wegens overtreding van het verbod van zodanig
misbruik. Van misbruik is bijvoorbeeld sprake, indien die afnemer zijn leverancier
betaling- of leveringvoorwaarden eenzijdig oplegt of hem dwingt niet aan een
concurrerende afnemer te leveren om die van de markt te dringen. Ook kan gezamenlijke
inkoop door afnemers in strijd zijn met het kartelverbod en kan de NMa bij
gebleken bewijs optreden wegens overtreding van dat verbod. Hiervan is overigens
niet snel sprake omdat gezamenlijke inkoop vaak een manier is voor middelgrote
of kleine ondernemingen om inkoopvoordelen te behalen en niet snel tot een
beperking van de mededinging leidt. Strijd met het kartelverbod is mogelijk,
indien afnemers aanzienlijke macht krijgen op hun inkoopmarkt, door gezamenlijke
inkoop een groot deel van hun totale kosten gemeen hebben en verplicht zijn
via de inkoopcombinatie in te kopen. Overigens geldt voor de coöperatie
in de landbouwsector een lichter regime. Door deze bijzondere positie biedt
de coöperatieve rechtsvorm bijvoorbeeld aan tuinders de mogelijkheid
voor het vormen van tegenwicht tegen inkoopmacht.
 
 Wat in de verhouding tussen leveranciers en afnemers door leveranciers
als een probleem wordt gezien, is het feit dat leveranciers worden geconfronteerd
met het eenzijdig wijzigen door afnemers van eerder gesloten contracten. De
mate waarin leveranciers hiermee worden geconfronteerd, verschilt per branche,
maar over het geheel genomen is deze praktijk duidelijk toegenomen. Ik begrijp
deze gevoelens, omdat ik vind dat ondernemers ervan op aan moeten kunnen dat
eenmaal gesloten overeenkomsten worden nageleefd. Dit probleem wordt in de
huidige kredietcrisis nog vergroot doordat het eenzijdig wijzigen van eerder
gesloten contracten vaak inhoudt het door afnemers verlengen van de betaaltermijnen.
Hierdoor hebben leveranciers meer behoefte aan financiering en kredietverzekering,
maar de eisen om die te verkrijgen zijn in verband met de huidige kredietcrisis
aangescherpt.
 
 Het burgerlijk recht reikt wel rechtsmiddelen aan om tot een oplossing
te komen. Zo biedt het burgerlijk recht de mogelijkheid aan een branchevereniging
om onder voorwaarden voor haar leden een collectieve rechtsvordering in te
stellen tegen een afnemer van die leden. De rechtsvordering kan alleen niet
strekken tot schadevergoeding in geld aan een individuele onderneming, omdat
die zelf geen zelfstandige procespartij is. De branchevereniging kan wel nakoming
van de overeenkomst tussen een aangesloten onderneming en diens afnemer of
een verklaring voor recht vorderen. Procederen, of dat nu door leveranciers
zelf wordt gedaan of door hun branchevereniging, kost echter tijd en geld.
De praktijk leert dan ook dat leveranciers zelden naar de rechter stappen.
Daar komt bij dat in geval van een collectieve vordering de anonimiteit van
de afzonderlijke leden niet kan worden geborgd. Het is daarom wenselijk een
zodanige oplossing van dit probleem te vinden dat afnemers zich er vrijwillig
toe verplichten eenmaal gesloten overeenkomsten met leveranciers na te komen
en slechts met hun instemming aan te passen.
 4. Uitvoering moties
 – Motie Aptroot/Vos
 De Motie Aptroot/Vos verzoekt de regering de problemen in de verschillende
sectoren te inventariseren en oplossingen aan te dragen waardoor gezonde concurrentie
is verzekerd. De gevraagde inventarisatie van problemen is uitgevoerd door
EIM. Ten aanzien van mogelijke oplossingen is het instrumentarium van Frankrijk,
Duitsland en het Verenigd Koninkrijk in kaart gebracht om daaruit zo mogelijk
lessen voor Nederland te kunnen trekken.
 Frankrijk
 In Frankrijk staat sedert 2008 de contractvrijheid voor leveranciers en
afnemers voorop, maar is de vrijheid naar eigen inzicht betalingstermijnen
overeen te komen wel beperkt. Het ministerie
van Economische Zaken kan ingrijpen in geval van «aperte onevenwichtigheid»
tussen prestaties van partijen. Ook bestaat een verbod op misbruik van economische
afhankelijkheid, maar dit wordt vanwege de strikte toepassingscriteria nauwelijks
ingeroepen. Ook in Frankrijk durven leveranciers meestal niet een zaak aan
de rechter voor te leggen uit vrees voor beschadiging van de commerciële
relatie met de afnemer. Daarom kan het ministerie uit hoofde van het publiek
belang of namens een benadeelde partij in een civiele procedure voor de rechter
ongedaanmaking van de aperte onevenwichtigheid in prestaties vorderen. Voordeel
van dit systeem is dat het afschrikkende werking heeft en dat zaken voor de
rechter worden gebracht waar dat zonder tussenkomst van de overheid mogelijk
niet zou gebeuren. Nadelen van het systeem zijn dat het een vergaande overheidsbemoeienis
inhoudt met contractuele relaties tussen private partijen, niet eenvoudig
is toe te passen, dat in de praktijk slechts zaken met politieke gevoeligheid
of prioriteit door het ministerie voor de rechter worden gebracht en dat het
hoge bestuurlijke lasten meebrengt.
 Duitsland
 Het Duitse Gesetz gegen Wettbewerbsbeschränkungen kent naast het
verbod van misbruik van een economische machtspositie een tweede artikel dat
ondernemingen met inkoopmacht verbiedt die macht in te zetten om andere ondernemingen
ertoe uit te nodigen of te dwingen om de eerste onderneming voordelen toe
te kennen die in geen verhouding staan tot de tegenprestatie.
 Beide verboden kunnen bestuursrechtelijk door de Duitse mededingingsautoriteit
en civielrechtelijk via de rechter worden gehandhaafd. Nadeel van het tweede
verbod is dat het vanwege de ruime norm moeilijk is toe te passen en de rechter
bij civielrechtelijke handhaving moet toetsen aan het principe van «gelijkwaardigheid
van prestaties». De toets ter onderscheiding van ongerechtvaardigd voordeel
en een scherp onderhandelde lage prijs is bijzonder complex. Bovendien kunnen
kortingen en andere elementen in de uiteindelijke prijs niet separaat worden
beschouwd, maar geldt de uiteindelijke prijs als de prestatie die moet worden
afgezet tegen de tegenprestatie. De besluitvormingspraktijk is dan ook beperkt
tot die zaken waarin tegelijkertijd sprake is van strijd met andere mededingingsrechtelijke
voorschriften. De Duitse mededingingsautoriteit sloot de meerderheid van de
ingestelde onderzoeken af zonder een formele beslissing uit te brengen. Ten
aanzien van de civielrechtelijke handhaving bevestigen de Duitse autoriteiten
het beeld dat mkb-ondernemingen veelal afzien van het in rechte afdwingen
van hun contractuele rechten uit vrees de relatie met de afnemer te schaden.
Dit afzonderlijke verbod voegt dus weinig toe aan het verbod van misbruik
van een economische machtspositie en lost het probleem niet op dat leveranciers
bevreesd zijn een zaak voor de mededingingsautoriteit of de rechter aan te
kaarten.
 Verenigd Koninkrijk
 In het Verenigd Koninkrijk is, om praktijken van afnemers uit te bannen
die kleine leveranciers onder druk zetten en de consument benadelen, op instigatie
van de mededingingsautoriteit een gedragscode tot stand gebracht met de status
van secundaire wetgeving. Deze zgn. Code of Practice bevat bijvoorbeeld het
vereiste dat contractuele afspraken op schrift moeten worden gesteld, een
verbod op het achteraf en eenzijdig wijzigen van contractuele afspraken en
de eis dat betalingen binnen een redelijke termijn moeten worden
voldaan. De grote supermarkten zijn gebonden aan de Code. Benadeelde partijen
kunnen in geval van vermeende schending een klacht indienen bij de mededingingsautoriteit,
belast met de handhaving. De huidige Code heeft slechts ten dele het gewenste
effect gehad. De effectiviteit van het instrument wordt ondermijnd door de
weerstand van leveranciers om klachten bij vermeende inbreuken in te dienen
uit vrees voor beschadiging of verbreking van de zakelijke relatie. De Code
lijkt de gedragingen van supermarkten wel in enige mate te disciplineren.
Recent is een aangepaste Code vastgesteld die per 1 januari 2010 van
kracht zal worden. Om de handhaving minder afhankelijk te maken van klachten
van leveranciers, beraadt het Britse ministerie van Economische Zaken zich
momenteel over de instelling van een Ombudsman met zelfstandige onderzoeksbevoegdheden.
 – Motie Van der Ham
 De motie Van der Ham verzoekt de regering de mogelijkheden van verdere
benutting van artikel 15 Mw ten behoeve van kleine ondernemers te onderzoeken.
De vrijstellingsmogelijkheid van artikel 15 van de Mw biedt geen aanknopingspunten
om het eenzijdig wijzigen door afnemers aan te pakken. Mogelijk doelt de motie
Van der Ham op de in de discussie over inkoopmacht gedane suggestie leveranciers
toe te staan gezamenlijk over verkoopprijzen te onderhandelen met afnemers
of verkoopcombinaties tot stand te brengen. Ik ben hiervan geen voorstander.
Deze vormen van samenwerking gaan aan de kern van het probleem van het eenzijdig
wijzigen van eerder gesloten contracten voorbij. Bovendien betekenen zij dat
de prijsconcurrentie wordt uitgeschakeld. Het nadeel daarvan is dat het uitsluitend
aan de betrokken ondernemingen voordeel oplevert. Voordelen blijven besloten
bij hogere schakels in de keten en bereiken de consument niet.
 – Motie Gesthuizen c.s.
 De motie Gesthuizen verzoekt de regering te onderzoeken hoe de positie
van het mkb versterkt kan worden en hierbij inkorting van de betalingstermijnen
van bedrijven en de mogelijkheid betaling van wettelijke rente bij betalingsachterstanden
te verplichten, mee te nemen. Het eenzijdig wijzigen van eerder gesloten contracten
door de betalingstermijnen moet worden onderscheiden van de problematiek van
de late betalingen door het bedrijfsleven. Het bij wet vastleggen van een
betalingstermijn, zoals in de motie Gesthuizen c.s. wordt voorgesteld, acht
ik geen goede oplossing voor dit laatste punt. Voor een groot deel ligt de
kern van het probleem van late betalingen in de stilgevallen kredietverlening
aan het bedrijfsleven waardoor betaaltermijnen worden opgerekt en liquiditeitsproblemen
worden doorgegeven. De belangrijkste remedie is dan ook het vlottrekken van
de kredietverlening aan het middenen kleinbedrijf. In mijn brief van 29 oktober
jl. is uw Kamer geïnformeerd over de maatregelen die het ministerie van
Economische Zaken heeft genomen om banken aan te sporen tot ruimere kredietverlening
(Tweede Kamer, 2009–2010, 32 128, nr. 12). Dat ik de knellende
kredietverlening als hoofdprobleem zie, doet uiteraard niet af aan de verplichting
van bedrijven om op tijd te betalen. Een dwingende wettelijke betalingstermijn
kan dat echter niet realiseren en brengt daarnaast onwenselijke neveneffecten
met zich. De aanspraak op tijdige betaling volgt momenteel uit een contract
(of uit de wet indien partijen geen termijn zijn overeengekomen). Wanneer
de aanspraak in plaats daarvan uit de wet zou volgen, rest de ondernemer nog
steeds de gang naar de rechter wanneer een wettelijke aanspraak op tijdige
betaling niet wordt gehonoreerd. Daarmee wordt de vrees die gang te maken
niet omzeild. Daarnaast beperkt een wettelijke termijn vergaand de contractvrijheid
van die ondernemingen voor wie de betaaltermijn een waardevol element van
contractonderhandelingen vormt. Uit het onderzoek blijkt immers dat het merendeel
van de bedrijven die onderhandelingen aangaat. Dan is het belangrijk
hun daartoe ook de nodige ruimte te laten. Hetzelfde geldt voor de verplichting
om wettelijke rente te betalen bij betalingsachterstanden. Die verplichting
is momenteel geregeld in de wet, maar partijen kunnen daar vrijelijk van afwijken.
Bovenstaande laat eens te meer zien dat de problematiek van late betalingen
gelegen is het civiele recht. Waar er sprake is van het eenzijdig wijzigen
van contracten, heb ik aangegeven dat zorgelijk te vinden en te willen nadenken
over mogelijke oplossingen. De NMa komt daarbij niet in beeld, omdat de geschetste
problemen van geheel andere aard zijn dat de problematiek waarop de NMa zich
richt, nl. het laten werken van markten.
 5. Beleidsvoorstellen
 Het gesignaleerde probleem in Nederland is dat leveranciers terugdeinzen
de nakoming van hun contractuele aanspraken af te dwingen uit vrees goede
klanten te verliezen.
 
 Het Britse systeem van een gedragscode met daaraan gekoppeld een geschillencommissie
gericht op de naleving geeft de beste aanknopingspunten voor een in Nederland
haalbare en effectieve oplossing. De oplossingsrichting waaraan ik denk, is
dan ook een gedragscode die op basis van vrijwilligheid wordt aangegaan door
de meest betrokken organisaties van leveranciers en van afnemers. Wat de inhoud
van die gedragscode betreft kan aangesloten worden bij de in het Verenigd
Koninkrijk geldende gedragscode. In die gedragscode zou naar Brits voorbeeld
in overleg met betrokken afnemers en leveranciers expliciet tot uitdrukking
kunnen worden gebracht op welke uitgangspunten de zakelijke relatie is gestoeld
en waaraan partijen zich committeren. Te denken valt aan een expliciete verplichting
eenmaal gesloten contracten niet zonder instemming van de wederpartij te wijzigen,
de verplichting redelijke betaaltermijnen te hanteren etc. Bovenstaande en
ook de Britse situatie illustreren dat vertrouwen in de naleving onontbeerlijk
is voor de effectiviteit van de code. Dit vraagt om een manier van geschilbeslechting
tussen partijen die laagdrempeliger is dan de gang naar de rechter.
 
 De optie van een gedragscode op basis van vrijwilligheid behoeft nadere
en zorgvuldige uitwerking, waarbij voorop staat dat de betrokkenheid en bereidheid
van ondernemingen zich te committeren aan een code en zich te onderwerpen
aan toezicht op de naleving een vereiste is.
 
 Daarom ben ik voornemens met de meest betrokken organisaties van leveranciers
en afnemers het gesprek aan te gaan of deze optie naar hun mening haalbaar
is, of zij bereid zijn aan de totstandkoming daarvan constructief mee te werken
en of zij ideeën hebben voor de modaliteiten van een zodanige gedragscode.
Ik zal uw Kamer uiterlijk 1 mei 2010 informeren of ik een dergelijke
code haalbaar acht.
 
 Indien dit niet het geval zou zijn, kan dan worden bezien of (wettelijke)
maatregelen, zoals in Duitsland of Frankrijk wenselijk zijn. Vooralsnog gaat
mijn voorkeur daar echter niet naar uit. De bedoelde wettelijke voorzieningen
in die twee landen zijn moeilijk toepasbaar en worden daardoor in de praktijk
ook niet veelvuldig toegepast. Het Franse systeem brengt hoge bestuurlijke
lasten mee en het Duitse systeem biedt geen grote toegevoegde waarde aan het
verbod van misbruik van een economische machtspositie. Zij lossen het probleem
in de kern niet op.
 
 De minister van Economische Zaken,
 M. J. A. van der Hoeven
 
 
 
 
 Motie Aptroot/Vos inzake het bevorderen van gezonde concurrentie, Tweede
Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 31 200 XIII, nr. 62; Motie
van der Ham inzake onderzoek naar verdere benutting artikel 15 Mededingingswet,
Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 31 531, nr. 14; Motie
Gesthuizen, Ten Hoopen en Smeets inzake versterken MKB door verkorten betalingstermijnen
bedrijven en rentebetaling bij betalingsachterstanden, Tweede Kamer, vergaderjaar
2008–2009, 31 371, nr. 217.
 
 
 Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.
 
 
 Vorderingen tussen bedrijven moeten ofwel maximaal 60 dagen vanaf factuurdatum
zijn voldaan ofwel volgens de formule «45 dagen na het eind van de maand».