Wijziging van de Meststoffenwet; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24782, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

25-06-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24782 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 6 juni 1995, no. W11.94.0460,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24782Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 782Wijziging van de MeststoffenwetAADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 6 juni
1995 en het nader rapport d.d. 14 juni 1996, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, mede namens de minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en de staatssecretaris
van Financiën. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 21 juli 1994, no. 94.005827, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, mede
namens de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
en de Staatssecretaris van Financiën, bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting, houdende
een wijziging van de Meststoffenwet.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 21 juli 1994,
nr. 94.005827, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 6 juni 1995, nr. W11.94.0460, bied ik U mede namens
de Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer en
de Staatssecretaris van Financiën hierbij aan.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met zijn opmerkingen rekening
zal zijn gehouden.1. Over de effectiviteit van het voorgestelde systeem van een regulerende
heffing op de niet verantwoorde afzet van het mestoverschot bestaat naar het
oordeel van de Raad van State onvoldoende zekerheid. In de memorie van toelichting (paragraaf II.9) worden in dit verband onder
meer de volgende problemen opgesomd:– De afzet van mest aan buitenlandse afnemers moet aan voorwaarden
worden onderworpen, wil zij controleerbaar zijn.– Aan intermediairs en andere handelaren, die mest tegen ontvangstbewijzen
afnemen en weer afzetten, dienen eisen te worden gesteld, die hun betrouwbaarheid
en continuïteit waarborgen; gedacht wordt aan een erkenningensysteem.– De mogelijkheid van misbruik van het systeem van verfijnde forfaitaire
normen is groot.– Bij de toepassing van het systeem van verfijnde forfaitaire normen
dient er controle te komen op de juistheid van de opgaven, die door de vanwege
het Productschap voor veevoeders erkende veevoederleveranciers worden verstrekt.– Het gevaar bestaat dat veehouders ter besparing van kosten hun
veevoeder slechts voor een deel van erkende leveranciers betrekken en toch
profiteren van het systeem van verfijnde forfaitaire normen.– De forfaitaire vaststelling van het fosfaatgehalte van mest vertoont
een niet geringe onnauwkeurigheidsmarge.– Die marge wordt wel kleiner bij toepassing van een systeem van
verfijnde forfaitaire normen, maar daar staat tegenover dat verfijning van
de normen ook weer afbreuk kan doen aan de controleerbaarheid van het systeem.Deze opsomming gaat niet vergezeld van pasklare oplossingen voor de aangestipte
problemen. In het algemeen wordt volstaan met de mededeling dat het probleem
nader wordt onderzocht en/of zal worden opgelost bij nadere ministeriële
regeling.De Raad dringt erop aan dat de memorie van toelichting wordt aangevuld
met alle thans ter beschikking staande resultaten van het verrichte onderzoek
en dat waar mogelijk inzicht wordt verschaft in de opzet en de te verwachten
effectiviteit van de ministeriële regelingen, waaraan thans wordt gedacht.
Die resultaten en dat inzicht zijn onmisbaar om met vrucht te beoordelen of
dit onderdeel van het voorstel tot wet dient te worden verheven.2. De onzekerheid over de effectiviteit van het wetsvoorstel geldt in
nog veel sterkere mate voor de in Hoofdstuk IVA geïntroduceerde mogelijkheid
van een facultatieve regulerende heffing op het ontoelaatbare mineralenverlies. Bij de adviesaanvraag bevindt zich een rapport «Mineralen onder
controle?» van de werkgroep Handhaafbaarheid Mineralenaangifte. In dit
rapport worden niet alleen de hiervoor onder punt 1 van dit advies genoemde
problemen aangestipt, maar wordt voorts gewezen op de volgende twee ook in
de ogen van de Raad essentiële problemen bij het systeem van mineralenaangifte:– Onder vigeur van het huidige systeem doet zich al een grote onnauwkeurigheid
voor in de forfaits van het fosfaatgehalte van dierlijke mest. De marge kan
oplopen tot 40%. In het stelsel van mineralenaangifte ontstaat daarnaast nog
een extra onnauwkeurigheidsfactor als gevolg van het feit dat nitraat nu eenmaal
vervluchtigt (rapport onder 5.3).– Het is onmogelijk om binnen een en hetzelfde systeem zowel gebruik
te maken van forfaitaire normen als van reële waarden zonder grote afwijkingen
tussen de normen en de werkelijke gehalten te accepteren.In de memorie van toelichting wordt in dit verband melding gemaakt van
de activiteiten van een nieuwe werkgroep, die een systeem heeft ontworpen
dat voldoende fraudebestendig zou moeten zijn en dat als uitgangspunt heeft
gediend bij de formulering van Hoofdstuk IVA van het wetsvoorstel. Lopende
de wetgevingsprocedure zal worden bezien of de fraudebestendigheid en effectiviteit
van het facultatieve systeem inderdaad zodanig genoegzaam verzekerd zijn,
dat kan worden overgegaan tot daadwerkelijke invoering van het facultatieve
systeem. Ondanks het ontbreken van een definitief oordeel daarover, biedt
het systeem, aldus de memorie van toelichting, zodanige waarborgen dat het
in dit stadium verantwoord wordt geacht de wetgevingsprocedure aan te vangen.
Gezien de gebruikelijke procedure, zo vervolgt de memorie van toelichting,
dienen de essentialia van het facultatieve heffingensysteem reeds thans in
het wetsvoorstel te worden neergelegd, wil gelijktijdige invoering van dat
systeem met het mestafzetscenario tot de mogelijkheden blijven behoren.De Raad is van oordeel dat indiening van een voorstel van wet bij de Staten-Generaal,
strekkende tot invoering van een systeem van heffingen op aangifte, eerst
in overweging dient te worden genomen nadat aannemelijk is geworden dat de
juistheid van de aangifte van overheidswege voldoende kan worden gecontroleerd.
De bewindspersonen hebben te kennen gegeven daarover nog geen definitief oordeel
te hebben. Bij die stand van zaken dient de Raad indiening van Hoofdstuk IVA
van het ontwerp te ontraden. Het in de memorie van toelichting (paragraaf
III.2) gebruikte argument van wetgevingsvoortgang vermag de Raad niet tot
een andere mening te brengen.1/2. In paragraaf 7 van hoofdstuk II van de memorie van toelichting wordt
uitgebreid ingegaan op de sturingskracht van het voorgestelde instrumentarium,
bestaande uit de regulerende heffing op de niet-verantwoorde afzet van het
mestoverschot (nu genoemd: forfaitaire mineralenheffingen) en de facultatieve
regulerende heffing op het ontoelaatbare mineralenverlies (nu genoemd: verfijnde
mineralenheffingen), en op het daarnaar verrichte nadere onderzoek. Op basis
van het onderzoek en met inachtneming van een aantal daaruit naar voren gekomen
essentiële randvoorwaarden, is vastgesteld dat het instrumentarium voldoende
sturingskracht heeft – ook bij aanscherping van de bemestingsnormen –
en dat aannemelijk is dat de juistheid van de aangifte van overheidswege voldoende
kan worden gecontroleerd. Het onderzoek heeft geleid tot een aantal aanpassingen
van het wettelijke systeem, die in het navolgende nog aan de orde zullen komen.
Voorts is meer in het algemeen gezocht risico's die samenhangen met de complexiteit
van de mestwetgeving in haar totaliteit te verkleinen, door vereenvoudiging
en deregulering. Daaraan zijn de hoofdstukken III en IV van de memorie van
toelichting gewijd.3. Naast bezorgdheid over de effectiviteit van de voorgestelde regeling
heeft de Raad twijfels over de rechtmatigheid daarvan. In de memorie van toelichting
(paragraaf II.8) wordt de vraag onder ogen gezien of de in het wetsvoorstel
geïntroduceerde regulerende heffingen moeten worden aangemerkt als een
«criminal charge» in de zin van artikel 6 van het Europees Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).
Die vraag wordt daar ontkennend beantwoord. Daartoe wordt betoogd dat de heffingen
uitsluitend dienen om het economisch voordeel, dat door de ongeoorloofde uitbreiding
van de mestproduktie onderscheidenlijk de niet verantwoorde afzet van het
mestoverschot is genoten, weg te nemen om zo de verhoudingen op de markt te
herstellen. De heffingen hebben daarmee, aldus de memorie van toelichting,
een uitsluitend reparatoir en compensatoir karakter, en zijn – anders
dan een strafrechtelijke sanctie of een bestuurlijke boete – niet punitief
van aard. De Raad merkt in dit verband het volgende op. Het economische voordeel
dat de mestproducent dan wel de mestafnemer heeft genoten door de overtollige
mest niet volgens de reguliere weg af te zetten, zal van geval tot geval kunnen
verschillen. Niettemin is de heffing gesteld op een forfaitair tarief van
f.30,- per kilogram fosfaat. Bij de vaststelling van dat bedrag is uitgegaan
van de kosten die gepaard gaan met de afzet van de slechtste mestsoort door
gebruikmaking van de duurste oplossingsrichting, te weten de kosten per kilogram
fosfaat van rundveedrijfmest aan de mestverwerking (memorie van toelichting,
paragraaf II.2.3). Ook het economische voordeel, dat de mestproducent heeft
behaald door het aanhouden van de dieren die oorzaak zijn van de overproduktie
van mest, kan van geval tot geval verschillen. Ook hier wordt echter de heffing
berekend naar een forfaitair tarief van f.100,- per kilogram fosfaat. Bij
de vaststelling van dat tarief is aangesloten bij het hoogste saldo dat met
een dier kan worden behaald, te weten het saldo bij melkvee, waarbij is uitgegaan
van het gemiddelde in de melkveehouderijbedrijven over een langere termijn
(memorie van toelichting, paragraaf II.3.3). Nu aldus zonder verdere toelichting
de hoogte van de heffingen rechtstreeks is gerelateerd aan het economische
voordeel dat daarmee maximaal door de heffingsplichtige kan worden behaald,
kan bij bepaalde typen bedrijven het punitieve element van die heffingen in
het licht van de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de
Mens het reparatoire element daarvan zo zeer overheersen dat die heffingen
naar de mening van de Raad moeten worden aangemerkt als criminal charges in
de zin van artikel 6 EVRM. Daarom adviseert de Raad bij handhaving van het
voorstel in zijn huidige vorm in ieder geval de waarborgen van artikel 6 EVRM
in het wetsvoorstel in te bouwen. Tevens zullen dan naar de mening van het
college in het wetsvoorstel bepalingen moeten worden opgenomen ter voorkoming
van cumulatie van heffingen en strafrechtelijke sancties.3. De opmerkingen van de Raad van State zijn aanleiding geweest om de
paragraaf van de memorie van toelichting die gaat over de verhouding van de
heffingen tot artikel 6 Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van
de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) – zijnde thans paragraaf
10 van hoofdstuk II – verder te verduidelijken en aan te vullen. Zij
zijn ook mede bepalend geweest voor de beslissing om naast de mineralenheffingen
het strafrecht niet als ultimum remedium in stand te houden: de op de Wet
bodembescherming gebaseerde bemestingsnormen voor landbouwgrond vervallen.
In paragraaf 11 van hoofdstuk II van de memorie van toelichting wordt daarop
nader ingegaan. Hierdoor komt het niet-punitieve karakter van de mineralenheffingen
beter tot uitdrukking. Ook is cumulatie van heffingen en strafrechtelijke
sancties hiermee uitgesloten. Het karakter van de heffing als marktconform
en niet-punitief instrument wordt verder extra benadrukt door de inmiddels
aangebrachte staffeling in het tarief van de fosfaatheffing. Daarbij is het
hoogste tarief overigens niet langer gebaseerd op de kosten voor afzet van
rundveedrijfmest aan een industriële mestverwerkingsinrichting, maar
op de lagere afzetkosten voor meer gangbare mestsoorten die voor mestverwerking
worden aangeboden, zoals varkensmest: het tarief is daarmee verlaagd van f 30,-
naar f 20,- per kg fosfaat waarmee de verliesnorm wordt overschreden.
De tarieven zijn thans neergelegd in de artikelen 13f en 13m van het voorgestelde
nieuwe hoofdstuk IV van de Meststoffenwet.De twijfels van de Raad over de rechtmatigheid van de regeling in het
licht van artikel 6 van het EVRM worden niet gedeeld, zoals uit de memorie
van toelichting moge blijken. Zij zijn gegrond op het feit dat niet valt uit
te sluiten dat de heffing in een aantal gevallen verder zou kunnen gaan dan
het wegnemen van het economische voordeel dat ten onrechte is genoten. Dat
is echter uitsluitend het gevolg van het feit dat gekozen is voor een generiek
en globaal tarief, dat niet is gedifferentieerd naar allerlei mogelijk te
onderscheiden bijzondere economische omstandigheden op diverse bedrijfstypen.
Dat enkele feit rechtvaardigt – in het licht van de jurisprudentie van
het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) en de daarbij geformuleerde
criteria voor de vaststelling of sprake is van een «criminal charge» –
evenwel niet de conclusie dat daarmee onder omstandigheden sprake zou kunnen
zijn van een «criminal charge». De gekozen generieke benadering
strekt enkel tot eenvoud, eenduidigheid, rechtszekerheid en rechtsgelijkheid.
De hoogte van het tarief is bepaald vanuit het uitgangspunt dat het enerzijds
voldoende stimulerend moet zijn voor mestafzet en mestverwerking, en anderzijds
niet veel hoger mag liggen dan voor bedrijven in het algemeen redelijkerwijze
noodzakelijk is, gelet op het doel waarvoor de heffing dient. Daarbij wordt
recht gedaan aan het proportionaliteitsbeginsel: de mate van overschrijding
van de verliesnorm is bepalend voor de uiteindelijk verschuldigde heffing.
Overigens heeft de hoogte van tarieven slechts betrekking op één
van de door het EHRM geformuleerde criteria, terwijl het EHRM de vervulling
van één criterium op zichzelf niet doorslaggevend lijkt te achten
voor het oordeel of sprake is van een «criminal charge». Voor
dat oordeel is het samenstel van de door het EHRM relevant geachte factoren
bepalend (arrest Bendenoun; EHRM 24 februari 1994, Publ. ECHR, Series A Vol.
284 / NJ 1994, 496).Waar de Raad overigens spreekt van de rechtmatigheid van de regeling bedoelt
hij kennelijk de rechtmatigheid van een in concreet geval verschuldigd geworden
heffing: artikel 6 van het EVRM ziet immers op waarborgen bij de concrete
toepassing van een sanctie. Wat betreft die waarborgen kan worden opgemerkt
dat de procedure rond de oplegging en invordering van de in casu aan de orde
zijnde heffingen daarmee in overeenstemming is, gezien de fiscale beroepsgang
in drie instanties: bezwaar bij de inspecteur van het Bureau Heffingen, beroep
bij de belastingkamer van het gerechtshof en beroep in cassatie bij de Hoge
Raad.Het wetsvoorstel, in de vorm waarin het aan de Raad van State is voorgelegd,
bevatte naast de forfaitaire en verfijnde mineralenheffingen ook een regulerende
heffing op de overschrijding van het in artikel 14 van de Meststoffenwet en
artikel 3 van de Wet verplaatsing mestproduktie geregelde uitbreidingsverbod,
te weten in titel 3 van het voorgestelde nieuwe hoofdstuk IV. Het tarief was
daarbij gesteld op f 100,- per kilogram fosfaat waarmee het mestproductierecht
voor varkens en kippen of voor andere diersoorten zou worden overschreden.
Deze afzonderlijke heffing is in het wetsvoorstel komen te vervallen. De daaraan
ten grondslag liggende redenen worden uiteengezet in paragraaf 11 van hoofdstuk
II van de memorie van toelichting. Op dit punt wordt dan ook afgezien van
een reactie op de opmerkingen van de Raad.4. Ingevolge richtlijn nr.91/676/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging
door nitraten uit agrarische bronnen is Nederland verplicht om uiterlijk op
19 december 1995 actieprogramma's op te stellen ter bereiking van de in artikel
1 van de richtlijn genoemde doelstellingen. In het licht van die verplichting
kan naar het oordeel van de Raad bij de toelichting van het wetsvoorstel niet
worden volstaan met de mededeling dat hier sprake is van een maatregel die
bijdraagt tot het bereiken van het in de richtlijn gestelde doel (memorie
van toelichting, paragraaf II.7). De memorie van toelichting zal inzicht moeten
verschaffen in de wijze waarop het wetsvoorstel aansluit bij het eerste van
de hiervoor bedoelde actieprogramma's. De Raad adviseert de toelichting in
die zin aan te vullen.4. Aan het advies van de Raad van State is gevolg gegeven in paragraaf
9 van hoofdstuk II van de memorie van toelichting.5. In een aantal van de voorgestelde artikelen, waarin is gekozen voor
delegatie van regelgeving aan de minister, wordt de eis gesteld van wettelijke
goedkeuring achteraf (onder meer de artikelen 13c, derde en vierde lid, en
13v, tweede, derde en vierde lid). Uit de formulering van de eis van wettelijke
goedkeuring achteraf volgt dat de desbetreffende artikelen bij intrekking
of niet-aanneming van het wetsvoorstel van rechtswege weer van kracht zijn,
zoals zij luidden voor de wijziging bij ministeriële regeling. De Raad
meent dat uit een oogpunt van rechtszekerheid de voorkeur moet worden gegeven
aan een bepaling, die voorschrijft dat de ministeriële regeling alsdan
onverwijld moet worden ingetrokken. Het college wijst in verband met een en
ander op aanwijzing 41 van de Aanwijzingen voor de regelgeving en op artikel
IV van de Wet van 23 december 1994 tot wijziging van de Wet belastingen op
milieugrondslag in verband met het aanbrengen van een permanente verfijning
alsmede twee tijdelijke heffingen (Stb.1994, 925) waarin een formulering als
de Raad voor ogen staat, is gebezigd. Het college adviseert voorts in de memorie van toelichting te vermelden
dat de in deze artikelen genoemde termijn van acht weken een fatale termijn
is.5. De artikelen die voorzagen in de mogelijkheid om onder meer tarieven
en bijlagen van de wet te wijzigen bij ministeriële regeling onder de
voorwaarde van wettelijke bekrachtiging achteraf, zijn thans samengebracht
in één artikel, te weten artikel 13aj van het voorgestelde nieuwe
hoofdstuk IV van de Meststoffenwet. In het vierde lid van dat artikel is bepaald
dat bij het uitblijven van wettelijke bekrachtiging de wijzigingen onverwijld
bij ministeriële regeling ongedaan moeten worden gemaakt. Aangesloten
is bij de door de Raad gesuggereerde formulering van artikel IV van de Wet
van 23 december 1994 tot wijziging van de Wet belastingen op milieu-grondslag
in verband met het aanbrengen van een permanente verfijning alsmede twee tijdelijke
heffingen (Stb. 1994, 925). Dit met dien verstande dat in artikel IV sprake
is van het ongedaan maken van een bij ministeriële regeling getroffen
maatregel, en in artikel 13aj, vierde lid, van het ongedaan maken van een
bij ministeriële regeling aangebrachte wijziging in een wet in formele
zin. Voor wijziging van de wet zelf is gekozen met het oog op de kenbaarheid
van het geldende wettelijke regime. Een overeenkomstige benadering wordt gevolgd
in artikel 11, derde en vierde lid, van de Wet op de Inkomstenbelasting 1964.
Een en ander is in overeenstemming met de in de toelichting bij aanwijzing
34 van de Aanwijzingen voor de regelgeving genoemde uitzonderingen op het
beginsel dat een hogere regeling niet wordt gewijzigd bij lagere regeling.6. In de toelichting op de artikelen 13r, 13s en 13v, eerste lid, wordt
opgemerkt dat de in deze artikelen – naast artikel 13q – opgenomen
regels met betrekking tot de heffing en invordering en de betaling van gelijke
strekking zijn als de regels welke gelden voor de bestemmingsheffing van het
geldende artikel 13 van de Meststoffenwet en als de regels welke zijn gesteld
in het kader van de waterverontreinigingsheffing en de andere milieuheffingen.
Voor een inhoudelijke toelichting – ook wat betreft de wijze van heffen
en invorderen van de huidige bestemmingsheffing van artikel 13 – moet
worden teruggegaan naar de nota van toelichting op het Uitvoeringsbesluit
verontreiniging rijkswateren (Stb.1970, 536; bladzijden 1215 (rechterkolom)
en 1216). Gelet hierop en op de andere opzet van de regeling van de heffing
en invordering van milieuheffingen in de Wet belastingen op milieugrondslag
verdient het aanbeveling dat de in de genoemde artikelen van het wetsvoorstel
vervatte regeling van de wijze van heffen en invorderen van een geheel zelfstandige
toelichting wordt voorzien. Daarbij zal ook moeten worden uiteengezet waarom
anders dan in het geldende artikel 13, zevende lid, bij de van-overeenkomstige-toepassing-verklaring
van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) artikel 71 van die wet niet
meer wordt uitgezonderd. De Raad verwijst daarbij ook naar artikel 20, eerste
lid, van het Uitvoeringsbesluit verontreiniging rijkswateren. De Raad wijst erop dat de AWR bij Wet van 14 juli 1994 (Stb.499) gewijzigd
is, hetgeen met zich brengt dat artikel 13r, tweede lid, aan deze wijziging
moet worden aangepast.6. In hoofdstuk V van de memorie van toelichting is een zelfstandige toelichting
opgenomen bij de artikelen die een regeling vervatten van de wijze van heffen
en invordering, zijnde thans de artikelen 13aa en 13ab van het voorgestelde
nieuwe hoofdstuk IV van de Meststoffenwet. Ook is toegelicht waarom bepaalde
artikelen van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) – anders
dan in het huidige artikel 13 van de Meststoffenwet – niet meer worden
uitgezonderd. De wijziging van de AWR bij Wet van 14 juli 1994 (Stb. 499)
is in het wetsvoorstel verwerkt.7. Het voorstel van wet treft regelingen ten aanzien van de navolgende
heffingen: – regulerende heffing op niet verantwoorde mestafzet;– regulerende heffing op de overschrijding van het mestproduktierecht;– bestemmingsheffing;– heffing op ontoelaatbaar mineralenverlies.Deze heffingen worden over een tijdvak geheven, zoals in de desbetreffende
artikelen moet worden gelezen. De grootte van de heffing kan immers eerst
worden vastgesteld aan het einde van het tijdvak, aangezien deze afhankelijk
is van gebeurtenissen tijdens het tijdvak, zoals afzet en verwerking. Naar
het oordeel van de Raad dient dit karakter van de heffing in de desbetreffende
bepalingen uitdrukkelijk te worden vastgelegd.7. Bij de verschillende heffingen wordt thans telkens expliciet tot uitdrukking
gebracht dat zij worden geheven over een kalenderjaar en dat de in dat tijdvak
verschuldigd geworden heffingen eerst na afloop van dat tijdvak op aangifte
worden voldaan (artikelen 13a, 13g, 13i, 13n, 13p, 13t, 13v en 13w van het
voorgestelde nieuwe hoofdstuk IV van de Meststoffenwet).8. Het voorgestelde artikel 13aq van de Meststoffenwet voorziet in een
bijzondere sanctie, indien een mestproducent aangifte van de heffing op het
ontoelaatbare mineralenverlies doet, maar niet of niet volledig aan zijn verplichtingen
voldoet. Deze sanctie behoeft nadere toelichting. Op het niet voldoen aan
de verplichtingen uit hoofde van eerstgenoemde heffing staan reeds de sancties
als omschreven in de artikelen 20 en 21 AWR versterkt met strafbepalingen
van de artikelen 68 tot en met 70 AWR. Deze bepalingen zijn immers van overeenkomstige
toepassing verklaard. Gemotiveerd moet worden op welke gronden laatstgenoemde sancties ontoereikend
zijn en de invoering van een bijzondere sanctie rechtvaardigen.8. Zoals de Raad terecht opmerkt, voorzien de artikelen 20 en 21 van de
AWR, versterkt met de strafbepalingen van de artikelen 68, 69 en 70 van die
wet, in een adequaat sanctiestelsel. De artikelen 20 en 21 vertonen ook een
zekere overlap met het artikel 13aq waaraan de Raad refereert. De algemene
formulering van het tweede lid van dat artikel en het daarin tot uitdrukking
komende automatisme zou ook kunnen leiden tot de onder omstandigheden disproportionele
sanctie van uitsluiting van deelname aan het stelsel van verfijnde mineralenheffingen
voor twee jaar. De bepaling is in het wetsvoorstel dan ook komen te vervallen.
Wel blijft het mogelijk dat bij ministeriële regeling als voorwaarde
voor deelname aan het stelsel van de verfijnde mineralenheffingen wordt gesteld,
dat de betreffende heffingplichtige in een eerder jaar zijn verplichtingen
uit de belastingwet is nagekomen. Artikel 13al, onderdeel e, van het nieuwe
hoofdstuk IV van de Meststoffenwet biedt daartoe de nodige ruimte. Een eventuele
regeling zal de nodige waarborgen bevatten in het licht van het proportionaliteitsbeginsel.9. De in artikel 13am van het wetsvoorstel opgenomen voorziening ter versterking
van de controleerbaarheid geeft een «blanco» instemming van de
mestproducent met het gebruik van alle ten aanzien van zijn bedrijf bij derden
geregistreerde gegevens welke in de ruimste zin des woords van belang kunnen
zijn voor de controle. Een overeenkomstige voorziening is ten aanzien van
de belastingheffing niet in de AWR opgenomen. Invoering van nieuwe elementen
in het handhavingsinstrumentarium voor belastingen leidt tot het vinden van
een nieuw evenwichtspunt tussen de belangen van de contribuabele en van de
overheid, hetgeen alleen kan plaatsvinden op basis van een kenbare afweging.
De invoering van deze voorziening naast de van toepassing verklaring van onder
meer de afdeling 2 AWR (verplichtingen ten dienste van de belastingheffing)
verlangt naar het oordeel van de Raad derhalve een dragende motivering om
welke reden het instrumentarium van de AWR in dezen ontoereikend is. In het
bijzonder dient daarbij te worden aangegeven welke gegevens zonder deze instemming
niet bij de controle gebruikt kunnen worden, alsmede om welke reden de instemming
alleen wordt gevorderd ingeval een melding wordt gedaan.9. De in het oorspronkelijke artikel 13am opgenomen voorziening, waar
de Raad van State op doelt, is in het wetsvoorstel komen te vervallen. Als
het gaat om zich bij derden bevindende gegevensdragers van de heffingplichtige
bevatten de artikel 48 en 53 van de AWR reeds een voorziening. Voor het overige
moet telkens nauwkeurig worden bepaald welke gegevens door welke personen
ten behoeve van de controle moeten worden verstrekt. Het gaat bijvoorbeeld
om verstrekking van voeroverzichten door erkende leveranciers, en van gegevens
over weging, bemonstering en analyse van mest door daarmee belaste personen.
Gelet op de noodzakelijke verbijzondering, zullen deze regels worden gesteld
bij ministeriële regeling, krachtens de artikelen 13ak en 13al van het
voorgestelde nieuwe hoofdstuk IV van de Meststoffenwet.10. De Meststoffenwet kent eigen administratievoorschriften. Op grond
daarvan is artikel 53a (oud) AWR niet van overeenkomstige toepassing verklaard.
In de toelichting op artikel 13t van de Meststoffenwet is gesteld dat overtreding
van de boekhoudverplichting zowel een strafbaar feit oplevert op grond van
artikel 68 AWR als op grond van de Wet op de economische delicten. Naar het
oordeel van de Raad behoeft deze stelling nadere toelichting.10. Artikel 13aa, zevende lid, van het nieuwe hoofdstuk IV sluit thans
samenloop uit tussen de artikelen 68 en volgende van de AWR en het regime
van de Wet op de economische delicten. In hoofdstuk V van de memorie van toelichting
wordt het artikellid toegelicht.11. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.11. De door de Raad gemaakte redactionele opmerkingen zijn alle verwerkt.In het navolgende wordt ingegaan op een aantal nog niet behandelde wijzigingen
van het wetsvoorstel. Deze strekken tot de noodzakelijk actualisering in verband
met de inmiddels uitgebrachte Integrale Notitie mest- en ammoniakbeleid (verder:
Integrale Notitie; kamerstukken II 1995/96, 24 445, nr. 1, blz. 19),
en tot vergroting van de sturingskracht van het instrumentarium in lijn met
de punten 1 en 2 van het advies van de Raad van State.12. De «regulerende heffing op de niet-verantwoorde mestafzet»
wordt thans in het wetsvoorstel «forfaitaire mineralenheffingen»
genoemd. Het in titel 1 van het nieuwe hoofdstuk IV van de Meststoffenwet
geregelde heffingensysteem is in essentie ongewijzigd gebleven. Bij de forfaitaire
mineralenheffingen zijn – zoals ook in het oorspronkelijke artikel 13e
tot uitdrukking kwam – enerzijds de som van de productie van dierlijke
meststoffen en de aanvoer van dierlijke en overige organische meststoffen,
en anderzijds de afvoer van dierlijke meststoffen en de voor bemesting beschikbare
oppervlakte landbouwgrond bij het bedrijf bepalend voor de vraag of de bemestingsnormen
zijn overschreden en heffing is verschuldigd (artikelen 13a, 13d en 13e).De bemestingsnormen waren niet eerder in het wetsvoorstel opgenomen, aangezien
in de Notitie Mest- en Ammoniakbeleid Derde Fase (kamerstukken II 1992/93,
19 882, nr. 34, blz. 26) daarvoor slechts een indicatief traject was
geformuleerd. In het wetsvoorstel werd daarom verwezen naar de krachtens de
Wet bodembescherming gestelde normen, welke in lijn met punt 3 van het advies
van de Raad overigens komen te vervallen. Inmiddels is met de Integrale Notitie
wèl duidelijkheid verschaft over de bemestingsnormen, zodat deze –
in overeenstemming met artikel 104 van de Grondwet – in het wetsvoorstel
zelf konden worden opgenomen (artikel 13e). De aanscherping van de normen
is zodanig gefaseerd, dat wordt aangesloten bij het innovatieve vermogen van
de sector en dat – met het in de Integrale Notitie voorziene flankerende
stimulerings- en herstructureringsbeleid – het evenwicht op de landelijke
mestmarkt kan worden behouden. Beide aspecten zijn van belang voor de sturingskracht
van de wettelijke regeling.De normen van de Integrale Notitie zijn geformuleerd als «verliesnormen»,
wat aansluit bij de systematiek van de mineralenbalans zoals deze bij de verfijnde
mineralenheffingen wordt gehanteerd. Om redenen van inzichtelijkheid en logica
is thans ook de grondslag van de forfaitaire mineralenheffingen vervat in
deze systematiek. Daardoor kunnen de bemestingsnormen in beide «sporen»
op gelijke wijze in de wettekst tot uitdrukking worden gebracht. Het betreft
hier een technische aanpassing, waarop in paragraaf 3 van hoofdstuk II van
de memorie van toelichting nader wordt ingegaan in onderdeel c, onder het
kopje «Bijzonderheden systematiek'».Een meer inhoudelijke wijziging is dat niet alleen wordt geheven over
kilogrammen fosfaat maar ook over kilogrammen stikstof (artikel 13a) –
om welke reden sprake is van de meervoudsvorm «heffingen»- en
dat de aanvoer van kunstmest wordt betrokken in de heffingsgrondslag (artikel
13b). Deze wijzigingen zijn logisch in het licht van de definitieve en centrale
plaats die de verfijnde mineralenheffingen toekomt in het totale wettelijke
systeem – zoals ook tot uitdrukking komt in de Integrale Notitie –
nu het onderzoek naar de sturingskracht heeft geleid tot positieve bevindingen.
Met het systeem van verfijnde mineralenheffingen, waarin ook sprake is van
stikstofregulering en waarin kunstmest een aanvoerpost is, wordt zoveel mogelijk
symmetrie betracht: de forfaitaire en de verfijnde mineralenheffingen zijn
immers alternatieven voor elkaar. Op de verhouding tussen beide heffingen
wordt ingegaan in paragraaf 3 van hoofdstuk II van de memorie van toelichting.
Daarin wordt duidelijk gemaakt dat het wettelijke systeem zo wordt ingevuld
dat het voor het grootste deel van de intensieve veehouderijbedrijven (ca.
75%) aantrekkelijker is om deel te nemen aan het systeem van verfijnde mineralenheffingen
dan aan het systeem van forfaitaire mineralenheffingen. Dit mede met het oog
op de effectiviteit van de wettelijke regeling wat betreft de milieudoelstellingen.
Dit aspect van sturingskracht komt ook in paragaaf 7.2 van hoofdstuk II van
de memorie van toelichting aan de orde. Overigens moet worden bedacht dat
fosfaatkunstmest een in omvang geringe post is in vergelijking met dierlijke
en overige organische mest, en dat de stikstofheffing in de komende jaren
vooral is bedoeld om excessief stikstofkunstmestgebruik tegen te gaan. Voor
de stikstofheffing gelden in verband daarmee relatief ruime verliesnormen
en een laag tarief. De reikwijdte van de wijzigingen is dan ook beperkt; de
gevolgen voor de bedrijven zijn niet substantieel.Voorts zijn drie wijzigingen van de heffingsgrondslag opgenomen, die direct
tot doel hebben de effectiviteit en sturingskracht van de regeling te vergroten.
Ten eerste is het voorraadsaldo in beginsel niet meer in de heffingsgrondslag
betrokken (artikel 13a). Daarmee wordt de nauwkeurigheid van het instrumentarium
vergroot. Ten tweede wordt de sturingskracht vergroot, omdat niet langer voorzien
behoeft te worden in een heffingvrije drempel ter grootte van de onnauwkeurigheidsmarge,
welke drempel was neergelegd in artikel 13g van het wetsvoorstel. Beide aspecten
worden toegelicht in paragraaf 7.2 van hoofdstuk II van de memorie van toelichting.
Ten derde is een belangrijke vereenvoudiging doorgevoerd door de hoogte van
de forfaits voor dierlijke mest niet te differentiëren al naar gelang
voermaatregelen zijn getroffen, zoals voorzien was in de bijlagen A en B (thans
bijlagen A en C) bij het wetsvoorstel. Een dergelijke differentiatie heeft
in het wettelijke systeem geen toegevoegde waarde, nu voermaatregelen reeds
worden gehonoreerd bij deelname aan het systeem van verfijnde mineralenheffingen.13. De in het wetsvoorstel geregelde verfijnde mineralenheffingen werden
in het wetsvoorstel, in de vorm waarin het aan de Raad van State werd voorgelegd,
«heffing op het ontoelaatbare mineralenverlies» genoemd. Het systeem
is in essentie ongewijzigd gebleven. De centrale plaats van de heffingen in
het totale wettelijke systeem wordt tot uitdrukking gebracht door de heffingen
niet langer in een afzonderlijk hoofdstuk IVA van de Meststoffenwet te regelen,
maar in titel 2 van het nieuwe hoofdstuk IV.In het oorspronkelijke artikel 13ad was een voorziening voor het verliesnormentraject
voor fosfaat en stikstof opgenomen, waarvan het voorlopige karakter al werd
aangegeven in paragraaf 4.2.3 van hoofdstuk III van de memorie van toelichting,
in de vorm waarin deze aan de Raad van State werd voorgelegd. Inmiddels konden,
zoals bij de forfaitaire mineralenheffingen, de definitieve verliesnormen
worden opgenomen (artikel 13l).Ook bij de verfijnde mineralenheffingen is ter vergroting van de sturingskracht
het voorraadsaldo niet meer in de heffingsgrondslag betrokken (artikel 13j).
Voor het overige is de grondslag – welke in het wetsvoorstel in zijn
oorspronkelijke vorm tot uitdrukking kwam in artikel 13ac – ongewijzigd
gebleven, behoudens het feit dat in bijlage D bij het wetsvoorstel –
anders dan in de oorspronkelijke bijlage C – thans ook overige organische
meststoffen en kunstmeststoffen als aanvoerpost zijn benoemd, en dat ook andere
akkerbouwgewassen dan ruwvoergewassen als afvoerpost zijn benoemd. Bij het
onderzoek naar de sturingskracht is namelijk gebleken dat hiermee enerzijds
niet wezenlijk afbreuk wordt gedaan aan de handhaafbaarheid en controleerbaarheid,
terwijl anderzijds meer recht kan worden gedaan aan de werkelijkheid van het
agrarische bedrijf. Dat laatste is temeer van belang nu in verband met de
centrale plaats van de verfijnde mineralenheffingen de doelgroep van bedrijven
is verbreed. In samenhang met deze wijzigingen is het oorspronkelijke artikel
13ai vervallen, waarin als voorwaarde voor deelname aan het systeem van verfijnde
mineralenheffingen werd gesteld dat op het bedrijf geen overige organische
meststoffen en kunstmeststoffen worden aangevoerd.Het in het oorspronkelijke artikel 13ae, tweede lid, opgenomen tarief
van de stikstofheffing is op basis van de nieuwste inzichten over de sturingskracht
verhoogd, namelijk van f 0,50 naar f 1,50 per kilogram stikstof
waarmee de verliesnorm wordt overschreden (artikel 13m, eerste lid).14. De voor intermediaire ondernemingen geldende bepalingen zijn vervat
in een afzonderlijke titel, te weten titel 3 van het voorgestelde nieuwe hoofdstuk
IV van de Meststoffenwet. In het wetsvoorstel in zijn oorspronkelijke vorm
werden deze ondernemingen begrepen onder de categorie «mestafnemers»,
die evenals de categorie «mestproducenten» in beginsel heffingplichtig
waren op basis van het systeem van de «regulerende heffing op de niet-verantwoorde
mestafzet» . Onder «mestafnemers» waren ook de landbouwbedrijven
begrepen die geen noemenswaardige eigen mestproductie kennen, zoals akker-
en tuinbouwbedrijven. Verwezen zij onder meer naar de in het oorspronkelijke
artikel 13 opgenomen begripsbepaling van «mestafnemer» en naar
het oorspronkelijke artikel 13d. Daardoor kwam evenwel minder goed tot uitdrukking
dat het wettelijke systeem voor landbouwbedrijven en dat voor intermediaire
ondernemingen op een aantal belangrijke punten uiteenlopen, wat moge blijken
uit de uiteenzetting in paragraaf 5 van hoofdstuk II van de memorie van toelichting.
Door de bepalingen voor intermediaire ondernemingen in een aparte titel op
te nemen wordt beter recht gedaan aan de eigen positie van deze ondernemingen
in de wettelijke regeling en wordt de doorzichtigheid van de wet vergroot.15. Bij de bestemmingsheffing, geregeld in titel 4 van het voorgestelde
nieuwe hoofdstuk IV van de Meststoffenwet, werd in de memorie van toelichting
zoals deze aan de Raad is voorgelegd reeds aangegeven dat deze vooral tot
doel heeft om de nodige gelden te genereren voor de financiering van het mestbeleid.
Regulering en stimulering van oplossingsrichtingen, wat mede wordt beoogd
met de huidige overschotheffing van artikel 13 van de Meststoffenwet, behoort
niet tot de eigenlijke functies van de bestemmingsheffing: daarvoor worden
de regulerende heffingen geïntroduceerd. In het streven naar vereenvoudiging
ter vermindering van risico's voor de sturingskracht die samenhangen met de
complexiteit van het wettelijke systeem in zijn totaliteit, is deze filosofie
thans consequent doorgevoerd. Dit in samenhang met de heroriëntatie op
de uitvoeringsorganisatie van het mestbeleid en gewijzigde inzichten over
de wijze van financiering van dat beleid. In paragraaf 6 van hoofdstuk II
van de memorie van toelichting wordt uitgebreid op een en ander ingegaan.
De hoogte van de bestemmingsheffing is thans niet langer afhankelijk van de
omvang van de mestproductie, de oppervlakte landbouwgrond, eventuele getroffen
voermaatregelen, en specifieke andere maatregelen die bijdragen aan de oplossing
van de mestproblematiek: per bedrijf wordt een vast bedrag in rekening gebracht.
Er geldt uitsluitend nog een gereduceerd tarief bij overlegging van een beoordelingsverklaring
van een accountant bij de aangifte. Stimulering van de overlegging van accountantsverklaringen –
uiteindelijk uitmondend in een generieke verplichting – strekt tot vergroting
van de handhaafbaarheid en controleerbaarheid van de wettelijke regeling.
Het gereduceerde tarief wordt in de wettekst zelf tot uitdrukking gebracht
(artikel 13v, tweede lid). De delegatiebepaling van het oorspronkelijke artikel
13v, derde lid, kan daarmee vervallen omdat voor het overige geen behoefte
aan differentiatie in de tarifering van enige heffing bestaat. De bestemming
van de geïnde heffing is thans beperkt tot de financiering van de uitvoering
van de Meststoffenwet. De oorspronkelijke titel 7 van het nieuwe hoofdstuk
IV, waarin de bestemmingen waren geregeld, is opgegaan in titel 4.16. In het wetsvoorstel is voorzien in een voorwaardelijke vrijstelling
van diverse heffingen voor landbouwbedrijven met een gemiddelde veebezetting
van minder dan 2 grootvee-eenheden per hectare (titel 5 van het nieuwe hoofdstuk
IV). Deze vrijstelling wordt in de Integrale Notitie gemotiveerd vanuit de
filosofie dat het beleid in de komende jaren vooral moet worden gericht op
de groep bedrijven met de grootste milieurisico's: in het algemeen gesproken
de meer intensieve veehouderijbedrijven. Voor de andere landbouwbedrijven
volstaat voorshands een aanvoernorm voor dierlijke en overige organische meststoffen.
Ook de administratieve verplichtingen voor de vrijgestelde bedrijven kunnen
worden beperkt. De vrijstelling biedt beheersmatige voordelen uit het oogpunt
van uitvoering en handhaving, en draagt zodoende bij aan het streven om te
komen tot een grotere effectiviteit van de wettelijke regeling. In het jaar
2000 – als inmiddels de nodige praktijkervaring met de wettelijke regeling
is opgedaan – zullen zo mogelijk de overige veehouderijbedrijven aangifteplichtig
worden, en in het jaar 2002 zoveel als mogelijk alle overige agarische bedrijven.
Hierom werd gevraagd in de door de kamer aanvaarde motie van de kamerleden
Huys, Blauw en Ter Veer (kamerstukken II 1995/96, 24 445, nr. 26). De
toelichting bij de vrijstelling is opgenomen in paragraaf 4 van hoofdstuk
II van de memorie van toelichting.17. Titel 7 van het voorgestelde nieuwe hoofdstuk IV van de Meststoffenwet
regelt thans de mogelijkheid van verrekening van mineralenverliezen over verschillende
jaren. De verrekening dient onder meer om de negatieve gevolgen van weersinvloeden
voor de mineralenbalans op te vangen. Zij sluit aan bij de door de kamer aanvaarde
motie-Van der Vlies (kamerstukken II 1995/96, 24 445, nr. 22). De maatregel
zal naar verwachting bijdragen aan het draagvlak voor de wettelijke regeling
bij de doelgroep en derhalve aan haar effectiviteit. De verrekening wordt
nader toegelicht in paragraaf 2, onderdeel f, van hoofdstuk II van de memorie
van toelichting.18. De in het voorgaande behandelde wijzigingen hebben geleid tot een
andere opbouw van het voorgestelde nieuwe hoofdstuk IV van de Meststoffenwet.
Door het overbrengen van de regeling van de verfijnde mineralenheffingen naar
hoofdstuk IV kon het nieuwe hoofdstuk IVA vervallen. Nu op basis van het onderzoek
naar de sturingskracht definitief voor de inzet van het instrument van regulerende
mineralenheffingen is gekozen, is voorts gezocht dit instrument zoveel mogelijk
te integreren met andere onderdelen van de Meststoffenwet. Zo zijn de voor
de heffingen noodzakelijke begripsbepalingen geïntegreerd met de begripsbepalingen
van artikel 1 van de Meststoffenwet – welk artikel opnieuw wordt vastgesteld –
en zo wordt in artikel 14 van de Meststoffenwet verwezen naar de nieuwe bijlage
A bij de wet (artikel I, onderdeel F, van het wetsvoorstel). Ook de onderdelen
C en D van artikel I van het wetsvoorstel hangen samen met deze integratie.
Met het oog op de inzichtelijkheid en ter voorkoming van onderlinge verwijzingen
worden bepalingen die gemeenschappelijk zijn aan de verschillende heffingen
zoveel mogelijk samengebracht in de titels 6 en 8 van het nieuwe hoofdstuk
IV van de Meststoffenwet.19. Tot slot zij nog op de volgende wijzigingen van het wetsvoorstel gewezen.
Ten behoeve van de aanpak van ongewenste constructies ter ontduiking van de
wet zijn twee bepalingen opgenomen, namelijk een nieuw tweede lid van artikel
1 van de Meststoffenwet, op grond waarvan bij of krachtens algemene maatregel
van bestuur nadere regels kunnen worden gesteld waaraan landbouwgrond moet
voldoen om te worden aangemerkt als «tot het bedrijf behorende oppervlakte
landbouwgrond», en een nieuw artikel 1a, houdende een «fraus-legisbepaling».Deze wijzigingen dienen het belang van de effectiviteit van de wettelijke
regeling. In hetzelfde kader moet het vervallen van de in artikel 14a van
de Meststoffenwet neergelegde korting van de mestproductierechten voor varkens
en kippen worden gezien (artikel I, onderdeel G, van het wetsvoorstel), waardoor
het stelsel van het uitbreidingsverbod aanmerkelijk wordt vereenvoudigd. In
paragraaf 1 van hoofdstuk III van de memorie van toelichting wordt deze wijziging
uitgebreid toegelicht. De in artikel II voorziene wijziging van de Wet verplaatsing
mestproduktie berust enerzijds op een technische noodzaak maar dient anderzijds
ook te worden gezien in het licht van het streven naar vereenvoudiging en
deregulering. De toelichting bij deze wijziging wordt gegeven in paragraaf
2 van hoofdstuk III van de memorie van toelichting.20. De wijzigingen in de memorie van toelichting vloeien direct voort
uit de besproken wijzigingen van het wetsvoorstel, de nadere toelichting waarom
de Raad van State in een aantal gevallen heeft gevraagd en de noodzakelijke
aanpassing aan de actualiteit, in het bijzonder de Integrale Notitie en het
daarover gevoerde overleg met de Tweede Kamer der Staten-Generaal.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,J. J. van AartsenBijlage bij het advies van de Raad van State van 6 juni 1995, no. W11.94.0460,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– Bij de regeling van de regelgevende bevoegdheid van de minister
aanwijzing 30 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) in acht nemen.– In de paragrafen II.4 tot en met II.5 van de memorie van toelichting
naar de daarin besproken artikelen van het wetsvoorstel verwijzen.– Aanwijzing 219 Ar volledig in acht nemen (bijvoorbeeld op bladzijde
8 van de toelichting met betrekking tot het daarbedoelde onderzoeksrapport).
 XNoot1 De tekst van het voorstel van Wet en van de memorie van toelichting
zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling
Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24782-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl