Interdepartementaal beleidsonderzoek: bodemsanering; Brief minister met het kabinetsstandpunt over de functiegerichte en kosteneffectieve aanpak van bodemverontreiniging
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25411, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

10-01-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

25411 nr. 7

03-12-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamKABINETSSTANDPUNT OVER DE FUNCTIEGERICHTE EN KOSTENEFFECTIEVE
AANPAK VAN BODEMVERONTREINIGINGInhoud 1 Inleiding1.1 Het kabinetsstandpunt over de vernieuwing van het
bodemsaneringsbeleid (1997) samengevat1.2 Het uitvoeringsprogramma BEVER1.3 Reikwijdte1.4 Doelstelling1.5 Opbouw van dit kabinetsstandpunt2 De nieuwe saneringsdoelstelling uitgewerkt: het afwegingsproces2.1 Koerswijziging is meer dan het legitimeren van de
uitvoeringspraktijk2.2 Het afwegen van de saneringsdoelstelling is een proces2.2.1 De strategische saneringsdoelstellingen2.2.2 De integrale aanpak2.2.3 De bovengrond geschikt maken: de immobiele situaties2.2.4 De ondergrond geschikt maken: de mobiele situaties2.2.5 Zorgtaken moeten zo beperkt mogelijk zijn2.2.6 Vereenvoudiging van toetsing en besluitvorming2.3 Bijdrage aan kostenreductie3 De relatie van de nieuwe saneringsdoelstellingen met
actief bodembeheer3.1 Inbedding van zorg in actief bodembeheer3.2 De relatie met grondstromenbeleid4 Implementatie van het nieuwe beleid en vervolgacties4.1 Implementatie4.2 VervolgactiesSamenvatting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25411Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 64 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 411Interdepartementaal beleidsonderzoek: bodemsaneringnr. 7BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSHUISVESTING, RUIMTELIJKE ORDENING EN
MILIEUBEHEERAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 3 december 1999Op 19 juni 1997 zond ik u het kabinetsstandpunt over de vernieuwing van
het bodemsaneringsbeleid (Kamerstukken II, 1996–1997, 25 411, nr.
1). In dit kabinetsstandpunt werd een ingrijpende koerswijziging aangekondigd
voor het bodemsaneringsbeleid. Die koerswijziging hield in dat als gevolg
van een nieuwe saneringsaanpak, van extra inzet van middelen door het rijk
en door intensivering van particuliere investeringen, wordt gestreefd naar
beheersing van de bodemverontreinigingsproblematiek in circa 25 jaar. Deze
koerswijziging is opgenomen in het derde Nationaal Milieubeleidsplan (NMP3).Sindsdien is aan deze koerswijziging uitwerking gegeven door middel van
een Uitvoeringsprogramma vernieuwing bodemsaneringsbeleid. U bent daarover
geïnformeerd bij brief van 7 mei 1998 (Kamerstukken II, 1997 –
1998, 25 411, nr.6). In het uitvoeringsprogramma wordt tezamen met de
andere overheden en de meest betrokken departementen vormgegeven aan het vernieuwde
bodemsaneringsbeleid. Er wordt gewerkt langs drie sporen:A. functiegericht en kosteneffectief saneren;B. marktdynamiek;C. slagvaardige overheid.Thans is de uitwerking van spoor A gereed. Omdat dit spoor door de «bodemwereld»
als technisch-inhoudelijke kern van het vernieuwde bodemsaneringsbeleid wordt
beschouwd – het betreft de nieuwe technisch-inhoudelijke doelstellingen
voor bodemsanering – is in afwachting van het gereedkomen ervan in de
uitvoeringspraktijk een afwachtende houding aangenomen. Om hieraan op zo kort
mogelijke termijn een einde te maken, wacht het kabinet niet tot het volledige
uitvoeringsprogramma gereed is, maar wordt u reeds thans geïnformeerd
over de functiegerichte en kosteneffectieve aanpak van bodemverontreiniging.
De sporen B en C worden naar verwachting in de eerste helft van het
komend jaar afgerond. U zult daaromtrent te zijner tijd separaat worden geïnformeerd.In het bijgaande kabinetsstandpunt formuleert het kabinet strategische
en operationele technisch-inhoudelijke doelstellingen voor bodemsanering binnen
de randvoorwaarden van het NMP3.Ten opzichte van het voorgaande beleid verandert er het nodige:– de saneringsdoelstelling «herstel van de multifunctionaliteit,
tenzij sprake is van locatie-specifieke omstandigheden» wordt vervangen
door een aanpak waarbij de bodem na saneren voldoet aan de eisen die het gebruik
stelt. Bij het geschikt maken van de ondergrond vormt de bodem na sanering
niet langer een bron van verspreiding van de verontreiniging voor de omgeving.
De bescherming van mens en milieu tegen blootstelling aan bodemverontreiniging
blijft wel gewaarborgd. Voor wat betreft het omgaan met verontreinigde grond
sluit de nieuwe aanpak aan bij de nota «Grond grondig bekeken»
over het vernieuwde grondstromenbeleid ,die ik u 13 september jl. deed toekomen;– er wordt structureel onderscheid gemaakt tussen zogenaamde «mobiele»
en «immobiele» situaties. Dit onderscheid maakt het mogelijk bodemverontreiniging
meer efficiënt aan te pakken. Met name de vroegtijdige aanpak van situaties
waarbij verspreiding van verontreiniging optreedt ( de mobiele situaties),
vergroot het (milieu-) rendement van de saneringsoperatie;– de procedures en besluitvorming worden geoptimaliseerd. Termijnen
worden daardoor tot het noodzakelijke bekort. Waar mogelijk worden ook procedures
voor toetsing en besluitvorming zelf vereenvoudigd. Er vindt een verschuiving
plaats van toetsing vooraf van plannen naar handhaving van de uitvoering daarvan1;– de bodemsaneringsoperatie wordt met de thans gepresenteerde aanpak
substantieel goedkoper. Het kabinet verwacht dat de kostenreductie van de
bodemsaneringsoperatie met deze nieuwe aanpak 35–50% zal bedragen. Dit
komt overeen met de ramingen die in 1997 ten grondslag lagen aan het Interdepartementaal
Beleidsonderzoek bodemsanering (Kamerstukken II, 1996 – 1997, 25 411,
nr.1). Reeds destijds gaf het toenmalige kabinet aan dat met deze kostenreductie
en de structurele inzet van extra rijksmiddelen voor bodemsanering de NMP3-doelstellingen
naar verwachting worden gehaald. De thans gepresenteerde voorstellen bevestigen
dit beeld. Met deze kostenreductie wordt aan partijen een stimulans gegeven
de bodemsanering ter hand te nemen. Mede daardoor zal de bodemsaneringsoperatie
als geheel in een versnelling geraken, waardoor per tijdseenheid meer gevallen
zullen worden aangepakt. Op deze wijze neemt ook het maatschappelijk rendement
van de bodemsaneringsoperatie toe.Bij een positief oordeel van uw Kamer vindt verankering van dit nieuwe
beleid plaats in de Wet bodembescherming (Wbb), die daartoe zal worden gewijzigd.
Er vindt doorwerking plaats in andere wet- en regelgeving, waaronder de Wet
milieubeheer en provinciale en gemeentelijke regelgeving.Met de nieuwe saneringsdoelstelling wordt meer recht gedaan aan de maatschappelijke
perceptie van bodemverontreiniging, terwijl tegelijkertijd de veiligheid van
mens en milieu voor blootstelling aan ernstige bodemverontreiniging blijft
gewaarborgd. Daarmee is een belangrijke drempel voor betrokken partijen om tot bodemsanering
over te gaan weggenomen. Het kabinet verwacht dan ook dat hiermee aan de bodemsaneringsoperatie
een krachtige impuls wordt gegeven.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. Pronk KABINETSSTANDPUNT OVER DE FUNCTIEGERICHTE EN KOSTENEFFECTIEVE
AANPAK VAN BODEMVERONTREINIGINGInhoud 1Inleiding51.1.Het kabinetsstandpunt over
de vernieuwing van het bodemsaneringsbeleid (1997) samengevat5 1.2.Het uitvoeringsprogramma Bever6 1.3Reikwijdte61.4Doelstelling7 1.5Opbouw van dit kabinetsstandpunt7 2De nieuwe saneringsdoelstelling uitgewerkt: het
afwegingsproces72.1Koerswijziging
is meer dan het legitimeren van de uitvoeringspraktijk 72.2Het afwegen van
de saneringsdoelstelling is een proces82.2.1De strategische saneringsdoelstellingen92.2.2De integrale aanpak9 2.2.3De bovengrond geschikt
maken: de immobiele situaties 92.2.4De ondergrond geschikt maken:
de mobiele situaties 112.2.5Zorgtaken moeten zo beperkt mogelijk zijn 132.2.6Vereenvoudiging van toetsing en besluitvorming 142.3Bijdrage aan kostenreductie15 3De relatie van de nieuwe saneringsdoelingstellingen met actief
bodembeheer163.1Inbedding van zorg in actief
bodembeheer163.2De relatie met grondstromenbeleid174Implementatie van het nieuwe beleid en vervolgacties184.1Implementatie184.2Vervolgacties18   Samenvatting201 Inleiding1.1 Het kabinetsstandpunt over de vernieuwing van het
bodemsaneringsbeleid (1997) samengevatIn het kabinetsstandpunt over de vernieuwing van het bodemsaneringsbeleid1 van 19 juni 1997 werden de volgende beleidsmatige conclusies
getrokken:– bodemsanering uitgevoerd volgens het formele beleid is te duur
en de bodemsaneringsoperatie heeft onvoldoende rendement, omdat per tijdseenheid
te weinig gevallen worden aangepakt;– de omvang van de bodemverontreinigingsproblematiek leidt er in
relatie tot de voor de aanpak van deze problematiek beschikbare middelen toe
dat stagnatie optreedt in ruimtelijke en economische processen. Het gevolg
is maatschappelijke schade, een gering draagvlak voor bodemsanering, een laag
investeringsniveau en een negatieve beïnvloeding van de kwaliteit van
de leefomgeving;– een koerswijziging in het bodemsaneringbeleid is noodzakelijk
om de stagnatie van maatschappelijke activiteiten op te heffen, het rendement
van de aanpak van bodemverontreiniging te vergroten en de bodemsaneringsoperatie
te versnellen.Deze koerswijziging hield het volgende in:– goedkoper maken van saneren. De saneringsbenadering waarbij de
verontreiniging volledig wordt verwijderd, dan wel wordt geïsoleerd,
beheerst en gecontroleerd, wordt verlaten. In plaats hiervan wordt functiegericht
gesaneerd. Daarbij wordt systematisch onderscheid gemaakt tussen mobiele en
immobiele verontreiniging2. Bij de mobiele verontreiniging
zal anders dan voorheen de verontreiniging zoveel als mogelijk op kosteneffectieve
wijze worden verwijderd. Door een grotere aandacht voor mobiele verontreinigingen
wordt het (milieu)rendement van investeringen groter. Bij de immobiele verontreiniging
wordt de verontreiniging slechts gedeeltelijk verwijderd. Een veilige situatie
voor mens en ecosysteem wordt geschapen. Bodemsanering wordt ingebed in actief
bodembeheer. Met deze aanpak wordt een kostenbesparing verwacht van 35 –
50% ten opzichte van het voormalige beleid;– vergroting van de marktdynamiek door het financieringsstelsel
te wijzigen en vergroting van het marktaandeel in bodemsanering met juridische
en organisatorische instrumenten;– verbreden van het draagvlak voor saneren door bodemsanering te
integreren in investeringen in het stedelijk en landelijk gebied en zo de
betrokkenheid en bijdragen van maatschappelijke partijen te stimuleren (externe
integratie) en procedures te stroomlijnen.In het kabinetsstandpunt werd voorts gesteld dat de koerswijziging in
een totaalpakket van beleidsmaatregelen nader zal worden uitgewerkt. Het rijk
stelde destijds als onderdeel van dat pakket in de periode tot 2010 structureel
f 1,5 miljard extra voor bodemsanering beschikbaar.De nieuwe saneringsaanpak die het vorige kabinet voor ogen stond en de
extra inzet van middelen door het rijk leiden – rekening houdende met
een gelijkblijvend aandeel van de private financiering – tot een verdubbeling
van de saneringscapaciteit en daardoor tot een halvering van de saneringsperiode
van circa 80 jaar tot circa 40 jaar. Door intensivering van particuliere investeringen
kan de bodemsaneringsoperatie verder worden bekort.Gestreefd wordt naar beheersing van de bodemverontreinigingsproblematiek
in circa 25 jaar. Het huidige kabinet neemt deze doelstelling, die ook in het derde Nationaal
Milieubeleidsplan (NMP3) is opgenomen, over. Sanering van de ernstige bodemverontreiniging
met milieuhygiënische of maatschappelijke urgentie (opheffen van stagnatie
in maatschappelijke activiteiten) moet over circa 25 jaar zoveel mogelijk
zijn afgerond. De bodem op die locaties is dan geschikt gemaakt voor het beoogde
gebruik en in mobiele situaties is de verontreiniging in belangrijke mate,
kosteneffectief verwijderd, waarmee verspreiding van verontreiniging zo goed
mogelijk wordt voorkomen. De bodem wordt ook na afloop van deze periode beheerd.
Wat schoon (gemaakt) is moet ook schoon blijven. Op het moment dat een bodem
met (rest)verontreiniging geschikt moet zijn voor een gevoeliger bestemming
kunnen aanvullende maatregelen noodzakelijk zijn.De bodemkwaliteit en de gebruiksmogelijkheden van de bodem moeten daarom
voor iedereen kenbaar zijn.1.2 Het uitvoeringsprogramma BEVERDe hiervoor aangegeven ingrijpende koerswijziging van het bodemsaneringsbeleid
vergt verdere concretisering en uitwerking van de noodzakelijke instrumenten
die partijen stimuleren om tot bodemsanering over te gaan. In 1998 is daartoe
het Uitvoeringsprogramma BEVER opgesteld.Het voor u liggende kabinetsstandpunt richt zich op de concretisering
van de technisch-inhoudelijke doelstellingen voor bodemsanering. Over de overige
resultaten van het Uitvoeringsprogramma als geheel, die begin 2000 worden
verwacht, wordt de Tweede Kamer daarna geïnformeerd.1.3 ReikwijdteWijziging van het beleid voor sanering van bestaande bodemverontreiniging
laat het bestaande preventieve beleid voor de bodem onveranderd. Vanuit het
perspectief van duurzaamheid blijft het principe van bestrijding aan de bron
de hoeksteen van het algemene bodembeschermingsbeleid, gekoppeld aan de uitgangspunten
dat «wat schoon is schoon moet blijven» en dat een reeds belaste
bodem niet verder mag verslechteren (stand-still).Het voorliggende kabinetsstandpunt richt zich evenals het voorgaande op
het beleid inzake het saneren van gevallen van bodemverontreiniging die dateren
van vóór 1987.Voor de op een later tijdstip ontstane bodemverontreiniging geldt onveranderd
sinds 1987 de zorgplicht (thans artikel 13 van de Wet bodembescherming) hetgeen
inhoudt dat de vervuiler zo spoedig mogelijk tot saneren overgaat. Anders
dan bij bestaande bodemverontreiniging is er geen plaats voor uit- of afstel
van sanering op basis van ernst of urgentie. Gelet op het primaire doel van
de zorgplicht, het voorkómen van bodemverontreiniging, is – met
inachtneming van de regels van redelijkheid en billijkheid – de saneringsdoelstelling
bij deze gevallen het door de vervuiler wegnemen van alle door hem veroorzaakte
verontreiniging. Overigens doen ook voor de gevallen van vóór
1987 de voorstellen in het voorliggende kabinetsstandpunt niet af aan de aansprakelijkheid
van veroorzakers voor de door hen veroorzaakte schade of verplichtingen om
de gevolgen van een overtreding ongedaan te maken. Dit kan derhalve betekenen
dat in bepaalde gevallen een verdergaande sanering dan een functiegerichte
kan worden gevergd, dan wel schadevergoeding dient te worden betaald.Het kabinetsstandpunt van 1997 ging niet in op de problematiek van de
verontreiniging van de waterbodem. De aard van de problematiek, het gevoerde
saneringsbeleid, de financiering en de betrokkenheid van maatschappelijke
en publieke partijen wijkt af van de sanering van de bestaande bodemverontreiniging
op het land. Verwezen wordt naar de uitbreiding in 1997 van de Wbb met een
regeling inzake de sanering van de waterbodem1.Sindsdien is het beleid voor de sanering van waterbodems onder meer vormgegeven
door de beleidsnotitie Actief bodembeheer rivierbed, de Vierde Nota Waterhuishouding
en een 10-jaren scenario voor de waterbodemsanering. De sanering van verontreinigde
waterbodems wordt door dit kabinet gestimuleerd door een extra impuls ter
grootte van f 600 miljoen tot 2010. Het laat onverlet dat het voor u
liggende kabinetsstandpunt elementen bevat die relevant zijn voor de sanering
van waterbodems. De betekenis en consequenties daarvan voor de aanpak van
waterbodemverontreiniging zijn thans niet expliciet onderzocht. Dit zal aanvullend
in beeld worden gebracht. Daarbij vormt dit kabinetsstandpunt het uitgangspunt.1.4 DoelstellingMet deze notitie beoogt het kabinet:– technisch-inhoudelijke en operationele doelstellingen voor bodemsanering
te formuleren binnen de randvoorwaarden van de doelstellingen voor bodemsanering
uit het NMP3;– daarmee de betrokken maatschappelijke partijen langdurig duidelijkheid
te bieden. Een afwachtende houding vanuit een verwachting dat zich mogelijk
nieuwe beleidswijzigingen voordoen moet worden voorkomen.Bij een positief oordeel van de Tweede Kamer vindt verankering van dit
nieuwe beleid plaats in de Wet bodembescherming (Wbb), die daartoe zal worden
gewijzigd. Zo spoedig mogelijk zal een wijzigingsvoorstel aan de Tweede Kamer
worden voorgelegd (zie 4.2). Er vindt doorwerking plaats in andere wet- en
regelgeving, waaronder de Wet milieubeheer, de Wet stedelijke vernieuwing
en provinciale en gemeentelijke regelgeving. 1.5 Opbouw van dit kabinetsstandpuntIn hoofdstuk 2 wordt ingegaan op de uitwerking die aan de saneringsdoelstelling
is gegeven. In hoofdstuk 3 wordt een relatie gelegd met actief bodembeheer.
In hoofdstuk 4 tenslotte wordt op de implementatie en de te ondernemen vervolgacties
ingegaan.2 De nieuwe saneringsdoelstelling uitgewerkt: het afwegingsproces2.1 Koerswijziging is meer dan het legitimeren van de
uitvoeringspraktijkAanleiding voor de koerswijziging van 1997 was dat de toenmalige aanpak
van ernstige bodemverontreiniging, die vanuit een voornamelijk milieuhygiënische
benadering plaatsvond, onvoldoende aansloot bij de maatschappelijke perceptie
van bodemverontreiniging. Vele verontreinigde terreinen konden niet tijdig
geschikt worden gemaakt voor het gewenste maatschappelijk gebruik en als gevolg
van verspreiding vergrootte het milieuprobleem zich vanzelf. In die gevallen
waarbij de verontreiniging werd geïsoleerd, beheerst en gecontroleerd
was het milieuhygiënische resultaat beperkt, kleefden vele gebruiksbeperkingen
aan de locatie en waren de aanleg- en nazorgkosten relatief hoog. Aan het
verspreidingsprobleem werd in de saneringspraktijk structureel onvoldoende
prioriteit gegeven.In de saneringspraktijk ontstonden daardoor vele «tussenvarianten» tussen de «volledige verwijdering» en de sober uitgevoerde«isolatie-oplossingen».
Omdat daartoe een wetenschappelijke en beleidsmatige basis ontbrak leidde
dit echter wel tot onzekerheid over de milieuhygiënische en juridische
status van het resultaat en lange, ondoorzichtige besluitvormingsprocedures.Met de koerswijziging kwam het vorige kabinet aan deze bezwaren tegemoet.
De koerswijziging is derhalve meer omvattend dan het «achteraf legitimeren
van de gegroeide uitvoeringspraktijk». Het stelselmatig onderscheid
maken tussen mobiele en immobiele situaties en het definiëren van specifieke
saneringsdoelstellingen daarvoor is ingrijpend.Bestuurlijk/organisatorisch wordt bodemsanering een bouwsteen voor maatschappelijke
ontwikkelingen: naast randvoorwaarden stellend vanuit volksgezondheid en milieuhygiëne
wordt bodemsanering meer randvoorwaarden scheppend voor maatschappelijke ontwikkelingen.
Daardoor verandert het karakter van de bodemsaneringsoperatie.De koerswijziging van 1997 heeft inspirerend gewerkt. In de bodemsaneringspraktijk
zijn oplossingen gezocht en gevonden. De koerswijziging was tot nu toe voor
meerdere uitleg vatbaar. Het ontbreken van een adequate beleidsmatige uitwerking,
juridische basis en wetenschappelijke onderbouwing kan in de uitvoeringspraktijk
evenwel door misinterpretatie leiden tot marginalisering van bodemsanering.
Het moge duidelijk zijn dat het kabinet dat niet beoogt. Binnen de grenzen
van veiligheid voor mens en milieu moet zo goed mogelijk aansluiting worden
gezocht bij maatschappelijke activiteiten en de mogelijkheden van maatschappelijke
partijen en overheden om aan bodemsanering uitvoering te geven. Die grenzen
van veiligheid voor mens en milieu bepalen nadrukkelijk het resultaat van
de sanering van individuele locaties.Met dit kabinetsstandpunt geeft het kabinet een vervolg aan de in 1997
ingezette koerswijziging door strategische en operationele doelstellingen
voor bodemsanering te formuleren binnen de randvoorwaarden van het NMP3. Het
kabinet geeft daarmee richting aan de uitvoeringspraktijk. De richting komt
tot uiting in de technisch-inhoudelijke doelstellingen voor bodemsanering
die hierna worden geformuleerd. Samen met de procedurele aspecten van de nieuwe
aanpak bieden deze doelstellingen duidelijke handvatten om de uitvoering te
monitoren en te handhaven.2.2 Het afwegen van de saneringsdoelstelling is een procesBij de afwegingen die de na te streven saneringsdoelstelling bepalen,
spelen naast de technisch-beleidsmatige aspecten ook procedurele aspecten
een voorname rol. Om die reden wordt thans gesproken van een «afwegingsproces».
Ten behoeve van de uitvoeringspraktijk is de uitwerking van het afwegingsproces
neergelegd in een rapport met de titel «Van trechter naar zeef».
Hierin wordt de aandacht voor de procesmatige aspecten onderstreept. Dit rapport
ligt aan de basis van het onderhavige kabinetsstandpunt.In het afwegingsproces is er enerzijds behoefte aan standaardisatie om
procedures waar mogelijk te bekorten en zo veel mogelijk duidelijkheid te
verschaffen. Anderzijds is er behoefte aan maatwerk om optimaal recht te kunnen
doen aan de lokale omstandigheden. Er zijn drie mogelijkheden om de doelstellingen
waaraan elke sanering moet voldoen te realiseren:– bij voorkeur: via een standaardaanpak voor (clusters van) gevallen
of locaties;– als het niet anders kan: via maatwerk voor (clusters van) gevallen
of locaties;– in uitzonderlijke situaties via gebiedsgericht maatwerk.De doelstellingen zelf worden hieronder kort beschreven. 2.2.1 De strategische saneringsdoelstellingenHet kabinet stelt vier strategische doelstellingen voor:1. saneringsmaatregelen voor individuele of geclusterde locaties worden
ontworpen vanuit een integrale aanpak van de bodemverontreiniging;2. de bodem voldoet na saneren aan de eisen die het gebruik stelt;3. ijkmomenten worden ingebouwd om waar nodig te kunnen bijsturen;4. de sanering moet ertoe leiden dat zorgtaken voor de bodem zo beperkt
mogelijk zijn.Deze doelstellingen zullen in de Wet bodembescherming worden opgenomen.
Deze wordt daartoe gewijzigd. De doelstellingen richten zich uitsluitend op
het met bodemsanering te bereiken resultaat en laten de aanleiding om over
te gaan tot saneren (ernst van de verontreiniging, alsmede milieuhygiënische
of maatschappelijke urgentie) onverlet. Ook het gegeven dat het saneringsresultaat
afhankelijk van de locale situatie desgewenst ineens of gefaseerd kan worden
gerealiseerd blijft onverminderd van kracht.In de volgende paragrafen wordt op de technische uitwerking van (combinaties
van) deze doelstellingen nader ingegaan. Het kabinet beschouwt de hieronder
opgenomen oplossingen als veilig en volwaardig, zonder dat deze excessieve
kosten met zich mee brengen.2.2.2 De integrale aanpakMet de integrale aanpak van de bodemverontreiniging wordt bedoeld dat
te allen tijde de aanpak van de verontreiniging van boven- en ondergrond in
onderlinge samenhang en in relatie tot de beoogde ontwikkeling worden beschouwd.
De mobiliteit van verontreinigende stoffen wordt mede bepaald door lokale
bodemomstandigheden1 Deze worden dan ook bij de
aanpak betrokken. Daarmee heeft de aanpak betrekking op de lokale verontreinigingssituatie
(immobiele of mobiele situatie).Bij verspreiding van vluchtige verontreinigende stoffen via de lucht kan
sprake zijn van belangrijke, soms zelfs acute blootstellingsconsequenties
voor de mens. Deze stoffen kunnen zich zowel in de boven- als in de ondergrond
bevinden. Dit acht het kabinet dan ook een belangrijk argument voor de integrale
aanpak.2.2.3 De bovengrond geschikt maken: de immobiele situatiesIn immobiele situaties strekt de verontreiniging zich vaak over grote
oppervlakten uit en bevindt het zich veelal aan of nabij het bodemoppervlak.
Te denken valt aan verontreiniging met zware metalen en polycyclische aromatische
koolwaterstoffen (PAK's) in stedelijk gebied, en met PAK's, zware metalen
en bestrijdingsmiddelen in het landelijk gebied.Het geschikt maken van de bovengrond vindt plaats door reductie van humane
en/of ecologische blootstelling. De saneringsmaatregelen moeten robuust zijn.
Dat wil zeggen: veilig zolang het betreffende bodemgebruik voortduurt. Daarbij
past grootschaligheid in de ruimtelijke zonering van het bodemgebruik. «Postzegelbenaderingen»
moeten worden vermeden. Er zijn vier bodemgebruiksvormen onderscheiden:1 wonen en intensief gebruikt (openbaar) groen, waaronder tuinen, moes-
en volkstuinen, recreatie- en speelterreinen, parken en groenstroken tussen
bebouwing;2 extensief gebruikt (openbaar) groen, waaronder wegbermen, groenstroken
bij kantoren en bedrijventerreinen, braakliggende terreinen;3 bebouwing en verharding (aaneengesloten bestrating) die bij allemogelijke functies (kantoren, wonen, industrie, verkeer, recreatie
etc.) voorkomen;4 landbouw en natuur.Voor de bodemgebruiksvormen wonen en (openbaar) groen is een standaardaanpak
met behulp van leeflagen zinvol. Daarbij wordt een bovengrond van zodanige
laagdikte en kwaliteit gerealiseerd dat het (beoogde) gebruik van de locatie
verzekerd is, gegeven de bij die bodemgebruiksvorm aanwezige contactmogelijkheden
met de verontreiniging. Het kabinet acht een uniforme aanpak van grotere oppervlakken,
bijvoorbeeld bij grootschalige stadsvernieuwings- of uitbreidingsprojecten,
wenselijk. Daardoor wordt de uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid vergroot.Aan een leeflaag worden eisen gesteld met betrekking tot constructie,
dikte en kwaliteit.Deze zullen in een ministeriële regeling op grond van de Wbb worden
vastgelegd. Als constructie-eis geldt dat tussen de ondergrond met (eventueel
resterende) verontreiniging en de leeflaag een signaallaag wordt aangebracht
als waarschuwing bij grondwerkzaamheden. Deze signaallaag moet ook op de langere
termijn intact blijven.De kwaliteit waaraan de bodem na sanering minimaal moet voldoen is neergelegd
in nieuw ontwikkelde bodemgebruikswaarden (BGW). Deze BGW geven gehalten aan
verontreinigende stoffen in de bodem weer en zijn te beschouwen als terugsaneerwaarden
en als kwaliteitsdoelstelling voor de aanvulgrond in een aan te leggen leeflaag.
De hoogte van de BGW bevindt zich in het traject tussen de bestaande streef-
en interventiewaarden.BGW vervullen uitsluitend een functie bij het bepalen van het saneringsresultaat
bij de aanpak van ernstige bodemverontreiniging, waarbij er in het horizontale
vlak wordt ontgraven of opgehoogd totdat de bodemkwaliteit minimaal voldoet
aan de bij die bodemgebruiksvorm behorende BGW. De BGW treden derhalve niet
in de plaats van de Interventiewaarden. De BGW zijn geen «actiewaarde»
waarboven moet worden overgegaan tot daadwerkelijke sanering.Door opname van de BGW in een ministeriële regeling op grond van
de Wbb, is landelijke, uniforme hantering van deze waarden gewaarborgd en
bovendien een wetenschappelijke verdieping. die aanleiding geeft de BGW aan
te passen. relatief snel door te voeren. De BGW zijn vooruitlopend op de vastlegging
in een ministeriële regeling in het rapport «Van trechter naar
zeef» opgenomen. Vooralsnog zijn BGW bepaald voor de bodemgebruiksvormen
wonen en intensief en extensief gebruikt (openbaar) groen.Ten aanzien van de kwaliteit van de aan te brengen leeflaag geldt naast
de eis van BGW-kwaliteit het zogenaamde stand-still principe als harde randvoorwaarde.
Dat betekent dat de kwaliteit van de aanvulgrond altijd vergelijkbaar is met
of beter is dan de kwaliteit van de ontvangende bodem (zie 3.2).Ten aanzien van de bodemgebruiksvorm bebouwing en verhardingen wordt geconcludeerd
dat het standaard aanbrengen van een leeflaag geen toegevoegde waarde heeft:
met de aanwezige verharding wordt de blootstelling voldoende gereduceerd.
Soms zijn – of worden – reeds om civiel-technische redenen steun-
of funderingslagen aangebracht. Bij het tijdelijk verwijderen van de verharding
in verband met werkzaamheden kan echter wel blootstelling optreden. In die
situaties dienen op grond van de Wet arbeidsomstandigheden specifieke maatregelen
te worden getroffen om blootstelling te vermijden.Ook bij de gebruiksvorm landbouw en natuur acht het kabinet het standaard
aanbrengen van een leeflaag niet zinvol. Bij de gebruiksvorm landbouw
en natuur is derhalve per definitie sprake van maatwerk bij de aanpak van
ernstige bodemverontreiniging.Bij natuurgebieden kan het aanbrengen van een leeflaag vanuit ecologisch
perspectief erger zijn dan de kwaal. Voor natuur worden dan ook reeds thans
in samenwerking tussen beleid en praktijk specifieke concepten voor het omgaan
met bodemverontreiniging ontwikkeld. Bij landbouwgebieden is het aanbrengen
van een leeflaag denkbaar, maar het betreft veelal dermate grote oppervlakken
dat een dergelijke aanpak als standaardmethode niet realistisch is. Voor landbouw
worden reeds alternatieve concepten ontwikkeld, zoals «groene bodemsanering».
Daarbij wordt gezocht naar integratie van teeltmethoden en saneringsmethoden.Voor de bodemgebruiksvormen landbouw en natuur wordt de rol van de BGW
bezien in het licht van de maatwerkoplossingen die worden ontwikkeld. In de
landbouwkundige praktijk worden de zogenaamde «LAC-signaalwaarden»
gebruikt als indicatie voor de geschiktheid van de bodem voor de landbouwkundige
productie. De LAC-signaalwaarden zullen tevens worden gebruikt als BGW voor
de bodemgebruiksvorm landbouw. De LAC-signaalwaarden worden thans door het
Ministerie van LNV herzien, waarbij uitbreiding plaatsvindt met betrekking
tot de geschiktheid van de bodem voor natuurontwikkeling.Daarna zal worden bezien of, en zo ja in hoeverre de LAC-signaalwaarden
kunnen dienen als BGW voor de bodemgebruiksvorm natuur.Het kabinet staat toe voor een specifiek gebied bij de aanpak van ernstige
bodemverontreiniging tijdelijk, gebiedsgericht van de landelijk uniforme BGW
af te wijken, mits het gemotiveerde uitzonderingen betreft. In de Wbb zal
deze discretionaire bevoegdheid van het bevoegd gezag worden opgenomen. Ook
zullen criteria worden opgenomen op grond waarvan tot de afwijking kan worden
besloten.Het kabinet is van mening dat het bij uitzondering gebiedsgericht afwijken
van de BGW als terugsaneerwaarde moet worden vastgelegd in een bodembeleidsplan
dat door provinciale staten of de gemeenteraad wordt goedgekeurd. In het bodembeleidsplan
wordt aangegeven welke kwaliteitseisen in die situatie worden gesteld, wat
de daarmee samenhangende gebruiksbeperkingen van de bodem zijn en op welke
termijn de BGW-kwaliteit in het betreffende gebied alsnog kan worden gerealiseerd.
Het plan wordt iedere 5 of 10 jaar geëvalueerd.2.2.4 De ondergrond geschikt maken: de mobiele situatiesBij verspreiding van verontreinigende stoffen met het grondwater –
de mobiele situaties – is er sprake van een zich in de tijd vanzelf
uitbreidend probleem, waardoor ecosystemen worden bedreigd en de gebruiksmogelijkheden
van grond- en oppervlaktewater voor de mens worden beperkt. Het uitsluitend
tegengaan van verdere verspreiding is veelal niet kosteneffectief, omdat de
investering maar weinig rendement oplevert. Tegengaan van verdere verspreiding
betekent immers het langdurig isoleren, beheersen en controleren van de situatie.
Dit brengt gebruiksbeperkingen en dure fysieke nazorg met zich mee, terwijl
de milieukwaliteit niet of nauwelijks verbetert.Als standaardaanpak voor het geschikt maken van de ondergrond geldt daarom
het zoveel mogelijk verwijderen van de verontreiniging. Volledige verwijdering
van de 8 verontreiniging in mobiele situaties is evenwel vaak niet mogelijk
of niet kosteneffectief te realiseren. Het saneringsresultaat bij deze aanpak
is daarom een stabiele, milieuhygiënisch acceptabele eindsituatie. Bij
deze eindsituatie treedt zonder «fysieke zorgmaatregelen» in ieder
geval geen verdere verspreiding meer op. Onder «fysieke zorgmaatregelen»
verstaat het kabinet het actief volgen en beheersen van de restverontreiniging
door gehydrologische of civieltechnische maatregelen. Deze keuze voor de stabiele
eindsituatie betekent dat in elk geval de kern of haard van de verontreiniging
van waaruit de nalevering optreedt zoveel mogelijk wordt verwijderd.Indien geen stabiele eindsituatie kan worden bereikt, bijvoorbeeld om
technische redenen, is er sprake van maatwerk. Het isoleren, beheersen en
controleren van de (rest)verontreiniging is daarbij noodzakelijk.Het kabinet acht het voor het op kosteneffectieve wijze bereiken van de
stabiele eindsituatie nodig dat verantwoord gebruik kan worden gemaakt van
innovatieve, extensieve saneringstechnieken die kostenbesparend werken. De
stabiele eindsituatie dient uiterlijk 30 jaar na de start van de sanering
te worden bereikt. In deze periode kunnen de in de bodem optredende (afbraak)processen
onder adequate controle worden gebruikt om tot een optimaal saneringsresultaat
te komen. De kern of haard dient dan wel veelal reeds bij aanvang van de sanering
te worden verwijderd.Dat bij de toepassing van extensieve technieken gedurende de saneringsperiode
nog verdergaande verspreiding optreedt is niet altijd te voorkomen. Het kabinet
vindt verspreiding buiten de oorspronkelijke verontreinigingsvlek acceptabel
onder de voorwaarde dat de uitgangssituatie daar zoveel mogelijk wordt hersteld.
Daarnaast moet worden voorkomen dat gedurende de looptijd van de sanering
objecten worden bedreigd, en dat aan derden schade wordt berokkend. Boven-
en ondergrondse activiteiten mogen niet worden belemmerd. Vanwege de lange
saneringsduur worden ijkmomenten ingebouwd om het verloop van de sanering
te kunnen volgen en zo nodig bij te sturen.Het is niet mogelijk gebleken «terugsaneerwaarden» voor het
grondwater te bepalen.Hiervoor is nog onvoldoende praktische kennis beschikbaar. Thans wordt
gewerkt aan een verdere operationalisering van de stabiele eindsituatie om
tot een optimale, praktische aanpak van de verontreiniging te komen. Die komt
naar verwachting in de loop van 2000 beschikbaar (zie 4.2). Via het Nederlands
Onderzoeksprogramma Biotechnologische In-situ Sanering (NOBIS) en de Stichting
Kennisontwikkeling en kennisoverdracht Bodem (SKB) wordt getracht de benodigde
wetenschappelijke kennis zo snel mogelijk in de praktijk toepasbaar te maken.
Aan de Technische Commissie Bodembescherming (TCB) zal omtrent zowel de operationalisering
van de stabiele eindsituatie als het toepasbaar maken van kennis advies worden
gevraagd. De komende 5 jaar wordt van het bevoegd gezag verwacht dat zij zullen
investeren in gerichte praktijkevaluaties. Op basis van die evaluaties en
de voortschrijdende kennisontwikkeling kan voortdurend worden bezien of praktisch
hanteerbare «terugsaneerwaarden» kunnen worden ontwikkeld.In een ministeriële regeling op grond van de Wbb zullen zo spoedig
mogelijk de begrippen «stabiele milieuhygiënisch verantwoorde eindsituatie»,
en «kosteneffectiviteit van saneringsmaatregelen», alsmede de
operationalisering daarvan worden vastgelegd. Tot die tijd dient het bevoegd
gezag hierover eenduidige afspraken vast te leggen opdat duidelijkheid voor
betrokken partijen wordt gegarandeerd.De aanpak van mobiele verontreiniging is kwetsbaar mede door de verwachte
lange duur van saneringen en de relatief geringe (directe) samenloop met maatschappelijke
activiteiten als bijvoorbeeld bouwen en de aanleg van infrastructuur. Bovendien
betreft het veelal verontreinigingen, waarvan de omvang bij uitgestelde aanpak
vanzelf toeneemt.De Europese Grondwaterrichtlijn vereist dat maatregelen worden getroffen
indien het grondwater wordt bedreigd.Om deze redenen achtte het kabinet in 1997 een omslag in de uitvoeringspraktijk
noodzakelijk. In het geval van verspreiding van verontreiniging is het
geven van een (aanzienlijk) grotere prioriteit aan de sanering noodzakelijk.
Sturing hierop vereist inzicht in de kwaliteit van de ondergrond en van de
aanwezigheid van grondwaterverontreinigingen.In een programmatische aanpak van de ernstige bodemverontreiniging mag
van het bevoegd gezag worden verwacht dat de mobiele situaties voldoende prioriteit
zullen krijgen en de sanering ervan eerder dan voorheen zal plaatsvinden.
Zo kan de inmiddels opgetreden verspreiding alsnog versneld een halt wordt
toegeroepen en teniet worden gedaan. Het kabinet verwacht dat het bevoegd
gezag hierbij voortvarend te werk gaat.Alleen dan wordt adequaat bijgedragen aan de doelstelling van het kabinet
om verspreiding te voorkomen. Bovendien vergroot een vroegtijdige aanpak het
rendement en de kosteneffectiviteit van de aanpak en draagt het bij aan de
kostenreductie van de bodemsaneringsoperatie en het voorkomen van maatschappelijke
stagnatie.Het kabinet wil een samenhangende aanpak van meerdere in elkaars nabijheid
gelegen gevallen (cluster-aanpak) bevorderen. Dit vergroot de mogelijkheden
van kostenbesparing. De toets op het bereiken van de stabiele eindsituatie
verschuift daarbij van het individuele geval naar de cluster. Inzet van deze
gebiedsgerichte aanpak is, dat de stabiele eindsituatie op cluster-niveau
zal leiden tot een gelijke of betere situatie dan de beoordeling van de afzonderlijke
individuele gevallen. Ook hiermee zal in de praktijk verdere ervaring moeten
worden opgedaan. 2.2.5 Zorgtaken moeten zo beperkt mogelijk zijnNa voltooiing van de sanering moeten zorgtaken in omvang, intensiteit
en aantal zo beperkt mogelijk zijn. Dat geldt zowel voor de boven- als voor
de ondergrond.Zorgtaken vallen in twee groepen uiteen: fysieke zorgtaken die zich richten
op het in stand van de isolatie, beheersing en controle van de restverontreiniging
enerzijds en organisatorische zorgtaken die zich richten op de kenbaarheid
van de restverontreiniging anderzijds. In elk geval is bij restverontreiniging
kenbaarheid van de situatie voor direct en indirect betrokkenen verplicht.
Dit kan door kadastrale registratie, zo goed als met bodeminformatiesystemen.
De informatie moet ook eventuele gebruiksbeperkingen, monitoring en controle
op verspreiding, of mogelijke herverontreiniging omvatten.Zorg is nodig zolang er na sanering verontreiniging achterblijft en kan
dus eeuwigdurend zijn. Voorts dragen zorgtaken niet of slechts beperkt bij
aan het milieu- en maatschappelijk rendement van bodemsanering. Zorgtaken
brengen aanzienlijke kosten met zich mee en de handhaafbaarheid ervan is,
zeker op langere termijn, moeilijk. Fysieke nazorg van sanering is kortom
langdurig, arbeidsintensief, organisatorisch veelomvattend, onrendabel en
kostbaar en moet derhalve zoveel mogelijk worden beperkt.Er is een relatie tussen de getroffen saneringsmaatregelen en de daarna
noodzakelijke zorgtaken. Kort gezegd: hoe meer verontreiniging wordt verwijderd,
des te eenvoudiger zijn vervolgens de daarbij behorende zorgtaken en omgekeerd.
Van de meest intensieve zorg is sprake bij de klassieke IBC-maatregelen (Isolatie,
Beheersing en Controle).Uitsluitend indien na sanering de verontreiniging volledig is verwijderd,
kunnen zorgtaken achterwege blijven.Het kabinet acht de volgende zorgtaken na sanering nodig:– bij mobiele verontreiniging wordt de verontreiniging dusdanig
verwijderd dat geen verdere verspreiding meer optreedt: de stabiele eindsituatie.
In die situatie zijn geen verdere isolerende maatregelen noodzakelijk.
Indien in individuele gevallen bij de stabiele eindsituatie verontreinigingen
in het grondwater achterblijven moet monitoring van de restverontreiniging
plaatsvinden. Ook moet de verontreiniging voor een ieder kenbaar zijn: dat
grondwater is immers niet voor elk gebruik geschikt;– bij de sanering van immobiele verontreiniging door middel van
de standaardaanpak wordt de blootstelling van mens en ecosysteem aan de verontreiniging
gereduceerd door middel van leeflagen. Daaronder zal in veel situaties verontreiniging
aanwezig blijven. Voorkomen moet worden dat in de loop van de tijd als gevolg
van menselijke activiteit vermenging plaatsvindt van verontreinigde ondergrond
en leeflaag, waardoor opnieuw onacceptabele blootstelling kan optreden. De
aangebrachte voorzieningen moeten derhalve in stand worden gehouden en ook
dat vereist kenbaarheid van de situatie door middel van registratie. Monitoring
is noodzakelijk met het oog op eventuele vermindering van de immobiliteit
als gevolg van toekomstige veranderingen in de omstandigheden.De verantwoordelijkheid voor de zorgtaken ligt, net als bij het treffen
van de saneringsmaatregelen, bij de veroorzaker van de verontreiniging dan
wel de eigenaar van de gesaneerde locatie als onderdeel van milieuzorg en
vastgoedbeheer. Bij de organisatorische zorgtaken hebben gemeenten (en provincies)
een verantwoordelijkheid.Dit betreft het overzicht van en de ontwikkeling in de bodemkwaliteit
in het grondgebied.De zorg maakt – in de vorm van een zorgplan – onlosmakelijk
deel uit van het saneringsplan. Na realisatie van het eindresultaat van de
sanering, die is vastgelegd in het evaluatierapport van de sanering, treden
de zorgtaken in werking. In het evaluatierapport dienen dan ook de precieze
zorgtaken te worden aangegeven, door wie deze zullen worden getroffen en hoe
de naleving zal worden gewaarborgd. Het bevoegd gezag oordeelt over het evaluatierapport.
Het kabinet zal in de Wbb de positie van het evaluatierapport van de sanering
versterken, waarbij onder meer aandacht nodig is voor de handhaafbaarheid.Indien de overheid of een (nieuwe) eigenaar na afronding van de sanering
het bodemgebruik ter plaatse wijzigt zullen de consequenties voor zowel eventuele
zorgtaken als de noodzaak tot aanvullende saneringsmaatregelen moeten worden
bezien. Deze consequenties komen, behoudens de situaties waarin van een veroorzaker
meer kan worden verlangd, ten laste van de initiatiefnemer tot gebruikswijziging
en niet van de oorspronkelijke saneerder.2.2.6 Vereenvoudiging van toetsing en besluitvormingIn het bestaande afwegingsproces is sprake van een gedetailleerde beoordeling
(vooraf) van de inhoud van saneringsplannen en -maatregelen. Controle van
het saneringsresultaat (achteraf) vindt in een relatief beperkt aantal gevallen
plaats. Het kabinet staat een evenwichtiger aandacht voor alle (voor, tijdens
en na sanering) fasen voor. Dit kan worden bevorderd door het saneringsplan
meer dan thans het geval is te richten op het bereiken van doelen. Door middel
van de beschikking van het bevoegd gezag op het ingediende saneringsplan worden
vervolgens afspraken over te bereiken doelen in plaats van in te zetten middelen
gemaakt.Het bevoegd gezag kan aldus bij vergelijkbare totale capaciteit meer inzetten
op controle en handhaving. Het nieuwe afwegingsproces baseert zich op de filosofie «standaardaanpak
waar het kan en maatwerk waar het moet» en optimaliseert zo procedures
en besluitvorming. Termijnen worden daardoor tot het noodzakelijke bekort.
Dit wordt versterkt doordat waar mogelijk ook procedures voor toetsing en
besluitvorming zelf worden vereenvoudigd.Deze vereenvoudiging van toetsing en besluitvorming door het bevoegd gezag
zal plaatsvinden door:– in algemene regels en convenanten voor de uitvoering van de bodemsanering
richtlijnen en afspraken vast te leggen over de aanpak van min of meer gelijksoortige
saneringsgevallen. De toetsing van individuele gevallen wordt daarmee duidelijker,
sneller en derhalve beter;– onderscheid te maken in standaardgevallen en maatwerkgevallen.
Dat maakt een gedifferentieerd stelsel van beschikkingen mogelijk waardoor
gevallen op een geëigende wijze beoordeeld kunnen worden;– de kwaliteitsborging voor het gehele proces van besluitvorming
en uitvoering van bodemsanering te versterken. Het kabinet zet in op certificering/accreditatie
van laboratoria, adviesbureaus en aannemers voor de uitvoering van onderzoek
en sanering, inclusief een daarbij passende controle in het veld. Er wordt
naar gestreefd dat er uitsluitend zal worden gewerkt met genormaliseerde methoden.
Het bevoegd gezag zou geen methoden moeten accepteren die niet aan de eisen
voldoen, Daarbij past dat er een voorziening wordt getroffen die het bevoegd
gezag mogelijk maakt snel en eenvoudig te beoordelen of bijvoorbeeld bodemonderzoek
aan minimale kwaliteitseisen voldoet. Het Handboek bodemsaneringstechnieken
ziet het kabinet in dit verband als hulpmiddel bij het kiezen van saneringsmaatregelen
binnen gedefinieerde en gevalideerde toepassingsomstandigheden;Naar de mening van het kabinet neemt met deze maatregelen naast de kwaliteit,
effectiviteit en efficiëntie van de bodemsaneringsoperatie ook de handhaafbaarheid
ervan verder toe.2.3 Bijdrage aan kostenreductieIn het kabinetsstandpunt over de vernieuwing van het bodemsaneringsbeleid
(1997) is aangegeven dat de nieuwe saneringsdoelstelling naar verwachting
zal leiden tot een kostenreductie van 35–50% voor de bodemsaneringsoperatie
als geheel ten opzichte van het formele beleid dat uitging van herstel van
de multifunctionaliteit. Nadere verkenning van de te realiseren kostenreductie
geeft aan dat 35–50% met deze voorstellen naar verwachting realiseerbaar
is.De NMP-doelstelling om in 2005 de bodemkwaliteit landsdekkend in beeld
te brengen heeft onder meer tot gevolg dat de «werkvoorraad» ernstige
bodemverontreiniging structureel in beeld wordt gebracht. Op basis hiervan
kan de voortgang van de bodemsaneringsoperatie worden gemonitord. Het kabinet
zal deze monitoring gebruiken om te kunnen beoordelen of, en te bewerkstelligen
dat de beoogde kostenreductie daadwerkelijk zal worden gerealiseerd. Met het
bevoegd gezag is daartoe een monitoringsystematiek ontwikkeld. Deze wordt
thans geïmplementeerd.Een verdere ontwikkeling van kennis en technologie op het terrein van
de bodemsanering en het toepasbaar maken van bestaande kennis op het gebied
van goedkope saneringstechnologie is nodig. In de afgelopen jaren heeft het
kabinet hierin geïnvesteerd door middel van het Nederlands Onderzoeksprogramma
Biotechnologische In-situ Sanering (NOBIS). Om de noodzakelijke kennisontwikkeling
en -overdracht en technologieontwikkeling verder te bevorderen
zet het kabinet thans stappen om te komen tot de stichting Kennisontwikkeling
en kennisoverdracht Bodem (SKB), die naar verwachting nog dit jaar officieel
wordt opgericht. Aan de begroting van het ministerie van VROM is f 35
miljoen toegevoegd uit de FES-middelen om voor de periode tot en met 2002
de SKB-activiteiten te kunnen ondersteunen. Over de besteding van deze middelen
is een contract getekend tussen de minister van VROM en de SKB. De beide Kamers
der Staten-Generaal hebben inmiddels ingestemd met de oprichting van de SKB.
Thans wordt met de feitelijke start van de activiteiten nog gewacht op instemming
van de Europese Commissie die onderzoekt in hoeverre deze aan te merken is
als geoorloofde staatssteun voor onderzoeks- en ontwikkelingsprojecten.3 De relatie van de nieuwe saneringsdoelstellingen met
actief bodembeheer3.1 Inbedding van zorg in actief bodembeheerActief bodembeheer heeft zich de afgelopen periode ontwikkeld bij gemeenten
en provincies vanuit de behoefte om op een verantwoorde, duurzame wijze om
te gaan met niet-ernstige en ernstige, niet-urgente bodemverontreiniging waarvoor
geen saneringstijdstip is bepaald en daarom moet worden beheerd. Het richt
zich op behoud en verhoging van de gebruikswaarde van de bodem en op het betrekken
van bodem- en milieukwaliteit bij ruimtelijke en economische ontwikkelingen
vanuit een gebiedsgerichte benadering.Meer concreet betekent actief bodembeheer dat gemeenten en provincies
vanuit kennis van de bodemkwaliteit beleid ontwikkelen waarmee kan worden
bevorderd dat schone bodems schoon blijven en dat de bestaande bodemkwaliteit
in elk geval gelijk blijft (standstill) of verbetert. In dit beleid wordt
derhalve geformuleerd hoe met aanwezige (ernstige en niet-ernstige) bodemverontreiniging
moet worden omgegaan. Actief bodembeheer kadert bijvoorbeeld mogelijkheden
in voor grondverzet met niet-ernstige bodemverontreiniging (zie 3.2). Actief
bodembeheer vormt ook het kader om te komen tot een gelijktijdige, clustergewijze
aanpak van meerdere ernstige mobiele verontreinigingen (zie 2.2.3), of tot
een gefaseerde aanpak van ernstige immobiele verontreiniging, waarbij de gewenste
ruimtelijke en economische ontwikkeling van het gebied een belangrijke rol
spelen.Na afronding van saneringen is actief bodembeheer het kader voor de handhaving
van de bij de sanering getroffen voorzieningen met het oog op blijvende gebruiksbeperkingen
en het voorkomen van herverontreiniging. Het in stand houden van deze zorgvoorzieningen
in individuele situaties (de zorg) blijft de verantwoordelijkheid van de veroorzaker
of eigenaar.Bodembeleidsplannen zijn voor provincies en gemeenten het instrument om
aan actief bodembeheer vorm te geven. In het licht van de NMP3-doelstelling
om in 2005 te komen tot een landsdekkend beeld van de bodemkwaliteit en de
(recente) ontwikkelingen in het kader van het Wet stedelijke vernieuwing (Wsv)
worden door vele partijen reeds initiatieven ontwikkeld.Actief bodembeheer staat of valt met een goed beeld van de bodemkwaliteit.
Dit betreft zowel de verontreinigde als de schone bodem. Het realiseren van
dat beeld dient dan ook met het oog op het opheffen en in de toekomst voorkomen
van maatschappelijke stagnatie door provincies en gemeenten voortvarend ter
hand te worden genomen. 3.2 De relatie met grondstromenbeleidIn het Bouwstoffenbesluit bodem- en oppervlaktewaterbescherming zijn regels
vastgelegd ten aanzien van het hergebruik van licht verontreinigde grond en
secundaire grondstoffen.Uitgangspunt daarbij is dat het gebruik van bouwstoffen de omringende
bodem niet belast. Om diverse redenen heeft het kabinet besloten tot een wijziging
van het grondstromenbeleid. Een notitie hieromtrent met als titel «Grond
grondig bekeken» heeft het kabinet onlangs aan de Kamer gezonden. Een
van de hoofdelementen van die wijziging is dat. naast de regels van het Bouwstoffenbesluit,
hergebruik van licht verontreinigde grond – grond met gehalten aan verontreinigende
stoffen tussen de Streef- en Interventiewaarden – als bodem onder voorwaarden
mogelijk wordt.Met de wijziging wil het kabinet bevorderen dat het hergebruik van verontreinigde
grond wordt gestimuleerd binnen milieuhygiënische randvoorwaarden:– de voor hergebruik aangevoerde licht verontreinigde grond mag
niet sterker zijn verontreinigd dan de bodem waar deze grond wordt toegepast
(als uitwerking van het stand-still principe);– ernstig verontreinigde grond mag niet in de milieukringloop en
het economisch verkeer worden gebracht.Als uitzondering op de tweede randvoorwaarde is het toegestaan ernstig
verontreinigde grond op de bodem terug te brengen (te herschikken), voor zover
het grond betreft die afkomstig is van een (cluster) geval(len) van ernstige
bodemverontreinigingen de toepassing binnen datzelfde geval of cluster plaatsvindt.
De voorwaarde van vergelijkbare bodemkwaliteit is ook in deze situaties van
toepassing.Het kabinet heeft deze uitzondering toegestaan omdat dit grondverzet met
ernstig verontreinigde grond in het kader van de goedkeuring van het saneringsplan
voor individuele situaties door het bevoegd gezag goed kan worden beoordeeld.
Daarmee wordt de mogelijkheid geboden een optimaal saneringsresultaat te kunnen
realiseren voor die (cluster van) gevallen waarbij men er als saneringsoplossing
niet voor kiest alle verontreiniging te verwijderen, bijvoorbeeld door middel
van het op een beperkt aantal plaatsen binnen de locatie concentreren van
de ernstig verontreinigde grond. Die grond hoeft dan niet te worden afgevoerd,
maar kan een functie vervullen bij de inrichting, mits de beheersbaarheid
van de situatie voldoende kan worden gegarandeerd.Het nieuwe beleid voor omgaan met verontreinigde grond heeft daarmee een
relatie met de functiegerichte sanering van immobiele verontreiniging. Concreet
betekent dit het volgende:– de in paragraaf 2.2.2 geïntroduceerde BGW's functioneren
als terugsaneerwaarde. Dat heeft drie consequenties:1. wanneer bij de sanering van immobiele verontreiniging gekozen wordt
voor de aanleg van een leeflaag boven op de aanwezige verontreiniging mag
de concentratie van stoffen in de leeflaag de bij het gebruik behorende BGW
niet overschrijden.2. een leeflaag zal evenwel in veel gevallen eerst worden aangelegd na
het ontgraven van de bovenlaag. Na deze ontgraving kunnen gehalten in de bodem
resteren beneden de bij het gebruik behorende BGW. In die situatie heeft de
eis van vergelijkbare bodemkwaliteit uit het grondstromenbeleid tot gevolg
dat de concentraties van stoffen in de als onderdeel van de sanering aan te
brengen leeflaag de in de ontvangende bodem aanwezige gehalten niet mogen
overschrijden. De leeflaagkwaliteit wordt in die situaties dus beter dan de
BGW-kwaliteit;3. bij grondverzet van licht verontreinigde grond is sanering, en daarmee ook de saneringsdoelstelling, niet aan de orde. Wel is het,
vanuit het perspectief van voortschrijdende kwaliteitsverbetering in het kader
van actief bodembeheer, bij grondverzet van licht verontreinigde grond als
een winstpunt te beschouwen wanneer voor de locatie waar de grond wordt toegepast
eveneens de kwaliteit van de bijbehorende BGW wordt bereikt. Het verdient
derhalve aanbeveling om ook bij grondverzet van licht verontreinigde grond
te streven naar het realiseren van de BGW-kwaliteit. Een strikte toepassing
van deze eis zou echter tot ongewenste restricties van het hergebruik van
licht verontreinigde grond leiden. Om deze redenen is de vergelijkbare of
betere bodemkwaliteit in deze situaties maatgevend.Daarmee wordt gewaarborgd dat de toestand in elk geval tenminste gelijk
blijft aan de uitgangssituatie. Het is daarbij wel van belang dat het bevoegd
gezag in het bodembeheerplan aangeeft hoe zij om zal gaan met bestaande situaties
waarbij de kwaliteit van de bodem niet voldoet aan de BGW voor de betreffende
functie.– de eis van het niet in het economisch verkeer of de milieukringloop
brengen, betekent dat bij sanering geen ernstig verontreinigde grond van buiten
het (cluster van) saneringsgeval(len) mag worden aangevoerd.4 Implementatie van het nieuwe beleid en vervolgacties4.1 ImplementatieMet de uitwerking van functiegericht saneren en kosteneffectief verwijderen
van ernstige bodemverontreiniging op de wijze zoals in hoofdstuk 2 uiteen
gezet is er naar het oordeel van het kabinet voldoende concreetheid en richting
gegeven aan het vernieuwde bodemsaneringsbeleid om een voortvarende aanpak
van ernstige bodemverontreiniging mogelijk te maken.Om daartoe over te kunnen gaan is een wijziging van de Wbb noodzakelijk.
Deze wijziging zal zo spoedig mogelijk worden vormgegeven (zie 4.2). Omdat
integrale wetswijziging enige tijd vergt zal vooruitlopend daarop in de algemene
maatregel van bestuur op grond van artikel 38, derde lid, van de Wbb aan functiegericht
en kosteneffectief saneren een aanzet tot wettelijke basis worden gegeven.
Deze algemene maatregel van bestuur zal naar verwachting medio 2000 gereed
zijn.Vanaf dat moment wordt tevens een voorlichtingstraject in gang gezet.4.2 VervolgactiesOp een vijftal onderdelen is verdere detaillering van de huidige voorstellen
noodzakelijk.Nadere analyse is nodig van de benodigde wijzigingen in wet- en regelgeving
die voortvloeien uit de voorstellen ten aanzien van de saneringsdoelstelling
van het kabinet uit deze notitie. Dit betreft ten eerste de reeds aangekondigde
wijziging van de Wbb. Als onderdeel van de analyse zal worden bezien welke
artikelen moeten worden gewijzigd met het oog op de verankering van de nieuwe
saneringsdoelstellingen en op de benodigde grondslag voor de genoemde ministeriële
regelingen. Ten tweede is aanpassing van provinciale en gemeentelijke regelgeving
noodzakelijk. Op basis van deze analyse, die nog in 1999 wordt voltooid, zal
worden bezien of wijziging van de Wbb om redenen van doelmatigheid separaat
dient plaats te vinden, of juist in samenhang met de uitkomsten van de overige
activiteiten die plaatsvinden in het kader van het Uitvoeringsprogramma BEVER
(zie 1.2). Daarbij kan de mogelijke integratie met de Wet milieubeheer
of de Wet ruimtelijke ordening worden onderzocht.Verdere detaillering van de «stabiele en milieuhygiënisch acceptabele
eindsituatie» bij de aanpak van mobiele verontreiniging is noodzakelijk
(zie 2.2.3). Door gebrek aan ervaringsgegevens is het tot nu toe niet mogelijk
gebleken «terugsaneerwaarden» voor mobiele verontreiniging te
definiëren. Dat zal ook niet op zeer korte termijn mogelijk zijn.Wel zal vooruitlopend daarop:– een concrete, in de praktijk toepasbare afwegingsmethodiek worden
ontwikkeld;– een voorstel worden gedaan voor de wijze waarop relevante praktijkervaringen
gestructureerd en systematisch worden verzameld;– worden geïnventariseerd welke kennisontwikkeling nodig is
om de doelmatigheid van de aanpak van mobiele verontreiniging verder te vergroten.Inmiddels is opdracht gegeven tot uitwerking van deze onderwerpen. Resultaten
worden in de eerste helft van 2000 verwacht.Het kabinet kiest bij de nieuwe technisch-inhoudelijke doelstellingen
voor bodemsanering voor de filosofie van «standaard-aanpakken waar het
kan». Ten behoeve van de vereenvoudiging van de uitvoeringspraktijk,
waarmee procedures verder kunnen worden versneld, kunnen de standaard-aanpakken
verder worden gedetailleerd. Gedacht kan worden aan groepen van veel voorkomende,
goed definieerbare verontreinigingssituaties waarvoor een specifieke standaardaanpak
kan worden ontwikkeld. Dit zal met name de technische aanpak van verschillende
typen van immobiele verontreiniging betreffen.Hiervoor kunnen vervolgens algemene regels worden opgesteld. Deze algemene
regels vervangen te zijner tijd zowel individuele saneringsplannen als individuele
beschikkingen daarop van het bevoegd gezag. Resultaten worden in de eerste
helft van 2000 verwacht.Het kabinet geeft in paragraaf 2.2.5 de aanzet tot de verdere vereenvoudiging
van procedures en versterking van de kwaliteitszorg rond het afwegingsproces
voor de keuze van de saneringsdoelstelling. Medio 2000 wordt hieraan een nadere
concretisering gegeven. Doel van de concretisering is om, mede in relatie
tot de hiervoor genoemde vervolgactiviteiten, te komen tot:– een handreiking voor het te hanteren proces voor zowel initiatiefnemers
als de overheid;– een werkinstructie voor het opstellen en beoordelen van onderzoeksrapporten,
saneringsplannen en saneringsverslagen;– een voorstel voor de kwaliteitsborging bij het opstellen en beoordelen
van deze documenten. Onderdeel hiervan kan zijn een voorstel om te komen tot
de normalisatie van (meet)methoden en accreditatie van betrokken instellingen,
inclusief afspraken dat alleen met genormaliseerde methoden wordt gewerkt
en een organisatorische voorziening die het bevoegd gezag in staat stelt snel
en eenvoudig te beoordelen of aan de normalisatie-eisen is voldaan.Als terugsaneerwaarde voor immobiele verontreinigende stoffen en als kwaliteitsaanduiding
voor leeflagen introduceert het kabinet de BGW. Nog onvoldoende is daarbij
aandacht besteed aan de (wetenschappelijke) relatie van de BGW met het bestaande
normenstelsel voor bodemsanering. Daartoe wordt begin 2000 het project «evaluatie
normenstelsel bodemsanering» gestart. Thans wordt ter voorbereiding
daarvan de probleemstelling en reikwijdte van dat project nader uitgewerkt. SamenvattingIn het derde Nationaal Milieubeleidsplan (NMP3) is opgenomen dat er als
gevolg van een nieuwe saneringsaanpak, van extra inzet van middelen door het
rijk en door intensivering van particuliere investeringen, wordt gestreefd
naar beheersing van de bodemverontreinigingsproblematiek in circa 25 jaar.
Deze NMP3-doelstelling vloeit voort uit een koerswijziging voor het bodemsaneringsbeleid
waartoe het vorige kabinet in 1997 besloot. Het huidige kabinet neemt deze
NMP3-doelstelling over. De sanering van ernstige bodemverontreiniging met
milieuhygiënische of maatschappelijke urgentie (opheffen van stagnatie
in maatschappelijke activiteiten die verband houdt met die bodemverontreiniging)
moet over circa 25 jaar zoveel mogelijk zijn afgerond. De bodem op deze locaties
is dan geschikt gemaakt voor het beoogde gebruik en mobiele verontreiniging
is in belangrijke mate verwijderd, waarmee (verdere) verspreiding van verontreiniging
wordt voorkomen. De bodem wordt ook na afloop van deze periode beheerd.In de zich ontwikkelende saneringspraktijk zijn inmiddels vele varianten
ontstaan tussen de volledige verwijdering van de verontreiniging en sober
uitgevoerde isolatie-oplossingen om vooral kosten te besparen, dan wel om
aan het bezwaar van de ongeschiktheid van gesaneerde locaties voor maatschappelijk
gebruik tegemoet te komen. Tot nu toe ontbrak voor dergelijke tussenvarianten
een wetenschappelijke, beleidsmatige en juridische basis, met als gevolg onzekerheid
over de milieuhygiënische en juridische status van het resultaat en lange,
ondoorzichtige besluitvormingsprocedures. Aan verspreiding van de verontreiniging
werd in de saneringspraktijk structureel onvoldoende prioriteit gegeven. De
koerswijziging is derhalve meer omvattend dan het «achteraf legitimeren
van de gegroeide uitvoeringspraktijk». Het stelselmatig onderscheid
maken tussen mobiele en immobiele situaties en het definiëren van specifieke
saneringsdoelstellingen daarvoor is ingrijpend en verandert het karakter van
de bodemsaneringsoperatie. Het kabinet is zich er van bewust dat de koerswijziging
tot nu toe ruimte bood voor uiteenlopende interpretaties van het te bereiken
saneringsresultaat. Met deze notitie concretiseert het kabinet de koerswijziging
door strategische en operationele technisch-inhoudelijke doelstellingen voor
bodemsanering te formuleren binnen de randvoorwaarden van het NMP3. De doelstellingen
voor de sanering van waterbodems zullen overigens in aansluiting op dit kabinetsstandpunt
worden geformuleerd.Het kabinet beoogt door richting te geven aan de uitvoeringspraktijk de
betrokken maatschappelijke partijen voor langere tijd duidelijkheid te bieden
en een afwachtende houding bij partijen te voorkomen.Het kabinet kiest in de concretisering van de koerswijziging voor vier
strategische doelstellingen:1. saneringsmaatregelen voor individuele locaties worden ontworpen vanuit
een integrale aanpak van de bodemverontreiniging. Hiermee wordt bedoeld dat
te allen tijde boven- en ondergrond in hun onderlinge samenhang worden beschouwd
en in samenhang met de beoogde ontwikkeling;2. de bodem voldoet na saneren aan de eisen die het gebruik stelt De bovengrond
wordt voor het gebruik geschikt gemaakt door reductie van de humane en ecologische
blootstelling. Er zijn daartoe vier bodemgebruiksvormen onderscheiden. Het
kabinet kiest bij wonen en groen voor een standaardaanpak door middel van
het aanbrengen van een leeflaag van zekere dikte en kwaliteit. Als kwaliteitsaanduiding
wordt door het kabinet voor enkele veel voorkomende immobiele stoffen de «Bodemgebruikswaarde»
(BGW) geïntroduceerd. Bij de aanpak van bodemverontreiniging bij agrarische-
en natuurfuncties staat het kabinet maatwerk voor ogen. Ook voor
deze functies worden BGW ontwikkeld, waarbij aangesloten wordt bij het systeem
van kwaliteitscriteria in de agrarische sector (signaalwaarden). Bij het geschikt
maken van de ondergrond vormt de bodem na sanering niet langer een bron van
verspreiding van de verontreiniging voor de omgeving. Om dat te bereiken staat
verwijdering van mobiele verontreiniging voorop, uiteraard begrensd door de
kosteneffectiviteit van de te treffen maatregelen. Het kabinet kiest voor
het creëren van een zogenaamde«stabiele eindsituatie». Bij
een dergelijke eindsituatie treedt zonder fysieke zorgmaatregelen in ieder
geval geen verdere verspreiding meer op en wordt in elk geval de kern of haard
van de verontreiniging van waaruit de nalevering optreedt zoveel mogelijk
verwijderd;3. indien voor de sanering lange tijd wordt genomen worden ijkmomenten
ingebouwd om waar nodig te kunnen bijsturen;4. de sanering moet ertoe leiden dat zorgtaken voor de bodem in omvang,
intensiteit en aantal zo beperkt mogelijk zijn. Indien er verontreiniging
achterblijft is er niettemin per definitie sprake van noodzaak tot het uitvoeren
van zorgtaken. Zorgtaken bestaan in elk geval uit het garanderen van de kenbaarheid –
door kadastrale registratie of opname in een toegankelijk bodeminformatiesysteem –
van de situatie voor direct en indirect betrokkenen. Zo nodig bestaan zorgtaken
tevens uit het in stand houden van de getroffen maatregelen en voorzieningen
door monitoring en controle.Met de nieuwe aanpak worden verontreinigingssituaties gegroepeerd onder
het motto «standaard waar het kan en maatwerk waar het moet».
Onder dit motto worden – naast de gewijzigde inhoud van de aanpak –
de procedures en besluitvorming geoptimaliseerd.Termijnen worden daardoor tot het noodzakelijke bekort. Dit wordt versterkt
doordat – waar mogelijk – ook procedures voor toetsing en besluitvorming
zelf worden vereenvoudigd. Er vindt een verschuiving plaats van toetsing vooraf
van plannen naar handhaving van de uitvoering daarvan.Indien de overheid of een (nieuwe) eigenaar na afronding van de sanering
het bodemgebruik ter plaatse wijzigt zullen de consequenties voor zowel eventuele
zorgtaken als de noodzaak tot aanvullende saneringsmaatregelen moeten worden
bezien. Deze consequenties komen, behoudens de situaties waarin van een veroorzaker
meer kan worden verlangd, ten laste van de initiatiefnemer tot gebruikswijziging
en niet van de oorspronkelijke saneerder.In het kabinetsstandpunt over de vernieuwing van het bodemsaneringsbeleid
(1997) is aangegeven dat de nieuwe saneringsdoelstelling naar verwachting
zal leiden tot een kostenreductie ten opzichte van het formele beleid dat
uitging van herstel van de multifunctionaliteit van 35–50% voor de bodemsaneringsoperatie
als geheel. Nadere verkenning geeft aan dat een reductie 35–50% met
de voorstellen uit deze notitie naar verwachting realiseerbaar is.XNoot1Onlangs zijn door de leden Poppe en Crone van uw Kamer naar aanleiding
van het verschijnen van het rapport «Wie betaalt bepaalt» vragen
gesteld over de kwaliteit van intermediaire organisaties bij de uitvoering
van het afvalstoffen- en bodembeleid. De antwoorden op deze vragen hebben
u onlangs bereikt. In bijgaand kabinetsstandpunt wordt eveneens, in algemene
zin, ingegaan op het thema kwaliteitszorg. In de antwoorden op de vragen heb
ik aanvullend hierop verdergaande stappen aangekondigd in de richting van
verplichting om gebruik te maken van gecertificeerde intermediairs bij bodemonderzoek
ten behoeve van overheidsbeslissingen.XNoot1Tweede Kamer. 1997/98, 25 411, nr. 1.XNoot2Het is beter te spreken van mobiele of immobiele situaties. In mobiele
situaties zijn verontreinigende stoffen niet aan grond geadsorbeerd, waardoor
die zich met het grondwater verplaatsen of vervluchtigen. In immobiele situaties
zijn verontreinigende stoffen aan de grond geadsorbeerd, waardoor die zich
niet of nauwelijks verplaatsen.XNoot1Staatsblad 1997, nr. 86.XNoot1In dit verband zijn met name zuurgraad, mate van oxidatie/reductie en
het bindend vermogen van belang. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25411-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl