Wijziging van de Wet toezicht kredietwezen 1992 en de Faillissementswet i.v.m. uitvoering richtlijn nr. 2001/24/EG van EP en Raad van de EU; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29860, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

23-02-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

29860 nr. 7

15-02-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeenImplementatietermijnBepalingen die verder gaan dan de richtlijnDoel en inhoud van de richtlijnNota van wijzigingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29860Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 860Wijziging van de Wet toezicht kredietwezen 1992 en van de Faillissementswet
in verband met de uitvoering van richtlijn nr. 2001/124/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van april 2001 betreffende de sanering
en de liquidatie van kredietinstellingen (PbEG L 125)nr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 15 februari 2005AlgemeenHet heeft mij verheugd dat de leden van de fracties met belangstelling
hebben kennisgenomen van het wetsvoorstel en ik ben deze leden erkentelijk
voor de voortvarendheid waarmee zij het verslag hebben uitgebracht.In het onderstaande ga ik, mede namens mijn ambtgenoot van Justitie, in
op de opmerkingen en vragen in het verslag.ImplementatietermijnWaarom, zo vroegen de leden van de PvdA-fractie zich
af, zijn de nodige wettelijke bepalingen zoals voorzien in de richtlijn niet
uiterlijk op 4 mei 2004 in werking getreden en heeft de regering een
jaar meer tijd nodig, bovenop de twee jaren die de richtlijn reeds bood voor
implementatie? Ook de leden van de VVD-fractie merkten op dat de aanpassingen
in nationale wetgevingen uiterlijk 5 mei 2004 hadden moeten plaatsvinden.Ik betreur de overschrijding van de implementatietermijn. Met de voorbereiding
van de implementatie is reeds vroeg begonnen. De met dit wetsvoorstel te implementeren
richtlijn nr. 2001/24/EG is verwant met richtlijn nr. 2001/17/EG, betreffende
de sanering en de liquidatie van verzekeringsondernemingen. Als gevolg van
de complexiteit, veroorzaakt door een combinatie van toezichtrecht, insolventierecht
en internationaal privaatrecht, heeft de voorbereiding van de implementatie
van richtlijn nr. 2001/17/EG, inclusief het overleg met betrokkenen, meer
tijd in beslag genomen dan was voorzien. De omzetting in Nederlandse wetgeving
van die richtlijn is in werking getreden op 23 maart 2004. Eerst toen
duidelijkheid bestond met betrekking tot de wijze waarop richtlijn nr. 2001/17/EG
zou worden geïmplementeerd, kon de implementatie van de richtlijn betreffende
de sanering en de liquidatie van kredietinstellingen daarop worden afgestemd
en heeft overleg plaatsgevonden met degenen die zijn betrokken bij deze richtlijn.De leden van de VVD-fractie vroegen of de regering
kan uitsluiten dat het niet tijdig uitvoering geven aan de richtlijn nadelige
financiële gevolgen voor de Nederlandse staat dan wel een
van de betrokken financiële instellingen zal hebben.Met de implementatie van de richtlijn wordt bereikt dat in andere lidstaten
geopende insolventieprocedures jegens een kredietinstelling op grond van de
Nederlandse wet in Nederland gevolgen hebben. Het betreft hier het zogenaamde
«inkomende verkeer». Voor zover ons bekend zijn na 4 mei
2004 – de datum waarop de omzettingstermijn verstreek – geen kredietinstellingen
in een andere lidstaat onderworpen aan een insolventieprocedure die gevolgen
heeft gehad in Nederland. Zelfs indien zich dat echter wel zou voordoen, geldt
dat de Nederlandse rechter nationaal Nederlands recht buiten toepassing moet
laten indien dat recht in strijd is met direct werkende bepalingen van een
besluit van de Europese Gemeenschap. Wat betreft het zogenaamde «uitgaande
verkeer» merk ik het volgende op. Of een in Nederland geopende insolventieprocedure
gevolgen heeft in een andere lidstaat, hangt niet af van de Nederlandse wet
maar behoort te worden geregeld door de wet van die desbetreffende lidstaat.
De overschrijding van de implementatietermijn door Nederland is dus niet van
invloed op de gevolgen voor het «uitgaande verkeer».De leden van de VVD-fractie vroegen of de wetswijziging
bij de regering voldoende prioriteit heeft gehad.De werkzaamheden tot omzetting van de richtlijn zijn spoedig na de totstandkoming
van de richtlijn aangevangen en met de afronding daarvan is begonnen zodra
voldoende zicht bestond op de wijze waarop richtlijn nr. 2001/17/EG naar alle
waarschijnlijkheid zou worden geïmplementeerd.Heeft, zo vroegen de leden van de VVD-fractie, in het
overschrijden van de termijn ten aanzien van deze richtlijn aanleiding gezien
om de planning van Europese regels beter te structureren, bijvoorbeeld door
middel van transponeringstabellen?In de eerste plaats kan worden verwezen naar de brief d.d. 9 november
2004 van de Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken (Kamerstukken II 2004/05,
21 109, nr. 144). De daarin aangekondigde maatregelen komen kort weer
gegeven neer op het volgende: 1) de eerstverantwoordelijke ministers streven
ernaar de huidige achterstand op hun beleidsterreinen terug te brengen; 2)
de regering heeft een planning vastgesteld; 3) het huidige voortgangsbewakingssysteem
wordt versterkt; 4) de regering heeft «voorrangsregels» vastgesteld;
5) implementatiewetsvoorstellen kunnen voortaan rechtstreeks in de ministerraad
worden geagendeerd; 6) adviezen, toetsingen en overleggen zullen zo vroeg
mogelijk tijdens de Europese onderhandelingen worden gevraagd.In de tweede plaats verwijs ik naar de brief die mijn ambtgenoot van Justitie
aan Uw Kamer heeft gezonden daags nadat het verslag met betrekking tot het
thans voorliggende wetsvoorstel was vastgesteld (brief d.d. 23 december
2004, Kamerstukken II 2004/05, 21 109, blz. 145). De in deze brief aangekondigde
maatregelen komen neer op de herkenbaarheid van een wetsvoorstel als implementatiewetsvoorstel
te bevorderen en de transponeringstabel uit te breiden.Tot slot wijs ik op enkele wijzigingen in de Aanwijzingen voor de Regelgeving,
die op 1 januari 2005 zijn doorgevoerd. Op grond van Aanwijzing voor
de Regelgegeving 335, zoals deze luidt vanaf 1 januari 2005, moet
bij de implementatie van een besluit van de Europese Unie in een wet 18 maanden
voor afloop van de implementatietermijn een wetsvoorstel aan de ministerraad
voorgelegd. Indien een besluit van de Europese Unie wordt omgezet in een algemene
maatregel van bestuur, moet een voorstel daartoe binnen negen maanden aan
de ministerraad worden voorgelegd. Verwezen wordt ook naar Aanwijzing voor
de Regelgeving 344, zoals deze luidt vanaf 1 januari 2005. Op grond
van deze Aanwijzing bevat de toelichting van een implementatieregeling een
transponeringstabel waaruit blijkt of en hoe de afzonderlijke
bepalingen van de EU-regeling zijn geïmplementeerd.De leden van de VVD-fractie vroegen of de regering
een overzicht heeft van welke richtlijnen wanneer en op welke manier worden
uitgevoerd.Deze vraag kan bevestigend worden beantwoord. Ik moge verwijzen naar de
kwartaaloverzichten die door de staatssecretaris voor Europese Zaken aan de
Voorzitter van de Tweede Kamer worden gezonden. De laatste dateert van 25 oktober
2004 (Kamerstukken II, 2004/05, 21 108, nr. 143).Bepalingen die verder gaan dan de richtlijnDe leden van de van de PvdA-fractie vroegen in hoeverre
met dit implementatiewetsvoorstel gevolg wordt gegeven aan de aangenomen motie
van het lid Vroonhoven-Kok c.s. (Kamerstukken II 2003/04, 29 036, nr.
7) waarin wordt aangegeven dat het onwenselijk is dat de regering Europese
richtlijnen breder implementeert dan Europa voorschrijft en de regering wordt
verzocht de fiscale implementatiewetten niet méér regelgeving
te laten omvatten dan waartoe de EU-richtlijnen noodzaken.De richtlijn is slechts op enkele ondergeschikte punten breder geïmplementeerd
dan door de richtlijn is voorgeschreven. Het betreft punten die in richtlijn
nr. 2001/17/EG ten aanzien van verzekeringsondernemingen ruimer worden geregeld
dan in de te implementeren richtlijn ten aanzien van kredietinstellingen.
Indien het verschil tussen een verzekeraar en een kredietinstelling geen aanleiding
vormt voor het verschil in de wijze waarop een bepaald punt is geregeld, is
er soms uit oogpunt van consistentie aanleiding de regeling ten aanzien van
verzekeraars gelijk aan de regeling ten aanzien kredietinstellingen te laten
luiden. Daarmee wordt vooruit gelopen op de harmonisatie in de regelingen
ten aanzien van verschillende financiële ondernemingen, zoals deze wordt
nagestreefd in de Wet op het financieel toezicht (Wft) (Kamerstukken II, 2003/04,
29 708, nr. 2). De nota van wijziging waarin het Deel Prudentieel toezicht
is opgenomen – waarvan de noodregeling deel uit maakt – wordt
binnenkort aan Uw Kamer gezonden.De eerste uitbreiding betreft artikel 4 van de richtlijn op grond waarvan
de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van ontvangst in kennis moeten worden gesteld van de beslissing tot vaststelling
van een saneringsmaatregel. In artikel 71, dertiende lid, Wtk 1992 is bepaald
dat de bevoegde autoriteiten van alle lidstaten
in kennis moeten worden gesteld, dus ook van de lidstaten die niet een lidstaat
van ontvangst zijn. In richtlijn nr. 2001/17/EG is bepaald dat de bevoegde
autoriteiten van alle lidstaten in kennis moeten worden gesteld. In die richtlijn
is dat aldus geregeld omdat een verzekeraar op enigerlei wijze verbonden kan
zijn met ondernemingen in andere lidstaten dan de lidstaat van ontvangst.
Het is mogelijk dat verzekeringsondernemingen ook in andere lidstaten dan
de lidstaat van ontvangst activa hebben. Toezichthouders in die lidstaten
kunnen assistentie verlenen bij de liquidatie daarvan. Deze opmerkingen gelden
evenzeer voor kredietinstellingen zodat niet valt in te zien waarom bij kredietinstellingen
slechts de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van ontvangst in kennis
zouden moeten worden gesteld.De tweede uitbreiding betreft de verplichting om te trachten bepaalde
optredens te coördineren. Met betrekking tot deze verplichting is de
regel voor kredietinstellingen geharmoniseerd met die voor verzekeringsondernemingen.
Op grond van artikel 19 van de te implementeren richtlijn geldt deze verplichting
ingeval een kredietinstelling met zetel in een andere staat die geen lidstaat
is, meer dan één bijkantoor in de Europese Unie heeft. Artikel
19 is opgenomen in titel III van de richtlijn en geldt derhalve slechts voor
liquidatieprocedures. Het corresponderende artikel 30, tweede lid, van richtlijn
nr. 2001/17/EG is opgenomen in titel IV van die richtlijn; de samenwerkingsverplichting
in het kader van verzekeringsondernemingen geldt dus zowel in
saneringsprocedures als in liquidatieprocedures. In het voorgestelde artikel
81b Wtk 1992 wordt geen onderscheid gemaakt tussen liquidatieprocedures en
saneringsprocedures, zodat de in dat artikel neergelegde samenwerkingsverplichting
in beide typen procedures geldt. Het opleggen van de samenwerkingsplicht in
saneringsprocedures is een uitbreiding ten opzichte van de richtlijn. Het
verschil op dit punt tussen de te implementeren richtlijn en richtlijn nr.
2001/17/EG kan niet worden verklaard uit het verschil tussen kredietinstellingen
en verzekeringsondernemingen. Een ander verschil tussen de te implementeren
richtlijn en richtlijn nr. 2001/17/EG in dit verband is dat de te implementeren
richtlijn de samenwerkingsverplichting slechts voorschrijft voor de administratieve
of rechterlijke instanties, terwijl richtlijn nr. 2001/17/EG daarenboven de
samenwerkingsplicht voorschrijft voor de toezichthoudende autoriteiten en
de«liquidateurs». Ook hier is in artikel 81b Wtk 1992 de regeling
voor verzekeringsondernemingen gevolgd. Bij dit alles moet in het oog worden
gehouden dat het slechts de verplichting betreft om te trachten samen te werken,
met andere woorden, een inspanningsverplichting. De uitbreiding ten opzichte
van de richtlijn is dus beperkt.De leden van de VVD-fractie vroegen wat de consequenties
zijn voor de financiële instellingen door verder te gaan dan de richtlijn.
Welke kosten brengt de verdergaande regelgeving met zich mee voor DNB en de
betrokken instellingen?De beperkte uitbreiding van de richtlijn betreft niet de kredietinstellingen,
maar de bewindvoerders, de Nederlandsche Bank en de rechter. De kosten zullen
miniem zijn. Hoogst zelden worden kredietinstellingen onderworpen aan een
noodregeling of faillissement. Zelfs indien zich dat voordoet, zullen de extra
kosten per insolventieprocedure zeer laag zijn: het verschil in kosten tussen
brieven aan de toezichthoudende instanties van de lidstaten van ontvangst
enerzijds en brieven aan de toezichthoudende instanties van alle lidstaten
anderzijds is verwaarloosbaar. Bij de verplichting om te trachten de optredens
te coördineren zijn de baten groter dan de kosten. In dit verband zij
eraan herinnerd dat het Adviescollege toetsing administratieve lasten geen
aanleiding heeft gezien tot het maken van opmerkingen.De leden van de VVD-fractie vroegen of het toezicht
door het verder gaan van regelgeving dan de richtlijn voorschrijft bemoeilijkt
zal kunnen worden en of de andere taken van DNB onder druk komen te staan.Dat de wet op enkele ondergeschikte punten verder gaat dan de richtlijn
heeft niet tot gevolg dat het toezicht wordt bemoeilijkt. De nadruk van het
toezicht ligt niet op de periode na de opening van een insolventieprocedure.
Zoals opgemerkt komen insolventieprocedures met betrekking tot kredietinstellingen
uiterst zelden voor en is de toename van werkzaamheden van DNB per insolventieprocedure
als gevolg van het verder gaan van de wet zo gering, dat de andere taken van
DNB niet onder druk komen te staan.Doel en inhoud van de richtlijnDe leden van de PvdA-fractie vroegen wat er anders
zou zijn gegaan bij de eerdere faillissementen van Slavenburg's Bank en de
Tilburgse Hypotheekbank indien deze wet destijds al had bestaan.Het wetsvoorstel voert in hoofdzaak twee categorieën regels in. De
eerste categorie regels heeft betrekking op de noodregeling of het faillissement
van een kredietinstelling met zetel in Nederland. Voor die gevallen worden
onder andere regels gegeven met betrekking tot de publicatie in het Publicatieblad
van de Europese Unie, kennisgeving van schuldeisers in andere lidstaten en
samenwerking tussen toezichthoudende instanties en rechterlijke
autoriteiten van andere lidstaten. De tweede categorie regels betreft de gevolgen
in Nederland van een insolventieprocedure die in een andere lidstaat is geopend
en waaraan een kredietinstelling met zetel in die lidstaat is onderworpen.
Slavenburg's Bank is niet in staat van faillissement verklaard, noch onderworpen
aan de noodregeling. Zouden de regels van het wetsvoorstel hebben gegolden
ten tijde van het faillissement van de Tilburgse Hypotheekbank, dan zouden
de publicatie, de kennisgeving en de samenwerking wettelijk zijn geregeld.
Aangezien de Tilburgse Hypotheekbank haar zetel in Nederland had, zou de tweede
categorie regels geen gevolgen hebben gehad voor dat faillissement. Het recht
dat van toepassing was en het recht dat door deze wet wordt aangewezen is
in beginsel het recht van de lidstaat waar de onderneming of instelling is
gevestigd, dus in het geval van de Tliburgse Hypotheekbank het Nederlands
recht.Hoe vaak zal het voorkomen, zo vroegen de leden van
de PvdA-fractie, dat de bepalingen van dit wetsvoorstel in de praktijk toepassing
zullen vinden en hoe vaak is in Nederland een kredietinstelling aan een insolventieprocedure
onderworpen?Het komt hoogst zelden voor dat een kredietinstelling in Nederland aan
een insolventieprocedure is onderworpen. Sinds de invoering van de Wtk in
1978 is in de orde van grootte van vier keer een bank in staat van faillissement
verklaard. Gemiddeld wordt één keer per jaar de noodregeling
toegepast; het betreft vrijwel altijd illegale banken die ten onrechte geen
vergunning hebben. De regels in het wetsvoorstel zullen in de praktijk zelden
tot toepassing komen. Het wetsvoorstel is bedoeld als sluitstuk. Slechts ingeval
alle toezichtsmaatregelen niet hebben kunnen voorkomen dat de solvabiliteit
of de liquiditeit van een kredietinstelling een gevaarlijke ontwikkeling vertoont
of dat de kredietinstelling haar verplichtingen niet kan nakomen, zal een
noodregeling of een faillissement aan de orde zijn. Dat zal zich hoogst zelden
voordoen. In het enkele geval dat zich dat voordoet, zijn heldere regels gewenst.
Daartoe dienen de richtlijn en dit wetsvoorstel.De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom er zo veel
uitzonderingen zijn op het beginsel dat het recht van de lidstaat waar de
insolventieprocedure is geopend de gevolgen van de insolventieprocedure in
de gehele Europese Unie bepaalt.De uitzonderingen op de regel dat de gevolgen van de insolventieprocedure
worden beheerst door het recht van de lidstaat van de zetel van de kredietinstelling
komen vrijwel overeen met de uitzonderingen die voorkomen in de artikelen
5 tot en met 15 van de EG-Insolventieverordening (Verordening (EG) nr. 1346/2000
van de Raad van 29 mei 2000) (hierna ook: Insolventieverordening). In
deze Verordening is voor de uitzonderingen gekozen ter bescherming van het
gewettigd vertrouwen en de zekerheid van transacties in andere lidstaten dan
de lidstaat van opening. Dit wordt ook opgemerkt in § 92 van de
ontwerp-toelichting, het Rapport Virgós/Schmit, die was geschreven
bij de voorloper van de Insolventieverordening, een niet in werking getreden
verdrag. Een afweging is gemaakt tussen de belangen van de boedel of de gezamenlijke
schuldeisers enerzijds en de belangen van een individuele schuldeiser anderzijds.
Het zou bijvoorbeeld ongewenst zijn dat, indien een werknemer een arbeidsovereenkomst
heeft gesloten waarop Nederlands recht van toepassing is met een Portugese
kredietinstelling, de termijn waartegen de arbeidsovereenkomst kan worden
opgezegd in het geval van een insolventieprocedure moet worden berekend aan
de hand van Portugees recht. Voorts is het niet zo dat de bijzondere regel
voor bijvoorbeeld goederenrechtelijke zekerheidsrechten een ander recht aanwijst
dan het recht van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend. Deze
regel bepaalt dat de opening van een insolventieprocedure het
zakelijk recht onverlet laat indien, kort gezegd, het goed waarop dat recht
rust zich in een andere lidstaat dan de lidstaat van opening bevindt. Met
andere woorden: nog steeds is het recht van de lidstaat van opening toepasselijk,
maar indien dat recht een bepaling zou kennen op grond waarvan de opening
van de insolventieprocedure het zakelijke recht aantast, kan het zakelijke
recht toch worden uitgeoefend. Er blijven voldoende onderwerpen over die worden
beheerst door het recht van de lidstaat van opening. Hierbij verwijs ik naar
de enuntiatieve lijst van onderwerpen in de toelichting op het voorgestelde
artikel 80b Wtk 1992 in de memorie van toelichting.Mijn ambtgenoot van Justitie en ik zijn niet voornemens een andere oplossing
in Europa te bepleiten. Naar ons oordeel is het niet zo dat de richtlijn nodeloos
ingewikkeld is. De uitzonderingen komen eveneens voor in de Insolventieverordening.
Hierover is zeer lang onderhandeld. Het opnieuw ter discussie stellen van
het bereikte compromis met betrekking tot het toepasselijke recht zou andere
lidstaten ertoe kunnen brengen het compromis op andere terreinen ter discussie
te stellen. Daarenboven zou het niet wenselijk zijn de Insolventieverordening
zo snel na de inwerkingtreding weer te wijzigen. Nota van wijzigingHierbij gaat een nota van wijziging. De wijziging heeft betrekking op
de situatie dat in Nederland een insolventieprocedure wordt geopend tegen
een bijkantoor in Nederland van een moeder in een andere lidstaat die daar
ten onrechte geen vergunning heeft. In de artikelen 80b van de Wet toezicht
kredietwezen 1992 en 212t van de Faillissementswet wordt het recht aangewezen
dat van toepassing is op de opening van de insolventieprocedure, de insolventieprocedure
zelf en de gevolgen daarvan. In de aanvankelijk voorgestelde tekst werd het
recht van de lidstaat van herkomst aangewezen als het toepasselijke recht.
Dat is in geval van een insolventieprocedure tegen een bijkantoor in Nederland
van een illegale bank die is gevestigd in een andere lidstaat ongewenst: in
dat geval ligt toepassing van het Nederlandse recht voor de hand. Voor de
andere gevallen – de moeder wordt aan een insolventieprocedure onderworpen
in de lidstaat van herkomst – blijft de regel zoals die in het oorspronkelijke
wetsvoorstel was neergelegd. Ik verwijs naar de toelichting bij de nota van
wijziging.De Minister van Financiën,G. Zalm 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29860-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl