Wijziging Wet op het financieel toezicht i.v.m. uitvoering Richtlijn nr. 2005/68/EG betreffende herverzekering; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31131, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-09-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

31131 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamA. ALGEMEEN1. Inleiding2. De richtlijn herverzekeringDe richtlijnDoelInhoudA. SolvabiliteitseisenB. Regels voor belegging van activa ter dekking van
de technische voorzieningenC. Herverzekeringscaptives3. De huidige praktijk en wenselijkheid van direct
wettelijk toezicht op herverzekeraars4. Gevolgen voor de Nederlandse wetgeving– opvangregeling– verzekeringnemer– in andere staten gelegen bijkantoren van
herverzekeraars met zetel in Nederland5. Wijze van implementeren6. Administratieve lasten7. Ingewonnen adviezenB. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGARTIKEL IABCDEF en GHIKLMNOPQRSTUVWXIJZBBCCDDEEFFGGHHIIJJKKLLMMNNOOPPQQRRSSTTUUVVWWXXIJIJZZAAA en BBBCCCDDDEEEFFFHHHIIIJJJKKKLLLMMMNNNOOOPPPQQQRRRSSSTTTUUUVVVWWW tot en met EEEEFFFFGGGGHHHHIIIIKKKKLLLLOOOOPPPPQQQQRRRRSSSSARTIKELEN III tot en met XVIIARTIKEL XVIIIARTIKEL XIXOndertekeningBIJLAGE 1Artikelen waarvan de inhoud wordt gewijzigd als gevolg
van de uitbreiding van de begrippen «verzekeraar» en «verzekering»Artikel 1:1definitie van «noodregeling»definitie van «vordering uit hoofde van een verzekering»definitie van «bijkantoor»definitie van «financiële onderneming»definitie van «saneringsmaatregel»definitie van «staat waar het risico is gelegen»definitie van «vestiging»definitie van «vordering uit hoofde van verzekering»Artikel 1:75Artikel 1:76Artikel 1:107De artikelen 2:56, 2:61, 2:76, 2:80, 2:87, 2:92 en 2:97De artikelen 2:57, 2:62, 2:77, 2:82, 2:97 en 2:98De artikelen 3:8, 3:9, 3:10, 3:15, 3:16, 3:17, 3:18, 3:19,
3:20, 3:29, 3:30, 3:53, 3:57, 3:67, 3:70, 3:72, 3:81, 3:88 en 3:89artikel 3:132Artikel 3:135Artikel 3:136Artikel 3:137Artikel 3:138Artikel 3:139Artikelen 3:160 tot en met 3:257Artikelen 3:160 tot en met 3:221Artikelen 3:240 tot en met 3:254BIJLAGE 2Transponeringstabel Richtlijn herverzekeraars –
Wet op het financieel toezicht
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31131Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 165 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 131Wijziging van de Wet op het financieel toezicht in verband met de uitvoering
van Richtlijn nr. 2005/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 16 november 2005 betreffende herverzekering en houdende
wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG van de Raad en van Richtlijnen
98/78/EG en 2002/83/EG (PbEU L 323)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING A.Algemeen    1.Inleiding 2.De richtlijn herverzekering 3.De huidige praktijk en wenselijkheid
van direct wettelijk toezicht op herverzekeraars 4.Gevolgen voor de Nederlandse regelgeving 5.Wijze van implementeren 6.Administratieve lasten 7.Ingewonnen adviezen    B.Artikelsgewijze toelichting    Bijlage 1. Artikelen waarvan
de inhoud wordt gewijzigd als gevolg van de uitbreiding van de begrippen «verzekeraar»
en «verzekering» Bijlage 2. Transponeringstabel A. ALGEMEEN1. InleidingDit wetsvoorstel strekt tot uitvoering van Richtlijn nr. 2005/68/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 16 november
2005 betreffende herverzekering en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG
en 92/49/EEG van de Raad en van Richtlijnen 98/78/EG en 2002/83/EG van het
Europees Parlement en de Raad (PbEU L 323) (hierna te noemen «de richtlijn»).
De richtlijn geeft uitvoering aan enkele voorstellen uit het «Actieplan
voor Financiële Diensten» van de Europese Unie ter verwezenlijking
van een geïntegreerde markt. Het actieplan benadrukt de belangrijke rol
van de financiële sector voor groei en werkgelegenheid. De datum waarop
de implementatietermijn verstrijkt is 10 december 2007. Onder herverzekering wordt verstaan een overdracht van risico van een
directe verzekeraar naar een herverzekeraar, of van de ene herverzekeraar
naar een andere herverzekeraar. Herverzekering kan verschillende functies
vervullen: het overdragen van verzekeringstechnische risico’s, het creëren
van een grotere homogeniteit van de verzekeringsportefeuille, het verlagen
van het eigen vermogen als gevolg van de verlaging van de vereiste solvabiliteitsmarge
en het beschikbaar krijgen van middelen voor financieringsdoeleinden. Gemiddeld
wordt in de Europese Unie ongeveer 10% van de verzekeringspremies besteed
aan herverzekering. Een verschil in omvang bestaat tussen enerzijds schadeverzekeraars,
die ongeveer 18% van de premies besteden aan herverzekering, en anderzijds
levensverzekeraars die circa 3% van de premies besteden aan herverzekering.
Hierna zullen levensverzekeraars, schadeverzekeraars en natura-uitvaartverzekeraars
ook worden aangeduid met de term «directe verzekeraars»,Hoewel een nauwe band bestaat met de directe verzekeringsbranche, heeft
de herverzekeringsector specifieke karakteristieken. Een wezenlijk onderscheid
is dat herverzekering een activiteit tussen professionele partijen is. Een
herverzekeraar heeft geen rechtstreekse contractuele betrekking met de oorspronkelijk
verzekerde polishouder: de consument. De oorspronkelijk verzekerden kunnen
bij het verhalen van vorderingen ook geen recht doen gelden ten aanzien van
de activa van de herverzekeraar. Een ander verschil is dat de verzekeringsportefeuilles
van herverzekeraars vergeleken met die van directe verzekeraars gevarieerder
zijn, zowel door een grotere geografische spreiding als door een grotere diversiteit
in verzekerde risico’s. Kenmerkend voor herverzekeraars is verder dat
zij mede gespecialiseerd zijn in de dekking voor schade die voortvloeit uit
extreme gebeurtenissen zoals orkanen, overstromingen en epidemieën.De omvang van de herverzekeringsmarkt hangt af van de maatstaf. Op basis
van netto ontvangen herverzekeringspremies schatte de internationale vereniging
van verzekeringstoezichthouders, de International Association of Insurance
Supervisors (hierna: IAIS) het volume van de wereldwijde herverzekeringsmarkt
in 2004 op $132,5 miljard. Op basis van bruto ontvangen herverzekeringspremies,
dat wil zeggen exclusief retrocessie, bedroeg het volume volgens de IAIS $169
miljard.1 De mondiale herverzekeringsmarkt wordt
gedomineerd door herverzekeraars met zetel in de Verenigde Staten, staten
in het Caraïbisch gebied en Europa, die op basis van bruto ontvangen
premies in 2004 ieder ongeveer de helft van het mondiale premievolume voor
hun rekening namen. Onder «retrocessie» wordt verstaan de overeenkomst
waarbij een herverzekeraar een gedeelte van het door hem herverzekerde risico,
tegen betaling van premie, op zijn beurt aan een andere herverzekeraar overdraagt.In Europa zijn de grootste herverzekeraars gevestigd in Zwitserland en,
binnen de Europese Unie, in Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk.
In Luxemburg en Ierland bevinden zich de meeste «herverzekeringscaptives»
van de Europese Unie. Een «herverzekeringscaptive» heeft twee
eigenschappen. In de eerste plaats is een herverzekeringscaptive dochter van
een financiële onderneming niet zijnde een verzekeraar, of van een niet-financiële
onderneming, dan wel maakt hij deel uit van een groep in de zin van artikel
3:289, onderdeel e, waarvan een verzekeraar deel uitmaakt. In de tweede plaats
houdt een herverzekeringscaptive zich bezig met – in de woorden van
de richtlijn – het verschaffen van herverzekeringsdekking ten aanzien
van de risico’s van de onderneming of ondernemingen, of groep waartoe
zij behoort. Zie ook hierna, onder de kopjes en subkopjes «2. De richtlijn
herverzekering», onderscheidenlijk «Inhoud» en C. «Herverzekeringscaptives». De Nederlandse herverzekeringsindustrie is relatief klein. Volgens tellingen
van de Nederlandsche Bank (hierna: DNB) ultimo 2006 richten 23 financiële
ondernemingen met zetel in Nederland en een geschat bruto premie-inkomen van
iets minder dan € 1,5 miljard zich specifiek op herverzekering.
Hiervan zijn er zes een interne herverzekeraar, dat wil zeggen: een onderneming,
die deel uitmaakt van een verzekeringsgroep en als herverzekeraar optreedt
van groepsrisico’s, negen een herverzekeringscaptive, en acht een «echte»
herverzekeraar, ook wel professionele herverzekeraar genoemd. De verwachting
is dat 18 herverzekeraars onder het wetsvoorstel zullen vallen. Dat dat er
geen 23 zullen zijn komt doordat van sommige herverzekeraars een zetelverplaatsing
wordt verwacht, en omdat 4 herverzekeraars thans geen activiteiten meer verrichten
en op grond van artikel 62 van de richtlijn buiten het toezicht blijven, alsmede
doordat het voornemen is de Nederlandse Herverzekeringsmaatschappij voor Terrorismeschaden
N.V. aan te wijzen, waardoor deze herverzekeraar evenmin onder de wet valt
(zie de artikelsgewijze toelichting onder B, met betrekking tot artikel 1:6a).2. De richtlijn herverzekeringDe richtlijnIn de Europese Unie bestond tot de inwerkingtreding van de richtlijn geen
communautaire regelgeving voor het toezicht op herverzekeraars. In sommige
lidstaten stonden herverzekeraars niet onder toezicht. In sommige andere lidstaten
was dit wel het geval, maar bestonden er verschillen per lidstaat in de nationale
toezichtnormen. Het ontbreken van geharmoniseerde regelgeving brengt voor
directe verzekeraars onzekerheden met zich mee en voor directe verzekeraars
is het moeilijker om zich bij de keuze van een herverzekeraar uitsluitend
door overwegingen van prudentie en efficiëntie te laten leiden. Dat is
nadelig voor polishouders van deze directe verzekeraars omdat deze verzekeraars
de hogere kosten van herverzekering, veroorzaakt door het ontbreken van harmonisatie,
aan hun polishouders doorberekenen. De Europese herverzekeringssector heeft
eveneens belang bij de komst van geharmoniseerde wetgeving omdat herverzekeraars
efficiënter kunnen werken wanneer bijvoorbeeld niet langer in sommige
lidstaten onderpandeisen bestaan die een optimale benutting van middelen in
de weg staan. Ook maakt geharmoniseerde wetgeving het gemakkelijker om met
derde landen te onderhandelen, bijvoorbeeld over wederzijdse erkenning. Geharmoniseerde
wetgeving versterkt de positie van de Europese Unie in internationale handelsbesprekingen.
Om deze redenen heeft de herverzekeringssector herhaaldelijk bij de Europese
Commissie aangedrongen om tot wetgeving op dit terrein te komen.DoelHet doel van de richtlijn is toezicht op herverzekeraars te introduceren.
De richtlijn schrijft minimumnormen voor, waarbij lidstaten de mogelijkheid
hebben om aanvullende criteria te hanteren. In haar aanpak bij het opstellen
van de richtlijn heeft de Europese Commissie gekozen voor een versnelde procedure,
waarbij de regels voor herverzekeraars zijn gebaseerd op bestaande Europese
richtlijnen voor directe verzekeraars1, ook al
zijn deze richtlijnen, vooral in de formulering van solvabiliteitseisen enigszins
verouderd. De overweging hierbij was dat de richtlijn gezien moet worden als
een overgangsregime totdat met de richtlijn «Solvency II»–
die nog niet tot stand is gekomen – voor de gehele verzekeringssector
een moderner toezichtregime wordt ingevoerd. InhoudDe richtlijn is gebaseerd op twee beginselen: het beginsel van «home
country control» en het daarmee nauw verwante beginsel van «single
licence». Deze twee beginselen komen erop neer dat:1) toezicht wordt gehouden op de herverzekeraar in de lidstaat waar die
herverzekeraar zijn zetel heeft (ook wel de «lidstaat van herkomst»
genoemd), en2) een herverzekeraar die eenmaal een vergunning heeft, afgegeven door
de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar deze zijn zetel heeft, activiteiten
mag verrichten in iedere andere lidstaat van de Europese Unie. Overeenkomstig
de richtlijn afgegeven vergunningen worden dus wederzijds erkend. Daarnaast
zijn in de richtlijn bepalingen opgenomen over de samenwerking en uitwisseling
van informatie tussen de betrokken bevoegde autoriteiten van de lidstaten.
Dit bevordert een effectief Europees toezichtregime. Verder bevat de richtlijn
prudentiële regels voor de solvabiliteit en de technische voorzieningen,
evenals regels voor de verslaggeving en het beleggen van activa.De richtlijn wijzigt niet de richtlijn financiële conglomeraten.1 Het ligt in de rede te veronderstellen dat dat onbewust
is nagelaten. Bij de implementatie van de richtlijn herverzekeraars is uitgegaan
van de hypothese waarin de richtlijn financiële conglomeraten aan de
richtlijn herverzekeraars is aangepast.Hieronder wordt specifiek ingegaan op de solvabiliteitseisen, activa ter
dekking van technische voorzieningen en herverzekeringscaptives.A. SolvabiliteitseisenHerverzekeraars moeten beschikken over aan een vereiste solvabiliteitsmarge,
dat wil zeggen beschikken over eigen vermogen dat als buffer dient om ongunstige
ontwikkelingen in het bedrijfsklimaat op te vangen, zodat zij ook bij onvoorziene
en voorziene maar nog niet opgetreden risico’s aan hun verplichtingen
kunnen voldoen. De solvabiliteitseisen voor schadeherverzekeringsactiviteiten
zijn gebaseerd op de regels die van toepassing zijn op directe schadeverzekeraars.
Verder geeft de richtlijn hier de mogelijkheid tot verhoging van de minimumeisen
via de comitologieprocedure.De solvabiliteitsvereisten voor levensherverzekeringsactiviteiten zijn
eveneens gebaseerd op de regelgeving voor directe schadeverzekeraars. In de
praktijk blijkt dat het risicoprofiel van levensherverzekeraars meer verwantschap
vertoont met directe schadeverzekering dan met directe levensverzekering.
De reden hiervoor is dat levensverzekeraars vooral het overlijdensrisico dat
zij met hun polissen lopen herverzekeren, alsmede dat levensherverzekeraars
in de regel geen levensverzekeringen herverzekeren waarbij het spaarelement
een belangrijke rol speelt en waarbij de verzekeraar de premies dus belegt,
het zogeheten lang leven risico, terwijl zij het beleggingsrisico niet of
nauwelijks herverzekeren. Aangezien de solvabiliteitseisen voor levensverzekeraars
gebaseerd zijn op de combinatie van overlijdens- en beleggingsrisico zou het
kopiëren van deze eis voor levensherverzekeraars tot onnodig hoge solvabiliteitseisen
hebben geleid. De solvabiliteitseisen voor schadeverzekeraars sluiten beter
aan bij het overlijdensrisico, dat de portefeuille van levensherverzekeraars
kenmerkt. Deze eisen leiden bovendien tot een solvabiliteitsmarge die past
bij een hoge kredietwaardigheid op de kapitaalmarkt als wordt uitgegaan van
de criteria die toonaangevende kredietbeoordelaars hanteren voor herverzekeraars.B. Regels voor belegging van activa ter dekking van
de technische voorzieningenDe richtlijn geeft herverzekeraars in beginsel vrijheid van beleggen van
de activa die zij ter dekking van mogelijke schadegevallen aanhouden
mits dit verantwoord ofwel prudent gebeurt. Deze kwalitatieve benadering,
die internationaal bekend staat als het «prudent person»-beginsel,
is overgenomen uit de richtlijn voor pensioeninstellingen. De richtlijn geeft
daarmee een grotere beleggingsvrijheid dan de richtlijnen voor directe verzekeraars.
Daarenboven noemt de richtlijn enkele aanvullende kwantitatieve beperkingen
voor de beleggingsportefeuille die lidstaten als optie kunnen toepassen op
herverzekeraars met zetel in hun land. Deze kwantitatieve beperkingen zijn
afgeleid uit de richtlijnen voor directe verzekeraars. In dit wetsvoorstel
wordt geen gebruik gemaakt van deze optie voor aanvullende kwantitatieve beleggingsbeperkingen.C. HerverzekeringscaptivesNu in de wet zelf geen regels worden opgenomen die specifiek betrekking
hebben op «herverzekeringcaptives», zal deze categorie herverzekeraars
worden aangeduid met de Engelse term «captive», zoals ook gebeurt
in de Nederlandstalige versie van de richtlijn. Herverzekeringscaptives beperken
zich tot het dekken van de risico’s van de onderneming, of groep van
ondernemingen, waartoe zij behoren, waarbij het veelal kleine of middelgrote
herverzekeraars betreft. Een herverzekeringscaptive is een herverzekeraar
die eigendom is van de originele verzekerde of verzekerden, veelal een multinational,
die echter zelf geen verzekeraar kan zijn. Een herverzekeringscaptive wordt
gebruikt om specifieke groepsrisico’s, zoals industriële complexen,
te herverzekeren die op de traditionele herverzekeringsmarkt moeilijk of tegen
hogere kosten te herverzekeren zijn. Aangezien de originele polishouders doorgaans
kapitaalkrachtige multinationals zijn, hebben de meeste herverzekeringscaptives
een lager risicoprofiel waardoor de richtlijn heeft bepaald dat deze categorie
een lager bedrag mag aanhouden als minimum garantiefonds. Deze bepaling geeft
industriële groepen de mogelijkheid zich relatief goedkoop te verzekeren
en voorkomt dat het garantiefonds een te groot beslag op de bedrijfsvoering
legt.Tijdens de periode voor formele consultatie is uit de sector mondeling
commentaar ontvangen. Dit commentaar kwam erop neer dat werd gepleit voor
een lichter regime voor captives dan voor «gewone» herverzekeraars,
in het bijzonder op het terrein van solvabiliteitsvoorschriften alsmede de
voorschriften inzake de betrouwbaarheid van de aanvrager of houder van een
verklaring van geen bezwaar die op grond van zijn gekwalificeerde deelneming
het beleid van de betrokken onderneming zou kunnen bepalen of mede bepalen
of zou bepalen of mede bepalen. De richtlijn biedt alleen ruimte om een lichter
regime in te voeren met betrekking tot de solvabiliteitsvoorschriften: zie
artikel 40, tweede lid, tweede alinea van de richtlijn, alsmede de punten
11 en 29 van de considerans bij de richtlijn. Indien wordt besloten tot een
lagere eis met betrekking tot het minimum garantiefonds, zal dat nader worden
uitgewerkt in het Besluit prudentiële regels Wft. Met betrekking tot
de betrouwbaarheidsvoorschriften biedt de richtlijn die mogelijkheid niet.
Ten overvloede wijs ik op artikel 12, vierde lid, van het Besluit Markttoegang
financiële ondernemingen Wft, waarin is bepaald dat geen gegevens behoeven
te worden overgelegd ten aanzien van personen wier betrouwbaarheid voor de
toepassing van de wet door een toezichthouder reeds is vastgesteld.3. De huidige praktijk en wenselijkheid van direct
wettelijk toezicht op herverzekeraarsHerverzekeraars staan thans niet onder direct wettelijk toezicht in Nederland.
Wel wordt het beleid van een herverzekeraar betrokken bij het toezicht op
de directe verzekeraar. De directe verzekeraar verstrekt aan DNB gegevens
over zijn herverzekeringsbeleid door middel van de jaarlijks in
te dienen verslagstaten, bij periodieke onderzoeken door DNB ter plaatse bij
de verzekeraar en tijdens periodiek overleg. Bij de analyse van de aldus verstrekte
gegevens besteedt DNB onder meer aandacht aan de spreiding van risico’s
over herverzekeraars. Nagegaan wordt of de herverzekeraars te goeder naam
en faam bekend zijn. Voorts wordt aandacht besteed aan het technisch resultaat
op de herverzekering voor een individuele herverzekeraar in verband met de
continuïteit van de relatie tussen de directe verzekeraar en de herverzekeraar,
aan de samenstelling en egaliserende werking van het herverzekeringsprogramma
en aan de voorwaarden van het herverzekeringscontract. Bij dit alles blijft
de beoordeling van de verzekeraar echter het uitgangspunt en wordt de herverzekeraar
niet rechtstreeks gecontroleerd.Ofschoon er dus wel enig zicht is bij DNB op de herverzekeraars, biedt
het huidige toezichtskader onvoldoende mogelijkheden om in te grijpen in situaties
waarin herverzekeraars in financiële problemen raken of dreigen te geraken.
Nederland heeft dan ook het initiatief van de Europese Unie om een richtlijn
inzake toezicht op herverzekeraars toegejuicht. Dit klemt des te meer nu het
schadeverloop in tijden van toenemende wereldwijde terroristische dreiging
en frequentere natuurrampen herverzekeraars mogelijk in de problemen kan brengen.
Mede daardoor is de concurrentie tussen herverzekeraars feller geworden. Deze
ontwikkelingen vragen een verhoogde aandacht van de toezichthouder.Het is overigens niet zo dat herverzekeraars thans op geen enkele wijze
onder een vorm van wettelijk toezicht vallen. Herverzekeraars die deel uitmaken
van een groep vallen in Nederland al onder het aanvullende groepstoezicht.
In het kader van dat toezicht maken zij een fictieve aanvullende solvabiliteitsberekening
die gebaseerd is op de huidige solvabiliteitseisen voor schadeverzekeraars.4. Gevolgen voor de Nederlandse wetgevingAls gevolg van het omzetten van de richtlijn in Nederlandse wetgeving,
zal een direct toezicht op herverzekeraars worden geïntroduceerd. Uitgangspunt
is dat bij de implementatie niet verder moet worden gegaan dan waartoe de
richtlijn verplicht. In de richtlijn voorkomende mogelijkheden om lichtere
eisen te stellen dan de standaardeisen, worden benut; van facultatieve bepalingen
in de richtlijn wordt terughoudend gebruik gemaakt.Bij de implementatie zijn de volgende inhoudelijke keuzes gemaakt.– gedragstoezicht: Op herverzekeraars
zal geen gedragstoezicht worden uitgeoefend. Herverzekeraars handelen uitsluitend
met professionele wederpartijen die hun eigen belangen kunnen behartigen.
Consumentenbescherming is niet aan de orde.– herverzekeringscaptives: De hierboven
reeds ter sprake gebrachte herverzekeringscaptives vallen onder de in de richtlijn
opgenomen definitie van «herverzekeringsonderneming». De Nederlandse
wetgever heeft in dat opzicht dan ook geen keuze. Wel bestaat de mogelijkheid
om, op grond van artikel 40 van de richtlijn, te bepalen dat het minimumgarantiefonds
voor herverzekeringscaptives lager mag zijn dan voor «gewone»
herverzekeraars, te weten een minimum van € 1 000 000
in plaats van € 3 000 000. Van deze mogelijkheid wordt
gebruik gemaakt teneinde industriële groepen de mogelijkheid te bieden
zich relatief goedkoop te herverzekeren. Dit leidt niet tot wijzigingen in
artikel 3:53 van de Wet op het financieel toezicht (hierna: ook Wft), het
artikel dat de grondslag biedt voor het stellen van eisen inzake het eigen
vermogen. Op grond van de huidige tekst van dat artikel worden de eisen met
betrekking tot minimum eigen vermogen uitgewerkt in het Besluit prudentiële
regels Wft. Op grond van de huidige wettekst kan in dat Besluit
voor verschillende typen financiële ondernemingen verschillende voorschriften
worden gegeven. Voor herverzekeringscaptives zal daarin een specifieke regel
worden opgenomen. Het is evenmin nodig een definitie van «herverzekeringscaptive»
op te nemen in de wet. In de richtlijn is wel een definitie opgenomen –
in artikel 2, eerste lid, onderdeel b, maar in het vervolg van de richtlijn
komt dit begrip slechts eenmaal voor: in artikel 40, tweede lid, tweede alinea.– financiële herverzekering:
In de richtlijn is onder het begrip «finite» een complexe definitie
opgenomen van financiële herverzekering. Hier zal de Nederlandse term
worden gebruikt: financiële herverzekering. Financiële herverzekering
is een niet-traditionele herverzekeringsvorm waarin naast een significante
overdracht van het verzekeringstechnische risico tevens het tijdsrisico of
beleggingsrisico wordt overgedragen aan de herverzekeraar. De overdracht van
het tijdsrisico komt onder meer tot uitdrukking in herverzekeringscontracten
met een meerjarige looptijd waarbij de jaarresultaten met elkaar verrekend
worden. Het beleggingsrisico kan bijvoorbeeld aan de herverzekeraar worden
overgedragen door middel van een verdiscontering van de schadevoorzieningen.
De premiebetaling is dan afhankelijk van de verwachte afwikkeling van de schade-uitloop
waarbij de intrestvergoeding over de afgedragen herverzekeringspremie vaak
vast ligt evenals de maximale aansprakelijkheid van de herverzekeraar. Indien
er onvoldoende verzekeringstechnisch risico wordt overgedragen is er geen
sprake van financiële herverzekering maar van een financieringsconstructie
die door beide partijen (boekhoudkundig) als lening verantwoord moet worden.In beginsel gelden de voor herverzekering gestelde regels ook voor financiële
herverzekering. De richtlijn biedt lidstaten in artikel 45 evenwel de mogelijkheid
om ten aanzien van bepaalde aspecten regels te stellen die afwijken van de
regels voor «gewone» herverzekering. Het betreft regels inzake:– verplichte voorwaarden die in alle gesloten overeenkomsten moeten
worden opgenomen;– deugdelijke administratieve procedures en boekhoudprocedures,
adequate interne controlemechanismen en vereisten op het gebied van risicobeheer;– boekhoudeisen, alsmede prudentiële en statistische informatie-eisen;– technische voorzieningen die adequaat, betrouwbaar en objectief
zijn;– belegging in activa om de technische voorzieningen te dekken;
en– solvabiliteitsmarge.Voorgesteld wordt geen speciale regels inzake bovenstaande onderwerpen
met betrekking tot de bedrijfsvoering rondom financiële herverzekeringsvormen
in te voeren aangezien de huidige regels vooralsnog voldoende houvast lijken
te bieden om adequaat toezicht te kunnen houden op de beheersing van de aan
financiële herverzekering gerelateerde inherente risico’s.Een en ander leidt ertoe dat de herverzekeringsvorm financiële herverzekering,
die slechts incidenteel wordt toegepast, en het daarop betrekking hebbende
artikel 45 in de richtlijn niet nopen tot aanpassingen van de wet. Zou in
de toekomst toch worden besloten tot speciale regels betreffende financiële
herverzekering, dan behoeft de wet niet te worden aangepast. Deze speciale
regels kunnen in het Besluit prudentiële regels Wft worden neergelegd.– entiteiten voor risico-acceptatie:
Op het terrein van de herverzekering komen zogeheten «special purpose
reinsurance vehicles» of «special purpose vehicles» voor,
welke laatste term in de richtlijn wordt gebruikt. In het wetsvoorstel wordt
hiervoor de term «entiteit voor risico-acceptatie» gehanteerd,
dat betrekking heeft op een volledig gefinancierde onderneming
die louter wordt gebruikt om specifieke verzekeringsrisico’s af te dekken
op de kapitaalmarkt. De entiteit voor risico-acceptatie, meestal opgericht
door een levensverzekeraar, schadeverzekeraar of herverzekeraar, geeft vermogenstitels
uit, waarvan het rendement is gekoppeld aan het verwachte schadeverloop van
de gebundelde verzekeringsrisico’s. Indien de risico-overdracht betrekking
heeft op natuurrisico’s worden vermogenstitels, veelal obligaties, ook
wel «catastrophe bonds» of «cat bonds» genoemd. Wanneer
het nauwkeurig omschreven risico zich heeft verwezenlijkt, betaalt de entiteit
voor risico-acceptatie eerst aan haar eigen verzekerden en pas daarna gaat
zij over tot het terugbetalen van bedoelde leningen, geheel of gedeeltelijk,
afhankelijk van hoeveel zij nog heeft. De overneming van de verzekerde risico’s
ligt aldus tussen de activiteiten van een herverzekeraar en die van een kredietinstelling
in. Deze weg wordt voornamelijk gebruikt bij risico’s die weinig voorkomen
maar wel, àls ze voorkomen, grote schade aanrichten. In de richtlijn
is de techniek van de entiteit voor risico-acceptatie niet gedefinieerd als
een vorm van herverzekering. De richtlijn laat lidstaten vrij te besluiten
al dan niet entiteiten voor risico-acceptatie toe te staan. De richtlijn schrijft
evenwel in artikel 46 voor dat, indien een lidstaat besluit entiteiten voor
risico-acceptatie toe te staan, die lidstaat een vergunning voor markttoetreding
eist, en dat die lidstaat regels stelt ten aanzien van:– de reikwijdte van de vergunning;– de verplichte voorwaarden die in alle gesloten overeenkomsten
moeten voorkomen;– de betrouwbaarheid en adequate beroepskwalificaties van de personen
die de entiteit voor risico-acceptatie leiden;– betrouwbaarheids- en deskundigheidseisen voor aandeelhouders of
leden met een gekwalificeerde deelneming in de entiteit voor risico-acceptatie;– deugdelijke administratieve procedures en boekhoudprocedures,
adequate interne controlemechanismen en vereisten op het gebied van risicobeheer;– boekhoudeisen, alsmede prudentiële en statistische informatie-eisen;
en– solvabiliteitseisen.Voor zover bekend komen op dit moment geen entiteiten voor risico-acceptatie
voor in Nederland. Om wel de mogelijkheid te bieden dat van entiteiten voor
risico-acceptatie gebruik wordt gemaakt, wordt voorgesteld om regels dienaangaande
te introduceren. De prudentiële eisen zullen lichter zijn dan die welke
aan herverzekeraars worden gesteld, omdat entiteiten voor risico-acceptatie
onder andere vanwege de volledige financiering een lager risicoprofiel hebben
dan de herverzekeraars. Zie ook de artikelsgewijze toelichting, bij de toelichting
op de definitie van «entiteit voor risico-acceptatie».– tegenover technische voorzieningen staande
activa: In artikel 34, eerste lid, van de richtlijn worden kwalitatieve
eisen gesteld met betrekking tot de belegging van de activa die tegenover
de technische voorzieningen staan. Het vierde lid van genoemd artikel biedt
de lidstaten daarenboven de mogelijkheid kwantitatieve eisen te stellen. Voorgesteld
wordt om geen extra eisen te stellen aan de herverzekeraar.– insolventie: Herverzekeraars
vallen niet onder de richtlijn betreffende de sanering en liquidatie van verzekeringsondernemingen
(richtlijn nr. 2001/17/EG). Zij vallen evenmin onder de Insolventieverordening,
aangezien daarvan alle verzekeraars zijn uitgesloten (Verordening EG nr. 1346/2000).
De richtlijn herverzekering geeft slechts het verbod in nationale liquidatieprocedures
onderscheid te maken tussen enerzijds vorderingen die voortvloeien uit overeenkomsten
die zijn gesloten door een bijkantoor of in het kader van het vrij verkeer
van diensten en anderzijds vorderingen die voortvloeien uit andere
herverzekeringsovereenkomsten van de insolvente herverzekeraar. Voorgesteld
wordt dat de artikelen betreffende de noodregeling van toepassing worden verklaard
op herverzekeraars, met twee uitzonderingen. In de eerste plaats kan een herverzekeraar
met zetel buiten Nederland worden onderworpen aan een territoriale procedure
indien hij een in Nederland gelegen bijkantoor heeft. De op grond van richtlijn
nr. 2001/17/EG geldende onmogelijkheid om verzekeraars te onderwerpen
aan een territoriale procedure, geldt niet voor herverzekeraars. Indien een
territoriale procedure in Nederland wordt geopend, geldt niet de Insolventieverordening,
maar artikel 2, vierde lid, Faillissementswet. Of andere staten de opening
van een dergelijke procedure erkennen, hangt af van het nationale recht van
die staten. De tweede uitzondering is dat de rangregeling van vorderingen
op een verzekeraar, opgenomen in artikel 3:198 Wft, niet geldt ingeval een
herverzekeraar is onderworpen aan de noodregeling. Deze voorrangsregeling
is bedoeld om polishouders van een directe verzekeraar te beschermen. Bij
herverzekeraars is de wederpartij altijd een professionele partij, zodat deze
bescherming niet nodig is. Artikel 3:198 behoeft hiervoor niet te worden aangepast:
in het artikel wordt niet het woord «verzekeraar» gebruikt, maar «schadeverzekeraar»,«levensverzekeraar»
en «natura-uitvaartverzekeraar».– opvangregelingDe bepalingen die betrekking hebben op de opvang van in problemen verkerende
levensverzekeraars worden niet uitgebreid tot herverzekeraars, ook niet tot
levensherverzekeraars. De wederpartij van een herverzekeraar is niet een consument
die bescherming behoeft. Zelfs indien een levensherverzekeraar in financiële
problemen zou geraken, dan nog ondervindt de consument daar niet of nauwelijks
direct nadeel van. Indien immers zijn levensverzekeraar in de problemen zou
raken als gevolg van de problemen van de levensherverzekeraar, dan zal die
levensverzekeraar worden opgevangen door een opvanginstelling.– verzekeringnemerHet begrip «verzekeringnemer» is nu niet gedefinieerd, en
dat blijft ook zo. De directe verzekeraars die een overeenkomst van herverzekering
sluiten, worden op hun beurt «verzekeringnemer». Uit de context
is steeds duidelijk wat onder «verzekeringnemer» wordt verstaan;
zie als voorbeeld de definitie van «premie».– in andere staten gelegen bijkantoren van
herverzekeraars met zetel in NederlandIn het wetsvoorstel zijn geen bepalingen opgenomen betreffende het uitoefenen
door een herverzekeraar met zetel in Nederland van zijn bedrijf door middel
van een bijkantoor of dienstverrichting in een andere staat. Wat betreft bijkantoren
en dienstverrichting in andere lidstaten van de Europese Unie bevat de richtlijn
slechts twee artikelen betreffende het recht van vestiging en het vrij verrichten
van diensten, te weten de artikelen 47 en 48. Deze artikelen schrijven niet
voor dat eisen worden gesteld aan het uitoefenen van het bedrijf van herverzekeraar
door middel van een bijkantoor of dienstverrichting in een andere lidstaat,
dus ook niet een notificatieprocedure.De Principles Applicable to the Supervision of International
Insurers and Insurance Groups and Their Cross-Border Business Operations (Insurance
Concordat) van de International Association of Insurance Supervisors
(ook: IAIS), opgesteld in december 1999, spelen geen rol. Deze beginselen
hebben betrekking op het toezicht op grensoverschrijdende activiteiten van
directe verzekeraars. In punt 3 van de Introduction
van deze Principles worden herverzekeraars uitdrukkelijk
van de werking van deze beginselen uitgesloten. Dat geen bepalingen worden voorgesteld met betrekking tot het uitoefenen
van het bedrijf van herverzekeraar door middel van een bijkantoor of dienstverrichting
in een andere staat, betekent overigens niet dat DNB in het geheel geen zicht
zou hebben op grensoverschrijdende activiteiten van herverzekeraars met zetel
in Nederland. Uit de staten die periodiek door herverzekeraars aan DNB moeten
worden overgelegd, wordt het DNB kenbaar welke grensoverschrijdende activiteiten
door een herverzekeraar worden ondernomen.5. Wijze van implementerenDe richtlijn wordt geïmplementeerd in de Nederlandse regelgeving
door de Wft aan te passen. In de eerste plaats wordt de definitie van «verzekeraar»
zodanig gewijzigd dat daaronder ook herverzekeraars vallen. Daarmee wordt
een groot aantal artikelen van de Wft van toepassing op herverzekeraars. Op
de consequenties daarvan wordt in Bijlage 1 nader ingegaan. Met betrekking
tot sommige artikelen wordt vervolgens hierop een uitzondering gemaakt en
bepaald dat zij niet van toepassing zijn op herverzekeraars. In het Deel markttoegang
wordt een aparte afdeling met betrekking tot herverzekeraars opgenomen. In
dat Deel wordt thans onderscheid gemaakt tussen de verschillende typen directe
verzekeraars (levensverzekeraars, schadeverzekeraars en natura-uitvaartverzekeraars).
In genoemd Deel komen de herverzekeraars niet voor, hetgeen noopt tot de toevoeging
van een aparte regeling met betrekking tot herverzekeraars. In dat Deel wordt
eveneens een regeling opgenomen met betrekking tot entiteiten voor risico-acceptatie.
In het Besluit Markttoegang financiële ondernemingen Wft zullen de gegevens
worden genoemd die moeten worden overgelegd bij de aanvraag van een vergunning.
Als gevolg van het onderbrengen van het begrip «herverzekeraar»
onder de definitie van «verzekeraar» zal het Besluit prudentiële
regels Wft geen grote wijzigingen behoeven te ondergaan om toch van toepassing
te zijn op herverzekeraars. In de door DNB op te stellen toezichthouderregels
zullen wel bepalingen worden opgenomen die speciaal voor herverzekeraars gelden.Als gevolg van het opnemen van het begrip «herverzekeraar»
in de definitie van «verzekeraar» wordt een groot aantal artikelen
van de richtlijn geïmplementeerd. Alle artikelen waarin het woord «verzekeraar»
voorkomt, worden door de uitbreiding van de definitie van toepassing op herverzekeraars,
tenzij daarop in dit wetsvoorstel een uitzondering wordt gemaakt. Aangezien
het begrip «verzekeraar» op zijn beurt weer is opgenomen in de
definitie van het begrip «financiële onderneming», worden
ook de artikelen die van toepassing zijn op financiële ondernemingen
van toepassing op herverzekeraars. In dit verband wordt verwezen naar de transponeringstabel
die als bijlage bij deze memorie van toelichting is gevoegd. De uitbreiding
van de definitie behoort niet overal ertoe te leiden dat onder «verzekeraar»
tevens «herverzekeraar» wordt verstaan. Als voorbeeld kan worden
genoemd de bepalingen waarin wordt verwezen naar «vertegenwoordiger
van een verzekeraar». Dit wordt opgelost door de reeds bestaande definitie
van «vertegenwoordiger van een verzekeraar» aan te passen.Hieronder wordt ingegaan op de gevolgen van de uitbreiding van de definitie
van «verzekeraar». Uiteengezet wordt welke richtlijnartikelen
door de uitbreiding van de wettelijke definitie worden geïmplementeerd.De in artikel 2, eerste lid, van de richtlijn opgenomen definities van «bijkantoor», «vestiging», «gekwalificeerde
deelneming» en «financiële onderneming» zijn reeds
opgenomen in de wet; deze begrippen verwijzen door de uitbreiding van de definitie
van «verzekeraar» mede naar herverzekeraars. De in artikel 2, eerste lid, van de richtlijn opgenomen definities van «lidstaat
van herkomst», «lidstaat van het bijkantoor», «zeggenschap», «moederonderneming», «dochteronderneming», «bevoegde
autoriteiten», en «nauwe banden» zijn als zodanig niet opgenomen
in de wet, maar maken materieel wel deel uit van de wet, als gevolg van de
wijze waarop de richtlijn levensverzekering en de richtlijnen schadeverzekering –
waarin deze definities eveneens zijn opgenomen – is geïmplementeerd.Hetzelfde geldt voor artikel 2, tweede lid, tweede en derde alinea van
de richtlijn. Andere in de richtlijn opgenomen definities, in het bijzonder
die van «herverzekeringscaptive», «special purpose vehicle»
en «finite herverzekering» worden niet door de uitbreiding van
de definitie bestreken. Van de drie genoemde definities behoeft alleen het
begrip «special purpose vehicle» te worden opgenomen in de wet,
hetgeen is gebeurd door de voorgestelde definitie van «entiteit voor
risico-acceptatie». De andere twee begrippen behoeven niet in de wet
te worden gedefinieerd; voor deze twee typen onderneming worden in de wet
geen specifieke regels gegeven. Dat zal wel gebeuren op AMvB-niveau. De kwestie
of in de diverse besluiten een definitie zal moeten worden opgenomen is afhankelijk
van de vraag hoe vaak deze begrippen daarin zullen worden gehanteerd.De uitbreiding van de definitie van «verzekeraar» leidt niet «automatisch»
tot de implementatie van de artikelen 3 en 4 van de richtlijn, die de markttoegang
betreffen. Deze artikelen worden zelfstandig geïmplementeerd.Artikel 5, eerste lid, van de richtlijn, met betrekking tot de rechtsvorm
van de herverzekeraar, wordt door de uitbreiding van de definitie geïmplementeerd
in artikel 3:20 van de wet. Artikel 5, tweede lid, behoeft geen implementatie.Bij de artikelen 6, 7 en 8 past een opmerking vooraf. In de richtlijn
wordt een andere systematiek dan in de wet gevolgd met betrekking tot de eisen
waaraan moet zijn voldaan in het kader van de markttoegang, en waaraan ook
tijdens het lopend toezicht moet worden voldaan. In de richtlijn worden in
Titel II vereisten gesteld waaraan een aanvrager moet voldoen in het kader
van markttoegang. Deze vereisten worden niet als zodanig gesteld in Titel
III, die betrekking heeft op het lopend toezicht. Wel wordt in artikel 44,
eerste lid, aanhef en onderdeel b van de richtlijn, bepaald dat de vergunning
moet worden ingetrokken wanneer niet langer aan de toegangsvoorwaarden wordt
voldaan. In de systematiek van de richtlijn kan uit die laatste bepaling worden
afgeleid dat ook tijdens lopend toezicht aan de vereisten, gesteld in Titel
II, moet zijn voldaan, overigens iets wat ook zonder die bepaling in de rede
had gelegen.In de wet worden de eisen waaraan moet worden voldaan in het kader van
de markttoegang gesteld in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen
door te verwijzen naar het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen,
en worden de eisen waaraan moet worden voldaan tijdens het lopend toezicht
geformuleerd in het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen.
Dit verschil in systematiek brengt met zich mee dat sommige bepalingen in
Titel II van de richtlijn, in het bijzonder de artikelen 6, 7 en 8, alhoewel
die Titel blijkens het opschrift slechts betrekking heeft op markttoegang,
moeten worden geïmplementeerd door bepalingen niet alleen in het Deel
Markttoegang financiële ondernemingen op te nemen of te wijzigen, maar
ook bepalingen in het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen.
Hieronder wordt met betrekking tot deze artikelen onder andere aandacht besteed
aan de gevolgen van de uitbreiding van de definitie voor artikelen in Deel
Prudentieel toezicht financiële ondernemingen. Daarnaast wordt volledigheidshalve
ook opgemerkt tot welke nieuwe bepalingen artikelen 6, 7 en 8 van de richtlijn
in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen hebben geleid. Artikel 6, onderdeel a, van de richtlijn, dat het verbod bevat andere
werkzaamheden te verrichten dan herverzekeringswerkzaamheden en daarmee samenhangende
verrichtingen, noopt tot aanpassing van artikel 3:36 van de wet ondanks het
feit dat in dat artikel reeds het woord «verzekeraar» is opgenomen.Artikel 6, onderdeel b, van de richtlijn dat voorschrijft dat de aanvrager
van een vergunning een programma van werkzaamheden dient over te leggen, heeft
uitsluitend betrekking op de markttoegang en zal met een nieuwe bepaling worden
geïmplementeerd in het Besluit Markttoegang financiële ondernemingen
Wft ter uitvoering van artikel 2:26b van de wet. Artikel 6, onderdeel c, van
de richtlijn met betrekking tot het minimumgarantiefonds, wordt wat betreft
de markttoegang met een nieuwe bepaling geïmplementeerd in artikel 2:26b,
eerste lid, onderdeel h, van de wet, en wat betreft het lopende toezicht door
artikel 3:53, eerste en vierde lid, van de wet als gevolg van de uitbreiding
van de definitie.Artikel 6, onderdeel d, van de richtlijn met betrekking tot de betrouwbaarheid
en deskundigheid, wordt, wat betreft de markttoegang, met een nieuwe bepaling
geïmplementeerd in artikel 2:26b, eerste lid, onderdelen a en b, van
de wet, en wat betreft het lopend toezicht in de artikelen 3:8 onderscheidenlijk
3:9 van de wet als gevolg van de uitbreiding van de definitie.Artikel 7, eerste lid, van de richtlijn, met betrekking tot de zeggenschapstructuur,
wordt, wat betreft de markttoegang, geïmplementeerd in artikel 2:26b,
eerste lid, onderdeel e, van de wet, en wat betreft het lopend toezicht, in
artikel 3:16, eerste lid, als gevolg van de uitbreiding van de definitie.Artikel 7, tweede lid, van de richtlijn, eveneens met betrekking tot de
zeggenschapstructuur, van de richtlijn wordt, wat betreft de markttoegang,
geïmplementeerd in artikel 2:26b, eerste lid, onderdeel e, en vereist,
wat betreft het lopend toezicht, een aanpassing van artikel 3:16, tweede lid.Artikel 7, derde lid, van de richtlijn, met betrekking tot de verstrekking
van gegevens over de zeggenschapstructuur, wordt, wat betreft de markttoegang,
geïmplementeerd in artikel 2:26b, vierde lid, en wat betreft het lopend
toezicht, in artikel 2:57, eerste lid, als gevolg van de uitbreiding van de
definitie.Artikel 8 van de richtlijn, met betrekking tot de plaats van het hoofdbestuur,
wordt geïmplementeerd, voor wat betreft de markttoegang, in artikel 2:26b,
eerste lid, onderdeel d, en, voor wat betreft het lopend toezicht, in artikel
3:15, eerste lid, als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar».Artikelen 9 en 10 van de richtlijn hebben betrekking op onderwerpen die
voor Nederland niet aan de orde zijn en behoeven geen implementatie. De uitbreiding
van de definitie is op dit punt niet relevant.Artikel 11 van de richtlijn betreft de uitwerking van de inhoud van het
programma van werkzaamheden dat moet worden overgelegd in het kader van de
vergunningaanvraag en zal worden geïmplementeerd in het Besluit Markttoegang
financiële ondernemingen. De uitbreiding van de definitie heeft op dit
punt geen gevolgen in de wet.Artikel 12 van de richtlijn heeft betrekking op de gekwalificeerde deelneming
in de herverzekeraar in het kader van de markttoegang. Artikel 12 van de richtlijn
wordt geïmplementeerd in artikel 2:26b, tweede en derde lid. Daarbij
is aansluiting gezocht bij het bestaande stelsel van de verklaringen van geen
bezwaar. Zie daarvoor de toelichting op artikel 2:26, tweede en derde lid.
Voor wat betreft het lopend toezicht wordt het volgende opgemerkt.
Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van«verzekeraar»
wordt artikel 3:95 ook van toepassing op herverzekeraars. In artikel 3:97,
dat betrekking heeft op gekwalificeerde deelnemingen in grote verzekeraars,
komt ook het woord«verzekeraar» voor. Zonder wijziging van dat
artikel zou het dus ook op herverzekeraars van toepassing worden. Dat is evenwel
ongewenst: zie de toelichting op dat artikel. Artikel 3:97 wordt om die reden
aangepast.Artikel 13 van de richtlijn geeft regels met betrekking tot het weigeren
van de vergunning, Dit wordt al in de Algemene wet bestuursrecht geregeld.
Dit wordt niet geraakt door de uitbreiding van de definitie. Aparte implementatie
is niet nodig.De materie die door artikel 14 van de richtlijn wordt geregeld –
raadpleging van de bevoegde autoriteiten van andere lidstaten – wordt
in artikel 1:60 geregeld met betrekking tot onder andere levensverzekeraars
en schadeverzekeraars, maar niet met betrekking tot het begrip «verzekeraar»,
zodat artikel 1:60 van de wet niet wordt geraakt door de uitbreiding van de
definitie en dus moet worden aangepast.Artikel 15, eerste lid, eerste alinea, van de richtlijn regelt de exclusieve
bevoegdheid van de toezichthoudende autoriteit van de lidstaat van herkomst.
In de wet volgt dat uit artikel 1:24 en – vooral – uit de systematiek
van de wet. Artikel 1:24 betreft «financiële ondernemingen»,
welk begrip ook verzekeraars omvat. Door de uitbreiding van de definitie vallen
herverzekeraars dus ook onder artikel 1:24.Artikel 15, eerste lid, tweede alinea, van de richtlijn geeft een bepaling
inzake samenwerking tussen de toezichthoudende autoriteiten van de lidstaat
van ontvangst en de lidstaat van herkomst. Afdeling 1.3.2 van de wet regelt
deze materie. In een aantal bepalingen van deze afdeling komt niet het begrip «verzekeraar»
voor, maar «levensverzekeraar» of «schadeverzekeraar».
De uitbreiding van de definitie van «verzekeraar» heeft dus voor
deze bepalingen geen betekenis, en zij zullen moeten worden aangevuld met
het begrip «herverzekeraar».Artikel 15, tweede lid, van de richtlijn van de wet bepaalt dat toezicht
moet worden gehouden op solvabiliteit, technische voorzieningen en de tegenover
de voorzieningen staande activa. De artikelen 3:53 (inzake minimum eigen vermogen),
3:57 (inzake solvabiliteit) en 3:67 (technische voorzieningen) van de wet
zien op «verzekeraars», zodat met de uitbreiding van de definitie
herverzekeraars onder de werking van deze artikelen zijn gebracht.Artikel 15, derde lid, van de richtlijn verbiedt dat toestemming wordt
onthouden aan een retrocessie-overeenkomst vanwege de soliditeit van de onderneming
waarmee de herverzekeraar een retrocessie-overeenkomst heeft gesloten. Op
grond van het systeem van de Nederlandse wet mag dat toch al niet worden beoordeeld.Artikel 15, vierde lid, van de richtlijn, dat administratieve en boekhoudkundige
organisatie en interne controleprocedures betreft, wordt geïmplementeerd
in de artikelen 3:10 en 3:17 als gevolg van de uitbreiding van de definitie.Artikel 16 regelt dat de toezichthouder van de lidstaat van herkomst gegevens
kan verifiëren bij een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor. Het
artikel in de Wft dat deze materie regelt – 1:56 – heeft betrekking
op levensverzekeraars en schadeverzekeraars, maar niet op «verzekeraars».
De uitbreiding van de definitie wijzigt het toepassingsbereik van artikel
1:56 dus niet. Het wetsartikel wordt aangepast.Artikel 17, eerste lid, van de richtlijn, heeft betrekking op de verplichting
jaarlijks een verslag uit te brengen. In het huidige artikel 3:71, waarin
de verplichting is geregeld het jaarverslag, de jaarrekening
en overige gegevens over te leggen, wordt reeds de herverzekeraar genoemd,
naast de verzekeraar. De uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
brengt met zich mee dat de verwijzing naar «herverzekeraar» kan
vervallen.Artikel 17, tweede lid, van de richtlijn, heeft betrekking op de verplichting
voor het toezicht vereiste bescheiden periodiek over te leggen. In artikel
3:72, derde lid wordt deze verplichting op een «verzekeraar» gelegd.
Door de uitbreiding van de definitie komt deze verplichting ook op de herverzekeraar
te rusten.Artikel 17, derde lid, van de richtlijn, verplicht lidstaten ertoe om
de toezichthouder uit te rusten met bevoegdheden om het toezicht te kunnen
uitoefenen. Hoofdstuk 1:4 van de wet is zodanig geformuleerd dat geen aanpassing
nodig is om te bewerkstelligen dat DNB in de toekomst haar bevoegdheden ook
tegenover herverzekeraars kan uitoefenen. Waar «financiële onderneming»
staat, zal dat begrip als gevolg van de uitbreiding van de definitie ook herverzekeraars
omvatten.Artikel 17, vierde lid, van de richtlijn is een uitwerking van artikel
17, derde lid, van de richtlijn. Artikel 17, vierde lid, aanhef en onderdeel
a, van de richtlijn, legt op de lidstaten de verplichting om de toezichthouder
in staat te stellen informatie te verkrijgen. Dat is al geregeld in afdeling
1.4.1 van de wet.Artikel 17, vierde lid, aanhef en onderdelen b en c, van de richtlijn
heeft betrekking op de handhaving door de toezichthouder. In de wet wordt
dit geregeld in afdeling 1.4.2, die verwijst naar «financiële onderneming».
De richtlijnbepaling wordt in deze afdeling geïmplementeerd als gevolg
van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar», welk begrip
is opgenomen in de definitie van «financiële onderneming».Artikel 18 van de richtlijn regelt de portefeuilleoverdracht. In afdeling
3.5.1A van de wet wordt thans onderscheid gemaakt tussen portefeuilleoverdracht
door levensverzekeraars, natura-uitvaartverzekeraars en schadeverzekeraars.
Het begrip «verzekeraar» wordt niet gebruikt, zodat een nieuw
artikel wordt opgenomen met betrekking tot de portefeuilleoverdracht door
een herverzekeraar.De artikelen 19 tot en met 23 van de richtlijn regelen de gekwalificeerde
deelneming. Deze materie is in afdeling 3.3.11 van de wet geregeld. De uitbreiding
van de definitie heeft tot gevolg dat de regeling ook van toepassing wordt
op herverzekeraars, aangezien de in deze afdeling gebruikte term «verzekeraar»
is. Met uitzondering van artikel 3:97 is dat gewenst. Artikel 3:97 regelt
de gekwalificeerde deelneming in de grootste banken en verzekeraars. In dat
geval beslist niet DNB op een aanvraag van een verklaring van geen bezwaar,
maar de Minister van Financiën. De grootte van verzekeraars wordt gemeten
naar bruto premie-inkomen. Op dit moment is geen herverzekeraar met zetel
in Nederland zo groot dat hij aan de hand van dat criterium tot de vijf grootste
verzekeraars met zetel in Nederland behoort. Niet kan worden uitgesloten dat
dit in de toekomst anders wordt. Voor dat geval moet worden bedacht dat de
grote herverzekeraars in Europa een bruto premie-inkomen hebben dat groter
is dan dat van de grote directe verzekeraars. Het zou ongewenst zijn dat artikel
3:97 niet van toepassing is op de vijf grootste directe verzekeraars doordat
herverzekeraars een groter bruto premie-inkomen hebben. Om die reden wordt
een nieuw artikel voorgesteld, dat betrekking heeft op herverzekeraars, als
gevolg waarvan de twee categorieën – directe verzekeraars enerzijds
en herverzekeraars anderzijds – elke een eigen regeling kennen.Voorts verdient artikel 20 van de richtlijn aandacht. Dit artikel regelt
de gekwalificeerde deelneming in een herverzekeraar door een verzekeraar,
herverzekeraar, kredietinstelling of beleggingsonderneming waaraan in een
andere lidstaat een vergunning is verleend. De wet regelt dit geval niet
voor directe verzekeraars, zodat artikel 20 van de richtlijn niet door de
uitbreiding van de definitie wordt geïmplementeerd. Daarom wordt een
nieuw subonderdeel in artikel 3:97, eerste lid, onderdeel a, voorgesteld.De artikelen 24 tot en met 30 van de richtlijn regelen het beroepsgeheim
en de uitwisseling van informatie. Deze materie is in de wet geregeld in de
artikelen 1:89 tot en met 1:93. In deze artikelen komt het begrip «verzekeraar»
niet voor. Wel komt het begrip «financiële onderneming» voor
in de artikelen 1:91, derde lid en vierde lid, en 1: 93, eerste lid, onderdelen
b en c. Deze bepalingen worden van toepassing op herverzekeraars als gevolg
van de uitbreiding van de definitie. De andere bepalingen worden «automatisch»
van toepassing op herverzekeraars.Artikel 31 van de richtlijn heeft betrekking op de accountantstaken. In
de wet is dit onderwerp geregeld in artikel 3:88. Als gevolg van de uitbreiding
van de definitie wordt deze bepaling ook van toepassing op de accountant die
het onderzoek uitvoert met betrekking tot de jaarrekening van een herverzekeraar.
De richtlijn bevat op één punt een verschil met de andere toezichtsrichtlijnen:
in artikel 31, tweede lid, is bepaald dat de melding niet leidt tot aansprakelijkheid.
In de andere richtlijnen is bepaald dat een melding te
goeder trouwniet leidt tot aansprakelijkheid. Zo is het ook bepaald
in de wet: artikel 3:88, zesde lid, bepaalt dat melding niet leidt tot aansprakelijkheid «tenzij
aannemelijk wordt gemaakt dat, gelet op alle feiten en omstandigheden, in
redelijkheid niet tot kennisgeving of tot het verstrekken van inlichtingen
had mogen worden overgaan». Aangenomen moet worden dat het verschil
tussen de herverzekeringsrichtlijn en de andere richtlijnen niet is beoogd.
Artikel 3:88, zesde lid, wordt dan ook niet aangepast, zodat de uitzondering
met betrekking tot de «goede trouw» voor accountants ook toepasselijk
wordt op het terrein van herverzekeraars.Artikel 32 van de richtlijn geeft een regeling betreffende de vorming
van technische voorzieningen. In de wet behoeft dit niet tot wijziging te
leiden: artikel 3:67, eerste lid, verwijst naar het begrip «verzekeraar»,
waaronder ook de herverzekeraar valt als gevolg van de uitbreiding van de
definitie. In lagere wetgeving zal wel een aparte regeling ten aanzien van
herverzekeraars worden opgenomen, Artikel 32, tweede lid, van de richtlijn
bevat het verbod aan de lidstaten om een systeem met brutovoorzieningen waarvoor,
kort gezegd, zekerheden nodig zijn, te handhaven of in te voeren. Aangezien
in de Wft een dergelijk systeem niet voorkomt, leidt deze bepaling niet tot
een wetswijziging. Artikel 32, derde lid, ziet op een situatie die niet in
Nederland voorkomt, en behoeft geen implementatie.Artikel 33 van de richtlijn heeft betrekking op egalisatievoorzieningen.
Deze worden niet in de wet geregeld, maar op AMvB-niveau.Artikel 34 van de richtlijn regelt de tegenover de technische voorzieningen
staande activa. Ook hier geldt dat dit niet in de wet zelf tot wijzigingen
leidt. Artikel 34 zal worden geïmplementeerd in het Besluit prudentiële
regels Wft.De artikelen 35 tot en met 39 van de richtlijn geven regels met betrekking
tot de solvabiliteitsmarge. In de wet behoeven voor verzekeraars met zetel
in Nederland geen wijzigingen te worden aangebracht: in artikel 3:57 vallen
herverzekeraars als gevolg van de uitbreiding van de definitie onder het daar
gebruikte begrip «verzekeraar». Regels die specifiek voor herverzekeraars
gelden worden in het Besluit prudentiële regels opgenomen. Artikel 3:61,
met betrekking tot financiële ondernemingen met zetel in een niet-aangewezen
staat, wordt gewijzigd. De artikelen 40 en 41 van de richtlijn regelen het garantiefonds. Als
gevolg van de uitbreiding van de definitie worden de artikelen 3:53, eerste,
tweede en vierde lid, en 3:57, tweede en vierde lid, van toepassing op herverzekeraars.
De nadere uitwerking zal geschieden in het Besluit prudentiële regels
Wft.Artikel 42 heeft betrekking op maatregelen die kunnen worden genomen wanneer
de herverzekeraar in moeilijkheden verkeert. Het eerste lid schrijft voor
dat aan de herverzekeraar de vrije beschikking over de activa kan worden verboden.
Als gevolg van de uitbreiding van de definitie in de wet wordt artikel 3:135,
eerste, vierde en vijfde lid, ook van toepassing op herverzekeraars. In artikel
3:135, tweede lid, wordt «herverzekeraar» toegevoegd aan «levensverzekeraar
of schadeverzekeraar». Zie voor het saneringsplan hieronder, in de toelichting
op artikel 43 van de richtlijn. Met betrekking tot het financieringsplan wordt
verwezen naar artikel 3:136, tweede en derde lid. Als gevolg van de uitbreiding
van de definitie worden die leden ook van toepassing op herverzekeraars.Artikel 43 komt overeen met onder andere artikel 38 van de richtlijn levensverzekering,
dat is geïmplementeerd in artikel 3:132 van de wet. Als gevolg van de
uitbreiding van de definitie in de wet wordt dat artikel ook van toepassing
op herverzekeraars. De nadere uitwerking voor herverzekeraars wordt opgenomen
in het Besluit prudentiële regels Wft.Artikel 44 van de richtlijn regelt de intrekking van de vergunning. Dit
onderwerp is in artikel 1:104 van de wet geregeld. Het meest in dit artikel
voorkomende begrip is «vergunninghouder». Hieronder valt ook de
herverzekeraar met vergunning. Het eerste lid, onderdeel f, regelt de situatie
waarin een verzekeraar niet langer zijn bedrijf uitoefent in de branche waarvoor
de vergunning is verleend. Deze bepaling zou door de uitbreiding van de definitie
mede van toepassing worden op herverzekeraars. Op het terrein van herverzekeraars
is het evenwel niet gebruikelijk om de term «branches» te gebruiken.
Het onderdeel wordt aangepast.Artikel 1:106 van de wet bepaalt dat Onze Minister de behandeling van
een aanvraag van een vergunning opschort ter uitvoering van een daartoe door
de Commissie van de Europese Gemeenschappen bindend besluit. Het betreft de
aanvraag van een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf van onder
andere levensverzekeraar of schadeverzekeraar met zetel in een staat die geen
lidstaat is. Dit artikel dient niet te worden uitgebreid tot de aanvraag van
een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf van herverzekeraar, ook
niet mutatis mutandis met betrekking tot niet-aangewezen staten, omdat de
richtlijn niet een dergelijke bepaling bevat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld
artikel 59, tweede tot en met laatste alinea, van de richtlijn levensverzekering.Tot slot een opmerking over de definitie van «herverzekeraar».
Ten aanzien van directe verzekeraars is een specifieke definitiesystematiek
gehanteerd. Voor bijvoorbeeld levensverzekeraars is deze als volgt. Een levensverzekeraar
wordt – kort gezegd – gedefinieerd als degene die levensverzekeringen
sluit, en vervolgens wordt een definitie van «levensverzekering»
gegeven. De systematiek ten aanzien van herverzekeraars is anders. De herverzekeraar
in de huidige Wft wordt niet gedefinieerd als degene die herverzekeringen
sluit en er wordt geen definitie gegeven van herverzekering. In het wetsvoorstel
is ervoor gekozen de definitiesystematiek bij herverzekeraars aan te passen
aan die bij directe verzekeraars. 6. Administratieve lastenDe richtlijn leidt tot een verhoging van het aantal rapportageverplichtingen.
Niet elke rapportageverplichting is echter nieuw. Een groot deel van de herverzekeraars
maakt onderdeel uit van een groep en valt al onder het aanvullende groepstoezicht.
Bovendien bepaalt artikel 3:71, eerste lid, Wft ook thans al dat herverzekeraars
de jaarrekening, het jaarverslag en de overige gegevens, bedoeld in artikel
361, eerste lid onderscheidenlijk 391, eerste lid, en 392, eerste lid, onderdelen
a tot en met h, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek verstrekken aan DNB,
hetgeen ook al was bepaald in artikel 14 Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993.
Daarnaast is er sprake van indirect toezicht op herverzekeraars, mede doordat
bij het toezicht op directe verzekeraars wordt beoordeeld of de onderbrenging
van risico’s bij een herverzekeraar vanuit prudentieel oogpunt aanvaardbaar
is. Voorts is het zo dat herverzekeraars die nu gerechtigd zijn het bedrijf
van herverzekeraar uit te oefenen, op grond van het overgangsrecht geacht
worden een vergunning te hebben en dus niet een vergunning behoeven aan te
vragen.De precieze omvang van de administratieve lasten hangt af van de algemene
maatregel van bestuur waarin de rapportageverplichtingen worden uitgewerkt.
Deze is nog niet gereed, maar om een idee te geven van de orde van grootte
van potentiële administratieve lasten is onderstaande voorlopige berekening
gemaakt.Uitgangspunt hierbij is dat herverzekeraars als gevolg van de richtlijn
verplicht worden om verslagstaten in te dienen bij de toezichthouder (normbedrag
van € 144 000 per herverzekeraar1
). Echter, zoals eerder vermeld, dienen herverzekeraars vallend onder het
aanvullend groepstoezicht reeds nu een fictieve solvabiliteitsberekening te
maken. Om dit te genereren, moeten zij al aanvullende informatie verzamelen
en verwerken. Ofschoon nog geen enkele herverzekeraar statenplichtig is, wordt
er vanuit gegaan dat voor herverzekeraars vallend onder het aanvullend groepstoezicht
het additionele werk en de extra kosten als gevolg van het aanleveren van
de verslagstaten, marginaal zullen zijn. In de berekening wordt het normbedrag
alleen gerelateerd aan de elf herverzekeraars die geen deel uitmaken van een
groep. De indruk bestaat overigens dat dit normbedrag, dat als uitgangspunt
geldt voor directe verzekeraars, eigenlijk te hoog is voor toepassing bij
herverzekeraars. Op dit moment is echter te weinig inzicht om een gereduceerd
normbedrag als uitgangspunt te kunnen nemen. De kosten die gepaard gaan met
de verslagstaten (het inschakelen van een actuaris, het opstellen van een
verklaring en het waarmerken van de verslagstaten door een accountant), worden
wel toegerekend aan alle 18 herverzekeraars, die naar verwachting onder het
wetsvoorstel gaan vallen, omdat het hier een nieuwe formele verplichting betreft
(normbedrag van € 360 per herverzekeraar).Voor de herverzekeraars die geen onderdeel uitmaken van een groep heeft
de toename van de administratieve lasten tevens te maken met informatieverstrekking
over de solvabiliteitsmarge. Dit omvat het vermelden van de mate waarin voldaan
wordt aan de voorwaarden voor de solvabiliteitsmarge (en het minimum garantiefonds)
en hoe dit wordt gewaardeerd (normbedrag van € 2 880 per herverzekeraar),
evenals informatieverstrekking die specifiek gericht is op de berekening van
de solvabiliteitsmarge (normbedrag van € 900 per herverzekeraar).Het wetsvoorstel omvat tevens de verplichting aan een ieder die een gekwalificeerde
deelneming wil houden, verwerven of vergroten in een herverzekeraar, om daartoe
een verklaring van geen bezwaar te hebben verkregen van de toezichthouder.
Het toepassingsbereik van de bestaande regeling inzake het vvgb-stelsel wordt
uitgebreid tot herverzekeraars.Met betrekking tot entiteiten voor risico-acceptatie wordt het volgende
opgemerkt. De richtlijn verplicht wel tot het stellen van voorschriften inzake
de betrouwbaarheid en deskundigheid van aandeelhouders of leden met een gekwalificeerde
deelneming ten aanzien van entiteiten voor risico-acceptatie maar verplicht
niet tot de invoering van een vvgb-stelsel ten aanzien van deze categorie
financiële ondernemingen Uiteindelijk is toch gekozen voor de invoering
van een vvgb-stelsel omdat het alternatief ongunstiger is voor het bedrijfsleven.
Dit kan worden toegelicht aan de hand van een vergelijking met de regels voor
verzekeraars, zowel directe verzekeraars als herverzekeraars; er zij aan herinnerd
dat entiteiten voor risico-acceptatie geen verzekeraar zijn in de zin van
de richtlijn. Voor verzekeraars geldt de regel dat de houder van de deelneming
een verklaring van geen bezwaar dient te hebben, en indien dat niet het geval
is, DNB de vergunning weigert. Anders gezegd: ten aanzien van entiteiten voor
risico-acceptatie ontbreekt de «tussenstap» van de verklaring
van geen bezwaar die bij verzekeraars wel geldt. Zou voor entiteiten voor
risico-acceptatie niet een vvgb-stelsel worden ingevoerd, dan zou, wanneer
het voornemen bestaat tot een deelneming die de toezichthouder onwenselijk
acht, de zwaardere maatregel van intrekking van de vergunning aangewezen zijn.
Voor de desbetreffende onderneming is dat uiteraard ongunstiger dan dat een
vvgb wordt geweigerd. Het zou om deze reden dan ook een vertekend beeld geven
wanneer zou worden gezegd dat het wetsvoorstel verder gaat dan hetgeen door
de richtlijn wordt voorgeschreven. Belangrijk in dit opzicht is dat voor entiteiten
voor risico-acceptatie een lichter vvgb-regime wordt ingevoerd dan voor verzekeraars:
vergrotingen en verkleiningen van de deelneming in entiteiten voor risico-acceptatie
behoeven niet te worden gemeld;Rekening houdend met de gestelde uitgangspunten, en op basis van 18 herverzekeraars
in Nederland, waarvan er elf onderdeel uitmaken van een groep, impliceert
het bovenstaande dat in totaal circa € 1,6 miljoen aan administratieve
lasten ontstaat. Per additionele herverzekeraar moeten de bovenstaande normbedragen
bij het al totaal berekende bedrag worden opgeteld, waarbij, zoals is opgemerkt,
een aantal bedragen niet geldt voor herverzekeraars die reeds onder het aanvullend
groepstoezicht vallen. Indien het een herverzekeraar betreft die een vergunning
dient aan te vragen, moet er hiervoor nog € 36 000 bij worden
opgeteld.Ten opzichte van het bestaande Europese regime voor directe verzekeraars
is de wetgeving voor herverzekeraars op een aantal punten vereenvoudigd. Zo
is de notificatieprocedure versimpeld en gelden er geen specifieke beleggingsregels.
Op Europees niveau zal sprake zijn van een lastenvermindering, omdat herverzekeraars
die in één lidstaat gerechtigd zijn hun herverzekeringsactiviteiten
uit te voeren, dit ook in andere lidstaten mogen doen zonder dat zij daarvoor
opnieuw door de lidstaat van ontvangst behoeven te worden getoetst. Deze vermindering
van administratieve lasten was één van de achterliggende doelstellingen
bij de richtlijn.De administratieve lasten als gevolg van het indirecte toezicht op herverzekeraars
bij directe verzekeraars zouden enigszins kunnen afnemen. Beoordeling van
de herverzekeringscontracten heeft deels betrekking op de contracten zelf
en voor een ander deel is het gericht op de herverzekeraar waarmee de verzekeraar
het contract is aangegaan. Dit laatste wordt bij het toezicht op directe verzekeraars «overbodig»
wanneer het om herverzekeraars gaat waar de toezichthouder in Nederland direct
op zal gaan toezien, als gevolg van implementatie van deze richtlijn. Een en ander leidt tot de schatting dat de implementatie van de richtlijn
leidt tot een bedrag van circa € 1,6 miljoen aan structurele verplichtingen;
zie onderstaand schema. Q (het aantal bedrijven dat met de informatieverplichtingen
te maken krijgt)18 (waarvan er op dit moment 11
niet onder het aanvullend groepstoezicht vallen). P (de administratieve lasten per informatieverplichting)Structurele verplichtingen: I. Statenbeheer
en programma van werkzaamheden: € 1 584 000 (11 x € 144 000) II. Inschakelen
actuaris € 6 480(18 x € 360)  III. Solvabiliteitsmarge
(1):€ 31 680 (11 x 2 880) IV. Solvabilteitsmarge
(2): € 9 900(11 x € 900)  Totaal:
1 600 380  Schatting/berekening van de structurelelasten€ Schatting/berekening van de éénmalige lasten€ 0 Qb (het aantal burgers
dat met de informatieverplichtingen te maken krijgt)0 Pb (de administratieve lasten per informatieverplichting
voor burgers)0 in voorkomend geval een indicatie van uit oogpunt
van lasten relevante nationale keuzes waartoe de betrokken EU-regeling dwingt
dan wel de ruimte laatVerwaarloosbaar7. Ingewonnen adviezenGedurende het proces van totstandkoming van de richtlijn zijn belanghebbenden
regelmatig geraadpleegd en hebben zij standpunten en nadere gegevens ingebracht.
Het project is door partijen uit diverse sectoren gevolgd. De door de Europese
Commissie geraadpleegde sectoren betroffen vooral herverzekeraars, verenigingen
van verzekeraars (zowel op EU- en nationaal niveau), verzekeringstussenpersonen,
accountantsverenigingen, verenigingen van actuarissen, de verzekeringsindustrie,
analisten, risico- en captive-managers, organisaties van het midden- en kleinbedrijf,
consumentenorganisaties, adviesbureaus, banken, advocatenkantoren en ratingbureaus.
Door het Ministerie van Financiën zijn onder meer DNB en het Verbond
van Verzekeraars geconsulteerd, zowel formeel als informeel.In de voor formele consultatie verzonden versie was nog geen overgangsregeling
opgenomen, teneinde te voorkomen dat de voortgang van de voorbereiding van
het wetsvoorstel zou worden opgehouden door onderwerpen die niet tot de kern
van de regeling behoren. In de brief waarbij de conceptversies van het wetsvoorstel
en de memorie van toelichting voor formele consultatie waren verzonden, was
het ontbreken van een overgangsregeling niet duidelijk toegelicht. Dit gaf
DNB en het Verbond aanleiding in te gaan op artikel 61 van de Richtlijn. DNB
adviseert een overgangsregeling op te nemen die vergelijkbaar is met artikel
2.5.7 van de Invoerings- en Aanpassingswet Zorgverzekeringswet. Dat is gebeurd.DNB achtte het van belang dat de Nederlandse benadering van dienstverrichting
naar Nederland door herverzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat
is, in overeenstemming is met de wijze waarop andere lidstaten omgaan met
dienstverrichting door herverzekeraars uit derde-landen. Gelet op de termijn
waarbinnen de richtlijn moet zijn geïmplementeerd, is het niet mogelijk
dat de lidstaten hun benadering onderling afstemmen. Voorts merkte DNB op dat het wetsvoorstel een aantal regels bevat voor
entiteiten voor risico-acceptatie, welke regels zien op situaties die zich
in de praktijk niet voordoen en ook niet wenselijk zijn. Het betreft in het
bijzonder de regels met betrekking tot het verrichten van de werkzaamheden
vanuit een bijkantoor en het houden van een gekwalificeerde deelneming in
entiteiten voor risico-acceptatie. Met betrekking tot de mogelijkheid van
een bijkantoor van een entiteit voor risico-acceptatie merk ik op dat het
niet ondenkbaar is dat in de toekomst wel bijkantoren van entiteiten voor
risico-acceptatie het licht zullen zien. Wanneer een groep van financiële
ondernemingen met zetel in verschillende lidstaten een entiteit voor risico-acceptatie
opricht, en, juist vanwege het grensoverschrijdende karakter van de groep,
het nuttig acht een bijkantoor in een andere lidstaat op te richten, dient
de wet daarvoor geen belemmering op te werpen. Op de entiteit voor risico-acceptatie
en haar bijkantoor zijn eveneens de beginselen van «home country control»
en «single license» van toepassing. Hierbij dient te worden bedacht
dat, indien in een andere lidstaat entiteiten voor risico-acceptatie worden
toegestaan, die lidstaat daarvoor regels moet hebben. Een in Nederland gelegen
bijkantoor van een entiteit voor risico-acceptatie met zetel in een andere
lidstaat zal dus steeds onder toezicht staan van de toezichthoudende instantie
van de lidstaat van de zetel van de entiteit voor risico-acceptatie. Met betrekking
tot het houden van een gekwalificeerde deelneming in een entiteit voor risico-acceptatie
merk ik op dat de richtlijn uitdrukkelijk voorschrijft dat daarover regels
worden gesteld: artikel 46, tweede lid, vierde gedachtestreepje.DNB merkte vervolgens op dat niet was voorzien in de mogelijkheid dat
een directe verzekeraar het bedrijf van herverzekeraar kan uitoefenen zonder
dat daarvoor een aparte herverzekeringsvergunning was voorgeschreven. Het
wetsvoorstel en de toelichting daarop zijn naar aanleiding van deze opmerking
aangepast.Het Verbond van Verzekeraars (hierna: het Verbond) merkt op dat in de
huidige richtlijnen een in het bijzonder genoemde categorie van de voor de
solvabiliteit toegestane «assets» wordt aangeduid. De categorie
van «admitted assets» binnen het Solvency II regime zijn nog niet
bekend en het Verbond zou het principieel onjuist vinden om in volle omvang
een Solvency II regime te hanteren zonder dat bekend is welke assets onder
zulk een regime worden toegestaan. Artikel 36 van de richtlijn schrijft de
in aanmerking komende bestanddelen voor de solvabiliteitsmarge voor. Lidstaten
kunnen geen andere bestanddelen toestaan; het Verbond behoeft dus niet bevreesd
te zijn dat wat dit betreft een Solvency II regime zal worden gehanteerd.Voorts merkt het Verbond op dat de artikelen 3:10 (eisen aan de integere
bedrijfsvoering) en 3:19 (vereiste van een toezichthoudend orgaan) van toepassing
worden verklaard op herverzekeraars, terwijl de richtlijn daartoe niet verplicht.
De toelichting is naar aanleiding van deze opmerking aangevuld: zie in Bijlage
1, in de toelichting op een aantal artikelen, waaronder de artikelen 3:10
en 3:19.Het Verbond heeft ervoor gepleit dat herverzekeraars zelf de kosten van
het herverzekeringstoezicht betalen voor zover deze niet uit de algemene middelen
worden voldaan. Hierover zal nog overleg worden gevoerd met DNB. Wanneer de
algemene maatregelen van bestuur worden gewijzigd, zal worden bezien hoe op
deze opmerking van het Verbond zal worden gereageerd. B. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGIn dit wetsvoorstel worden artikelen op twee manieren gewijzigd. De eerste
wijze waarop artikelen worden gewijzigd is die waarbij de tekst van artikelen
wordt gewijzigd. Deze categorie wijzigingen worden hieronder toegelicht. In
de tweede plaats wordt de inhoud van elk artikel waarin het woord «verzekeraar»
voorkomt gewijzigd doordat de definities van «verzekeraar» en «verzekering»
worden uitgebreid met het begrip «hervezekeraar» onderscheidenlijk «herverzekering».
De tekst van de desbetreffende artikelen wordt niet gewijzigd, maar toch wordt
hun toepassingsbereik uitgebreid. Deze categorie wijzigingen wordt in bijlage
1 toegelicht.ARTIKEL IA1. De definitie van «clearinginstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat» wordt gewijzigd om duidelijk te maken dat het gaat om een staat
die niet is aangewezen als een staat waar adequaat toezicht op clearinginstellingen
wordt uitgeoefend. Strikt genomen is het niet nodig om dit te preciseren omdat
in de definitie wordt verwezen naar artikel 2:6, tweede lid, dat uitsluitend
betrekking heeft op clearinginstellingen. Dat zulks toch wordt voorgesteld
houdt verband met de omstandigheid dat nu ook een definitie van «herverzekeraar
met zetel in een niet-aangewezen staat» wordt voorgesteld. Het is mogelijk
dat een staat die niet is aangewezen als staat waar adequaat toezicht is op
clearinginstellingen nog wel is aangewezen als een staat waar adequaat toezicht
is op herverzekeraars.2 en 5. In de richtlijn is een definitie van «special purpose vehicle»
opgenomen. In het wetsvoorstel is gekozen voor de Nederlandse term «entiteit
voor risico-acceptatie», gelet op Aanwijzing voor de regelgeving 57.
Niet kan worden gezegd dat de term «special purpose vehicle» de
bedoeling duidelijker weergeeft dan de term «entiteit voor risico-acceptatie».
Dat geldt des te meer nu ook buiten het terrein van herverzekering de term «special
purpose vehicle» voorkomt. Overwogen is nog de term «special purpose
reinsurance vehicle» te gebruiken, maar een verduidelijking van de term
door de toevoeging van een Engels woord lijkt niet de meest geëigende
weg. Bovendien wordt met de term «entiteit voor risico-acceptatie»
aangesloten bij de term «entiteit voor securitisatiedoeleinden»
in het Besluit implementatie kapitaalakkoord Basel 2, welke term de omzetting
is van de in de in de richtlijn nr. 2006/48/EG voorkomende term «special
purpose entity voor securitisatiedoeleinden». In de definitie van «special
purpose vehicle» in artikel 2 van de richtlijn is uitdrukkelijk opgenomen
dat het zonder betekenis is of de entiteit rechtspersoonlijkheid heeft of
niet. Dit leidt ertoe dat het mogelijk is dat een entiteit voor risico-acceptatie
een onderdeel is van een andere onderneming.Met de term «entiteit voor risico-acceptatie» wordt gedoeld
op «ondernemingen» die zijn opgericht om een bepaalde risico-acceptatie
tot stand te brengen en de daarbij behorende passiva en activa onder te brengen
op een aparte balans en dus niet te laten voorkomen op de balans van een of
meer andere ondernemingen. De definitie in de richtlijn van «special
purpose vehicle» luidt: «iedere onderneming, al dan niet met een
eigen rechtspersoonlijkheid en anders dan een bestaande verzekeringsonderneming
of herverzekeringsonderneming, die risico’s van verzekeringsondernemingen
of herverzekeringsondernemingen overneemt en die zijn blootstelling aan deze
risico’s volledig financiert door emissieprocedures of andere financieringsmechanismen,
waarbij de terugbetalingsrechten van de geldgevers van dit soort emissies
of andere financieringsmechanismen achtergesteld zijn bij de herverzekeringsverplichtingen
van de entiteit voor risico-acceptatie».In definitie die wordt voorgesteld ontbreken de woorden «al dan
niet met een eigen rechtspersoonlijkheid». Juist nu irrelevant is of
de entiteit voor risico-acceptatie rechtspersoonlijkheid heeft of niet, is
het niet nodig dit element in de definitie op te nemen.Aansluiting is gezocht bij de definities van herverzekeraar, levensverzekeraar
en schadeverzekeraar. Uit deze definities is niet overgenomen dat een entiteit
voor risico-acceptatie haar bedrijf maakt van
het accepteren van risico’s. Dit element komt ook niet voor in de definitie
in de richtlijn. Bovendien gaat het in de praktijk om ondernemingen die worden
opgericht om één nauwkeurig omschreven risico over te nemen
van een verzekeraar en dit risico over te dragen naar de kapitaalmarkt . Betwijfeld
kan worden of kan worden gezegd dat een entiteit die voor één
nauwkeurig omschreven risico is opgericht «haar bedrijf maakt»
van het accepteren van risico’s. De definitie in de richtlijn is niet
beperkt tot ondernemingen die zijn opgericht om één enkel risico
te accepteren. Een dergelijk element is dan ook niet in het wetsvoorstel opgenomen.De zinsnede «en die zijn blootstelling aan die risico’s volledig
financiert door emissieprocedures of andere financieringsmechanismen»
is evenmin opgenomen in de wettelijke definitie. De term «andere financieringsmechanismen»
is dermate weinig specifiek dat zij weinig toevoegt; kennelijk is de zinsnede
opgenomen om duidelijk te maken dat ook emissieprocedures vallen onder de
financieringsmechanismen die de entiteit voor risico-acceptatie gebruikt om
de blootstelling aan de risico’s te financieren. Dat behoeft niet in
de wet te worden opgenomen. Waar het om gaat is dat de terugbetalingsverplichtingen
uit deze financieringsmechanismen zijn achtergesteld bij de herverzekeringsverplichtingen
van de entiteit voor risico-acceptatie.In verband met het opnemen van een regeling voor entiteiten voor risico-acceptatie
is artikel 3:5 aangepast, in dier voege dat het verbod op het aantrekken van
opvorderbare gelden niet van toepassing is op entiteiten voor risico-acceptatie.
Zie ook de toelichting op dat artikel.Het gevolg van het opnemen van de entiteit voor risico-acceptatie in de
definitie van «financiële onderneming» is dat een aantal
artikelen van toepassing wordt op entiteiten voor risico-acceptatie. Hieronder
volgt een niet-uitputtende opsomming van de desbetreffende artikelen, in het
bijzonder uit het Algemeen deel:1:24: omschrijving van prudentieel toezicht en toedeling van taak aan
DNB;1:42: verplichting van DNB om gegevens te verstrekken aan de Minister
van Financiën;1:47: samenwerking tussen de toezichthouders;1:49: idem;1:50: idem;1:53: idem;1:75: bevoegdheid van DNB om aanwijzing te geven om bepaalde gedragslijn
te volgen;1:76: benoeming curator;1:78: onbevoegdverklaring van accountant;1:91, derde lid: bevoegdheid van curator om vertrouwelijke informatie
aan de rechtbank te verstrekken;1:93: bevoegdheid van toezichthouder om vertrouwelijke informatie aan
een accountant te verstrekken;1:104: intrekken vergunning; en1:107: registratie.De term «financiële onderneming» komt ook voor in de
artikelen 1:8; 1:48; 1:55, 1:57, 1:63, 1:61, 1:69, 1:70, 1:73, 1:74, 1:77
en 1:105, maar deze artikelen kunnen geen betrekking hebben op entiteiten
voor risico-acceptatie, hetzij wegens hun formulering, hetzij omdat zij zien
op een situatie die zich niet voordoet bij een entiteit voor risico-acceptatie. De uitbreiding van de definitie van «financiële onderneming»
met entiteiten voor risico-acceptatie heeft geen gevolgen voor de artikelen
in het Deel Markttoegang financiële ondernemingen.In het Deel Prudentieel toezicht financiële ondernemingen komt de
term «financiële onderneming» regelmatig voor. De uitbreiding
van de definitie van «financiële onderneming» heeft voor
deze artikelen, met één uitzondering, geen gevolg omdat deze
term in de desbetreffende artikelen verwijst naar een bepaald type financiële
onderneming. Het enige artikel waarvoor dat niet geldt is artikel 3:18, dat
ziet op de uitbesteding. Als gevolg van de reikwijdtebepalingen van het Deel
Gedragstoezicht financiële ondernemingen, de artikelen 4:1 tot en met
4:2a, heeft de uitbreiding van de definitie van «financiële onderneming»
evenmin gevolgen voor dat Deel.3. Een nieuwe definitie, betreffende «Europese herverzekeraar»
wordt ingevoerd. Hiermee wordt artikel 59, punt 2, onderdeel a, betreffende
herverzekeringsonderneming geïmplementeerd.4. De definitie van «financieel product» wordt zodanig
gewijzigd dat daaronder niet herverzekering valt. Deze wijziging hangt samen
met de wijziging van de definitie van «verzekering»; zie daarover
hierna, onder 14. Het belangrijkste gevolg van de wijziging van de definitie
van «financieel product» is dat het gedragstoezicht niet van toepassing
is op herverzekeraars. Op grond van artikel 1:25, eerste lid, is dit toezicht
gericht op ordelijke en transparante financiëlemarktprocessen, zuivere
verhoudingen tussen marktpartijen en zorgvuldige behandeling van cliënten
cliëntenbelangen. Herverzekeraars hebben uitsluitend professionele wederpartijen.
Bescherming van,de in artikel 1:25, eerste lid, genoemde belangen is tussen
in relaties tussen uitsluitend professionele marktpartijen niet opportuun.Artikel 4:1 bepaalt dat het Deel Gedragstoezicht financiële ondernemingen
uitsluitend van toepassing is op, voor zover hier van belang, financiëledienstverleners
waaraan het ingevolge hoofdstuk 2.2 is toegestaan in Nederland hun bedrijf
uit te oefenen. Een financiëledienstverlener is degene die een ander
financieel product dan een financieel instrument aanbiedt. Een financieel
product is onder andere een verzekering. Het begrip «verzekering»
wordt uitgebreid met herverzekering. Het gevolg hiervan is dat zonder nadere
bepaling ook herverzekering onder het begrip «financieel product»
zou vallen. Het gevolg daarvan zou zijn dat een herverzekeraar onder het begrip «financiëledienstverlener»
zou vallen en als gevolg dáár weer van zou het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen van toepassing worden op herverzekeraars. De
voorgestelde wijziging voorkomt dat het Deel Gedragstoezicht van toepassing
is op herverzekeraars.Voorts heeft deze wijziging tot gevolg dat «herverzekeringsbemiddelen»
niet onder «bemiddelen» valt. Zonder deze wijziging zou dat wel
het geval zijn. «Bemiddelen» is immers gedefinieerd als «alle
werkzaamheden (...) gericht op het (...) tot stand brengen van een overeenkomst
inzake een ander financieel product dan een financieel instrument (...)».
Zonder deze wijziging zou onder «financieel product» als gevolg
van de uitbreiding van de definitie van «verzekering» ook herverzekering
vallen. Nu uitdrukkelijk wordt bepaald dat een herverzekering geen financieel
product is, valt onder «bemiddelen» niet herverzekeringsbemiddelen.
Overigens komt dit begrip ook nu al voor in de Wft, en gelden daarvoor al
specifieke regels.5. Zie de toelichting bij 2.6. De definitie van «hervezekeraar» wordt aangepast.
In de eerste plaats vervallen de woorden «die geen levensverzekeraar,
natura-uitvaartverzekeraar of schadeverzekeraar is». De richtlijn geeft
geen aanleiding tot het handhaven van deze woorden. Vanuit wetstechnisch
oogpunt bleek het doelmatiger te zijn deze woorden te laten vervallen en te
bewerkstelligen dat de bepalingen inzake herverzekeraars slechts op die verzekeraars
van toepassing zijn die uitsluitend het bedrijf van herverzekeraar uitoefenen,
tenzij de wet anders bepaalt. Aldus wordt bereikt dat, ingeval een directe
verzekeraar tevens het bedrijf van herverzekeraar uitoefent, op hem de bepalingen
inzake de directe verzekeraars van toepassing zijn, tenzij de wet anders bepaalt.
Een dergelijke regel is opgenomen in artikel 2:26a, derde lid, met betrekking
tot de vergunningplicht en in 3:36, vierde lid, met betrekking tot het lopend
toezicht. Het bovenstaande geldt evenwel slechts indien, bijvoorbeeld, een
schadeherverzekeraar tevens het bedrijf van schadeherverzekeraar uitoefent.
Wanneer een schadeherverzekeraar tevens het bedrijf van levensherverzekeraar
uitoefent, zijn op hem tevens de bepalingen inzake herverzekeraars van toepassing:
zie de toelichting op de artikelen 2:26a, derde lid en 3:36, vierde lid. Mutatis
mutandis geldt hetzelfde voor een levensverzekeraar die tevens het bedrijf
van schadeherverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar uitoefent en een natura-uitvaartverzekeraar
die tevens het bedrijf van levensherverzekeraar of schadeherverzekeraar uitoefent.In de tweede plaats wordt de definitie van «hervezekeraar»
op dezelfde manier gestructureerd als de definities van «levensverzekeraar»
en «levensverzekering» en «schadeverzekeraar». Hiermee
is geen inhoudelijke wijziging beoogd.7, eerste definitie: herverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen staat.
De richtlijn bevat geen regeling betreffende herverzekeraars met zetel in
een staat die geen lidstaat is. Het is dus aan de nationale wetgevers te beslissen
welke regels met betrekking tot deze categorie herverzekeraars worden gesteld.
Zoals in het algemeen deel van deze memorie van toelichting uiteen is gezet,
is gekozen voor een stelsel waarbij de Minister van Financiën staten
kan aanwijzen waar het toezicht op herverzekeraars adequaat is. Daarvoor is
nodig dat een definitie wordt opgenomen van «herverzekeraar met zetel
in een aangewezen staat».7, tweede definitie: herverzekering. In de definitie van «herverzekering»
wordt een pensioenfonds toegevoegd als een persoon die risico’s kan
overdragen aan een herverzekeraar. In artikel 1:8 was reeds bepaald dat als
de uitoefening van het bedrijf van levensverzekeraar of het bedrijf van schadeverzekeraar
niet wordt beschouwd het sluiten of afwikkelen van levensverzekeringen onderscheidenlijk
schadeverzekeringen voor eigen rekening door een pensioenfonds voor zover
dat pensioenfonds daarvoor een toezegging omtrent pensioen uitvoert Dat blijft
zo. Gehandhaafd blijft dat een pensioenfonds niet op grond van de Wft onder
toezicht staat, noch een vergunning behoeft. Wat wel wijzigt is dat de overdracht
van risico’s door een pensioenfonds aan een ander wordt gekwalificeerd
als herverzekering, ondanks het feit dat op grond van artikel 1:8 de acceptatie
van risico’s door het pensioenfonds zelf niet als verzekering in de
zin van de Wft wordt beschouwd. Dit is in overeenstemming met de Pensioenwet:
zie de artikelen 102, 103, 131, 147, 149 en 150 van die wet.De gedachte zou kunnen ontstaan dat de acceptatie van risico’s door
een pensioenfonds niet als verzekering in de zin van de Wft wordt beschouwd.
Deze gedachte is echter onjuist. Een pensioenfonds dat risico’s accepteert
valt wel degelijk onder de definitie van «schadeverzekeraar» of «levensverzekeraar»,
maar als gevolg van artikel 1:8 valt hij niet onder de reikwijdte van de Wft.
Iets dergelijks geldt ten aanzien van een pensioenfonds waaraan risico’s
worden overgedragen door een ander pensioenfonds. De gedachte zou kunnen ontstaan
dat de acceptatie door een pensioenfonds van risico’s van een ander
pensioenfonds niet als herverzekering in de zin van de Wft wordt beschouwd.
Ook deze gedachte is onjuist. Een pensioenfonds dat risico’s van een
ander pensioenfonds accepteert valt wel degelijk onder de definitie
van «hervezekeraar», maar als gevolg van het aan artikel 1:8 toegevoegde
lid valt hij niet onder de reikwijdte van de Wft.8. In de definitie van «natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staat» wordt duidelijk gemaakt dat het gaat om
een staat die niet is aangewezen als een staat waar adequaat toezicht op natura-uitvaartverzekeraars
wordt uitgeoefend. Zie ook hierboven, bij de toelichting op de wijziging van
de definitie van «clearinginstelling met zetel in een niet-aangewezen
staat».9. Als gevolg van deze definitie wordt de reikwijdte van de bepalingen
die tot nu toe betrekking hebben op een «Nederlandse levensverzekeraar
of schadeverzekeraar» uitgebreid tot herverzekeraars. Hiermee wordt
artikel 59, punt 2, onderdeel a, betreffende herverzekeringsonderneming geïmplementeerd.10. In de definitie van niet-Europese herverzekeraar, levensverzekeraar
of schadeverzekeraar wordt artikel 59, punt 2, onderdeel b, van de richtlijn
geïmplementeerd.11. Aan de definitie «verrichten van diensten, voor zover het
verzekeraars betreft» worden entiteiten voor risico-acceptatie en herverzekeraars
toegevoegd. Deze wijziging houdt verband met de invoering van de artikelen
2:26f en 2:54f. Voorts is van de gelegenheid gebruik gemaakt om de zinsnede «voorzover
het verzekeraars betreft» niet langer op te nemen als onderdeel van
het te definiëren begrip, maar als deel van de omschrijving van het te
definiëren begrip.12. De regels betreffende een vertegenwoordiger van een verzekeraar
gelden niet voor een herverzekeraar. Teneinde te voorkomen dat de uitbreiding
van de definitie van «verzekeraars» tot gevolg heeft dat die regels
ook gaan gelden voor herverzekeraars, is de definitie van «vertegenwoordiger
van een verzekeraar» aangepast. Aanpassing van de definitie is eenvoudiger
dan in desbetreffende bepalingen telkens het woord «verzekeraar»
te vervangen door «levensverzekeraar, natura-uitvaartverzekeraar of
schadeverzekeraar».13 en 14. Met deze wijzigingen worden de definities van «verzekeraar»
en «verzekering» uitgebreid met herverzekeraars en herverzekering.
Dit heeft tot gevolg dat elk artikel waarin de woorden «verzekeraar»
of «verzekering» voorkomen, een grotere reikwijdte krijgt. Het
zou te ver gaan om op deze plaats al deze artikelen toe te lichten. Zie daarvoor
de bijlage.BArtikel 1, tweede lid, van de richtlijn bepaalt dat de richtlijn niet
van toepassing is op vier categorieën ondernemingen. De eerste drie categorieën
omvatten onder andere directe verzekeraars, bepaalde waarborgmaatschappijen
en pensioenfondsen. Hiervoor wordt artikel 3:36, tweede lid, onderdeel b voorgesteld.
Voor de vierde categorie wordt artikel 1:6a voorgesteld. Het betreft het geval
waarin de situatie op de markt zodanig is dat het onmogelijk is een adequate
en herverzekeringsdekking te verkrijgen terwijl dit uit maatschappelijk oogpunt
wel noodzakelijk is. Artikel 1, tweede lid, onderdeel d, van de richtlijn
drukt dit aldus uit dat de richtlijn niet van toepassing is op de herverzekeringsactiviteit
die de regering van een lidstaat om belangrijke redenen van openbaar belang
uitoefent of volledig garandeert in de hoedanigheid van herverzekeraar in
laatste instantie en wanneer een situatie op de markt, waarin het onmogelijk
is om een adequate herverzekeringsdekking te verkrijgen, een dergelijk optreden noodzakelijk maakt. De bedoeling hiervan is om bepaalde manieren
waarop aan verzekering vorm wordt gegeven buiten het toepassingsbereik van
de richtlijn te houden teneinde in verband met het algemeen belang te voorkomen
dat zekere risico’s niet langer verzekerbaar worden. In punt 13 van
de considerans wordt opgemerkt dat artikel 1, tweede lid, onderdeel d, ook
van toepassing is op afspraken tussen directe verzekeraars die zijn gericht
op het bundelen van financiële aanspraken als gevolg van grote risico’s.
Als voorbeeld wordt in punt 13 van de considerans terrorismeschade genoemd.Hieronder wordt aan de hand van de in Nederland voorkomende bundeling
van aanspraken als gevolg van risico’s uit terrorismeschade («terrorismeschade-pool»)
ingegaan op de situatie waarop artikel 1, tweede lid, onderdeel d en punt
13 van de considerans betrekking hebben. Ik merk evenwel nadrukkelijk op dat
de toelichting evenzeer geldt voor mogelijke andere pools die op dezelfde
manier een tekortkoming op de markt beogen te redresseren. Op dit moment zijn
er geen herverzekeringpools buiten het terrein van terrorismeschaden. Niet
kan worden uitgesloten dat in de toekomst ook andere pools worden opgericht.
In Nederland vindt herverzekering van terrorismeschaden plaats door een bundeling
van vorderingen uit hoofde van verzekering door directe verzekeraars in de
Nederlandse Herverzekeringsmaatschappij voor Terrorismeschaden N.V. (hierna:
NHT). Toepassing van het richtlijn-regime op de NHT is niet in overeenstemming
met de geest van de richtlijn.Ter toelichting wordt het volgende opgemerkt. Doel van de verzekeringsrichtlijnen
is het verschaffen van een wettelijk kader voor verzekeringsondernemingen
om in de interne markt het verzekeringsbedrijf uit te oefenen (punt 2 van
de considerans). Herverzekering ondersteunt directe verzekering: het vergemakkelijkt
een ruimere spreiding van risico’s van directe verzekeraars, stelt hun
in staat de mogelijkheden inzake de uitoefening van het verzekeringsbedrijf
en het bieden van verzekeringsdekking uit te breiden en hun kapitaalkosten
te verlagen, en het draagt bij aan de financiële stabiliteit van de markten
van directe verzekering. De richtlijn vergroot de soliditeit van herverzekeraars
en ondersteunt aldus het doel van de richtlijnen betreffende directe verzekeraars.
Soms kan toepassing van de richtlijn tot gevolg hebben dat zodanige eisen
worden gesteld aan herverzekeringsactiviteiten dat marktpartijen afhaken.
Dit behoeft op zichzelf nog niet bezwaarlijk te zijn: het is voorstelbaar
dat het feit dat een herverzekeraar niet kan voldoen aan bepaalde eisen het
wenselijk maakt dat deze verzekeraar zich uit de markt terugtrekt. Dit is
evenwel niet het geval bij herverzekeringen die vanuit maatschappelijk oogpunt
noodzakelijk zijn, zoals de herverzekering van terrorismeschaden. Daar doet
zich de situatie voor dat deze herverzekeringsactiviteit slechts na een bijzondere
krachtsinspanning van marktpartijen, zoals een bundeling van financiële
aanspraken, vorm heeft kunnen krijgen. Toepassing van de richtlijn zou ertoe
zou leiden dat de markt deze herverzekeringsactiviteit niet meer kan opbrengen.
Onverzekerbaarheid van dergelijke schaden terwijl herverzekering daarvan uit
maatschappelijk oogpunt noodzakelijk is, kan niet de bedoeling van de richtlijn
zijn. Dit zou immers betekenen dat de richtlijn dergelijke constructies, en
daarmee de marktwerking, dwarsboomt.De risico’s van de hier aan de orde zijnde schaden kenmerken zich
doordat zij niet calculeerbaar zijn, de potentiële schade groot is, en
de kans bestaat dat verzekerde personen of objecten in één of
meer branches door één en dezelfde gebeurtenis zwaar worden
getroffen. In dit verband kan wederom worden gewezen op het voorbeeld van
terrorismeschaderisico’s. De bijzondere aard van terrorismeschaderisico’s
heeft het Verbond, DNB en het ministerie van Financiën na de aanslagen
van 11 september 2001 tot de conclusie gebracht dat deze risico’s
niet langer ongelimiteerd door de Nederlandse verzekeringsmarkt
konden worden gedragen, met andere woorden, dat de markt niet langer mogelijkheden
bood om een commercieel verantwoorde dekking voor terrorismeschaderisico’s
te bieden. De Tweede Kamer is hierover geïnformeerd bij brief van 6 november
2002 (Kamerstukken II 2002/03, 28 668, nr. 1). Vanwege het publieke
belang in dezen is een herverzekeringsconstructie ontwikkeld: de NHT. De NHT
is een in april 2003 door het Verbond opgerichte terrorismeschadepool waarin
de financiële aanspraken van directe verzekeraars inzake het terrorismeschaderisico
worden gebundeld en onderling worden gedragen.De NHT is een professionele herverzekeraar die geen eigen behoud heeft,
dat wil zeggen dat zij alle risico’s op haar beurt weer heeft herverzekerd
bij andere herverzekeraars of directe verzekeraars. Toezicht op de NHT biedt
geen of nauwelijks toegevoegde waarde, omdat alle directe verzekeraars en –
mede als gevolg van de richtlijn – het merendeel van de herverzekeraars
bij wie de NHT op háár beurt weer is verzekerd, onder toezicht
staan. Aan het totaal van de financiële aanspraken is een maximum gesteld:
de NHT kan haar betalingsverplichtingen terugbrengen, afhankelijk van wat
zij op haar beurt ontvangt van háár herverzekeraars. Toezicht
op de NHT biedt dan ook niet of nauwelijks voordelen.Toezicht op de NHT zou wel nadelen hebben. Het zou kosten met zich meebrengen
(indiening van staten, deskundigheids- en betrouwbaarheidstoetsing, het aanhouden
van solvabiliteit, en kosten van de toezichthouder). Anders dan bij «gewone»
herverzekeraars kunnen deze nadelen een prohibitief effect hebben op het functioneren
van de NHT. Reden daarvoor is dat het vanuit verzekeringstechnisch oogpunt
noodzakelijk is voor het functioneren van de NHT dat minimaal 90% van
alle verzekeraars van de relevante markt, gemeten naar bruto premie-inkomen,
deelneemt aan de pool die de NHT is. Op dit moment neemt ongeveer 92,5%
van de relevante markt deel aan de NHT. Ondertoezichtstelling van de NHT kan
ertoe leiden dat een aantal verzekeraars afhaakt, waardoor het deelnemingspercentage
beneden de 90% daalt. In dat geval kunnen directe verzekeraars niet
langer terrorismeschaderisico’s herverzekeren bij de NHT, zodat zij
op hun beurt aan hun cliënten geen verzekeringen kunnen aanbieden die
deze risico’s dekken. Dat is in strijd met de geest van de verzekeringsrichtlijnen,
in het bijzonder de herverzekeringsrichtlijn. Deze richtlijnen beogen immers
enerzijds het voor verzekeraars gemakkelijker te maken verzekeringen in de
Gemeenschap aan te bieden – wat door toepassing van de richtlijn op
de NHT niet gebeurt – en anderzijds de financiële stabiliteit te
verhogen – maar in het geval van de NHT heeft toepassing van de richtlijn
geen toegevoegde waarde.Om in deze situatie te voorzien, zijn artikel 1, tweede lid, onderdeel
d, en overweging 13 van de considerans van de richtlijn opgenomen. Artikel
1:6a is hiervan de uitwerking.Op dit moment zijn er geen andere pools dan de NHT die voor aanwijzing
in aanmerking komen. Wel wordt thans onderzocht hoe de risico’s van
overstromingschade kunnen worden herverzekerd. Daar is nog geen oplossing
voor gevonden, maar een mogelijkheid is om een herverzekeringspool, vergelijkbaar
met de NHT, op te richten. Een pool waaraan op dezelfde manier vorm wordt
gegeven als thans aan de NHT, komt in aanmerking voor aanwijzing op grond
van artikel 1:6a. Door artikel 1:6a niet te beperken tot bepaalde soorten
risico’s, wordt de herverzekerbaarheid van vele soorten risico’s,
en daarmee de verzekerbaarheid door directe verzekeraars vergroot.Gekozen is voor de techniek waarbij de Minister van Financiën een
herverzekeraar kan aanwijzen. De uitzonderingsmogelijkheid dient restrictief
te worden benut. De vraag of een bepaalde pool van verzekeraars aan de criteria
van artikel 1:6a voldoet, moet «vooraf» worden beantwoord door een aanwijzing door de minister, en niet tijdens de uitoefening van
het bedrijf van herverzekeraar.Voorkomen moet worden dat een verschil van mening ontstaat over de vraag
of een bepaalde pool van herverzekeraars buiten het toepassingsbereik van
de wet valt nadat die pool reeds herverzekeringsactiviteiten verricht en zich
tijdens die activiteiten op het standpunt stelt dat hij aan de in artikel
1:6a genoemde criteria voldoet en ipso iure buiten het toepassingsbereik van
de wet valt. Door voor de mogelijkheid te kiezen dat herverzekeraars worden
aangewezen, wordt gewaarborgd dat alleen die herverzekeraars buiten het toepassingsbereik
van de wet vallen die werkelijk de bedoelde schaderisico’s accepteren.CIn artikel 2, punt 1, onderdeel a, tweede volzin, van de richtlijndefinitie
van «herverzekering» wordt rekening gehouden met de bijzondere
situatie bij Lloyd’s, waarbij de afzonderlijke «names» de
risicodragers zijn en niet de organisatie Lloyd’s Underwriters. Voor
deze situatie met betrekking tot directe verzekeraars is in de huidige wet
al artikel 1:7 opgenomen. Dit artikel wordt uitgebreid tot herverzekeraars.DDoor de invoering van toezicht op herverzekeraars en de definitie van
herverzekering zou de overdracht van risico’s van het ene pensioenfonds
aan het andere worden aangemerkt als herverzekering. Daaraan doet niet af
dat ingevolge artikel 1:8 pensioenfondsen niet worden beschouwd als levensof
schadeverzekeraars voor zover zij zich houden aan de aldaar gestelde voorschriften,
want zij voldoen wel aan de definitie van herverzekering. Pensioenfondsen
die risico’s van andere pensioenfondsen zouden dus als herverzekeraar
onder toezicht komen te staan, wat niet de bedoeling is. Daarom wordt voorgesteld
aan artikel 1:8 een lid toe te voegen waardoor de acceptatie van risico’s
van het ene pensioenfonds door het andere pensioenfonds niet als herverzekering
wordt beschouwd.EHiermee wordt de wijziging van artikel 7 van de verzekeringsgroeprichtlijn
geïmplementeerd.1F en GMet de wijziging van de artikelen 1:55 en 1:56 wordt artikel 11 van de
richtlijn geïmplementeerd. Dat artikel bepaalt dat, kort gezegd, de toezichthouder
van de lidstaat van herkomst zelf ter plaatse van het bijkantoor in een andere
lidstaat gegevens kan verifiëren. Een dergelijke bepaling komt ook in
andere richtlijnen voor.HDe regeling betreffende herverzekeraars die niet aan wettelijke voorschriften
voldoen in artikel 47, eerste lid, van de richtlijn, wijkt op één
punt af van de vergelijkbare regeling in bijvoorbeeld artikel 46, tweede tot
en met vierde lid van de richtlijn levensverzekering. In de richtlijn levensverzekering
is bepaald dat, indien een levensverzekeraar zich niet houdt aan de op hem
toepasselijke regels, de toezichthouder van de lidstaat waar het bijkantoor
is of waarheen diensten worden verricht, de levensverzekeraar verzoekt een
einde te maken aan deze overtreding. Wanneer de levensverzekeraar niet het
nodige doet, stelt de toezichthouder van de lidstaat waar het bijkantoor is
of waarheen diensten worden verricht de toezichthoudende instantie
van de lidstaat van de zetel van de levensverzekeraar daarvan op de hoogte.
De toezichthoudende instantie van de lidstaat van de zetel van de levensverzekeraar
neemt maatregelen om aan de overtreding een einde te maken. Ook in de regeling
betreffende herverzekeraars verzoekt de toezichthouder van de lidstaat waar
het bijkantoor is of waarheen diensten worden verricht een einde te maken
aan de overtreding, maar tegelijkertijd stelt deze toezichthouder de toezichthoudende
instantie van de lidstaat van de zetel in kennis van de «bevindingen»,
zoals het in de richtlijn is uitgedrukt. Het verschil is dus dat bij herverzekeraars
de toezichthouder van de lidstaat waar het bijkantoor is of waarheen diensten
worden verricht tegelijkertijd actie onderneemt jegens zowel de betrokken
herverzekeraars als naar de toezichthoudende instantie van de lidstaat van
de zetel, terwijl hij bij levensverzekeraars eerst actie onderneemt jegens
de betrokken levensverzekeraar, en pas als dat onvoldoende resultaat oplevert,
een verzoek richt aan de toezichthoudende instantie van de lidstaat van de
zetel. Dit verschil tussen de richtlijnen herverzekering en levensverzekering
noopt ertoe een apart artikel 1:58a op te nemen. Heeft de toezichthoudende
instantie van de lidstaat van de zetel maatregelen genomen, dan zijn de vervolgstappen
voor herverzekeraars en levensverzekeraars dezelfde. Daarom wordt in artikel
1:58a, tweede lid, artikel 1:58, tweede tot en met vierde lid, van overeenkomstige
toepassing verklaard.In dit verband zij opgemerkt dat artikel 47, tweede lid, van de richtlijn
niet behoeft te worden geïmplementeerd. Dat artikellid bepaalt dat sancties
met redenen worden omkleed en ter kennis van de betrokken herverzekeraar worden
gebracht. Dit volgt reeds uit het algemene bestuursrecht.In dit verband zij voorts nog opgemerkt dat ook artikel 48 van de richtlijn
niet behoeft te worden geïmplementeerd. Hetgeen in dat artikel is bepaald –
kort gezegd een verbod op onderscheid tussen verbintenissen in geval van liquidatie –
geldt ook zonder implementatie. Het vergelijkbare artikel 48 van de richtlijn
levensverzekering is evenmin uitdrukkelijk geïmplementeerd.IArtikel 1:59 vormt het spiegelbeeld van de artikelen 1:58 en 1:58a. Het
ziet op gevallen waarin een financiële onderneming met zetel in Nederland
in een andere lidstaat een wettelijk voorschrift overtreedt. Volgens het systeem
van de richtlijn dient de toezichthoudende instantie de desbetreffende herverzekeraar
ertoe aan te zetten om de strijdige situatie te beëindigen en tegelijkertijd
DNB hiervan in kennis te stellen. Ten aanzien van andere financiële ondernemingen
geldt dat de toezichthoudende instantie van de andere lidstaten eerst de betrokken
financiële onderneming dient aan te spreken en vervolgens DNB: zie de
toelichting hierboven op artikel G. Anders dan in het in artikel 1:58a geregelde
geval, kan ten aanzien van de herverzekeraar met zetel in Nederland worden
volstaan met een wijziging van een bestaand artikel: artikel 1:59. In de Wft
behoeft immers slechts te worden bepaald dat DNB jegens de betrokken herverzekeraar
actie onderneemt. Hiermee wordt artikel 16 van de richtlijn geïmplementeerd.KArtikel 1:62, dat betrekking heeft op het advies van de toezichthoudende
instantie van andere lidstaten bij de aanvraag van een verklaring van geen
bezwaar, wordt uitgebreid met herverzekeraars. Voor de goede orde zij opgemerkt
dat niet is voorzien in een bepaling in verband met de samenloop met het bij
koninklijke boodschap van 25 juni 2007 ingediende voorstel van wet tot
wijziging van de Wet op het financieel toezicht ter implementatie van richtlijn
markten voor financiële instrumenten (Wet implementatie
richtlijn markten voor financiële instrumenten) (Kamerstukken II 2006/07,
31 068 nrs. 1 en 2). Een samenloopbepaling is niet nodig aangezien dat
wetsvoorstel een andere zinsnede wijzigt dan de zinsnede die met het onderhavige
wetsvoorstel wordt gewijzigd en de wijzigingen onafhankelijk van elkaar kunnen
worden aangebracht.LArtikel 51, aanhef en onderdeel a, van de richtlijn schrijft voor dat
de toezichthouder de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten in kennis
stelt van de verlening van een vergunning aan een dochtermaatschappij waarvan
een of meer moederondernemingen onder het recht van een derdeland vallen.
Met artikel 1:64a wordt die richtlijnbepaling geïmplementeerd. Ten aanzien
van andere financiële ondernemingen bestaat in de toepasselijke richtlijnen
niet een dergelijke verplichting, zodat niet bij een reeds in de wet bestaande
bepaling kon worden aangesloten. De richtlijn bepaalt tevens dat de Commissie
van de Europese Gemeenschappen moet worden geïnformeerd. Deze bepaling
komt ook voor in de andere richtlijnen, bijvoorbeeld artikel 58 van de richtlijn
levensverzekering. Die regel is geïmplementeerd in artikel 1:69. Aangezien
dat artikel is geplaatst in de afdeling getiteld «Informatieverstrekking
door toezichthouder aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen»
kan de situatie waarop artikel 1:64a ziet – informatieverstrekking aan
toezichthoudende instanties van andere lidstaten – niet worden opgenomen
in artikel 1:69.Met artikel 1:64b wordt artikel 51, aanhef en onderdeel b, van de richtlijn
geïmplementeerd. Zie voor een toelichting de toelichting op artikel 1:64a,
dat mutatis mutandis hetzelfde bepaalt ten aanzien van de verlening van een
vergunning. Strikt genomen verplicht de richtlijn tot inkennisstelling van
elke deelneming, niet slechts van gekwalificeerde deelnemingen. Bij de implementatie
is aangesloten bij artikel 1:70, dat ook slechts op gekwalificeerde deelnemingen
betrekking heeft. Met artikel 1:70 wordt artikel 58 van onder andere de richtlijn
levensverzekering geïmplementeerd, welk artikel betrekking heeft op «deelnemingen» tout court.MOp grond van artikel 49 van de richtlijn mogen lidstaten op herverzekeraars
met zetel in een derdeland geen gunstiger bepalingen toepassen dan op herverzekeraars
met zetel in een lidstaat. Uitvloeisel daarvan is dat artikel 1:66 wordt aangepast.NArtikel 1:69 regelt enkele omstandigheden waarvan de toezichthouder de
Commissie van de Europese Gemeenschappen in kennis moet stellen. Dit is onder
andere het verlenen van een vergunning die ingevolge de wet is verleend voor
het uitoefenen van het bedrijf van levensverzekeraar of schadeverzekeraar
aan een dochtermaatschappij van een financiële onderneming waarop het
recht van een staat die geen lidstaat is van toepassing is. Op grond van artikel
51, eerste lid, onderdeel a, van de richtlijn dient deze verplichting ook
te gelden ten aanzien van herverzekeraars. Artikel 1:69 wordt dienovereenkomstig
aangepast. Artikel 51 van de richtlijn bepaalt ook dat de toezichthoudende
instanties van de andere lidstaten in kennis dienen te worden gesteld. Dat
is bepaald in artikel 1:64a. OIn dit artikel wordt artikel 51, aanhef en onderdeel b, van de richtlijn
geïmplementeerd. Zie voor een toelichting de toelichting op artikel 1:69,
dat mutatis mutandis een vergelijkbare regel geeft ten aanzien van het verlenen
van een vergunning.PDe toezichthouder stelt de Commissie van de Europese Gemeenschappen in
kennis van de algemene moeilijkheden die onder andere levensverzekeraars en
schadeverzekeraars met zetel in Nederland ondervinden bij het uitoefenen hun
bedrijf in een staat die geen lidstaat is. Op grond van artikel 52, eerste
lid, van de richtlijn dient dit ook te gelden met betrekking tot herverzekeraars.QIn artikel 1:104, eerste lid, onderdeel f, wordt de term «verzekeraar»
gebruikt. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
zou, zonder nadere aanpassing, deze bepaling ook van toepassing zijn geworden
op herverzekeraars. Dat zou echter niet juist zijn, aangezien in deze bepaling
ook de term «branche» wordt gebruikt. Bij herverzekeraars wordt
niet de term «branche» maar «herverzekeringsactiviteit»
gebruikt. De bepaling is zodanig aangepast dat een onderscheid wordt gemaakt
tussen enerzijds levensverzekeraars, schadeverzekeraars en natura-uitvaartverzekeraars
en anderzijds herverzekeraars. De aanpassing heeft tot gevolg dat DNB de vergunning
van een herverzekeraar kan intrekken indien deze zijn bedrijf in een herverzekeringsactiviteit
waarvoor hij een vergunning heeft, gedurende meer dan zes maanden niet heeft
verricht. In dit verband merk ik op dat in de praktijk herverzekeraars vaak
risico’s accepteren voor de periode van één jaar, met
als ingangs- dan wel prolongatiedatum 1 januari, waarna een jaar lang
geen nieuwe risico’s worden geaccepteerd. Bij herverzekeringscaptives
komen zelfs langere perioden voor. Deze praktijk valt niet onder artikel 1:104,
eerste lid, onderdeel f. Zie in dit geval ook de definitie van «hervezekeraar»,
die niet alleen het sluiten van herverzekeringen omvat, maar ook het afwikkelen
van herverzekeringen. Onder de term «uitoefenen van het bedrijf van
herverzekeraar» valt mede het lopen van risico’s. Zelfs wanneer
een herverzekeraar gedurende een jaar met geen enkel schadegeval wordt geconfronteerd,
loopt de herverzekeraar nog steeds risico. Met andere woorden: zolang een
herverzekeraar risico loopt is dat geen reden voor DNB om de vergunning te
wijzigen of in te trekken, ook niet wanneer de desbetreffende herverzekeraar
gedurende die periode geen nieuwe overeenkomsten sluit of prolongeert.RDe bepaling die de registratie van de dienstverrichting naar Nederland
regelt, wordt uitgebreid met entiteiten voor risico-acceptatie en herverzekeraars.SMet de wijzigingen van artikel 2:2 wordt de regel dat bij de vergunningverlening
verleende ontheffingen blijven doorwerken tijdens het lopend toezicht ook
van toepassing op herverzekeraars en entiteiten voor risico-acceptatie. TMet betrekking tot artikel 2:26a wordt het volgende opgemerkt. Het wetsvoorstel
introduceert een vergunningplicht voor herverzekeraars. Met het woord «daartoe»
is beoogd tot uitdrukking te brengen dat de vergunning speciaal moet zijn
toegesneden op herverzekering. Met het eerste lid wordt artikel 3, eerste
alinea, van de richtlijn geïmplementeerd.Met het tweede lid wordt artikel 4, tweede lid, eerste alinea, van de
richtlijn geïmplementeerd. In dat artikel wordt bepaald dat de vergunning
wordt verleend voor «schadeherverzekeringsactiviteiten, levensherverzekeringsactiviteiten
of alle soorten herverzekeringsactiviteiten». Deze formulering moet
in de eerste plaats zo worden begrepen dat het mogelijk is dat de herverzekeraar
zowel het bedrijf van levensherverzekeraar als het bedrijf van schadeherverzekeraar
uitoefent. Dat is toegestaan wanneer de vergunning dat vermeldt. Dit is in
zoverre anders bij directe verzekeraars, dat directe verzekeraars ingevolge
artikel 2:28 hetzij levensverzekeraar hetzij schadeverzekeraar dienen te zijn.
In de tweede plaats moet de formulering in de richtlijn zo worden begrepen
dat er naast levensherverzekeringsactiviteiten en schadeherverzekeringsactiviteiten
nog andere herverzekeringsactiviteiten voorstelbaar zijn. Dat zou het geval
kunnen zijn bij de bijzondere herverzekeringstypen finite en special purpose
vehicle. Voorts is een andere herverzekeringsactiviteit de natura-uitvaartherverzekering.Er is niet voor gekozen de bij directe verzekeraars gebruikelijke term «branche»
over te nemen. In plaats daarvan wordt de term «herverzekeringsactiviteit»
gebruikt. De herverzekeringsactiviteiten die voorstelbaar zijn naast levensherverzekeringsactiviteiten
en schadeherverzekeringsactiviteiten, kunnen uiteenlopend van aard zijn. Hierdoor
kunnen zij moeilijk in de wet worden ingedeeld in branches. In dit verband
zij erop gewezen dat de richtlijn geen bijlage met branches bevat, in tegenstelling
tot de richtlijn levensverzekering en de eerste richtlijn schadeverzekering.Het spreekt voor zich dat een herverzekeraar alleen die herverzekeringsactiviteiten
mag uitoefenen die in de vergunning zijn vermeld. Wil hij de uitoefening van
zijn bedrijf uitbreiden met herverzekeringsactiviteiten die niet in de vergunning
zijn vermeld, dan zal hij een wijziging van de vergunning moeten aanvragen.
Het onderscheid tussen de verschillende typen herverzekeringsactiviteiten
is eveneens van belang voor uitoefenen van het bedrijf van herverzekeraar
door een directe verzekeraar. Zie in dit verband artikel 3:36, tweede lid
(nieuw), dat erop neerkomt dat degene die het bedrijf van directe schadeverzekeraar
uitoefent zonder vergunning daarnaast op het terrein van herverzekeringsactiviteiten
slechts het bedrijf van schadeherverzekeraar mag uitoefenen; mutatis mutandis
geldt hetzelfde voor directe levensverzekeraars en directe natura-uitvaartverzekeraars.Het derde lid dient te worden gelezen in verband met het eerste lid. In
het eerste lid is het verbod opgenomen om zonder vergunning het bedrijf van
herverzekeraar uit te oefenen. Op grond van het derde lid is dit verbod niet
gericht tot directe verzekeraars. Met andere woorden: een directe verzekeraar
die het bedrijf van herverzekeraar wenst uit te oefenen, behoeft daarvoor
niet een aparte herverzekeringsvergunning. Deze uitzondering geldt slechts
voor zover het type herverzekeringsactiviteit correspondeert met het type
directe verzekeringsbedrijf. Met andere woorden: levensverzekeraars behoeven
geen aparte vergunning voor levensherverzekering, en mutatis mutandis geldt
hetzelfde voor natura-uitvaartverzekeraars en schadeverzekeraars. Zie ook
de toelichting op artikel 3:36, eerste lid, laatste volzin.Als toelichting op artikel 2:26b diene het volgende. In het eerste lid
worden de voorschriften genoemd waaraan moet worden voldaan voor het verkrijgen
van een vergunning. Bij het redigeren van deze bepaling is de
systematiek van vergelijkbare bepalingen gevolgd, in het bijzonder die van
artikel 2:31 inzake directe verzekeraars. Telkens wordt verwezen naar de materiële
inhoud van de vereisten die zijn opgenomen in de bepalingen betreffende het
lopend toezicht in het Deel prudentieel toezicht financiële ondernemingen.
Net als bij vergelijkbare bepalingen is daarbij de gedachte geweest dat het
omslachtig zou zijn de materiële vereisten twee keer op te nemen. De
materiële vereisten zijn opgenomen in het Deel prudentieel toezicht financiële
ondernemingen, aangezien aan de bepalingen in dat deel voortdurend moet worden
voldaan, terwijl de vergunningaanvraag eenmalig is.In onderdeel a wordt voorgeschreven dat de personen die het dagelijks
beleid van de herverzekeraar bepalen deskundig zijn in verband met de uitoefening
van het bedrijf van herverzekeraar. Hiermee wordt artikel 6, onderdeel d,
van de richtlijn geïmplementeerd.In onderdeel b wordt voorgeschreven dat de personen die het beleid bepalen
of mede bepalen betrouwbaar zijn. Hiermee wordt eveneens artikel 6, onderdeel
d, van de richtlijn geïmplementeerd.In onderdeel c wordt voorgeschreven dat de herverzekeraar een adequaat
beleid voert dat een integere bedrijfsuitoefening waarborgt. Hiermee wordt
artikel 15, vierde lid, van de richtlijn geïmplementeerd.In onderdeel d zijn twee voorschriften opgenomen. In de eerste plaats
wordt voorgeschreven dat het dagelijks bestuur uit tenminste twee natuurlijke
personen bestaat, een uitvloeisel van het zogeheten vier-ogen-beginsel. Hiermee
is aangesloten bij de regeling betreffende directe verzekeraars in artikel
3:15. Noch in de richtlijnen betreffende directe verzekeraars, noch in de
richtlijn herverzekering is dit voorschrift opgenomen. Zij is wel opgenomen
in de richtlijn banken.1 Reeds in de Wet toezicht
verzekeringsbedrijf was het voorschrift opgenomen dat het vier-ogen-beginsel
ook voor directe schadeverzekeraars gold. Dit voorschrift is een gevolg van
een amendement2. Het idee daarachter was –
en is – dat een extra invulling van de collectieve verantwoordelijkheid
van het bestuur gewenst is, gelet op de grote geldsommen die bij banken en
verzekeraars aan de orde zijn. Dat geldt ook voor herverzekeraars.Het tweede voorschrift dat in onderdeel d is opgenomen is het voorschrift
dat het dagelijks bestuur zijn werkzaamheden in verband met de bepaling van
het dagelijks beleid van de herverzekeraar vanuit Nederland uitoefent. Dit
voorschrift lijkt, aldus geformuleerd, niet te zijn opgenomen in de richtlijn
maar dat is slechts schijn. In artikel 8 van de richtlijn wordt in de Nederlandstalige
versie voorgeschreven dat het hoofdkantoor zich in de lidstaat van de statutaire
zetel bevindt. In de Engelstalige versie is bepaald dat de «head offices»
in de lidstaat van de statutaire zetel moeten zijn. In de richtlijn levensverzekering
wordt in de Engelstalige versie in artikel 6, derde lid, eveneens voorgeschreven
dat de «head offices» in de lidstaat van de statutaire zetel zijn,
een begrip dat in de Nederlandstalige versie is uitgedrukt met «hoofdbestuur».
In de richtlijn herverzekering is hetzelfde bedoeld als in de richtlijn levensverzekering.
Het voorschrift dat de personen die het dagelijks beleid van de herverzekeraar
bepalen hun werkzaamheden in verband daarmee vanuit Nederland uitoefenen,
is dan ook een vereiste die rechtstreeks uit de richtlijn voortvloeit en niet
verder gaat dan de richtlijn.In onderdeel e wordt voorgeschreven dat de herverzekeraar niet is verbonden
met personen in een formele of feitelijke zeggenschapsstructuur die in zodanige
mate ondoorzichtig is dat deze een belemmering vormt of kan vormen voor het
adequaat uitoefenen van toezicht op die herverzekeraar. Hiermee wordt uitvoering
gegeven aan artikel 7, eerste en tweede lid, van de richtlijn.In onderdeel f wordt voorgeschreven dat de herverzekeraar de bedrijfsvoering
zodanig inricht dat deze een beheerste en integere uitoefening van zijn bedrijf
waarborgt. Hiermee wordt artikel 15, vierde lid, van de richtlijn geïmplementeerd. In onderdeel g wordt voorgeschreven dat de herverzekeraar de rechtsvorm
van een naamloze vennootschap, onderlinge waarborgmaatschappij of Europese
vennootschap heeft. Hiermee wordt artikel 5, eerste lid, van de richtlijn
uitgevoerd.In onderdeel h wordt voorgeschreven dat de herverzekeraar een minimum
eigen vermogen heeft. De omvang daarvan zal worden vastgesteld bij algemene
maatregel van bestuur, in concreto in het Besluit prudentiële regels
Wft. Hiermee wordt artikel 6, onderdeel c, van de richtlijn geïmplementeerd.In onderdeel i wordt voorgeschreven dat de herverzekeraar over voldoende
solvabiliteit beschikt. De verplichting om dit voorschrift op te nemen kan
worden afgeleid uit de artikelen 6, onderdeel c, en 40, eerste lid, van de
richtlijn, en is in overeenstemming met de voorschriften die gelden voor de
aanvragers van een vergunning voor het uitoefenen van het directe verzekeringsbedrijf
op grond van artikel 2:31, eerste lid, aanhef en onderdeel i.In onderdeel j wordt voorgeschreven dat de herverzekeraar het boekjaar
gelijk doet lopen met het kalenderjaar. Dit is reeds gebruikelijk voor herverzekeraars
met zetel in Nederland. Het voorschrift vloeit niet voort uit de richtlijn.
Het geldt ook voor de aanvrager van een vergunning voor het uitoefenen van
het directe verzekeringsbedrijf: zie artikel 2:31, eerste lid, onderdeel j.In het tweede en derde lid wordt een regeling gegeven voor het geval waarin
op het moment van de aanvraag een derde een gekwalificeerde deelneming heeft
in de herverzekeraar of entiteit voor risico-acceptatie. De regeling is overgenomen
uit artikel 2:31, derde en vierde lid. In verband met de introductie van toezicht
op herverzekeraars wordt ook artikel 3:97 aangepast. Met betrekking hiertoe
wordt het volgende opgemerkt. De artikelen 12 en 19 van de richtlijn bevatten
een regeling betreffende gekwalificeerde deelnemingen die identiek is aan
de regeling in de richtlijnen inzake de directe verzekeraars. Het ligt voor
de hand de regeling inzake gekwalificeerde deelnemingen in herverzekeraars
op dezelfde wijze te implementeren als de wijze waarop de regeling inzake
gekwalificeerde deelnemingen in directe verzekeraars is geïmplementeerd.Met het vierde lid wordt het slot van artikel 4, tweede lid, eerste alinea,
van de richtlijn geïmplementeerd. Uit die bepaling kan worden afgeleid
dat de aanvrager van een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf van
herverzekeraar moet vermelden waarvoor hij de vergunning aanvraagt: levensherverzekering,
schadeherverzekering of nog een andere soort herverzekering. Voorts wordt
in het vierde lid de grondslag gegeven voor het uitwerken bij algemene maatregel
van bestuur van de gegevens die bij de aanvraag van de vergunning moeten worden
overgelegd. Het Besluit Markttoegang financiële ondernemingen Wft zal
daartoe worden aangevuld met bepalingen betreffende herverzekering.In het vijfde lid wordt DNB de bevoegdheid gegeven ontheffing te verlenen
van bepaalde vereisten. Het betreft de voorschriften inzake het beleid met
betrekking tot de integere bedrijfsuitoefening, het minimum aantal personen
dat het dagelijks beleid bepaalt, de plaats van waaruit die personen hun werkzaamheden
verrichten, de inrichting van de bedrijfsvoering, het minimum eigen vermogen,
de solvabiliteit en het boekjaar. Het betreft zogenaamde lichte ontheffingen:
de vergunningplicht blijft in stand, maar ook indien aan bepaalde vergunningeisen
niet is voldaan kan de vergunning toch worden verleend, indien voor deze eisen
ontheffing is verleend. Voor de goede orde wordt erop gewezen dat de opsomming
van voorwaarden waaraan moet worden voldaan om een vergunning te krijgen niet
identiek is aan die in artikel 2:31, vijfde lid. De opsomming in artikel
2:26b, vijfde lid, is de correcte; aanpassing van artikel 2:31 zal te zijner
tijd worden voorgesteld bij een reparatiewetsvoorstel.Met betrekking tot artikel 2:26c wordt het volgende opgemerkt. De richtlijn
bevat niet een regeling voor notificatie. Met andere woorden, in het geval
waarin een herverzekeraar met zetel in een lidstaat het voornemen heeft in
een andere lidstaat actief te zijn, behoeft de toezichthoudende instantie
van die andere lidstaat niet van dat voornemen in kennis te worden gesteld,
noch in het geval van een in de andere lidstaat te openen bijkantoor, noch
in het geval van dienstverrichting naar die andere lidstaat. Voor zover hier
van belang betekent dit dat een herverzekeraar met zetel in een andere lidstaat
zijn bedrijf mag uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor of
door middel van dienstverrichting naar Nederland zonder dat DNB daarvan in
kennis behoeft te zijn gesteld, noch rechtstreeks door de desbetreffende herverzekeraar,
noch door tussenkomst van de toezichthoudende instantie van de lidstaat van
de zetel van de herverzekeraar.Met het woord «daartoe» is mede tot uitdrukking gebracht dat
de herverzekeraar in Nederland alleen die activiteiten mag uitoefenen waarvoor
de vergunning is verleend. Is de vergunning bijvoorbeeld beperkt tot levensherverzekering,
dan is het de herverzekeraar niet toegestaan in Nederland ook het bedrijf
van schadeherverzekering uit te oefenen.Door het achterwege laten van de eis dat een notificatieprocedure wordt
gevolgd, wordt een stijging van administratieve lasten vermeden. Bovendien
behoeft de herverzekeraar niet te wachten totdat bepaalde termijnen zijn verstreken.In het tweede lid wordt bepaald dat artikel 1:107, tweede lid, niet van
toepassing is. Op grond van artikel 1:107, tweede lid, onderdeel a, onder
3°, dient de registerhouder zorg te dragen voor inschrijving van financiële
ondernemingen waaraan het «anderszins ingevolge deze wet is toegestaan
(...) door middel van dienstverrichting naar Nederland hun bedrijf uit te
oefenen». Zonder buitentoepassingverklaring van artikel 1:107, tweede
lid, zou de herverzekeraar met zetel in een andere lidstaat die diensten verricht
naar Nederland ingeschreven dienen te worden in het register. Dit is alleen
dan mogelijk wanneer de desbetreffende herverzekeraar DNB in kennis stelt
van de dienstverrichting. Het opleggen van een dergelijke verplichting zou
in strijd met de richtlijn zijn.Artikel 2:26d is van toepassing op herverzekeraars met zetel in een staat
die geen lidstaat is die hun bedrijf willen uitoefenen vanuit een in Nederland
gelegen bijkantoor. De materie betreffende herverzekeraars met zetel in staat
die geen lidstaat is die hun bedrijf willen uitoefenen vanuit een in de Europese
Unie gelegen bijkantoor wordt niet inhoudelijk door de richtlijn bestreken.
Het enige dat de richtlijn bepaalt is dat lidstaten op herverzekeraars die
hun hoofdkantoor buiten de Gemeenschap hebben geen bepalingen toepassen die
leiden tot een gunstiger behandeling dan die welke geldt voor herverzekeraars
die hun hoofdkantoor in die lidstaat hebben: artikel 49. Derhalve is het aan
het nationale recht van de lidstaten overgelaten om dit onderwerp te regelen.Hoofdregel is dat een herverzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat
is een vergunning moet hebben voor het uitoefenen van zijn bedrijf vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor. Deze hoofdregel is neergelegd in het
eerste lid. Op deze regel wordt in het derde lid een belangrijke uitzondering
gemaakt voor herverzekeraars met zetel in een staat die door de Minister van
Financiën is aangewezen als een staat met adequaat toezicht. Met andere
woorden: op herverzekeraars die hun zetel hebben in een staat die geen lidstaat
is, welke staat is aangewezen door de Minister van Financiën, volgens
bij algemene maatregel van bestuur te stellen regels, is het verbod om zonder
vergunning vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor het bedrijf van herverzekeraar
uit te oefenen, niet van toepassing. Alleen die staten waar een
toezichtstelsel bestaat dat in voldoende mate waarborgen biedt ten aanzien
van de belangen die deze wet beoogt te beschermen, komen voor aanwijzing in
aanmerking. Hiermee wordt aangesloten bij de systematiek die wordt gevolgd
ten aanzien van clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars met zetel
buiten Nederland. Een verschil is dat clearinginstellingen en natura-uitvaartverzekeraars
in het geheel geen onderwerp vormen van communautaire regelgeving, dus ook
niet indien zij hun zetel in een andere lidstaat hebben. Ten aanzien van clearinginstellingen
en natura-uitvaartverzekeraars kunnen dus ook andere lidstaten worden aangewezen,
hetgeen ten aanzien van clearinginstellingen ook is gebeurd. Ten aanzien van
herverzekeraars geldt dat het uitoefenen door een herverzekeraar met zetel
in de ene lidstaat van zijn bedrijf vanuit een in een andere lidstaat gelegen
bijkantoor wel wordt bestreken door de richtlijn. De systematiek van het aanwijzen
van staten met adequaat toezicht betreft slechts de situaties waarin de desbetreffende
herverzekeraar zijn zetel heeft in een staat die geen lidstaat is. De omstandigheid
dat een staat die geen lidstaat is, is aangewezen als een staat met adequaat
clearingtoezicht, betekent niet ipso facto dat die staat ook wordt aangewezen
als een staat met adequaat toezicht op herverzekeraars. Het is immers voorstelbaar
dat het toezicht in een bepaalde staat op het ene type financiële onderneming
wel adequaat is, maar dat het toezicht in diezelfde staat op een ander type
financiële onderneming niet adequaat is.In het vierde lid wordt nog een uitzondering gemaakt. Het betreft directe
verzekeraars die hun bedrijf uitoefenen vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor.
Zij behoeven geen aparte herverzekeringsvergunning wanneer zij de herverzekeringsactiviteit
uitoefenen die overeenkomt met het type directe verzekeringsbedrijf dat zij
uitoefenen. Bijvoorbeeld: een directe schadeverzekeraar met een vergunning
voor de uitoefening van zijn bedrijf vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
behoeft geen aparte herverzekeringsvergunning wanneer hij vanuit dat bijkantoor
het bedrijf van herverzekeraar wil uitoefenen in de activiteit schadeherverzekering.
Deze uitzondering is beperkt tot degene die een door DNB verleende vergunning
heeft voor de uitoefening van het directe verzekeringsbedrijf door middel
van een in Nederland gelegen bijkantoor. Dit heeft onder andere als gevolg
dat het verbod om zonder een door DNB verleende vergunning het bedrijf van
herverzekeraar vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor uit te oefenen ook
geldt voor een directe verzekeraar met zetel in een staat die geen lidstaat
is en zijn bedrijf van directe verzekeraar uitoefent door middel van dienstverrichting
naar Nederland, ook wanneer hij in dat kader heeft voldaan aan de inkennisstellingverplichting
in artikel 2:45, eerste lid.In artikel 2:26e wordt bepaald aan welke vereisten een herverzekeraar
met zetel in een staat die geen lidstaat is en die zijn bedrijf wil uitoefenen
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, moet voldoen. De bepaling is de
evenknie van artikel 2:26b: hetgeen artikel 2:26b regelt voor herverzekeraars
met zetel in Nederland, regelt artikel 2:26e met betrekking tot herverzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is. De meeste onderdelen behoeven
geen toelichting. Met betrekking tot onderdeel d, dat ziet op het minimum
aantal dagelijksbeleidsbepalers en de plaats van waaruit zij hun werkzaamheden
verrichten, zij het volgende opgemerkt. Ten aanzien van directe verzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is die in Nederland een bijkantoor
willen openen is eveneens bepaald dat zij bij de vergunningaanvraag moeten
voldoen aan de vereisten van artikel 3:15. Ten aanzien van directe verzekeraars
is dat onterecht. Het desbetreffende vereiste geldt immers niet voor levensverzekeraars
en schadeverzekeraars tijdens het lopend toezicht, hetgeen verband houdt met
de omstandigheid dat aan directe verzekeraars met zetel in een staat die geen
lidstaat is wordt voorgeschreven dat zij een vertegenwoordiger
hebben. Ten aanzien van herverzekeraars is dat anders: daar wordt niet voorgeschreven
dat zij een vertegenwoordiger hebben. Met betrekking tot directe verzekeraars
zal bij gelegenheid worden voorgesteld dit vereiste te laten vervallen.Zie voor een toelichting op het tweede en derde lid de toelichting op
artikel 2:26b, vierde en vijfde lid.Artikel 2:26f regelt de dienstverrichting naar Nederland door een herverzekeraar
met zetel in een niet-aangewezen staat. Artikel 49 van de richtlijn schrijft
voor dat minimaal vergelijkbare voorwaarden worden gesteld aan ondernemingen
met zetel buiten de Gemeenschap. Bij de implementatie van die bepaling is
aangesloten bij artikel 2:45 voor directe verzekeraars.UDe wijziging van artikel van artikel 2:47 houdt verband met de opneming
van de artikelen 2:26f en 2:54f. Zie voor de toelichting de toelichting op
die artikelen.VArtikel 46 van de richtlijn komt erop neer dat het de lidstaten vrijstaat
entiteiten voor risico-acceptatie toe te laten, maar indien een lidstaat dat
doet, zij de uitoefening van het bedrijf aan voorafgaande toestemming moet
onderwerpen en voorwaarden vaststelt krachtens welke de activiteiten van een
dergelijke onderneming worden uitgeoefend . De richtlijn noemt zeven voorschriften
die in het bijzonder aan de uitoefening van het bedrijf moeten worden gesteld.
Eén voorschrift wordt niet expliciet in de richtlijn genoemd, maar
wel in artikel 2:54b: de regel met betrekking tot de zeggenschapsstructuur.
Wel is deze regel af te leiden uit de bepaling dat betrouwbaarheids- en deskundigheidseisen
moeten worden gesteld aan de aandeelhouders of leden met een gekwalificeerde
deelneming. Juist bij een entiteit voor risico-acceptatie zal een andere onderneming
dan de entiteit voor risico-acceptatie zeggenschap hebben. Met betrekking
tot de regeling inzake gekwalificeerde deelnemingen in entiteiten voor risico-acceptatie
wordt het volgende opgemerkt. Artikel 46, tweede lid, aanhef en vierde gedachtestreepje,
schrijft voor dat voorschriften worden vastgesteld inzake betrouwbaarheids-
en deskundigheidseisen voor aandeelhouders of leden met een gekwalificeerde
deelneming in de entiteit voor risico-acceptatie. Die bepaling verplicht,
strikt genomen, niet tot de invoering van een stelsel van verklaringen van
geen bezwaar voor herverzekeraars. Er is evenwel voor gekozen ook ten aanzien
van entiteiten voor risico-acceptatie een stelsel van verklaringen van geen
bezwaar in te voeren. Ten eerste is de procedure die moet worden gevolgd om
aan te tonen dat de houder van een gekwalificeerde deelneming geschikt is,
duidelijker geregeld dan in een oplossing zonder stelsel van verklaringen
van geen bezwaar. Ten tweede worden de gevolgen van het verwerven van een
gekwalificeerde deelneming tijdens lopend toezicht duidelijker geregeld. Als
nadeel zou kunnen gelden dat de administratieve lasten voor de houder van
een gekwalificeerde deelneming mogelijk iets groter zijn wanneer van hem een
verklaring van geen bezwaar wordt verlangd dan wanneer dat niet het geval
is. Dit nadeel moet in de juiste proporties worden gezien. Ook bij de voorschriften
van de richtlijn kan de geschiktheid van de houder van de gekwalificeerde
deelneming alleen worden beoordeeld wanneer hij daaraan medewerking verleent,
hetgeen ook kosten met zich brengt. Zoals reeds opgemerkt, wordt het stelsel
van verklaringen van geen bezwaar slechts in beperkte mate ingevoerd. Wat
niet wordt ingevoerd, zijn de voorschriften met betrekking tot wijzigingen
in de omvang van de deelneming tijdens lopend toezicht: de verplichtingen
om deze te melden en om voor bepaalde vergrotingen toestemming
te hebben van DNB, gelden niet. Zie daarvoor de toelichting op de artikelen
3:102 en volgende.In vergelijking met bijvoorbeeld de regels waaraan een herverzekeraar
moet voldoen, zijn er drie vereisten die niet voor een entiteit voor risico-acceptatie
gelden en wel voor een herverzekeraar. Er gelden geen vereisten met betrekking
tot het minimum aantal personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats
van waaruit zij hun werkzaamheden verrichten en de rechtsvorm.Met betrekking tot artikel 2:54c wordt het volgende opgemerkt. Uit de
richtlijn vloeit niet voort dat het «single-license-beginsel»
en het «home-country-control-beginsel» ook voor entiteiten voor
risico-acceptatie met zetel in een lidstaat gelden. Wel wordt in punt 32 van
de considerans bij de richtlijn opgemerkt dat «het land van oorsprong»
gedetailleerde voorschriften moet vastleggen. Dat lijkt te gaan in de richting
van het «home-country-control-beginsel».De richtlijn spreekt zich niet duidelijk uit over grensoverschrijdende
activiteiten van entiteiten voor risico-acceptatie met zetel in een lidstaat.
In de richtlijn zelf worden lidstaten er niet zonder meer toe verplicht entiteiten
voor risico-acceptatie met zetel in een andere lidstaat op hun grondgebied
toe te laten, maar het wordt hun ook niet verboden een vergunning te eisen
of nadere voorschriften te stellen voor het geval een entiteit voor risico-acceptatie
toegang wenst te hebben tot hun grondgebied. In dit verband kan erop worden
gewezen dat in artikel 46 niet wordt bepaald dat de «toestemming»
(Engelse versie: «authorisation») voor de gehele Gemeenschap geldt,
hetgeen wel in artikel 4 is bepaald met betrekking tot de «vergunning»
(Engelse versie eveneens «authorisation») van een «gewone»
herverzekeraar.Er is voor gekozen te bepalen dat een entiteit voor risico-acceptatie
met zetel in een andere lidstaat kan overgaan tot het verrichten van haar
werkzaamheden vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor of door middel van
het verrichten van diensten naar Nederland indien hij een door de toezichthoudende
instantie van die lidstaat een daartoe verleende vergunning heeft. In dit
verband is van belang dat artikel 46 van de richtlijn hierop neerkomt dat
dit artikel lidstaten er niet toe verplicht entiteiten voor risico-acceptatie
niet op hun grondgebied toe te staan, maar wanneer een lidstaat dat wel doet,
zij bepaalde voorschriften vaststelt. Dit betekent dat indien een entiteit
voor risico-acceptatie met zetel in een andere lidstaat onder toezicht moet
staan in de lidstaat van de zetel. Wanneer een dergelijke entiteit voor risico-acceptatie
toegang wil hebben tot Nederland, mag de Nederlandse toezichthouder er dus
vanuit gaan dat zij in de lidstaat van de zetel onder toezicht staat. Daarom
wordt voorgesteld om entiteiten met zetel in een andere lidstaat in Nederland
toe te laten zonder dat zij ook nog eens aan voorschriften, gesteld bij Nederlandse
wet, dienen te voldoen, ofschoon de richtlijn, strikt genomen, daartoe niet
verplicht. Afgezien daarvan is het de vraag welke voorschriften Nederland
aan de buitenlandse voorschriften zou moeten toevoegen.Met het voorgaande hangt samen dat de richtlijn niet een regeling voor
notificatie bevat. Met andere woorden, in het geval waarin een entiteit voor
risico-acceptatie met zetel in een andere lidstaat het voornemen heeft in
een andere lidstaat actief te zijn, schrijft de richtlijn niet voor dat de
toezichthoudende instantie van die andere lidstaat van dat voornemen in kennis
te worden gesteld, noch in het geval van een in de andere lidstaat te openen
bijkantoor, noch in het geval van dienstverrichting naar die andere lidstaat.
Voor zover hier van belang betekent dat dat een entiteit voor risico-acceptatie
met zetel in een andere lidstaat zijn bedrijf mag uitoefenen vanuit een in
Nederland gelegen bijkantoor of door middel van dienstverrichting naar Nederland
zonder dat DNB daarvan in kennis behoeft te zijn gesteld, noch
rechtstreeks door de desbetreffende entiteit voor risico-acceptatie, noch
door tussenkomst van de toezichthoudende instantie van de lidstaat van de
zetel van de entiteit voor risico-acceptatie.Met het woord «daartoe» is mede tot uitdrukking gebracht dat
de entiteit voor risico-acceptatie in Nederland alleen die activiteiten mag
uitoefenen waarvoor de vergunning is verleend. Is – in het theoretische
geval – de vergunning bijvoorbeeld beperkt tot levensherverzekering,
dan is het de entiteit voor risico-acceptatie niet toegestaan in Nederland
ook het bedrijf van schadeherverzekering uit te oefenen.Door het achterwege laten van de eis dat een notificatieprocedure wordt
gevolgd, wordt een stijging van administratieve lasten vermeden. Bovendien
behoeft de entiteit voor risico-acceptatie niet te wachten totdat bepaalde
termijnen zijn verstreken.Zie voor de toelichting op het tweede lid de toelichting op artikel 2:26c,
tweede lid.Artikel 2:54d is van toepassing op entiteiten voor risico-acceptatie met
zetel in een staat die geen lidstaat is die hun werkzaamheden willen verrichten
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor. De materie betreffende entiteiten
voor risico-acceptatie met zetel in staat die geen lidstaat is die hun werkzaamheden
willen verrichten vanuit een in de Gemeenschap gelegen bijkantoor wordt niet
inhoudelijk door de richtlijn bestreken. Het enige dat de richtlijn bepaalt
is dat lidstaten op ondernemingen die hun hoofdkantoor buiten de Gemeenschap
hebben en die herverzekeringsactiviteiten op hun grondgebied aanvangen of
verrichten, geen bepalingen toepassen die leiden tot een gunstiger behandeling
dan die welke geldt voor ondernemingen die hun hoofdkantoor in die lidstaat
hebben: artikel 49. Het ligt in de lijn der rede dat deze bepaling ook op
entiteiten voor risico-acceptatie betrekking heeft. Derhalve is het aan het
nationale recht van de lidstaten overgelaten om dit onderwerp te regelen.Hoofdregel is dat een entiteit voor risico-acceptatie met zetel in een
staat die geen lidstaat is een vergunning moet hebben voor het verrichten
van haar werkzaamheden vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor. Deze hoofdregel
is neergelegd in het eerste lid. Op deze regel wordt in het tweede lid een
belangrijke uitzondering gemaakt voor entiteiten voor risico-acceptatie met
zetel in een staat die door de Minister van Financiën is aangewezen als
een staat met adequaat toezicht. Met andere woorden: op entiteiten voor risico-acceptatie
die hun zetel hebben in een staat die geen lidstaat is, welke staat is aangewezen
bij algemene maatregel van bestuur, is het verbod om zonder vergunning vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor werkzaamheden van een entiteit voor risico-acceptatie
te verrichten niet van toepassing. Alleen die staten waar een toezichtstelsel
bestaat dat in voldoende mate waarborgen biedt ten aanzien van de belangen
die deze wet beoogt te beschermen, komen voor aanwijzing in aanmerking. Hiermee
wordt aangesloten bij de systematiek die wordt gevolgd ten aanzien van clearinginstellingen
en natura-uitvaartverzekeraars met zetel buiten Nederland en herverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat.Tot slot verdient de zinsnede «vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor
de werkzaamheden van een entiteit voor risico-acceptatie (...) verrichten
aandacht. Op grond van de richtlijndefinitie is een entiteit voor risico-acceptatie –
kort gezegd – een onderneming die (a) risico»s overneemt en (b)
deze op een bepaalde wijze financiert. Het ligt in de rede aan te nemen dat,
in het geval dat wordt bestreken door afdeling 2.2.2A.3, het begrip «uitoefenen
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor» slechts ziet op het overnemen
van risico’s, en niet op het aantrekken van gelden. Met andere woorden:
indien een entiteit voor risico-acceptatie met zetel in een staat die geen
lidstaat is vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor risico’s overneemt,
en deze financiert door obligaties uit te geven in een andere staat, oefent
deze entiteit voor risico-acceptatie haar bedrijf uit vanuit
een in Nederland gelegen bijkantoor. De omstandigheid dat de obligaties in
een andere staat worden uitgegeven, staat er niet aan in de weg om te besluiten
dat het bedrijf van entiteit voor risico-acceptatie vanuit het in Nederland
gelegen bijkantoor wordt uitgeoefend.In artikel 2:54e wordt bepaald aan welke vereisten een entiteit voor risico-acceptatie
met zetel in een staat die geen lidstaat is en die zijn bedrijf wil uitoefenen
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor, moet voldoen. De bepaling is de
evenknie van artikel 2:26b: hetgeen artikel 2:26b regelt voor entiteiten voor
risico-acceptatie met zetel in Nederland, regelt 2:54e met betrekking tot
entiteiten voor risico-acceptatie met zetel in een staat die geen lidstaat
is. De meeste onderdelen behoeven geen toelichting. Met betrekking tot onderdeel
d, dat ziet op het minimum aantal dagelijksbeleidsbepalers en de plaats van
waaruit zij hun werkzaamheden verrichten, zij het volgende opgemerkt. Ten
aanzien van directe verzekeraars met zetel in een staat die geen lidstaat
is die in Nederland een bijkantoor willen openen is eveneens bepaald dat zij
bij de vergunningaanvraag moeten voldoen aan artikel 3:15. Ten aanzien van
directe verzekeraars is dat onterecht. Het desbetreffende voorschrift geldt
immers niet voor levensverzekeraars en schadeverzekeraars tijdens het lopend
toezicht, hetgeen verband houdt met de omstandigheid dat aan verzekeraars
met zetel in een staat die geen lidstaat is wordt voorgeschreven dat zij een
vertegenwoordiger hebben. Ten aanzien van entiteiten voor risico-acceptatie
is dat anders: daar wordt niet voorgeschreven dat zij een vertegenwoordiger
hebben. Met betrekking tot directe verzekeraars zal bij gelegenheid worden
voorgesteld deze eis te laten vervallen.Artikel 2:54f regelt de dienstverrichting naar Nederland door een entiteit
voor risico-acceptatie met zetel in een niet-aangewezen staat. WArtikel 3:5 bevat het verbod op het aantrekken van opvorderbare gelden.
Blijkens de toelichting op het oorspronkelijke artikel 3:5 wordt onder «opvorderbare
gelden» verstaan «alle gelden die op enig moment moeten worden
terugbetaald, uit welken hoofde dan ook, en waarvan op voorhand duidelijk
is welk nominaal bedrag moet worden terugbetaald en op welke wijze dan ook
de eventuele vergoeding moet worden betaald». Voor zover onduidelijkheid
zou kunnen ontstaan over de vraag of entiteiten voor risico-acceptatie opvorderbare
gelden aantrekken, wordt uitdrukkelijk bepaald dat het verbod op het aantrekken
van opvorderbare gelden niet van toepassing is op die entiteiten. Een entiteit
voor risico-acceptatie is in artikel 1:1 gedefinieerd als een entiteit die
risico’s accepteert «en dit uitsluitend financiert door gelden
van derden aan te trekken terzake waarvan de terugbetalingsverplichtingen
zijn achtergesteld bij de betalingsverplichtingen die ontstaan uit het accepteren
van de overgedragen risico’s». Dit aantrekken kan gebeuren –
in de woorden van artikel 2, eerste lid, onderdeel p, van de richtlijn –
zowel door «emissieprocedures» als door «andere financieringsmechanismen».
Voor zover emissieprocedures kunnen worden opgevat als «het aantrekken,
ter beschikking verkrijgen of ter beschikking hebben als gevolg van het aanbieden
van effecten», vallen zij ook zonder nadere bepaling buiten het verbod
op het aantrekken van opvorderbare gelden, mits dat aanbieden gebeurt in overeenstemming
met hoofdstuk 5.1 van de wet: zie artikel 5:3, tweede lid, onderdeel d. De «andere
financieringsmechanismen» zouden zonder nadere bepaling wel strijdigheid
kunnen opleveren met het verbod op het aantrekken van opvorderbare gelden.
Om, voor zover nodig, die strijdigheid te vermijden wordt onderdeel e toegevoegd. XMet de wijziging van de artikelen 3:8 tot en met 3:10 wordt artikel 46,
tweede lid, derde en vijfde gedachtestreepje, van de richtlijn geïmplementeerd.
Op grond van deze bepaling moeten voorschriften worden gesteld ten aanzien
de betrouwbaarheid en adequate beroepskwalificaties van personen die de entiteit
voor risico-acceptatie leiden, ten aanzien van deugdelijke administratieve
en boekhoudprocedures, adequate internecontrontrolemechanismen en vereisten
op het gebied van risicobeheer, en ten aanzien van boekhoudeisen, prudentiële
en statistische informatievereisten.IJMet artikel 3:13a worden de artikelen betreffende de deskundigheid, betrouwbaarheid
en integere bedrijfsvoering van toepassing op de in Nederland gelegen bijkantoren
van herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat. Anders dan bij
directe verzekeraars worden naast artikel 3:10 ook de artikelen 3:8 en 3:9
van overeenkomstige toepassing verklaard. Het verschil kan worden verklaard
uit de omstandigheid dat bij directe verzekeraars de betrouwbaarheids- en
deskundigheidsvereisten gelden voor de vertegenwoordiger; een herverzekeraar
behoeft geen vertegenwoordiger te hebben, zodat in dat geval de deskundigheids-
en betrouwbaarheidseisen aan het bijkantoor van de desbetreffende herverzekeraar
zelf worden gesteld.ZArtikel 7, tweede lid, van de richtlijn bepaalt dat een vergunning dient
te worden geweigerd indien het recht van een derde land dat van toepassing
is op personen met wie de herverzekeraar nauwe banden heeft, een belemmering
vormt voor de juiste uitoefening van de toezichthoudende taken door de toezichthoudende
autoriteiten. Deze bepaling wordt in de eerste plaats geïmplementeerd
in artikel 2:26b, eerste lid, onderdeel e. Die bepaling regelt aan welke criteria
preventief, dus in het kader van de vergunningverlening, wordt getoetst. In
die bepaling wordt verwezen naar de 3:16, inzake nauwe banden. In het tweede
lid van dat artikel wordt een norm gesteld met betrekking tot levensverzekeraars
en schadeverzekeraars. Doordat dit lid wordt uitgebreid met herverzekeraars,
wordt artikel 7, tweede lid, van de richtlijn geïmplementeerd.Artikel 7, eerste lid, van de richtlijn bepaalt, kort gezegd, dat de zeggenschapsstructuur
het toezicht niet in de weg mag staan. Die materie wordt geregeld in artikel
3:16, eerste lid. In dat lid wordt niet verwezen naar «levensverzekeraar
of schadeverzekeraar», maar naar het generieke begrip «verzekeraar»,
zodat door de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar» artikel
7, eerste lid, van de richtlijn wordt geïmplementeerd in artikel 3:16,
eerste lid.Voorts wordt dit artikel ook van toepassing op entiteiten voor risico-acceptatie.
De zeggenschapsstructuur is niet een onderwerp dat in artikel 46 van de richtlijn
wordt genoemd als een onderwerp dat in het bijzonder moet worden geregeld
met betrekking tot entiteiten voor risico-acceptatie. Er is voor gekozen artikel
3:16 ook op entiteiten voor risico-acceptatie van toepassing te doen zijn
omdat juist bij deze categorie ondernemingen de zeggenschapsstructuur aandacht
vereist, en voorts om de regeling op dit punt niet te laten afwijken van die
met betrekking tot verzekeraars. BBDoor artikel 3:24a worden de artikelen betreffende de zeggenschapsstructuur
en de inrichting van de bedrijfsvoering van toepassing op de in Nederland
gelegen bijkantoren van entiteiten voor risico-acceptatie met zetel in een
niet-aangewezen staat.Door artikel 3:24b worden de artikelen betreffende het minimum aantal
personen dat het dagelijks beleid bepaalt en de plaats van waaruit zij hun
werkzaamheden verrichten, de zeggenschapsstructuur, en de inrichting van de
bedrijfsvoering van toepassing op de in Nederland gelegen bijkantoren van
herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat.De volgorde van de artikelen in § 3.3.3.3 is gebaseerd op de
nummers van de artikelen die van overeenkomstige toepassing worden verklaard
en niet op de alfabetische volgorde van de financiële instellingen. Daarom
is dit artikel voor artikel 3:25 geplaatst.CCDoor deze wijziging van artikel 3:28 wordt aan entiteiten voor risico-acceptatie
en herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat voorgeschreven dat
zij naar het recht van de staat van hun zetel rechtspersoon zijn, in die staat
bevoegd zijn tot de uitoefening van het bedrijf van entiteit voor risico-acceptatie
onderscheidenlijk herverzekeraar en dit bedrijf ook daadwerkelijk uitoefenen
in die staat wanneer zij hun bedrijf uitoefenen door middel van dienstverrichting
naar Nederland of vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor.DDDoor de wijziging van artikel 3:29 dient ook een herverzekeraar DNB in
kennis te stellen van wijziging van gegevens die ten behoeve van de vergunningverlening
zijn verstrekt.EEArtikel 6 van de richtlijn bepaalt dat wordt geëist dat degene die
een vergunning voor de uitoefening van het bedrijf van herverzekeraar aanvraagt,
zijn doel beperkt tot «herverzekeringswerkzaamheden en daarmee samenhangende
verrichtingen», en dat onder dit vereiste ook valt de functie van holding
en werkzaamheden op het gebied van de financiële sector. Op het eerste
gezicht lijken dat artikel en artikel 6, eerste lid, onderdeel b, van de richtlijn
levensverzekering niet op exact dezelfde leest te zijn geschoeid, door te
bepalen dat de verzekeraar zijn doel dient te beperken tot «herverzekeringswerkzaamheden»
onderscheidenlijk «in de richtlijn [levensverzekering] bedoelde
werkzaamheden». In beide richtlijnen worden die werkzaamheden uitgebreid
tot «daarmee samenhangende verrichtingen» onderscheidenlijk «verrichtingen
die daaruit rechtstreeks voortvloeien». Vervolgens lopen de teksten
van bedoelde richtlijnen uit elkaar. In de richtlijn wordt bepaald dat dit
vereiste «tevens de functie van holding [kan] omvatten evenals
werkzaamheden op het gebied van de financiële sector». De richtlijn
lijkt de holdingfunctie en de werkzaamheden op het gebied van de financiële
sector te formuleren als een uitbreiding van de categorie «herverzekeringswerkzaamheden
en daarmee samenhangende verrichtingen». Toch is er materieel geen verschil
met artikel 6, onderdeel a, van de richtlijn: de herverzekeraar mag slechts
die werkzaamheden verrichten waarvoor de vergunning is verleend, alsmede de
activiteiten die daar rechtstreeks uit voortvloeien c.q. daarmee samenhangen
dan wel daarmee verwant zijn. In dit opzicht moet worden aangenomen dat de
zinsneden «daarmee samenhangend» (artikel 6 van de richtlijn), [niet-]«verwant»
(punt 14 van de considerans), en «die daar rechtstreeks
uit voortvloeien» (artikel 6 van de richtlijn levensverzekering) hetzelfde
beogen uit te drukken. De opmerking in overweging 14 van de considerans bij
de richtlijn dat het in «elk geval niet is toegestaan om niet-verwante
bank- en financiële activiteiten uit te voeren» moet dan ook zo
worden opgevat dat de in artikel 6, onderdeel a, van de richtlijn genoemde
holdingfunctie en werkzaamheden op het gebied van de financiële sector
slechts dan mogen worden uitgeoefend voor zover deze verwant zijn met het
bedrijf van herverzekeraar.Bij de implementatie van de richtlijn is ervoor is gekozen de holdingfunctie
en de werkzaamheden op het gebied van de financiële sector niet apart
te formuleren als een uitbreiding van «herverzekeringswerkzaamheden
en daarmee samenhangende verrichtingen». Deze twee categorieën
activiteiten kunnen immers worden gezien als voorbeelden van de categorie «daarmee
samenhangende verrichtingen».Met betrekking tot het combineren van verschillende verzekeringsactiviteiten
merk ik het volgende op. Men kan hierbij denken aan het combineren van het
directe verzekeringsbedrijf met herverzekeringsactiviteiten, het combineren
binnen het herverzekeringsbedrijf van verschillende herverzekeringsactiviteiten
zoals levensherverzekering met schadeherverzekering, en het combineren binnen
het directe verzekeringsbedrijf van levensverzekering, schadeverzekering en
natura-uitvaartverzekering.Een directe verzekeraar mag herverzekeringsactiviteiten verrichten. Dit
is bepaald in artikel 3:36, tweede lid, onderdeel b. Op grond van onderdeel
b mag een levensverzekeraar het bedrijf van levensherverzekeraar uitoefenen,
en hetzelfde geldt mutatis mutandis voor natura-uitvaartverzekeraars en schadeverzekeraars.
Bovendien is in die situaties op grond van dit onderdeel geen aparte vergunning
nodig.Voor de voorschriften tijdens lopend toezicht is een nieuw vijfde lid
opgenomen. Dit lid bepaalt dat op een levensverzekeraar die tevens het bedrijf
van herverzekeraar in de activiteit levensherverzekering uitoefent, de bepalingen
inzake het directe levensverzekeringsbedrijf van toepassing, tenzij anders
is bepaald, en hetzelfde geldt voor een natura-uitvaartverzekeraar die het
bedrijf van herverzekeraar in de activiteit natura-uitvaartherverzekering
uitoefent en voor een schadeverzekeraar die het bedrijf van levensherverzekeraar
uitoefent.Verwezen wordt ook naar de toelichting op artikel 3:36, zoals gegeven
in de nota van toelichting bij de zesde nota van wijziging bij het voorstel
tot Wet op het financieel toezicht (Kamerstukken II 2005/06, 29 708,
nr. 41, blz. 74), waarin wordt opgemerkt dat het aanbieden van hypotheken
tot het uitoefenen van verzekeringsactiviteiten behoort, omdat de verkregen
gelden moeten kunnen worden uitgezet, en dat de verzekeraar handelsactiviteiten
moet kunnen verrichten die de belangen van de verzekerden niet schaden. Datzelfde
geldt evenzeer voor herverzekeraars.FFIn artikel 3:37 wordt een regeling gegeven met betrekking tot de vertegenwoordiger
van een verzekeraar met zetel in Nederland. Als gevolg van de uitbreiding
van de definitie van het begrip «verzekeraar» met «hervezekeraar»
zou zonder wijziging van artikel 3:37 ook de herverzekeraar onder dat artikel
vallen. Dat is niet de bedoeling; een herverzekeraar behoeft geen vertegenwoordiger
te hebben. Om die reden wordt artikel 3:37, eerste lid, aangepast.In het tweede lid wordt nu nog verwezen naar «de verzekeraar, bedoeld
in het eerste lid». Aangezien echter in het eerste lid een regel wordt
gegeven voor verschillende typen verzekeraars, is het bij nader
inzien juister te spreken van «een verzekeraar». Er is geen materiële
wijziging beoogd.GGArtikel 3:38a: Op grond van artikel 46, tweede lid, eerste volzin, moet
de nationale wetgever de voorwaarden vaststellen krachtens welke de entiteit
voor risico-acceptatie haar activiteiten uitoefent. Vervolgens worden zeven
onderwerpen genoemd met betrekking waartoe in ieder geval voorschriften moeten
worden gesteld. In het wetsvoorstel is ervoor gekozen slechts één
onderwerp te regelen dat niet in artikel 46, tweede lid, wordt genoemd. Het
betreft het verbod op nevenactiviteiten. Dit verbod geldt ook voor andere
directe verzekeraars en komt erop neer dat de vergunninghouder geen andere
activiteiten mag ondernemen dan die welke in de vergunning worden genoemd.
De activiteiten die niet mogen worden verricht omvatten activiteiten die niet
vergunningplichtig zijn, zoals het exploiteren van een onderneming die zich
niet op het financiële terrein begeeft. Voor de goede orde merk ik op
dat het verbod op het nevenbedrijf niet voortvloeit uit het eerste onderwerp
dat in artikel 46, tweede lid, wordt genoemd: de reikwijdte van de vergunning.
De reikwijdte van de vergunning bepaalt welke herverzekeringsactiviteiten
de vergunninghouder mag verrichten, maar daarmee is nog niet gezegd dat niet-vergunningplichtige
activiteiten evenmin mogen worden verricht.Het verbod op het nevenbedrijf zou kunnen worden afgeleid uit de term «special
purpose vehicle», welke term ook in de Nederlandstalige versie van de
richtlijn voorkomt. Uit de term «entiteit voor risico-acceptatie»
vloeit het verbod op het nevenbedrijf minder evident voort, reden waarom ervoor
is gekozen het uitdrukkelijk in de wet op te nemen.Artikel 3:38b: Artikel 46, tweede alinea, tweede gedachtestreepje, schrijft
voor dat regels worden gesteld inzake «verplichte voorwaarden die in
alle afgesloten contracten moeten voorkomen». In artikel 3:38b wordt
de grondslag gegeven om dit bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
te regelen. De richtlijn schrijft niet voor wat de inhoud van de vast te stellen
voorschriften moet zijn. In het bijzonder geeft de tekst van de richtlijn
geen volkomen helder antwoord op de vraag of kan worden volstaan met te bepalen
welke onderwerpen in de door de entiteiten voor risico-acceptatie te sluiten
overeenkomsten moeten worden geregeld, dan wel of tevens moet worden bepaald
hoe die onderwerpen materieel in de overeenkomsten moeten worden geregeld.
Artikel 3:38b zal nader worden uitgewerkt door het Besluit prudentiële
regels Wft aan te passen. Daarbij zal ook worden gekeken hoe deze kwestie
in andere lidstaten is geregeld. Overwogen wordt in het Besluit prudentiële
regels Wft aan te vullen met een voorschrift dat in de door de entiteiten
voor risico-acceptatie in ieder geval moet zijn geregeld onder welke voorwaarden
tot uitkering wordt overgegaan, en tot welk bedrag er wordt uitgekeerd. Overwogen
wordt tevens te bepalen dat moet zijn bepaald dat de terugbetalingsverplichtingen
zijn achtergesteld bij de betalingsverplichtingen die ontstaan uit het accepteren
van de overgedragen risico’s.HHDoor de wijziging van artikel 3:49 dient ook een herverzekeraar met zetel
in een niet-aangewezen staat die zijn bedrijf vanuit een in Nederland gelegen
bijkantoor uitoefent DNB van wijziging van gegevens in kennis te stellen. IIDoor de wijziging van artikel 3:50, eerste lid dient een herverzekeraar
met zetel in een niet-aangewezen staat met bijkantoor in Nederland die tot
ontbinding dan wel algehele of gedeeltelijke liquidatie van zijn in Nederland
gelegen bijkantoor heeft besloten, DNB te raadplegen over de wijze waarop
de ontbinding onderscheidenlijk de liquidatie zal plaatsvinden ten minste
dertien weken voordat aan de beslissing uitvoering wordt gegeven.JJDoor de wijziging van artikel 3:53, eerste lid, dient ook een entiteit
voor risico-acceptatie te voldoen aan voorschriften betreffende eigen vermogen.KKDoor artikel 3:55a wordt het artikel met betrekking tot het minimum eigen
vermogen van toepassing op herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen
staat. Aansluiting is gezocht bij artikel 3:55 met betrekking tot natura-uitvaartverzekeraars.
In vergelijking met dat artikel is niet overgenomen dat bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur regels worden gesteld met betrekking tot de lokalisatie
van de waarden die de solvabiliteitsmarge van het bijkantoor van de herverzekeraar
vertegenwoordigen, nu voor herverzekeraars geen lokalisatie-eisen gelden.LLDoor de wijziging van artikel 3:57 worden ook entiteiten voor risico-acceptatie
onderworpen aan solvabiliteitsvoorschriften.MMDoor de wijziging van artikel 3:61 wordt het artikel betreffende solvabiliteit
van toepassing op entiteiten voor risico-acceptatie en herverzekeraars met
zetel in een niet-aangewezen staat, zowel in geval van een bijkantoor in Nederland
als in geval van dienstverrichting naar Nederland.NNDoor de wijziging van artikel 3:62 wordt het artikel betreffende solvabiliteit
ook op bijkantoren van herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat
van toepassing. Het tweede lid heeft betrekking op de lokalisatie van waarden
die de solvabiliteitsmarge van het bijkantoor vertegenwoordigen. Aangezien
geen lokalisatie-eisen aan herverzekeraars worden gesteld, blijft dit lid
beperkt tot natura-uitvaartverzekeraars.OOArtikel 3:67, eerste lid, wordt uitgebreid met entiteiten voor risico-acceptatie.
Het derde lid verwijst naar artikel 3:198, tweede, derde en vierde lid. In
genoemde leden wordt een rangregeling van vorderingen gegeven in geval van
een noodregeling betreffende levensverzekeraars, schadeverzekeraars onderscheidenlijk
natura-uitvaartverzekeraars. Als gevolg van de uitbreiding van het begrip «verzekeraar»
met herverzekeraars, zou artikel 3:67, derde lid, zonder wijziging ook herverzekeraars
omvatten, terwijl verwezen wordt naar een bepaling die geen betrekking heeft
op herverzekeraars. Voor de zuiverheid wordt daarom nu uitdrukkelijk
uitsluitend naar de levensverzekeraar, schadeverzekeraar onderscheidenlijk
natura-uitvaartverzekeraar verwezen.PPDeze wijziging is nodig nu artikel 3:68a, en daardoor ook paragraaf 3.3.8.3.,
niet alleen betrekking heeft op natura-uitvaartverzekeraars, maar ook op herverzekeraars.QQDit artikel bepaalt dat een herverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen
staat technische voorzieningen moet aanhouden voor de vanuit Nederland aangegane
verplichtingen. Het artikel is geënt op artikel 3:69 met betrekking tot
natura-uitvaartverzekeraars, maar verschilt daarvan op enkele punten. In tegenstelling
tot de regeling betreffende natura-uitvaartverzekeraars bevat de regeling
betreffende herverzekeraars geen rangorde van de vorderingen, zodat een bepaling
als artikel 3:69, tweede lid, niet behoeft te worden opgenomen. Evenmin behoeft
te worden geregeld dat bij algemene maatregel van bestuur nadere regels worden
gesteld betreffende de lokalisatie. Nadere regels betreffende muntsoort waarin
de waarden luiden zijn evenmin geïndiceerd, gelet op het mondiale karakter
van herverzekering.Er is voor gekozen om in artikel 3:69a niet te verwijzen naar artikel
3:67 omdat het artikel, anders dan artikel 3:69, moeilijk leesbaar zou worden.RRAls gevolg van de wijziging van artikel 3:70 dienen ook entiteiten voor
risico-acceptatie het boekjaar gelijk te laten lopen met het kalenderjaar.SSIn het eerste lid van artikel 3:71 worden nu de verzekeraar en de herverzekeraar
apart genoemd. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
met het begrip «hervezekeraar» is dat niet langer nodig.Als gevolg van de tweede wijziging moeten ook entiteiten voor risico-acceptatie
voldoen aan de verplichting om de jaarrekening, het jaarverslag en andere
gegevens aan DNB te verstrekken.TTAls gevolg van de wijziging van artikel 3:72 hebben ook entiteiten voor
risico-acceptatie de verplichting staten over te leggen. Hierboven, in het
Algemene deel, is onder het kopje «5. Wijze van implementeren»
reeds opgemerkt dat artikel 3:72 als gevolg van de uitbreiding van het begrip «verzekeraar»
ook betrekking heeft op herverzekeraars.UUDeze wijziging houdt verband met de wijziging van de artikelen 3:84 tot
en met 3:86. Onder het begrip «financiële ondernemingen met zetel
buiten Nederland» vallen ook herverzekeraars met zetel in een andere
lidstaat, terwijl artikel 3:84 slechts ziet op herverzekeraars met zetel in
een staat die geen lidstaat is, en die niet is aangewezen.VVDoor deze wijziging wordt het artikel betreffende het boekjaar van toepassing
op herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat. WWArtikel 3:85 is nu nog zodanig geformuleerd dat alleen artikel 3:81, met
betrekking tot het verstrekken van de jaarrekening, de geconsolideerde jaarrekening
en het jaarverslag van toepassing is op herverzekeraars met zetel buiten Nederland.
Dit wordt bepaald in het tweede lid. Dit lid vervalt en in wat nu nog het
eerste lid is worden herverzekeraars opgenomen. Het gevolg daarvan is dat
de verplichting om bedoelde stukken te verstrekken alleen blijft gelden voor
herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat. De verplichting geldt
niet langer voor herverzekeraars met zetel in een andere lidstaat, noch voor
die met zetel in een staat die wel is aangewezen.Een ander gevolg van de wijziging is dat artikel 3:75, betreffende de
afzonderlijke boekhouding, ook op herverzekeraars van toepassing wordt. XXDe wijziging komt erop neer dat in Nederland gelegen bijkantoren periodiek
staten moeten inleveren.IJIJAls gevolg van deze wijziging is artikel 3:88 van overeenkomstige toepassing
met betrekking tot accountants en andere deskundigen die het onderzoek uitvoeren
van het actuarieel verslag van een in Nederland gelegen bijkantoor van een
herverzekeraar met zetel in een niet-aangewezen staat. Artikel 3:88 bepaalt
dat die accountant DNB in kennis moet stellen van omstandigheden die in strijd
zijn met de wet of het voortbestaan van de financiële onderneming bedreigen,
of die leiden tot de weigering van het afgeven van een verklaring omtrent
de getrouwheid of tot het maken van voorbehouden.ZZAls gevolg van deze wijziging is artikel 3:89 van overeenkomstige toepassing
met betrekking tot actuarissen die het onderzoek uitvoert van het actuarieel
verslag van een in Nederland gelegen bijkantoor van een herverzekeraar met
zetel in een niet-aangewezen staat. Artikel 3:89 bepaalt dat de actuaris aan
DNB inlichtingen verstrekt.AAA en BBBDe artikelen 19 tot en met 23 van de richtlijn regelen de gekwalificeerde
deelneming. Deze materie is in Afdeling 3.3.11 van de wet geregeld. De uitbreiding
van de definitie van «verzekeraar» heeft tot gevolg dat de regeling
ook van toepassing wordt op herverzekeraars, aangezien de in deze afdeling
gebruikte term «verzekeraar» is. Met uitzondering van artikel
3:97 is dat ook de bedoeling. Artikel 3:97 regelt de gekwalificeerde deelneming
in de grootste banken en verzekeraars. In dat geval beslist niet de Nederlandsche
Bank op een aanvraag van een verklaring van geen bezwaar, maar de Minister
van Financiën. De grootte van verzekeraars wordt gemeten naar bruto premie-inkomen.
Op dit moment is geen herverzekeraar met zetel in Nederland zo groot dat hij
aan de hand van dat criterium tot de vijf grootste verzekeraars met zetel
in Nederland behoort. Niet kan worden uitgesloten dat dat in de toekomst anders
wordt. Voor dat geval moet worden bedacht dat de grote herverzekeraars in
Europa een bruto premie-inkomen hebben dat groter is dan dat van grote directe
verzekeraars. Het zou ongewenst zijn dat artikel 3:97 niet van toepassing
is op de vijf grootste directe verzekeraars doordat herverzekeraars een groter
bruto premie-inkomen hebben. Om die reden worden herverzekeraars
als een aparte categorie beschouwd, als gevolg waarvan de twee categorieën –
directe verzekeraars enerzijds en herverzekeraars anderzijds – elke
een eigen regeling kennen.Het vierde lid bepaalt dat de regeling voor herverzekeraars slechts dan
geldt indien de herverzekeraar een bepaalde grootte heeft. Op dit moment zijn
er geen grote herverzekeraars in Nederland. Het is ongewenst dat de minister
moet beslissen over een verklaring van geen bezwaar indien het een herverzekeraar
betreft die op zich zelf weliswaar betrekkelijk klein is, maar toch behoort
tot vijf grootste herverzekeraars met zetel in Nederland. Daarom zal bij algemene
maatregel van bestuur een drempelbedrag worden vastgesteld.CCCDe wijziging van artikel 3:100 houdt verband met de toevoeging van een
nieuw onderdeel aan artikel 3:95.DDDZoals reeds opgemerkt in de toelichting op artikel 2:54b, tweede en derde
lid, schrijft de richtlijn niet voor dat ten aanzien van gekwalificeerde deelnemingen
in entiteiten voor risico-acceptatie met zetel in Nederland een stelsel van
verklaringen van geen bezwaar wordt ingevoerd. Het stelsel van verklaringen
van geen bezwaar wordt slechts in beperkte omvang ingevoerd voor deelnemingen
in entiteiten voor risico-acceptatie: zie ook daarvoor de toelichting op artikel
2:54b. De wijziging van artikel 3:102, eerste lid, komt erop neer dat geen
toestemming wordt voorgeschreven voor de vergroting tijdens lopend toezicht
van een gekwalificeerde deelneming in een entiteit voor risico-acceptatie
waarvoor reeds een verklaring van geen bezwaar was verkregen. Aldus wordt
de toename van de administratieve lasten die niet het gevolg zijn van de letter
maar wel van de geest van de richtlijn, tot een minimum beperkt. Ten overvloede
wordt opgemerkt dat artikel 3:102 wel van toepassing wordt op herverzekeraars.
Zie daarover de toelichting op artikel 2:26b, tweede en derde lid.EEEDe wijziging van artikel 3:103 houdt verband met het invoeren van een
beperkt stelsel van verklaringen van geen bezwaar voor gekwalificeerde deelnemingen
in entiteiten voor risico-acceptatie, zoals toegelicht bij de wijziging van
artikel 3:102. Als gevolg van de wijziging van artikel 3:103 gaat de invoering
van het stelsel van verklaringen van geen bezwaar niet zo ver dat de houder
van een gekwalificeerde deelneming in een entiteit voor risico-acceptatie
geen kennis aan DNB behoeft te geven van een wijziging van de omvang van zijn
deelneming, met uitzondering van een afstoting of wijziging van de deelneming
waardoor deze onder de 10 procent daalt. Bovendien behoeft de houder niet
jaarlijks aan DNB kennis te geven van iedere persoon die een gekwalificeerde
deelneming heeft.FFFDe wijziging van artikel 3:105, vierde lid, houdt verband met de wijziging
van artikel 3:95, eerste lid.HHHArtikel 3:114a heeft betrekking op de portefeuilleoverdracht. De artikelen
3:112 tot en met 3:114 hebben betrekking op levensverzekeraars, schadeverzekeraars
onderscheidenlijk natura-uitvaartverzekeraars, zodat een separaat artikel
met betrekking tot herverzekeraars nodig is. Artikel 18 van de
richtlijn heeft betrekking op de situatie waarin – toegespitst op de
Nederlandse situatie – een herverzekeraar met zetel in Nederland zijn
portefeuille overdraagt aan een andere herverzekeraar met zetel in een lidstaat,
inclusief Nederland. Dat artikel is identiek aan de artikelen 14, eerste lid,
richtlijn levensverzekering en 12, tweede lid, derde richtlijn schadeverzekering.
Laatstgenoemde richtlijnbepalingen zijn geïmplementeerd in de artikelen
3:112, eerste lid, en 3:114, eerste lid, van de wet. Deze artikelen regelen
evenwel meer situaties dan de situaties waarop de richtlijnbepalingen betrekking
hebben. De artikelen 3:112, eerste lid, en 3:114, eerste lid, regelen ook
de overdracht door een verzekeraar met zetel in Nederland aan een andere verzekeraar
met zetel in een derdeland, zowel vanuit Nederland (onderdeel b), als vanuit
een in een andere lidstaat gelegen bijkantoor (onderdeel c). Voorgesteld wordt
om ook ten aanzien van herverzekeraars tevens de overdracht aan een derde-land-herverzekeraar
te regelen. In de artikelen 3:112 en 3:114 geldt met betrekking tot het in
het eerste lid, onderdeel c, geregelde geval dat DNB slechts dan met de overdracht
instemt indien de betrokken toezichthoudende instanties daarmee eveneens instemmen.
Ook deze bepaling is overgenomen met betrekking tot herverzekeraars.De zinsnede «zonder medewerking of instemming met degenen die aan
herverzekeringen rechten kunnen ontlenen» is overgenomen uit de artikelen
3:114, eerste lid met betrekking tot de portefeuilleoverdracht door directe
schadeverzekeraars. Herverzekering heeft in dit opzicht meer gemeen met schadeverzekering
dan met levensverzekering: er is immers geen sprake van opgebouwde rechten.
Daarom is de in artikel 3:119 geregelde procedure waarbij polishouders van
levensverzekeraars en natura-uitvaartverzekeraars zich tegen een voorgenomen
portefeuilleoverdracht kunnen verzetten, niet overgenomen met betrekking tot
herverzekeraars.De bepaling laat onverlet de – in de praktijk veelvuldig voorkomende –
mogelijkheid dat in de herverzekeringsovereenkomst wordt bedongen dat de overeenkomst
kan worden opgezegd in geval van portefeuilleoverdracht. Met andere woorden:
de verzekeraar die herverzekerd is bij een herverzekeraar en die bedongen
heeft dat een portefeuilleoverdracht een grond voor opzegging is, heeft bij
een portefeuilleoverdracht wel de mogelijkheid om de overeenkomst op te zeggen,
maar wanneer hij niet opzegt, heeft hij niet de mogelijkheid te voorkomen
dat de portefeuilleoverdracht plaatsvindt; zijn medewerking of instemming
is niet vereist.Zie ook de tweede alinea van de toelichting op onderdeel MMM, met betrekking
tot de bijlage bij artikel 1:80.Voorts zij herhaald wat in de toelichting op artikel 3:114 is opgemerkt
(Kamerstukken II 2005/06, 29 708, nr. 19, blz. 491). Met de
woorden «kan die overdracht met instemming van DNB» is tot uitdrukking
gebracht dat voor een portefeuilleoverdracht niet per se de instemming van
DNB is vereist. Het staat de herverzekeraar vrij om de weg van het BW te volgen,
dat wil zeggen met instemming van de wederpartij de polis aan een andere herverzekeraar
over te dragen.IIIIn artikel 3:116 wordt de grondslag gegeven om bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur te bepalen welke gegevens moeten worden overgelegd bij
de aanvraag van instemming met een voorgenomen portefeuilleoverdracht. De
voorgestelde toevoeging betreft de gegevens die moeten worden overgelegd ingeval
van een voorgenomen portefeuilleoverdracht door een herverzekeraar. JJJHetgeen artikel 3:118 bepaalt met betrekking tot de portefeuilleoverdracht
van een levensverzekeraar of schadeverzekeraar, bepaalt artikel 3:118a met
betrekking tot de portefeuilleoverdracht van een herverzekeraar. Voorgesteld
wordt een apart artikel op te nemen. Het opnemen van een aparte verwijzing
naar artikel 3:114a en naar herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen
staat zou de leesbaarheid zo zeer ondermijnen, dat een apart artikel de voorkeur
verdient.De aanhef en het eerste lid, onderdeel a, bepalen dat DNB instemt met
een overdracht door een herverzekeraar aan een herverzekeraar met zetel in
Nederland indien de overnemende herverzekeraar beschikt over het minimumbedrag
aan solvabiliteitsmarge en geen herstelplan is verlangd. Hiermee wordt artikel
18 van de richtlijn geïmplementeerd.De aanhef en het eerste lid, onderdeel b, bepalen dat DNB instemt met
een overdracht door een herverzekeraar met zetel in Nederland aan een herverzekeraar
met zetel in een andere lidstaat, indien de toezichthoudende instantie van
die andere lidstaat op verzoek van DNB heeft verklaard dat de overnemende
herverzekeraar beschikt over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge. Ook
dit vloeit voort uit artikel 18 van de richtlijn.De aanhef en het eerste lid, onderdeel c, bepalen dat DNB instemt met
een overdracht door een herverzekeraar met zetel in Nederland aan een herverzekeraar
met zetel in een derde land met een in Nederland gelegen bijkantoor, indien
het bijkantoor beschikt over het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge en
geen herstelplan is verlangd.Met het tweede lid wordt een regeling gegeven die vergelijkbaar is met
artikel 3:118, derde lid. Het verschil is dat in geval van herverzekeraars
verwezen wordt naar niet-aangewezen staten in plaats van staten die geen lidstaat
zijn.KKKAls gevolg van de opneming van artikel 3:114a dient artikel 3:121 te vervallen.
Artikel 3:114a is van toepassing op herverzekeraars die de rechten en verplichtingen
uit herverzekering wensen over te dragen. Onder het begrip «hervezekeraar»
valt ook de directe verzekeraar die herverzekeringsactiviteiten verricht.
Aldus is artikel 3:114a mede van toepassing op directe verzekeraars die herverzekeringsactiviteiten
verrichten en de daaruit voortvloeiende rechten en verplichtingen wensen over
te dragen. Artikel 3:121 bepaalt nu juist dat «deze paragraaf»,
dus inclusief het nieuwe artikel 3:114a, daarop niet van toepassing is. Wegens
de onverenigbaarheid met artikel 3:114a vervalt artikel 3:121.LLLZie de toelichting op artikel KKK.MMMDeze wijziging is nodig omdat paragraaf 3.5.2.3. ook van toepassing
zal zijn op herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat.NNNAls gevolg van deze toevoeging wordt artikel 3:132 van overeenkomstige
toepassing op herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat. Artikel
3:132 regelt de mogelijkheid van het eisen van een herstelplan en het verhogen
van het minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge. OOOArtikel 3:135, eerste lid, geeft DNB de bevoegdheid aan een verzekeraar
een beperking of een verbod op te leggen om vrij te beschikken over zijn waarden.
Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
wordt dit artikel ook van toepassing ten aanzien van herverzekeraars. In het
tweede en derde lid wordt de samenwerking met toezichthoudende instanties
van andere lidstaten in dit kader geregeld. Doordat in die leden niet het
woord «verzekeraar» wordt gebruikt, heeft de uitbreiding van de
definitie van het begrip «verzekeraar» zonder wijziging van het
tweede lid niet tot gevolg dat het toepassingsbereik van die leden wordt uitgebreid
tot herverzekeraars. Het tweede lid wordt zodanig gewijzigd dat de verplichting
van DNB om andere toezichthoudende instanties in kennis te stellen van haar
voornemen de vrije beschikking te beperken, ook geldt in geval van een herverzekeraar.PPPArtikel 3:136, eerste en tweede lid, bepaalt dat een verzekeraar met zetel
in Nederland op verzoek van DNB een saneringsplan onderscheidenlijk een financieringsplan
moet indienen. Deze twee leden gelden na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
ook ten aanzien van herverzekeraars. Het vijfde lid bevat de verplichting
van DNB om toezichthoudende instanties van andere lidstaten in kennis te stellen
van een verzoek om een saneringsplan of financieringsplan. Zonder wijziging
geldt deze verplichting slechts ingeval een saneringsplan of financieringsplan
van een levensverzekeraar of schadeverzekeraar wordt verzocht. De richtlijnen
met betrekking tot levensverzekeraars en schadeverzekeraars eisen niet dat
de informatieverplichting in de wet wordt opgenomen. Het vijfde lid gaat,
met andere woorden, verder dan de richtlijnen.Het vijfde lid geldt zonder wijziging niet ingeval een herverzekeraar
wordt verzocht een saneringsplan of financieringsplan over te leggen. Er is
geen reden om de informatieverplichtingen van DNB in geval van een saneringsplan
of financieringsplan van een levensverzekeraar of schadeverzekeraar anders
te laten luiden dan in het geval waarin een herverzekeraar is betrokken. Voor
de goede orde zij opgemerkt dat dit geen verhoging van administratieve lasten
met zich meebrengt, aangezien de verplichting niet op de herverzekeraar maar
op DNB rust. Bovendien geldt de informatieverplichting slechts indien DNB
aanleiding ziet om de andere toezichthoudende instanties in kennis te stellen.QQQDe wijziging van artikel 3:138, tweede lid, heeft eenzelfde karakter als
de wijziging van artikel 3:136. Artikel 3:138, eerste lid, geldt na inwerkingtreding
van dit wetsvoorstel ook ten aanzien van herverzekeraars. Het tweede lid bevat
de verplichting van DNB om toezichthoudende instanties van andere lidstaten
in kennis te stellen van een beperking van of verbod op de vrije beschikking
over de waarden die de technische voorzieningen vertegenwoordigen. Zonder
wijziging geldt deze verplichting slechts ingeval een dergelijke maatregel
ten aanzien van een levensverzekeraar of schadeverzekeraar wordt genomen.RRRDeze wijziging is nodig nu de artikelen 3:146 tot en met 3:148 niet alleen
meer betrekking zullen hebben op natura-uitvaartverzekeraars, maar ook op
herverzekeraars. SSSArtikel 3:146, eerste lid, bepaalt dat DNB aan een natura-uitvaartverzekeraar
met zetel in een niet-aangewezen staat de vrije beschikking over de waarden
kan beperken of verbieden, wanneer deze niet voldoet aan hetgeen is bepaald
bij of krachtens artikel 3:69 met betrekking tot de technische voorzieningen.
Als gevolg van de voorgestelde wijzigingen heeft DNB die bevoegdheid ook ten
aanzien van herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat die niet
voldoen aan hetgeen is bepaald bij of krachtens artikel 3:68a met betrekking
tot de technische voorzieningen.Artikel 3:146, derde lid, regelt de opheffing van de beperking of het
verbod. Als gevolg van de voorgestelde wijziging geldt dit artikel ook ten
aanzien van herverzekeraars.TTTArtikel 3:147 bepaalt dat de artikelen 3:136 (met betrekking tot het saneringsplan
en het financieringsplan), 3:1337 (opgave van de waarden waardoor de technische
voorzieningen worden gedekt en de wijzigingen daarin) en 3:138 (met betrekking
tot de beperking of het verbod ter zake van de beschikking over de waarden)
van overeenkomstige toepassing zijn op natura-uitvaartverzekeraars met zetel
in een niet-aangewezen staat. Als gevolg van de voorgestelde wijziging worden
bedoelde artikelen eveneens van overeenkomstige toepassing op herverzekeraars
met zetel in een niet-aangewezen staat.UUUArtikel 3:148 bepaalt dat DNB in bepaalde omstandigheden aan een natura-uitvaartverzekeraar
met zetel in een niet-aangewezen staat de vrije beschikking over zijn waarden,
die betrekking hebben op het vanuit Nederland uitgeoefende bedrijf, kan beperken
of verbieden. Als gevolg van de voorgestelde wijziging wordt dit artikel eveneens
van toepassing ten aanzien van herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen
staat.VVVDe wijziging van artikel 3:161 heeft tot gevolg dat ook een entiteit voor
risico-acceptatie kan worden onderworpen aan een noodregeling. Dit is in overeenstemming
met de omstandigheid dat entiteiten voor risico-acceptatie onder toezicht
van DNB staan, en dienen te voldoen aan verschillende voorschriften, waaronder
die met betrekking tot minimum vermogen en solvabiliteit. Het zou ongerijmd
zijn wanneer DNB wel het gehele toezichtsinstrumentarium tot haar beschikking
heeft zonder dat de noodregeling op haar verzoek kan worden uitgesproken.In het nieuwe tweede lid wordt bepaald dat voor de toepassing van § 3.5.5.1
onder «verzekeraar» mede «entiteit voor risico-acceptatie»
moet worden verstaan, en onder «verzekering» mede «risico-acceptatie».
Gelet op het te verwachten geringe aantal te verwachten gevallen waarin de
noodregeling zal worden toegepast op entiteiten voor risico-acceptatie, en
gelet op het feit dat de regeling voor verzekeraars met zetel in Nederland
in dit opzicht gelijk is aan die voor entiteiten voor risico-acceptatie met
zetel in Nederland, is er met het oog op een efficiënte wetgevingstechniek
voor gekozen niet na elk woord «verzekeraar» de woorden «entiteit
voor risico-acceptatie» in te voegen, maar met één bepaling
de gehele paragraaf, voor wat betreft verzekeraars, van toepassing te doen
zijn op entiteiten voor risico-acceptatie. De verwijzing omvat niet mede een
verwijzing naar «levensverzekeraar» of «schadeverzekeraar».
Anders gezegd: bepalingen die slechts van toepassing zijn op levensverzekeraars
onderscheidenlijk schadeverzekeraars, zijn niet tevens van toepassing
op entiteiten voor risico-overdracht.WWW tot en met EEEEVanuit internationaal-privaatrechtelijk oogpunt dient een noodregeling
van een natura-uitvaartverzekeraar met zetel in een andere staat met een in
Nederland gelegen bijkantoor op dezelfde manier te worden behandeld als een
noodregeling van een herverzekeraar met zetel in een andere staat met een
in Nederland gelegen bijkantoor. Deze typen verzekeraars verschillen uiteraard
sterk van elkaar, maar wat zij gemeen hebben is dat voor beide typen verzekeraars
geen communautaire wetgeving op dit punt bestaat: voor natura-uitvaartverzekeraars
niet omdat daarvoor in het geheel geen richtlijn geldt, en voor herverzekeraars
niet omdat de richtlijn herverzekeraars niet de insolventieprocedures regelt.
In de artikelen 3:222 tot en met 3:237 worden de bevoegdheid om een noodregeling
uit te spreken in het geval waarin een herverzekeraar met zetel in een andere
staat die hier een bijkantoor heeft, en de afwikkeling van een dergelijke
noodregeling op dezelfde manier geregeld als voor natura-uitvaartverzekeraars.
In de artikelen in § 3.5.5.4 die niet worden gewijzigd komt het
woord «natura-uitvaartverzekeraar» niet voor, zodat deze artikelen «automatisch»
van toepassing worden op een noodregeling ten aanzien van een herverzekeraar
met zetel in een andere staat met een in Nederland gelegen bijkantoor, ook
zonder dat in deze artikelen een verwijzing naar herverzekeraars wordt opgenomen.Met betrekking tot entiteiten voor risico-acceptatie geldt het volgende.
Zij zijn geen verzekeraar. Dat heeft als consequentie dat zij als type schuldenaar
niet zijn uitgezonderd van de Insolventieverordening. Aangezien evenwel de
noodregeling niet op de bijlagen bij die Verordening staat, valt de noodregeling
niet onder de Verordening. Daarom is in artikel 3:222 bepaald dat § 3.5.5.4
van toepassing is op de noodregeling waaraan een entiteit voor risico-acceptatie
is onderworpen. Wordt een entiteit voor risico-acceptatie failliet verklaard,
dan worden de internationaal-privaatrechtelijke gevolgen van dat faillissement
wel door de Insolventieverordening bepaald.De vervanging in artikel 3:227 van de zinsnede «waar zij haar zetel
heeft» door de zinsnede «waar hij zijn zetel heeft» is een
louter redactionele verbetering.Met betrekking tot de wijziging van artikel 3:230 wordt in aanvulling
op het bovenstaande nog het volgende opgemerkt. De wijziging van het tweede
lid, laatste volzin, is een redactionele verbetering. In de huidige tekst
van dit lid is een aantal woorden weggevallen. De tekst wordt hierbij gecorrigeerd
door aan te sluiten bij de tekst van artikel 3:179, tweede lid, laatste zin.
Er is niet voor gekozen de werking van deze bepaling uit te breiden tot noodregelingen
waaraan herverzekeraars zijn onderworpen. Deze bepaling verplicht de bewindvoerders
ertoe, kort gezegd, de schuldeisers met een vordering uit hoofde van natura-uitvaartverzekering
extra te informeren omtrent bepaalde aspecten van de noodregeling. Aangezien
de schuldeisers uit hoofde van herverzekering professionele wederpartijen
zijn, is het niet nodig ook hen te beschermen.De vervanging in artikel 3:232 van de zinsnede «die aan hem»
door de zinsnede «die aan hen» is een louter terminologische verbetering.FFFFIn de artikelen 3:241, eerste lid, 3:242, eerste en tweede lid, en 3:251,
onderdeel a, is een uitzondering op artikel 3:240 opgenomen. In artikel 3:240
is bepaald dat, kort gezegd, de saneringsmaatregel wordt beheerst door het
recht van de lidstaat waar de saneringsmaatregel is vastgesteld. De artikelen
3:241, eerste lid, en 3:242, eerste en tweede lid, komen erop neer
dat, indien het in artikel 3:240 aangewezen recht bepaalt dat de beslissing
tot vaststelling van de saneringsmaatregel zakelijke rechten of een eigendomsvoorbehoud
aantast onderscheidenlijk grond voor de ontbinding of beëindiging van
een koopovereenkomst oplevert, die gevolgen in bepaalde gevallen toch niet
gelden. Artikel 3:251 maakt een uitzondering op artikel 3:240 door te bepalen
dat in bepaalde omstandigheden op de zogeheten actio pauliana een ander recht
van toepassing is dan het in artikel 3:240 aangewezen recht. In de artikelen
3:241, eerste lid, 3:242, eerste en tweede lid, en 3:251, onderdeel a, wordt
nu nog verwezen naar «levensverzekeraar of schadeverzekeraar».
Niet valt in te zien waarom de in deze artikelen gegeven internationaal-privaatrechtelijke
conflictenregels niet ook zouden moeten gelden in een saneringsmaatregel waaraan
een herverzekeraar is onderworpen. Daar doet niet aan af dat de saneringsmaatregelen
waaraan herverzekeraars kunnen worden onderworpen geen onderwerp uitmaken
van een communautaire richtlijn. De wijziging van de woorden «levensverzekeraar
of schadeverzekeraar» in«verzekeraar» heeft daarnaast tot
gevolg dat bedoelde bepalingen ook ten aanzien van natura-uitvaartverzekeraars
van toepassing worden. Het moet ervoor worden gehouden dat bij de totstandkoming
van de Wft bedoelde bepalingen ten onrechte waren beperkt tot levensverzekeraars
en schadeverzekeraars.GGGGIn artikel 3:268, onderdeel g, is de definitie van artikel 59, punt 2,
onderdeel a, van de richtlijn, betreffende gemengde verzekeringsholding geïmplementeerd.
De formulering is verkort zonder inhoudelijke wijziging door te spreken van «verzekeraars»
met zetel in een lidstaat in plaats van onderscheid te maken tussen zetel
in Nederland en zetel in andere lidstaten. Nieuw is dat de gemengde verzekeringsholding
als dochteronderneming ook een herverzekeraar met zetel in de Unie kan hebben.In onderdeel j is de definitie van artikel 59, punt 2, onderdeel a, van
de richtlijn betreffende verzekeringsholding geïmplementeerd. Ook hier
is de formulering verkort op dezelfde wijze als bij de definitie van gemengde
verzekeringsholding. De definitie in de richtlijn van «herverzekeringsonderneming»
omvatte alle herverzekeraars, de gewijzigde bepalingen maken onderscheid naar
zetel. Nieuw is dat de verzekeringsholding niet alleen een schadeverzekeraar
of levensverzekeraar als dochter kan hebben, maar voortaan ook een herverzekeraar.HHHHIn artikel 3:269, tweede lid, is artikel 59, punt 4, betreffende artikel
5, eerste lid, van de richtlijn verzekeraars in een verzekeringsgroep1 geïmplementeerd. Er is nu rekening gehouden met
het toezicht op herverzekeraars.IIIIHet opschrift is aangepast aan de reikwijdte van het toezicht.KKKKIn artikel 3:283 is artikel 59, punt 3, betreffende artikel 2 van de richtlijn
verzekeraars in een verzekeringsgroep geïmplementeerd. Nederlandse herverzekeraars
vormen voortaan ook een aangrijpingspunt voor het aanvullend toezicht. LLLLIn artikel 3:284 is artikel 59, punt 5, betreffende artikel 8 van de richtlijn
verzekeraars in een verzekeringsgroep geïmplementeerd. Ook hier is de
opsomming met betrekking tot welke verzekeraars het toezicht betreft bekort
door bijvoorbeeld te spreken over «die verzekeraar».OOOOIn artikel 3:287 is artikel 59, punt 3, betreffende artikel 6 van de richtlijn
verzekeraars in een verzekeringsgroep geïmplementeerd. Ook hier is de
opsomming met betrekking tot welke verzekeraars het toezicht betreft bekort
door bijvoorbeeld te spreken over «deze verzekeraar».PPPPIn artikel 3:288 is artikel 59, punt 3, betreffende artikel 4 van de richtlijn
verzekeraars in een verzekeringsgroep geïmplementeerd. Voorts is conform
de richtlijn ook voorzien in de mogelijkheid dat DNB de aanvullend toezichthouder
wordt.QQQQHet is voorstelbaar dat een herverzekeraar gebruik maakt van een gevolmachtigd
agent bij het sluiten van een herverzekering met een directe verzekeraar.
Voor zover bekend komt deze figuur thans niet voor, maar niet mag worden uitgesloten
dat in de toekomst personen wel gaan optreden als gevolmachtigde agent of
ondergevolmachtigde agent van een herverzekeraar. Een gevolmachtigde agent
en een ondergevolmachtigde agent van een herverzekeraar handelt uitsluitend
met professionele partijen. Het is daarom niet nodig dat het Deel Gedragstoezicht
financiële ondernemingen op de gevolmachtigde of ondergevolmachtigde
agent van een herverzekeraar van toepassing is. Zonder artikel 4:2b zou er
onduidelijkheid kunnen bestaan of het Deel Gedragstoezicht financiële
ondernemingen in dezen van toepassing is. Artikel 4:2b sluit die onduidelijkheid
uit.RRRRIn de bijlage bij artikel 1:79 worden de artikelen ingevoegd op overtreding
waarvan een last onder dwangsom kan worden opgelegd. Het betreft de vergunningplicht
voor een herverzekeraar met zetel in Nederland, een herverzekeraar met zetel
in een niet-aangewezen staat met een in Nederland gelegen bijkantoor, een
entiteit voor risico-acceptatie met zetel in Nederland en een entiteit met
zetel in een niet-aangewezen staat met een bijkantoor in Nederland. Voorts
betreft het de voorschriften met betrekking tot de overtreding van het verbod
op het nevenbedrijf voor entiteiten voor risico-acceptatie en de verplichting
voor herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat om technische
voorzieningen aan te houden.Daarnaast kan een last onder dwangsom worden opgelegd bij overtreding
door herverzekeraars of entiteiten voor risico-acceptatie van veel andere
artikelen, zonder dat daarvoor de bijlage bij artikel 1:79 behoeft te worden
aangepast. Ten eerste wordt de reikwijdte van artikelen waarin het woord «verzekeraar»
voorkomt uitgebreid als gevolg van de uitbreiding van de definitie van het
begrip «verzekeraar» met het begrip «herverzekeraar».
Ten tweede wordt in de wet een aantal artikelen waarin bijvoorbeeld de zinsnede «levensverzekeraar
of schadeverzekeraar» voorkwam uitdrukkelijk uitgebreid met «hervezekeraar»
en «entiteit voor risico-acceptatie». Voor zover beide bedoelde
categorieën artikelen worden genoemd in de bijlage bij artikel
1:79, kan op overtreding daarvan door herverzekeraars en entiteiten voor risico-acceptatie
een last onder dwangsom worden opgelegd.SSSSIn de bijlage bij artikel 1:80 worden de artikelen ingevoegd op overtreding
waarvan een bestuurlijke boete is gesteld. Het betreft de vergunningplicht
voor een herverzekeraar met zetel in Nederland, een herverzekeraar met zetel
in een niet-aangewezen staat met een in Nederland gelegen bijkantoor, een
entiteit voor risico-acceptatie met zetel in Nederland en een entiteit met
zetel in een niet-aangewezen staat met een bijkantoor in Nederland. Voorts
betreft het de voorschriften met betrekking tot de overtreding van het verbod
op het nevenbedrijf voor entiteiten voor risico-acceptatie en de verplichting
voor herverzekeraars met zetel in een niet-aangewezen staat om technische
voorzieningen aan te houden.Met betrekking tot het opnemen van de artikelen 3:114 en 3:114a merk ik
het volgende op. Artikel 3:114 wordt niet gewijzigd door het onderhavige wetsvoorstel.
Toch wordt dit artikel toegevoegd in de bijdrage bij artikel 1:80. In artikel
3:114 wordt met zo veel woorden bepaald dat de schadeverzekeraar die zijn
portefeuille wenst over te dragen, dit «kan» doen met instemming
van DNB zonder instemming of medewerking van degenen die aan [die]
schadeverzekeringen rechten kan ontlenen. Ten aanzien van een portefeuilleoverdracht
door een herverzekeraar wordt in het bij het onderhavige wetsvoorstel voorgestelde
artikel 3:114a hetzelfde bepaald. Bij het redigeren van de Wft werd geredeneerd
dat artikel 3:114 een «kan»-bepaling is, dat niet kan worden gesproken
van een «overtreding op facultatieve bepalingen», en dat dus geen
boete kon worden gesteld op overtreding van artikel 3:114. Bij nader inzien
moet artikel 3:114 niet als een facultatieve bepaling worden opgevat, maar
als het voorschrift dat voor een portefeuilleoverdracht hetzij instemming
van DNB, hetzij medewerking of instemming van gerechtigden wordt geëist.
Wie zijn portefeuille overdraagt zonder instemming van DNB en zonder de medewerking
of instemming van gerechtigden, overtreedt artikel 3:114. Door toevoeging
van artikel 3:114 aan de bijlage bij artikel 1:80 wordt op een dergelijke
overtreding een boete gesteld. Vooralsnog is bij het redigeren van artikel
3:114a vastgehouden aan de redactie van artikel 3:114. In het kader van een
mogelijke reparatiewet waarin eventuele onvolkomenheden in de Wft worden geredresseerd,
zal worden bezien of de redactie van de artikelen 3:114 en 3:114a aanpassing
behoeft teneinde te verduidelijken dat het hier niet om een facultatieve bepaling
gaat.Voorts wordt een boete gesteld op de overtreding door herverzekeraars
of entiteiten voor risico-acceptatie van veel andere artikelen, zonder dat
daarvoor de bijlage bij artikel 1:80 behoeft te worden aangepast. Zie daarvoor
de toelichting op onderdeel MMMM, laatste alinea.ARTIKELEN III tot en met XVIIDe artikelen III tot en met XV bevatten een overgangsregeling voor herverzekeraars
en entiteiten voor herverzekering die hun bedrijf voor 10 december 2005
uitoefenden. Nu het hier een onderwerp op het terrein van markttoegang betreft,
is ervoor gekozen de systematiek van het Deel Markttoegang financiële
ondernemingen te volgen, dat wil zeggen, voor elk type financiële onderneming
een afzonderlijke regeling te geven, zonder verwijzingen naar andere artikelen.
De materie van het overgangsrecht wordt voor herverzekeraars in de richtlijn
geregeld in artikel 61. De regeling dient ook te gelden voor entiteiten voor
risico-acceptatie. Artikel 61 van de richtlijn is zo geformuleerd dat, strikt
genomen, de overgangsregeling ook geldt voor herverzekeraars
die voor 10 december 2005 hun bedrijf uitoefenden maar dat sinds die
datum niet meer onafgebroken tot op de dag van inwerkingtreding van de wet
hebben gedaan, en zelfs ook voor herverzekeraars die na 10 december 2005
hun bedrijf hebben gestaakt. De overgangsregeling geldt evenwel slechts voor
die herverzekeraars die reeds voor die datum hun bedrijf uitoefenden en dat
tot op de dag van inwerkingtreding van deze voorgestelde wet onafgebroken
hebben gedaan.De positie van deze herverzekeraars kan op ten minste twee wijzen worden
geregeld. In de eerste plaats kan ervoor worden gekozen dat zij op de datum
van de inwerkingtreding van de wet nog geen vergunning behoeven te hebben,
maar zij dienen die wel binnen een bepaalde termijn aan te vragen (vergelijk
artikel 110 Invoerings- en aanpassingswet Wft met betrekking tot clearinginstellingen).
In de tweede plaats kan ervoor worden gekozen dat zij op de datum van inwerkingtreding
van rechtswege een vergunning krijgen en dat zij die mogen behouden wanneer
zij binnen een bepaalde termijn gegevens overleggen (vergelijk artikel 2.5.7
van de Invoerings- en aanpassingswet Zorgverzekeringswet met betrekking tot
ziekenfondsen). Artikel 61 van de richtlijn wijst in de richting van de tweede
oplossing. Hiervoor is dan ook gekozen. Deze oplossing heeft voor de herverzekeraars
als voordeel dat zij niet een eventueel bedrag aan DNB behoeven te betalen
voor een vergunningaanvraag.Artikel 61 van de richtlijn schrijft voor dat de desbetreffende herverzekeraars
voldoen aan de bepalingen inzake het verbod op het nevenbedrijf, minimumgarantiefonds,
betrouwbaarheid en deskundigheid, zeggenschapsstructuur, de plaats van waaruit
de werkzaamheden worden verricht, gekwalificeerde deelneming, minimum eigen
vermogen en solvabiliteit, en daarenboven aan de bepalingen inzake de uitoefening
van het bedrijf van herverzekeraar. Op grond van het voorschrift dat ook aan
de bepalingen inzake de uitoefening moet zijn voldaan, moet ook worden voldaan
aan de bepalingen inzake de integere bedrijfsuitoefening, het minimum aantal
personen dat het dagelijks beleid bepaalt, de inrichting van de bedrijfsvoering,
de rechtsvorm en het boekjaar. Al deze voorschriften worden dan ook genoemd
in de overgangsbepalingen. De overgangsbepalingen gaan evenwel minder ver
dan de richtlijn. Op grond van de richtlijn moeten de desbetreffende herverzekeraars
vanaf 10 december 2007 aan deze voorschriften voldoen. Het zou evenwel
te ver gaan van de desbetreffende herverzekeraars te vergen dat zij reeds
op die datum of op de datum van de inwerkingtreding van deze wet aan al deze
bepalingen voldoen. Daarom is een overgangstermijn opgenomen, waarbinnen zij
gegevens kunnen overleggen, teneinde DNB in staat te stellen te beoordelen
of zij aan de gestelde voorschriften voldoen.Indien een gekwalificeerde deelneming wordt gehouden in een herverzekeraar
met zetel in Nederland die zijn bedrijf uitoefent sinds 10 december 2005
of een eerdere datum, geldt met betrekking tot de verklaring van geen bezwaar
een vergelijkbare regeling.De regeling dient ook te gelden voor herverzekeraars en entiteiten voor
risico-acceptatie met zetel in een niet-aangewezen staat die hun bedrijf uitoefenen
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor.ARTIKEL XVIIIIn het Besluit Markttoegang financiële ondernemingen Wft wordt op
verschillende plaatsen bepaald dat, kort gezegd, indien de betrouwbaarheid
van een persoon eerder door een toezichthouder is vastgesteld op grond van
de Wet op het financieel toezicht, de betrouwbaarheid van die persoon in het
kader van een andere vergunningaanvraag op grond van die wet niet nog eens
behoeft te worden vastgesteld: zie bijvoorbeeld artikel 4, vierde lid, van
bedoeld Besluit. De situatie kan zich voordoen dat de betrouwbaarheid van
een bepaald persoon voor het eerst is vastgesteld ingevolge –
bijvoorbeeld – artikel III van het onderhavige wetsvoorstel, en dat
vervolgens de betrouwbaarheid nog een keer aan de orde komt in het kader van
een andere vergunningaanvraag ingevolge de Wft. Strikt genomen doet zich dan
niet de situatie voor waarop – in het voorbeeld – artikel 4, vierde
lid, Besluit Markttoegang financiële ondernemingen Wft ziet, aangezien
onder de woorden «de wet» in dat artikel de Wft moet worden verstaan
en niet het onderhavige wetsvoorstel. Artikel XVIII bepaalt voor een dergelijk
geval de betrouwbaarheid niet nog een keer behoeft te worden vastgesteld.ARTIKEL XIXDit artikel regelt de samenloop met het wetsvoorstel tot wijziging van
de Wet op het financieel toezicht ter implementatie van richtlijn markten
voor financiële instrumenten (Wet implementatie richtlijn markten voor
financiële instrumenten) (Kamerstukken II 2006/07, 31 086) («MiFID»).De minister van Financiën,W. J. Bos BIJLAGE 1Artikelen waarvan de inhoud wordt gewijzigd als gevolg
van de uitbreiding van de begrippen «verzekeraar» en «verzekering»Hieronder worden de artikelen genoemd waarvan de tekst zelf niet wijzigt,
maar waarvan het toepassingsbereik wel wordt uitgebreid als gevolg van de
uitbreiding van de definities van «verzekeraar» en «verzekering»
met «herverzekeraar» onderscheidenlijk «herverzekering».Artikel 1:1definitie van «noodregeling»Door de uitbreiding van de definitie wordt de noodregeling ook op herverzekeraars
van toepassing. Zie daarover hierboven, in het algemene deel van de toelichting.definitie van «vordering uit hoofde van een verzekering»Het begrip «vordering uit hoofde van een verzekering» gaat
door de uitbreiding van de definitie ook de vordering uit hoofde van herverzekering
omvatten.definitie van «bijkantoor»De definitie van het begrip «bijkantoor», zoals dat in onderdeel
b is gedefinieerd met betrekking tot verzekeraars, gaat door de uitbreiding
van de definitie van «verzekeraar» ook gelden voor het bijkantoor
van een herverzekeraar. De in de richtlijn gebruikte definitie van «bijkantoor»
lijkt voldoende op die in de richtlijn levensverzekering, zodat de wijze waarop
laatstbedoelde definitie is geïmplementeerd ook gehanteerd kan worden
voor de implementatie van de in de richtlijn voorkomende definitie. Dit geldt
ook voor het onderdeel b van de wettelijke definitie. Als gevolg van de uitbreiding
van het begrip «verzekeraar» met «hervezekeraar» wordt
artikel 2, tweede lid, tweede alinea, van de richtlijn geïmplementeerd.definitie van «financiële onderneming»Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «financiële
onderneming» vallen herverzekeraars ook onder de definitie van «financiële
onderneming». Dit heeft bijvoorbeeld als consequentie dat de bepalingen
in het Algemeen Deel waarin wordt verwezen naar «financiële onderneming»
inzake de bevoegdheden van de toezichthouders ook van toepassing worden op
herverzekeraars. Op de consequenties die de uitbreiding van het begrip «financiële
onderneming» heeft met betrekking tot de artikelen in het Deel Prudentieel
toezicht financiële ondernemingen, wordt hieronder uitgebreid ingegaan.definitie van «saneringsmaatregel»Hierboven, in het algemene deel, van deze memorie van toelichting is reeds
ingegaan op de toepasselijkheid van de noodregeling op herverzekeraars. Als
gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar» met
het begrip «hervezekeraar» gaat de regeling met betrekking tot
de gevolgen van een in een andere lidstaat genomen saneringsmaatregel ook
gelden ten aanzien van herverzekeraars met zetel in een andere lidstaat. Daarover
wordt het volgende opgemerkt. Verzekeraars – dus ook herverzekeraars –
vallen niet onder de zogenoemde Insolventieverordening (Verordening (EG) nr. 1346/2000).
Herverzekeraars vallen evenmin onder de richtlijn sanering en liquidatie verzekeraars
(richtlijn nr. 2001/17/EG). Insolventieprocedures waaraan herverzekeraars
met zetel in een andere lidstaat zijn onderworpen zijn dus geen
onderwerp van communautaire regelgeving, zodat dit onderwerp is overgelaten
aan de nationale wetgevers. Voorgesteld wordt om de richtlijn sanering en
liquidatie verzekeraars toe te passen op insolventieprocedures waaraan herverzekeraars
met zetel in een andere lidstaat zijn onderworpen. Dit betekent dat de bepalingen
inzake internationaal privaatrecht, in het bijzonder inzake rechtsmacht en
toepasselijk recht, worden toegepast. Zie ook de toelichting op afdeling 3.5.5definitie van «staat waar het risico is gelegen»Ofschoon deze definitie het woord «verzekering» bevat, blijft
het begrip beperkt tot schadeverzekering: dat blijkt uit de formulering van
deze definitie.definitie van «vestiging»Aangezien in de definitie van «vestiging» het woord «bijkantoor»
voorkomt, en in de definitie van het woord «bijkantoor» weer het
woord «verzekeraar» heeft het begrip «vestiging» ook
betrekking op herverzekeraars. De in de richtlijn gebruikte definitie van «vestiging»
lijkt voldoende op die in de richtlijn levensverzekering, zodat de wijze waarop
laatstbedoelde definitie is geïmplementeerd ook gehanteerd kan worden
voor de implementatie van de in de richtlijn voorkomende definitie.definitie van «vordering uit hoofde van verzekering»Het begrip «vordering uit hoofde van een verzekering» gaat
door de uitbreiding van de definitie ook de vordering uit hoofde van herverzekering
omvatten.Artikel 1:75Op grond van artikel 1:75 kan de toezichthouder een financiële onderneming
door middel van een aanwijzing verplichten om een bepaalde gedragslijn te
volgen. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
geldt deze bepaling ook ten aanzien van herverzekeraars. Wat betreft bijvoorbeeld
levensverzekeraars, is artikel 1:75 een uitvloeisel van artikel 37, vierde
lid, van de richtlijn levensverzekering. Het vierde lid van dat artikel bepaalt
dat in de daar genoemde gevallen de bevoegde autoriteiten alle passende maatregelen
moeten kunnen nemen om de belangen van de verzekerden te beschermen. Een dergelijke
bepaling ontbreekt in de richtlijn. Toch is er aanleiding om de werkingssfeer
van artikel 1:75, eerste lid, onderdeel a, uit te breiden tot herverzekeraars,
met andere woorden, te bepalen dat de toezichthouder ook van een herverzekeraar
een gedragslijn kan eisen. Daartoe is het volgende overwogen. Op grond van
artikel 42 van de richtlijn kunnen de bevoegde autoriteiten de vrije beschikking
over de activa verbieden (geïmplementeerd in artikel 3:135), een saneringsplan
verzoeken (geïmplementeerd in artikel 3:136, eerste lid), of een financieringsplan
eisen (geïmplementeerd in artikel 3:136, tweede lid). Al deze maatregelen
kunnen op grond van de richtlijn ook worden genomen met betrekking tot een
herverzekeraar (artikel 42 van de richtlijn). Het eisen van een gedragslijn
gaat minder ver dan het verbod om vrij te beschikken over de activa en het
eisen van een saneringsplan en een financieringsplan. Het zou ongerijmd zijn
dat DNB een lichtere maatregel niet zou mogen nemen ten aanzien van herverzekeraars,
en zou moeten beginnen met een zwaardere maatregel. Het moet er dan ook voor
worden gehouden dat de richtlijn toestaat dat de toezichthouder ook van een
herverzekeraar een bepaalde gedragslijn eist. Dit is overigens geheel in lijn
met artikel 17, derde en vierde lid, van de richtlijn. Hierin
wordt geëist dat de bevoegde autoriteiten over de bevoegdheden en middelen
beschikken die noodzakelijk zijn om toezicht uit te oefenen op de werkzaamheden
van de herverzekeringsonderneming en alle passende en noodzakelijke maatregelen
treffen om te bewerkstelligen dat de werkzaamheden van de herverzekeringsonderneming
blijven stroken met de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen.Artikel 1:76Op grond van artikel 1:76 kan een curator worden benoemd. Evenals bij
artikel 1:75 geldt dat ook de benoeming van een curator niet wordt genoemd
in de richtlijn, Ook hier geldt dat deze maatregel altijd nog minder ver gaat
dan bijvoorbeeld de intrekking van de vergunning, geregeld in artikel 44 van
de richtlijn, Het moet er dan ook voor worden gehouden dat de richtlijn toestaat
dat ook bij een herverzekeraar een curator wordt benoemd.Artikel 1:107Op grond van artikel 1:107, eerste lid, moeten financiële ondernemingen
waaraan een vergunning is verleend ingevolge deze wet, worden ingeschreven.
Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
met het begrip «hervezekeraar» moeten ook herverzekeraars worden
ingeschreven.De artikelen 2:56, 2:61, 2:76, 2:80, 2:87, 2:92 en 2:97Op grond van de artikelen 2:56, 2:61, 2:76, 2:80, 2:87, 2:92 en 2:97 behoeft
een verzekeraar die van DNB een vergunning heeft verkregen heeft voor de uitoefening
van zijn bedrijf niet een aparte vergunning te hebben voor het aanbieden van
beleggingsobjecten, het aanbieden van krediet, het aanbevelen van specifieke
financiële producten (adviseren), het bemiddelen, het herverzekeringsbemiddelen,
het optreden als gevolmachtigde agent of ondergevolmachtigde agent, onderscheidenlijk
het verlenen van beleggingsdiensten voor zover die verzekeringsvergunning
dat toestaat. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
gelden deze bepalingen ook voor een herverzekeraar. Voor wat betreft de artikelen
2:87 en 2:92 komt op het volgende neer. Een herverzekeraar die nu herverzekeringsbemiddelt
of optreedt als gevolmachtigd agent heeft daarvoor een vergunning nodig. Na
inwerkingtreding van deze wet heeft hij geen speciale herverzekeringsvergunning
of gevolmachtigde-agent-vergunning meer nodig, mits hij een herverzekeringsvergunning
heeft (en voor zover bedoelde werkzaamheden zijn toegestaan op grond van artikel
3:36. Zie in dit verband ook dat artikel.)De artikelen 2:57, 2:62, 2:77, 2:82, 2:97 en 2:98Op grond van de artikelen 2:57, 2:62, 2:77, 2:82, 2:97 en 2:98 behoeft
een verzekeraar met zetel in een andere lidstaat die zijn bedrijf uitoefent
vanuit een in Nederland gelegen bijkantoor of door middel van het verrichten
van diensten naar Nederland, geen aparte vergunning te hebben voor het aanbieden
van beleggingsobjecten, het aanbieden van krediet, het aanbevelen van specifieke
financiële producten (adviseren), het bemiddelen, zoals gedefinieerd
in artikel 1:1, het verlenen van beleggingsdiensten, onderscheidenlijk het
bemiddelen, zoals gedefinieerd in artikel 1:1. Als gevolg van de uitbreiding
van de definitie van «verzekeraar» gelden deze bepalingen ook
voor een herverzekeraar. De artikelen 3:8, 3:9, 3:10, 3:15, 3:16, 3:17, 3:18, 3:19,
3:20, 3:29, 3:30, 3:53, 3:57, 3:67, 3:70, 3:72, 3:81, 3:88 en 3:89De artikelen 3:8, 3:9, 3:10, 3:15, 3:16, 3:17, 3:18, 3:19, 3:20, 3:29,
3:30, 3:53, 3:57, 3:67, 3:70, 3:72, 3:81, 3:88 en 3:89 stellen regels inzake
de deskundigheid, betrouwbaarheid, integere bedrijfsuitoefening, aantal natuurlijke
personen dat het dagelijkse beleid bepaalt, de plaats waar vanuit deze personen
hun werkzaamheden verrichten, zeggenschapsstructuur, inrichting van de bedrijfsvoering,
uitbesteding, raad van commissarissen, rechtsvorm, kennisgeving van wijzigingen
in gegevens, ontbinding, minimum vermogen, solvabiliteit, technische voorzieningen,
boekjaar, verstrekking van staten, verstrekking van de jaarrekening, de geconsolideerde
jaarrekening en het jaarverslag, onderscheidenlijk meldingsplichten van de
accountant en de actuaris, met betrekking tot verzekeraars of financiële
ondernemingen. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
gelden deze bepalingen ook ten aanzien van een herverzekeraar. Deze bepalingen
worden bij of krachtens algemene maatregel van bestuur nader uitgewerkt, in
sommige gevallen door aan te sluiten bij de regels voor directe verzekeraars,
en in andere gevallen door regels te stellen die specifiek op herverzekeraars
zijn toegesneden.Met betrekking tot het voorschrift betreffende de integere bedrijfsvoering
(artikel 3:10) merk ik het volgende op. Artikel 15, vierde lid, van de richtlijn
schrijft voor dat van herverzekeraars een goede administratieve en boekhoudkundige
organisatie en adequate controleprocedures beschikken. De richtlijn werkt
deze eis niet nader uit, maar uit genoemd richtlijnartikel kan het voorschrift
betreffende de integere bedrijfsvoering worden afgeleid. Dat is ook gebeurd
met artikel 10, derde lid, van de richtlijn levensverzekering en artikel 13,
derde lid, eerste richtlijn schadeverzekering waarin hetzelfde voorschrift
is opgenomen voor de desbetreffende typen verzekeraars. Er is geen reden om
op dit punt van de regeling voor directe verzekeraars af te wijken.Met betrekking tot het voorschrift betreffende een raad van commissarissen
geldt iets dergelijks. Dit voorschrift geldt eveneens voor directe verzekeraars.
Er is geen reden om op dit punt van de regeling voor directe verzekeraars
af te wijken. Overigens is de herverzekeraar die is onderworpen aan het structuurregime
reeds om die reden verplicht een raad van commissarissen te hebben.artikel 3:132Op grond van artikel 3:132 kan DNB van de «verzekeraar» een
herstelplan vragen indien de rechten van «degenen die als verzekeringnemers,
verzekerden of gerechtigden op uitkeringen betrokken zijn bij verzekeringen»
in het gedrang komen. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
komt deze bepaling ook te gelden ten aanzien van herverzekeraars. Deze mogelijkheid
wordt niet in de richtlijn genoemd. Wel wordt in de richtlijn de mogelijkheden
genoemd dat de toezichthouder een saneringsplan eist (artikel 43), aan de
herverzekeraar verbiedt over zijn activa te beschikken (artikel 42) en de
vergunning intrekt (artikel 44). Het verlangen van een herstelplan moet als
een minder vergaande maatregel worden beschouwd dan de in de richtlijn genoemde
maatregelen. Er is voor gekozen dat ook van de herverzekeraar een herstelplan
kan worden verlangd, aangezien wie het meerdere mag, ook het mindere mag.
Het verdient daarbij de voorkeur dat DNB niet direct behoeft te grijpen naar
een zwaardere maatregel, maar kan beginnen met het verlangen van een herstelplan.
Daarbij zij nog opgemerkt dat is overwogen of ook de zinsnede «degenen
die als verzekeringnemers, verzekerden of gerechtigden op uitkeringen betrokken
zijn bij verzekeringen» dient te worden aangepast. Dat is niet nodig.
Uit de tekst blijkt voldoende duidelijk dat, indien toegepast op een herverzekeraar,
het herstelplan slechts dan kan worden verlangd indien de aanspraken
op de herverzekeraar in het gedrang komen. Wanneer de aanspraken op een directe
verzekeraar, die op zijn beurt weer is verzekerd bij een herverzekeraar, in
het gedrang komen, kan niet van de herverzekeraar een herstelplan worden verlangd.Artikel 3:135Op grond van artikel 3:135, eerste lid, kan DNB de vrije beschikking over
de waarden beperken of verbieden. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie
van «verzekeraar» komt dit artikel ook te gelden ten aanzien van
herverzekeraars. Artikel 3:135, tweede en derde lid, hebben betrekking op
de samenwerking met toezichthoudende instanties van andere lidstaten. De tekst
van het tweede lid wordt uitgebreid met herverzekeraars. Het derde lid behoeft
geen aanpassing om toch van toepassing te worden ingeval een herverzekeraar
in de vrije beschikking over zijn waarden wordt beperkt. Het vierde lid heeft
betrekking op de mogelijkheid van de «verzekeraar» zich te beroepen
op de ongeldigheid van een rechtshandeling die is verricht in strijd met de
beperking of het verbod, bedoeld, het eerste lid. Als gevolg van de uitbreiding
van de definitie van «verzekeraar» geldt dit lid ook ten aanzien
van herverzekeraars. Dat geldt ook voor het vijfde lid, dat betrekking heeft
op opheffen van de beperking of het verbod. Het zesde lid behoeft geen aanpassing
om toch van toepassing te zijn ingeval een herverzekeraar in de vrije beschikking
over zijn waarden wordt beperkt. Artikel 3:136Op grond van artikel 3:136, eerste lid tweede lid, kan DNB een saneringsplan
onderscheidenlijk een financieringsplan verzoeken. Als gevolg van de uitbreiding
van de definitie van «verzekeraar» gelden deze leden ook ten aanzien
van herverzekeraars. Hiermee wordt artikel 42, tweede en derde lid, geïmplementeerd.Met artikel 3:136 was al artikel 37, eerste tot en met derde en vijfde
lid van de richtlijn levensverzekering geïmplementeerd. De tekst daarvan
is identiek aan die van artikel 42, derde en vierde lid, van de richtlijn.Het vijfde lid van artikel 3:136 heeft betrekking op samenwerking met
toezichthoudende instanties van andere lidstaten. In dit lid wordt verwezen
naar «levensverzekeraar of schadeverzekeraar». Dit lid wordt uitgebreid
met herverzekeraars. Zie daarover de artikelsgewijze toelichting.Artikel 3:137Op grond van dit artikel dient een verzekeraar die niet voldoet aan de
solvabiliteitseisen opgave te doen van de waarden die tegenover de technische
voorzieningen staan en de wijzigingen die daarin optreden. Als gevolg van
de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar» komt deze bepaling
ook te gelden voor herverzekeraars. Deze bepaling volgt noch uit de richtlijn
noch uit bijvoorbeeld de richtlijn levensverzekering. Zij is destijds ingevoerd
ten aanzien van directe verzekeraars omdat het vanzelfsprekend is dat DNB
alleen dan juiste maatregelen kan nemen wanneer zij volledig op de hoogte
is van de stand van zaken met betrekking tot de waarden die tegenover de technische
voorzieningen staan. Dat geldt ook in het geval van herverzekeraars. Artikel 3:138Op grond van artikel 3:138, eerste lid, kan DNB de vrije beschikking over
de waarden van een «verzekeraar» beperken of verbieden in het
geval waarin de desbetreffende verzekeraar niet meer voldoet aan het minimumbedrag
aan de solvabiliteitsmarge en zich uitzonderlijke omstandigheden voordoen
op grond waarvan te verwachten is dat de financiële positie nog verder
zal verslechteren evenals in het geval waarin de solvabiliteitsmarge niet
meer het garantiefonds bereikt. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie
van «verzekeraar» komt deze bepaling ook te gelden ten aanzien
van herverzekeraars. Het tweede lid betreft de samenwerking van DNB met toezichthoudende
instanties van andere lidstaten indien het een levensverzekeraar of schadeverzekeraar
betreft, en behoeft niet te gelden voor herverzekeraars. Het derde lid betreft
de opheffing van de beperking of het verbod en is zodanig geformuleerd dat
het ook zonder wijziging voor herverzekeraars komt te gelden.Artikel 3:139Op grond van artikel 3:139, eerste lid, heeft DNB de bevoegdheid aan een «verzekeraar»
een beperking of een verbod op te leggen om te beschikken over zijn waarden
ingeval hem een hoger minimumbedrag aan solvabiliteitsmarge is voorgeschreven
en de verzekeraar daarover niet meer beschikt, in uitzonderlijke omstandigheden
op grond waarvan te verwachten is dat de financiële positie nog verder
zal verslechteren. Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
komt deze bepaling ook te gelden ten aanzien van herverzekeraars.Artikelen 3:160 tot en met 3:257Deze artikelen betreffen de noodregeling. Zoals reeds opgemerkt in het
algemene deel van deel van deze toelichting, vallen herverzekeraars noch onder
de richtlijn sanering en liquidatie verzekeringsondernemingen (richtlijn nr. 2001/17/EG),
omdat deze slechts geldt voor directe verzekeraars, noch onder de Insolventieverordening
(Verordening (EG) nr. 1346/2000), omdat daarvan alle verzekeraars zijn
uitgesloten. Het is derhalve aan de nationale wetgevers om regels te stellen
met betrekking tot insolventie van herverzekeraars. Er is voor gekozen het
regime van de richtlijn sanering en liquidatie verzekeraars toe te passen
op herverzekeraars, met twee uitzonderingen. In de eerste plaats kan een in
Nederland gelegen bijkantoor van een herverzekeraar met zetel in een andere
lidstaat in Nederland worden onderworpen aan een noodregeling. Daartoe zal
het toepassingsgebied van de artikelen die de noodregeling waaraan een natura-uitvaartverzekeraar
met zetel in staat die geen lidstaat is, de artikelen 3:222 tot en met 3:237,
worden uitgebreid. In de tweede plaats wordt geen bijzondere regeling opgenomen
van de volgorde waarin vorderingen op de herverzekeraar moeten worden voldaan.
De verzekerden van een herverzekeraar zijn professionele partijen en een bijzondere
voorrangspositie is dan niet nodig.Artikelen 3:160 tot en met 3:221Als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
worden de artikelen 3:160 tot en met 3:221 en 3:238 tot en met 3:257 ook op
herverzekeraars van toepassing, voor zover zij nu reeds op verzekeraars van
toepassing zijn. Het belangrijkste artikel in dit opzicht is artikel 3:161,
waarin wordt bepaald op grond waarvan een verzekeraar aan een noodregeling
kan worden onderworpen. Andere artikelen waarin het woord «verzekeraar»
voorkomt en die derhalve van toepassing worden op herverzekeraars zijn de
volgende: 3:162: de behandeling van het verzoek om toepassing van de noodregeling;3:163: de machtiging;3:164: de uitbreiding van de machtiging;3:165: inzage in gegevens;3:166: de uitbreiding van de machtiging;3:173: verklaring van overeenkomstige toepassing van artikelen betreffende
getuigen en hoger beroep;3:174: finaliteit;3:175: bewindvoerders;3:176: bevriezing van de positie van schuldeisers;3:178: uitkering door bewindvoerders;3:185: nog niet gedane stortingen op aandelen innen;3:187: verklaring van overeenkomstige toepassing van artikelen in het
Wetboek van Strafrecht;3:188: faillietverklaring;3:189: beëindiging van de noodregeling;3:190: einde bevoegdheden van de bewindvoerders;3:191: rechtsmiddelen;3:195: bijzondere machtiging; en3:196: overdracht van waarden.Artikelen 3:240 tot en met 3:254In de artikelen 3:238 tot en met 3:257 worden regels gegeven van internationaal-privaatrechtelijke
aard voor saneringsmaatregelen. Deze vloeien voort uit de richtlijnen sanering
en liquidatie verzekeraars en kredietinstellingen. Er is geen reden om deze
conflictregels ook van toepassing te laten zijn op de saneringsmaatregelen
waaraan herverzekeraars worden onderworpen. De hoofdregel staat in artikel
2:240, waarin wordt bepaald dat het recht van de lidstaat waar de saneringsmaatregel
wordt beheerst door het recht van de lidstaat waar de saneringsmaatregel wordt
genomen. In dit artikel komt het woord «verzekeraar» niet voor,
maar het is evenwel zo geformuleerd dat het toch van toepassing is op saneringsmaatregelen
waaraan herverzekeraars worden onderworpen. Artikelen waarvan het toepassingsbereik
wel wordt uitgebreid als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
zijn de volgende:3:241, eerste lid: zakelijke rechten;3:242, eerste en tweede lid: eigendomsvoorbehoud (overigens wordt in de
artikelen 3:276 en 3:277 tevens verwezen naar «levensverzekeraar of
schadeverzekeraar»; deze inconsistentie wordt geredresseerd: zie ook
de artikelsgewijze toelichting);3:243: verrekening;3:47: rechten op registergoederen;3:249: beschikking in strijd met de beschikkingsonbevoegdheid; en3:250: aanhangige rechtsvorderingen BIJLAGE 2Transponeringstabel Richtlijn herverzekeraars –
Wet op het financieel toezichtNB: Wanneer met betrekking tot een bepaald richtlijnartikel is opgemerkt
dat het geen «aparte implementatie» behoeft, is veelal bedoeld
dat de inhoud van het desbetreffende artikel wel moet worden geïmplementeerd,
maar dat daarvoor geen aparte implementatiebepaling behoeft te worden opgenomen.
Dit is vaak zo doordat een reeds bestaande bepaling waarin het woord «verzekeraar»
voorkomt als gevolg van de uitbreiding van de definitie van «verzekeraar»
mede toepasselijk wordt op herverzekeraars.Met betrekking tot sommige andere richtlijnartikelen is opgemerkt dat
het geen implementatie behoeft. Dit is veelal zo wanneer de bepaling aan een
lidstaat is gericht, bijvoorbeeld bepalingen die een procedurevoorschrift
bevatten, een optie aan lidstaten bieden waarvan geen gebruik wordt gemaakt
of een verbod inhouden van iets dat op grond van de Nederlandse wet toch al
niet kan voorkomen. Richtlijnwet 1, eerste lidBehoeft
geen implementatie 1, tweede lid, onderdelen a tot en met cBehoeft geen aparte implementatie 1, tweede lid, onderdeel d3:37 2, eerste lid, onderdeel a1:1 2, eerste lid, onderdeel bBesluit prudentiële regels Wft 2, eerste lid, onderdeel cIs reeds opgenomen in 1:1 2, eerste lid, onderdeel dBehoeft geen aparte implementatie 2, eerste lid, onderdeel eIs reeds opgenomen in 1:1 2, eerste lid, onderdeel fBehoeft geen aparte implementatie 2, eerste lid, onderdeel gBehoeft geen aparte implementatie 2, eerste lid, onderdeel hBehoeft geen aparte implementatie 2, eerste lid, onderdeel iBehoeft geen aparte implementatie 2, eerste lid, onderdeel jIs reeds opgenomen in 1:1 2, eerste lid, onderdeel kBehoeft geen aparte implementatie 2, eerste lid, onderdeel lBehoeft geen aparte implementatie 2, eerste lid, onderdeel mIs reeds opgenomen in 1:1 2, eerste lid, onderdeel nBehoeft geen aparte implementatie 2, eerste lid, onderdeel o1:1 2, eerste lid, onderdeel p1:1 2, eerste lid, onderdeel q1:1 2, tweede lid, eerste alineaBehoeft geen aparte implementatie 2, tweede lid, tweede alineaBehoeft geen aparte implementatie: artikel 1:1, definitie van «bijkantoor» 2, tweede lid, derde alineaBehoeft geen aparte implementatie 2, tweede lid, vierde alineaBehoeft geen aparte implementatie 2, tweede lid, vijfde alineaBehoeft geen aparte implementatie32:26a 4, eerste lidBehoeft
geen aparte implementatie4, tweede lid, eerste alineaBehoeft geen aparte implementatie (1:102) 4, tweede lid, tweede alinea2:26b, vierde lid; BMfo*5, eerste lid2:26b, eerste
lid, onderdeel g; 3:20 5, tweede lidBehoeft
geen implementatie 6, onderdeel a3:36 6, onderdeel b2:26b;
BMfo 6, onderdeel c2:26b,
eerste lid, onderdeel h; 3:57; BMfo 6, onderdeel d2:26b,
eerste lid, onderdelen a en b, 3:8. 3.9 7, eerste lid2:26b, eerste
lid, onderdeel e; 3:16, eerste lid 7, tweede lid2:26b, eerste
lid, onderdeel e; 3:16, tweede lid 7, derde lid2:26b, vierde
lid; BMfo; 3:29, eerste lid 82:26b, eerste lid, onderdeel
d; 3:15, tweede lid 9Behoeft geen implementatie 10Behoeft geen implementatie 11BMfo 12, eerste alinea2:26b,
tweede en derde lid 12, tweede alineaAMvB,
krachtens 2:26b, vierde lid13Abw; 1:110 141:60 15, eerste lid, eerste alinea1:7 15, eerste lid, tweede alineaAfdeling 1.3.215, tweede lid2:26b,
eerste lid, onderdelen h en i; 3:53, 3:57, 3:67 15, derde lidBehoeft
geen implementatie 15, vierde lid2:26b,
eerste lid, onderdelen c en f; 3:10, 3:17, 3:71, derde en vijfde tot en met
tiende lid 161:55, 1:56; 1:58a,
1:59 17, eerste lid3:71 17, tweede lid1:51, 3:7217, derde lidAfdelingen
1.4.1 en 1.4.2 17, vierde lid, aanhef en onderdeel aAfdeling 1.4.1 17, vierde lid, aanhef en onderdelen b en cAfdeling 1.4.2 18artikel in afdeling
3.5.1, 3:114a, 3:116, 3:118 19Afdeling 3.3.11 201:6221 tot en met 233:97 24 tot en met 30Afdeling
1.5.131Behoeft geen aparte
implementatie 32Lagere regelgeving,
krachtens 3:67, vierde lid 33Lagere regelgeving,
krachtens 3:67, vierde lid 34Lagere regelgeving,
krachtens 3:57, tweede lid 35 tot en met 39Lagere
regelgeving, krachtens 3:57, tweede lid 40 en 41Lagere regelgeving,
krachtens 3:57, tweede lid 42, eerste lid3:135 42, tweede lid3:136,
eerste lid 42, derde lid3:136, tweede
lid 43, eerste en tweede lidLagere regelgeving, krachtens 3:136., derde lid 43, derde lidLagere regelgeving,
krachtens 3:132, tweede lid441:104 45Lagere regelgeving,
krachtens diverse bepalingen (bijvoorbeeld 3:67, vierde lid) 46, eerste lid2:26a tot
en met 2:26e 46, tweede lid. eerste gedachtestreepje3:38a46, tweede lid, tweede gedachtestreepje3:38b 46, tweede lid, derde gedachtestreepje3:8, 3:9 46, tweede lid, vierde gedachtestreepje2:54b tweede lid, 3:95, eerste lid, onderdeel d (nieuw) 46, tweede lid, vijfde gedachtestreepje3:17 46, tweede lid, zesde gedachtestreepje3:70 t/m 3:73 46, tweede lid, zevende gedachtestreepje3:57 47, eerste lid1:38a 47, tweede lidBehoeft
geen aparte implementatie 48Behoeft geen implementatie 49Behoeft geen implementatie 50Behoeft geen implementatie 51, onderdeel a1:64a,
1:69, onderdeel b51, onderdeel b1:64b,
1:70, onderdeel a 52, eerste lid1:71, onderdeel
a 52, tweede, derde en vierde lidBehoeft geen implementatie 531:110; Abw 541:51 55 en 56Behoeft geen
implementatie 57, eerste lid – 12 bis lid 1, 1e RL schade1:60, vierde lid 57, eerste lid – 12 bis lid 2, 1e RL schadeBehoeft geen implementatie 57, tweede lid – 13 lid 2 1e RL schadeBehoeft geen implementatie 57, derde lid – 15 lid 2, 1e RL schadeBesluit prudentiële regels Wft 57, derde lid – 15 lid 3, 1e RL schadeBehoeft geen implementatie 57, vierde lid – 16 lid 2, 1e RL schadeBesluit prudentiële regels Wft 57, vijfde lid – 16 bis, 1e RL schadeBesluit prudentiële regels Wft57, zesde lid – 17 ter, 1e RL schadeBesluit prudentiële regels Wft 57, zevende lid – 20 bis lid 4, 1e RL schadeBesluit prudentiële regels Wft 58, eerste lid – 15 lid 1 bis, 3e RL schade1:62 58, tweede lid – 16, lid 4, 5 en 6, 3e RL schadeBehoeft geen aparte implementatie: 1:89 e.v. 58, derde lid – 21 lid 1, 3e RL schadeBesluit prudentiële regels Wft58, vierde lid – 22 lid 1, 3e RL schadeBehoeft geen implementatie 59, punt 1Behoeft geen
implementatie 59, punt 2, onderdeel a, punt c1:1 59, punt 2, onderdeel a, punt i1:1 59, punt 2, onderdeel a, punt j1:1 59, punt 2, onderdeel a, punt k1:1 (toezichthoudende instantie) 59, punt 2, onderdeel b1:1 59, punt 3, betreffende artikel 23:28259, punt 3, betreffende artikel 3, lid 1Behoeft geen implementatie 59, punt 3, betreffende artikel 3, lid 23:28359, punt 3, betreffende artikel 3, lid 3Behoeft geen implementatie 59, punt 3, betreffende artikel 4, lid 1Behoeft geen implementatie 59, punt 4, betreffende artikel 4, lid 23:28859, punt 4, betreffende artikel 4, lid 3Behoeft geen implementatie 59, punt 5, betreffende artikel 53:269, tweede lid 59, punt 5, betreffende artikel 63:287 59, punt 5, betreffende artikel 7Behoeft geen implementatie 59, punt 5, betreffende artikel 83:284 59, punt 6, betreffende artikel 93:285 59, punt 7, betreffende artikel 103:286 59, punt 8, betreffende artikel 10 bisBehoeft geen implementatie 59, punt 9, betreffende bijlagen I en IIBesluit prudentieel toezicht financiële groepen Wft 60, eerste lid – 1 lid 1 RL levenBehoeft geen implementatie 60, tweede lid – 9 bis lid 1 RL leven1:60, vierde lid 60, tweede lid – 9 bis lid 2 RL levenBehoeft geen implementatie 60, derde lid – 10 lid 2 RL levenBehoeft geen implementatie 60, vierde lid – 15 RL levenBehoeft geen aparte implementatie: 1:62 60, vijfde lid, onder a – 16, lid 4, 5 en 6
RL levenBehoeft geen aparte implementatie: 1:89
e.v. 60, vijfde lid, onder b – 16 lid 8 RL levenBehoeft geen aparte implementatie: 1:93 60, zesde lid – 20 lid 4 RL levenBesluit prudentiële regels Wft 60, zevende lid – 23 RL levenBesluit prudentiële regels Wft 60, achtste lid – 27 lid 2 RL levenBesluit prudentiële regels Wft 60, negende lid – 28 lid 2 RL levenBesluit prudentiële regels Wft60, tiende lid – 28 bis RL levenBesluit Prudentiële regels Wft 60, elfde lid – 37 lid 4 RL levenBesluit Prudentiële regels Wft161Artikel III t/m XVI 62, eerste lidArtikel
XVIII 62, tweede lidBehoeft
geen implementatie in de wet 63 tot en met 66Behoeft
geen implementatie* BMfo: Besluit Markttoegang financiële ondernemingen1 Dit artikel kan niet juist zijn. In artikel 37 lid 4
richtlijn levensverzekering staat iets geheel anders dan in artikel 60 lid
11 van de richtlijn herverzekering. Het kan niet de bedoeling zijn dat 37
lid 4 door de tekst van 60 lid 11 wordt vervangen. Bedoeld zal zijn dat de
tekst van 60 lid 11 aan 37 lid 4 wordt toegevoegd. XNoot1Bron: International Association of Insurance Supervisors, Global Reinsurance
Market Report 2004, December 2005.XNoot1Met betrekking tot levensverzekering: Richtlijn nr. 2002/83/EG van
het Europees Parlement en de Europese Raad van 5 november 2002 betreffende
levensverzekering (Pb EG L 345) (hierna te noemen: richtlijn herverzekering);
Met betrekking tot schadeverzekering onder andere: Richtlijn nr. 73/239/EEG
van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 24 juli 1973 tot coördinatie
van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang
tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche
(PbEG L 228) (hierna te noemen: eerste richtlijn schadeverzekering); Richtlijn
88/357/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 8 november
1990 tot coördinatie van de wettelijke en bestuurechtelijke bepalingen
betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche,
tot vaststelling van de bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefenen
van het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging van Richtlijn 73/239/EEG
(PbEG 172) (hierna te noemen: tweede richtlijn schadeverzekering); Richtlijn
nr. 92/49/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 18 juni
1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche,
en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (PbEG L
49) (hierna te noemen: derde richtlijn schadeverzekering). De laatste drie
richtlijnen worden hierna ook wel genoemd: de richtlijnen schadeverzekering.XNoot1Richtlijn nr. 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van
de Europese Unie van 16 december 2002 betreffende het toezicht op kredietinstellingen,
verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat
en tot wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG, 92/49/EEG, 92/96/EEG en 93/6/EEG
en 93/22/EEG van de Raad en van de Richtlijnen 98/78/EG en 2000/12/EG van
het Europees Parlement en de Raad (PbEG 2003, L 35).XNoot1Normbedrag is gebaseerd op het rapport Nulmeting Administratieve Lasten
Financiële Markten van Cap Gemini Ernst & Young, februari 2004.XNoot1Richtlijn nr. 98/78/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 27 oktober 1998 betreffende het aanvullend toezicht
op verzekeringsondernemingen in een verzekeringsgroep, PbEG L330.XNoot1Richtlijn nr. 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Europese Raad
van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de
werkzaamheden van kredietinstelling, PbEG L 126.XNoot2Kamerstukken II 1984/85, 15 612, nr. 20.XNoot1Richtlijn nr. 98/78/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 27 oktober 1998 betreffende het aanvullende toezicht op verzekeringsondernemingen
in een verzekeringsgroep (PbEG L 330). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31131-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl