Internationale kinderontvoering; Brief minister met nadere informatie, met name over niet-verdragslanden
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30072, nr. 7 h1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

02-08-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30072 nr. 7

28-06-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamMogelijkheden voor verbetering van relaties met probleemlandenPaspoortSchadefondsRechtshulp bij gezagszaken in het buitenlandOmgangshuizenExpertisecentrumCultureel verweerStrafmaximum/strafbaarstelling voorbereiding kinderontvoeringJaarlijkse berichtgeving inzake internationale kinderontvoeringOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 30072, nr. 7 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30072Toon alle publicaties in het hoofddossier

 
 
 Heruitgave en origineel

Kamerstuk 30072, nr. 7Origineel van deze publicatie

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 072Internationale kinderontvoeringnr. 71BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 28 juni 2005Op 22 juni jl. heb ik met een aantal leden van uw Kamer in een Algemeen
Overleg gesproken over internationale kinderontvoering. Tijdens dit overleg
heb ik toegezegd de Kamer over een aantal onderwerpen nader te informeren.
Met onderhavige brief, die ik u mede namens de minister van Buitenlandse Zaken
doe toekomen, kom ik aan deze toezegging tegemoet. Allereerst wil ik echter
het volgende opmerken.Gevallen van internationale kinderontvoering zijn altijd schrijnend. Als
je je kind «kwijt» bent, omdat je (ex-)partner het ongeoorloofd
heeft meegenomen naar het buitenland, is dat niet te verteren. Om in deze
schrijnende zaken op internationaal niveau tot oplossingen te komen is destijds
vanuit de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht het initiatief
genomen tot het Haags Kinderontvoeringsverdrag. Dit verdrag, waar momenteel
75 landen bij zijn aangesloten, wordt gezien als een van de best functionerende
verdragen van de Haagse Conferentie. Het uitgangspunt van dit verdrag is dat
het kind na ongeoorloofde overbrenging naar of vasthouding in het buitenland
onmiddellijk moet worden teruggeleid naar het land waar het vóór
de overbrenging de gewone verblijfplaats had. Op basis van dit verdrag keren,
dankzij de tussenkomst van centrale autoriteiten, veel kinderen terug naar
het land van hun gewone verblijfplaats of kan gekomen worden tot een voor
beide partijen aanvaardbare oplossing, zoals een omgangsregeling.Indien een kind wordt ontvoerd naar Nederland (inkomende zaken) mag de
Nederlandse centrale autoriteit (hierna: CA) een teruggeleidingsverzoek alleen
weigeren als klaarblijkelijk niet aan de gronden van het verdrag is voldaan
of als het verzoek klaarblijkelijk ongegrond is. Anders dan door sommigen
wordt gedacht, gaat de CA met het verzoek niet blindelings aan de slag. Zo
onderzoekt zij bijvoorbeeld eerst of kan worden bereikt dat het kind vrijwillig
wordt teruggegeven en of een minnelijke schikking kan worden bereikt. Wanneer
dit tot niets leidt, stelt de Nederlandse CA, die als procesvertegenwoordiger
optreedt, een gerechtelijke procedure in die tot een beslissing over de terugkeer
leidt, of waarin zo nodig, een omgangsregeling wordt getroffen
of feitelijke uitoefening van het omgangsrecht mogelijk wordt gemaakt.Bij kinderontvoeringen naar Nederland heeft de Nederlandse CA een centrale
rol; zij is betrokken bij elke stap in het proces en heeft de volledige regie
in handen. Bij kinderontvoering naar een verdragsland (uitgaande zaken) is
de rol van de CA kleiner. Zij voorziet de verzoeker die zich in Nederland
bij haar meldt, van informatie; zij geleidt zijn of haar verzoek door naar
de centrale autoriteit van het land waarheen het kind is overgebracht. Tevens
kan zij, indien nodig, bij de buitenlandse centrale autoriteit rappelleren
als zaken niet goed lopen en wijzen op de verplichtingen onder het Verdrag.
Niet in alle landen zijn aan de centrale autoriteit dezelfde bevoegdheden
en dezelfde instrumenten gegeven. Het kan dus voorkomen dat een teruggeleidingprocedure
in een ander land langer duurt dan in Nederland het geval is.Bij kinderontvoeringen naar een niet-verdragsland is door de wet aan de
Nederlandse CA een taak opgedragen geheel vergelijkbaar met haar taak onder
het Verdrag. De CA mist echter een counterpart in het andere land. Daarom
is de mogelijkheid om invloed uit te oefenen uiterst beperkt.Het teruggeleidingsverzoek van de CA wordt door het ministerie van Buitenlandse
Zaken doorgeleid naar de Nederlandse ambassade van het desbetreffende land.
De ambassade biedt het teruggeleidingsverzoek met spoed per diplomatieke nota
aan aan het ministerie van Buitenlandse Zaken van het land waarnaar het kind
is ontvoerd. Daarbij wordt ook verzocht te handelen in de geest van het Haags
Kinderontvoeringsverdrag en wordt gewezen op de relevante artikelen van het
Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind. De nota wordt bij voorkeur
in persoon aangeboden en van een mondelinge toelichting voorzien. Wanneer
geen adresgegevens bekend zijn, wordt om bemiddeling verzocht bij het achterhalen
van de verblijfplaats van het kind. Indien wel adresgegevens bekend zijn,
wordt door de ambassade (voor zover mogelijk) contact onderhouden met de ontvoerende
ouder of diens familieleden en met het kind zelf. Indien contact met het kind
door de ontvoerende ouder of diens familieleden onmogelijk wordt gemaakt,
worden de autoriteiten van het land verzocht hierbij te bemiddelen opdat een
gesprek met het kind, zo nodig in gezelschap van de lokale autoriteiten, mogelijk
kan worden gemaakt. Bij uitblijven van een (adequate) reactie rappelleert
de ambassade, mondeling en schriftelijk, bij gezochte en ongezochte gelegenheid,
zowel bij het ministerie van Buitenlandse zaken als bij andere relevante autoriteiten.
De ambassade staat indien de niet-ontvoerende ouder zich ter plaatse bevindt,
deze met raad en daad bij.Immer wordt in onderling overleg tussen Buitenlandse Zaken, Justitie en
de niet-ontvoerende ouder beoordeeld, welke nadere maatregelen, in aanvulling
dan wel in afwijking op de hierboven beschreven algemene procedure, nodig
zijn gelet op de specifieke omstandigheden van de zaak. Zo vervullen de Nederlandse
vertegenwoordigingen soms een rechtstreekse bemiddelende rol tussen de ouders.De Nederlandse ambassadeurs en hun medewerkers zetten zich maximaal in.
De inspanningen en resultaten worden echter beperkt doordat de ambassades
afhankelijk zijn van de medewerking van lokale autoriteiten, die niet speciaal
voor deze taak zijn aangewezen en daarvoor niet zijn toegerust. De Nederlandse
vertegenwoordigingen in het buitenland zijn bij de uitoefening van hun diplomatieke
en consulaire bevoegdheden in de ontvangende Staat gebonden aan de algemeen
geldende verdragsbepalingen en aan de geschreven en ongeschreven regels van
de ontvangende Staat. Het verlenen van medewerking aan bijvoorbeeld het «terugontvoeren»
is dan ook onmogelijk. Bovendien is in de ogen van de lokale autoriteiten
vaak geen sprake van kinderontvoering omdat de vader naar lokaal familierecht
in veel gevallen als enige het gezag heeft. De ambassades bedienen zich daarom
van actieve diplomatie achter de schermen omdat dit, in verband met de noodzaak
gezichtsverlies van het andere land te vermijden, in de regel
productiever is dan ter plaatse de publiciteit te zoeken.Bij deze brief is een lijst gevoegd van niet-verdragslanden, waar een
zaak aanhangig is (in behandeling bij het ministerie van Buitenlandse Zaken)
en het aantal zaken per land1.Zowel bij inkomende als bij uitgaande zaken is sprake van een actieve
informatievoorziening. De CA en het ministerie van Buitenlandse Zaken houden
de ouders wiens kind is ontvoerd, op de hoogte van de laatste ontwikkelingen
en ondernomen acties. Helaas komt het voor dat de communicatie minder goed
loopt, waardoor soms ook misverstanden ontstaan. De communicatie heeft dan
ook steeds de volle aandacht van zowel het ministerie van Buitenlandse Zaken
als de CA.Hierna ga ik in op verbetering van de relaties met niet-verdragslanden,
paspoort, expertisecentrum, schadefonds, rechtshulp bij gezagszaken in het
buitenland, beveiligde omgangshuizen. Mogelijkheden voor verbetering van relaties met probleemlandenTijdens het Algemeen Overleg is aangedrongen op maatregelen om de relaties
met probleemlanden te verbeteren. Uit bijgevoegde lijst blijkt dat Egypte,
met twaalf zaken waarin een kind is ontvoerd, momenteel het grootste probleemland
is. Binnenkort zullen mijn collega van Buitenlandse Zaken en ik gezamenlijk
een brief sturen aan Egypte met het verzoek om tot een betere samenwerking
te komen. Daarbij wordt gedacht aan overleg op regelmatige basis, wellicht
in de vorm van een commission mixte, een commissie
bestaande uit Egyptische en Nederlandse ambtenaren, waarin individuele zaken
kunnen worden besproken, of in zijn algemeenheid kan worden gesproken over
praktische oplossingen of werkafspraken in kinderontvoeringszaken. Voor andere
landen, waar minder zaken spelen, is de formele instelling van een commission
mixte waarschijnlijk minder noodzakelijk en zal bilaterale samenwerking op
ad hoc basis kunnen plaatsvinden om te bezien of praktische oplossingen kunnen
worden gevonden. Zoals hierboven weergegeven, vindt met een aantal niet-verdragslanden
reeds op diplomatiek niveau bilateraal ambtelijk overleg plaats om in concrete
zaken een voor betrokken partijen aanvaardbare oplossing te vinden. Mijn collega
van Buitenlandse Zaken heeft recentelijk Marokko, Algerije en Tunesië
bezocht. Daar heeft hij aandacht gevraagd voor (individuele) kinderontvoeringszaken.Voorts wil ik wijzen op het belang van het overleg dat in de Haagse Conferentie
voor Internationaal Privaatrecht is geopend tussen geïnteresseerde West-Europese
landen en landen rond de Middellandse Zee (het zogeheten Malta-overleg). Startpunt
van dat overleg was, dat alle participerende landen partij zijn bij het Verdrag
voor de Rechten van het Kind. De beginselen van dat verdrag op het gebied
van kinderbescherming vormen dus de basis op grond waarvan beleidslijnen kunnen
worden uitgezet. In het Malta-overleg, dat in 2004 voor het eerst plaatsvond
en dat dit jaar of in 2006 zal worden vervolgd, wordt geparticipeerd door
rechters en instanties voor kinderbescherming, die regelmatig met de problematiek
van internationale kinderontvoering te maken hebben. Men discussieert op basis
van praktijkgevallen. Ook de Europese Commissie participeert in dit overleg.
De belangen van de groep EU-lidstaten die met dit specifieke probleem te maken
heeft, zijn in dit overleg dus vertegenwoordigd. Dit biedt ook perspectief
voor een intensivering van de samenwerking tussen de EU en de Haagse Conferentie.De eerste conferentie heeft geleid tot een aantal aanbevelingen, onder
meer met betrekking tot de uitoefening van het omgangsrecht. Het «Malta-proces»
is een proces waarin wederzijdse beïnvloeding de basis vormt. Het is
ook de gelegenheid voor het creëren van een internationaal netwerk,
buiten de in het kader van het verdrag van 1980 reeds bestaande netwerken.De heren Cörüz en Van Bommel hebben aangedrongen op agendering
van het probleem van de internationale kinderontvoering in de Associatieraad.Zoals ik tijdens het algemeen overleg naar voren heb gebracht, ben ik
mij scherp bewust van de problemen die er op het gebied van kinderontvoering
bestaan in de relaties met een aantal landen die geen partij zijn bij het
Haags Kinderontvoeringsverdrag 1980. Met sommige van die landen bestaan Associatie-overeenkomsten.
De oorzaak van de problemen is gelegen in diepgewortelde verschillen van opvatting
tussen betrokken landen enerzijds, en de westerse landen anderzijds, over
ouderlijke verantwoordelijkheid. De probleemlanden kennen een andere rechtstraditie
dan de westerse landen. Zij zijn veelal minder ingesteld op de internationalisering
van de samenleving. Er is daarnaast overigens sprake van opmerkelijke verschillen
tussen de probleemlanden onderling.Onder deze omstandigheden stuiten pogingen om de teruggeleiding van een
kind dat vanuit Nederland is ontvoerd, te bewerkstelligen, nogal eens af op
het feit dat er naar het recht van het land waar dat kind zich bevindt geen
sprake is van kinderontvoering. Op medewerking van lokale instanties bij de
teruggeleiding kan dan niet worden gerekend.Het is mijn stellige overtuiging dat een ombuiging van opvattingen op
dit terrein niet kan worden geforceerd door middel van dreigementen, uitgesproken
in een gremium zoals de Associatieraad. Politieke dreigementen of clausules
in associatieverdragen dragen niet bij tot de minnelijke oplossing van persoonlijke
conflicten tussen individuele mensen. Hoewel ik mij goed bewust ben van de
grote belangen die voor betrokken ouders op het spel staan, vergt het een
zorgvuldige afweging om de toch al precaire betrekkingen met sommige landen
op het spel te zetten. Zoals gezegd, geef ik de voorkeur aan bevordering van
bilateraal ambtelijk overleg en aan multilateraal overleg in samenwerking
met de Haagse Conferentie en de Europese Unie.PaspoortVerschillende leden hebben tijdens het Algemeen Overleg gewezen op de
rol van het paspoort bij internationale kinderontvoering en suggesties gedaan
voor maatregelen op paspoortgebied, die kunnen bijdragen aan het voorkomen
van ontvoering.De heren Çörüz en Eerdmans hebben voorgesteld het bijschrijven
van kinderen in een paspoort te bemoeilijken, door van de ouders te eisen
dat ze bij de aanvraag in persoon verschijnen. In reactie op deze suggestie
merk ik op dat in de huidige Paspoortwet reeds voorzieningen zijn getroffen,
die kinderontvoering of andere vormen van onttrekking van kinderen aan het
gezag moeten tegengaan. In de eerste plaats schrijft de Paspoortwet voor dat
zowel voor de bijschrijving van een kind in het paspoort van (een van) de
ouders als voor de verstrekking van een eigen paspoort aan een minderjarig
kind de toestemming van beide ouders noodzakelijk is. De aanvraag kan worden
gedaan door een van de ouders. Deze dient dan echter wel een schriftelijke
verklaring van toestemming van de andere ouder over te leggen. De regelgeving
bepaalt voorts, dat de aanvraag slechts in behandeling mag worden genomen
indien uit de overgelegde schriftelijke verklaring van toestemming en eventuele
andere overgelegde stukken met de nodige zekerheid kan worden afgeleid dat
de verklaring van toestemming van de niet aanwezige ouder afkomstig is. Deze
procedure is het resultaat van een afweging tussen enerzijds het belang van
een correcte uitgifte van reisdocumenten en anderzijds het beperken van de
administratieve lasten voor burgers bij de aanvraag van een reisdocument of
van een bijschrijving daarin. Hoewel het altijd mogelijk blijft
dat een ouder een valse of vervalste verklaring van toestemming overlegt dan
wel de andere ouder onder dwang een dergelijke verklaring laat tekenen, is
er geen reden om de andere ouder te allen tijde in persoon te laten verschijnen.Het is overigens de vraag in hoeverre een verschijningsplicht van beide
ouders op het moment van de aanvraag van het paspoort of de bijschrijving
voorkomt dat in de daaropvolgende periode van vijf jaar waarin het paspoort
of de daarin opgenomen bijschrijving geldig is, het kind alsnog zonder toestemming
van de andere ouder wordt meegenomen. Met het oog op mogelijke kinderontvoering
is daarom in de Paspoortwet bepaald dat een ouder die het gezag over het kind
uitoefent te allen tijde de toestemming kan intrekken. Intrekking van de toestemming
betekent in het geval van bijschrijving dat deze bijschrijving in het paspoort
van de andere ouder van rechtswege vervalt, zonder dat deze zich daartegen
kan verzetten. Indien het kind een eigen paspoort heeft, zal bij intrekking
van de toestemming dit paspoort van rechtswege vervallen, tenzij de andere
ouder via de rechter een vervangende verklaring van toestemming verkrijgt.
In beide gevallen kan de ouder die de toestemming wenst in trekken zich wenden
tot de bevoegde paspoortverstrekkende autoriteit (in Nederland de burgemeester
van de woonplaats). Deze draagt er zorg voor dat het paspoort van het kind
of het paspoort van de ouder waarin het kind is bijgeschreven, wordt opgenomen
in het centrale register paspoortsignaleringen, alsmede in het landelijk politieregister
OPS. Het laatstgenoemde register wordt niet alleen geraadpleegd door de politie,
maar ook door de grensbewakingsautoriteiten zoals de Koninklijke Marechaussee
op Schiphol. Deze autoriteiten worden hiermee op afdoende wijze gealerteerd
op de mogelijkheid dat er met behulp van het hun aangeboden paspoort wellicht
een kinderontvoering plaatsvindt.Deze procedure biedt voorts een oplossing voor het door mevrouw Timmer
geschetste probleem dat aanhouding vanaf Schiphol vaak lastig is, aangezien
foto's van kleine kinderen in paspoorten snel verouderen waardoor de gelijkenis
met het kind niet of nauwelijks nog kan worden vastgesteld. De vermelding
van de naam van de houder van het paspoort en van het documentnummer in het
opsporingsregister, geven de grensbewakingsautoriteiten de mogelijkheid om
de betrokken ouder aan te houden en nader onderzoek in te stellen.De bovengenoemde regeling komt tenslotte ook tegemoet aan de wens van
de heer Çörüz om de ouder bij dreigende kinderontvoering
het paspoort te ontnemen. Hiervoor is het niet nodig om eerst in strafrechtelijke
zin vast te stellen dat voorbereidende handelingen voor de ontvoering zijn
gepleegd. Indien een ouder vermoedt dat door de partner een ontvoering van
het kind wordt overwogen, kan door het intrekken van de toestemming op eenvoudige
wijze worden bereikt dat het paspoort van de andere ouder of van het kind
wordt ingehouden.SchadefondsEen eventuele vergoeding uit het Fonds Geweldsmisdrijven met betrekking
tot internationale kinderontvoering, is al meermalen met uw Kamer besproken.
Zoals bekend staat dit fonds open voor slachtoffers van kinderontvoering als
tevens sprake is van vrijheidsberoving of gijzeling. Een uitbreiding van de
mogelijkheid om een beroep te doen op een steunfonds, acht ik niet voor de
hand liggen. Daarbij neem ik in aanmerking dat de Nederlandse overheid al
kosten voor haar rekening neemt onder meer door het beschikbaar stellen van
ambtenaren die de zaak behandelen. Het gaat dan om ambtenaren van Justitie
en van Buitenlandse Zaken, alsmede onder omstandigheden, de Raad voor de Kinderbescherming, ambtenaren van politie (waaronder het Korps Landelijke Politiediensten)
en het Openbaar Ministerie.Rechtshulp bij gezagszaken in het buitenlandTijdens het Algemeen Overleg is nogmaals de suggestie naar voren gekomen
voor een fonds waaruit kosten voor rechtsbijstand die ouders maken in buitenlandse
gezagsprocedures (deels) zouden kunnen worden bestreden. Ik sluit mij aan
bij het standpunt van de toenmalige Staatssecretaris van Justitie in haar
brief aan uw Kamer van 31 januari 2001. Dat standpunt houdt in dat de
instelling van een dergelijk fonds onwenselijk is. Het heeft een discriminerend
effect: in andere procedures in het buitenland dan de hier bedoelde waarbij
Nederlanders zijn betrokken, wordt bij financieel onvermogen ook niet bijgesprongen
door de Nederlandse Staat (TK 2000–2001, 27 400 VI, nr. 50, p.
2). Het financieel bijdragen aan rechtsbijstand in een gezagsprocedure in
het buitenland na kinderontvoering, zou ook een honoreren van een kinderontvoering
kunnen betekenen.Voor wat betreft rechtshulp bij kinderontvoeringszaken, is in artikel
25 van het Haags Kinderontvoeringsverdrag een non-discriminatiebepaling opgenomen,
waarin wordt geregeld dat onderdanen of personen die gewone verblijfplaats
hebben in een Verdragsstaat, in andere Verdragsstaten op gelijke voet recht
op rechtsbijstand en juridisch advies hebben als onderdanen van die Verdragsstaat
of in die Verdragsstaat verblijvende personen. Voor gezags- en omgangsprocedures
valt te wijzen op het Haags Verdrag van 1980 inzake toegang tot de rechter
in internationale gevallen. Tijdens het overleg van de Bijzondere Commissie
van de Haagse Conferentie over het functioneren van het Haags Kinderontvoeringsverdrag
in 2001 is er op gewezen dat staten die partij zijn bij het verdrag moeten
zorgen voor een adequaat niveau van rechtsbijstand in gezagsprocedures na
de terugkeer van het kind. In 2006 zal dit opnieuw in deze Bijzondere Commissie
aan de orde worden gesteld. Daarbij kan ook worden aangedrongen op toetreding
van de Verenigde Staten bij het Haags Verdrag van 1980 inzake toegang tot
de rechter in internationale gevallen.OmgangshuizenDe Staatssecretaris van VWS heeft over omgangsbegeleiding in maart 2005
een brief aan uw Kamer geschreven, inhoudende dat omgangsbegeleiding, waaronder
het gebruik van een omgangshuis, onderdeel kan zijn van jeugdzorg in het kader
van het op gang brengen van de opvoedingsrelatie met de niet-verzorgende ouder
om de opvoed- en opgroeiproblemen bij een kind te verminderen. Deze opvoed-
en opgroeiproblemen kunnen ook bestaan doordat genoemde opvoedingsrelatie
niet meer bestaat vanwege een dreigende kinderontvoering. Ik vind het belangrijk
dat ondanks een gevaar van kinderontvoering, omgang plaats kan vinden. Ik
zal dan ook het belang van omgangshuizen in dit soort zaken onder de aandacht
van de staatssecretaris van VWS brengen.ExpertisecentrumTijdens het Algemeen Overleg is de wens geuit dat er een expertisecentrum
internationale kinderontvoering komt voor welke wens een breed draagvlak blijkt
te bestaan. Ik deel de wens van een zo adequaat mogelijke voorlichting van
publiek en professionals. Ik beraad mij over de manier waarop daarin kan worden
voorzien. Ik heb daartoe nog informatie nodig, onder meer over de mogelijke
(andere) taken van het centrum. In oktober 2005 zal het al eerder genoemde
WODC-onderzoek gereed zijn. Mede op basis daarvan zal ik mijn standpunt bepalen
over de te nemen stappen en de eventuele budgettaire consequenties daarvan.Cultureel verweerDe heer Cörüz heeft mij gevraagd in hoeverre de rechter in strafzaken
met betrekking tot internationale kinderontvoering, rekening houdt met culturele
verweren van de verdachte. Ik zal trachten na te gaan in hoeverre een cultureel
verweer in kinderontvoeringszaken wel eens door de rechter is gehonoreerd.Strafmaximum/strafbaarstelling voorbereiding kinderontvoeringTijdens het Algemeen Overleg kondigde het lid Timmer aan een initiatief-wetsvoorstel
te overwegen waarin het strafmaximum van internationale kinderontvoering wordt
verhoogd en waarin wellicht ook een afzonderlijk artikel wordt opgenomen waarin
voorbereiding van internationale kinderontvoering wordt strafbaar gesteld.Wat betreft strafbaarstelling van voorbereiding
van internationale kinderontvoering wijs ik op het volgende. In artikel 279,
eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht is kinderontvoering als misdrijf
strafbaar gesteld. Daaronder valt ook ontvoering van een kind naar het buitenland.
Het strafmaximum is zes jaren gevangenisstraf. Het strafmaximum bedraagt op
grond van het tweede lid van artikel 279 echter negen jaren gevangenisstraf
als het gaat om een kind dat jonger is dan twaalf jaren, of indien de dader
een list heeft gebruikt, dan wel geweld heeft gepleegd of daarmee heeft gedreigd.In artikel 279 is poging tot en voorbereiding van kinderontvoering niet
expliciet strafbaar gesteld. Dat is niet nodig, omdat de artikelen 45 en 46
van het Wetboek van Strafrecht poging tot en voorbereiding van misdrijven
in het algemeen strafbaar stellen. Poging tot internationale kinderontvoering
is dus strafbaar. Hetzelfde geldt voor voorbereiding van internationale kinderontvoering.
Het voorbereiden van misdrijven is op grond van artikel 46 alleen strafbaar
indien het misdrijven betreft waarop naar de wettelijke omschrijving acht
jaren gevangenisstraf of meer is gesteld. In artikel 279 is op kinderontvoering
«sec» zes jaren gevangenisstraf gesteld. Daardoor zou voorbereiding
daarvan niet strafbaar zijn, ware het niet, dat de strafverhogingsgrond van
negen jaren, waarbij voorbereiding wél strafbaar is, nagenoeg altijd
van toepassing is. Het gaat bij internationale kinderontvoering in veruit
de meeste gevallen om kinderen onder de twaalf jaren. Afgezien van de leeftijd
van het kind zijn mij geen gevallen van internationale kinderontvoering bekend
waarbij niet in ieder geval enige vorm van list is gebruikt.De conclusie die uit het voorgaande kan worden getrokken is dat voorbereiding
van en poging tot internationale kinderontvoering al strafbaar zijn. Aan aanvullende
wetgeving heb ik om deze reden geen behoefte.Wat betreft de hoogte van de op internationale kinderontvoering gestelde
strafmaxima breng ik graag het volgende naar voren. Op kinderontvoering is
in artikel 279 van het Wetboek van Strafrecht zoals gezegd zes onderscheidenlijk
negen jaren gevangenisstraf gesteld. Indien de dader twee (of meer) kinderen
ontvoert, bedragen de strafmaxima op grond van de samenloopregeling in het
Wetboek van Strafrecht bovendien acht onderscheidenlijk twaalf jaren. Het
gaat hier naar mijn oordeel om adequate, zware strafmaxima, die het de strafrechter
mogelijk maken in het individuele geval tot een passende bestraffing te komen
en die voldoende ruimte bieden voor de inzet van opsporingsbevoegdheden en
dwangmiddelen. Verhoging van deze strafmaxima komt mij niet noodzakelijk of
wenselijk voor. Daarbij ik er op dat de Tweede Kamer begin dit kalenderjaar
het wetsvoorstel herijking strafmaxima heeft aanvaard (Kamerstukken I 2004/05,
28 484, A). In dat wetsvoorstel worden de wettelijke strafmaxima meer
met elkaar in overeenstemming gebracht. Uit het onderzoek dat aan dat wetsvoorstel
ten grondslag ligt is niet van een noodzaak tot verhoging van deze strafmaxima
gebleken (zie J. de Hullu, I. M. Koopmans en Th. A.
de Roos, Het wettelijk strafmaximum, een onderzoek naar het patroon van strafmaxima
in het commune en bijzondere strafrecht, Deventer 1999). Integendeel: de onderzoekers
concluderen dat de consistentie van de strafmaxima die zijn gesteld op kinderontvoering
en andere misdrijven tegen de persoonlijke vrijheid door de jaren heen is
gewaarborgd. Dat oordeel onderschrijf ik.In het Algemeen Overleg kwam naar voren dat het onder omstandigheden moeilijk
te bewijzen is dat een ouder bezig is met het voorbereiden van kinderontvoering
naar het buitenland. Het zal, in voorkomende gevallen, om die reden kunnen
zijn, dat de politie mogelijk niet tot aanhouding van deze ouder overgaat
in geval de andere ouder met vermoedens op dit punt bij de politie aanklopt.
Dit probleem kan niet met wetgeving worden opgelost. Het verhogen van strafmaxima
of het formuleren van een afzonderlijke strafbaarstelling zou de bewijsvoering
niet vergemakkelijken. Ook het verlenen en ontvangen van internationale rechtshulp
in strafzaken zou daardoor niet verder worden gefaciliteerd.Het lid Örgü bracht tijdens het Algemeen Overleg naar voren
dat voorbereiding van kinderontvoering eerder strafrechtelijk zou moeten worden
gestraft en dat daarbij ook zou moeten worden gekeken naar het onderwerp «gezag».
Graag onderschrijf ik de wenselijkheid om voorbereiding van internationale
kinderontvoering strafrechtelijk aan te pakken. Wat het uitoefenen van gezag
betreft verdient het daarbij de aandacht dat de ouder die (mede) het gezag
over een minderjarig kind uitoefent dit kind desondanks aan het gezag en/of
het opzicht van een ander kan onttrekken, bijvoorbeeld door zich niet te houden
aan een bij rechterlijke beslissing vastgestelde (voorlopige) omgangsregeling.
Dat heeft de Hoge Raad beslist in zijn arrest van 15 februari 2005 (vindplaats:
LJN AR8250). De ouder die mede het gezag voert over een kind kan zich, met
andere woorden, schuldig maken aan kinderontvoering. Jaarlijkse berichtgeving inzake internationale kinderontvoeringDe heer Cörüz heeft tijdens het Algemeen Overleg van 22 juni
2005 aangegeven toe te willen naar een structureel overleg over internationale
kinderontvoering, mede om het onderhavige onderwerp op de politieke agenda
te houden. Ik zal in ieder geval bij gelegenheid van het jaarverslag (cijfermatige)
gegevens met betrekking tot internationale kinderontvoering verstrekken.Ik vertrouw uw Kamer met het voorgaande voldoende te hebben geïnformeerd.De Minister van Justitie,J. P. H. DonnerXNoot1I.v.m. alsnog ter inzage leggen van de bijlage genoemd op blz. 3.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30072-7-h1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl