Vreemdelingenbeleid; Verslag schriftelijk overleg over de brief van de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie van 8 november 2004 (Kamerstuk 19637, nr. 874) inzake het Protocol Bureau Medische Advisering
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 903

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

04-03-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

19637 nr. 903

28-02-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamI Vragen en opmerkingen vanuit de fractiesInleidingWettelijke kadersWerkwijzeAlgemeenPersoonsgebonden deelLandgebonden deelAdviesOverigII Reactie van de ministerI Vragen en opmerkingen fractiesII Reactie van de Minister voor Vreemdelingenzaken en
Integratie
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier

 
 
 Heruitgave en origineel

Kamerstuk 19637, nr. 903 h1Heruitgave van deze publicatie

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 59 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vreemdelingenbeleidnr. 903VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 28 februari 2005Binnen de vaste commissie voor Justitie1 hebben
enkele fracties de behoefte om vragen en opmerkingen voor te leggen over de
brief van de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie van 8 november
2004 (kamerstuk 19 637, nr. 874) inzake het Protocol Bureau Medische
Advisering. Bij brief van 25 februari 2005 heeft de minister deze beantwoord.
De vragen en antwoorden zijn hieronder afgedrukt.De voorzitter van de commissie,De Pater-van der MeerDe griffier van de commissie,CoenenI Vragen en opmerkingen vanuit de fractiesDe leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van het Protocol Bureau Medische Advisering (BMA) aan de IND en het kantoor
Landsadvocaat, waarmee de minister haar toezegging hiertoe tijdens het AO
d.d. 11 oktober 2004 gestand heeft gedaan.De leden van de SP-fractie hebben met kritische belangstelling kennisgenomen
van het Protocol Bureau Medische Advisering, dat de minister voor Vreemdelingenzaken
en Integratie aan de Kamer heeft doen toekomen. Zij hebben hierover de volgende
vragen en opmerkingen.De leden van de fractie van D66 hebben met belangstelling kennis genomen
van het Protocol Bureau Medische Advisering. Dit Protocol roept bij hen de
nodige vragen op die zij voor een deel ook al gesteld hebben tijdens het laatste
overleg met de minister over het rapport van de commissie Smeets. Ter aanvulling
op de vragen die de D66-leden hier zullen stellen wijzen zij op de inbreng
die zij daarbij hadden.InleidingDe medisch adviseur is in dienst van het ministerie van Justitie. Reeds
enkele malen hebben de leden van de PvdA-fractie met de minister van mening
gewisseld over de positionering van het BMA, waarbij de minister heeft aangegeven
dat zij verzelfstandiging van het BMA onwenselijk acht op grond van efficiencyredenen.
Is er ooit substantieel onderzoek gepleegd naar de mogelijkheid om het ministerie
als opdrachtgever en niet als werkgever te laten functioneren, zo vragen de
leden. Zo neen, waarom niet? Zo ja, kan de Kamer inzicht krijgen in de resultaten?In dit kader zouden de leden ook graag willen weten welke de vele inspanningen
zijn die zijn verricht van de kant van de IND en het BMA welke ervoor moeten
zorgen dat de onafhankelijkheid, deskundigheid en kwaliteit van de BMA-artsen
ten volle gewaarborgd worden. Wat voor gerichte trainingen krijgen zij en
door wie worden deze verzorgd? Waarom dient de medisch adviseur juridische
kennis uit te bouwen, indien hij alleen oordeelt c.q. mag oordelen over kwesties
die van medische aard zijn, zo vragen zowel de leden van de PvdA-fractie,
de SP-fractie als de fractie van D66? Welke voorkennis wordt er minimaal verwacht
van een medisch adviseur?In het Protocol staat dat de medisch adviseur adviseert inzake aanvragen
voor een al dan niet tijdelijk verblijf hier te lande voor medische behandeling
of in het kader van naturalisatie tot Nederlander waarbij medische aspecten
een rol spelen. De leden van de PvdA-fractie en de SP-fractie trekken hieruit
de conclusie dat dit Protocol niet van toepassing is met betrekking tot de
adviserende rol van het BMA bij asielaanvragen noch met betrekking tot overige
procedures zoals bedoeld in artikel 17(1)(c) en artikel 64 Vw 2000, alsmede
WBV 2004/59. Is dit een correcte conclusie? Zo ja, is hier dan geen sprake
van een manco nu deze wijze van advisering niet Protocollair is vastgelegd?
Zo neen, waarom blijkt dit dan niet uit het Protocol? Nu de minister in haar
brief d.d. 28 juli 2004 (19 637, nr 846) heeft aangegeven dat in
het kader van artikel 29a en b Vw 2000 medische informatie kan worden meegenomen
in de gehele beoordeling van de asielaanvraag, rijst de vraag bij de leden
hoe deze weging en beoordeling dan geschied als het BMA hierbij geen rol zou
spelen. Wordt deze medische informatie niet beoordeeld door medici?Volgens het Protocol «wordt van de medisch adviseur verwacht dat
hij gaandeweg (o.a. middels bijscholing) specifieke kennis ontwikkelt en uitbouwt
om zijn taak naar behoren te kunnen vervullen.» Het gebruik van de woorden
«gaandeweg» roept bij de leden van de SP-fractie de vraag op hoe wordt gewaarborgd dat de medisch adviseur niet adviseert over
medische kwesties waar hij (nog) geen voldoende specifieke kennis over heeft.Wettelijke kadersHet Protocol verwijst als zijnde wettelijk kader onder andere naar de
Vreemdelingencirculaire 2000. Vc 2000 C1/3.2.3.2. stelt dat een rapportage
van de Medische Onderzoeksgroep wordt voorgelegd
aan het BMA. Volgens de leden van de PvdA-fractie betekent dit dat dit wettelijk
kader voorschrijft dat dergelijke rapportages
worden voorgelegd door de IND aan het BMA. Is de minister het hiermee eens?
Zo neen, waarom niet? Hoe ziet de minister in dit licht haar uitspraak in
haar brief van 22 september 2004 aan Amnesty International dat er «ruimte»
is om medische rapportages voor te leggen aan het BMA?Ook Vw 2000 behoort tot het wettelijk kader waarbinnen het BMA functioneert.
De leden van de PvdA-fractie stellen dat artikel 83 Vw de IND niet beperkt
in het voorleggen van medische rapportages van bijvoorbeeld Amnesty International
aan het BMA tijdens de beroepsfase, nu dit artikel juist is bedoeld om nieuwe
feiten en omstandigheden in de beroepsfase in te kunnen brengen. Bovendien
is het aan de rechter om artikel 83 Vw 2000 toe te passen, niet aan de minister
om hierop te anticiperen. Graag op deze punten een reactie van de minister.Indien het BMA valt onder de Wet Beroepen in de Individuele gezondheidszorg
(Wet BIG) en andere gezondheidsrechtelijke regelingen, dan zou het mogelijk
moeten zijn voor de vreemdeling over wie een advies wordt uitgebracht zijn
dossier bij het BMA in te zien. Voorts moet het BMA een klachtenregeling opstellen
inzake de Wet Klachtrecht Cliënten Zorgsector. Zijn dit wettelijke vereisten
die volgen uit het Protocol en gelden voor het BMA? Zo neen, waarom niet?
Zo ja, zijn deze voorzieningen voor de vreemdeling aanwezig? Berichten van
Pharos melden dat vreemdelingen met klachten over het BMA zich via hun advocaat
dienen te vervoegen bij de IND? Is dit in het kader van medische advisering
gezondheidsrechtelijk gezien wel de correcte instantie? Wat zijn de consequenties
als het Protocol niet is gevolgd, kan de vreemdeling hierover zijn beklag
doen?Hoe beziet de minister vervolgens in dit kader de eerder geuite kritiek
van de KNMG (brief d.d. 17 juni 2004) op de positie en werkwijze van
het BMA in het licht van uw uitspraak in uw reactie van 9 september 2004
op brieven van Vluchtelingenwerk Nederland dat BMA-artsen voldoen aan de Richtlijnen
van de KNMG?WerkwijzeAlgemeenDe leden van de fractie van de SP en D66 lezen dat volgens het Protocol
de medisch adviseur bij zijn werkzaamheden dient te handelen overeenkomstig
de Wet BIG. Vluchtelingenwerk Nederland heeft in dit verband gewezen op het
oordeel van het Hof in Den Haag van 9 september 2004 dat onder meer inhield
dat de handelingen van radiologen in het kader van het leeftijdsonderzoek
bij AMA's niet onder de wet BIG vallen. De kans bestaat dat ook het verstrekken
van een medisch advies door een medisch adviseur niet onder de Wet BIG valt.
Wanneer de Wet BIG niet van toepassing is, valt de medisch adviseur niet onder
het medisch tuchtrecht. Deze leden vragen een reactie van de minister op dit
punt. Bovendien vragen zij hoe de minister de kwaliteit van de adviezen door
het BMA denkt te waarborgen. Persoonsgebonden deelDe leden van de PvdA-fractie vragen zich af wat er wordt bedoeld met advies
over «hieruit voortkomende beleidsrelevante zaken voor zover deze van
medische aard zijn». Ook de leden van de fractie van de SP stellen deze
vraag. In het Protocol zijn geen duidelijke criteria opgenomen waaraan de
medisch adviseur zijn advies dient te toetsen. Hoe wordt in de praktijk gewaarborgd
dat de medisch adviseur zich niet uitspreekt over beleidsmatige kwesties,
maar alleen een medisch oordeel formuleert? Voorts, nu de BMA volledig autonoom
en onafhankelijk van de IND en het ministerie functioneert, vragen de leden
zich af of en zo ja door welke instantie de betreffende medisch adviseur wordt
gecontroleerd, door welke instantie bepaalde beslissingen worden gesanctioneerd
en hoe de kwaliteit van de adviezen van het BMA worden gewaarborgd. Dit lijkt
de leden tamelijk relevant als het gaat om beslissingen om al dan niet op
te roepen voor een onderzoek indien de medisch adviseur een eigen oordeel
nodig acht of meer informatie nodig heeft. Hetzelfde geldt bij het besluit
om een externe expert erbij te betrekken. Is dit een puur persoonlijke beslissing
van een individuele adviseur of is hiervoor goedkeuring nodig? Zo ja, van
wie? Hoe wordt voorts, praktisch gezien, gewaarborgd dat de medisch adviseur
zich niet uitspreekt over beleidsmatige kwesties, maar zich beperkt tot medische
oordelen? Hoe geschiedt de interne verslaglegging door het BMA en is deze
openbaar?De leden van de PvdA-fractie verzoeken de minister om een antwoord op
de vraag hoe de minister aankijkt tegen de richtlijnen van de KNMG dat van
behandelend artsen niet mag worden verwacht dat zij rapportages opstellen.
Hoe rijmt de minister deze KNMG-richtlijn met het standpunt dat van het oproepen
van de vreemdeling door een BMA-arts bij psychische klachten weinig te verwachten
valt, aangezien pas inzicht zou ontstaan indien de arts en de vreemdeling
na langer durend contact een vertrouwensband hebben opgebouwd? Hoe valt dit
standpunt te rijmen met de praktijk dat door de BMA-arts soms wel een externe
deskundige wordt ingeroepen, ook in geval van psychische klachten, die de
vreemdeling eenmalig ziet? De leden zouden vervolgens graag meer informatie
willen hebben over deze externe onafhankelijke deskundigen. Wordt daadwerkelijk
in alle gevallen waarin het BMA vraagtekens zet bij de diagnostiek en behandelindicatie
een externe arts ingeschakeld? Hoe vaak is dit in de afgelopen jaren voorgekomen?
Van welke deskundigen wordt door het BMA gebruik gemaakt? Hanteert de BMA
een lijst van deskundigen die zij kunnen inschakelen? Is deze lijst openbaar?
Zo ja, kan de minister deze aan de Kamer toesturen? Zijn deze deskundigen
verbonden aan enig medisch Protocol? En wat is de status van een dergelijk
extern deskundigenrapport? Zou er, in het geval de BMA-arts vraagtekens stelt
bij de informatie die ontvangen is door de behandelend arts, niet sprake moeten
zijn van een contra-expertise door een onafhankelijk arts, waarbij ook de
rechtshulpverlener betrokken wordt in de keuze van de arts? Op deze vragen
zien de leden graag een reactie van de minister.Is het voorts niet zo dat medische beoordelaars, ook volgens de op hen
toepasselijke wet- en regelgeving, kundig en bekwaam moeten zijn? Nu in het
Protocol is aangegeven dat bij vraagtekens een «deskundige» met
«expertise» kan worden ingeroepen, rijst bij de leden de vraag
of de BMA-artsen wel aan deze vereisten voldoen, met name als het gaat om
complexe medische of psychiatrische problemen. Kan de minister hierop reageren?
Op welke wijze wordt gewaarborgd dat de medische adviseur niet adviseert over
medische kwesties waarvoor hij niet over de benodigde deskundigheid beschikt?
Op welke wijze kan inzicht worden gekregen in de deskundigheid van de medische
adviseur op grond waarvan hij meent het betreffende medisch oordeel te kunnen
geven? De leden van de D66-fractie blijven er grote moeite mee houden dat het
Protocol niet ingaat op de serieuze kritiek van de commissie Smeets. Waarom
kiest de minister er niet voor om aan te sluiten bij algemeen medisch ethische
regels over de adviserende en beoordelende rol van artsen? De leden van de
fractie van D66 zijn van mening dat (zoals vastgelegd in de motie Lambrechts
c.s.) in alle gevallen waarin het BMA over onvoldoende informatie beschikt
of waarin het BMA wenst af te wijken van de opvattingen van de behandelend
arts, de BMA-arts de betrokkene eerst zelf onderzoekt of doet onderzoeken.
Op dit moment kan het BMA afwijken van de adviezen van behandelend artsen
zonder enige nader onderzoek te verrichten. Immers in het Protocol staat dat
het BMA een second opinion of nadere informatie kán opvragen. In onze
ogen zou dit verplicht moeten zijn. Graag horen deze leden van de minister
waarom zij ervoor kiest om het BMA hier niet toe te verplichten? Is de minister
het met de fractieleden van D66 eens dat in theorie het BMA volgens het Protocol
volledig vrij is om geheel willekeurig af te wijken van de mening van behandelend
artsen en dat er geen enkele garantie is dat dit gecontroleerd wordt omdat
steeds voor een kan-bepaling wordt gekozen? Bent u het met deze leden eens
dat dit zeer onwenselijk is en bovendien niet overeenstemt met medisch-ethische
gedragsregels?Op welke wijze wordt gewaarborgd dat de medisch adviseur niet adviseert
over medische kwesties waarvoor hij niet over de benodigde deskundigheid beschikt
(bijvoorbeeld psychiatrische problematiek)?Op welke wijze kan inzicht worden verkregen in de deskundigheid van de
medisch adviseur op grond waarvan hij meent het betreffende medisch oordeel
te kunnen geven?Landgebonden deelHet BMA dient te adviseren over de vraag of er sprake is van een medische
noodsituatie dan wel of de medische behandeling aanwezig is in het land van
herkomst. Berichten uit de praktijk, o.a. van Pharos, laten echter zien dat
indien artsen en hulpverleners contact zoeken met de door het BMA en IND genoemde
medische instituten om de medische overdracht voor te bereiden, zij met regelmaat
te horen krijgen dat desbetreffende behandeling, in tegenstelling tot hetgeen
het BMA stelt, niet voorhanden is. Kan de minister hierop reageren? De leden
van de PvdA-fractie vragen zich af in hoeverre de informatie die het BMA via
International SOS verkrijgt hieraan debet is, nu deze organisatie zich uitsluitend
richt op medische zorg voor westerlingen die in het buitenland medische zorg
behoeven. Hun informatiedatabase met betrekking tot behandelingen is gericht
op deze zorg en op dure particuliere instellingen waarvoor de autochtone bewoners
niet in aanmerking komen. Deze zorg is derhalve niet aanwezig. De leden vragen
de minister om een uitvoerige reactie en verklaring waarom zij gebruikt maakt
van informatie van bronnen die niet relevant kunnen worden geacht. Voorts
vragen de leden van de PvdA-fractie zich af waarom de World Health Organisation
(WHO) rapporten die positief zijn over de gezondheidszorg in een bepaald land
wel gebruikt, maar die waarin negatieve berichten staan niet. Op welke wijze
wordt gewaarborgd dat de informatie in het landeninformatiesysteem actueel
en juist is en wie is hiervoor verantwoordelijk?Deze leden vragen de minister aan te geven wie er met de in het Protocol
genoemde vertrouwensartsen worden bedoeld, wat hun taak is en door wie zij
worden uitgekozen en gecontroleerd?De leden van de SP-fractie hebben al eerder hun zorg uitgesproken over
het feit dat een arts, zonder daartoe speciaal te zijn toegerust, uitspraken
doet over de gezondheidszorg in een bepaald land. De leden van de SP-fractie
zijn van mening dat de arts zich zou moeten beperken tot een uitspraak over
de medische situatie van de persoon in kwestie. Daarnaast blijven
de leden van de SP-fractie van mening dat het niet-toetsen van de feitelijke
toegankelijkheid van medische zorg in het land waarnaar verwijdering zal plaatshebben
(los van de vraag door wie dit getoetst wordt) tot onrecht leidt. Indien het
duidelijk is dat de betrokken persoon feitelijk geen toegang zal hebben tot
de benodigde medische zorg, dient daarmee in de beslissing over een verblijfsstatus
uitdrukkelijk rekening te worden gehouden.Een groot bezwaarpunt van de leden van de D66-fractie is de vraag of een
medische behandeling in het land van herkomst redelijkerwijs toegankelijk
mag worden geacht. In het Protocol staat dat het BMA zich daar niet over uitspreekt.
Maar wie spreekt zich daar dan wel over uit? Het BMA maakt wel een afweging
of er een medische noodsituatie op de korte termijn kan ontstaan bij het uitblijven
van behandeling. Betekent dit dat als het BMA ervan uitgaat dat die medische
noodsituatie er is, er wel behandelmogelijkheden zijn in het land van herkomst
maar die niet daadwerkelijk toegankelijk zijn, iemand toch teruggestuurd kan
worden? Wat wordt overigens precies bedoeld met «korte termijn»?Er staat bovendien in het Protocol dat het BMA in principe geen uitspraken zal doen omtrent de daadwerkelijke toegankelijkheid
van de medische behandelmogelijkheden. Die formulering laat enige ruimte.
Wat omvat die ruimte precies?AdviesDe rechtbank Middelburg heeft in haar uitspraak d.d. 30 november
2004 (AWB 03/16 983) geoordeeld dat in het BMA-advies in onderhavige
zaak niet duidelijk was gemaakt op welke concrete informatie en bronnen de
adviseur zich had gebaseerd, waardoor de wijze van totstandkoming van het
advies niet toetsbaar was. Kan de minister aangeven hoe zij uitvoering zal
geven aan deze uitspraak, zo vragen de leden van de PvdA-fractie? Hoe strookt
dit met de voorwaarde uit het Protocol dat het advies «op inzichtelijke
wijze uiteenzet op welke gronden en feiten de conclusie van het advies steunt»?
Betekent dit niet dat de bronnen in het advies moeten worden vermeld? Op welke
wijze wordt van de adviseur verwacht dat hij de informatie verantwoord?De leden van de PvdA-fractie verzoeken de minister te reageren op de kritiek
van Amnesty International op de beoordeling van het BMA van hun medische rapportages.
De organisatie stelt dat er slechts kanttekeningen worden geplaatst bij de
rapportages en er geen medisch inhoudelijk advies wordt opgesteld. Wat is
de waarde van het plaatsen van deze kanttekeningen door het BMA?In veel adviezen van het BMA wordt ook advies gegeven over de al dan niet
noodzakelijke medische begeleiding tijdens de reis en de goede overdracht
van medische gegevens aan de behandelaar in het land van herkomst. Kan de
minister eenduidig toelichten hoe deze medische begeleiding en overdracht
plaats dient te vinden en wie precies verantwoordelijk is voor de uitvoering
ervan?OverigDe Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) is recentelijk begonnen met
een onderzoek naar het BMA. Heeft de minister enig zicht op het tijdstip waarop
de Kamer dit rapport kan verwachten, zo vragen de leden van de PvdA-fractie?Tot slot hebben deze leden nog een tweetal vragen over het Istanbul Protocol
in relatie tot het BMA. Dit Istanbul Protocol (Manual on the Effective Investigation
and Documentation of Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment
or Punishment) is in 1999 door de VN aangenomen. Met steun van de Europese
Commissie is begin 2003 een tweejarig project gestart met als
doel dit Protocol te implementeren. Deze leden vragen de minister om informatie
met betrekking tot de voortgang van de implementatie van dit Protocol. Ten
tweede verzoeken deze leden de minister om een reactie op het feit dat in
dit Protocol artsen, die vermeende slachtoffers van marteling onderzoeken,
opdraagt zich uit te laten over het mogelijke causale verband tussen psychische
problemen en mogelijk ondervonden marteling. Hoe ziet de minister dit in relatie
tot de taakstelling van het BMA? Is Nederland voornemens dit Protocol te implementeren?II Reactie van de ministerI Vragen en opmerkingen fractiesDe leden van de CDA-fractie hebben kennisgenomen van de brief van de Minister
en willen hierover nog enige vragen stellen. Is een indicatie te geven van
het aantal gevallen dat op grond van het nieuwe beleid een verblijfsvergunning
asiel op grond van discriminatoire uitsluiting van medische zorg in het land
van herkomst heeft gekregen c.q. naar verwachting zal kunnen krijgen? Kan
dit ook voor de gevallen in relatie tot de B-grond en de C-grond worden aangegeven?Wanneer zullen naar verwachting de resultaten van het onderzoek door de
Inspectie voor de Gezondheidszorg van het ministerie van VWS naar het functioneren
van het Bureau Medisch Adviseur bekend zijn?De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van de brief van de Minister omtrent de relevantie van medische aspecten in
de asielprocedure in relatie tot de waarheidsvinding en danken de Minister
voor het nakomen van haar toezegging tijdens het Algemeen Overleg d.d. 24 juni
2004.De Minister stelt in haar brief dat het voor een goed begrip van belang
is een onderscheid te maken tussen het verrichten van medisch onderzoek in
de asielprocedure enerzijds en het betrekken van medische informatie bij de
beoordeling van asielaanvragen anderzijds. De leden van de PvdA-fractie willen
er andermaal op wijzen dat dit onderscheid niet zo scherp te maken valt. Immers
om medische informatie te kunnen betrekken bij de beoordeling, dient er wel
medische informatie voorhanden te zijn. Een medisch onderzoek kan vervolgens
zorgen voor medische informatie welke, naar eigen woorden van de Minister,
relevant kan zijn voor de beoordeling van de asielprocedure. De leden zouden
hierop graag een eensluidende reactie willen van de Minister.De Minister geeft aan dat medische informatie in beginsel niet betrokken
wordt bij de toetsing van de asielaanvraag aan de a-grond. Vervolgens stelt
de Minister dat medische informatie wel kan bijdragen aan de geloofwaardigheid
van het asielrelaas en ter ondersteuning kan dienen bij de beoordeling, evenwel
niet als afzonderlijk en zelfstandig element. Is de Minister het met de leden
van de PvdA eens, dat hieruit de conclusie kan worden getrokken dat medische
informatie derhalve wel betrokken wordt bij de toetsing van de asielaanvraag
aan de a-grond?Inzake de B-grond stelt de Minister dat medische omstandigheden een meer
zelfstandige rol kunnen spelen en aanleiding kunnen geven tot het niet uitzetten
van betrokken vreemdeling, hetgeen in beginsel leidt tot verblijfsaanvaarding
op grond van artikel 29(1)(b) Vw 2000. Ook worden hierbij betrokken andere
omstandigheden als een gebrek aan medische voorzieningen en een sociaal vangnet
in het land van herkomst, zo stelt de Minister. Dit zijn criteria die voortvloeien
uit de jurisprudentie van het EHRM (St. Kitts) en het CAT, criteria die de
Minister klaarblijkelijk heeft overgenomen. De leden van de PvdA-fractie vinden
het dan ook merkwaardig dat een andere overweging van het EHRM en het CAT,
namelijk dat medische onderzoeksrapportages van belang zijn voor waarheidvinding in de asielprocedure, door de Minister opzij wordt geschoven
met het argument dat deze instanties zich niet bezighouden met de vraag naar
toelating, maar naar de rechtmatigheid van uitzetting. Is hier sprake van
selectieve toepassing van internationale jurisprudentie in het beleid? Waarom
worden bepaalde overwegingen van internationale rechtsorganen wel overgenomen
en andere niet? Graag een reactie van de Minister.De leden wijzen in dit licht ook op de systematiek van de Vw 2000. Het
niet kunnen uitzetten van een vreemdeling wegens mogelijke schending van art.
3 EVRM leidt in Nederland tot toelating en afgifte van een verblijfsstatus
(art 29 (1)(b)). Het EHRM en het CAT beoordelen mogelijke schendingen van
refoulement verboden welke beoordeling derhalve direct dan wel indirect gevolgen
heeft voor toelating. Kan de Minister in rechte volhouden dat de wijze van
beoordeling door deze rechtsorganen anders is en los staat van de beoordeling
van de toelatingsvraag in het nationale wettelijke kader. De Minister kan
en mag derhalve niet voorbij gaan aan internationale uitspraken en commentaren
welke Nederland als verdragspartij dient te volgen, en zij mag daar zeker
niet selectief in zijn. Graag een reactie van de Minister.De Minister beperkt zich wat betreft de C-grond tot het traumatabeleid.
De leden van de PvdA-fractie verzoeken de Minister deze beperking toe te lichten.
Hoe beziet de Minister de relevantie van medische informatie voor de beoordeling
van bijzondere, individuele klemmende redenen van humanitaire aard? De leden
zijn van mening dat ook bij dergelijke aanvragen medische informatie een rol
kan spelen. Het is daarom van belang te weten op welke wijze de Minister medische
informatie in deze meeweegt.De Minister stelt voorts in haar brief dat het traumatabeleid ziet op
gevallen waarin de persoonlijke beleving van bepaalde gebeurtenissen voor
een asielzoeker zodanig traumatiserend zijn geweest, dat van hem niet kan
worden gevergd dat hij terugkeert. De leden zijn het hier van harte mee eens.
Echter een vraag die zich bij de leden opdringt is wat nu eigenlijk de ratio
van het traumatabeleid is dan wel zou moeten zijn. Moet de nadruk nu liggen
op de traumatiserende persoonlijke beleving of op het plaatsvinden van de
gebeurtenis? Het idee achter het beleid is toch geweest dat niet van hen kan
worden gevergd terug te keren. Zou dan de nadruk niet moeten liggen op de
eerste overweging? Is de Minister bereid over dit punt van gedachten te wisselen?Voorts is het voor de leden van de PvdA-fractie onbegrijpelijk dat medische
informatie wanneer het gaat om de c-grond, in tegenstelling tot bij de a-
en b-grond, niet kan worden meegenomen bij de beoordeling. Immers, de Minister
stelt zelf dat voor verblijfsaanvaarding op grond van artikel 29 (1)(c) Vw
2000 voldoende is dat de asielzoeker de traumatiserende
gebeurtenis aannemelijkheeft gemaakt (en dat deze valt binnen de
limitatieve opsomming). Kan de Minister uitleggen wat het verschil is tussen
het aannemelijk maken van het plaatsvinden van een traumatiserende gebeurtenis
en het aannemelijk maken van gegronde vrees voor vervolging in de zin van
het vluchtelingenschap? Waarom kan medische informatie die bijdraagt tot geloofwaardigheid
van het asielrelaas met betrekking tot de a-grond wel ter ondersteuning dienen
en met betrekking tot de c-grond niet? Wat maakt waarheidsvinding bij a- en
b-grond anders dan bij de c-grond? De leden willen graag benadrukken dat het
in alle gevallen gaat om het aannemelijk maken van bepaalde omstandigheden
die zouden kunnen leiden tot verblijfsaanvaarding. De asielzoeker hoeft ingevolge
het traumatabeleid inderdaad niet te bewijzen
dat hij een trauma heeft opgelopen, maar hij moet
wel aannemelijk maken dat er een traumatiserende gebeurtenis heeft plaatsgevonden.
Volgens de leden kan ook hier medische informatie het asielrelaas geloofwaardig
maken en ondersteunen en derhalve zien zij niet in waarom medische informatie
op een andere wijze dient te worden betrokken dan de andere twee
gronden. De leden verzoeken de Minister om een reactie.Naar aanleiding van de vraag of het verrichten van medisch onderzoek ingeval
van asielzoekers bijdraagt tot waarheidsvinding, stelt de Minister dat het
in feite onmogelijk is om door middel van het verrichten van onderzoek bij
deze asielzoekers vast te stellen dat er een causaal verband bestaat tussen
medische aandoeningen en de gestelde gebeurtenissen. De leden van de PvdA
verzoeken de Minister nadrukkelijk in te gaan op de stelling dat het in het
vreemdelingenrecht niet gaat over de vaststelling, maar over het aannemelijk
maken van asielmotieven, zoals dit ook uit het Handboek van de UNHCR volgt
alsmede uit de stelplicht ex art. 4:2 Awb en de onderzoeksplicht ex art. 3:2
Awb. Ziet de Minister niet in dat een medisch onderzoek kan bijdragen aan
het aannemelijk maken van asielmotieven? De Minister stelt dat het asielrelaas
als zodanig in zijn totaliteit wordt beoordeeld. Hiermee zijn de leden het
volkomen eens, echter, zoals de Minister zelf ook stelt in haar brief, de
leden zijn van mening dat medische informatie onderdeel kan uitmaken van de
gehele beoordeling en van ondersteunende aard zijn bij de beoordelingen van
consistentie en geloofwaardigheid. Medische informatie wordt verkregen uit
medisch onderzoek. De leden vragen zich in deze nogmaals af waarom de Minister
te allen tijde, en om die reden al niet terecht, onderscheid blijft maken
tussen medische informatie en medisch onderzoek. Volgens de leden doet dit
kunstmatig aan en is dit in praktijk niet navolgbaar. Graag een reactie van
de Minister.Tot slot verzoeken de leden van de PvdA-fractie de Minister aan te geven
hoe zij tot de conclusie is gekomen dat «in het algemeen geen sluitend
oordeel kan worden gegeven over het tijdvak waarin medische aandoeningen zich
hebben voorgedaan». Heeft de Minister dienaangaande artsen geconsulteerd?
Hoe beziet de Minister in dit licht de conclusies die artsen, ingeschakeld
door bijvoorbeeld Amnesty International om littekens te beoordelen, neerleggen
in hun medische rapportages?De leden van de SP-fractie hebben kennis genomen van de brief van de Minister
voor Vreemdelingenzaken en Integratie over het vluchtelingenbeleid en hebben
naar aanleiding van deze brief de volgende vragen en opmerkingen.De leden van de SP-fractie stellen vast dat de Minister in deze brief
niet afwijkt van de kabinetsreactie naar aanleiding van het rapport van de
Commissie Smeets. De Minister lijkt daarbij ongevoelig voor de kritiek die
door onder andere VluchtelingenWerk Nederland, Amnesty International en Stichting
Pharos op deze kabinetsreactie is geuit. De leden van de SP-fractie betreuren
dat.De brief belooft een nadere toelichting te geven op de relevantie van
medische aspecten in de asielprocedure in relatie tot waarheidsvinding. Er
blijft echter ook na lezing van deze brief een aantal vragen open. Ten eerste:
op bladzijde 2, tweede alinea van de brief schrijft de Minister dat «medische
informatie in beginsel niet betrokken [wordt] bij de toetsing van de asielaanvraag
aan de a-grond.» In de volgende alinea staat echter dat medische informatie
«wordt meegenomen bij de beoordeling van het gehele asielrelaas»
en «ter ondersteuning» kan dienen. Kan de Minister precies aangeven
hoe deze uitspraken zich tot elkaar verhouden? Als het zo is dat medische
informatie een asielaanvraag kan ondersteunen, waarom vindt er in de asielprocedure
dan geen medisch onderzoek plaats? Deelt de Minister de kritiek van onder
andere Amnesty International dat op grond van deze instelling, het al dan
niet meewegen van medische informatie arbitrair blijft?Is de Minister van mening dat haar standpunt over het niet-meewegen van
de feitelijke toegankelijkheid van de door een asielzoeker benodigde medische
zorg in het land van herkomst, wordt gedeeld door het Europese Hof voor de
Rechten van de Mens? De Minister stelt dat in het traumatabeleid «niet het gestelde trauma
centraal staat, maar de traumatische gebeurtenis in relatie tot het vertrek
uit het land van herkomst.» De asielzoeker dient deze gebeurtenis aannemelijk
te maken. Kan de Minister ingaan op de vraag waarom zij deze omkering hanteert?
Is de Minister op de hoogte van het Istanbul Protocol, waarin uiteen wordt
gezet onder welke omstandigheden asielzoekers die (mogelijk) lijden onder
een trauma zouden moeten worden gehoord? Is de Minister van mening van de
AC-procedure voldoet aan de voorwaarden die in het Istanbul Protocol worden
geschetst?Kan de Minister uitleggen waarom zij stelt dat het «in feite onmogelijk»
is om door middel van een medisch onderzoek vast te stellen of een asielzoeker
gemarteld is, terwijl het Anti Folter Comité en het Europees Hof voor
de Rechten van de Mens -toch niet de minste instellingen- wél waarde
hechten aan medische rapportages om marteling aan te tonen?De leden van de GroenLinks-fractie danken de Minister voor de nakoming
van haar toezegging dat ze zou terugkomen op haar belofte tijdens het Algemeen
Overleg d.d. 24 juni jl. over de relevantie van medische informatie in
verblijfsprocedures. De leden zijn desalniettemin enigszins verbaasd over
het standpunt van de Minister dat medische informatie in beginsel niet betrokken
hoeft te worden bij de toetsing van de asielaanvraag aan het Vluchtelingenverdrag.
Hoewel de genoemde vervolgingsgronden niet expliciet spreken van medische
omstandigheden, kan het verdrag toch niet dusdanig worden uitgelegd dat discriminatie
bij de toegang tot medische zorg in de landen van herkomst geen relevant aspect
is, zo vragen de leden aan de Minister. Als een asielzoeker lijdt aan ziekten
of symptomen lijkt het de leden toch in de rede te liggen dat in de asielprocedure
onderzocht wordt dat de betrokken asielzoeker bij eventuele terugkeer naar
het herkomstland expliciet in de gelegenheid gesteld wordt om medische zorg
te ondergaan en niet, vanwege bijvoorbeeld discriminatoire maatregelen, verstoken
blijft van medische zorg.Onder deze omstandigheden dienen medische omstandigheden naar het oordeel
van de leden wel degelijk als afzonderlijk en zelfstandig element te worden
getoetst. In dit licht beschouwd zijn de leden blij dat de Minister gevolg
geeft aan aanbeveling 3 van het rapport van de Commissie Smeets, maar betreuren
ze het dat de Minister blijkbaar niet wil onderzoeken of er in concreto een feitelijke toegankelijkheid van adequate medische
zorg in het herkomstland bestaat. De leden kunnen dit niet anders interpreteren
als een louter formele toets, waarmee onrecht wordt gedaan aan de strekking
van het refoulementverbod.De leden vinden de opvattingen van de Minister over het uitblijven van
medisch onderzoek ten behoeve van de waarheidsvinding op z'n zachtst gezegd
merkwaardig. Bij de medische onderzoeksgroep van Amnesty International is
een ruime expertise opgebouwd ten aanzien van verwondingen die zijn veroorzaakt
tijdens martelingen. In die zin draagt medisch onderzoek wel degelijk bij
aan de waarheidsvinding in asielzaken. De leden verzoeken de Minister om,
in samenwerking met Amnesty International, een medische atlas samen te stellen
van door martelingen veroorzaakte verwondingen, die gebruikt kan worden ten
behoeve van de waarheidsvinding. De leden erkennen dat met betrekking tot
de vaststelling van causale verbanden tussen de asielmotieven en de bestaande
trauma's niet met volle zekerheid uitspraken vallen te doen, maar wellicht
verdient het aanbeveling ook hier een soort atlas van aandoeningen die relevant
kunnen zijn voor de asielprocedure vast te stellen. Graag een reactie van
de Minister.Met betrekking tot art. 64 Vw 2000 vragen de leden aan de Minister er
in te voorzien dat het noodzakelijke medische onderzoek uitgevoerd wordt door
niet aan het ministerie en/of de IND gerelateerde artsen. II Reactie van de Minister voor Vreemdelingenzaken en
IntegratieOp de vragen van de leden van de CDA-fractie of er een indicatie te geven
is van het aantal gevallen dat op grond van discriminatoire uitsluiting van
medische zorg in het land van herkomst, een verblijfsvergunning heeft gekregen,
dan wel naar verwachting zal krijgen, deel ik u het volgende mee. In het registratiesysteem
van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (hierna IND) wordt slechts bijgehouden
op welke grond van artikel 29, lid 1, Vreemdelingenwet 2000 (hierna Vw 2000)
een asielzoeker een verblijfsvergunning heeft gekregen. Nadere differentiatie
van gronden vindt daarbij niet plaats. Het is weliswaar mogelijk om bijvoorbeeld
aan te geven hoeveel asielzoekers in 2004 op basis van de a-grond van artikel
29, lid 1, Vw 2000 een verblijfsvergunning hebben gekregen, maar het is niet
mogelijk om aan te geven of de verblijfsverlening gestoeld is op de discriminatoire
uitsluiting van medische zorg in het herkomstland. Verder valt niet te voorspellen
hoeveel asielzoekers, naar verwachting, een verblijfsvergunning op a, b, dan
wel c-grond zullen krijgen. Tevens vragen de leden van de CDA-fractie wanneer
de resultaten van het onderzoek door de Inspectie voor de Gezondheidszorg
(hierna IGZ) naar het functioneren van het Bureau Medische Advisering (hierna
BMA) naar verwachting bekend zullen zijn. Op verzoek van de IGZ werden eerst
documenten en protocollen uitgewisseld tussen de IGZ en het BMA ten behoeve
van een toezichtsbezoek. De IGZ is inmiddels gestart met haar toezichtsbezoek.
Naar verwachting zullen de resultaten van het onderzoek door de IGZ dit najaar
bekend worden.De leden van de PvdA-fractie merken op dat het onderscheid tussen het
verrichten van medisch onderzoek in de asielprocedure enerzijds en het betrekken
van medische informatie bij de beoordeling van asielvragen anderzijds niet
zo scherp te maken valt. Met deze opmerking ben ik het, om de hierna te noemen
redenen, niet eens. Het asielrelaas bevat allerlei soorten informatie over
de betrokken asielzoeker, alsmede over zijn asielmotieven. Zo bevat een asielrelaas
ondermeer informatie over de eventuele politieke activiteiten, zijn vluchtroute,
gezondheidstoestand en over een eventuele ondergane marteling. Daarmee is
medische informatie voorhanden, die afkomstig is van de betrokken asielzoeker
zelf. Bij de integrale beoordeling van het asielrelaas wordt bezien op welke
wijze deze medische informatie betrokken dient te worden; dit afhankelijk
van de grond waaraan de asielaanvraag wordt getoetst. Hierbij merk ik op dat
het gaat om het aannemelijk maken van de asielmotieven. Het gehele asielrelaas
biedt daartoe voldoende basis. Om die reden is een nadere staving van asielmotieven
middels het verrichten van medisch onderzoek niet nodig. De door de vreemdeling
verstrekte medische informatie kan gedragen worden door medische rapportages,
maar dat is niet altijd het geval. De stelling dat iemand gemarteld is bevat
bijvoorbeeld al medische informatie, zonder dat daar een medisch rapport aan
ten grondslag ligt. Die informatie wordt uiteraard bij de beoordeling van
de asielaanvraag betrokken, omdat die deel uitmaakt van het feitencomplex
waarop moet worden beslist.De leden van de PvdA-fractie vragen of ik de mening deel dat de conclusie
getrokken kan worden dat de medische informatie wel wordt betrokken bij de
toetsing van asielaanvragen aan de a-grond. Als reactie hierop wil ik u erop
wijzen dat geen van de in het vluchtelingenverdrag opgenomen vervolgingsgronden
direct betrekking heeft op de gezondheidstoestand van een asielzoeker. Bij
de toetsing aan de a-grond staan deze vervolgingsgronden centraal. Daarbij
kan de medische informatie wel een indirecte rol spelen. Dit is het geval
indien een asielzoeker aannemelijk maakt dat hij bij terugkeer vanwege één
van deze gronden discriminatoire uitsluiting van medische zorg te duchten
heeft. In dat geval is de discriminatoire uitsluiting de asielgrond
en niet de medische situatie. Zoals al eerder aangegeven, wordt de door de
asielzoeker verstrekte medische informatie, naast alle andere informatie uit
het asielrelaas, meegenomen bij beoordeling van asielaanvraag. Indien blijkt
dat de medische informatie kan bijdragen tot de geloofwaardigheid van het
asielrelaas, zal deze worden betrokken bij de beoordeling. Op deze wijze kan
de medische informatie ter ondersteuning dienen. Voor alle duidelijkheid merk
ik op dat dit geldt voor alle andere door de vreemdeling aangedragen informatie
tijdens het asielrelaas.De vraag van de leden van de PvdA-fractie of er sprake is van selectieve
toepassing van internationale jurisprudentie in het beleid bij de toetsing
van de asielaanvragen aan de b-grond, moet ik ontkennend beantwoorden. Zoals
in mijn brief van 28 juli 2004 (Kamerstukken II 2003/04, 19 637,
nr. 846) reeds staat vermeld, kunnen de medische omstandigheden ingeval van
toetsing aan de b-grond een doorslaggevende en/of zelfstandige rol spelen.
In dezelfde brief wordt in dit verband, naast de medische omstandigheden,
ook gesproken over «andere omstandigheden». Het gaat hierbij juist
om de «andere omstandigheden», die zijn opgenomen in de St. Kitts
uitspraak van 2 mei 1997 van het Europese Hof voor de rechten van de
Mens (EHRM, 2 mei 1997, RV 1997, 70). Met «andere omstandigheden»
worden omstandigheden zoals het sociale vangnet, de mate van geworteldheid,
duur van het verblijf in Nederland en de mate van afhankelijkheid bedoeld.Overigens heeft de Raad van State een ruimere betekenis toegekend aan
de medische omstandigheden van vreemdelingen in relatie tot de toetsing aan
de b-grond dan het EHRM. Dit rechtscollege heeft bij haar uitspraken van 11 april
(JV 2003/225) en 13 juni 2003 (niet gepubliceerd) beslist dat voor de
toepasselijkheid van artikel 3 van het Europese Verdrag voor de Rechten van
de Mens en de fundamentele vrijheden (hierna EVRM) niet is vereist dat de
medische klachten van vreemdelingen in het land van herkomst zijn ontstaan,
maar ook die medische omstandigheden, welke zich tijdens het verblijf van
betrokkene in Nederland hebben voorgedaan.Voorts wil ik in dit verband opmerken dat de medische onderzoeksrapportages
in de asielprocedure niet opzij worden geschoven. Evenals bijvoorbeeld een
arrestatiebevel kunnen asielzoekers hun medische onderzoeksrapportages overleggen
aan de IND ten behoeve van de beoordeling van hun asielaanvragen.De vraag van de leden van de PvdA-fractie of de wijze van beoordeling
door het EHRM en het CAT anders is en los staat van de beoordeling van de
toelatingsvraag in het nationale wettelijke kader, wordt als volgt beantwoord.
Allereerst onderzoekt de IND, conform de toetsvolgorde van artikel 29, lid
1, Vw 2000, of een asielzoeker kan worden erkend als vluchteling (de a-grond).
Het betreft hier de vraag naar toelating. Indien de asielzoeker niet voor
toelating in aanmerking komt, onderzoekt de IND of de betrokken asielzoeker
gelet op artikel 3 EVRM wel kan worden uitgezet. Het betreft hier de vraag
naar uitzetting (de b-grond). Zowel het EHRM als het CAT oordelen niet over
de toelating van asielzoekers als vluchteling, maar beperken zich in hun beoordeling
tot de vraag of de uitzetting rechtmatig is. Er is dus geen sprake van selectieve
toepassing van internationale jurisprudentie in het beleid.De leden van de PvdA-fractie verzoeken de Minister de c-grond van artikel
29, lid 1 Vw 2000 toe te lichten. Voorts vragen de leden van de PvdA-fractie
op welke wijze de relevantie van medische informatie bezien wordt voor de
beoordeling van bijzondere individuele klemmende redenen van humanitaire aard.
Op grond van artikel 29, lid 1, sub c, Vw 2000 kan een verblijfsvergunning
asiel verleend worden indien naar het oordeel van de Minister op grond van
klemmende redenen van humanitaire aard, die verband houden met
de redenen van het vertrek uit het land van herkomst, in redelijkheid niet
kan worden verlangd dat de vreemdeling terugkeert naar het land van herkomst.Hierbij is in de eerste plaats gedacht aan de situatie dat de vreemdeling
getraumatiseerd is. Op de vraag wat de ratio van het traumatabeleid is, ben
ik in mijn brief van 28 juli 2004 uitvoerig ingegaan. Bij het traumatabeleid
ligt de nadruk op het plaatsvinden van de gebeurtenissen waarvan aannemelijk
is dat deze aanleiding zijn geweest voor het vertrek van de betrokken asielzoeker
uit het land van herkomst. Dit leidt ertoe dat niet alleen personen bij wie
bijvoorbeeld een post-traumatische stress-stoornis (hierna PTSS) is vastgesteld
onder dit beleid vallen, maar juist ook degenen bij wie een PTSS zich (nog)
niet heeft gemanifesteerd. Het is immers een bekend fenomeen dat mensen dergelijke
gebeurtenissen langdurig kunnen verdringen, zodat niet kan worden vastgesteld
of zij een PTSS hebben. Indien bij dit beleid de nadruk zal worden gelegd
op de persoonlijke beleving van asielzoekers, dan zullen deze mensen geen
verblijfsvergunning op grond van dit beleid krijgen. Het enkele bestaan van
een PTSS bewijst overigens in feite niet dat deze gebeurtenis heeft plaatsgevonden
op de wijze zoals de asielzoeker dit heeft gesteld (causaliteitsvereiste).In de tweede plaats kunnen bijzondere individuele klemmende redenen van
humanitaire aard, die verband houden met de redenen van vertrek uit het land
van herkomst, aanleiding zijn om een verblijfsvergunning asiel te verlenen.
Deze grond ontbeert, zo blijkt uit de parlementaire geschiedenis, ieder medisch
element. De grond is bedoeld voor zeer uitzonderlijke gevallen, die weliswaar
niet op een van de overige gronden van artikel 29, lid 1, Vw 2000 bescherming
in Nederland kunnen krijgen, maar van wie krachtens deze bepaling niet kan
worden verlangd dat hij terugkeert naar zijn herkomstland.Op de vraag van de leden van de PvdA-fractie wat het verschil is tussen
het aannemelijk maken van het plaatsvinden van een traumatiserende gebeurtenis
en het aannemelijk maken van gegronde vrees voor vervolging in de zin van
het vluchtelingenschap, antwoord ik als volgt. Het verschil tussen de toetsing
aan de c-grond en de toetsing aan de a-grond ligt hierin dat de asielzoeker
in het tweede geval aannemelijk moet maken dat hij afkomstig is uit een land
waarin hij gegronde reden heeft te vrezen voor vervolging in de zin van het
Vluchtelingenverdrag. Slaagt hij daarin dan komt hij in aanmerking voor de
vluchtelingenstatus. Bij de toetsing aan de c-grond gaat het uitsluitend om
persoonlijke beleving van bepaalde in het traumatabeleid limitatief opgenomen
gebeurtenissen. Zo zal de aanname van een gebeurtenis als, de gewelddadige
dood van naaste familieleden of huisgenoten, bij de toetsing aan de c-grond
kunnen leiden tot verblijfsaanvaarding op grond van het traumatabeleid. Deze
gebeurtenis zal echter bij de toetsing aan de a-grond, hoe ernstig dan ook,
geen zelfstandige rol spelen bij de aanname van gegronde reden voor vervolging
in de zin van het Vluchtelingenverdrag. De nadruk in het traumatabeleid ligt
daarmee op de traumatiserende persoonlijke beleving.De leden van de PvdA-fractie geven aan het onbegrijpelijk te vinden dat
medische informatie wanneer het gaat om de c-grond, in tegenstelling tot bij
de a- en b- grond, niet kan worden meegenomen bij de beoordeling. In vervolg
op hetgeen ik hiervoor over de cgrond heb aangegeven, wil ik nogmaals benadrukken
dat de beoordeling afhankelijk is van de grond waaraan de asielaanvraag getoetst
wordt. Met de toetsing aan de a-grond wordt beoogd om, zoals reeds hierboven
uiteengezet, het vluchtelingenschap aannemelijk te achten; dit in tegenstelling
tot de andere twee gronden. Voor het aannemelijk maken van de asielmotieven
kan de medische informatie wel ter ondersteuning dienen om te komen tot de
erkenning van vluchtelingenstatus. Zowel in mijn brief van 28 juli 2004
als in deze brief heb ik ten aanzien van de c-grond aangegeven
dat bij de toetsing van asielaanvragen aan deze grond geen noodzaak bestaat
tot het verschaffen van medische informatie.Voor het antwoord op de vraag wat het verschil is tussen het aannemelijk
maken van het plaatsvinden van een traumatiserende gebeurtenis en het aannemelijk
maken van gegronde vrees voor vervolging in de zin van het vluchtelingenschap
verwijs ik naar hetgeen hiervoor reeds is vermeld. In antwoord op de vraag
van de leden van de PvdA-fractie wat de waarheidsvinding bij de toetsing aan
de a en de b-grond anders maakt dan bij de c- grond deel ik u het volgende
mee. Ik heb nergens in mijn brief van 28 juli 2004 gesteld, dat de waarheidsvinding
in de asielprocedure alszodanig, ingeval van de toetsing aan de a-grond en
de b-grond anders ligt dan de toetsing aan de c-grond. Voor de waarheidsvinding
geldt inderdaad voor alle drie gronden het aannemelijkheidsvereiste. Bij de
beoordeling van asielaanvragen wordt op een genuanceerde wijze omgegaan met
medische informatie. Deze nuancering is als volg weer te geven.– Bij de a-grond gaat het om het asielrelaas als geheel. De medische
informatie is daarbij een onderdeel van het geheel. Dit onderdeel wordt bij
de toetsing aan deze grond naast alle andere onderdelen (elementen) meegenomen.
Dit wordt, evenals de overige elementen uit het consistente asielrelaas, waarnodig
betrokken bij de beoordeling van asielaanvragen. Op deze wijze kan de medische
informatie ter ondersteuning dienen.– Bij de b-grond gaat het, zoals reeds gesteld, om de vraag naar
uitzetting. Deze vraag kan in belangrijke mate verband houden met de gezondheidstoestand
van vreemdelingen. Bij deze vraag zullen de medische omstandigheden, in samenhang
met «andere omstandigheden» een meer zelfstandige rol kunnen spelen.
Om die reden wordt bij deze toetsing een grotere betekenis toegekend aan de
medische informatie dan bij de toetsing aan de a-grond.– Bij de c-grond als 't gaat om het traumatabeleid speelt de medische
informatie een andere rol. Hierbij wordt rekening gehouden met de psychische
gesteldheid van de vreemdeling. De psychische gesteldheid kan immers leiden
tot niet geheel consistente verklaringen van de vreemdeling. Daarbij komt
nog dat bij de toetsing aan deze grond geen medische informatie nodig is om
daarmee het gestelde trauma te bewijzen.– Ingeval van de c-grond (overige klemmende individuele redenen
van humanitaire aard) spelen de medische omstandigheden van asielzoekers geen
rol bij de beoordeling van asielaanvragen. De ratio hierbij is dat indien
medische informatie voorhanden is, deze reeds bij de toetsing van asielaanvragen
aan de hierboven genoemde gronden op een geëigende wijze aan de orde
komt.De leden van de PvdA-fractie merken tevens op dat het verrichten van medisch
onderzoek in geval van asielzoekers bijdraagt tot het aannemelijk maken van
asielmotieven en tot de waarheidsvinding. Gelet op de werkwijze die binnen
de beslispraktijk wordt gehanteerd, is het mogelijk om de asielmotieven, zonder
het verrichten van medisch onderzoek, aannemelijk te maken. In dat verband
bieden de elementen als consistentie, geloofwaardigheid en deugdelijkheid
een solide basis om daarmee de asielaanvragen op een zorgvuldige wijze te
beoordelen. Ter verduidelijking en nadere precisering zal ik hieronder dit
onderwerp aan de hand van een voorbeeld verder toelichten en wel met verwijzing
naar de toetsing aan de c-grond. In het traumatabeleid kunnen de volgende
zes gebeurtenissen aanleiding geven tot een verblijfsvergunning:– de gewelddadige dood van naaste familieleden of huisgenoten;– de gewelddadige dood van andere verwanten of vrienden wanneerbetrokkene aannemelijk maakt dat een hechte relatie bestond tussen
de overledene en betrokkene;– substantiële niet-strafrechtelijke detentie;– marteling, ernstige mishandeling of verkrachting van betrokkene;– het getuige zijn van marteling, ernstige mishandeling of verkrachting
van naaste familieleden of huisgenoten;– het getuige zijn van marteling, ernstige mishandeling of verkrachting
van andere verwanten of vrienden wanneer betrokkene aannemelijk maakt dat
er een hechte relatie bestond tussen de betrokkene en verwanten of vrienden.Uw vragen hebben in het bijzonder betrekking op marteling, ernstige mishandeling
of verkrachting van betrokkene. Dit is slechts één van de limitatief
in het beleid genoemde gebeurtenissen. Het is van belang om te bezien wat
de toegevoegde waarde is van het verrichten van medisch onderzoek als het
gaat om de overige gebeurtenissen, die in het traumatabeleid zijn opgenomen,
zoals de gewelddadige dood van naaste familieleden of huisgenoten. Van deze
gebeurtenissen kan de aannemelijkheid worden aangenomen, zonder medisch onderzoek.Wat de onderzoeksplicht van de IND betreft, ben ik van mening dat de IND
bij de voorbereiding van een te nemen besluit op een asielaanvraag –
gelet op de bepaling van artikel 3:2 van Algemene wet bestuursrecht (Awb) –
de nodige kennis omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen vergaart.
De relevante kennis omtrent de betrokkene zelf, alsmede zijn asielmotieven,
vloeit in dit verband in de eerste instantie voort uit het asielrelaas. Verder
betrekt de IND andere van belang zijnde zaken, zoals het ambtsbericht van
het Ministerie van Buitenlandse Zaken en overige gezaghebbende rapporten.
Ten aanzien van de stelplicht van asielzoekers in de zin van artikel 4:2 Awb
merk ik op dat zij in de gelegenheid worden gesteld om allerlei gegevens en
bescheiden te verschaffen die voor de beslissing op hun aanvraag van belang
kunnen zijn.De leden van de PvdA-fractie stellen dat medische informatie wordt verkregen
uit medisch onderzoek en dat het om die reden niet juist is om onderscheid
te maken tussen medische informatie enerzijds en medisch onderzoek anderzijds.
In aanvulling op hetgeen ik bij de eerste opmerking van deze leden in deze
brief heb gesteld, deel ik u het volgende mee. Bij een asielrechtelijke toetsing
is het van essentieel belang dat een asielrelaas consistent, deugdelijk en
geloofwaardig is. Om dit aannemelijk te maken krijgen de asielzoekers alle
gelegenheid. Zo kunnen zij bijvoorbeeld stukken als arrestatiebevel en medische
rapporten overleggen aan de IND. Indien een asielzoeker in zijn asielrelaas
stelt dat hij in zijn herkomstland door de autoriteiten is gearresteerd en
gemarteld vanwege zijn ras of om een andere reden, dan kunnen de hierboven
genoemde stukken bijdragen aan het aannemelijk maken van zijn verhaal. Het
vereiste van consistentie brengt met zich dat onderzocht dient te worden of
er een causaal verband bestaat tussen de gebeurtenissen en de gestelde beweringen.
Door middel van een medisch onderzoek kan op zich worden vastgesteld dat iemand
in het verleden is gemarteld of zwaar mishandeld. Niettemin is het niet uit
te sluiten dat die gebeurtenis het gevolg is geweest van de ten uitvoerlegging
van een commune straf voor het plegen van een ernstig misdrijf. Zoals bekend,
kennen sommige landen nog steeds lijfstraffen voor ernstige delicten. In dit
verband wil ik wijzen op het verschil tussen de begrippen «persecution
en prosecution». Het is nagenoeg onmogelijk om door middel van medisch
onderzoek vast te stellen als gevolg waarvan bepaalde medische aandoeningen
zijn ontstaan. Het onderzoek door de IND geeft een meer sluitend antwoord
op de vraag of er een causaal verband staat tussen gebeurtenissen en de gedane
beweringen en over de vraag naar het tijdvak waarbinnen deze gebeurtenissen
hebben plaatsgevonden. Zoals hiervoor reeds opgemerkt, is het
niet vereist dat er een medisch onderzoek plaatsvindt binnen de asielprocedure
om zo informatie omtrent de gezondheidstoestand van asielzoekers te verkrijgen.
Dit laat onverlet dat een asielzoeker zelf een medisch rapport kan overdragen.
Een medisch rapport, als hier bedoeld, zal een onderdeel vormen van het gehele
asielrelaas. Om de hierboven genoemde redenen zie ik geen noodzaak tot het
verrichten van een medisch onderzoek binnen de asielprocedure.Tot slot vragen de leden van de PvdA-fractie mij in te gaan op de stelling
dat in het algemeen geen sluitend oordeel kan worden gegeven over het tijdvak
waarin medische aandoeningen zich hebben voorgedaan. Verder vragen zij of
ik in dat verband artsen heb geconsulteerd en hoe ik de conclusies van de
door Amnesty International ingeschakelde artsen bezie.De ervaring heeft geleerd dat artsen zelden of nooit een eenduidige verklaring
(kunnen) geven over bijvoorbeeld littekens. In het algemeen komt er een verklaring
als «de littekens kunnen heel wel passen bij...». Een dergelijke
verklaring om het causale verband en het tijdvak van het ontstaan van die
aandoeningen aannemelijk te achten, afgelegd door een arts, voegt mijns inziens
niet veel toe aan eenzelfde verklaring gedaan door de asielzoeker.Daarbij is het voor een arts in het algemeen niet goed mogelijk om zekere
uitspraken te doen over het tijdstip waarop de gebeurtenis, die tot het litteken
heeft geleid heeft, plaatsgevonden. In veel gevallen is het immers al enkele
jaren geleden dat de gebeurtenis heeft plaatsgevonden. Ik acht het dan ook
niet nodig om een arts een dergelijk onderzoek te laten doen. Een rapport
van een arts, ingeschakeld door Amnesty International, wordt wel ter beoordeling
voorgelegd aan het BMA.De leden van de SP-fractie vragen hoe de stelling, dat medische informatie
in beginsel niet betrokken bij de toetsing aan de a-grond, zich verhoudt tot
de stelling, dat medische informatie wordt meegenomen bij de beoordeling van
het gehele asielrelaas en dat deze zo ter ondersteuning kan dienen. Bij de
toetsing aan de a-grond wordt onderzocht of er sprake is van gegronde vrees
voor vervolging. Hierbij kan worden verwezen naar het nieuwe beleid omtrent
de medische discriminatie. Bij dit beleid staan niet de medische omstandigheden
centraal, maar de vervolgingsgrond als zodanig. Deze wijze van toetsing brengt
met zich dat medische informatie in beginsel niet wordt betrokken bij de toetsing
van de asielaanvraag aan deze grond. Verder wordt het asielrelaas daarbij
als geheel beoordeeld, waarbij alle elementen in beeld komen.Op de vraag van de SP-fractie waarom in de asielprocedure geen medisch
onderzoek plaatsvindt, terwijl de medische informatie de asielaanvraag kan
ondersteunen antwoord ik – in aanvulling op hetgeen ik hiervoor ter
zake heb gesteld – als volgt. De door de asielzoeker verstrekte informatie
omtrent bepaalde gebeurtenissen vormt tezamen een compilatie van feiten en
omstandigheden, die slechts in hun onderlinge samenhang bezien het asielrelaas
van betrokkene consistent en geloofwaardig kunnen maken. Hieruit volgt dat
aan de afzonderlijke elementen uit het asielrelaas van de asielzoeker op zichzelf
geen doorslaggevend belang kan worden toegekend, ten einde de asielaanvraag
van betrokkene aannemelijk te achten. Het verrichten van medisch onderzoek
kan daarbij, zoals reeds hiervoor opgemerkt, geen sluitend antwoord geven
op de vraag naar de causale verbanden. Het vereiste van consistentie en deugdelijkheid
bij een asielrelaas biedt hiertoe een betere oplossing.Verder wil ik opmerken dat ik het oneens ben met de stelling dat het al
dan niet meewegen van medische informatie i.c. arbitrair blijft en ik deel
de door onder andere Amnesty International geuite kritiek niet. Bij de beoordeling
van asielaanvragen wordt steeds alle de door de asielzoeker verstrekte informatie
betrokken en dus zo ook de medische informatie. Op de vraag van de leden van de SP-fractie of ik van mening ben dat mijn
standpunt over het niet meewegen van de feitelijke toegankelijkheid van de
door een asielzoeker benodigde medische zorg in het land van herkomst wordt
gedeeld door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, deel ik u het volgende
mee. Het EHRM beperkt zich bij haar oordeel slechts tot de vraag naar de rechtmatigheid
van de uitzetting in de zin van artikel 3 EVRM. Daarbij kent het EHRM geen
doorslaggevende betekenis toe aan omstandigheden die de feitelijke toegankelijkheid
van de medische zorg in het land van herkomst voor een individuele vreemdeling
betreffen. Dit wil evenwel niet zeggen dat dit rechtscollege in het geheel
geen overwegingen wijdt aan de bedoelde omstandigheden. Het Europees Hof oordeelt
de medische omstandigheden van een vreemdeling steeds in samenhang met overige
omstandigheden, zoals bijvoorbeeld het sociale vangnet in het land van herkomst
en de mate van geworteldheid. Zoals uit de uitspraak van St. Kitts (EHRM,
2 mei 1997, RV 1997, 70) valt te lezen kent het Hof een doorslaggevende
betekenis toe aan de afwezigheid van medisch adequate zorg in het herkomstland
en niet aan de vraag of de medisch adequate zorg ingeval van individuele vreemdelingen
ook feitelijk toegankelijk is.De leden van de SP-fractie vragen waarom in het traumatabeleid niet het
gestelde trauma centraal staat, maar de traumatische gebeurtenis in relatie
tot het vertrek uit het land van herkomst. Op dit onderwerp ben ik reeds hiervoor
bij de beantwoording van de vragen van de leden van de PvdA-fractie uitvoerig
ingegaan. De strekking van mijn betoog is dat het vaststellen van trauma een
diepgaand medisch onderzoek vergt dat voor de betrokkene zeer belastend kan
zijn. Zo'n onderzoek is niet nodig, indien de nadruk wordt gelegd op de gebeurtenis.
Hiermee is dit beleid geobjectiveerd. Dit is in essentie de reden waarom in
het traumatabeleid niet het gestelde trauma centraal staat. Voor de nadere
toelichting op dit onderwerp verwijs ik u naar hetgeen op pagina 9 van deze
brief terzake is opgemerkt.Ten aanzien van de vragen van de leden van de SP-fractie over het Istanbul
Protocol wil het volgende opmerken. Ik ben van mening dat de Nederlandse AC-procedure
voldoet aan het Istanbul Protocol van 9 augustus 1999.Tijdens de AC-procedure wordt rekening gehouden met de fysieke en of psychische
problemen van een asielzoeker, bijvoorbeeld in geval van slechthorenden en
mogelijk getraumatiseerde asielzoekers. Verder wordt een gebrek aan consistentie
van het asielrelaas afgezet tegen de mogelijk psychische gesteldheid van de
vreemdeling. Daarbij wordt dan rekening gehouden met het gegeven dat de vreemdeling
niet in staat is om op dezelfde wijze te verklaren als een niet-getraumatiseerde
vreemdeling. Daarnaast is het zo dat wanneer het onduidelijk is of een asielzoeker
in verband met zijn of haar medische situatie kan worden gehoord, advies gevraagd
wordt aan de bij het aanmeldcentrum aanwezige medische dienst. Indien deze
dienst oordeelt dat de asielzoeker niet kan worden gehoord, wordt de asielaanvraag
niet in het AC behandeld. Het oordeel van de medische dienst is een beoordeling
die niet volgens algemene criteria kan worden gegeven, maar die gebaseerd
wordt op de specifieke individuele situatie van de asielzoeker.De leden van de SP-fractie vragen voorts waarom het in feite onmogelijk
is om door middel van een medisch onderzoek vast te stellen of een asielzoeker
gemarteld is. Ik heb nergens in mijn brief d.d. 28 juli 2004 gesteld
dat het in feite onmogelijk is om door middel van een medisch onderzoek vast
te stellen dat een asielzoeker gemarteld is. In de bedoelde brief heb ik willen
verduidelijken dat het nagenoeg onmogelijk is om causale verbanden tussen
de gebeurtenissen en de gedane beweringen, alsmede het tijdsvak
van het ontstaan van de medische aandoeningen door middel van medisch onderzoek
vast te stellen. Deze twee elementen zijn vanwege het vereiste van consistentie
en geloofwaardigheid van essentieel belang bij de beoordeling van asielaanvragen.
Bij de vraag naar toelating spelen deze twee elementen een centrale rol. Dit
is echter anders als het gaat om de beoordeling van de vraag naar de rechtmatigheid
van uitzetting van vreemdelingen door het CAT. Voor de verdere uiteenzetting
over dit onderwerp verwijs ik u naar hetgeen ik hierover bij de beantwoording
van de vragen van de PvdA- fractie reeds heb opgemerkt.De leden van de GroenLinks-fractie zijn verbaasd over mijn standpunt dat
medische infomatie in beginsel niet betrokken hoeft te worden bij de toetsing
van de asielaanvraag aan het Vluchtelingenverdrag. Zoals reeds hierboven is
opgemerkt houden de in het Vluchtelingenverdrag genoemde vervolgingsgronden
geen verband met de gezondheidstoestand van asielzoekers. Voor het overige
verwijs ik u kortheidshalve naar hetgeen hieromtrent in deze brief is gesteld.Verder geven de leden van de GroenLinks-fractie aan dat hoewel de vervolgingsgronden
uit het Vluchtelingenverdrag niet expliciet spreken van medische omstandigheden,
het verdrag niet dusdanig kan worden uitgelegd dat discriminatie bij de toegang
tot medische zorg in de landen van herkomst geen relevant aspect is. Verder
stellen deze leden dat indien een asielzoeker aan ziekten of symptomen lijdt,
het in de rede ligt dat in de asielprocedure onderzocht wordt dat de betrokken
asielzoeker bij eventuele terugkeer naar het herkomstland expliciet in de
gelegenheid gesteld wordt om medische zorg te ondergaan en dat hij niet, vanwege
bijvoorbeeld discriminatoire maatregelen, verstoken blijft van medische zorg.
Ik onderschrijf deze stelling van GroenLinks. Het is niet uit te sluiten dat
een vreemdeling in het land van herkomst wordt uitgesloten van de noodzakelijke
medische zorg; bijvoorbeeld vanwege zijn ras of zijn politieke overtuiging.
Dit kan in sommige gevallen ernstige medische consequenties met zich brengen
voor betrokkenen. Hieraan is in de Kabinetsreactie op aanbeveling 3 uit het
rapport van de commissie Smeets aandacht besteed. In navolging van de betreffende
aanbeveling en mijn toezegging bij brief van 28 juli 2004 is een nieuw
beleid gemaakt voor asielzoekers die bij uitzetting discriminatoire uitsluiting
van medische zorg te duchten hebben. Onlangs heb ik uw Kamer hieromtrent geïnformeerd
(Kamerstukken II 2003/04, 19 637, nr. 846).Ten aanzien van de opmerking van de leden van de GroenLinks-fractie over
de toetsing van feitelijke toegankelijkheid van medische zorg in het herkomstland
wil ik het volgende opmerken. Het BMA noch de IND kunnen de vraag naar de
feitelijke toegankelijkheid van de medische zorg in geval van individuele
vreemdelingen in de praktijk onderzoeken. Hierbij gaat het onder meer om de
vraag naar de financiële omstandigheden van de individuele vreemdelingen.
Onderzocht dient te worden of de betrokkene over voldoende geld beschikt om
in het land van herkomst de nodige medische zorg te bekostigen. Vanzelfsprekend
is dit geen medische vraag. Om die reden achten de BMA-artsen zich niet in
staat om hierover een oordeel te vormen, hetgeen overigens ook naar het oordeel
van het Regionaal Tuchtcollege te 's-Gravenhage een juiste gang van zaken
is (zie ook laatste alinea, pagina 18). Naast de financiële omstandigheden
van een vreemdeling spelen hierbij enkele andere factoren een rol zoals de
geografische verspreiding en de infrastructuur, welke zeer lastig te onderzoeken
zijn. Niettemin wil ik opmerken dat bij de vraag of een vreemdeling kan worden
uitgezet, in de beslispraktijk steeds rekening wordt gehouden met zijn gezondheidstoestand.
Hiertoe is de Nederlandse overheid krachtens artikel 3 EVRM (refoulementsverbod)
gehouden. De leden van de GroenLinks-fractie hebben mij verzocht om in samenwerking
met Amnesty International een medische atlas samen te stellen van door martelingen
veroorzaakte verwondingen, die gebruikt kan worden ten behoeve van de waarheidsvinding.
In het vorenstaande heb ik uiteen gezet op welke wijze binnen de beslispraktijk
gehandeld wordt ten aanzien van de medische waarheidsvinding binnen de asielprocedure.
Zo heb ik in reactie op de vragen van de PvdA-fractie aangegeven dat een rapport
van een arts, ingeschakeld door Amnesty International, ter beoordeling wordt
voorgelegd aan het BMA. Ik zie de toegevoegde waarde van een medische atlas
op dit punt niet.Verder hebben de leden van de GroenLinks-fractie mij verzocht om in de
asielprocedure een soort atlas samen te stellen van aandoeningen die relevant
kunnen zijn bij de vaststelling van de causale verbanden tussen de asielmotieven
en de bestaande trauma's. Zoals ik reeds hiervoor heb gesteld, hecht ik eraan
om de causale verbanden tussen de gebeurtenissen en de gedane beweringen,
alsmede het tijdvak van het ontstaan van die gebeurtenissen, binnen de beslispraktijk
door middel van het vereiste van consistentie en deugdelijkheid te beoordelen.
Daarbij komt nog dat voor het verstrekken van een c-vergunning op basis van
het traumatabeleid slechts vereist is dat het gestelde trauma aannemelijk
wordt gemaakt. Om die reden acht ik de samenstelling van een soort atlas,
zoals hier bedoeld, niet nodig.Tot slot vragen de leden van de GroenLinks-fractie om te voorzien dat
het noodzakelijke medische onderzoek i.v.m. artikel 64 Vw 2000 uitgevoerd
wordt door niet aan het Ministerie van Justitie of de IND gerelateerde artsen.
Ik zie geen noodzaak om daarin te voorzien. In de praktijk bestaan voldoende
waarborgen, die de onafhankelijkheid en de kwaliteit van het functioneren
van het BMA bewaken. De IND treedt daarbij niet in het oordeel van de artsen
van het BMA. Deze artsen zijn wat betreft hun werkwijze en medische oordeelsvorming
autonoom. Zij dienen bij hun werkzaamheden te handelen overeenkomstig de daartoe
gestelde wettelijke vereisten. Ter bevordering en bewaking van de kwaliteit
van het werk van deze artsen, alsmede hun onafhankelijkheid is naast de wettelijke
vereisten tevens een protocol in het leven geroepen. Daarin zijn zorgvuldigheidsmaatstaven
neergelegd, welke de BMA-artsen bij hun functioneren in acht moeten nemen.Tot slot wil ik in dit verband wijzen op de uitspraken van het Regionaal
Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te Den Haag d.d. 26 oktober 2004
en 30 november 2004 (niet gepubliceerd). Dit rechtscollege heeft daarbij
een gunstige uitspraak gedaan omtrent de wijze van advisering door de artsen
van het BMA alsmede hun professionele betrokkenheid en hun onafhankelijkheid.XNoot1Samenstelling: Leden: Van de Camp (CDA), Klaas de Vries (PvdA), Van Heemst
(PvdA), Vos (GroenLinks), Rouvoet (ChristenUnie), Adelmund (PvdA), De Wit
(SP), Albayrak (PvdA), Luchtenveld (VVD), Wilders (Groep Wilders), Weekers
(VVD), De Pater-van der Meer (CDA), voorzitter, Çörüz (CDA),
Verbeet (PvdA), ondervoorzitter, Wolfsen (PvdA), Jan de Vries (CDA), Van Haersma
Buma (CDA), Eerdmans (LPF), Van Vroonhoven-Kok (CDA), Van Fessem (CDA), Straub
(PvdA), Griffith (VVD), Van der Laan (D66), Visser (VVD) en Azough (GroenLinks).Plv. leden: Jonker (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Timmer (PvdA), Halsema
(GroenLinks), Van der Staaij (SGP), Kalsbeek (PvdA), Van Velzen (SP), Tjon-A-Ten
(PvdA), Van Baalen (VVD), Blok (VVD), Hirsi Ali (VVD), Aasted Madsen-van Stiphout
(CDA), Jager (CDA), Van Heteren (PvdA), Arib (PvdA), Buijs (CDA), Sterk (CDA),
Varela (LPF), Joldersma (CDA), Ormel (CDA), Van Dijken (PvdA), Örgü
(VVD), Lambrechts (D66), Rijpstra (VVD), Karimi (GroenLinks), Vergeer (SP)
en Hermans (LPF). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-903.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl