Kostenbeheersing in de zorgsector; Brief minister over het onderzoek naar mogelijke knelpunten in de uitvoering rond de verstrekking en bekostiging van dure geneesmiddelen en weesgeneesmiddelen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24124, nr. 121

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

06-07-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

24124 nr. 121

29-06-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Dure geneesmiddelenDoel van het onderzoekOnderzoeksaanpakBevindingen van het onderzoekConclusieBeslissing3. WeesgeneesmiddelenAlgemeenDoel van het onderzoek en onderzoeksaanpakBevindingenBeslissing: beleidsregel voor weesgeneesmiddelenUitgangspuntenNacalculatiepercentageVoorwaardenBekostigingSamenhang met beleidsregel dure geneesmiddelen4. Tot slotOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24124Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 29477Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 124Kostenbeheersing in de zorgsector29 477Geneesmiddelenbeleidnr. 121BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 29 juni 20051. InleidingTijdens het Algemeen Overleg van 27 januari jl. (24 124/29 477,
nr. 120) heb ik met uw Kamer van gedachten gewisseld over de bekostiging van
dure geneesmiddelen en weesgeneesmiddelen in ziekenhuizen. Aanleiding voor
deze discussie waren de signalen van verschillende partijen dat patiënten
in sommige gevallen om financiële redenen niet de juiste zorg zouden
krijgen. Ik heb u toegezegd een onderzoek te zullen uitvoeren naar de mogelijke
knelpunten rond de verstrekking en bekostiging van dure geneesmiddelen en
weesgeneesmiddelen. Met deze brief wil ik u graag informeren over mijn bevindingen
en over mijn standpunt met betrekking tot de bekostiging van dure geneesmiddelen
en weesgeneesmiddelen. Ik zal deze beide onderwerpen achtereenvolgens behandelen.2. Dure geneesmiddelenDoel van het onderzoekDe afgelopen tijd hebben zorgverleners en patiëntenverenigingen verschillende
keren gemeld zich zorgen te maken over de verstrekking van dure geneesmiddelen
aan patiënten in ziekenhuizen. Vanwege financiële redenen zouden
patiënten in ziekenhuizen niet altijd de juiste medicatie krijgen toegediend.Ik heb zelf ook een aantal van deze signalen ontvangen. Partijen maakten
melding van een algemeen probleem van onderbehandeling met bepaalde dure geneesmiddelen
in ziekenhuizen, zonder deze stelling nader te onderbouwen of specificeren.
Concrete gevallen van patiënten die bepaalde medicatie ten onrechte niet
kregen voorgeschreven, werden noch bij mij, noch bij de Inspectie voor de
Gezondheidszorg, gemeld. Navraag bij individuele zorgverleners en ziekenhuizen
leverde het antwoord op dat er wel altijd volgens de richtlijnen werd gehandeld.
Ik kreeg daarmee geen inzicht in de aard en omvang van het vermeende
probleem.Het doel van mijn onderzoek was daarom om antwoord te krijgen op de vraag
waar en wanneer problemen rond de verstrekking van dure geneesmiddelen in
ziekenhuizen zich voordoen. Daarnaast wilde ik inzicht krijgen in de afwegingen
en beslissingen van behandelaars, ziekenhuisbestuurders en zorgverzekeraars
die aan deze eventuele problemen rond de verstrekking vooraf zijn gegaan.
Dit laatste inzicht acht ik noodzakelijk om, indien nodig, op de juiste plek
te kunnen ingrijpen.OnderzoeksaanpakVoor mijn onderzoek heb ik getracht informatie te verzamelen bij zoveel
mogelijk betrokken partijen. Ik heb daarom de volgende partijen per brief
benaderd met het verzoek om informatie: De Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen
(NVZ), De Nederlandse Federatie van Universitaire Medische Centra (NFU), de
Nederlandse Vereniging voor Medische Oncologie (NVMO), de Stichting Hemato-Oncologie
voor Volwassenen Nederland (HOVON), de Nederlandse Vereniging voor Gastro-Enterologie
(NVGE), de Nederlandse Vereniging voor Reumatologie (NVR), de Nederlandse
Federatie van kankerpatiënten (NFK), de Reuma Patiëntenbond, de
Crohn en Colitis Ulcerosa Vereniging Nederland, de Nederlandse Patiënten
en Consumentenfederatie (NPCF), de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ),
het College Tarieven Gezondheidszorg/Zorgautoriteit in oprichting (CTG-Zaio)
en Zorgverzekeraars Nederland (ZN). Naast deze schriftelijke informatievraag,
heb ik de betrokken partijen uitgenodigd om hun visie mondeling toe te lichten.
Hierbij is ook de Orde van Medische Specialisten (OMS) uitgenodigd.De schriftelijke informatievraag en de gesprekken hebben veel informatie
opgeleverd. Op basis van deze informatie heb ik mijn standpunt bepaald. Alvorens
ik mijn definitieve beslissing heb genomen, heb ik mijn voorlopige standpunt
aan betrokken partijen voorgelegd. Over dit voorlopige standpunt heb ik met
verschillende partijen nog van gedachten gewisseld.Bevindingen van het onderzoekIn onderstaande passages zal ik weergeven welke knelpunten in de schriftelijke
of mondelinge informatie door partijen naar voren zijn gebracht. Ik beperk
mij hierbij tot een korte samenvatting van de genoemde knelpunten.Als belangrijk knelpunt wordt er door verschillende partijen opgemerkt
dat de procedure rond de toelating van nieuwe geneesmiddelen tot de beleidsregel
veel tijd vergt. Voordat middelen in aanmerking komen voor extra vergoeding
op basis van de beleidsregel dure geneesmiddelen, moet door het College voor
Zorgverzekeringen (Cvz) worden vastgesteld dat de middelen een therapeutische
meerwaarde hebben. Naast deze toetsing geldt dat alleen middelen in aanmerking
komen die echt zwaar op het reguliere ziekenhuisbudget drukken. Hiervoor is
een financiële grens vastgesteld. Middelen waarvan de uitgaven niet,
of nog niet, boven deze grens uitkomen, worden gewoon bekostigd uit het reguliere
ziekenhuisbudget. Door de genoemde procedure duurt het dus enige tijd voordat
dat de nieuwe dure middelen voor extra vergoeding via de beleidsregel in aanmerking
komen. Instellingen en behandelaars geven aan dat door deze procedure, het
gebruik van nieuwe middelen wordt vertraagd. Een versnelling van de procedure
zou daarom wenselijk zijn.Overigens wordt eveneens door alle partijen opgemerkt dat nieuwe dure
geneesmiddelen getoetst moeten worden op doelmatigheid. In de huidige procedure
rond de toelating tot de beleidsregel dure geneesmiddelen, wordt
door het Cvz de therapeutische meerwaarde van de nieuwe middelen getoetst.
Betrokken partijen pleiten ervoor om hier een beoordeling van doelmatigheid
aan toe te voegen. Behandelaars, patiënten, verzekeraars en instellingen
geven aan een rol te kunnen spelen bij het vaststellen van de doelmatigheid
en willen ook bijdragen aan de discussie over hoeveel geld mag worden uitgegeven
om een bepaalde gezondheidswinst te behalen.Een tweede belangrijk knelpunt dat door verschillende partijen wordt genoemd
is het feit dat het extra vergoedingspercentage dat door verzekeraars en ziekenhuizen
kan worden afgesproken variabel is. Volgens een aantal partijen leidt dit
variabele percentage tot verschillen in de behandeling van patiënten
in verschillende ziekenhuizen. Hierdoor zou de zorg die patiënten ontvangen,
kunnen verschillen per regio of ziekenhuis. Helaas kan of wil geen van de
partijen met wie ik heb gesproken echter concreet aangeven of en zo ja waar
en wanneer aan patiënten bepaalde vormen van (dure) zorg wordt onthouden.
Harde gegevens over de aantallen patiënten bij wie zich problemen zouden
voordoen en waar deze problemen zich zouden voordoen, zijn dus in het onderzoek
niet boven water gekomen.Partijen die duidelijk hebben aangegeven dat er knelpunten bestaan, specialisten
en ziekenhuizen, geven wel in algemene zin aan vaak problemen te ondervinden
bij het gebruik van dure geneesmiddelen, maar kunnen of willen niet concreet
aangeven bij welke patiënten dit gebeurt. Hierdoor is het moeilijk te
achterhalen waar en welke knelpunten nu echt bestaan en welke overwegingen
van partijen in die gevallen een rol hebben gespeeld. In dit verband is het
ook goed om de recente actie van een zorgverzekeraar te noemen. Deze zorgverzekeraar
heeft begin dit jaar navraag gedaan bij ziekenhuizen of er budgettaire beperkingen
zijn waardoor patiënten onterecht dure geneesmiddelen tegen kanker onthouden
zouden kunnen worden. Uit onderzoek van de Borstkankervereniging Nederland
blijkt dat een bepaald geneesmiddel tegen kanker in het werkgebied van deze
verzekeraar aanzienlijk minder wordt voorgeschreven dan het landelijke gemiddelde.
Toch hebben de ziekenhuizen die op de brief van de verzekeraar reageerden
aangegeven dat er geen belemmeringen zijn. Ook op concrete vragen van een
verzekeraar geven instellingen dus niet aan dat er financiële belemmeringen
zijn.Een ander punt dat opvalt is dat het vergoedingspercentage van dure geneesmiddelen
nooit een breekpunt is geweest in het overleg tussen ziekenhuizen en verzekeraars.
Dit percentage wordt namelijk in overleg tussen de verzekeraar en het ziekenhuis
vastgesteld.Wanneer een ziekenhuis constateert dat het door de verzekeraar voorgestelde
vergoedingspercentage, in combinatie met de overige budgetafspraken, ontoereikend
is om de juiste zorg te garanderen, zou zij bezwaar kunnen maken in een procedure
bij de landelijke adviescommissie lokaal overleg (lalo-procedure). Sinds het
bestaan van de beleidsregel dure geneesmiddelen, is het niet voorgekomen dat
een instelling over het afgesproken vergoedingspercentage bezwaar heeft gemaakt.
Daaruit kan worden opgemaakt dat de bestuurders van ziekenhuizen hebben ingeschat
dat het totaal afgesproken budget toereikend zou zijn voor de zorg die geleverd
moet worden. Dit staat dus in contrast met de constatering dat het budget
van instellingen ontoereikend is om de benodigde zorg te kunnen leveren. Overigens
weet ik niet welke afwegingen er bij het vaststellen van het extra vergoedingspercentage
door beide partijen worden gemaakt en is het voor mij dus niet mogelijk om
vast te stellen of één van de partijen bij de totale uitkomst
van deze onderhandeling reden heeft tot ontevredenheid. Het vergoedingspercentage
voor dure geneesmiddelen vormt immers maar een onderdeel van de onderhandelingen.Navraag bij patiëntenverenigingen levert evenmin concretere gegevens
op over aantallen patiënten die niet de juiste medicatie zouden krijgen.
Zij vermoeden dat wanneer er van de richtlijnen wordt afgeweken, dit niet
altijd aan patiënten wordt meegedeeld. Patiëntenverenigingen hebben
dus evenmin zicht op de aantallen patiënten die hiermee te maken krijgen.
Ik constateer wel dat behandelaars hun patiënten in deze gevallen dus
onvoldoende inlichten over de zorg die eigenlijk adequaat zou zijn, maar die
om niet-medische redenen in het geval van de betreffende patiënt niet
wordt verstrekt. Dit is in mijn ogen in strijd met de wet geneeskundige behandelingsovereenkomst,
die voorschrijft dat patiënten volledig op de hoogte moeten worden gesteld
van mogelijke behandelingsopties. Ik zal de beroepsgroepen hierop aanspreken.Verzekeraars vergoeden de zorg in ziekenhuizen via het algemene ziekenhuisbudget,
maar hebben in de regel geen inzicht in de specifieke geneesmiddelen die worden
ingezet. Verzekeraars kunnen dus bij individuele patiënten niet nagaan
of de juiste zorg wordt geleverd. Vanuit privacy oogpunt wordt deze informatie
door zorgverleners niet met zorgverzekeraars gedeeld.ConclusieHet onderzoek heeft dus niet de informatie opgeleverd waarnaar ik opzoek
was. Ook de Inspectie voor de Gezondheidszorg geeft in reactie op mijn vragen
aan dat er geen harde cijfers beschikbaar zijn over aantallen patiënten
aan wie zorg zou worden onthouden. Het blijft voor mij helaas dus onmogelijk
om vast te stellen of en zo ja waar en wanneer zorg aan patiënten wordt
onthouden. Ondanks het ontbreken van concrete informatie, signaleren bijna
alle partijen problemen bij de verstrekking en/of bekostiging van dure geneesmiddelen.Patiënten hebben op basis van de Ziekenfondswet, en vanaf 1 januari
2006 op basis van de Zorgverzekeringswet, recht op de medisch specialistische
zorg die door of vanwege een ziekenhuis wordt geleverd. Ik wil hier nogmaals
benadrukken dat deze aanspraak op geen enkele manier ter discussie staat.De bekostiging van deze ziekenhuiszorg verloopt volgens de zogenaamde
functiegerichte budgettering. Op basis van een groot aantal parameters wordt
het jaarlijkse budget van ziekenhuizen vastgesteld. Dit ziekenhuisbudget dient
voor de bekostiging van alle in het ziekenhuis geleverde zorg. Ook (dure)
geneesmiddelen worden uit dit budget bekostigd. Ziekenhuizen kunnen zelf binnen
dit budget bepaalde afwegingen maken. Zo zal de ene instelling kiezen voor
de inzet van een extra verpleegkundige, terwijl een andere instelling prioriteit
legt bij transmurale zorgprojecten. Dure vormen van zorg kunnen uiteraard
op dit budget drukken. Om er voor te zorgen dat de behandelingen met dure
geneesmiddelen hierdoor niet in het gedrang komen, is in 2002 de CTG beleidsregel
dure geneesmiddelen vastgesteld. De gedachte achter deze beleidsregel is dat
wanneer instellingen in budgettaire problemen komen en daardoor bijvoorbeeld
een probleem hebben bij de bekostiging van dure geneesmiddelen, zij afspraken
kunnen maken met de zorgverzekeraars over extra vergoeding van de dure geneesmiddelen.
Op deze manier zou, zelfs bij financiële krapte, de (dure) zorg aan patiënten
gewaarborgd kunnen worden. De beleidsregel is destijds dus zo ontworpen dat
juist de knelpunten die nu door verschillende partijen worden genoemd, opgelost
zouden kunnen worden. Helaas blijkt uit de signalen van betrokken partijen,
dat deze regeling niet in alle gevallen volstaat om de zorg volgens de richtlijnen
voor patiënten te garanderen. De verwachting is daarbij dat door de komst
van nieuwe dure geneesmiddelen het probleem zich in de nabije
toekomst vaker voor zal doen. Dit is voor mij reden nu naar het functioneren
van deze beleidsregel te kijken.BeslissingTen eerste heb ik het voornemen om de procedure rond de toelating tot
de beleidsregel dure geneesmiddelen te versnellen. De door verschillende partijen
gesignaleerde vertraging in het gebruik van nieuwe dure middelen wordt op
die manier voorkomen. Ik wil daarbij vasthouden aan de bestaande financiële
grens van 0,5% van het macro geneesmiddelenbudget, omdat ik nog steeds van
mening ben dat het merendeel van de geneesmiddelen uit reguliere budgetparameters
kan en moet worden bekostigd. Ik kan mij echter voorstellen dat vóór
deze financiële grens wordt behaald, instellingen zeer terughoudend zijn
bij het gebruik van dure middelen en dat dit de inzet van nieuwe middelen
vertraagt. Ik heb in overleg met de beroepsverenigingen, het Cvz en het CTG-Zaio
vastgesteld dat de procedure rond de toelating van middelen tot de beleidsregel
dure geneesmiddelen inderdaad kan worden versneld. Op basis van de richtlijnen
en indicatiestelling zoals vastgesteld door de wetenschappelijke verenigingen
kan een prognose worden gemaakt van de kosten van het gebruik van dit middel.
In plaats van de gerealiseerde kosten van een middel kan bij de toelating
tot de beleidsregel worden uitgegaan van deze kostenprognose. Nieuwe dure
geneesmiddelen komen op die manier dus veel sneller voor extra vergoeding
op basis van de beleidsregel in aanmerking.Bij de procedure rond de toelating tot de beleidsregel hoort uiteraard
nog wel de beoordeling door het Cvz. Deze beoordeling op therapeutische meerwaarde
kan naar mijn mening ook sneller plaats vinden. Door nagenoeg alle partijen
ben ik erop gewezen dat naast de toets op therapeutische meerwaarde ook een
doelmatigheidstoets moet worden uitgevoerd. Ik wil deze doelmatigheidstoets
dan ook opnemen in de beoordelingsprocedure van het Cvz. Ik heb hierover met
het Cvz al verkennende gesprekken gevoerd. Bij dit soort nieuwe geneesmiddelen
zijn op het moment van registratie vaak nog weinig gegevens over de doelmatigheid
bekend. Ik wil voorkomen dat instellingen terughoudend omgaan met nieuwe middelen,
in afwachting van deze beoordeling bij Cvz. Ik denk daarom aan een tijdelijke
toelating van het middel tot de beleidsregel dure geneesmiddelen. Deze tijdelijke
toelating is dan wel gekoppeld aan een onderzoeksverplichting. Fabrikanten,
behandelaars en instellingen zullen gezamenlijk moeten zorgen dat binnen een
vastgestelde periode voldoende data wordt aangeleverd bij het Cvz voor de
doelmatigheidstoets. Indien data niet geleverd kunnen worden, of indien uit
de beoordeling bij Cvz blijkt dat het middel niet doelmatig is, zal het middel
niet langer in aanmerking komen voor de extra bekostiging op basis van de
beleidsregel. Ik heb vertrouwen in de werking van dit systeem, met name omdat
de betrokken beroepsgroepen hun medewerking hebben toegezegd en hebben aangegeven
het vanzelfsprekend te vinden dat een middel van de lijst verdwijnt wanneer
doelmatigheid niet kan worden vastgesteld. Ook ander partijen zoals de instellingen
en verzekeraars hebben hun medewerking bij de beoordeling toegezegd. Met het
Cvz is afgesproken dat voor de beoordeling ten behoeve van de tijdelijke toelating
op korte termijn een procedure wordt vastgesteld, zodat het beoordelingssysteem
zo spoedig mogelijk kan gaan functioneren.Naast de toegang tot de beleidsregel is er veel aandacht gevraagd voor
de regionale verschillen in vergoedingspercentage (tot maximaal 75%). Ik heb
daarom besloten om de uitgangspositie van alle ziekenhuizen gelijk te maken
door het vergoedingspercentage voor alle instellingen vast te zetten. Ook
in de reguliere parameters voor de opbouw van het ziekenhuisbudget wordt rekening
gehouden met de kosten van geneesmiddelen. Een deel van de kosten
krijgen instellingen dus via het gewone budget bekostigd. Het percentage van
de kosten van de dure geneesmiddelen dat bovenop dit budget zal worden bekostigd
zal om die reden een vast percentage van 80% zijn. In de huidige regeling
met een vergoedingspercentage tot maximaal 75% wordt er met de algemene ziekenhuizen
gemiddeld 64% afgesproken en met de academische ziekenhuizen gemiddeld 51%.
Het vastzetten van het vergoedingspercentage op 80% betekent dus gemiddeld
een stijging van 16 respectievelijk 29%. Ook voor de instellingen die nu al
een maximale vergoeding met de zorgverzekeraar hadden afgesproken, is de aanpassing
dus een verbetering. Instellingen krijgen de kosten van de dure geneesmiddelen
dus 100% vergoed, waarbij, na aanpassing van de regeling, 80% van de kosten
wordt vergoed via de beleidsregel en de resterende 20% via de reguliere budgetparameters
zal moeten worden bekostigd. Hiermee wordt naar mijn mening voldoende gegarandeerd
dat instellingen beschikken over de financiële middelen voor de noodzakelijke
zorg aan patiënten.De voorgestelde aanpassing van de beleidsregel dure geneesmiddelen zal
leiden tot een stijging van de totale ziekenhuisbudgetten. Er zal met betrokken
partijen regelmatig gemonitord worden of deze stijging past binnen de afgesproken
groeiruimte voor de jaren 2006 en 2007. Voor deze jaren is een groeiruimte
afgesproken van ca. € 400 respectievelijk € 680 mln. ten
opzichte van 2005. Op het moment dat de ziekenhuisproductie inclusief de dure
geneesmiddelen leidt tot een overschrijding van de vastgestelde groeiruimte,
zijn betrokken partijen zoals afgesproken in het prestatiecontract, gezamenlijk
verantwoordelijk voor het realiseren van een oplossing.Tot slot wil ik ingaan op de hoge prijzen die er voor de betreffende geneesmiddelen
gevraagd worden. Allereerst is de bovengenoemde doelmatigheidstoets een instrument
om te bepalen of de behandeling met een bepaald geneesmiddel met een hoge
prijs doelmatig is, dus of het geneesmiddel de hoge prijs waard is. Verder
levert het feit dat op basis van de beleidsregel de kosten niet 100% worden
vergoed een prikkel voor het ziekenhuis om kritisch in te kopen en (waar mogelijk)
te onderhandelen met de leveranciers. Immers, het ziekenhuis moet 20% van
de kosten uit het eigen reguliere budget betalen en is dus gebaat bij een
zo laag mogelijke prijs. Tenslotte ben ik voornemens om de Wet geneesmiddelenprijzen
ook in te zetten om maximumprijzen vast te stellen voor dure geneesmiddelen
in ziekenhuizen.Ten behoeve van het onderzoek heb ik met alle betrokken organisaties,
inclusief de behandelend specialisten en de patiëntenverenigingen, van
gedachten gewisseld over de dure geneesmiddelen. Ook mijn beslissingen heb
ik met deze partijen besproken. Op deze manier heb ik getracht tot een oplossing
te komen die voor alle betrokken partijen acceptabel en hanteerbaar is. De
in deze brief voorgestelde aanpassingen van de beleidsregel dure geneesmiddelen
maken het in mijn ogen mogelijk dat alle patiënten die aanspraak hebben
op dure geneesmiddelen, deze in hun ziekenhuis kunnen krijgen.Ik zal het CTG verzoeken om de beleidsregel dure geneesmiddelen, conform
mijn besluit op de twee hierboven genoemde aspecten, per 1 januari 2006
aan te passen.3. WeesgeneesmiddelenAlgemeenWeesgeneesmiddelen zijn geneesmiddelen die bestemd zijn voor patiënten
met zeldzame of weinig voorkomende ziekten. Omdat ze slechts door
kleine groepen patiënten worden gebruikt zijn weesgeneesmiddelen doorgaans
erg duur en komt ontwikkeling van geneesmiddelen voor weesziekten niet altijd
vanzelfsprekend tot stand. Dit is een belangrijk verschil met de reguliere
(dure) geneesmiddelen. Op Europees niveau is daarom een weesgeneesmiddelenbeleid
ingesteld met als doel de ontwikkeling van deze bijzondere geneesmiddelen
te stimuleren. In tegenstelling tot bij de reguliere dure geneesmiddelen gaat
het hier over het algemeen om aandoeningen waarvoor nog geen verdere behandeling
bestaat. Omdat het om zeldzame aandoeningen gaat, is de medische deskundigheid
om de patiënten te behandelen niet wijd verbreid. De behandeling met
weesgeneesmiddelen is dan ook meestal beperkt totéén of twee
centra per ziekte.Doel van het onderzoek en onderzoeksaanpakIn 2004 heb ik u het kabinetsstandpunt Vergoeding weesgeneesmiddelen (2004)
toegestuurd. Het uitgangspunt van het kabinetsstandpunt was om de bekostiging
van weesgeneesmiddelen zoveel mogelijk te laten aansluiten bij de bekostiging
van reguliere geneesmiddelen. Naar aanleiding van dit standpunt heb ik verschillende
reacties ontvangen die aangaven dat de voorgestelde vergoedingssystematiek
van intramurale weesgeneesmiddelen niet zou waarborgen dat patiënten
met weesgeneesmiddelen behandeld konden worden. Om inzicht te krijgen in de
knelpunten die partijen voorzien en mogelijke oplossingsrichtingen te verkennen,
heb ik in eerste instantie schriftelijk informatie verzameld door middel van
een brief aan de meest betrokken veldpartijen, te weten de Stuurgroep weesgeneesmiddelen
(waarin o.a. behandelaars en patiënten vertegenwoordigd zijn), de NFU
en ZN. Vervolgens heeft nog een gespreksronde plaatsgevonden waarin partijen
hun mening nader konden toelichten.BevindingenTijdens de gesprekken hebben partijen mij erop gewezen dat het onderscheid
tussen intramurale weesgeneesmiddelen met en zonder therapeutische waarde,
waarvan het kabinetsstandpunt was uitgegaan, in tegenstelling tot de extramurale
situatie niet werkbaar is. Ook werd gesteld dat de bekostiging van een deel
van de weesgeneesmiddelen via de academische component geen waarborg kon bieden
voor de behandeling van patiënten. Omdat de behandeling van weesziekten
voornamelijk geconcentreerd is in twee universitaire medische centra zouden
deze centra een groot gedeelte van de voor hun beschikbare academische component
moeten gebruiken voor de bekostiging van weesgeneesmiddelen. Vanwege deze
vergaande concentratie blijkt ook de beleidsregel dure geneesmiddelen geen
oplossing te bieden voor de bekostiging van intramurale weesgeneesmiddelen.
Deze beleidsregel houdt er namelijk geen rekening mee dat de behandeling met
een weesgeneesmiddel geconcentreerd is en daarmee voor het desbetreffende
ziekenhuis een zware financiële belasting oplevert, terwijl de kosten
vaak niet de drempel van 0,5% van de macro-uitgaven aan geneesmiddelen halen
en dus niet voor nacalculatie in aanmerking komen. De knelpunten die partijen
voorzien betreffen vooral de toekomstige situatie: met ingang van 1 januari
2006 en 1 januari 2007 vervallen twee subsidieregelingen waaruit een
viertal intramurale weesgeneesmiddelen wordt bekostigd (o.a. tegen de ziekte
van Fabry en MPS I). Daarnaast zullen de komende jaren enkele nieuwe intramuraal
gebruikte weesgeneesmiddelen beschikbaar komen (bijv. tegen de ziekte van
Pompe). Bij de vergoeding van extramuraal gebruikte weesgeneesmiddelen zijn
geen problemen te verwachten.Beslissing: beleidsregel voor weesgeneesmiddelenUitgangspuntenHet uitgangspunt van de vergoedingssystematiek voor intramurale weesgeneesmiddelen
die ik hieronder beschrijf is de toegankelijkheid van weesgeneesmiddelen voor
alle geïndiceerde patiënten. Hierbij acht ik het uit oogpunt van
kwaliteit en doelmatigheid wenselijk dat de behandeling met een weesgeneesmiddel
geconcentreerd wordt in één, hooguit twee, centra per ziekte.De situatie omtrent intramurale weesgeneesmiddelen wijkt dus dermate af
van de situatie omtrent reguliere dure geneesmiddelen, dat een aparte bekostigingssystematiek
wenselijk is. De systematiek die in het kabinetsstandpunt is voorgesteld zou
de toepassing van weesgeneesmiddelen belemmeren, terwijl het juist wenselijk
is dat patiënten met een zeldzame ziekte, waarvoor meestal geen goede
behandeling bestaat, met weesgeneesmiddelen behandeld kunnen worden. Ik ben
daarom voornemens om een aparte beleidsregel te maken voor de bekostiging
van intramurale weesgeneesmiddelen.NacalculatiepercentageWeesgeneesmiddelen die zijn toegelaten tot deze beleidsregel worden voor
95% nagecalculeerd. Ook hier geldt dat de 5% die niet extra wordt vergoed
moet worden betaald uit het reguliere ziekenhuisbudget. Omdat weesgeneesmiddelen
vaak een hogere prijs hebben dan reguliere dure geneesmiddelen en de behandeling
is geconcentreerd, levert het deel dat uit het ziekenhuisbudget moet worden
betaald bij weesgeneesmiddelen een hogere financiële belasting op voor
het behandelende centrum dan bij de reguliere dure geneesmiddelen. Om deze
reden is bij de beleidsregel weesgeneesmiddelen voor een hoger nacalculatiepercentage
gekozen. Daar komt bij dat het gaat om middelen waarvoor geen alternatief
bestaat en waarvoor in Europees verband een stimuleringsregeling bestaat.
De 5% van de kosten van weesgeneesmiddelen die moeten worden betaald uit het
reguliere ziekenhuisbudget zijn bedoeld als doelmatigheidsprikkel om voorschrijven
volgens de richtlijnen en kritisch inkopen te bevorderen. Gezien de aard van
de behandeling met weesgeneesmiddelen ligt het in de rede dat alleen UMC's
deze behandeling uitvoeren. Daarom komen alleen UMC's in aanmerking voor nacalculatie.VoorwaardenDe bekostiging via deze beleidsregel wordt aan een aantal strenge voorwaarden
verbonden:• In principe komen alleen geregistreerde weesgeneesmiddelen die
op Europees niveau als weesgeneesmiddel zijn aangewezen in aanmerking voor
opname op de beleidsregel.• Evenals de beleidsregel dure geneesmiddelen zal de beleidsregel
weesgeneesmiddelen een financiële grens kennen voor opname. Deze grens
betrekt zich op de uitgaven aan geneesmiddelen van het desbetreffende ziekenhuis
en wordt vastgesteld op 5% van de geneesmiddeluitgaven van het ziekenhuis.
Hiermee blijft de huidige concentratie van de behandeling met weesgeneesmiddelen
in stand. Op dezelfde wijze als bij de voorgestelde aanpassing van de beleidsregel
dure geneesmiddelen kan een weesgeneesmiddel toegelaten worden tot de beleidsregel
als de financiële grens volgens een prognose van de behandelaars op basis
van wetenschappelijke richtlijnen wordt gehaald.• Naast de financiële grens is beoordeling door het Cvz een
voorwaarde voor opname op de beleidsregel. Het Cvz kijkt hierbij naar therapeutische
waarde en doelmatigheid. Als het Cvz van mening is dat nog gegevens met betrekking
tot de therapeutische waarde of doelmatigheid ontbreken, doet
hij een voorstel voor vervolgonderzoek. Het weesgeneesmiddel wordt dan toegelaten
op voorwaarde dat het vervolgonderzoek wordt uitgevoerd.BekostigingDe kosten van de beleidsregel weesgeneesmiddelen kunnen in principe gedekt
worden uit een bedrag van € 24 mln. dat structureel van het geneesmiddelenkader
naar het ziekenhuiskader wordt overgeheveld. In het geneesmiddelenkader wordt
namelijk structureel geld voor weesgeneesmiddelen gereserveerd, dat naar verwachting
niet volledig gebruikt zal worden voor extramurale weesgeneesmiddelen. Uit
dit bedrag kunnen de weesgeneesmiddelen worden bekostigd die nu worden bekostigd
via de subsidieregelingen die in 2006 en 2007 aflopen. Daarnaast is nog ruimte
voor enkele nieuwe weesgeneesmiddelen.Samenhang met beleidsregel dure geneesmiddelenOm overlap tussen de beleidsregel weesgeneesmiddelen en de beleidsregel
dure geneesmiddelen te voorkomen, wordt de reikwijdte van de beleidsregel
weesgeneesmiddelen beperkt. De op Europees niveau aangewezen geregistreerde
weesgeneesmiddelen komen alleen in aanmerking voor de beleidsregel als de
toepassing van het middel beperkt is tot UMC's. Of dit het geval is, is ter
beoordeling van het Cvz. Als een weesgeneesmiddel ook toegepast kan worden
in algemene ziekenhuizen (bijv. voor indicaties met relatief grote aantallen
patiënten) komt het niet in aanmerking voor de beleidsregel weesgeneesmiddelen.
Het kan dan wel in aanmerking komen voor de beleidsregel dure geneesmiddelen.Ik zal het CTG verzoeken om een beleidsregel weesgeneesmiddelen op te
stellen op basis van de hierboven beschreven criteria. De beleidsregel zal
met ingang van 1 januari 2006 in werking treden.4. Tot slotIk zal de behandeling met weesgeneesmiddelen en de reguliere dure geneesmiddelen
en de kostenontwikkeling daarvan nauwlettend volgen.Enkele partijen gaven tijdens de gesprekken aan twijfels te hebben bij
de haalbaarheid van het ontwikkelen van DBC's voor de behandeling met dure
geneesmiddelen en de behandeling van weesziekten. Ik blijf voornemens om ook
deze zorg op termijn in DBC's onder te brengen. Ik zal in overleg met de betrokken
partijen onderzoeken op welke wijze de dure geneesmiddelen en weesgeneesmiddelen
in de DBC-systematiek kunnen worden ondergebracht.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,J. F. Hoogervorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24124-121.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl