Initiatiefwetsvoorstel Timmer tot wijziging Wetboek van Strafrecht (rechtsmacht en strafmaat internationale kinderontvoering); Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30491, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

14-09-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30491 nr. 5

12-09-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgaveAlgemeenVoorkomen van internationale kinderontvoeringVoorstelOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30491Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 491Voorstel van wet van het lid Timmer tot wijziging van het Wetboek van
Strafrecht met betrekking tot rechtsmacht en strafmaat ter zake van internationale
kinderontvoeringnr. 5VERSLAGVastgesteld 12 september 2006De vaste commissie voor Justitie1, belast
met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel, heeft de eer als volgt
verslag uit te brengen van haar bevindingen.Onder het voorbehoud dat de indiener de gestelde vragen tijdig zal hebben
beantwoord, acht de commissie de openbare beraadslaging over dit wetsvoorstel
voldoende voorbereid.Inhoudsopgave– Algemeen 1– Voorkomen van internationale kinderontvoering 4– Voorstel 4AlgemeenDe leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het wetsvoorstel van de indiener en het bijbehorende kritische advies van
de Raad van State. Voor deze leden is elk initiatief dat het probleem van
internationaal kinderontvoering aanpakt erg waardevol. De gevolgen van een
internationale kinderontvoering zijn uitermate ingrijpend. De vaak uitzichtloze
situaties van de in Nederland achterblijvende ouder komen met enige regelmaat
in het nieuws. Ook de recente actualiteit over de Nederlandse kinderen die
ontvoerd zijn naar Syrië laat eens te meer zien dat ondanks verdragen
en wetgeving de oplossing niet altijd dichtbij is. De leden van de CDA-fractie
hechten er dan ook aan hun waardering uit te spreken voor een initiatiefwetsvoorstel
aangaande deze aangrijpende problematiek. Deze leden hebben de enkele vragen
en opmerkingen.De leden van de PvdA-fractie hebben met instemming kennisgenomen van het
wetsvoorstel inzake internationale kinderontvoering. Kinderontvoering is een
ernstige en ingrijpende zaak voor het kind en voor de achtergebleven ouder.
Bij ontvoering is medewerking van het land waar de kinderen naar toe ontvoerd
zijn vaak noodzakelijk. In de praktijk gaat het op dit punt, met name bij
niet-verdragslanden, nog wel eens mis. Met alle pijnlijke gevolgen voor het
kind en de achtergebleven ouder. Preventie is daarom zeer belangrijk. Deze
leden hechten er daarom ook aan dat naast deze wetswijziging ook aandacht
blijft bestaan voor andere preventieve maatregelen zoals het creëren
van voldoende beveiligde omgangshuizen, het instellen van een centraal meldpunt
en andere maatregelen die kinderontvoering helpen voorkomen. Naast deze meer
praktische maatregelen denken deze leden dat het voorliggende wetsvoorstel
kinderontvoering helpt te voorkomen. De leden van de PvdA-fractie hebben nog
enkele vragen.De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het onderhavige wetsvoorstel. Zij zijn uiterst bezorgd over de toename van
het aantal voorvallen van kinderontvoering en hechten veel belang aan het
tegengaan van dit verschijnsel. Hoewel de aan het woord zijnde leden veel
waardering hebben voor de indiener om dit probleem aan te pakken, hebben zij
hun bedenkingen bij de noodzaak om een strafverzwaring als middel daartoe
te gebruiken. De memorie van toelichting meldt dat in 2004 76 gevallen van
internationale kinderontvoering voorkwamen. Bij nader inzien vermeldt de indiener
dat driekwart van die gevallen plaatsvindt naar landen die zijn aangesloten
bij het Haags Kinderontvoeringsverdrag. Van de 19 gevallen die dan overblijven,
is het de vraag hoeveel zaken er zullen worden opgelost door middel van de
voorgestelde wetswijziging. Immers, uitgesloten zijn ontvoeringen waarbij
de voorbereiding niet merkbaar is. Te denken valt aan situaties waarbij de
ontvoerende ouder heimelijk voorbereidingen treft; de ontvoerende ouder reeds
in het buitenland woont en op en neer komt om het kind te ontvoeren of het
kind simpelweg een vliegticket stuurt; de ontvoerende ouder vooraf nog geen
plannen tot ontvoering heeft en pas eenmaal met kind in het buitenland tot
de beslissing komt. Ook zal de genoemde wetgeving geen effect sorteren wanneer
de ontvoerende ouder in het buitenland verblijft. Bovendien worden gevallen
waarbij de rechtmatige ouder geen aangifte doet met dit wetsvoorstel niet
aangepakt.De leden van de VVD-fractie zijn van mening dat de gevallen van kinderontvoering
die hieruit overblijven alsnog een voortvarende aanpak verdienen. Zij zijn
het echter met de Raad van State eens dat efficiënte wetgeving voor een
groot deel van de kinderontvoeringen reeds bestaat, aangezien «voorbereiding
van (internationale) kinderontvoering al strafbaar is indien list, geweld
of bedreiging met geweld wordt gebezigd of indien de minderjarige beneden
de twaalf jaar oud is». Dat de indiener de verhoging van het wettelijk
strafmaximum voor internationale kinderontvoering wil invoeren om de ernst
en het belang van deze situaties te benadrukken, is als argument volgens de
aan het woord zijnde leden onvoldoende om een dergelijk grondige wetswijziging
door te voeren.De leden van de VVD-fractie vragen bovendien of de voorgestelde wetswijziging
niet meer kwaad dan goed doet. Gevolg van de voorgestelde wetgeving kan immers
zijn dat ouders hun voorbereidingen meer in het geheim zullen uitvoeren, zodat
voorkoming door vroegtijdige signaalwerking in feite wordt bemoeilijkt. Ook
kunnen onderhandelingen met ouders in het buitenland en hun eventuele medewerking
afnemen wanneer de ontvoerende ouder een zware straf boven het hoofd hangt.
De door de Raad van State genoemde schending van het belang van de rechtsorde
die volgt uit het opheffen van de dubbele strafbaarheid vormt een derde mogelijk
nadeel van de voorgestelde wetgeving. Een dergelijk initiatief kan nadelige
precedentwerking hebben op het gebied van de internationale justitiële
samenwerking. Tot slot kan, zoals de Raad van State meldt, deze verruiming
belemmerend werken op de bereidheid van landen om toe te treden tot het Haags
Kinderontvoeringsverdrag.In het licht van het bovengenoemde, waarbij de voordelen van de voorgestelde
wetgeving aanmerkelijk worden afgezwakt, terwijl de nadelen niet onaanzienlijk
blijken, zijn de leden van de VVD-fractie van mening dat het wetsvoorstel
heroverwogen dient te worden. Zij onderkennen de ernst van het probleem van
internationale kinderontvoering en bepleiten dan ook de invoer van maatregelen
die deze problematiek kunnen bestrijden. Als alternatief voor
de strafrechtelijke benadering voorzien de aan het woord zijnde leden zowel
een nationale als een internationale aanpak. Op nationaal niveau zal gewerkt
moeten worden aan een betere samenwerking tussen organisaties die vroegtijdig
signalen van op handen zijnde kinderontvoering kunnen opvangen. Daarbij valt
te denken aan onder andere scholen, blijf van mijn lijf huizen, reclassering
en politie. Aan kinderen zelf zal ook duidelijk gemaakt moeten worden hoe
zij signalen van geplande kinderontvoering kunnen opvangen en doorspelen.
Op internationaal niveau zal allereerst geijverd moeten worden voor uitbreiding
van het Haags Kinderontvoeringsverdrag. Ook kan er op het gebied van de preventie
al veel bewerkstelligd worden door verscherpte controles aan grenzen. Na wettelijke
toewijzing van kinderen aan een van beide ouders zou dit gegeven gedigitaliseerd
kunnen worden opdat bij vertrek uit Nederland douanebeambten kunnen inzien
of een ouder zijn of haar kind mag meenemen. Als kinderontvoering eenmaal
is geschied, zal een goed systeem van mediation, uitgevoerd door ambassadepersoneel
of het Centrum voor Internationale Kinderontvoering, teruggave van kinderen
kunnen bespoedigen. Dat zou onder andere kunnen gebeuren middels door de EU
opgestelde Associatieverdragen met landen die niet aan het Haags Kinderontvoeringsverdrag
deelnemen. De verwachting van de aan het woord zijnde leden is dat het concentreren
op verbeterde assistentie bij internationale kinderontvoering uiteindelijk
zal leiden tot resultaten op grotere schaal.De leden van de VVD-fractie stellen een aantal vragen om het probleem
van internationale kinderontvoering verduidelijkt te krijgen. Een vergelijking
dringt zich op met de meldingsfrequentie bij het verschijnsel huiselijk geweld,
zeker aangezien kinderontvoeringen zich voor een belangrijk deel eveneens
onder niet-Nederlanders voordoen. Ook bij huiselijk geweld wordt veelal geen
melding gemaakt bij politie of justitie. Zijn er schattingen bekend over welk
deel van de kinderontvoeringen niet wordt gemeld en dat dus bij de Nederlandse
autoriteiten niet bekend is? Wat verklaart overigens de vrij significante
toename in internationale kinderontvoeringen tussen 2002 en 2004, zo vragen
deze leden.De leden van de SP-fractie zijn zeer doordrongen van de ernst van internationale
kinderontvoeringen en de negatieve gevolgen die dit misdrijf heeft voor de
achtergebleven ouder en het ontvoerde kind. De leden van de SP-fractie hebben
daarom met grote belangstelling kennisgenomen van het initiatiefwetsvoorstel
tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht met betrekking tot rechtsmacht
en strafmaat ter zake van internationale kinderontvoering. Zij staan, vanzelfsprekend,
in beginsel positief tegenover voorstellen die kunnen bijdragen aan het terugdringen
van het aantal gevallen van internationale kinderontvoering. Deze leden hebben
echter vragen over de praktische waarde van de wijzigingen van het Wetboek
van Strafrecht die door de indiener worden voorgesteld.De leden van de D66-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het voorstel van de indiener om aan internationale kinderontvoering een nieuwe
strafverzwarende omstandigheid toe te voegen en de Nederlandse rechtmacht
te verruimen.Deze leden vragen of de indiener het eens is met de stelling dat het makkelijker
moet worden om Nederlandse kinderen uit het buitenland terug te halen.De leden van de D66-fractie zetten vraagtekens bij werkwijze van de Centrale
Autoriteit op het ministerie van Justitie. Naar verluidt, wordt door hen teveel
uitvoering gegeven aan buitenlandse vonnissen zonder een deugdelijke toets
of de rechtswaarborgen in dat andere land zijn nagekomen. Het volgende voorbeeld
dient ter illustratie. Een Nederlandse moeder woonde in de Verenigde Staten
met haar Amerikaanse echtgenoot. Na een ruzie liet hij haar in de steek met
medeneming van de kinderen. De vrouw bleef alleen achter zonder
geld, en kon zich daardoor geen of alleen een slechte advocaat veroorloven.
Het uiteindelijke resultaat hiervan was dat zij de kinderen kwijtraakte. Welke
mogelijkheden ziet de indiener om dergelijke uitkomsten te voorkomen?De leden van de D66-fractie stellen ook een vraag over de rol van het
VN Verdrag voor de Rechten van het Kind. Hoe beoordeelt de indiener de overeenstemming
tussen de Nederlandse wet en het Nederlandse beleid (onder andere van de Centrale
Autoriteit) en dit Verdrag, zo vragen deze leden.De leden van de D66-fractie vragen de indiener voorts te reageren op het
voorstel om het mogelijk te maken dat de Nederlandse staat geld leent aan
Nederlanders om juridische kosten te betalen die voortvloeien uit een geval
van internationale kinderontvoering.Voorkomen van internationale kinderontvoeringDe leden van de SP-fractie onderschrijven het belang dat de indiener hecht
aan het voorkómen van internationale kinderontvoering. Immers, indien
een kind is ontvoerd naar een land dat geen partij is bij het Haags Kinderontvoeringsverdrag
is de kans aanzienlijk dat het niet meer terugkeert naar Nederland. De indiener
stelt dat het Nederlandse strafrecht weinig mogelijkheden biedt «om
te voorkomen dat een dreigende kinderontvoering wordt omgezet in een daadwerkelijke
kinderontvoering» en wil daarom voorbereiding van internationale kinderontvoering
altijd strafbaar maken. Echter, in meerderheid van de gevallen van internationale
kinderontvoering, zo stelt de indiener, is al sprake van strafbare voorbereiding
omdat er sprake is van verzwarende omstandigheden als bedoeld in artikel 279
lid 2 Sr. Kan de indiener aangeven in hoeveel gevallen van internationale
kinderontvoering (gemiddeld) per jaar er géén sprake is van
verzwarende omstandigheden als bedoeld in artikel 279 lid 2 Sr? Hoe groot,
met andere woorden, is de lacune die door dit initiatiefwetsvoorstel wordt
gevuld? Voorts vragen de leden van de SP-fractie of het probleem niet zozeer
ligt in de strafbaarheid van voorbereiding van kinderontvoering, als wel in
het bewijzen c.q. vervolgen ervan. Hoeveel gevallen van strafbare voorbereiding
van internationale kinderontvoering zijn in de afgelopen jaren voor de rechter
geweest? De leden van de SP-fractie betwijfelen, op grond van de informatie
die zij nu hebben, of het verder uitbreiden van de strafbaarheid van voorbereiding
van internationale kinderontvoering op zichzelf in de praktijk zal leiden
tot een vermindering van het aantal gevallen van internationale kinderontvoering.
Zij horen graag de reactie van de indiener op dit punt.VoorstelDe leden van de CDA-fractie zijn, met de Raad van State, vooralsnog niet
overtuigd van de toegevoegde waarde van het initiatiefwetsvoorstel als het
gaat om het verhogen van de strafmaat door het opnemen van een nieuwe strafverzwarende
omstandigheid in de delictsomschrijving, te weten de omstandigheid dat de
minderjarige buiten Nederland wordt gehouden of vervoerd. De indiener lijkt
op zich de strafmaat alleen te willen verhogen om zo voorbereidingshandelingen
voor internationale kinderontvoering makkelijker strafbaar te kunnen stellen.
Het is de leden van de CDA-fractie niet duidelijk welk doel de indiener beoogt.
Wil de indiener door het verhogen van de strafmaat enkel voorbereidingshandelingen
strafbaar stellen of wil zij door het verhogen van de strafmaat de ernst van
internationaal kinderontvoering onder de aandacht brengen? Of wil de indiener
beide doelen realiseren? De leden van de CDA-fractie betwijfelen het praktische
nut van het enkel onder de aandacht brengen van de ernst van het delict.De leden van de CDA-fractie merken op dat de voorbereidingshandelingen op grond van artikel 46 Wetboek van Strafrecht strafbaar zijn als er
een strafmaximum van acht jaar of meer op het eigenlijke misdrijf staat. Nu
is het strafmaximum voor (internationale) kinderontvoering zes jaar. Dit is
slechts anders indien list, geweld of bedreiging met geweld is gebezigd, of
indien het kind jonger dan twaalf jaar is. In dat geval is het strafmaximum
negen jaar, waardoor voorbereidingshandelingen wel strafbaar zijn. De minister
van Justitie heeft aangegeven dat in veruit de meeste gevallen de kinderen
jonger dan twaalf zijn en de internationale kindontvoering sowieso onder het
strafmaximum van negen jaar valt, waarmee voorbereidingshandelingen wel degelijk
strafbaar zijn. Tevens zijn hem geen gevallen bekend waarbij niet enige vorm
van list is gebruikt. De indiener stelt in het nader rapport dat deze opmerking
van de minister «minder relevant» is omdat zij slechts de bijzondere
ernst van zulk handelen tot uitdrukking wil brengen. Tevens stelt zij dat
zij betwijfelt of het gebruik van een list altijd uitdrukkelijk ten laste
wordt gelegd. Kan de indiener deze bewering op enige wijze onderbouwen met
feiten? Het lijkt de leden van de CDA-fractie eenvoudig te controleren of
een kind onder de twaalf jaar is, te weten via het opvragen van een uittreksel
uit het geboorteregister. Graag een reactie van de indiener. Kan een overzicht
worden gegeven van de hoeveelheid gevallen die op dit moment niet onder het
tweede lid van artikel 279 Wetboek van Strafrecht vallen en waarvoor de voorgestelde
strafverzwarende omstandigheid wel soelaas zou bieden, zo vragen deze leden.De leden van de CDA-fractie vragen hoe de strafbaarstelling van voorbereidingshandelingen
bij internationale kindontvoeringen in de praktijk kan uitwerken. Zij zouden
dat aan de hand van het navolgende voorbeeld willen verduidelijken: na een
echtscheiding hebben beide ouders gezag gekregen. Als de vader van het kind
een weekendje met zijn kind naar Eurodisney wil gaan, kan dan het kopen van
een ticket als een voorbereidingshandeling gelden? Is de vader dan reeds strafbaar
voor het plegen van voorbereidingshandelingen om internationale kinderontvoering
te plegen?Op 15 februari 2005 heeft de Hoge Raad een arrest (NJ 2005, 218)
gewezen waarin werd aangegeven dat er ook sprake is van onttrekking aan het
wettig gezag in het geval dat beide ouders het gezag delen en er sprake is
van een al dan niet voorlopige regeling met betrekking tot omgang. Dit arrest
heeft consequenties voor de opsporing en vervolging van ouders, die hun kind
in strijd met een rechterlijke uitspraak niet terug laten gaan naar de ouder
die door de rechter mede met de verzorging is belast. Indien een kind niet
wordt terug gebracht na een bezoek in het kader van de omgangsregeling, pleegt
de ouder die het kind achterhoudt een strafbaar feit, zoals omschreven in
artikel 279 Sr. Afhankelijk van de leeftijd van het kind staat daar een gevangenisstraf
op van ten hoogste zes of negen jaar. Hierdoor kan de achterblijvende ouder
bij het ontvoeren of niet terugbrengen van het kind onmiddellijk aangifte
doen bij de politie. In overleg met een officier van justitie kan de politie
vervolgens overgaan tot het doen van een nationaal en internationaal verzoek
om opsporing en aanhouding van de ontvoerende ouder. Deze leden vragen aan
de indiener wat de toegevoegde waarde van haar wetsvoorstel is naast dit arrest.
Immers zodra een van de ouders het kind onttrekt aan het gezag van de andere
ouder, kan die laatste al aangifte doen en is de andere ouder al strafbaar.De leden van de CDA-fractie hebben, mede gezien het advies van de Raad
van State op dit punt, grote twijfels over de uitbreiding van rechtsmacht,
zoals voorgesteld in het initiatiefwetsvoorstel. Volgens de toelichting gaat
het om de situatie dat een persoon zonder de Nederlandse nationaliteit, maar
met een vaste woon- of verblijfplaats in Nederland, in het buitenland internationale
kinderontvoering voorbereidt of pleegt. Volgens de leden van de CDA-fractie
is in zo’n geval met name van belang of de partner of het kind de Nederlandse
nationaliteit heeft. In dat geval zal echter veelal reeds rechtsmacht
bestaan. Als partner en kind niet de Nederlandse nationaliteit hebben, valt
moeilijk in te zien op welke wijze de Nederlandse rechtsorde geschonden wordt.
Kan de indiener hier nader op ingaan?De leden van de CDA-fractie zijn van mening dat op een praktische manier
geprobeerd moet worden internationale kinderontvoeringen te minimaliseren.
Hiervoor is snel en adequaat optreden van politie, justitie en Raad voor de
Kinderbescherming. Hoewel de voorgestelde wetswijziging beoogt bij te dragen
aan de verbetering van de problematiek van internationale kinderontvoeringen,
zou een louter juridische wijziging naar de verwachting van deze leden te
weinig effect sorteren indien niet tevens de uitvoeringspraktijk zoals bovengenoemd
niet eveneens verbeterd zal worden. Graag een reactie van de indiener.De leden van de CDA-fractie hechten grote waarde aan een Europese en internationale
aanpak van internationale kinderontvoering. De associatieverdragen die de
Europese Unie heeft gesloten met een groot aantal landen waar naartoe kinderontvoering
veel voorkomt (zoals bijvoorbeeld Egypte, Marokko en Libanon), kunnen een
grote uitkomst bieden in de strijd tegen kinderontvoering, met name ook gezien
de mensenrechtenclausule die opgenomen is in deze verdragen (kinderontvoering
is schending van mensenrechten c.q. kinderrechten, bijvoorbeeld het onthouden
van het recht op gezinsleven). Kan de indiener nader ingaan op de manier waarop
de Europese samenwerking in het initiatiefwetsvoorstel is meegenomen? Heeft
indiener inzicht in de wetgeving in andere Europese landen op het gebied van
bijvoorbeeld de strafmaat en de voorbereidingshandelingen voor internationale
kinderontvoering?Ten slotte vragen de leden van de CDA-fractie op welke wijze de verschillende
betrokkenen en deskundigen geadviseerd zijn aangaande dit initiatiefwetsvoorstel.
Kan indiener aangeven welke adviezen zijn gegeven en meegenomen?De leden van de PvdA-fractie vragen of het voorbereiden van een «terugontvoering»
nu reeds in álle gevallen strafbaar is, ook in die gevallen waarin
beide ouders het gezag hebben en één van de ouders het kind
heeft achtergehouden in het buitenland. Zo ja, acht de indiener als één
van de ouders het kind «terugontvoert» een beroep op een rechtvaardigingsgrond
mogelijk of wordt het terugontvoeren door een ouder indien beide ouders met
het gezag bekleed zijn ook strafbaar? En geldt dit anders voor commerciële
partijen die zich in Nederland bezig houden met de voorbereiding van een «terugontvoering»
in dergelijke gevallen?Maken commerciële partijen, die adverteren met hulp bij terugontvoering,
zich na de invoering van dit initiatiefwetsvoorstel in een eerder stadium
schuldig aan overtreding van artikel 133 Sr: aanbieden van medeplichtigheid
aan een strafbaar feit?Heeft de indiener kennisgenomen van het artikel van Ruitenberg «Internationale
kinderontvoering: cijfers en straffen» in het «Tijdschrift voor
Familie en Jeugdrecht» van juli/augustus dit jaar? Kan de indiener een
reactie geven op de daar geuite kritiek? Hoe oordeelt de indiener bijvoorbeeld
over de stelling dat het preventief effect van deze wijziging «uiterst
gering» zal zijn? Graag ook op dit punt een toelichting.Het voorliggende voorstel tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht
ter zake van internationale kinderontvoering ziet tevens op verruiming van
de rechtsmacht van Nederland over personen die zich schuldig maken aan internationale
kinderontvoering. De leden van de SP-fractie delen de mening van de indiener
dat het wenselijk is dat een persoon die zich schuldig maakt aan internationale
kinderontvoering in Nederland kan worden vervolgd voor een in het buitenland
begane overtreding van artikel 279 Sr, ook als de dader in kwestie geen Nederlander
is en/of het feit in het land waar de overtreding van artikel
279 Sr heeft plaatsgevonden niet strafbaar is. Ook hier hebben de leden van
de SP-fractie de vraag welke praktische effecten deze verruiming van de Nederlandse
rechtsmacht zal hebben. Zijn er nu gevallen bekend waarin personen die zich
buiten Nederland schuldig hebben gemaakt aan internationale kinderontvoering
waarbij een Nederlands kind of een Nederlandse (achterblijvende) ouder betrokken
waren, in Nederland niet vervolgd konden worden wegens een te beperkte rechtsmacht
van Nederland? In hoeveel gevallen, naar schatting van de indiener, zal deze
verruiming van de Nederlandse rechtsmacht (jaarlijks) het verschil maken tussen
strafbaarheid en straffeloosheid?De leden van de D66-fractie menen dat aan kinderontvoering vrijwel altijd
een familieconflict ten grondslag ligt waarbij emoties hoog oplopen. Deze
leden vragen indiener of zij meent of in zulke situaties de invoering van
een strafverzwarende omstandigheid wel een afschrikwekkende werking heeft.
Deze leden stellen hierbij tegen symboolpolitiek te zijn. Zij vernemen ook
graag welke strafmaat in andere West-Europese landen gehanteerd wordt, en
wat de ervaringen zijn in die landen met een hogere strafmaat.30Tevens vernemen de leden van de D66-fractie graag welke relatie er naar
de mening van indiener dient te zijn tussen de (betrokken partijen bij een)
kinderontvoering en Nederland om in Nederland vervolging mogelijk te maken.De voorzitter van de commissie,De Pater-van der MeerAdjunct-griffier van de commissie,Bošnjaković-van BemmelXNoot1Samenstelling:Leden: Van de Camp (CDA), De Vries (PvdA), Dittrich (D66), Rouvoet (CU),
De Wit (SP), Albayrak (PvdA), Wilders (Groep Wilders), Weekers (VVD), De Pater-van
der Meer (CDA), voorzitter, Çörüz (CDA), Verbeet (PvdA),
ondervoorzitter, Wolfsen (PvdA), De Vries (CDA), Van Haersma Buma (CDA), Eerdmans
(LPF), Van Vroonhoven-Kok (CDA), Varela (LPF), Van Fessem (CDA), Straub (PvdA),
Nawijn (Groep Nawijn), Visser (VVD), Azough (GL), Griffith (VVD), Van Egerschot
(VVD), Meijer (PvdA), Özütok (GL), Wagner (PvdA), Van Oudenallen
(Groep Van Oudenallen) en Vacature (SP).Plv. leden: Jonker (CDA), Dijsselbloem (PvdA), Lambrechts (D66), Van der
Staaij (SGP), Van Velzen (SP), Tjon-A-Ten (PvdA), Blok (VVD), Van Miltenburg
(VVD), Aasted Madsen-van Stiphout (CDA), Jager (CDA), Van Heteren (PvdA),
Arib (PvdA), Buijs (CDA), Sterk (CDA), Vacature (algemeen), Joldersma (CDA),
Vacature (LPF), Ormel (CDA), Van Dijken (PvdA), Vacature (VVD), Karimi (GL),
Van der Sande (VVD), Örgü (VVD), Kalsbeek (PvdA), Halsema (GL),
Timmer (PvdA) en Vergeer (SP). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30491-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl