Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand in belastingzaken; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24452, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

12-04-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24452-(R1551) nr. 5

01-04-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemene opmerkingen2. Positie van de Nederlandse Antillen en Aruba3. Inwerkingtreding4. Termijnen bij informatieverstrekking5. Bijstand bij invordering6. Artikelsgewijze toelichting A. Voorstel van rijkswetB. Het Verdrag Artikel 4Artikel 11Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24452Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 452 (R 1551)Goedkeuring van het op 25 januari 1988 te Straatsburg tot stand gekomen
Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand in belastingzakennr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 1 april 1996 1. Algemene opmerkingenHet verheugt mij dat de leden van de fracties van de PvdA, de VVD en D66
met belangstelling hebben kennis genomen van dit voorstel van rijkswet. Met
de leden van de VVD-fractie ben ik van oordeel dat de gegevensuitwisseling
tussen de landen van groot belang is bij de bestrijding van internationale
fraude. Voorts deel ik de mening van de leden van de PvdA-fractie dat in deze
een goed evenwicht moet worden gevonden tussen enerzijds het tegengaan van
de vergroting van de mogelijkheden tot het ontgaan of ontduiken van belastingen
als gevolg van de globalisering van de economie en anderzijds een voldoende
rechtsbescherming van de bij de internationale bijstand betrokken belastingplichtigen.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de VVD-fractie om kort in
te gaan op de in de memorie van toelichting neergelegde passage dat alhoewel
het Verdrag inzake wederzijdse administratieve bijstand in belastingzaken
(hierna: het Verdrag) geen nieuwe vormen van wederzijdse administratieve bijstand
introduceert, het toch in de verhouding tot een aantal landen van betekenis
kan zijn, merk ik het volgende op. In enige belastingverdragen is de gegevensuitwisseling
beperkt tot die gegevens welke nodig zijn voor een juiste toepassing van het
belastingverdrag. Het Verdrag voorziet in een gegevensuitwisseling ten behoeve
van een juiste toepassing van de nationale belastingwetten en spoort meer
met de moderne bilaterale belastingverdragen die voorzien in gegevensuitwisseling
ten behoeve van een juiste toepassing van het belastingverdrag en de nationale
wetgeving betreffende de belastingen waarop het belastingverdrag ziet. Daarnaast
bevat een aantal oudere belastingverdragen de bepaling dat de uitwisseling
van inlichtingen beperkt zal zijn tot geordend voorhanden zijnde gegevens
of zich niet zal uitstrekken tot gegevens die afkomstig zijn van banken of
andere financiële instellingen. Het Verdrag kent deze beperkingen niet.Voor de hiervoor genoemde situaties zal het Verdrag derhalve van betekenis
kunnen zijn, omdat het Verdrag ter zake een wat ruimere reikwijdte heeft.
Op blz. 17 van de memorie van toelichting is aangegeven, wat de
betekenis van het Verdrag zal zijn in relatie tot de landen die partij zijn
bij het Verdrag en die het Verdrag al hebben bekrachtigd.Naar aanleiding van de desbetreffende vraag van de leden van de fractie
van D66, merk ik op dat het onderhavige Verdrag niet is aan te merken als
een belastingverdrag in de gebruikelijke zin van dat woord. Anders dan een
bilateraal belastingverdrag bevat het Verdrag geen bepalingen inzake de voorkoming
van dubbele belasting maar uitsluitend bepalingen inzake de wederzijdse administratieve
bijstand in belastingzaken. Met de term belastingverdrag worden in het algemeen
slechts de verdragen ter voorkoming van dubbele belasting aangeduid. De andere
landen van het Koninkrijk, zo kan ik deze leden op hun desbetreffende vraag
antwoorden, erkennen dit onderscheid maar zijn tevens van mening dat bijstand
in belastingzaken waar mogelijk een complement moet zijn van belastingverdragen
in eigenlijke zin. Tegen die achtergrond moet de beperkte medegelding van
het Verdrag voor die landen van het Koninkrijk worden gezien. 2. Positie van de Nederlandse Antillen en ArubaDe leden van de fractie van de PvdA en van de VVD merken op dat de beperkte
medegelding van het Verdrag voor de Caraïbische delen van het Koninkrijk
verband houdt met de wens van deze landen om zelf bilaterale verdragen ter
voorkoming van dubbele belasting te sluiten. Zij vragen in dit verband hoe
het hiermee staat en of er daadwerkelijke stappen worden ondernomen om deze
wens gestalte te geven.Voor zover mij bekend hebben de Nederlandse Antillen en Aruba via het
Ministerie van Buitenlandse Zaken een aantal landen benaderd om tot een belastingverdrag
in relatie tot die landen te komen. Zoals deze leden bekend is, zijn andere
landen thans afhoudend als het gaat om met de Nederlandse Antillen of Aruba
een belastingverdrag te sluiten. Dit houdt mede verband met het bijzondere
fiscale regime dat deze landen in de wetgeving kennen of in het beleid ter
uitvoering daarvan toepassen (het zogenoemde off shore regime waardoor zij
in bepaalde opzichten als een belastingparadijs worden beschouwd). Naar de
huidige inzichten valt het niet te verwachten dat zulks in de nabije toekomst
anders zal komen te liggen. Naar mijn indruk is dit genoegzaam bekend bij
de regeringen van de Nederlandse Antillen en Aruba. Zoals in de samenvatting
van het fiscaal overleg tussen de Nederlandse Antillen en Nederland van 5,
6 en 9 januari 1995, waarvan een afschrift aan de Tweede Kamer is gezonden,
is aangegeven werkt de regering van de Nederlandse Antillen aan een wijziging
van het regime van de winstbelasting dat meer in overeenstemming is met internationale
maatstaven (het zogenoemde Nieuw Fiscaal Raamwerk). Van Nederlandse zijde
is de bereidheid uitgesproken om de benodigde expertise ter beschikking te
stellen. De politieke wil is dus, zo kan ik de leden van de VVD-fractie antwoorden
op hun desbetreffende vraag, aanwezig om aan de bestaande situatie iets te
doen. Indien de voornemens daadwerkelijk worden geconcretiseerd en uitgevoerd,
dan zal de bereidheid toenemen om te komen tot een belastingverdrag met de
Nederlandse Antillen en Aruba.De leden van de fractie van D66 vragen welke gevolgen er ontstaan voor
de off shore industrie bij de inwerkingtreding van het Verdrag in combinatie
met de voorgenomen wijziging van de Belastingregeling voor het Koninkrijk
per 1 januari 1996.In navolging van deze leden merk ik op dat de gelding van het Verdrag
voor de Nederlandse Antillen beperkt is tot landen die partij zijn bij dit
Verdrag waarmee de Nederlandse Antillen een belastingverdrag hebben gesloten
dat een bepaling inzake de uitwisseling van inlichtingen bevat. Dit houdt
voor de Nederlandse Antillen in, dat het Verdrag thans alleen geldt
in relatie tot Noorwegen. Er zijn dus geen additionele budgettaire gevolgen
te verwachten van de inwerkingtreding van het Verdrag voor de Nederlandse
Antillen.Het voorstel van rijkswet inzake de wijziging van de Belastingregeling
voor het Koninkrijk is op 22 januari 1996 bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal
ingediend en naar de Staten van Aruba en de Nederlandse Antillen gezonden.
Ik kan deze leden mededelen dat het voorstel van rijkswet – gericht
op bestrijding van misbruik of oneigenlijk gebruik van de BRK – geen
gevolgen heeft voor bonafide financiële dienstverlening op de Nederlandse
Antillen. 3. InwerkingtredingDe leden van de D66-fractie gaan in op het voorbehoud voor belastingen
die op het moment van de inwerkingtreding van het Verdrag reeds verschuldigd
waren. Nu het Verdrag voor Nederland vermoedelijk niet voor 1 januari 1996
in werking treedt, vragen zij of zulks betekent dat het Verdrag voor Nederland
terugwerkt tot en met 1 april 1995, zodat het belastingjaar 1995 onder de
werking van dit verdrag komt te vallen. Ingevolge artikel 28, tweede lid, van het Verdrag, treedt het Verdrag
voor Nederland in werking op de eerste dag van de maand die volgt op het verstrijken
van een tijdvak van drie maanden na de datum van nederlegging van de akte
van bekrachtiging van het Verdrag. Het Verdrag zal dus voor Nederland (en
de Nederlandse Antillen en Aruba) niet terugwerken tot 1 april 1995, de datum
waarop het Verdrag voor de Verenigde Staten, Noorwegen, Zweden, Denemarken
en Finland in werking is getreden.Ingevolge artikel 2 van het voorliggende voorstel van rijkswet –
in overeenstemming met artikel 30 van het Verdrag – is bepaald dat ingevolge
het Verdrag geen bijstand wordt verleend voor belastingen die reeds verschuldigd
waren op de datum van inwerkingtreding van het Verdrag voor, in casu, Nederland.
De door Nederland te verlenen bijstand ingevolge het Verdrag, ziet dus niet
op het belastingjaar 1995. 4. Termijnen bij informatieverstrekkingOver de termijnen die gemoeid zijn met het verstrekken van informatie –
de leden van de fractie van de PvdA vragen hiernaar – kan het volgende
worden opgemerkt. In het internationale verkeer worden verzoeken om inlichtingen
gericht aan een als zodanig aangewezen instantie: de bevoegde autoriteit.
Deze zendt de verzoeken voor bericht en raad naar de belastingdienst. De reactie
van de belastingdienst wordt door de bevoegde autoriteit getoetst alvorens
het buitenland kan worden geantwoord. Voor Nederland geldt bovendien dat de
bevoegde autoriteit, op grond van de Wet op de internationale bijstandsverlening
bij de heffing van belastingen (WIB), belanghebbende in kennis dient te stellen
van het voornemen tot inlichtingenverstrekking. Belanghebbende heeft daarbij
de mogelijkheid bezwaar en beroep aan te tekenen.De totale behandeltijd van verzoeken kan dus worden onderverdeeld in de
tijd die de belastingdienst nodig heeft om de antwoorden op een verzoek om
inlichtingen te verzamelen en de tijd die de bevoegde autoriteit nodig heeft
om de beantwoording te toetsen aan de vereisten uit internationale regelingen
en in de Nederlandse situatie de WIB, alsmede de verzorging van eventueel
noodzakelijke vertalingen ten behoeve van de beantwoording.Teneinde op effectieve wijze uitvoering te geven aan de internationale
wederzijdse bijstand, moeten verzoeken om inlichtingen zo snel mogelijk worden
beantwoord. Hoewel op internationaal niveau consensus bestaat over de noodzaak
de doorlooptijd van verzoeken om inlichtingen in de hand te houden, en waar
mogelijk terug te brengen, bestaan er voor de directe belastingen
nog geen dwingende afspraken ten aanzien van termijnen. Voor de indirecte
belastingen is in Europees verband voor bepaalde verzoeken een dwingende termijn
van drie maanden afgesproken (Verordening van de Raad van de EG betreffende
de administratieve samenwerking op het gebied van de indirecte belastingen,
nr. 218/92). Wat de directe belastingen betreft worden in EU-verband statistische
gegevens geïnventariseerd en geëvalueerd om te komen tot nadere
afspraken op dit terrein. Het streven is er daarbij op gericht te komen tot
een inspanningsverplichting de verzoeken om inlichtingen binnen zes maanden
af te handelen. Ook in OESO-verband is de doorlooptijd van verzoeken om inlichtingen
een punt van aandacht.Uit het Beheersverslag Belastingdienst 1994 blijkt, zo kan ik de leden
van de fractie van de PvdA die dit verslag aanhalen mededelen, dat de gemiddelde
doorlooptijd voor verzoeken uit het buitenland, in vergelijking met de cijfers
uit voorgaande jaren, over 1994 inderdaad hoger ligt dan die voor verzoeken
aan het buitenland. Zoals het Beheersverslag aangeeft, hebben de verlegging
van de uitvoerende werkzaamheden op het gebied van de wederzijdse bijstand
naar een centrale instantie binnen de belastingdienst begin 1994 in incidentele
zin, alsmede het verder uitvoering geven van het beleid het aantal Nederlandse
verzoeken aan andere landen te verhogen, de resultaten van 1994 beïnvloed
(Beheersverslag Belastingdienst 1994, Hoofdstuk 3.4.2., blz 73 en Bijlage
I, Produktieverslag, blz. 4 en blz. 20).Het komt inderdaad voor dat verdragspartners bezwaren uiten over de lange
duur van de behandeling van de verzoeken om inlichtingen. Deze worden in het
algemeen in onderling overleg besproken. Ook ten aanzien van de opmerkingen
van de Minister van Financiën van de Duitse deelstaat Baden-Würtemberg
geldt, zo kan ik de leden van de PvdA-fractie op hun vraag mededelen, dat
deze geleid hebben tot een bilaterale afspraak met de Duitse autoriteiten
op Bondsniveau om de gang van zaken rond de renseignering in het desbetreffende
geval te evalueren. De vraag over de geheimhouding maakt deel uit van deze
evaluatie. Hiervoor heb ik bij de beantwoording van vragen over termijnen
al aangegeven dat snelheid voor een belangrijk deel bepalend is voor de effectiviteit
van de wederzijdse bijstand. Naar aanleiding van de vraag van de leden van
de PvdA-fractie welke maatregelen zijn of worden genomen om de termijnen te
bekorten, merk ik in algemene zin op, dat de behandeling van verzoeken om
inlichtingen via voorschriftgeving aan de belastingdienst aan termijnen is
gebonden, waarbij voortgangsbewaking van binnenkomende en uitgaande verzoeken,
in samenhang met een steeds stringenter toegepast rappelsysteem, plaatsvindt.Een bijzondere factor die invloed heeft op de effectiviteit van de wederzijdse
bijstand met name bij het beantwoorden van buitenlandse verzoeken is de kennisgevingsprocedure
(en de daarbij behorende rechtsmiddelen), die Nederland, in tegenstelling
tot de meeste andere landen, kent. Ingevolge de bestaande praktijk (Kamerstukken
II 1985/86, 18 852, nr. 9, blz. 14) heeft het instellen van bezwaar en
beroep automatisch schorsende werking van de inlichtingenverstrekking tot
gevolg. In de praktijk blijkt dit belemmerend te werken, te meer nu sinds
1 januari 1994 bij de inwerkingtreding van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
het beroep niet meer beperkt is tot één instantie (Afdeling
rechtspraak van de Raad van State), maar twee instanties kent (Rechtbank en
de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State). Dit beïnvloedt
niet alleen de effectiviteit van de wederzijdse bijstand in nadelige zin,
maar tast tevens de geloofwaardigheid van Nederland als verdragspartner aan.
Teneinde recht te doen aan bovengenoemde doelstellingen van de internationale
wederzijdse bijstand en onder waarborging van de rechtsbescherming van belanghebbenden,
stel ik, na positieve advisering van de Werkgroep voor aspecten
van rechtsbescherming van 7 april 1995 (zie bijlage 1)1 een aanpassing van het beleid voor in die zin dat de uitvoering van
het voornemen tot informatieverstrekking wordt opgeschort tot en met de beslissing
op bezwaar en een korte tijd erna, om de belanghebbende in staat te stellen
op grond van artikel 8:81 van de Awb een voorlopige voorziening aan de rechter
te vragen. Het aldus geformuleerde beleid sluit ook beter aan bij de bepaling
van artikel 6:16 van de Awb, inhoudende dat bezwaar en beroep de werking van
de beschikking waartegen het is gericht niet schorst. Volledigheidshalve zij
in dit verband nog opgemerkt dat de Raad van State in zijn advies bij de goedkeuringswet
van het op 18 december 1992 tot stand gekomen belastingverdrag met de
Verenigde Staten, deze schorsende werking aan de orde heeft gesteld. De Raad
van State verzocht mijn ambtsvoorganger in te gaan op de vraag of de schorsende
werking niet dient te worden beperkt tot de termijnen waarbinnen een zogenoemde
schorsingsprocedure door de rechter kan worden voltooid, of dat de toezegging
omtrent de schorsende werking in het geheel zal worden teruggenomen. Kortheidshalve
moge ik hier volstaan met een verwijzing naar de desbetreffende kamerstukken
(Kamerstukken II 1992/93, 23 220, B, onder punt 4). 5. Bijstand bij invorderingNaar aanleiding van vragen van de leden van de fractie van de PvdA naar
een overzicht van aantallen verzoeken om bijstand bij invordering, merk ik
het volgende op.Gedetailleerde cijfermatige gegevens met betrekking tot de internationale
bijstand bij invordering voor wat betreft de heffingen die onder het Verdrag
zullen vallen, zijn voorhanden sinds het jaar 1993 en worden gepubliceerd
in het Beheersverslag Belastingdienst met ingang van het verslagjaar 1994.
Hieronder is een cijfermatig overzicht van het aantal uit het buitenland ontvangen
verzoeken en het aantal door Nederland gedane verzoeken opgenomen vanaf het
jaar 1993.  Ontvangen
verzoekenGedane verzoeken 1993347136 1994436173Ten tijde van de beoordeling van de vraag of op het punt van de invordering
een voorbehoud zou worden gemaakt (1988), bleek dat Nederland op jaarbasis
circa 30 verzoeken om bijstand bij de invordering deed, terwijl het aantal
verzoeken gericht tot de Nederlandse Belastingdienst circa 450 bedroeg.Blijkens bovenstaand overzicht is van een duidelijke onevenwichtigheid
inmiddels steeds minder sprake. Overigens blijft het beleid erop gericht de
Nederlandse belastingdienst nog meer verzoeken aan het buitenland te laten
doen. Ten aanzien van de effectuering van de gedane verzoeken om bijstand
bij invordering kan worden opgemerkt dat nagenoeg alle verzoeken worden gehonoreerd,
hetgeen ook geldt voor de verzoeken om bijstand op het gebied van de heffing
van belastingen.Naar aanleiding van de vraag van de leden van de PvdA-fractie of het niet
logisch zou zijn de in het Verdrag voorziene bijstand bij invordering op te
nemen in een nationale wet, waarbij zij in dat verband denken aan de Wet wederzijdse
bijstand bij de invordering van enkele EEG-heffingen, de omzetbelasting en
de accijnzen, merk ik het volgende op. Laatstgenoemde wet ziet op andere heffingen
dan waarop voor Nederland, gelet op de te maken voorbehouden,
het WABB-verdrag zal werken. Om die reden is aanpassing van vorenbedoelde
wet dus niet noodzakelijk. Aan het vraagstuk of het wenselijk is om in de
Nederlandse wetgeving algemene regels voor de wederzijdse bijstand bij invordering
op te nemen (en of dat in vorenbedoelde wet dan wel in een andere wet het
beste zou kunnen geschieden), wordt reeds aandacht besteed in een lopende
studie welke mede betrekking heeft op eventuele aanpassingen inzake de wederzijdse
bijstand bij de heffing van belastingen. Zodra dit onderzoek tot conclusies
heeft geleid, zal de Kamer daaromtrent worden ingelicht. 6. Artikelsgewijze toelichting A. Voorstel van rijkswetNaar aanleiding van de vraag van de leden van de fractie van D66 om een
overzicht van de voorbehouden die door de overige verdragsluitende mogendheden
zijn gemaakt, merk ik het volgende op. Denemarken, Finland, Noorwegen en Zweden
hebben geen voorbehouden gemaakt bij de bekrachtiging van het Verdrag. Noorwegen
heeft overigens wel een verklaring afgelegd dat het Verdrag niet geldt voor
Spitsbergen, Jan Mayen en de zogenoemde Noorse dependencies. De Verenigde
Staten (hierna: VS) hebben wel een aantal voorbehouden gemaakt. De VS zullen
geen bijstand verlenen met betrekking tot belastingen van andere landen genoemd
in artikel 2, sub b (i) en (iv). Dit zijn alle belastingen die worden geheven
ten behoeve van staatkundige onderdelen of plaatselijke publiekrechtelijke
lichamen van een land dat partij is bij het Verdrag. Voorts verlenen de VS
geen bijstand bij invordering voor alle belastingen (of daarmee verband houdende
administratieve boetes). Verder verlenen de VS geen bijstand bij het uitreiken
van documenten voor alle belastingen. Dit laatste voorbehoud is niet van toepassing
ter zake van het uitreiken van documenten per post als bedoeld in artikel
17, derde lid, van het Verdrag. Ten slotte hebben de VS een verklaring afgelegd
dat zij de betrokken belastingplichtige in kennis (kunnen) stellen van de
voorgenomen gegevensuitwisseling. B. Het Verdrag Artikel 4Op verzoek van de leden van de PvdA-fractie ga ik nader in op de inlichtingenuitwisseling
ten behoeve van het opleggen van bestuurlijke boeten en de strafrechtelijke
vervolging. Op basis van artikel 4, eerste lid, onderdeel b, van het Verdrag
kunnen gegevens worden uitgewisseld die van belang kunnen zijn voor administratiefrechtelijke
vervolging («the prosecution before an administrative authority»)
of voor het initiëren van strafrechtelijke vervolging («the initiation
of prosecution before a judicial body»). Volgens paragraaf 56 van het
rapport bij dit Verdrag, kunnen de staten geen beroep meer doen op administratieve
bijstand op basis van het Verdrag als een strafrechtelijke procedure («criminal
proceedings ... before a judicial body») eenmaal in gang is gezet.In een arrest van de Hoge Raad 19 juni 1985, BNB 1986/29, is al beslist
dat het opleggen van een bestuurlijke boete moet worden aangemerkt als een
«criminal charge» in de zin van artikel 6, eerste lid, EVRM. De
term «criminal charge», de leden van de PvdA-fractie vragen daarnaar,
is niet bepalend voor de uitleg van het begrip strafrechtelijke procedure
(«criminal proceedings ... before a judicial body») bedoeld in
het rapport bij het Verdrag.De bepaling met betrekking tot inlichtingenuitwisseling in bilaterale
belastingverdragen is doorgaans gebaseerd op het OESO-model belastingverdrag
inzake inkomen en vermogen. Bij toepassing van een dergelijke
bepaling wisselen de bevoegde autoriteiten van de staten die inlichtingen
uit die nodig zijn voor de uitvoering van de bepalingen van het desbetreffende
belastingverdrag of van de nationale wetgeving van de staten waarop het belastingverdrag
van toepassing is, voor zover de heffing van die belastingen in overeenstemming
is met het belastingverdrag (artikel 26, eerste lid, OESO-model belastingverdrag
inzake inkomen en vermogen van 1992). Te verstrekken inlichtingen kunnen ook
betrekking hebben op bestuurlijk beboetbare feiten en strafrechtelijk vervolgbare
fiscale delicten, voor zover die in rechtstreeks verband staan met de betreffende
belastingen. Een staat kan de verkregen inlichtingen echter niet gebruiken
voor andere doeleinden, zoals de bestraffing van niet-fiscale delicten (paragraaf
12 van het commentaar op artikel 26 van het OESO-model belastingverdrag inzake
inkomen en vermogen van 1992). Voor richtlijn nr. 77/799/EG van de Raad van
de Europese Gemeenschappen van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse
bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de
directe en de indirecte belastingen (hierna: de EG-bijstandsrichtlijn) geldt
in essentie hetzelfde.Opgemerkt zij dat staten naar bestendig gebruik geen beroep doen op administratieve
bijstand als een strafrechtelijke procedure eenmaal in gang is gezet. Indien
een strafrechtelijke procedure eenmaal in gang is gezet zijn van belang de
rechtshulpverdragen, zoals bij voorbeeld het Europees verdrag aangaande de
wederzijdse rechtshulp in strafzaken (Trb. 1965, 10) en het Beneluxverdrag
aangaande de uitlevering en de rechtshulp in strafzaken (Trb. 1962, 97).Zoals uit bovenstaande blijkt, gaat het bij de uitwisseling van inlichtingen
tussen staten om de toepassing van regelingen met een verschillend karakter,
te weten regelingen ter zake van administratieve bijstand in verband met belastingheffing
en regelingen ter zake van rechtshulp in verband met strafrechtelijke vervolging.Naar aanleiding van de vragen van de leden van de VVD-fractie op het punt
van de spontane uitwisseling van gegevens, merk ik het volgende op. Zowel
de EG-bijstandsrichtlijn, als de bilaterale verdragen ter voorkoming van dubbele
belasting kennen de mogelijkheid van spontane inlichtingenuitwisseling. Indien
er een vermoeden bestaat dat informatie van belang kan zijn voor een andere
staat, dient de belastingdienst een voorstel tot spontane renseignering in
bij de bevoegde autoriteit. Deze toetst of aan de voorwaarden van de desbetreffende
regelingen is voldaan.Het aantal spontaan aan het buitenland verstrekte inlichtingen in 1994
bedroeg 7 473. Het aantal spontaan ontvangen inlichtingen uit het buitenland
bedroeg in dat jaar 11 583 (exclusief drie ontvangen tapes met een groot
aantal inlichtingen; zie ook het Beheersverslag Belastingdienst 1994). In
1993 en 1992 bedroegen deze cijfers respectievelijk:  19931992spontane inlichtingen aan het buitenland15 250348spontane inlichtingen uit het buitenland24 79022 140Het beleid ten aanzien van het spontaan uitwisselen van inlichtingen is
er op gericht om het ontgaan van belasting te voorkomen en belastingfraude
te bestrijden. Er worden echter niet alleen gegevens verstrekt in het geval
fraude wordt vermoed, maar ook indien de gegevens kunnen dienen ter controle
van door belastingplichtigen in het andere land ingediende aangiften. Het
belang is daarbij gelegen in het feit dat aan een andere staat gegevens worden
verstrekt waarvan de desbetreffende buitenlandse belastingadministratie
wellicht niet op de hoogte is, maar die wel degelijk van belang kunnen zijn
voor de heffing aldaar. Uit van andere landen ontvangen terugmeldingen kan
worden afgeleid, dat de verstrekte gegevens dikwijls aanleiding geven tot
aanpassing van de belastinggrondslag, doch het komt ook voor dat de verstrekte
gegevens al bekend waren. Daar waar mogelijk is het Nederlandse beleid erop
gericht om informatie groepsgewijs en meer massaal uit te wisselen, welk beleid
vorm krijgt door in bilateraal overleg te komen tot afspraken over de aldus
uit te wisselen inlichtingen. Ingevolge artikel 6, tweede lid van de WIB zullen
de aanwijzigingen van deze automatisch uit te wisselen inlichtingen en de
voorwaarden waaronder de verstrekking zal plaatsvinden in de Staatscourant
worden bekend gemaakt. Overleg op dit terrein vindt thans plaats met Frankrijk
en België. Artikel 11In het kader van de invorderingsbijstand vragen de leden van de fractie
van de PvdA waarom in beginsel een onderscheid wordt gemaakt tussen personen
die wel of geen inwoner van de verzoekende staat zijn en wat daarvan de mogelijke
consequenties zijn.Bijstand bij invordering kan ter zake van inwoners worden verzocht wanneer
de verzoekende staat krachtens zijn eigen wetgeving de schuld zelf zou kunnen
invorderen (maar daartoe geen kans ziet) en de schuld zelf niet wordt bestreden.
Voor niet-inwoners van de verzoekende staat, geldt, tenzij tussen de betrokken
landen anders is overeengekomen, een additionele voorwaarde voor een verzoek
om bijstand bij invordering. Niet alleen moet de vordering niet worden bestreden,
maar de nationale mogelijkheden van het bestrijden van de belastingschuld
moeten zijn uitgeput. Achtergrond hiervan is dat niet-inwoners (buitenlandse
belastingplichtige) van de verzoekende staat naar verwachting minder goed
geïnformeerd zijn over de desbetreffende nationale bepalingen om die
schuld te bestrijden en het hen meer tijd zal kosten dan inwoners om daarvan
kennis te krijgen. De aanvullende voorwaarde fungeert dus als «veiligheidsklep»
voor niet-inwoners. Naar mijn mening kan die aanvullende eis niet worden gezien
als een achterstelling van inwoners bij niet-inwoners. Het verschil is overigens
enkel gelegen in het tijdstip waarop het verzoek om bijstand bij invordering
door de verzoekende staat kan worden gedaan. Er is geen aanleiding in de Nederlandse
nationale wetgeving voor de toepassing van het Verdrag een onderscheid te
maken tussen inwoners en niet-inwoners, zo kan ik deze leden op hun desbetreffende
vraag antwoorden. De Staatssecretaris van Financiën,W. A. F. G. Vermeend XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24452-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl