Wijziging artikelen 139f en 441b Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht); Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20022003-27732, nr. 57c

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

25-03-2003

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

27732 nr. 57c

18-03-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27732Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 23 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 732Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht
(uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht)nr. 57cNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 18 maart 2003Graag ga ik in deze nadere memorie van antwoord in op de vragen die door
de leden van de fracties van het CDA, de VVD en de PvdA zijn gesteld in het
nadere voorlopig verslag.De leden van de CDA-fractie vroegen om een reactie op de door VNO-NCW
aan de Vaste Commissie voor Justitie van de Eerste Kamer gezonden brief van
29 oktober 2002. In deze brief wordt aandacht gevraagd voor de uitvoerbaarheid
van de voorgestelde wetgeving binnen een onderneming. Daarbij komt een viertal
punten aan de orde, waarop ik hieronder in zal gaan.In de eerste plaats meent VNO-NCW dat het kenbaar maken van cameratoezicht
een verzwaring van de administratieve lasten met zich mee zal brengen. Deze
administratieve lasten zouden voortkomen uit het feit dat alle bedrijven die
mogelijk ooit eens heimelijk cameratoezicht moeten toepassen het personeel
hiervan vooraf in kennis moeten stellen.Ik deel dit oordeel niet. Werkgevers stellen hun werknemers op gezette
tijden van verschillende regelingen en maatregelen op de hoogte. Het informeren
van de werknemers over de mogelijke inzet van verborgen camera's op de werkvloer
of het uitreiken van een kennisgeving op de eerste werkdag kan daarom naar
mijn mening niet als een substantiële lastenverzwaring worden aangemerkt.
Daarbij komt dat een werkgever de werknemers alleen behoeft te informeren
indien hij daadwerkelijk overgaat of wil overgaan tot de inzet van verborgen
camera's. Indien hiervan geen sprake is kan de informatie uiteraard achterwege
blijven.Voorts wordt door VNO-NCW aandacht gevraagd voor derden die de werkplek
kunnen betreden, zoals schoonmaakpersoneel of externe adviseurs. Ook de leden
van de fractie van het CDA vragen hier specifiek aandacht voor. Ten aanzien
hiervan kan worden opgemerkt dat ook voor deze personen geldt dat zij alleen
in kennis behoeven te worden gesteld van de mogelijkheid van cameratoezicht
indien zij zich ook begeven in een ruimte waar daadwerkelijk beelden van die
personen (kunnen) worden vervaardigd. Indien deze personen zich niet begeven
in ruimten waar de verborgen camera is geïnstalleerd is een kennisgeving
niet nodig. Is dat echter wel het geval dan zal de ondernemer ook deze personen
moeten informeren over de (eventuele) inzet van camera's. Dit kan bijvoorbeeld wanneer afspraken over de te verrichten werkzaamheden worden gemaakt.
Het is de verantwoordelijkheid van de ondernemer die gebruik wenst te maken
van verborgen camera's dat personen die daarmee mogelijk in beeld worden gebracht
hiervan in kennis zijn gesteld.In de tweede plaats meent VNO-NCW dat het kenbaarheidsvereiste eenzijdig
wordt benadrukt en dat daardoor voorbij zou worden gegaan aan het feit dat
heimelijk cameratoezicht op zich niet wederrechtelijk hoeft te zijn. VNO-NCW
stelt zich op het standpunt dat het niet vooraf kenbaar zijn van incidenteel
(tijdelijk) cameratoezicht teneinde gevallen van fraude of diefstal te kunnen
opsporen niet wederrechtelijk is.Ook dit oordeel wordt door mij niet onderschreven. In de diverse kamerstukken
(bijvoorbeeld in de memorie van toelichting en de nota naar aanleiding van
het verslag, Kamerstukken II 2000/01, 27 732, nrs. 3 en 5) wordt uitgebreid
aandacht besteed aan de verschillende bestanddelen die deel uitmaken van de
delictsomschrijvingen van artikel 441b en 139f Wetboek van Strafrecht (Sr).
Daarin wordt eveneens aangegeven wat de redenen zijn voor het opnemen van
het bestanddeel wederrechtelijk in beide voorgestelde strafbepalingen. Kort
gezegd is bij het opnemen van het bestanddeel wederrechtelijk gedacht aan
het gebruik van verborgen camera's door de overheid (opsporingsambtenaren
en inlichtingen- en veiligheidsdiensten) en onder omstandigheden door journalisten
ter uitvoering van het recht op vrije nieuwsgaring. Het standpunt van VNO-NCW
dat hieronder ook valt het gebruik van verborgen camera's door de werkgever
zonder dat de werknemer vooraf is geïnformeerd over het mogelijke gebruik
van camera's deel ik derhalve niet.In de derde plaats meent VNO-NCW dat vanuit het oogpunt van rechtszekerheid
meer duidelijkheid zou moeten worden verschaft over het feit dat heimelijk
cameratoezicht niet per definitie strafbaar hoeft te zijn. VNO-NCW stelt in
dit verband voor een toetsingskader op te stellen.Naar mijn oordeel bestaat voldoende duidelijkheid ten aanzien van het
gebruik van verborgen camera's. Indien op een niet voor het publiek toegankelijke
plaats gebruik wordt gemaakt van cameratoezicht, zonder dat de aanwezigheid
van de camera's ter plaatse op duidelijke wijze kenbaar is gemaakt, dient
de (mogelijke) aanwezigheid van dergelijke camera's op andere wijze kenbaar
te zijn gemaakt aan de personen die de desbetreffende plaats betreden en van
wie afbeeldingen (kunnen) worden vervaardigd. Is het (mogelijke) gebruik van
camera's niet kenbaar gemaakt dan is de persoon die de afbeeldingen vervaardigt
in beginsel strafbaar. Het opstellen van een afzonderlijk toetsingskader is
mijns inziens dan ook niet nodig.VNO-NCW verwijst in dit verband nog naar een brief van de toenmalige Registratiekamer
van 23 juli 1998 over cameratoezicht op de werkplek. De inhoud van deze brief
en bijbehorende checklist is gebaseerd op de destijds geldende Wet persoonsregistraties
(met ingang van 1 september 2001 vervangen door de Wet bescherming persoongegevens)
en de huidige strafbepalingen. De checklist sluit – logischerwijs –
dus niet aan bij het beoogde wettelijk kader dat tot stand zal komen indien
het onderhavige wetsvoorstel tot wet wordt verheven en in werking treedt.
Het College bescherming persoonsgegevens heeft inmiddels ook twee nieuwe informatiebladen
inzake cameratoezicht uitgegeven. Dit zijn «Cameratoezicht: richtlijnen
en vuistregels voor verantwoordelijken in bedrijven en organisaties»
en «Cameratoezicht: rechten van betrokkenen» (beide te vinden
op www.cbpweb.nl). Ook de leden van de fractie van het CDA verwijzen naar
deze informatiebladen. Zij merken daarbij op dat het College bescherming persoonsgegevens
in het eerstgenoemde informatieblad zou hebben gesteld dat «het wetsvoorstel
geen verandering zal brengen in de huidige situatie». Ik kan deze passage
echter niet terugvinden in het bedoelde informatieblad. Voorts wordt door
deze leden aangehaald dat het College bescherming persoonsgegevens
zou hebben gesteld dat «heimelijk cameratoezicht incidenteel moet kunnen
(niet structureel)» zonder strafbaarstelling. Ik acht dit echter niet
een geheel juiste weergave van hetgeen in het informatieblad is gesteld. Dit
komt er kort gezegd op neer dat het gebruik van verborgen camera's in de regel
niet is toegestaan. Vervolgens wordt opgemerkt dat onder bijzondere omstandigheden
de tijdelijke inzet van verborgen camera's kan zijn toegestaan en dat instemming
van de ondernemingsraad is vereist. Zo er geen ondernemingsraad is kan bijvoorbeeld
in een arbeidscontract worden opgenomen dat in bijzondere omstandigheden van
tijdelijk (heimelijk) videocameratoezicht gebruik kan worden gemaakt. De door
het College bescherming persoonsgegevens voorgestane lijn komt dus overeen
met de door mij voorgestelde regelgeving.Tenslotte wijst VNO-NCW op een voorstel voor aanpassing van het voorgestelde
artikel 139f Sr. Het voorstel strekt kort gezegd tot het schrappen van het
bestanddeel wederrechtelijk in de voorgestelde delictsomschrijving van artikel
139f Sr en het daarin terugbrengen van de woorden «waardoor diens rechtmatig
belang kan worden geschaad» (welke thans deel uit maken van de delictsomschrijving
van artikel 139f Sr).In de nota naar aanleiding van het nader verslag ben ik op dit voorstel
reeds uitgebreid ingegaan (Kamerstukken II 2001/02, 27 732, nr. 7, blz.
7). Kort gezegd acht ik een dergelijke aanpassing onwenselijk. Het door de
regering ingediende voorstel om de woorden «waardoor diens rechtmatig
belang kan worden geschaad» te vervangen door «wederrechtelijk»
beoogt de strafbaarstelling van artikel 139f Sr op logische en consistente
wijze te laten aansluiten bij de voorgestelde strafbaarstelling van artikel
441b Sr. De door VNO-NCW voorgestelde aanpassing van het wetsvoorstel zou
leiden tot een situatie waarin het Wetboek van Strafrecht minder bescherming
biedt voor burgers tegen het heimelijk vervaardigen van een afbeelding in
een woning of op een andere niet voor het publiek toegankelijke plaats dan
op voor het publiek toegankelijke plaatsen. Dat acht ik een onlogische en
onwenselijke situatie.De leden van de fractie van de VVD behouden gemengde gevoelens ten aanzien
van het wetsvoorstel. Deze leden gaan nogmaals in op het gebruik van onrechtmatig
gemaakte camerabeelden als bewijs in strafzaken. Hierover is in de memorie
van antwoord door mij aangegeven dat dergelijk materiaal en de op grond daarvan
verkregen andere bewijsmiddelen niet van het bewijs in strafzaken uitgesloten
behoeven te worden indien de overheid niet de hand heeft gehad in het onrechtmatige
handelen van degene die de beelden heeft vervaardigd. Deze leden menen dat,
gezien het feit dat met het oog op de uitbreiding van de strafbaarstelling
van heimelijk cameratoezicht het bestanddeel wederrechtelijk expliciet in
de delictsomschrijving wordt opgenomen, het voor de hand zou liggen dat de
rechter vaker dan voorheen wederrechtelijk verkregen beeldmateriaal als bewijsmiddel
zal afwijzen. De aangehaalde jurisprudentie zou met de invoering van dit wetsvoorstel
aan betekenis verliezen.Ik kan deze gedachtegang niet volgen. Nogmaals wil ik benadrukken dat
op basis van de jurisprudentie kan worden gesteld dat beelden die door particulieren
op onrechtmatige wijze zijn verkregen, bijvoorbeeld omdat in strijd met artikel
441b of 139f Sr is gehandeld, in beginsel in een strafzaak als bewijs
kunnen worden toegelaten. Het is dus een misvatting te veronderstellen dat
ieder beeld verkregen in strijd met artikel 441b of 139f Sr moet worden
uitgesloten van het bewijs in een strafzaak. Dat het onderhavige wetsvoorstel
beoogt de reikwijdte van de genoemde strafbepalingen uit te breiden doet hier
niet aan af. De voorgestelde uitbreiding van de strafbepalingen zal hoogstens
met zich kunnen brengen dat vaker dan thans het geval is beelden
in strijd met genoemde strafbepalingen worden vervaardigd. Echter voor deze
beelden geldt in beginsel steeds bovengenoemde lijn in de jurisprudentie:
zolang de overheid niet heeft aangezet tot het onrechtmatig handelen van derden,
kunnen de beelden in beginsel worden toegelaten tot het bewijs in een strafzaak.
Ook het opnemen van het bestanddeel wederrechtelijk brengt in het bovenstaande
geen verandering.De leden van de VVD-fractie vroegen voorts duidelijkheid ten aanzien van
de opmerkingen van de premier in het RTL4 lijsttrekkersdebat waaruit zij opmaakten
dat de premier beeldmateriaal onbeperkt als bewijsmiddel in strafzaken aangemerkt
wil zien. Deze leden menen dat het wetsvoorstel op gespannen voet met deze
zienswijze zou staan.Zoals uit het bovenstaande blijkt staan de uitlatingen van de premier
niet op gespannen voet met het wetsvoorstel. Het eventueel strafbaar handelen
op grond van de artikelen 441b en 139f Sr brengt niet noodzakelijkerwijs met
zich mee dat de daaruit voortkomende beelden niet als bewijs in een strafzaak
zouden mogen worden gebruikt. Het is dus niet zo dat de voorgestelde uitbreiding
van de strafbaarstellingen van de artikelen 441b en 139f Sr tot gevolg heeft
dat de mogelijkheden om camerabeelden als bewijs te gebruiken in een strafzaak
worden ingeperkt ten opzichte van de huidige situatie. Zoals ik eerder heb
aangegeven zal van bewijsuitsluiting wel sprake kunnen zijn indien de overheid
de hand heeft gehad in het onrechtmatig handelen van derden. In dat geval
kan de overheid het onrechtmatig handelen worden aangerekend en zou bewijsuitsluiting
van het desbetreffende materiaal daarop kunnen volgen.Tenslotte moet niet uit het oog worden verloren dat voorzover mij bekend
in veruit de meerderheid van de gevallen cameratoezicht thans op kenbare wijze
en derhalve op rechtmatige wijze plaatsvindt. Het bovenstaande betoog over
onrechtmatig verkregen beelden zal dus betrekking hebben op uitzonderlijke
gevallen.De leden van de PvdA-fractie merken nog op in de memorie van antwoord
geen antwoord te hebben aangetroffen op de vraag hoe de controle plaatsvindt
op juist en adequaat gebruik van verzameld beeldmateriaal in het geval dat
digitale foto's direct naar het dichtst bijzijnde politiebureau worden geseind.
Ook vroegen zij wie de potentieel strafbare persoon bij cameratoezicht in
winkels identificeert: is dat de ondernemer, de verzekeraar of het onderhoudsbedrijf
van de apparatuur?Uit het voorlopig verslag maak ik op dat bovenstaande vragen door de leden
van de PvdA-fractie waarschijnlijk zijn gesteld in verband met het bericht
«Winkeliers zetten dieven op foto. Opsporing sneller door signalement»
in de Telegraaf van 23 oktober 2002. Zoals ik in de memorie van antwoord heb
aangegeven was het in het krantenbericht aangehaalde voorstel mij slechts
uit de media bekend. Van een uitgewerkt plan ben ik niet op de hoogte. Wel
kan ik in dit verband opmerken dat op 20 januari 2003 in Amsterdam een overeenkomst
is gesloten tussen de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
de staatssecretaris van Economische Zaken en het PlatformDetailhandel.nl,
waarin de Nationale Winkelraad van MKB Nederland en de Raad Nederlandse Detailhandel
samenwerken, met het oog op een gezamenlijke aanpak van de winkelcriminaliteit.
In dat verband is de afspraak gemaakt dat de betrokken bewindspersonen binnen
een jaar zullen onderzoeken wat de mogelijkheden zijn voor onderlinge uitwisseling
van digitale foto's en beelden gemaakt binnen een winkel, met andere winkels
in een winkelcentrum en de politie.In antwoord op de door de leden van de PvdA-fractie gestelde vragen het
volgende. Uit het eerdergenoemde krantenbericht kan worden afgeleid dat het
zou gaan om het maken van digitale foto's van winkeldieven en overvallers
die op heterdaad zijn betrapt. Door het verzenden van de foto's aan het dichtstbijzijnde
politiebureau krijgen de opsporingsambtenaren snel de beschikking over het
signalement van een winkeldief of -overvaller en behoeven de winkeliers niet
naar het politiebureau voor het doorgeven van het signalement en het bekijken
van fotoboeken met mogelijke daders. Hieruit blijkt dat in de bedoelde situatie
geen sprake is van een potentieel strafbare persoon.
Het gaat immers om op heterdaad betrapte daders van een strafbaar feit (dieven
of overvallers). Indien foto's van een dergelijke persoon naar het politiebureau
zouden worden verzonden, vindt de controle op het juist en adequaat gebruik
van het beeldmateriaal in eerste instantie bij de politie plaats. Indien daartoe
aanleiding bestaat kunnen de beelden worden opgeslagen in een politieregister.
De beheerder van het politieregister draagt zorg voor juiste werking van het
register en de beveiliging van het register tegen bijvoorbeeld onbevoegde
kennisneming of verstrekking van daarin opgenomen gegevens, in dit geval beelden.
Indien de beelden worden gebruikt voor de opsporing en vervolging van een
verdachte, dan vindt het gebruik van de beelden plaats onder verantwoordelijkheid
van het openbaar ministerie.De identificatie van de afgebeelde persoon (dat wil zeggen het vaststellen
van de identiteit van de afgebeelde persoon) zal, zo kan uit het krantenbericht
worden afgeleid, plaatsvinden door de politie die de foto's ontvangt. Mogelijk
is de dader reeds bij de politie bekend.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20022003-27732-57c.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl