Vaststelling begroting van het Ministerie van VROM (XI) voor het jaar 2007; Lijst van vragen en antwoorden over het gemeentelijk beleid tegen onrechtmatige bewoning van recreatiewoningen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30800-XI, nr. 119

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-07-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30800-XI nr. 119

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaam123456789101112131415
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30800-XIToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 800 XIVaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (XI) voor het jaar 2007nr. 119LIJST VAN VRAGEN EN ANTWOORDENVastgesteld 13 juli 2007De vaste commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer1 heeft een aantal vragen voorgelegd aan de minister van
Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer over de brief van 21 februari
2007 inzake het gemeentelijk beleid tegen onrechtmatige bewoning van recreatiewoningen
(Kamerstuk 30 800 XI, 85).De minister heeft deze vragen beantwoord bij brief van 13 juli 2007.
Vragen en antwoorden zijn hierna afgedrukt.De voorzitter van de commissie,KoopmansDe griffier van de commissie,Van der Leeden1In welke gemeenten acht de regering de problematiek
van de onrechtmatige permanente bewoning het meest «pregnant»,
zoals wordt aangegeven in de brief van 21 februari 2007 (Kamerstuk 30 800
XI, nr. 85)? Hoe gaat de regering deze gemeenten stimuleren om alsnog tot
een effectieve aanpak van de problematiek te komen?In de eerste plaats zal de aandacht uitgaan naar de resterende achttien
achterblijvers en in het bijzonder de drie gemeenten die nog geen beleidskeuze
hebben gemaakt. Belangrijk is dat alle bewoners van recreatiewoningen duidelijkheid
krijgen of permanente bewoning (al dan niet tijdelijk) wordt toegestaan. De
aanpak van de VROM-Inspectie hangt af van de redenen die gemeenten aangeven
voor de ontstane achterstand. Dit kan variëren van het uitoefenen van
bestuurlijke druk tot het bieden van ondersteuning.Verder zal de VROM-Inspectie zich richten op die gemeenten waar het aantal
onrechtmatig bewoonde recreatiewoningen het grootst is (100 of meer permanent
bewoonde recreatiewoningen). Bij die gemeenten inventariseert de VROM-Inspectie
de voortgang in de uitvoering. De inventarisatie moet inzicht bieden in de
kwantitatieve voortgang, maar ook in de knelpunten en de successen in de gemeentelijke
uitvoeringspraktijk. In overleg met het IPO, de VNG en de Recron zal de VROM-Inspectie
bezien of en welke interventies, in aanvulling op de begin juli 2007 uit te
brengen Handreiking Onrechtmatige Bewoning van Recreatiewoningen, nog nodig
zijn.2Is de regering bereid de Kamer halfjaarlijks schriftelijk
te rapporteren over de voortgang van de uitvoering van het Rijksbeleid met
betrekking tot de permanente bewoning van recreatiewoningen?De door u voorgestelde frequentie leidt tot een forse toezichtslast bij
gemeenten en een fors capaciteitsbeslag bij de VROM-Inspectie. Verder is de
verwachting dat met de uitvoering door gemeenten de nodige tijd gemoeid zal
zijn, zodat substantiële resultaten pas over enige tijd zichtbaar zullen
worden. Via de reguliere rapportage van de VROM-Inspectie zal ik u daarom
eens per twee jaar informeren. Die informatie zal dan met name zijn gericht
op de bij vraag 1 genoemde aandachtsgroepen.3Kan de regering bevestigen, dat sommige provincies
de mogelijkheden voor gemeenten om «in de volle breedte», zoals
wordt gesteld in de brief van 21 februari 2007 (Kamerstuk 30 800
XI, nr. 85), gebruik te maken van het instrumentarium en zo maatwerk te leveren,
in de praktijk beperken, en dat gebruikmaking van het instrumentarium in de
volle breedte, en daarmee de uitvoering van het Rijksbeleid dus beter kan?
Is de regering bereid om naast de gemeenten, ook provincies nadrukkelijk aan
te zetten tot het maximaal benutten van de (onder andere in het wijzigingsbesluit
BRO nr. 107) geboden beleidsruimte? Zo ja, hoe wil de regering dit gaan doen?
Is de regering bereid dit punt mee te nemen in de periodieke rapportages over
de voortgang van de uitvoering van het Rijksbeleid met betrekking tot de problematiek
van de permanente bewoning van recreatiewoningen?De Belangenvereniging Vrij Wonen heeft het signaal afgegeven dat provincies
beperkingen opleggen aan gemeenten die in «de volle breedte» gebruik
willen maken van het instrumentarium om de problematiek van permanente bewoning
op te lossen. Er zijn tot nu toe geen directe aanwijzingen om aan te nemen
dat dit signaal juist is. Desalniettemin zal de VROM-Inspectie in overleg
met het IPO het signaal verder onderzoeken. Overigens wijs ik
er op dat, zoals reeds aangegeven in de beleidsbrief van mijn ambtsvoorganger
van 11 november 2003 (Kamerstukken II, 2003/2004, 29 200 XI, nr.
22), naast gemeenten ook provincies ten aanzien van de toen geboden verruiming
van het ruimtelijke beleid voor woningbouw in het landelijke gebied een eigen afweging kunnen maken, mede op grond van lokaal
en provinciaal beleid voor kwetsbare gebieden. Ten aanzien van die eigen provinciale
afweging dien ik terughoudendheid te betrachten.Uiteraard ben ik bereid in overleg te treden met provincies als het realiseren
van de bovenbedoelde – ook inmiddels via de Nota Ruimte – geboden
verruiming van het ruimtelijke beleid onder druk komt te staan tengevolge
van een te «afhoudende» provinciale afweging. Via de reguliere
rapportage van de VROM-Inspectie zal ik u hier te zijner tijd over informeren.4Brachten recreatiewoningen, die de afgelopen jaren
werden verkocht in gemeenten die géén helder en consequent handhavingsbeleid
voerden, in het algemeen een hogere prijs op dan vergelijkbare recreatiewoningen
in gemeenten die dat wèl deden? Kan de regering het antwoord op deze
vraag kwantitatief onderbouwen?Hierover is op dit moment geen informatie beschikbaar. Overigens ben ik
van oordeel dat een vergelijking van prijzen in verschillende gemeenten geen
uitsluitsel geeft op deze vraag. Verschil in ligging, kwaliteit en de verhouding
tussen vraag en aanbod zijn mede van invloed op de prijs(ontwikkeling).5Wat verdient, volgens de regering, hogere prioriteit:
een beleid dat tegemoetkomt aan de wens van steeds meer burgers om te wonen
in een groene omgeving door regulier wonen «in het groen» mogelijk
te maken, of het voorzien in voldoende aanbod van tweede woningen in het groen?Beide zijn van belang. De regering wil zowel voldoende aanbod van reguliere
woningen in een aantrekkelijke woonomgeving als van recreatiewoningen. De
bouwtechnische eisen als ook de bestemmingsplanvoorschriften voor recreatiewoningen
zijn echter anders (lichter) dan die voor reguliere woningen. Daarom is het
belangrijk dat er in recreatiewoningen (die bovendien vaak niet geschikt zijn
voor permanente bewoning) ook daadwerkelijk niet permanent wordt gewoond.Doel van het recreatiewoningenbeleid is dan ook niet primair gericht op
de door u genoemde doelen maar op de aanpak van de problematiek van de onrechtmatige
(permanente) bewoning van recreatiewoningen. Hiertoe is in de bij vraag 3
genoemde beleidsbrief een kader geboden aan gemeenten, waarbij zij de keuze
hebben tussen handhaven, legaliseren, tijdelijk toestaan door middel van een
persoonsgebonden beschikking (pgb), of een combinatie hiervan. Het is aan
gemeenten om te bepalen of zij de voorkeur geven aan het (permanent dan wel
tijdelijk en persoonsgebonden) toestaan van «wonen in het groen»,
of dit niet te doen en hiermee de recreatiedoelstelling in haar oorspronkelijke
bedoeling aan te houden. Overigens zijn ook de nodige recreatiewoningen geen
tweede woningen in het groen, maar puur een tijdelijk recreatieverblijf voor
steeds wisselende recreanten.6Wat is de verwachting van de regering wanneer de genoemde
17% weggewerkt is?Dat is nu moeilijk aan te geven. De VROM-Inspectie volgt momenteel de
voortgang van de uitvoering door gemeenten. Daarmee kan ten opzichte van de
u begin dit jaar toegestuurde rapportage inzichtelijk worden in welk tempo
de problematiek geleidelijk wordt beëindigd. Zoals bij vraag 2 is aangegeven,
zal met de uitvoering door gemeenten de nodige tijd zijn gemoeid, door bijvoorbeeld
bestemmingsplan- en handhavingsprocedures. Daarnaast kunnen zich ook nieuwe
gevallen van onrechtmatige bewoning gaan voordoen, zodat de problematiek altijd
in enige omvang blijft bestaan.7Is het niet zo, dat artikel I lid 5, ondanks dat de
regering stelt dat het besluit strekt tot uitvoering van de motie Veenendaal,
de huidige onduidelijke situatie feitelijk continueert en dat zowel gemeenten
als betrokken bewoners elkaar in een wurggreep zullen blijven houden, met
als gevolg voortdurende procedures die enorm veel tijd, geld, bestuurlijke
inspanning en frustratie zullen opleveren, zonder dat er zicht op helderheid
ontstaat?Voorafgaand aan beantwoording van uw vraag deel ik ter verheldering het
volgende mee. Evenals in het antwoord aan u van 30 oktober 2006 van mijn
ambtsvoorganger (Kamerstukken II, 2006/2007, 30 800 XI, nr. 10) merk
ik op dat het in de motie Veenendaal gebezigde begrip «aantoonbaar helder
en consequent handhavingsbeleid» in de juridische praktijk rond het
al dan niet verlenen van een vrijstelling van het bestemmingsplan niet eenduidig
genoeg is. In het wijzigingsbesluit van het Besluit op de Ruimtelijke Ordening
1985 (BRO 1985) hanteer ik dus – overigens volledig in lijn met de bedoeling
van de motie – de passage «gevoerd handhavingsbeleid». In
de Nota van Toelichting bij het wijzigingsbesluit heb ik aangegeven wat ik
daar onder versta, zie ook het antwoord bij vraag 13.Ter beantwoording van uw vraag meld ik het volgende:Het door u bedoelde vijfde lid van artikel 20 van het Besluit op de Ruimtelijke
Ordening 1985 (Stbl. 2007, nr. 107) komt tegemoet aan de bedoeling van de
motie Veenendaal (Kamerstukken II, 2004/2005, 29 800 XI, nr. 120) dat
gemeenten een actief handhavingsbeleid moeten hebben gevoerd om een verzoek
om een persoonsgebonden vrijstelling te kunnen afwijzen. In een situatie waarin
op de peildatum van 31 oktober 2003 een daadwerkelijk «gevoerd
handhavingsbeleid» ontbreekt kúnnen gemeenten formeel nog wel
een aanvraag om een vrijstelling weigeren, maar lopen zij dan het risico dat
een dergelijk besluit door de rechter wordt vernietigd omdat zij niet of niet
voldoende konden wijzen op gevoerd handhavingsbeleid.Het is inherent aan ons rechtssysteem dat ook bij de discussie of bijvoorbeeld
er in een specifieke situatie nu wel of niet voldoende sprake was van een «gevoerd
handhavingsbeleid» de rechter de definitieve duidelijkheid verschaft.8Wat is de aanvangsdatum van het aantoonbaar helder
en consequent handhaven? Wordt het moment, dat de recreatiewoning als nieuwbouwwoning
werd verkocht, als begin gekozen?Er is in de wijziging van het BRO 1985 niet gekozen voor een specifieke
aanvangsdatum van gevoerd handhavingsbeleid, aangezien dat beleid een zaak
van de gemeente is en een bestemmingsplan ten aanzien van recreatiewoningen
al aangeeft dat permanente bewoning niet is toegestaan. Gemeenten mogen er
van uitgaan dat bewoners hiervan kennis hebben en hiermee niet strijdig handelen.
Als na verloop van tijd blijkt dat toch op meer structurele schaal het bestemmingsplan
niet wordt nageleefd, ontstaat voor gemeenten de noodzaak om een handhavingsbeleid
vast te stellen. Dit moment kan per gemeente verschillen. Als gemeenten daadwerkelijk dit handhavingsbeleid op de peildatum van 31oktober 2003
voerden, beschouw ik dit als gevoerd handhavingsbeleid, conform het BRO 1985.9Zal het beoogde van het besluit, namelijk een wettelijke
basis bieden voor zittende bewoners om via de rechter hun gelijk te halen,
vanwege de eis in artikel I lid 1.3, waarin staat dat «de aanvrager
voor, maar in elk geval op 31 oktober 2003 de recreatiewoning als woning
in gebruik had en deze sedertdien onafgebroken bewoont», wel zo kunnen
uitwerken? Moet deze bepaling niet per definitie tot de conclusie leiden,
dat een eventuele rechtsgang op voorhand vruchteloos is, omdat in vrijwel
alle gevallen de betreffende bewoners zich hebben (moeten) uitschrijven van
het recreatieadres en op andere manieren noodgedwongen aan de gemeente hebben
aangegeven, dat zij formeel niet (meer) op het recreatieadres wonen?Evenals in het antwoord aan u van 30 oktober 2006 van mijn ambtsvoorganger
(Kamerstukken II, 2006/2007, 30 800 XI, nr. 10) benadruk ik dat het hier
van meet af aan ging om onrechtmatige bewoning waarbij het – zonder
expliciete gedoogbeschikking – altijd de bedoeling is om die met het
bestemmingsplan strijdige toestand op enig moment te laten aflopen. In die
optiek ben ik dan ook van mening dat de omstandigheid dat – zoals u
stelt – bewoners zich «noodgedwongen» hebben uitgeschreven
van het recreatieadres, geheel voor eigen risico heeft plaatsgevonden.10Worden betrokken bewoners vanwege artikel I lid 1.3
niet in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd, omdat zij in vrijwel alle
gevallen formeel niet aan de in dat artikel gestelde eis kunnen voldoen? Wordt
daarmee een betrokken gemeentebestuur, dat aantoonbaar nalatig heeft gehandeld
met betrekking tot de handhaving van het aan de orde zijnde beleid, (wellicht
onbedoeld) niet in een zodanige positie gemanoeuvreerd, dat deze door de rechter
vrijwel altijd in het gelijk zal worden gesteld? Is de regering van mening,
dat daarmee aan de uitvoering van de motie Veenendaal tegemoet wordt gekomen?In aanvulling op mijn antwoord op vraag 9 merk ik hier nog het volgende
op.Mocht er sprake zijn van bijzondere omstandigheden – zoals wellicht
in de door u geschetste situatie –, dan ga ik er van uit dat in een
dergelijk geval de desbetreffende gemeente weloverwogen zal handelen. Daarbij
kan ook gedacht worden aan toepassing van het reeds bestaande instrument in
de vorm van de persoonsgebonden gedoogbeschikking.11Werkt het ministerie van VROM op dit moment aan instrumentarium
om de meerwaarde na legalisering af te romen?Nee, dat wordt niet overwogen. Ten eerste zou dit het proces bij gemeenten
die kiezen voor legalisatie aanzienlijk bemoeilijken en daarmee vertragen.
Ten tweede heeft het Rijk ook geen bemoeienis met andere functiewijzigingen
die gemeenten doorvoeren en die effect hebben op de waarde van grond en opstallen.
Wel blijkt in de praktijk dat sommige gemeenten en provincies de aantoonbare
voor legalisatie te maken kosten (kosten in verband met bij woonfuncties vereiste
(publieke) voorzieningen etc.) in rekening brengen bij de te legaliseren recreatiewoningen.12Wat is de visie van de regering op het eventueel ontstaan
van rechtsongelijkheid, aangezien een permanente bewoner in de ene gemeente
wel een vrijstelling kan krijgen en in de andere niet, afhankelijk
van het beginmoment van de (achteraf ingestelde) handhaving, zoals volgt uit
artikel 20 lid 5 waarin is bepaald, dat vrijstelling van het verbod om permanent
te wonen in een recreatiewoning moet worden geweigerd, indien de gemeente
vóór 1 november 2003 is begonnen met handhaven?Zoals ik reeds in mijn antwoord op vraag 3 meldde kunnen gemeenten ten
aanzien van de geboden verruiming van het ruimtelijke beleid voor woningbouw
in het landelijke gebied een eigen afweging maken. Het behoort dus tot de
gemeentelijke beleidsvrijheid om af te wegen in welke situaties van onrechtmatige
bewoning wel en in welke niet of nog niet wordt opgetreden. Wel behoort een
dergelijke belangenafweging te zijn opgenomen in een vastgesteld en kenbaar
gemaakt handhavingsbeleid. Verschillen in gemeentelijk optreden ten aanzien
van vergelijkbare situaties kunnen dus voorkomen en zijn nu eenmaal inherent
aan ons systeem van de gedecentraliseerde eenheidsstaat.Tevens moet beseft worden dat ook rechterlijke uitspraken uitgaan van
de specifieke omstandigheden van elk voorgelegd geval en dus in ogenschijnlijk
gelijke gevallen toch verschillend kunnen luiden.13Welke criteria hanteert de regering voor het bepalen
van het eerste moment waarop handhaving wordt uitgevoerd en vanaf wanneer
de bewoning van recreatiewoningen onrechtmatig is? Waarom beperkt de regering
zich als werkbaar criterium niet tot het moment waarop de Gemeenteraad het
besluit tot handhaving heeft genomen en publiekelijk kenbaar heeft gemaakt
via de daarvoor geëigende media?Van belang is dat gemeenten uiterlijk op 31 oktober 2003 beschikten
over een zogenaamd gevoerd handhavingsbeleid. Daarvan is in algemene zin sprake
indien een gemeente een beleid heeft vastgesteld en kenbaar gemaakt met een
visie op hoe zij haar beleid denkt te handhaven, in dat verband tevens gemotiveerd
een peildatum waarop zij gaat handhaven heeft vastgesteld en kenbaar gemaakt,
als mede dat beleid daadwerkelijk uitvoert. Ik acht het namelijk van belang
dat aan de handhaving daadwerkelijk uitvoering wordt gegeven. Zie hiervoor
ook het antwoord aan u van 30 oktober 2006 van mijn ambtsvoorganger (Kamerstukken
II, 2006/2007, 30 800 XI, nr. 10).14Zal het niet zo zijn, dat, met de nu voorgestelde regeling,
de onzekerheid zowel voor de betrokken bewoners als voor de betrokken gemeenten,
de juridische procedures, de enorme handhavingskosten en de gefrustreerde
gevoelens, zullen blijven voortduren en zal er ten opzichte van de oorspronkelijke
situatie in veel gemeenten feitelijk wel wat veranderen?In aanvulling op mijn antwoord op vraag 7 breng ik het volgende onder
uw aandacht. Het door u geschetste beeld deel ik niet met u. Immers, in tegenstelling
tot bij de persoonsgebonden gedoogbeschikking zal een bewoner op een aanvraag
om een persoonsgebonden vrijstelling een reactie van de gemeente moeten krijgen
die door de rechter kan worden getoetst. Bovendien geeft een eenmaal verkregen
persoonsgebonden vrijstelling meer rechtszekerheid dan een persoonsgebonden
gedoogbeschikking. Op een persoonsgebonden gedoogbeschikking kan namelijk
weer worden teruggekomen. Tenslotte zal, zoals in eerdere antwoorden reeds
is aangegeven, de gemeente haar besluit nu ook beter moeten afwegen en motiveren
om de kans te vergroten om bij de rechter in het gelijk te worden gesteld.15Waarom wordt, ter uitvoering van de motie Veenendaal,
niet een veel duidelijker keuze gemaakt in die zin, dat alle bewoners die
voor 31 oktober 2003 feitelijk permanent in een recreatiewoning woonden
en waar voor die datum aantoonbaar geen helder en consequent handhavingsbeleid
werd gevoerd, een tijdelijke en persoonsgebonden gedoogbeschikking kunnen
krijgen en dat derhalve alle bewoningssituaties die op of na 31 oktober
2003 zijn ontstaan en waar een duidelijk handhavingsbeleid is/wordt gevoerd
daarmee niet meer in aanmerking komen voor een dergelijk gedoogbeschikking?
Is het niet zo, dat een dergelijke aanpak in wezen voor iedereen positief
kan uitwerken, aangezien de gemeente echt helderheid krijgt en geen kosten
meer hoeft te maken met betrekking tot juridische procedures, handhaving voor
deze situaties en na beëindiging van de permanente bewoning de recreatieve
bestemming weer zal herleven, de betrokken bewoners helderheid krijgen en
zonder procedures ongestoord kunnen blijven wonen en tenslotte de rechterlijke
macht niet meer wordt belast met eindeloze juridische procedures die per saldo
voor iedereen de onduidelijkheid voor onbepaalde tijd in stand zullen laten?Zoals ik bij vraag 7 reeds opmerkte hanteer ik het begrip «gevoerd
handhavingsbeleid» in plaats van «aantoonbaar helder en consequent
handhavingsbeleid».Aan de door u aangedragen suggestie wordt reeds grotendeels – en
met meer rechtszekerheid – voldaan door de wijziging van het BRO 1985.
In de eerste plaats speelt de vraag wie bepaalt of er sprake is van een situatie,
waar «geen aantoonbaar helder en consequent handhavingsbeleid werd gevoerd»
of in mijn woorden, waar geen gevoerd handhavingsbeleid bestond. In «mijn
model» geschiedt de uiteindelijke bepaling (in geval van onenigheid)
daarvan logischerwijs door de rechter, die dus de definitieve duidelijkheid
verschaft. In de tweede plaats ondervangt de wijziging van het BRO 1985 het
grote nadeel van de door u genoemde gedoogbeschikking, namelijk dat er tegen
een weigering van de gemeente om die te verlenen geen beroep openstaat voor
de bewoner. De door mijn ambtsvoorganger geïntroduceerde persoonsgebonden
vrijstelling kent dat nadeel niet en biedt tevens – in tegenstelling
tot de gedoogbeschikking – meer rechtszekerheid aan de bewoner. In de
derde plaats regelt de wijziging van het BRO 1985 reeds dat alle onrechtmatige
bewoningssituaties van na 31 oktober 2003 niet in aanmerking komen voor
een vrijstelling.Verder ben ik er – evenals mijn ambtsvoorganger – geen voorstander
van dat alle door u bedoelde bewoners automatisch een «gedoogbeschikking»
zouden kunnen krijgen. Dat zou een zeer grote inbreuk zijn op de zelfstandige
rol van een gemeente bij het bepalen van haar ruimtelijke beleid en niet in
overeenstemming met de bestaande verdeling van bevoegdheden en verantwoordelijkheden
tussen de overheden. Aan de door u bedoelde «opeisbaarheid» is
als volgt tegemoetgekomen. Gemeenten die niet of niet voldoende kunnen wijzen
op «gevoerd handhavingsbeleid» kunnen aan personen die vóór
en op de peildatum van 31 oktober 2003 onrechtmatig een recreatiewoning
bewonen (en dat tot op heden doen) in beginsel om die reden geen vrijstelling
weigeren zonder het risico te lopen dat haar besluit bij een eventuele toetsing
door de rechter wordt vernietigd.XNoot1Samenstelling:Leden: Van Gent (GL), Van der Staaij (SGP), Poppe (SP), Snijder-Hazelhoff
(VVD), ondervoorzitter, Depla (PvdA), Van Bochove (CDA), Koopmans (CDA), voorzitter,
Spies (CDA), Van der Ham (D66), Van Velzen (SP), Haverkamp (CDA), De Krom
(VVD), Samsom (PvdA), Roefs (PvdA), Neppérus (VVD), Van Leeuwen (SP),
Jansen (SP), Jacobi (PvdA), Van der Burg (VVD), Van Heugten (CDA), Vermeij
(PvdA), Madlener (PVV), Ouwehand (PvdD), Bilder (CDA) en Wiegman-van Meppelen
Scheppink (CU).Plv. leden: Duyvendak (GL), Van der Vlies (SGP), Polderman (SP), Remkes
(VVD), Crone (PvdA), Hessels (CDA), Koppejan (CDA), Ormel (CDA), Koşer
Kaya (D66), Leijten (SP), Willemse-van der Ploeg (CDA), Kamp (VVD), Wolfsen
(PvdA), Vos (PvdA), Zijlstra (VVD), Langkamp (SP), Gerkens (SP), Waalkens
(PvdA), Van Beek (VVD), Schermers (CDA), Besselink (PvdA), Agema (PVV), Thieme
(PvdD), Vietsch (CDA) en Ortega-Martijn (CU). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30800-XI-119.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl