Wijz. Wet op de omzetbelasting i.v.m. richtlijn facturering; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29036, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

21-10-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

29036 nr. 5

16-10-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. INLEIDING2. FACTUURPLICHT3. FACTUURGEGEVENS4. ELEKTRONISCHE FACTURERING5. OPSLAG FACTUREN6. HANDHAVINGS- EN UITVOERINGSASPECTEN, ADMINISTRATIEVE
LASTEN, BUDGETTAIRE EN PERSONELE ASPECTEN7. COMMUNAUTAIR8. TEN SLOTTE9. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel B, (artikel 35 van de Wet OB)Artikel I, onderdeel B, (artikel 35a van de Wet OB)OndertekeningBIJLAGEBEANTWOORDING VAN VRAGEN VAN VNO-NCW EN DE ORDE VOORZOVER
NOG NIET BEANTWOORD
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29036Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 036Wijziging van de Wet op de omzetbelasting 1968 met het oog op de vereenvoudiging,
modernisering en harmonisering van de ter zake van de facturering geldende
voorwaarden op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (richtlijn
facturering)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 16 oktober 20031. INLEIDINGOp 10 september 2003 is het voorstel van wet tot wijziging van de Wet
op de omzetbelasting 1968 met het oog op de vereenvoudiging, modernisering
en harmonisering van de ter zake van de facturering geldende voorwaarden op
het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (richtlijn facturering)
bij de Kamer ingediend. De belangstelling waarmee kennis is genomen van het
onderhavige wetsvoorstel stemt tot tevredenheid, evenals het feit dat het
verslag op zo een korte termijn kon worden vastgesteld.2. FACTUURPLICHTDe leden van de fractie van de PvdA vragen of de regering bereid is een
overgangstermijn in te lassen, zodat de ondernemers wat meer tijd hebben om
hun wijze van facturering aan te passen. In dit verband zou ik erop willen
wijzen dat het bedrijfsleven in een eerder stadium op verschillende wijzen
is geïnformeerd, en dat bijvoorbeeld de aard van de verplichte vermeldingen
op de factuur rechtstreeks uit de richtlijn kon worden afgeleid. Bovendien
schrijft de richtlijn facturering de lidstaten dwingend voor dat de nationale
wet met ingang van 1 januari 2004 moet zijn aangepast aan die richtlijn. Een
latere inwerkingtreding van de wet is derhalve niet mogelijk. Wel kan ik de
toezegging doen dat de Belastingdienst in de aanvangfase waar nodig coulance
in acht zal nemen.Het wetsvoorstel voorziet onder andere in de mogelijkheid om, in naam
en voor rekening van de ondernemer, de factuur te laten uitreiken door de
afnemer («selfbilling»). De leden van de CDA-fractie geven aan
behoefte te hebben aan een toelichting op de controlemogelijkheden, met name
nu de aanvaarding van de individuele factuur door de ondernemer ook stilzwijgend
kan verlopen. Genoemde leden vragen zich af of er nog nadere regels zullen
worden geïntroduceerd inzake dit soort facturen en als dit het geval
is of die dan openbaar gemaakt worden. Hierover kan ik het volgende opmerken.
In de praktijk is niet gebleken dat facturering door de afnemer tot extra
risico's leidt. Een voorwaarde is immers dat de betrokken partijen vooraf
terzake een akkoord sluiten. Indien de afnemer de factuur opmaakt
dient in het akkoord tevens een procedure van aanvaarding te zijn opgenomen.
Die procedure kan erin bestaan dat indien de leverancier niet binnen een bepaalde
tijd zijn bezwaren kenbaar maakt, de afnemer ervan uit mag gaan dat de leverancier
instemt met de factuur. In het besluit van 18 november 1999, nr. VB 99/221,
was al voorzien in een dergelijke procedure. De leverancier blijft aansprakelijk
voor de juistheid van de factuur. Ik merk hierbij nog op dat de factuur op
naam van de presterende ondernemer dient te zijn gesteld. Ik zie vooralsnog
geen aanleiding nadere regels vast te stellen.De leden van de CDA-fractie hebben behoefte aan nadere toelichting op
het standpunt van de regering met betrekking tot de uitbreiding van de factuurplicht
voor ondernemers die doorgaans leveren aan andere ondernemers. Zij wijzen
erop dat ook de Raad van State principiële bezwaren heeft tegen dit onderdeel.
Naar het oordeel van de Raad vindt dit voorstel onvoldoende basis in de richtlijn.
Daarnaast is de Raad niet overtuigd van de effectiviteit van de maatregel.
Ook acht de Raad de bepaling onvoldoende duidelijk omdat de ondernemer zelf
dient te beoordelen of hij «doorgaans» aan andere ondernemers
levert. Voor genoemde leden is daarbij de verzwaring van administratieve lasten
die dit meebrengt voor de groothandelaar nog een aanvullend bezwaar. De leden
van de VVD-fractie willen ook weten op basis waarvan de regering verwacht
dat deze regeling het gewenste effect zal hebben. Deze leden geven daarbij
aan dat de resultaten van het tegengaan van fraude moeten worden afgewogen
tegen de extra administratieve lasten. Ik merk hierover op dat ik naar aanleiding
van de bezwaren van de Raad van State de regeling heb aangepast. De regeling
is toegespitst op die (groepen van) ondernemers waarvan bekend is dat de problematiek
zich daar voordoet. Alleen deze ondernemers zullen, na bij ministeriële
regeling te zijn aangewezen, verplicht worden om ook aan niet-ondernemers
een factuur uit te reiken. Hierdoor wordt onzekerheid voorkomen. De leden
van de VVD-fractie stellen in dit kader de vraag wanneer deze ministeriële
regeling zal worden opgesteld en welke groothandelaren van deze verplichting
zijn vrijgesteld. Voorts wordt door de genoemde leden en door de leden van
de PvdA-fractie de vraag gesteld wanneer er in dit kader sprake is van «de
aanwezigheid van een onaanvaardbaar frauderisico». Hierover kan ik opmerken
dat momenteel door de Belastingdienst bezien wordt op welke groothandelaren
de regeling van toepassing zal zijn. Als dit onderzoek is afgerond kan de
ministeriële regeling worden opgesteld. Voor de duidelijkheid wil ik
er overigens nogmaals op wijzen dat er niet sprake is van ondernemers die
van de regeling zijn vrijgesteld, maar omgekeerd, dat een beperkt aantal categorieën
ondernemers op basis van het frauderisico zal worden aangewezen. Dit frauderisico
is onaanvaardbaar als in de praktijk, al dan niet op basis van een combinatie
van factoren, het vermoeden bestaat dat de fraude zich op het desbetreffende
terrein meer dan op andere terreinen voordoet. In de memorie van toelichting
bij het wetsvoorstel is reeds het voorbeeld gegeven van een grote partij fustbier,
die «contant» moet worden afgerekend.In het nader rapport heb ik uiteengezet dat de mogelijkheid om de factuurplicht
uit te breiden thans meer expliciet en toegespitst op facturering aan niet-ondernemers,
in de richtlijn facturering is opgenomen en daarmee een duidelijke en voldoende
basis biedt. Ook uit de ontstaansgeschiedenis van artikel 2, onderdeel 2,
(het daarin opgenomen) lid 3a, derde alinea, van de richtlijn facturering
komt uitdrukkelijk naar voren dat die alinea beoogt om de lidstaten toe te
staan de factuurplicht uit te breiden, bijvoorbeeld met betrekking tot bepaalde
leveringen aan niet-ondernemers.Met betrekking tot de effectiviteit van de regeling wil ik opmerken, dat
het voorstel niet pretendeert het fenomeen inkopen zonder dat terzake een verplichte factuur is uitgereikt volledig te kunnen uitbannen. Partijen
kunnen immers altijd met elkaar afspreken om in strijd met de wet geen factuur
uit te reiken. Dit betreft een algemeen probleem dat zich niet beperkt tot
de situatie van de groothandelaar en kan naar mijn mening geen argument zijn
om het verhogen van de drempel tegen ongewenst gedrag in de specifieke situatie
van de groothandelaar achterwege te laten. In het kader van de effectiviteit
van de regeling verzoeken de leden van de fractie van het CDA de regering
voorts om een reactie op de twijfel van de Nederlandse Orde van Belastingadviseurs
(hierna: de Orde). Deze twijfel wordt door de Orde gegrond op het feit dat
de groothandelaar niet verplicht is de identiteit van de afnemer te controleren.
Naar mijn mening gaat dit argument wellicht op in situaties waarin de groothandelaar
zijn klant in het geheel niet kent. Dikwijls is de klant echter bekend. Dit
laatste is bijvoorbeeld het geval als met klantenpassen wordt gewerkt of als
de klant voor een gedeelte van zijn aankopen, vanwege het aftrekrecht, wel
een factuur wenst. Ook hier geldt dat fraudemogelijkheden niet volledig worden
uitgesloten, maar wel dat de drempel wordt verhoogd.Ik deel de zorg niet dat de regeling zou leiden tot een lastenverzwaring
voor de groothandelaar. Integendeel, de huidige situatie leidt ertoe dat de
groothandelaar in het ene geval wel en in het andere geval niet een factuur
moet uitreiken. Bovendien wordt door het voorstel het voor de groothandelaar
bestaande dilemma opgelost, als duidelijk is dat de verkoop door de afnemer
redelijkerwijs alleen binnen de ondernemerssfeer kan blijven, maar de afnemer
aangeeft geen prijs te stellen op een factuur. De extra controlemogelijkheden
voor de Belastingdienst ontstaan, doordat een grote afwijking tussen de inkopen
en de verkopen van een ondernemer een verklaring behoeft. Dit laatste hoeft
uiteraard niet te betekenen dat omzet van de ondernemer buiten de boeken wordt
gehouden, maar het kan voor de Belastingdienst in het kader van zijn controle-activiteiten
wel een aanknopingspunt zijn.De leden van de CDA-fractie vragen of het nodig is om de formulering van
artikel 35, derde lid, aan te passen naar aanleiding van het commentaar in
de brief van VNO-NCW d.d. 25 september 2003 (hierna: het commentaar van VNO-NCW).
Dit commentaar houdt in dat de formulering ertoe leidt dat zolang de ministeriële
regeling in dat artikellid niet tot stand is gekomen, ondernemers die op grond
van de huidige wetgeving ontheven zijn van de factuurverplichting, met ingang
van 1 januari 2004 wel facturen moeten uitreiken. Op deze vraag kan ik antwoorden
dat het niet nodig is de formulering van genoemde bepaling aan te passen,
omdat de afwezigheid van de ministeriële regeling niet leidt tot de in
de vraag geschetste gevolgen. Enerzijds is het zo dat als er geen beperkingen
of voorwaarden zijn gesteld de ontheffing van de factuurplicht toch geldt,
en anderzijds zal de ministeriële regeling vóór 1 januari
2004 tot stand komen.3. FACTUURGEGEVENSDe leden van de fractie van het CDA geven aan benieuwd te zijn voor welke
lidstaten de nieuwe lijst met verplichte factuurgegevens een lastenverlichting
teweeg brengt. Hierover kan ik opmerken dat de uiteindelijke lijst met factuurgegevens
in de richtlijn facturering het resultaat is van lang onderhandelen tussen
de lidstaten. Het is mij niet bekend welke de verplichtingen waren in de verschillende
lidstaten. Mede gezien het feit dat de lijst met factuurgegevens een compromis
is, zal de harmonisatie voor de meeste lidstaten een uitbreiding betekenen
van de verplichte factuurgegevens, omdat veel lidstaten althans enkele van
hun specifieke vereisten zullen hebben willen terugzien. De leden van de fractie van de VVD vragen, of in het geval van een levering
of een dienst door een onderdeel van de fiscale eenheid, het BTW-identificatienummer
van de fiscale eenheid of van het betreffende onderdeel van de fiscale eenheid
op de factuur moet worden vermeld. Ook de leden van de CDA-fractie stellen
deze vraag in het onderdeel artikelsgewijze toelichting. Over deze vraag kan
ik het volgende opmerken. Het BTW-identificatienummer is het nummer dat wordt
gebruikt bij onder meer intracommunautaire transacties. Dit nummer dient ook
bij binnenlandse transacties te worden gebruikt. Een ondernemer kan derhalve
voor zowel binnenlandse als grensoverschrijdende transacties hetzelfde brief-
en factuurpapier gebruiken. In geval van een fiscale eenheid moet het BTW-identificatienummer
van het onderdeel van de fiscale eenheid op de factuur worden vermeld. Wanneer
een beschikking wordt afgegeven dat sprake is van een fiscale eenheid, dan
is het gebruikelijk dat de BTW-identificatienummers van de onderdelen van
de fiscale eenheid worden verstrekt.Een van de mogelijkheden die de richtlijn facturering aan de lidstaten
biedt om bij bepaalde gevallen minder factuurgegevens te kunnen eisen, is
als het bedrag van de factuur «onbeduidend» is. De leden van de
CDA-fractie geven in dit kader aan, behoefte te hebben aan een nadere toelichting
wanneer daarvan sprake is. Hierover merk ik in de eerste plaats op dat van
deze mogelijkheid, die niet nieuw is maar reeds in de Zesde BTW-richtlijn
was opgenomen, evenals thans het geval is geen gebruik zal worden gemaakt.
Voorts kan ik opmerken dat uit besprekingen in het zogenoemde BTW-comité
naar voren is gekomen, dat één lidstaat denkt aan een paar honderd
euro, en dat in andere lidstaten die van deze mogelijkheid gebruik maken –
net als Nederland doet een aantal lidstaten dat niet – sprake is van
wezenlijk lagere bedragen.Het wetsvoorstel voorziet in de mogelijkheid dat bij ministeriële
regeling sectoren worden aangewezen waarvoor de factuurverplichtingen kunnen
worden versoepeld. Daarbij wordt ernaar gestreefd dat de reeds bestaande Nederlandse
goedkeuringen in dit kader, bijvoorbeeld met betrekking tot openbaar vervoer,
taxivervoer en spijzen- en drankenverstrekking zoveel mogelijk gehandhaafd
kunnen worden. De leden van de CDA-fractie stellen de vraag of de regering
overweegt ook voor andere sectoren een uitzonderingspositie te claimen. Voorts
wordt gevraagd wanneer de regeling klaar zal zijn en of deze nog aan de Tweede
Kamer kan worden voorgelegd. Hierover kan ik opmerken dat, zoals in de memorie
van toelichting bij het wetsvoorstel wordt vermeld, ernaar gestreefd wordt
om reeds bestaande Nederlandse goedkeuringen zoveel mogelijk te kunnen handhaven.
Het gaat daarbij om de volgende gevallen:1. Verlichtingen voor openbaar vervoer, taxivervoer en spijzen- en drankenverstrekking.
Bij openbaar vervoer geldt het vervoersbewijs als factuur. Met betrekking
tot de spijzen- en drankenverstrekking wordt volstaan met de gebruikelijke
afrekening, mede omdat de BTW niet aftrekbaar is.2. Verlichting met betrekking tot benzinebonnen. De naam en het adres
van de afnemer hoeven niet op de factuur te worden vermeld. Voldoende is dat
de afnemer kan worden geïdentificeerd, doordat zijn gegevens door de
wijze van betalen, giraal of anderszins, traceerbaar zijn.3. Verlichting bij inruiltransacties: slechts één factuur
wordt uitgereikt die de gehele inruiltransactie dekt. Het is dus niet nodig
dat twee afzonderlijke facturen worden opgesteld. De gegevens die op die facturen zouden moeten worden vermeld, staan op de factuur die de inruiltransactie
dekt.4. Verlichtingen bij het gebruik van overschrijvingskaarten van de afnemer
waarmee hij de betaling regelt en automatische overschrijvingen: als factuur
kan worden beschouwd hetzij het gedeelte van de overschrijvingskaart dat de
afnemer behoudt, hetzij de toegezonden bank- of giro-afrekening.5. Verlichting met betrekking tot de plaats, naam en adres van de afnemer:
een klantennummer of een dergelijke aanduiding kan worden vermeld.6. Verlichting voor groothandelsbedrijven: voor geleverde goederen mag
een vooraf goedgekeurde codevermelding worden gebruikt.7. Verlichting met betrekking tot leveringen of diensten waarbij bonnen
en dergelijke worden uitgereikt die op zich niet voldoen aan de factuurvereisten:
wekelijks of maandelijks wordt een verzamelfactuur verzonden waarin wordt
verwezen naar de bonnen; samen voldoen zij aan de factuurvereisten. De verzamelfactuur
wordt vervolgens beschouwd als de eigenlijke factuur.Uit overleg met het bedrijfsleven is gebleken dat er thans geen wensen
leven om op dit gebied nieuwe faciliteiten te creëren. De ministeriële
regeling zal worden gepubliceerd als de consultatie in het BTW-comité
is afgerond, naar verwachting begin december 2003.Voor de leden van de CDA-fractie is het nog niet geheel duidelijk hoe
de Nederlandse factuurvereisten zich verhouden tot die in andere EU-landen.
Wanneer bijvoorbeeld de plaats van dienst geacht wordt te zijn gelegen in
een andere EU-lidstaat, komt bij deze leden de vraag op aan welke factuurvereisten
de Nederlandse ondernemer moet voldoen ter zake van zijn prestatie. Het antwoord
op deze vraag is dat het in de rede ligt dat de wetgeving van de lidstaat
waar de ondernemer voor zijn prestatie in de heffing wordt betrokken van toepassing
is. Ik wil er in dit kader op wijzen dat de verschillen tussen de lidstaten
met betrekking tot de factuurgegevens zeer gering zullen zijn, juist omdat
de richtlijn facturering het aantal factuurgegevens limitatief opsomt en op
dit vlak slechts een enkele keuzemogelijkheid biedt aan de lidstaten. In algemene
zin is, zoals hiervoor reeds is aangegeven, er bij de totstandkoming van de
richtlijn facturering naar gestreefd zoveel mogelijk harmonisatie te bereiken.
De richtlijn is echter een compromis, zodat de lidstaten bij de implementatie
op onderdelen een keuzemogelijkheid hebben. Dankzij deze facultatieve bepalingen
kon er overeenstemming worden bereikt tussen de lidstaten. Keerzijde hiervan
is uiteraard dat de geïmplementeerde wetgevingen van de lidstaten niet
volledig gelijk zijn. Ten opzichte van de huidige situatie is er niettemin
een stap voorwaarts gezet.4. ELEKTRONISCHE FACTURERINGDe leden van de CDA-fractie zijn overtuigd van de voordelen van de mogelijkheid
elektronisch te factureren; hun vraag of de mogelijkheid elektronisch te factureren
goed aansluit op het civiele recht beantwoord ik bevestigend. In dit kader
wijs ik op de in het civiele recht geïmplementeerde richtlijn van de
Raad betreffende een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen
(1999/93/EG).Door de leden van de PvdA-fractie wordt verzocht om een nadere uitwerking
van de aanvaarding door de afnemer van de elektronische factuur. Overeenkomstig
wat in de praktijk in Nederland thans reeds gebruikelijk is, dient er sprake
te zijn van een expliciete aanvaarding.De leden van de CDA-fractie vragen een reactie op het commentaar van VNO-NCW,
waarin onder meer gesteld wordt dat het niet de bedoeling is dat er sprake
moet zijn van een goedkeuring vooraf voor de toepassing van andere methoden
dan een elektronische handtekening of EDI ter waarborging van de authenticiteit
van de herkomst van de elektronische facturen. In dit verband vragen zij hoe
de regering staat tegenover de suggestie van VNO-NCW om de redactie van artikel
35b, tweede lid, onderdeel c, aan te passen. Het is inderdaad niet vereist
om een goedkeuring vooraf te verkrijgen voor de toepassing van andere methoden
ter waarborging van de authenticiteit van de herkomst van de elektronische
facturen. Een nota van wijziging die dit expliciet tot uitdrukking brengt
in artikel 35b, tweede lid, onderdeel c, is bij deze nota gevoegd. Ik moge
verder verwijzen naar de toelichting bij die nota van wijziging.De leden van de fractie van de PvdA merken op dat er in de praktijk interpretatieverschillen
voorkomen tussen eenheden van de Belastingdienst, en vragen of de regering
bereid is als het gaat om het bepalen van de authenticiteit en integriteit
van de elektronisch verzonden facturen, duidelijke richtlijnen te geven zodat
er ten aanzien van deze zaken geen sprake kan zijn van interpretatieverschillen
door eenheden van de Belastingdienst. Hierover kan ik opmerken dat binnen
de Belastingdienst duidelijke richtlijnen zullen worden geformuleerd met betrekking
tot het bepalen van de authenticiteit en integriteit van de elektronisch verzonden
facturen. Daarnaast zal de Belastingdienst waarborgen dat er in dit kader
geen interpretatieverschillen ontstaan. Er worden tevens externe brochures
voor ondernemers opgesteld.5. OPSLAG FACTURENIn antwoord op vragen van de leden van de fractie van het CDA merk ik
op dat de administratieve bepalingen die zijn opgenomen in het voorgestelde
artikel 35c in het kader van de richtlijn facturering een nadere invulling
vormen van artikel 52 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR). Dit
laatste artikel bevat de algemene voorschriften en het algemene kader waaraan
de administratie van ondernemers moet voldoen. Deze bepalingen gelden eveneens
voor de ondernemer voorzover deze de administratie in elektronische vorm voert.
Omdat artikel 2, lid 2, onderdeel d, van de richtlijn facturering evenwel
enkele bijzondere administratieve voorschriften op het terrein van de omzetbelasting
bevat met betrekking tot de elektronische facturering, is voorgesteld deze
bepalingen omwille van de duidelijkheid over te nemen in het nieuwe artikel
35c.6. HANDHAVINGS- EN UITVOERINGSASPECTEN, ADMINISTRATIEVE
LASTEN, BUDGETTAIRE EN PERSONELE ASPECTENDe leden van de CDA-fractie geven aan dat het voor een soepele invoering
van deze wet noodzakelijk is dat de voorgenomen wijzigingen afdoende bij de
ondernemers bekend worden gemaakt. De vraag wordt gesteld of de regering bereid
is om hiertoe – eventueel in samenwerking met de Kamers van Koophandel –
een voorlichtingscampagne in het leven te roepen. Ook de leden van de fractie
van de PvdA vragen zich af op welke wijze voorlichting wordt gegeven over
de uitbreiding van de verplichte factuurgegevens aan de betrokken ondernemers.
Voorts wordt door deze leden gevraagd welke budgettaire kosten hiermee zijn
gemoeid. Hierover kan ik opmerken dat de Belastingdienst een externe brochure
inzake elektronisch factureren vervaardigt die ook beschikbaar zal zijn op
de internetsite van de Belastingdienst. Ook zullen VNO-NCW, MKB-Nederland
en de Kamers van Koophandel worden geïnformeerd. Daarnaast zal door de
Belastingdienst een toelichtend beleidsbesluit worden gepubliceerd en zal
een bijsluiter bij de aangifte omzetbelasting van december 2003 worden gevoegd.
Vooralsnog wordt ervan uitgegaan dat deze voorlichting voldoende is en dat
er geen noemenswaardige budgettaire kosten mee gemoeid zijn.Met de leden van de fractie van het CDA ben ik van mening dat de winst
voor het bedrijfsleven die voortvloeit uit de Europese gelijkschakeling van
de factuurregels, opweegt tegen de toename van het aantal vermeldingen op
de factuur. Van belang is in dit kader, mede aan het adres van de leden van
de PvdA-fractie, dat in de puur binnenlandse situatie wellicht geen verlichting
is te constateren omdat wij al in vergelijking met sommige lidstaten niet
heel veel eisen stelden, maar dat er vooruitgang is voor ondernemers die factureren
naar andere lidstaten. Deze leden geven voorts aan dat uit de richtlijn blijkt
dat aan de lidstaten op een aantal punten discretionaire bevoegdheden zijn
gegeven. Het gevolg daarvan is volgens genoemde leden dat nog steeds geen
daadwerkelijke harmonisering van de factuurvereisten zou zijn bereikt en zij
vragen om een overzicht van de factuurgegevens in de andere lidstaten. De
leden van de CDA-fractie vragen de regering om aan te geven of zij van plan
is te streven naar verdere harmonisatie, en zo ja, op welke termijn. Hierover
kan ik opmerken dat als verdere harmonisatie, bijvoorbeeld door praktijkervaringen
uit het bedrijfsleven, wenselijk blijkt zal ik dat zeker proberen te bereiken.
Dit zou kunnen door afspraken in het BTW-comité of door een nieuwe
richtlijn op dit gebied. Over de termijn waarop dit eventueel kan worden gerealiseerd
is echter moeilijk een uitspraak te doen. Bij de Europese Commissie zal ik
erop aandringen om met een overzicht te komen van de factuureisen in alle
lidstaten. Zodra dit overzicht er is, ben ik uiteraard bereid dit overzicht
aan de Tweede Kamer en het bedrijfsleven ter beschikking te stellen. Zoals
ik hiervoor al heb aangegeven is er overigens naar mijn mening wat de harmonisatie
betreft ten opzichte van de huidige situatie een stap vooruit gezet, met name
voor prestaties tussen ondernemers in verschillende lidstaten. Ik wil er op
wijzen dat de verschillen tussen de lidstaten met betrekking tot de factuurgegevens
zeer gering zullen zijn, omdat de richtlijn facturering op dit vlak slechts
een enkele keuzemogelijkheid biedt aan de lidstaten.De leden van de PvdA-fractie vragen de regering om nog eens in te gaan
op haar stelling dat het wetsvoorstel geen toename van de administratieve
lasten bewerkstelligt ondanks het feit dat het aantal verplichte factuurgegevens
toeneemt en de factuurverplichting voor groothandelaren wordt uitgebreid.
Op het aspect van de factuurplicht voor groothandelaren ben ik eerder in deze
nota ingegaan en heb ik aangegeven dat hier geen sprake is van een verzwaring
van de administratieve lasten. Met betrekking tot de toeneming van het aantal
op grond van de richtlijn verplichte factuurgegevens – op de bladzijden
4 en 5 van de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel worden de wijzigingen
opgesomd – heb ik hiervoor aangegeven dat hier tegenop weegt de winst
voor het bedrijfsleven uit de gelijkschakeling van de factuurregels. In de
memorie van toelichting is voorts aangegeven dat de omvang van de administratieve
lasten die verband houden met facturering, nog niet in kaart is gebracht.
Het onderzoek naar deze omvang is bedoeld om tot een integrale nulmeting van
het niveau van de administratieve lasten voor het bedrijfsleven naar de stand
van 31 december 2002 te komen. Deze nulmeting gaat immers het uitgangspunt
vormen voor de reductiedoelstelling van het Hoofdlijnenakkoord. Om deze nulmeting
aan het eind van het jaar beschikbaar te hebben is nog een aanzienlijke onderzoeksinspanning
nodig. Op het punt van de facturering moeten daarbij nog verschillende fasen worden doorlopen om tot een verantwoorde nulmeting naar de stand
van 31 december te komen. Een schatting op dit moment zou leiden tot het aangeven
van een bandbreedte met een te gering realiteitsgehalte. Hoezeer mij dat ook
spijt moet ik daarom de leden van de CDA-fractie het antwoord op hun vraag
naar de voorlopige onderzoeksuitkomsten op dit moment schuldig blijven. Ik
meen overigens dat het nog niet voorhanden zijn van deze uitkomsten een beslissing
over dit wetsvoorstel niet in de weg hoeft te staan. Aanvaarding van dit wetsvoorstel
betekent immers niet dat daarmee een discussie over de administratieve lasten
van onderdelen van dit wetsvoorstel of over een beoogde toekomstige reductie
van het niveau van de administratieve lasten wordt geblokkeerd.7. COMMUNAUTAIRDe leden van de CDA-fractie constateren dat het nog onduidelijk is hoe
er gehandeld dient te worden in het geval de afnemer buiten de EU is gevestigd
en niet beschikt over een BTW-identificatienummer. Dezelfde leden geven voorts
aan behoefte te hebben aan een nadere toelichting op de vraag hoe de controle
van BTW-identificatienummers is geregeld. Zij vragen wat de gevolgen zijn
van een onjuist BTW-identificatienummer (met name als er geen controle mogelijk
is) en hoe de dienstverrichter rechtszekerheid kan verkrijgen. Op deze vragen
kan ik het volgende antwoorden, waarbij ik opmerk dat het BTW-identificatienummer
van de afnemer alleen relevant is als de heffing wordt verlegd naar die afnemer.
In andere gevallen hoeft dat nummer niet op de factuur te worden vermeld.
De voorschriften van de richtlijn facturering gelden slechts voor ondernemers
die presteren in de Europese Unie. Dit betekent dat presterende ondernemers
uit de Unie – en dus ook Nederlandse – op hun facturen slechts
het BTW-identificatienummer van hun afnemers hoeven te vermelden indien die
afnemers daar ook over beschikken. In voorkomend geval volstaan voor afnemers
uit derde landen de andere gegevens die die afnemers kunnen identificeren.
In dit kader moet ook worden bedacht dat, als de heffing van belasting is
verlegd naar de afnemer (en dus zijn identificatienummer op de factuur moet
worden vermeld), het financiële belang van de Europese Unie als geheel
bij een afnemer uit een derde land wezenlijk anders is dan bij een afnemer
uit een andere lidstaat. Het gevolg van de vermelding van een onjuist BTW-identificatienummer
op de factuur, is dat er een incorrecte factuur is uitgereikt. Op grond van
de Verordening 218/92 bestaat de mogelijkheid tot verificatie van het BTW-identificatienummer
in geval van intracommunautaire leveringen en intracommunautaire diensten
en de langs elektronische weg verleende diensten genoemd in artikel 6, tweede
lid, onderdeel d, punt 10, van de Wet OB. Door tussenkomst van de eenheid
Intracommunautaire transacties van de Belastingdienst in Deventer kan in korte
tijd worden geverifieerd of een opgegeven identificatienummer juist is. Verificatie
is derhalve in de praktijk in het algemeen mogelijk en kan dus rechtszekerheid
geven voor de presterende ondernemer. In zijn algemeenheid kan worden gesteld
dat als de presterende ondernemer kan aantonen dat hij zorgvuldigheid heeft
betracht ten aanzien van de status van zijn afnemer, dit zal worden gehonoreerd.De leden van de CDA-fractie constateren dat in Nederland maar ook in andere
EU-landen een afnemer van een dienst voor bepaalde activiteiten kan kwalificeren
als ondernemer maar voor andere niet. Zij geven daarvan enkele voorbeelden
en vragen of dit betekent dat het verstrekken van een BTW-identificatienummer
door een afnemer in een andere EU-lidstaat meebrengt dat de Nederlandse dienstverrichter
ervan mag uitgaan dat deze afnemer als ondernemer kwalificeert en de prestatie
als zodanig afneemt of dat hij dient te onderzoeken (en zo ja, op welke wijze)
of de afnemer de dienst afneemt in de hoedanigheid van niet-belastingplichtige en de Nederlandse ondernemer dus Nederlandse BTW zou moeten factureren.
Hierover kan ik opmerken dat als een afnemer in een andere lidstaat een BTW-identificatienummer
opgeeft en de leverancier – eventueel na verificatie van dat nummer
als hiervoor bedoeld – er op goede gronden van mag uitgaan dat die opgave
juist is, en zijn afnemer dus ondernemer is, hij geen risico loopt indien
zijn afnemer geen ondernemer blijkt te zijn. Dit is alleen anders als de leverancier
ter zake kennelijk niet voldoende zorgvuldig is geweest. Ik wijs er voorts
op, ook in het kader van de vorige vraag, dat een ondernemer krachtens artikel
32 van de Wet OB ook op andere wijze kan aantonen dat een prestatie in een
andere lidstaat is verricht.De leden van de fractie van de PvdA merken op dat in Duitsland een discussie
wordt gevoerd over een wijziging van het moment waarop de BTW moet worden
afgedragen, namelijk pas nadat de factuur is betaald, en vragen of de regering
kan aangeven of dat in de EU breder wordt gedragen, en of de regering bereid
is te onderzoeken of dit voor Nederland ingevoerd kan worden. Deze discussie
wordt niet in Europees verband gevoerd. Over de huidige praktijk zijn mij
geen klachten bekend. Dit hangt mogelijk samen met het feit dat het in de
rede ligt het moment van de aftrekbaarheid van de BTW als voorbelasting dan
eveneens te heroverwegen. Ik heb derhalve geen plannen om het huidige systeem
aan te passen.8. TEN SLOTTEDe leden van de fractie van de PvdA verzoeken om een reactie op het commentaar
van VNO-NCW en op de brief van de Orde voorzover deze nog niet zijn behandeld
op basis van de in het verslag gestelde vragen. Deze reactie is opgenomen
in de bijlage bij deze nota.9. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel I, onderdeel B, (artikel 35 van de Wet OB)De leden van de PvdA-fractie verzoeken om nog eens in algemene zin uiteen
te zetten, wat de gevolgen zijn van de uitreiking van aanvullende facturen
of creditfacturen. Hier kan ik het volgende over opmerken. Indien een factuur
aanvulling of correctie behoeft, kan de factuur worden teruggenomen en vervangen
worden door een nieuwe factuur. Dit geldt bij voorbeeld als te veel omzetbelasting
in rekening is gebracht. Ook is het mogelijk dat een aanvullende factuur wordt
uitgereikt. De oorspronkelijke factuur met de aanvulling vormen in dat geval
tezamen de definitieve factuur.De leden van de CDA-fractie stellen de vraag wat bedoeld wordt met «gelijksoortig»
in artikel 35, zesde lid, van het wetsvoorstel. De leden van de VVD-fractie
vinden deze bepaling onduidelijk en pleiten ervoor deze bepaling te laten
vervallen. Hierover kan ik opmerken dat onder gelijksoortig wordt verstaan
goederen en diensten die wat betreft hun aanwendingsmogelijkheden overeenstemmen.
In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel zijn de voorbeelden van
levering van onderdelen en schoonmaakdiensten genoemd. Zonder deze beperking
zou de regeling een te ruime toepassing krijgen.Artikel I, onderdeel B, (artikel 35a van de Wet OB)In artikel 35a, eerste lid, onderdeel h, wordt gesproken over «eenheidsprijs».
De leden van de CDA-fractie stellen de vraag hoe hieraan gehoor wordt gegeven
in geval er sprake is van een dienst waarvoor op basis van een
uurtarief wordt gefactureerd. Over deze vraag merk ik op dat bij dergelijke
diensten het uurtarief kan worden vermeld. Het uurtarief is dan dus de eenheidsprijs.De leden van de VVD-fractie vragen zich af hoe de ontheffing van de factuurverplichting
zich verhoudt tot het in artikel 35a, eerste lid, onderdeel h, neergelegde
voorschrift dat op de factuur de vergoeding met betrekking tot elke vrijstelling
moet worden vermeld. Op deze vraag kan ik het volgende antwoorden. Onder bij
ministeriële regeling – die vóór 1 januari 2004 tot
stand zal komen – te stellen voorwaarden en beperkingen behoeft met
betrekking tot vrijgestelde prestaties geen factuur te worden uitgereikt (het
voorgestelde artikel 35, derde lid). Dit betekent niet dat in dergelijke gevallen
nooit een factuur wordt uitgereikt. Een ondernemer kan in dergelijke gevallen
toch een factuur uitreiken. Ook is het mogelijk dat zowel vrijgestelde prestaties
als belaste prestaties op een factuur worden vermeld, zodat toch een factuur
moet worden uitgereikt. In deze gevallen zal de factuur aan alle vereisten
moeten voldoen en dus ook de vergoeding voor de vrijgestelde prestatie moeten
bevatten.De leden van de CDA-fractie vragen of aan de bepaling dat de factuur «enige
aanduiding» moet bevatten dat de prestatie is verlegd, voldaan is als
de omschrijving van de prestatie als zodanig voldoende duidelijk is. Hierop
wil ik antwoorden dat bij verlegging op de factuur moet worden vermeld dat
de omzetbelasting is verlegd («omzetbelasting verlegd»).De Orde wijst erop dat het onverkort toepassen van het wisselkoersmechanisme
van artikel 11, onderdeel C, punt 2, van de 6e BTW-richtlijn in de praktijk
problemen oplevert. Ondernemers moeten de wisselkoers hanteren die geldt op
het moment dat de belasting verschuldigd wordt. De leden van de fractie van
het CDA vragen of er een mogelijkheid is om op dit punt tegemoet te komen
aan de ondernemers. Hierover kan ik het volgende opmerken. In dit wetsvoorstel
is aansluiting gezocht bij de bepaling inzake de wisselkoers in art. 11, onderdeel
C, punt 2, van de zesde richtlijn die dateert uit 1991 en verwerkt is in artikel
8, zesde lid, van de Wet OB. De genoemde bezwaren – die overigens niet
eerder naar voren zijn gebracht – hebben dus een algemenere strekking
dan de reikwijdte van dit wetsvoorstel. Het verminderen van administratieve
lasten voor het bedrijfsleven is daarentegen een belangrijke doelstelling
van het kabinet, zodat in een algemener kader deze problemen zeker aandacht
verdienen, waarbij wel moet worden bedacht dat de richtlijnbepalingen een
dwingend karakter hebben.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. Wijn BIJLAGEBEANTWOORDING VAN VRAGEN VAN VNO-NCW EN DE ORDE VOORZOVER
NOG NIET BEANTWOORDDe vraag wordt gesteld of een papieren bewijs (een print) van controle
van het BTW-identificatienummer, via het Internet op de websites van de nationale
belastingdiensten of via de Website van de Europese Commissie voldoende is.Antwoord: Voor de aanvaardbaarheid van de diverse vormen van verificatie
kan worden verwezen naar het beleidsbesluit inzake elektronische diensten
(besluit van 21 juli 2003, nr. CPP2003/1788M, paragraaf 1.4 van bijlage
B).De vraag is gesteld of er nog speciale vereisten gaan gelden voor het
factureren van zogeheten doorlopende posten. Gevraagd wordt op welke wijze
onder de voorgestelde bepalingen moet worden omgegaan met bijvoorbeeld het
doorbelasten van statiegelden.Antwoord: Ten aanzien van doorlopende posten en statiegelden verandert
er niets.De vraag wordt gesteld of bij uitvoer of intracommunautaire leveringen
naast de vermelding van de aanduiding 0% BTW nog een andere aanduiding moet
worden vermeld.Antwoord: De aard van de prestatie is bij uitvoer en intracommunautaire
leveringen niet voldoende aangeduid als alleen het 0% tarief wordt vermeld.
Op de factuur zal vermeld moeten worden dat er sprake is van uitvoer of een
intracommunautaire levering.De vraag wordt gesteld of de zinsnede «ingeval de belasting wordt
voldaan door een fiscaal vertegenwoordiger» in het voorgestelde artikel
35a, eerste lid, onderdeel n, aldus gelezen moet worden dat dit lid slechts
geldt voor fiscaal vertegenwoordigers met een beperkte vergunning.Antwoord: De betreffende zinsnede heeft zowel betrekking op een fiscaal
vertegenwoordiger met een beperkte als met een algemene vergunning.De vraag wordt gesteld hoe moet worden voldaan aan de voorwaarden van
artikel 35c, derde lid, (authenticiteit herkomst en integriteit inhoud) indien
slechts een kopie van inkoopfacturen, die niet in elektronische vorm is uitgereikt,
wordt bewaard. Of geldt deze bepaling alleen voor elektronische facturen.Antwoord: De tekst van de richtlijn maakt wat betreft het waarborgen van
de authenticiteit van de herkomst, de integriteit van de inhoud en de leesbaarheid
van facturen geen onderscheid tussen elektronische facturen en papieren facturen.
Daarom zijn de genoemde voorwaarden niet beperkt tot elektronisch verzonden
facturen. Artikel 35c, derde lid, is evenals het eerste lid, derhalve algemeen
geformuleerd. Een en ander leidt niet tot nieuwe of andere voorwaarden voor
de papieren factuur ten opzichte van de huidige regeling.De vraag wordt gesteld op welke wijze men dient aan te tonen dat een elektronische
factuur (uitgereikt in naam en voor rekening van de ondernemer) een origineel
is als bedoeld in de 8e/13e Richtlijn ten aanzien van teruggaafverzoeken van
buitenlandse BTW. Kan ervan uit worden gegaan dat indien de elektronische
inkoopfactuur is opgemaakt conform de wettelijke eisen dan wel conform specifieke
afspraken met de fiscus, de ondernemer recht heeft op een teruggaaf.Antwoord: Op grond van de zogenoemde Achtste Richtlijn kan een ondernemer
zijn in een andere lidstaat betaalde BTW (waar hij geen aangifte doet), in
die andere lidstaat terugvragen. Hiertoe dient hij de papieren facturen te
verstrekken. Voor Nederlandse ondernemers die hun in een andere lidstaat betaalde
BTW op deze wijze terugvragen, zal dit naar verwachting vooralsnog
niet veranderen. De Nederlandse belastingdienst onderzoekt overigens hoe een
teruggaafverzoek in Nederland op basis van elektronische facturen zou kunnen
geschieden. Ik merk overigens wel op dat iedere oplossing een Europese afstemming
vereist.De Staatssecretaris van Financiën,J. G. Wijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29036-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl