Vervanging in Mulderzaken van beroep in cassatie door hoger beroep bij het gerechtshof Leeuwarden; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25927, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-03-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25927 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen1. Aanleiding voor het wetsvoorstel: de werkbelasting
van de strafkamer van de Hoge Raad2. De voorstellen2.1 Hoger beroep in plaats van cassatie2.2 Geen onbeperkt hoger beroep2.3 Aparte voorziening ingeval van niet-ontvankelijkheid
wegens niet of te laat stellen van de zekerheid3. Gevolgen van de voorstellen; werkbelasting en kostena. werkbelastingb. kosten4. Hoofdlijnen van het wetsvoorstelArtikelsgewijs Artikel I Wet op de rechterlijke organisatie ABArtikel II Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften AB en CDArtikel 14Artikel 15Artikel 16Artikel 17Artikel 18Artikel 19Artikel 20Artikel 20aArtikel 20bArtikel 20cArtikel 20dEFG en HIJKArtikel IIIArtikel IVOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25927Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 57 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 927Wijziging van de Wet op de rechterlijke organisatie en van de Wet administratiefrechtelijke
handhaving verkeersvoorschriften, strekkende tot vervanging van de mogelijkheid
van beroep in cassatie door de mogelijkheid van hoger beroep, alsmede het
aanbrengen van enige andere wijzigingen (vervanging in Mulderzaken van beroep
in cassatie door hoger beroep bij het gerechtshof Leeuwarden)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING AlgemeenDit wetsvoorstel strekt ertoe de mogelijkheid van het beroep in cassatie
ingevolge de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften
(WAHV, verder te noemen de Wet Mulder) te vervangen door de mogelijkheid van
hoger beroep op het gerechtshof te Leeuwarden en het vaststellen van een grens
waarboven van de mogelijkheid tot het instellen van hoger beroep gebruik kan
worden gemaakt. Hierdoor kan beter recht worden gedaan aan de gebleken behoefte
van de rechtzoekende aan een tweede feitenrechter, een behoefte die blijkt
uit de veelal feitelijke aard van de klachten in cassatie, die in de cassatieprocedure
echter niet kunnen worden onderzocht. Hoger beroep op een feitenrechter voorziet
wel in die behoefte.Tevens beogen wij met dit voorstel de werklast van de strafkamer van de
Hoge Raad wat betreft de zaken op grond van de Wet Mulder belangrijk te verminderen. 1. Aanleiding voor het wetsvoorstel: de werkbelasting
van de strafkamer van de Hoge RaadDe strafkamer van de Hoge Raad kent een steeds groeiende werklast, niet
in de laatste plaats door de toevloed van zaken op grond van de Wet Mulder.
Kwamen er, blijkens de cijfers van de Hoge Raad, in 1993 totaal 434 Mulderzaken
(zowel gewone zaken als verzetschriften) bij de Hoge Raad binnen, in 1996
was dat aantal opgelopen tot 813. In 1997 kwamen zelfs 1046 Mulderzaken bij
de Hoge Raad binnen (inclusief verzetschriften).De zaken op grond van de Wet Mulder vormen ongeveer een kwart van het
totale zaaksaanbod in 1996 en 1997 van de strafkamer van de Hoge Raad (in
1996 zijn 3458 zaken aangebracht, in 1997 zelfs 3963). Het moge duidelijk
zijn, dat de Mulderzaken daarmee een onevenredig groot beslag
leggen op de capaciteit van de Hoge Raad. Het vinden van een oplossing voor
het probleem van de werkbelasting van de Hoge Raad is dan ook onontkoombaar
geworden.Met het oog op deze problematiek is in september 1995 de Commissie werkbelasting
strafkamer Hoge Raad ingesteld. Deze Commissie had tot taak te adviseren over
de vraag welke mogelijkheden er zijn om de instroom van zaken bij de strafkamer
van de Hoge Raad te beperken, dan wel om andere voorzieningen te treffen waardoor
de belasting van de strafkamer wordt beperkt.De Commissie heeft in december 1996 haar rapport «De toegang tot
de cassatierechter in strafzaken» aangeboden. De voorstellen van de
Commissie hebben betrekking op de procedure in strafzaken en de procedure
ingevolge de Wet Mulder, die immers ook aan de strafkamer zijn opgedragen.De Commissie heeft over de Wet Mulder, kort samengevat, geadviseerd dat
de mogelijkheid van cassatie moet worden vervangen door de mogelijkheid van
hoger beroep op een tweede feitelijke instantie. Daarvoor zou het gerechtshof
te Leeuwarden aangewezen moeten worden. Aanvullend stelt de Commissie voor
om het hoger beroep slechts open te stellen indien de opgelegde sanctie meer
bedraagt dan f 100.Het onderhavige voorstel van wet is een uitwerking van de voorstellen
van de Commissie voor de Wet Mulder en de Wet op de rechterlijke organisatie
(verder ook: de Wet RO). Voor de uitwerking van de voorstellen van de Commissie
op het gebied van de gewone strafzaken en enkele bijzondere strafrechtelijke
procedures is, zoals ook door de Commissie is voorgesteld, een afzonderlijk
voorstel van wet in voorbereiding. Dit voorstel ligt thans voor advies bij
de Raad van State.Naar aanleiding van het rapport zijn degenen die betrokkenen zijn bij
de werking en de uitvoering van de Wet Mulder in de gelegenheid gesteld advies
uit te brengen over de voorstellen van de Commissie. Het rapport is daarom
ter consultatie voorgelegd aan de Hoge Raad, de Nederlandse Orde van Advocaten,
de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak, het College van Procureurs-Generaal,
de raden voor rechtsbijstand, de Raad van Toezicht voor het Centraal Justitieel
Incassobureau (CJIB) en aan het Projectteam restyling Wet Mulder.De Raad van Toezicht voor het CJIB, het Projectteam restyling Wet Mulder,
het College van Procureurs-Generaal en de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak
hebben gereageerd op de adviezen van de Commissie betreffende de Wet Mulder.
De NVvR heeft gewezen op het belang van de rechtseenheid binnen de Wet Mulder
en in combinatie met de derde fase van de herziening van de rechterlijke organisatie.
Hierin zal worden voorzien door concentratie van het hoger beroep bij het
gerechtshof te Leeuwarden.De Raad van Toezicht voor het CJIB en het Projectteam restyling Wet Mulder
hebben geadviseerd de adviezen van de Commissie niet over te nemen. Binnen
de Hoge Raad zou in zaken op grond van de Wet Mulder gewerkt moeten worden
met een enkelvoudige kamer, waardoor er feitelijk meer zaken kunnen worden
afgedaan met een gelijkblijvend aantal raadsheren. Als alternatief is door
de Raad van Toezicht en het Projectteam restyling Wet Mulder voorgesteld om
een waarborgsom voor het instellen van het beroep in cassatie te vragen. Deze
voorstellen zijn niet overgenomen, aangezien ze een zodanige breuk met het
systeem van de cassatierechtspraak betekenen, dat regeling in dit wetsvoorstel,
waarvan een spoedige totstandkoming zeer gewenst is, daarvoor in ieder geval
niet de aangewezen plaats is.Ten slotte hebben laatstgenoemden gewezen op de nodige invoeringsproblemen
zoals de aanpassing van de geautomatiseerd systemen en daarom aangegeven dat
de wijzigingen niet op al te korte termijn ingevoerd kunnen worden.
Wij zijn daarom voornemens om over te gaan tot instelling van eenzelfde projectteam
als is gedaan bij de totstandkoming van de laatste wijziging van de Wet Mulder
(de wet van 15 mei 1997 (Stb. 212)). In het projectteam zal aandacht gegeven
worden aan deze aspecten van de voorgestelde wijzigingen.In de uitgebrachte adviezen is geen reactie gegeven op de stelling dat
de beroepen in cassatie vaak klachten van feitelijk aard betreffen.De uitgebrachte adviezen worden ter kennisneming bij de griffie van de
Tweede Kamer neergelegd. 2. De voorstellenHet moge duidelijk zijn, dat wij grote waarde hechten aan het advies van
de Commissie. Wij zijn dan ook van mening, na bestudering van het rapport
en de daarover uitgebrachte adviezen, dat de voorgestelde weg van vervanging
van cassatie door hoger beroep een begaanbare weg is. 2.1 Hoger beroep in plaats van cassatieDe Commissie heeft de toevloed van zaken op grond van de Wet Mulder «zorgwekkend»
geoordeeld (rapport, p. 50).De belangrijkste oorzaak voor het aantal cassatieberoepen is het ontbreken
van een tweede feitelijke instantie die belast is met de afdoening van zaken
op grond van de Wet Mulder. Een aanzienlijk deel van de cassatieberoepen houdt
klachten van feitelijke aard in, welke als zodanig niet tot cassatie kunnen
leiden. Dat betekent dat enerzijds de strafkamer van de Hoge Raad geconfronteerd
wordt met een groot aantal zaken van beperkt belang die, gelet op de feitelijke
aard van de opgeworpen klachten, in meerderheid eigenlijk niet voor beoordeling
in cassatie in aanmerking komen, terwijl anderzijds ook de betrokkene niet
aan zijn trekken komt omdat nu juist de bezwaren van feitelijke aard die hij
veelal tegen de beslissing van de kantonrechter heeft, in cassatie niet meer
kunnen worden behandeld.Wij zijn dan ook, met de Commissie, van mening dat er in de praktijk meer
behoefte bestaat aan de mogelijkheid van een beoordeling van de zaak door
een tweede feitelijke instantie dan aan de beoordeling door een instantie
die zich heeft te beperken tot het beantwoorden van rechtsvragen. Om die reden
stellen wij dan ook voor om tegen de beslissingen van de kantonrechter in
plaats van cassatie hoger beroep open te stellen.De meest aangewezen instantie voor dit hoger beroep is het gerechtshof
te Leeuwarden. Om praktische redenen, namelijk de zetel van het CJIB te Leeuwarden,
menen wij dat dit gerechtshof het meest aangewezen is om zaken in hoger beroep
te beoordelen. De concentratie van de tweede beoordeling, nu nog bij de Hoge
Raad, zouden wij niet willen loslaten. Daarom is het gerechtshof te Leeuwarden
als enige beroepsinstantie aangewezen. Daarmee is de rechtseenheid binnen
de Wet Mulder verzekerd. Omwille van de rechtseenheid in de uitleg en toepassing
van enerzijds de Wet Mulder en anderzijds de Wegenverkeerswet 1994 c.a., hebben
wij ervoor gekozen om het beroep in cassatie «in het belang der wet»
te handhaven. Naar verwachting zal van deze mogelijkheid slechts spaarzaam
gebruik gemaakt worden. Aan een verdergaande rechtseenheidsvoorziening bestaat
naar onze mening voor de Wet Mulder geen daadwerkelijke behoefte. Wij vertrouwen
er op dat het gerechtshof te Leeuwarden, wiens arresten gegeven als strafrechter
bij de uitleg en toepassing van de overige wegenverkeerswetgeving onderworpen
blijven aan cassatie, in het kader van de Wet Mulder geen onnodige verschillen
met de jurisprudentie Hoge Raad terzake zal laten ontstaan. Ten slotte verwijzen
wij voor de stand van zaken omtrent de derde fase van de herziening
rechterlijk organisatie naar de brief van 25 juni 1997 (kamerstukken II 1996/97,
25 425, nr. 1), waarin wordt aangegeven dat het kabinet er de voorkeur
aangeeft om thans geen besluitvorming omtrent de derde fase van de herziening
van de rechterlijke organisatie te entameren, maar gedurende een aantal jaren
de bestaande situatie te handhaven. 2.2 Geen onbeperkt hoger beroepWij achten het, met de Commissie, noodzakelijk om het instellen van hoger
beroep – in overeenstemming met voorstellen van de Commissie ten aanzien
van de gewone strafzaken – alleen dan mogelijk te maken indien de administratieve
sanctie, ook na de uitspraak van de kantonrechter op het beroep, boven een
bepaald bedrag komt. De Commissie heeft hiertoe voorgesteld het bedrag van
f 100 te kiezen.Het bieden van een beroepsmogelijkheid op één rechterlijke
instantie is in overeenstemming met de oorspronkelijke gedachte achter de
Wet Mulder. Van het begin af aan is de gedachte achter de Wet Mulder een vereenvoudigde
afdoening van lichte verkeersovertredingen geweest. Daartoe zijn bepaalde
gedragingen uit het strafrecht getild en ondergebracht in het bestuursrecht.
Onderdeel van de vereenvoudiging is geweest om deze zaken door de kantonrechter
te laten afdoen. Van de mogelijkheid van cassatie zou, nadat over de belangrijkste
rechtsvragen na de landelijke invoering van de Wet Mulder in 1992 duidelijkheid
zou bestaan, nog maar zeer spaarzaam gebruik worden gemaakt. In die zin is
in de Wet Mulder altijd gestreefd naar de beoordeling door één
rechterlijke instantie (met daaraan voorafgaand het administratieve beroep
op de officier van justitie). De verwachting van de Commissie vereenvoudigde
afdoening lichte overtredingen van verkeersvoorschriften, dat in alle gevallen
volstaan zou kunnen worden met de mogelijkheid van beroep op de kantonrechter,
is niet helemaal gerechtvaardigd gebleken. Een groot aantal zaken wordt aan
de Hoge Raad voorgelegd. Zeker nu deze zaken veelal klachten van feitelijke
aard bevatten, ligt het openstellen van hoger beroep in de rede. Maar het
is ons inziens een stap te ver om in alle zaken voortaan de mogelijkheid van
hoger beroep op het gerechtshof te bieden. Het beroep op de rechter is immers
een schaars goed en dus zal er een afweging gemaakt moeten worden, waarbij
de proportionaliteit bewaard moet worden tussen enerzijds de inzet van mensen
en middelen en anderzijds de aard en het gewicht van de individuele zaak.
Het belang van de Mulderzaken waarin een sanctie tot en met f 150 is
opgelegd na het beroep op de kantonrechter, rechtvaardigt naar onze overtuiging
niet langer het bieden van de mogelijkheden van rechtsbescherming in twee
rechterlijke instanties. In een tijd waarin de druk op de rechterlijke organisatie
steeds verder toeneemt, is het treffen van adequate voorzieningen met betrekking
tot het beroep op die organisatie, niet langer ontkoombaar. Het beginsel van
de rechtseenheid zal hier enigszins moeten wijken voor het streven om op een
evenredige wijze een afdoend niveau van rechtsbescherming te bieden, waarbij
wij overigens wel de mogelijkheid van cassatie «in het belang der wet»
voorstaan. Wij verwijzen naar het voorgestelde artikel 95, derde lid, van
de Wet op de rechterlijke organisatie.De grens waar het beginsel van de rechtseenheid enigszins moet wijken
voor het streven om op een evenredige wijze een afdoend niveau van rechtsbescherming
te bieden, ligt naar onze mening in Mulderzaken bij f 150. Is een sanctie
opgelegd van f 150 of minder dan is naar onze mening sprake van een zaak
van gering belang en kan worden volstaan met een beoordeling door één
rechterlijke instantie. Dit achten wij in overeenstemming met de eisen die
de relevante internationale verdragen terzake stellen, zoals ook de Commissie
overtuigend heeft uiteengezet. Van belang is dat ingevolge art. 14, vijfde lid, van het Internationaal
Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR) «(e)veryone
convicted of a crime shall have the right to have his conviction and sentence
reviewed by a higher tribunal according to law.»1 Het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele
vrijheden (EVRM) kent een pendant van dit recht in art. 2 van het Zevende
Protocol, maar Nederland heeft dit Protocol niet geratificeerd. Dit recht
op een hogere voorziening is niet onbeperkt. Er kan worden volstaan met een
beroep dat is beperkt tot rechtspunten (vgl. het Nederlandse cassatieberoep).
Op grond van de verdragsgeschiedenis kan verder worden aangenomen dat art.
14, vijfde lid, IVBPR niet ten aanzien van iedere «crime» een
recht op een hogere voorziening toekent, maar dat de clausule «according
to law» ruimte laat voor uitsluitingen ten aanzien van bagateldelicten.
Art. 2 van het Zevende Protocol EVRM maakt zelfs met zoveel woorden uitsluiting
van het recht op een hogere voorziening mogelijk ten aanzien van «offences
of a minor character».2 Het begrip «lichte
overtredingen» is overigens niet scherp omlijnd. Een criterium dat wel
wordt genoemd om de lichte overtredingen te onderscheiden van de zwaardere,
is of voor het betrokken feit al dan niet een vrijheidsstraf kan worden opgelegd.
Zoals in het vervolg zal blijken is de uitsluiting van rechtsmiddelen in dit
wetsvoorstel gereserveerd voor de lichtste feiten, dat wil zeggen overtredingen
waarvoor slechts een geldelijke sanctie van maximaal 150 gulden is opgelegd;
daarmee blijft zij binnen de marges van het verdragsrechtelijke recht op een
hogere voorziening.Naar algemeen wordt aanvaard voldoet het Nederlandse stelsel van rechtsmiddelen
in strafzaken en in bestuursrechtelijke zaken in ruime mate aan het recht
op een hogere voorziening:3 tegen einduitspraken
in strafzaken staat zowel hoger beroep op de rechtbank of het gerechtshof
als, daarna, cassatieberoep op de Hoge Raad open. Alleen in de lichtste kantongerechtszaken,
waar de verdachte vrijuit gaat of geen zwaardere straf krijgt dan een geldboete
van 50 gulden, en in lichte economische overtredingszaken (met een geldboete
tot en met 500 gulden) is hoger beroep uitgesloten (art. 44, tweede lid, RO
en art. 51 Wet op de economische delicten (WED)), maar dit laat onverlet de
mogelijkheid om in cassatie te gaan.Ook in het bestuursrecht is sinds jaar en dag voorzien in beroep op een
rechterlijke instantie in eerste en enige aanleg, bijvoorbeeld in milieugeschillen.
Deze geschillen worden thans in eerste en enige aanleg door de Afdeling bestuursrechtspraak
afgedaan. Van een novum in het bestuursprocesrecht door uitsluiting van hoger
beroep in de Wet Mulder is dan ook geen sprake.Ten aanzien van het in de Wet Mulder open te stellen hoger beroep indien
het bedrag van de sanctie hoger is dan f 150, is ook artikel 6 EVRM van
belang. Hoewel art. 6 EVRM zelf geen recht op een hogere voorziening bevat,
zijn de daarin vervatte waarborgen voor een eerlijk proces wel van toepassing
als de nationale overheid beroep openstelt op een hogere rechter, zij het
dat bij die toepassing rekening moet worden gehouden met de bijzondere kenmerken
van de procedure en de functie van de hogere rechter in het nationale rechtssysteem
(EHRM 13-7-1995, Series A vol. 316-B, § 59, Tolstoy Miloslavsky).
In dit verband is in het bijzonder van belang dat de toegang tot de hogere
rechter op een behoorlijke wijze is geregeld. Dit recht op toegang tot de
rechter berust in de woorden van het Europese Hof op de volgende beginselen:1a) The right of access to the courts secured by Article 6 § 1
is not absolute but may be subject to limitations; these are permitted by
implication since the right of access «by its very nature calls for
regulation by the State, regulation which may vary in time and in place according
to the needs and resources of the community and of individuals». b) In laying down such regulation, the Contracting States enjoy a certain
margin of appreciation, but the final decision as to observance of the Convention's
requirements rests with the Court. It must be satisfied that the limitations
applied do not restrict or reduce the access left to the individual in such
a way or to such an extent that the very essence of the right is impaired.c) Furthermore, a limitation will not be compatible with Article 6 § 1
if it does not pursue a legitimate aim and if there is not a reasonable relationship
of proportionality between the means employed and the aim sought to be achieved«
(EHRM 8-7-1986, Series A vol. 102, § 194, Lithgow).Bij iedere voorgenomen beperking van de toegang tot de (hogere) rechter
dient dus te worden nagegaan of de beperking een gerechtvaardigd doel dient –
waaronder zou kunnen worden verstaan een efficiënt gebruik van de in
de strafrechtspleging beschikbare (en niet onbeperkt aanwezige) middelen –,
of er evenredigheid bestaat tussen dit doel en het ter bereiking van dit doel
gehanteerde middel en of de toegang niet zozeer wordt beperkt dat het betrokken
recht in de kern wordt aangetast. Aan de uit dit artikel voortvloeiende eisen,
toegepast op het door ons voorgestelde (beperkte) hoger beroep in de Wet Mulder,
wordt voldaan. Wij zijn van oordeel dat de beperking van de mogelijkheid om
hoger beroep in te stellen tot zaken waarin de opgelegde sanctie meer bedraagt
dan f 150 een gerechtvaardigd doel dient, namelijk het bevorderen van
een efficiënt gebruik van de beschikbare (en niet onbeperkt aanwezig)
middelen. Het voorstel is ook te beschouwen als evenredig. Hierbij speelt
mee, dat in de Wet Mulder voorzien is in een bestuurlijke toetsing door de
officier van justitie voorafgaand aan het beroep op de kantonrechter. Hoewel
dit administratief beroep niet in alle opzichten gelijk gesteld mag worden
aan een beoordeling door een rechterlijke instantie, speelt het gegeven wel
een rol bij de beoordeling van de evenredigheid van het voorstel. In de praktijk
blijkt dit administratieve beroep in 30 tot 50% van de gevallen (afhankelijk
van de soort gedraging) tot vernietiging van de opgelegde sanctie te leiden.
Het recht op toegang tot de hogere rechter wordt ook zeker niet in zijn kern
aangetast door het onderhavige voorstel. Het beroep op een hogere instantie
staat immers open voor de wat zwaardere verkeersovertredingen die ingevolge
de Wet Mulder worden afgedaan. Onzes inziens voldoen de onderhavige voorstellen
aan de uit artikel 6 van het EVRM voortvloeiende eisen.Aanvankelijk is in het voorstel de grens waarboven hoger beroep kan worden
ingesteld, in navolging van het voorstel van de Commissie, bepaald op f 100.
Thans stellen wij voor om in Mulderzaken deze grens te bepalen op f 150.In het binnenkort in te dienen voorstel van wet ten aanzien van het beroep
in cassatie in strafzaken (dat thans nog bij de Raad van State ligt), blijft
de grens, overeenkomstig het voorstel van de Commissie, op f 100 gehandhaafd.
Het hanteren van een hogere grens voor de (eenvoudige en ethisch neutrale)
gedragingen van de Wet Mulder is naar onze mening gewenst om de volgende redenen.Bij nader inzien is bij de bepaling van de grens op f 100 voor de
Mulderzaken niet voldoende rekening gehouden met de gevolgen voor de werkbelasting
van het gerechtshof van eventuele toekomstige wijzigingen van de bijlage bij
de Wet Mulder. Die wijzigingen van de bijlage, waarbij gedragingen meestal
in een hogere tariefgroep worden geplaatst, zullen leiden tot een aanmerkelijk
hogere instroom van zaken in hoger beroep. Dit betreft dan met name de lichtere
verkeersovertredingen, zoals snelheidsovertredingen tot en met vijftien kilometer
(zoals de feitcodes S 100a, 100b, 110a, 120a, 200a, 210a, 220a) die thans
corresponderen met een sanctie van f 60, f 80 of f 110, het
als bestuurder van een motorvoertuig niet de rijbaan gebruiken
(feitcode R 315b) welke correspondeert met f 90 en het parkeren in strijd
met een parkeerverbod (feitcode R 584) welke eveneens correspondeert met f 90.
Dit zijn in grote aantallen gepleegde overtredingen van lichte aard, die in
het oorspronkelijke voorstel met de beroepsgrens van f 100 van hoger
beroep zijn uitgesloten, maar die na wijziging van de bijlage grotendeels
wel voor hoger beroep in aanmerking zouden komen. Verhoging van de beroepsgrens
tot f 150 waarborgt dat deze overtredingen voor langere tijd uitgesloten
blijven. Dat is, met het oog op het beperken van de werkbelasting van het
gerechtshof te Leeuwarden, ten zeerste gewenst.Daarnaast is, zoals hierboven reeds is gememoreerd, in de Wet Mulder voorzien
in een bestuurlijke toetsing van de opgelegde sanctie door de officier van
justitie, een toetsing die in de strafzaken ontbreekt.Het voorstel om de grens op f 150 te bepalen geeft het volgende beeld.
Van de in 1997 opgelegde 4 653 691 sancties, is in 3 886 897
gevallen een sanctie van f 150 of minder opgelegd. Dit betekent dat in
ongeveer 85% van het aantal opgelegde sancties geen hoger beroep zou openstaan.
Dit cijfer vertekent het beeld enigszins omdat met name tegen de wat hogere
sancties beroep pleegt te worden ingesteld. Van de 14 387 ingestelde
beroepen op de kantonrechter in 1997 is de sanctie in 10 150 (afgerond)
gevallen minder dan f 150. In ongeveer 70% van de gevallen waarin beroep
op de kantonrechter is ingesteld zou dan geen hoger beroep openstaan. Dat
betekent echter dat er in 4350 zaken wel hoger beroep open zou staan. De (cassatie)praktijk
van de Wet Mulder leert dat tegen ongeveer 7% van de beslissingen van de kantonrechter
daadwerkelijk een rechtsmiddel wordt ingesteld. Bij een beroepsgrens van f 150
zou dat tot ongeveer 315 hoger beroepen jaarlijks leiden. Dit cijfer is slechts
een indicatie en dient dus met de nodige terughoudendheid gehanteerd te worden.
Een verhoging van de instroom van zaken in hoger beroep kan immers ook het
gevolg zijn van een verhoging van het aantal opgelegde sancties of zelfs van
een hoger gemiddeld percentage betrokkenen dat hoger beroep instelt. Voor
de berekening van de werklast van het gerechtshof hebben wij daarom (zekerheidshalve)
rekening gehouden met ruim 400 zaken jaarlijks. 2.3 Aparte voorziening ingeval van niet-ontvankelijkheid
wegens niet of te laat stellen van de zekerheidVoorts stellen wij voor om ook hoger beroep open te stellen in de zaken
waarin de betrokkene naar diens oordeel ten onrechte door de kantonrechter
niet-ontvankelijk is verklaard wegens het niet (tijdig) stellen van de zekerheid
bedoeld in artikel 11, derde lid. Bij verzuim van zekerheidstelling wordt
ingevolge artikel 11, derde lid, het beroepschrift niet in behandeling genomen.
De Commissie heeft er op gewezen dat het in de praktijk voorkomt dat na de
uitspraak van het kantongerecht alsnog blijkt dat tijdig zekerheid is gesteld
en betrokkene dus ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard in zijn beroep.
Hoewel de Commissie zich hierbij nog moest baseren op de tekst van de wet
zoals die luidde voor de inwerkingtreding van de wet van 15 mei 1997 (Stb.
212) waarbij artikel 11 zo gewijzigd is, dat de zekerheidstelling voortaan
alleen op girale wijze en alleen nog bij het CJIB kan worden gesteld en de
kans daarmee niet zo groot meer is dat de kantonrechter ten onrechte oordeelt
dat er niet (tijdig) zekerheid gesteld is, kan dit niettemin niet geheel uitgesloten
worden geacht. Ook is het mogelijk dat zich omstandigheden hebben voorgedaan
waardoor de betrokkene redelijkerwijze van een eventueel verzuim geen verwijt
kan worden gemaakt. Indien inderdaad bij vergissing is aangenomen dat de zekerheid
niet tijdig is gesteld of de kantonrechter de omstandigheden die het verzuim
niet verwijtbaar maken niet of onvoldoende in zijn beschouwingen heeft betrokken,
zou de betrokkene in een geval waarin de sanctie niet meer bedraagt
dan f 150 geconfronteerd worden met een niet-ontvankelijkverklaring waartegen
geen enkel rechtsmiddel openstaat. Het beroep van betrokkene is dan inhoudelijk
niet beoordeeld door een rechter en in die zin is betrokkene dan ten onrechte
het recht op toegang tot de rechter onthouden. Bovendien zou, zonder de voorgestelde
voorziening, het bedrag van de dan onherroepelijk geworden beschikking op
het administratief beroep op de voet van artikel 21 Wet Mulder (ten onrechte)
worden verhaald op de gestelde zekerheid.Thans worden bezwaren van deze (feitelijke) aard in cassatie tevergeefs
aangevoerd. Hoewel de ervaring heeft geleerd dat het om een beperkt aantal
gevallen gaat, moet daarvoor gelet op het in artikel 6 EVRM besloten liggende
recht op toegang tot de rechter een voorziening worden getroffen. Die bestaat
daarin dat ingevolge het voorgestelde artikel 14, tweede lid, Wet Mulder,
ongeacht de hoogte van de sanctie, beroep op het gerechtshof kan worden ingesteld
op de grond dat de kantonrechter ten onrechte heeft geoordeeld dat de zekerheid
niet of niet tijdig is gesteld dan wel ten onrechte niet heeft geoordeeld
dat de betrokkene redelijkerwijze niet geacht kan worden in verzuim te zijn
geweest. Indien het beroep gegrond is verklaard en dus door de rechter in
hoger beroep is vastgesteld dat de betrokkene ten onrechte een behandeling
van zijn zaak in de kantongerechtsfase is onthouden, ligt het voor de hand
te bepalen dat de zaak wordt teruggewezen naar de kantonrechter opdat deze
de zaak alsnog ten gronde behandelt. Zo wordt het rechterlijk verzuim hersteld
en komt de betrokkene in dezelfde positie als hij zou hebben verkeerd indien
dat verzuim niet was gemaakt. Een uitzondering wordt gemaakt voor het geval
waarin de betrokkene instemt met afdoening van de zaak door het gerechtshof
zelf. 3. Gevolgen van de voorstellen; werkbelasting en kostenDit wetsvoorstel beoogt de werkbelasting van de strafkamer van de Hoge
Raad te verminderen door de afdoening van klachten van feitelijke aard, die
naar hun aard niet bij de Hoge Raad thuis horen, op te dragen aan een tweede
feitenrechter namelijk het gerechtshof te Leeuwarden. Aldus heeft dit voorstel
gevolgen voor de Hoge Raad en het gerechtshof en voor de andere bij de uitvoering
van de Wet Mulder betrokkenen. a. werkbelastingHet voorstel om de Hoge Raad niet langer te belasten met de behandeling
van zaken op grond van de Wet Mulder zal leiden tot een doelbewuste vermindering
van de werkbelasting van de Hoge Raad. Het effect hiervan op de werkbelasting
laat zich niet exact voorspellen. Ingevolge het onderhavige wetsvoorstel zouden
ruim 1000 zaken bij de Hoge Raad wegvallen, zijnde ongeveer een kwart van
het totale zaaksaanbod over 1997. Dit zal reeds een belangrijk effect op de
werkbelasting hebben. Naar schatting treedt daardoor een besparing bij de
Hoge Raad op van ongeveer acht tot negen fte's rechtsgeleerd en ondersteunend
personeel tezamen. Indien ook het tegelijkertijd ingediende voorstel van wet
in aanmerking wordt genomen, zal het effect van beide voorstellen zijn, dat
het totaal aantal zaken met ruim de helft afneemt. De voorstellen leiden er
aldus toe dat de werklast van de Hoge Raad wordt teruggebracht tot aanvaardbare,
zij het nog steeds niet onaanzienlijke, proporties.Naar verwachting zal, afgaand op het totaal aantal zaken over 1997 (1046)
en de beroepsgrens van f 150 in aanmerking genomen, het gerechtshof ruim
400 hoger beroepen op grond van de Wet Mulder te behandelen krijgen. De daaraan
gekoppelde werklast zal, naar schatting, ongeveer vier fte's bedragen: één
fte rechtsgeleerd en drie fte's ondersteunend personeel. De geschatte werklast
van het parket van de procureur-generaal bedraagt minder dan één
fte. b. kostenDe vermindering van het zaaksaanbod bij de Hoge Raad levert vanzelfsprekend
een kostenbesparing op. Hoe groot deze is valt niet precies aan te geven,
aangezien slechts een globale schatting van de totale werklastvermindering
voor de Hoge Raad mogelijk is, zonder differentiatie naar parket bij de Hoge
Raad, het wetenschappelijk bureau en de strafkamer van de Hoge Raad zelf.Tegenover de baten voor de Hoge Raad staat de kostenpost voor het inrichten
van de nodige voorzieningen voor het gerechtshof te Leeuwarden en het parket
van de procureur-generaal. De kosten hiervan zullen bestaan uit eenmalige
kosten en structurele kosten, verband houdende met de instelling van kamers
die belast zijn met de afhandeling van de Mulderzaken (hierboven begroot op
vier fte's) en de nieuwe taak van het parket van de procureur-generaal (hierboven
begroot op minder dan één fte).Naast de kostenpost voor de instelling van de kamers bij het gerechtshof
heeft het voorstel ook consequenties voor de administratieve organisatie en
de automatisering. Die consequenties, zoals de aanpassing van de standaardformulieren,
zullen niet erg ingrijpend zijn. De financiële consequenties hiervan
zullen dan ook gering zijn.De aan het voorstel verbonden kosten worden, samen met de baten van dit
voorstel, volledig binnen de begroting van het Ministerie van Justitie opgevangen. 4. Hoofdlijnen van het wetsvoorstelHet onderhavige wetsvoorstel laat zich als volgt kenschetsen.In de Wet RO wordt enerzijds geregeld de instelling van de kamer bij het
gerechtshof te Leeuwarden die belast zal worden met de Mulder-zaken (artikel
74 Wet RO). Het hoger beroep kan in beginsel door een enkelvoudige kamer van
het gerechtshof worden behandeld. Anderzijds wordt de uitsluiting van het
cassatieberoep in zaken betreffende de Wet Mulder geregeld, behoudens cassatie
«in het belang der wet» (artikel 95a, derde lid, Wet RO). Het
gerechtshof zal als tweede feitelijke instantie rechtspreken.In de Wet Mulder zijn de procedurele voorschriften voor het hoger beroep
opgenomen. De bepalingen betreffende de behandeling en beslissing in hoger
beroep komen in grote lijnen overeen met de bestaande regeling van de procedure
voor de Hoge Raad. In grote lijnen, want het hoger beroep vereist enkele afwijkende
regelingen ten opzichte van het beroep in cassatie, dat immers tot het beantwoorden
van louter rechtsvragen beperkt is. Nieuw is de regeling waarbij hoger beroep
open gesteld wordt indien de opgelegde administratieve sanctie een bepaald
bedrag te boven gaat. Op een enkel onderdeel is daarnaast, ook wat het beroep
op het kantongerecht betreft, een terminologie gehanteerd die beter aansluit
bij de terminologie van hoofdstuk 8 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb),
bijvoorbeeld door voortaan van «partijen» en van «zitting»
te spreken. Uit praktische overweging is ook aansluiting gezocht bij bestaande
procedures en de werkverdeling tussen griffie van het gerechtshof en parket
van de procureur-generaal in strafzaken.Gezien de betrekkelijk eenvoudige aard van de zaken is tot uitgangspunt
genomen dat met een schriftelijke behandeling volstaan kan worden. Veelal
is de kern van het beroep de vraag of de overtreding is begaan door betrokkene.
Indien een partij desalniettemin om een mondelinge behandeling ter terechtzitting
verzoekt, kan het gerechtshof het verzoek uitsluitend afwijzen indien de zaak
niet zo ingewikkeld is, dat het horen van een partij noodzakelijk is. Tegen
de afwijzende beslissing op een desbetreffend verzoek staat geen
rechtsmiddel open. Het gerechtshof kan ook ambtshalve bepalen dat een zaak
op een zitting zal worden behandeld.In voorkomend geval kan het gerechtshof nadere, schriftelijk te verstrekken
informatie inwinnen bij partijen. Het gerechtshof kan bijvoorbeeld de procureur-generaal
verzoeken om een aanvullend proces-verbaal over te leggen ter toelichting
op hetgeen in de oorspronkelijke stukken als waarneming van de verbalisanten
is gerelateerd, dan wel van de betrokkene een toelichting op zijn beroep verlangen.
Daarbij zal het gerechtshof ervoor zorgdragen dat de stukken partijen over
en weer bekend zijn. Het gerechtshof kan zonodig zelf de zaak afdoen indien
het de beslissing van het kantongerecht heeft vernietigd.Ook in de zogenaamde verzetsprocedure (artikelen 26 en verder Wet Mulder)
wordt het rechtsmiddel van cassatie vervangen door dat van hoger beroep op
het gerechtshof te Leeuwarden. Daartoe is artikel 26a Wet Mulder aangepast.
De argumenten welke pleiten voor een tweede feitelijke behandeling door het
gerechtshof gaan ook op voor de verzetsprocedure. Voor het instellen van hoger
beroep in een verzetsprocedure is het niet zinvol de grens van f 150
te stellen. Dit hangt samen met het systeem van wettelijke verhogingen van
het bedrag van de beschikking waardoor de grens van f 150 al snel wordt
overschreden.Overeenkomstig het advies van de Commissie wordt een bijzondere voorziening
geboden tegen de beslissing van het kantongerecht waarbij betrokkene niet-ontvankelijk
wordt verklaard wegens het niet (tijdig) stellen van zekerheid. Zoals wij
eerder in deze memorie aangaven, staat tegen een dergelijke beslissing steeds,
ongeacht de hoogte van de opgelegde sanctie, hoger beroep open. Wordt in hoger
beroep de beslissing van het kantongerecht vernietigd, dan kan de zaak worden
terugverwezen voor een hernieuwde behandeling. Het kan dus niet voorkomen,
dat betrokkene ten onrechte van de rechter wordt afgehouden op deze ontvankelijkheidsgrond.Ten slotte zijn in dit wetsvoorstel nog enkele (technische) wijzigingen
en verduidelijkingen opgenomen, onder andere in de verzetsprocedure betreffende
de wijze waarop tot niet-ontvankelijkheid besloten kan worden indien het griffierecht
niet is betaald (artt. 26 en 26a). De behoefte aan deze verduidelijking is
vanuit de praktijk en de rechterlijke macht, los van het rapport van de Commissie,
naar voren gekomen. Artikelsgewijs Artikel I Wet op de rechterlijke organisatie AHet voorgestelde artikel 74 RO voorziet in de instelling op voorstel van
de president van het gerechtshof te Leeuwarden van enkelvoudige en meervoudige
kamers welke met de behandeling van het hoger beroep in het kader van de Wet
Mulder belast zullen zijn. Het ligt voor de hand van de binnen het gerechtshof
aanwezige strafrechtelijke en bestuursrechtelijke (de belastingkamer) ervaringen
gebruik te maken bij het bepalen van de bezetting van deze kamer. BIn het voorgestelde artikel 95, derde lid, RO is de uitsluiting van cassatie
in alle zaken betreffende de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften
neergelegd. Dit is logisch, gelet op het doel van dit wetsvoorstel.Omwille van de rechtseenheid in de uitleg en toepassing van enerzijds
de Wet Mulder en anderzijds de Wegenverkeerswet 1994 c.a., hebben wij ervoor
gekozen om het beroep in cassatie «in het belang der wet» te handhaven.
Naar verwachting zal van deze mogelijkheid slechts spaarzaam gebruik gemaakt
worden. Artikel II Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften ADe toevoeging in artikel 3, tweede lid, van de woorden «of op geautomatiseerde
wijze» beoogt te waarborgen dat het opleggen van een administratieve
sanctie ter zake van een gedraging die op geautomatiseerde wijze, zoals door
registervergelijking of door een trajectsnelheidsmeter wordt geconstateerd
onder de Wet Mulder mogelijk is, ondanks het ontbreken van menselijke tussenkomst
daarbij.Het betreft hier in de eerste plaats de zogenoemde trajectcontrole, zoals
die op dit moment op de autosnelweg A2 plaats vindt, waarbij op twee meetpunten
met een onderlinge afstand van 751 meter automatisch het tijdstip wordt geregistreerd
waarop een voertuig passeert en dat vervolgens automatisch de gemiddelde snelheid
wordt berekend waarmee dit voertuig dit traject heeft afgelegd. Vervolgens
kan, indien een snelheidsovertreding is geconstateerd, op geheel automatische
wijze een beschikking worden opgemaakt en verzonden.Thans bepaalt artikel 3, tweede lid, dat de ambtenaren bevoegd zijn tot
het opleggen van een sanctie ter zake van de door hen vastgestelde
gedragingen. Dit voorschrift vertoont overeenkomst met artikel 344, eerste
lid, onder 2, van het Wetboek van Strafvordering (Sv). Zowel de kantonrechter1 als de rechtbank2 te Utrecht
heeft, weliswaar metbetrekking tot artikel 344 Sv, beslist dat de waarneming
van de resultaten van de trajectsnelheidsmeter voor de toetsing aan artikel
344, eerste lid, onder 2, Sv kan worden aangemerkt als, en gelijkgesteld met,
de eigen waarneming van de verbalisant. Kantongerecht en rechtbank hebben
daartoe, ons inziens, terecht gewezen op de omstandigheid dat de waarneming
door de trajectsnelheidsmeter vele malen betrouwbaarder is dan de waarneming
van de snelheid door de eigen zintuigen van de verbalisant, daarmee aangevend
dat de betrouwbaarheid van de waarneming juist met deze vorm van snelheidsmeting
is gediend. Wijziging van artikel 3, tweede lid, stelt deze uitleg ook voor
de Wet Mulder zeker.Daarnaast maakt deze wijziging het mogelijk door middel van de zogenaamde
registervergelijking te constateren of tijdig aan de algemene periodieke keuring
(APK) is voldaan. Deze vergelijking vindt op geheel geautomatiseerde wijze
plaats door de Dienst wegverkeer (RDW). In het kentekenregister wordt namelijk
bijgehouden wanneer de APK afloopt. Blijkt dan dat de APK niet tijdig is uitgevoerd,
dan wordt dit doorgegeven aan het CJIB, waarna betrokkene een beschikking
ontvangt. Ook hiervoor geldt dat de waarneming van de gedraging door het systeem
op een lijn gesteld mag worden met de waarneming door een ambtenaar. B en CDe terminologie van het beroep op het kantongerecht is op enkele onderdelen
afgestemd op de in de voorgestelde regeling van het hoger beroep gebruikte
terminologie. Zo kon kortheidshalve volstaan worden met de aanduiding «partijen»
in de artikelen 12, eerste lid, eerste volzin, en 13, derde lid, laatste volzin.
Ook is het woord «terechtzitting», dat doet denken aan de betekenis
die daarin in strafvorderlijke zin wordt gegeven, steeds vervangen door «zitting». DDe regeling van het beroep in cassatie in hoofdstuk VI van de Wet Mulder
is conform het voorstel van de Commissie geheel vervallen en vervangen door
een regeling van het hoger beroep bestaande uit de artikelen 14 tot en met
20d. Hierna volgt per in te voegen artikel een toelichting. Artikel 14Deze bepaling vormt in tweeërlei opzicht de kern van de nieuwe regeling.
Hierin wordt geregeld in welke gevallen hoger beroep kan worden ingesteld
en welk gerecht met de behandeling ervan is belast.In het eerste lid is als hoofdregel neergelegd, dat hoger beroep van de
beslissing van de kantonrechter open staat indien de bij die beslissing opgelegde
administratieve sanctie meer bedraagt dan f 150. Bepaalt de kantonrechter
dat de verschuldigde sanctie f 150 of lager is (bijvoorbeeld door handhaving
van de bestreden beschikking van de officier van justitie), dan staat geen
hoger beroep open van die beslissing. Evenmin staat dan beroep in cassatie
open. Met de beslissing van de kantonrechter eindigt dan de procedure.In het tweede lid is, in afwijking in zoverre van het eerste lid, neergelegd
dat indien betrokkene meent dat de kantonrechter ten onrechte tot niet-ontvankelijkverklaring
heeft besloten op de grond dat de zekerheid (bedoeld in artikel 11, derde
lid, van de Wet Mulder) niet tijdig is gesteld, ook hoger beroep kan worden
ingesteld. Wij verwijzen terzake naar het algemeen deel van deze toelichting.De eisen aan de inhoud van het beroepschrift worden in artikel 6:5 juncto
artikel 6:24 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) gesteld. De beroepstermijn
bedraagt ingevolge artikel 6:7 juncto artikel 6:24 van de Awb zes weken.Het hoger beroep wordt, in het belang van de rechtseenheid, geconcentreerd
bij het gerechtshof te Leeuwarden.Het bedrag van f 150 kan bij wet worden gewijzigd. Een uitdrukkelijke
wetsbepaling is daartoe niet nodig. Wij verwachten dat er slechts na ommekomst
van enkele jaren aanleiding zal bestaan om tot wijziging van het bedrag over
te gaan, bijvoorbeeld aan de hand van het prijsindexcijfer van de gezinsconsumptie. Artikel 15In dit artikel is bepaald dat het beroepschrift, in afwijking van het
bepaalde in artikel 6:4 van de Awb, wordt ingediend bij het kantongerecht
tegen wiens beslissing het hoger beroep is gericht. Dit ligt in de lijn met
de huidige cassatieprocedure en sluit eveneens aan bij de huidige werkwijze
van het gerechtshof in strafzaken.In het tweede lid is de toezending van de relevante stukken aan het gerechtshof geregeld. Hierbij gaat het om de beslissing van de kantonrechter
en de stukken van het geding en het beroepschrift van betrokkene. Deze stukken
worden onverwijld ingezonden nadat de beroepstermijn (zes weken) is verstreken.
Onverwijld heeft hier de betekenis van zo spoedig mogelijk.Het spreekt vanzelf dat ook indien er te laat hoger beroep is ingesteld,
of indien er hoger beroep is ingesteld in weerwil van het bepaalde in artikel
14, eerste of tweede lid, de stukken naar het gerechtshof worden gezonden. Artikel 16Gezien de betrekkelijke eenvoudige aard van de zaken kan in beginsel volstaan
worden met een behandeling door een enkelvoudige kamer van het gerechtshof.
Mocht een zaak, naar het oordeel van de voorzitter van de meervoudige kamer,
niet vatbaar zijn voor behandeling door een enkelvoudige kamer, dan verwijst
de voorzitter de zaak naar de meervoudige kamer. Artikel 17In de procedurevoorschriften van het hoger beroep dient een regeling met
betrekking tot de wraking en verschoning van rechters niet te ontbreken. Daarin
is in artikel 17 voorzien door de relevante artikelen uit het Wetboek van
Strafvordering van overeenkomstige toepassing te verklaren. Artikel 18Een van de uitgangspunten van het bestuursprocesrecht is, dat degenen
die partij in eerste aanleg waren, ook partij zijn in hoger beroep. Voor het
onderhavige regeling van het hoger beroep zou dit uitgangspunt met zich brengen,
dat de officier van justitie ook partij in hoger beroep wordt. Het strafprocesrecht
kent een ander uitgangspunt, namelijk de vervanging in hoger beroep van de
officier van justitie door de procureur-generaal (indien de eerste aanleg
de rechtbank is).Hoewel hoofdstuk VI van de Wet Mulder behoort tot het bestuursprocesrecht,
hebben wij uit louter praktische overwegingen, mede op aangeven van het gerechtshof
en het parket van de procureur-generaal, aansluiting gezocht bij de bestaande
organisatie van het gerechtshof en het parket van de procureur-generaal in
strafzaken. Hierdoor blijft het aantal nieuw procedures zo beperkt mogelijk.Geheel overeenkomstig het hoger beroep in het strafrecht, stelt de officier
van justitie het hoger beroep in (vergelijk de artikelen 14 Wet Mulder en
404 Sv). Degene die het hoger beroep instelt dient vervolgens zijn grieven
in bij het gerecht van eerste aanleg (vergelijk de artikelen 15 Wet Mulder
juncto 6:5 Awb en 410 Sv). Nadat de stukken naar de griffie van het gerechtshof
gezonden zijn, neemt de procureur-generaal de zaak over van de officier van
justitie (vergelijk de artikelen 412 Sv en verder). Om dezelfde werkwijze
vanaf hier ook voor de Wet Mulder te hanteren, is in artikel 18 bepaald dat
nadat hoger beroep is ingesteld de procureur-generaal als partij in de plaats
treedt van de officier van justitie. Dit houdt in dat de procureur-generaal
in de verdere procedure (in dit wetsvoorstel vanaf artikel 18) partij is.
Voor wat bijvoorbeeld artikel 19 betreft zendt de griffier van het gerechtshof
een afschrift van het beroepschrift aan de procureur-generaal en kan de procureur-generaal
een verweerschrift indienen. Met het oog hierop wordt in artikel 18, tweede
lid, voorgesteld dat de officier van justitie de procureur-generaal de nodige
inlichtingen verstrekt. Vanzelfsprekend staat het voorgestelde artikel 18
er niet aan in de weg dat de officier van justitie zelfs een concept-verweerschrift
aan de procureur-generaal doet toekomen. Uit artikel 18 volgt verder dat het gerechtshof de procureur-generaal
als partij op kan dragen binnen een bepaalde termijn schriftelijk inlichtingen
te geven (wij verwijzen naar het voorgestelde artikel 20). Uit artikel 18 volgt eveneens dat de procureur-generaal, indien de officier
van justitie het hoger beroep heeft ingesteld, het hoger beroep kan intrekken. Artikel 19In artikel 19 is de kennisneming van de stukken door partijen geregeld.
Veelal zal betrokkene hoger beroep instellen, maar het kan ook de officier
van justitie zijn die in hoger beroep komt. Anders dan ten aanzien van de
verdachte in het strafprocesrecht is geregeld, is het in het bestuursrechtelijk
procesrecht geen vanzelfsprekendheid om de betrokkene het laatste woord te
geven. Het doel van de wet, te weten de eenvoudige en effectieve afdoening,
moet echter niet uit het oog worden verloren. Die zou gebaat kunnen zijn bij
een bepaling die ertoe strekt alleen betrokkene het laatste woord te geven,
ook al is dat de indiener van het beroepschrift. Wij hebben hierin echter
onvoldoende aanleiding kunnen vinden om een verschil te maken tussen de situatie
waarin de officier van justitie in hoger beroep komt en die waarin betrokkene
in hoger beroep komt. Dit sluit onzes inziens het best aan bij het bestuursrechtelijke
karakter van het (hoger) beroep in het kader van hoofdstuk VI van de Wet Mulder.In het eerste tot en met derde lid is aldus neergelegd dat het over en
weer reageren op de ingediende stukken mogelijk is.De termijn voor het indienen van een verweerschrift bedraagt thans acht
weken ingevolge het huidige artikel 16. Deze termijn kan, in aansluiting op
de termijn van artikel 8:42, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht
op vier weken worden gesteld. Daarmee wordt tevens een verkorting van de procedure
bereikt.In het vierde lid is een regeling opgenomen inzake het verstrekken van
afschriften van en uittreksels uit op de zaak betrekking hebbende stukken.
Ingevolge het voorgestelde artikel 15, tweede lid, beschikt het gerechtshof
over de op de beslissing van het kantongerecht betrekking hebbende stukken
alsmede over de beslissing van het kantongerecht zelf. Partijen zijn eveneens
in het bezit van de meest relevante stukken. Mocht een van de partijen desalniettemin
behoefte hebben aan een afschrift van of een uittreksel uit een ander stuk,
dan zal die partij daartoe aan de griffie een verzoek moeten richten. In het
vierde lid is uitdrukkelijk bepaald, dat het verzoek moet omschrijven welke
stukken het verzoek betreft. Een algemeen verzoek tot afschrift van of uittreksel
uit bijvoorbeeld alle op de zaak betrekking hebbende stukken is
derhalve niet voldoende. Overwegingen tot beperking van de administratieve
verplichtingen van de griffie hebben bij deze keuze een doorslaggevende rol
gespeeld.Het ligt voor de hand de verzending van de stukken aan de betrokkene ingeval
de officier van justitie in hoger beroep is gekomen, te doen geschieden aan
de hand van het door betrokkene in diens beroepschrift op het kantongerecht
aangegeven adres (wij wijzen op artikel 12, eerste lid, laatste volzin, dat
dezelfde voorziening bevat en op het voorgestelde artikel 20c, eerste lid).
Blijkt betrokkene op dat adres onvindbaar en is geen nieuw adres achtergelaten
of te achterhalen, dan komt deze omstandigheid naar onze mening voor risico
van betrokkene. Artikel 20In dit artikel is bepaald, dat het gerechtshof partijen (procureur-generaal en betrokkene) en zonodig getuigen en deskundigen kan opdragen binnen
een bepaalde termijn schriftelijk inlichtingen te geven of onder hen berustende
stukken in te zenden.De aard van het hoger beroep brengt mee, dat ook vragen van feitelijke
aard reden kunnen zijn voor de opdracht tot het geven van inlichtingen. Denkbaar
is, dat het gerechtshof in het kader van de vraag naar de feitelijke toedracht
van de overtreding niet op grond van de reeds overgelegde stukken tot een
oordeel kan komen en zich daarom bijvoorbeeld tot de procureur-generaal richt
voor het verkrijgen van een aanvullend proces-verbaal. Zonodig kan het gerechtshof
in deze schriftelijke fase getuigen en deskundigen schriftelijk om inlichtingen
verzoeken. Het gerechtshof zal de schriftelijk verstrekte antwoorden vervolgens
aan partijen doen toekomen. Artikel 20aZoals wij in het algemeen deel van de memorie van toelichting aangaven,
is de schriftelijke behandeling in het onderhavige voorstel tot uitgangspunt
genomen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat een partij (procureur-generaal
of betrokkene) om een mondelinge behandeling kan verzoeken. Slechts indien
het gerechtshof, niettegenstaande het verzoek, oordeelt dat een behandeling
ter zitting achterwege kan blijven, zal geen zitting voorafgaan aan de beslissing
van het gerechtshof op het beroepschrift.Het vierde lid bepaalt dat de zitting openbaar is. Uitzonderingen op deze
openbaarheid plegen in Mulder-zaken niet voor te komen. Artikel 20bOvereenkomstig het bepaalde in artikel 11, vierde lid, stelt dit artikel
veilig dat partijen alle stukken kunnen inzien en daarvan afschriften of uittreksels
kunnen vragen, indien een zaak op de zitting zal worden behandeld. De partijen
zijn, na de behandeling van het beroep door het kantongerecht, reeds in het
bezit van de belangrijkste stukken. Ingevolge de artikelen 19 en 20 worden
nieuwe stukken (beroepschrift en verweerschrift en eventueel een nadere toelichting
of andere nadere stukken) tussen partijen gewisseld. In de meeste gevallen
zal het voor partijen dus niet nodig zijn, de stukken bij de griffie van het
gerechtshof te komen inzien. Artikel 20cDit artikel bevat grotendeels gelijkluidende voorschriften als die welke
van toepassing zijn op de behandeling van het beroep ter zitting bij het kantongerecht
(artikel 12 van de Wet Mulder).Indien de zaak op een zitting zal worden behandeld worden partijen opgeroepen
de zitting bij te wonen.Uitgaande van de huidige ervaringen met het beroep in cassatie zal het
in de regel de betrokkene zijn die in hoger beroep komt van de beslissing
van de kantonrechter. De uitnodiging voor de zitting zal dan gezonden worden
aan de in het beroepschrift in hoger beroep opgegeven adres van betrokkene.Komt de officier van justitie in hoger beroep, dan zal de uitnodiging
voor betrokkene ofwel gezonden worden aan het in het beroepschrift op het
kantongerecht vermelde adres van betrokkene ofwel aan het adres dat betrokkene
in zijn verweerschrift heeft opgenomen. In de procedure van het hoger beroep
zijn overigens op het moment van oproeping ter zitting al eerder stukken aan
betrokkene verzonden, namelijk in het kader van artikel 19 (de
uitwisseling van stukken; wij verwijzen naar de toelichting op artikel 19).In het geval waarin de officier van justitie in hoger beroep komt en betrokkene
hangende de beroepstermijn van het hoger beroep verhuist zonder (tijdige)
mededeling van zijn nieuwe adres en hij daardoor (tijdelijk) onvindbaar blijkt,
kan het gerechtshof zonodig de zitting aanhouden teneinde het huidige adres
van betrokkene te achterhalen.In het tweede lid is voorzien in de mogelijkheid van vertegenwoordiging.
Er bestaat in hoger beroep geen verplichting tot vertegenwoordiging, net zo
min als tijdens het beroep op het kantongerecht.In het derde tot en met zesde lid zijn de met de behandeling ter zitting
door de kantonrechter overeenkomende voorschriften opgenomen. Artikel 20dDe rol van de rechter in hoger beroep is een andere dan die van de rechter
oordelend in cassatie. De rechter in hoger beroep is bevoegd zowel vragen
van feitelijke aard als vragen omtrent de uitleg en toepassing van het recht
in zijn oordeel te betrekken en kan, na vernietiging, in beginsel ook zelf
in de zaak voorzien. In het voorgestelde artikel 20d zijn de mogelijke oordelen
opgenomen die het gerechtshof kan uitspreken. De redactie van het artikel
is ontleend aan artikel 42 van de Wet op de Raad van State, waarmee het bestuursrechtelijke
karakter van het hoger beroep tot uiting komt.Het hoger beroep kan niet-ontvankelijk worden verklaard indien het bijvoorbeeld
niet tijdig is ingesteld.Over de inhoud van het beroep zelf kan het gerechtshof oordelen dat de
bestreden beslissing wordt bevestigd of wordt vernietigd. Bij bevestiging
van de beslissing kan dit geschieden hetzij met overneming hetzij met verbetering
van de gronden waarop zij rust. Indien de bestreden beslissing geheel of gedeeltelijk
wordt vernietigd, zal het gerechtshof zelf in de zaak voorzien door diens
beslissing in de plaats te stellen van die van het kantongerecht. Deze bevoegdheid
komt de Hoge Raad oordelend in cassatie thans ook toe, zij het dat diens feitelijke
mogelijkheden daarvoor kleiner zijn. Daar waar de Hoge Raad niet zelf in de
zaak kan voorzien indien daarvoor nader feitenonderzoek nodig is – en
zich dus genoodzaakt ziet tot terugwijzing van de zaak naar de lagere rechter –
zal het gerechtshof dit nadere feitenonderzoek zelf verrichten en de zaak
vervolgens ten gronde afdoen. Dit moet als een belangrijk winstpunt ten opzichte
van de huidige cassatieprocedure in het kader van de Wet Mulder worden beschouwd.
In artikel 20d ontbreekt derhalve in beginsel de mogelijkheid van terugwijzing
naar het kantongerecht na een vernietiging.Terugwijzing is alleen mogelijk indien er in het geheel nog geen feitenonderzoek
heeft plaatsgevonden. Het gaat dan om het geval waarin de kantonrechter ten
onrechte tot niet-ontvankelijkverklaring is overgegaan wegens het niet (tijdig)
stellen van de zekerheid. Hierop doelt artikel 20d, tweede lid. In dat geval
wordt de zaak terugverwezen naar het kantongerecht, tenzij betrokkene behandeling
van het beroep door het gerechtshof zelf verlangt. Verwezen zij nog naar de
toelichting bij artikel 14, tweede lid.Overeenkomstig de huidige regeling van het cassatieberoep, zal ook in
het voorgestelde hoger beroep de mogelijkheid van een kostenveroordeling bestaan.
In het vierde lid is terzake een verwijzing opgenomen naar de artikelen 13a
en 13b van de Wet Mulder. EIn dit onderdeel wordt voorgesteld de regeling van het verzet tegen het
verhaal krachtens dwangbevel enigszins te wijzigen. Thans is voorzien in de
mogelijkheid dat betrokkene, die verzet heeft ingesteld, tot voor de zitting
het verschuldigde griffierecht betaald. Deze regeling neemt het beleggen van
een zitting tot uitgangspunt. Het verdient bij nader inzien de voorkeur om
aansluiting te zoeken bij de wijze waarop in artikel 8:41, tweede lid, van
de Awb de betaling van het griffierecht is geregeld. In genoemd artikel wordt
voor de termijn waarbinnen betaald moet zijn niet aangesloten bij het beleggen
van een zitting, maar wordt de termijn gekoppeld aan een mededeling van de
griffier dat het griffierecht binnen vier weken na de dag van verzending van
zijn mededeling dient te zijn bijgeschreven op de rekening van de rechtbank
dan wel ter griffie dient te zijn gestort. Dit betekent dat indien het griffierecht
niet binnen die termijn voldaan is, er geen zitting zal worden gepland en
het beroep niet-ontvankelijk verklaard zal worden.Deze werkwijze biedt grote voordelen voor de griffie. Het onderhavige
voorstel strekt ertoe eenzelfde regeling op te nemen in artikel 26, vierde
lid (evenzo in artikel 26a, tweede lid, zie onderdeel F), zij het dat wij
de termijn op twee weken stellen. Deze termijn van twee weken sluit aan bij
de bestaande termijnen in artikel 26, derde en vijfde lid, die steeds twee
weken bedragen (met uitzondering van de termijn van één week,
bedoeld in het derde lid, laatste volzin). Wordt het griffierecht niet binnen
de voorgestelde termijn van twee weken voldaan, dan kan de kantonrechter met
behulp van het bepaalde in het zesde lid, de zaak afdoen buiten zitting. FOok in de verzetsprocedure van artikel 26a wordt de cassatieprocedure
vervangen door een procedure in hoger beroep op het gerechtshof te Leeuwarden.
De hiertoe vereiste wetstechnische aanpassingen zijn zeer bescheiden van aard.
Omdat het gerechtshof in het kader van hoofdstuk VIII van de Wet Mulder niet
optreedt als administratieve rechter, is verdergaande aansluiting bij de terminologie
van het in hoofdstuk 8 van de Awb geregelde procesrecht hier niet aan de orde.
De aanpassingen strekken er dan ook slechts toe cassatie te vervangen door
hoger beroep op het gerechtshof te Leeuwarden. Omwille van de leesbaarheid
is het artikel opnieuw vastgesteld.Het eerste lid is vrijwel ongewijzigd gebleven; slechts de woorden «beroep
in cassatie» zijn vervangen door «hoger beroep.»Van het stellen van hetzelfde financiële belang als in artikel 14,
eerste lid, is bewust afgezien. Nu pas verzet kan worden ingesteld indien
de officier is overgegaan tot verhaal van de sanctie en de mogelijkheid van
verhaal pas bestaat indien de opgelegde sanctie onbetaald is gebleven en er
een eerste verhoging van ten minste f 10 en een tweede van ten minste
f 25 op is gevallen, zal de verschuldigde sanctie vaak meer dan f 150
bedragen. Hiervan kan dus nauwelijks effectieve zeefwerking worden verwacht.
Bovendien leert de ervaring van de afgelopen jaren dat het aantal verzetschriften
terugloopt (1995: 179, 1996: 131, 1997: 100). Dat heeft alles te maken met
de ervaringen met en verbeteringen van het verhaalstraject zoals die in de
afgelopen jaren zijn doorgevoerd. Er bestaat kortom thans geen aanleiding
voor het stellen van een bepaald financieel belang.De inhoud van het bestaande tweede lid is verdeeld over twee leden (leden
2 en 3 nieuw). Het voorgestelde tweede lid zal alleen nog betrekking hebben
op de zekerheidstelling. In de derde volzin stellen wij eenzelfde
voorziening voor als in artikel 26, vierde lid, zij het dat de hier bedoelde
mededeling op de verplichting tot het stellen van zekerheid betrekking heeft.
Omdat de termijnen voor het stellen van zekerheid en voor het voldoen van
het griffierecht dezelfde zijn (twee weken) zal het schrijven van de griffier
bedoeld in het nieuwe tweede lid, en het schrijven van de griffier bedoeld
in het nieuwe derde lid feitelijk hetzelfde schrijven zijn.In het derde lid is een met het voorgestelde artikel 26, vierde lid, overeenkomende
regeling van het griffierecht neergelegd. Wij verwijzen naar de toelichting
terzake.In het voorgestelde vierde lid is het huidige derde lid, eerste volzin,
van artikel 26a neergelegd.Het voorgestelde vijfde lid verklaart de artikelen 16 tot en met 20c van
overeenkomstige toepassing op het hoger beroep in verzetzaken. Hiermee beschikt
het gerechtshof in beide procedures van hoger beroep over dezelfde processuele
mogelijkheden.In het zesde lid stellen wij voor enige voorschriften met betrekking tot
de beschikking op te nemen. Evenals thans in artikel 26a, derde lid, is neergelegd,
wordt bepaald dat het gerechtshof zo spoedig mogelijk beslist. De van-overeenkomstige-toepassing-verklaring
van de artikelen 13a en 13b (de mogelijkheid van een proceskostenveroordeling)
is eveneens gehandhaafd. Ten slotte wordt artikel 20d, eerste en derde lid
van overeenkomstige toepassing verklaard. Daarmee worden uitdrukkelijk de
mogelijke dicta van de beschikking en de verplichting tot het motiveren van
de beschikking gegeven, alsmede enige procedurele voorschriften.In het zevende lid ten slotte is de tekst van het huidige artikel 26a,
derde lid, laatste volzin, neergelegd, zij het dat «de griffier van
de Hoge Raad» is vervangen door «de griffier van het gerechtshof». G en HBij de wet van 15 mei 1997 (Stb. 212) tot wijziging van de Wet administratiefrechtelijke
handhaving verkeersvoorschriften en van het Wetboek van Strafvordering zijn
de artikelen 31 tot en met 33 (handelende over de voorlopige maatregelen)
gewijzigd. In artikel 32 is thans de inbewaringstelling bij wijze van voorlopige
maatregel geregeld. Daarbij is artikel 29 van overeenkomstige toepassing krachtens
het huidige artikel 31, vierde lid. Desalniettemin blijkt de formulering daarvan
in het huidige artikel 31, vierde lid, in de praktijk twijfel op te roepen.
Teneinde deze twijfel weg te nemen stellen wij voor de verwijzing naar artikel
29 in artikel 32 zelf op te nemen en het betreffende deel in artikel 31, vierde
lid, te schrappen. Ter toelichting wijzen wij er op, dat ook indien dus een
bestuurder wordt aangetroffen, maar aan de vordering tot betaling van de administratieve
sanctie niet wordt voldaan, de toezichthouder bevoegd is, hetzij een mechanisch
hulpmiddel aan te brengen, hetzij het voertuig in bewaring te stellen. Overeenkomstig
het bepaalde in artikel 29, derde lid, kan het voertuig op een bepaald moment
worden verkocht of vernietigd indien de waarde van het voertuig lager is dan
de verschuldigde geldbedragen. IDe toevoeging van een achtste lid aan artikel 33 beoogt buiten twijfel
te stellen dat het instellen van beroep de toepassing van de bevoegdheid,
bedoeld in artikel 29, derde lid, schorst indien tegen de voorlopige maatregel van inbewaringstelling beroep is ingesteld op de kantonrechter.
Het instellen van beroep verdraagt zich immers niet goed met een mogelijke
verkoop van het voertuig. De schorsende werking eindigt op de dag na die waarop
de kantonrechter zijn beslissing geeft. Alsdan kan de officier van justitie
weer besluiten tot verkoop van het voertuig. JBij de wet van 15 mei 1997 (Stb. 212) tot wijziging van de Wet administratiefrechtelijke
handhaving verkeersvoorschriften en van het Wetboek van Strafvordering is
het voormalige artikel 26 gesplitst in een artikel 26 nieuw en een artikel
26a. In artikel 26a is het beroep in cassatie in de verzetprocedure geregeld.
Ingevolge de tekst van het tweede lid van artikel 26a is voor dit cassatieberoep
een griffierecht verschuldigd op grond van artikel 36 van de wet. In artikel
36, waarin wordt bepaald wanneer een griffierecht is verschuldigd, is deze
wijziging per abuis niet meegenomen. Hierin wordt nu alsnog voorzien KDe artikelen 37 tot en met 41 bevatten uitsluitend wijzigingen in andere
regelgeving. Deze wijzigingen zijn al doorgevoerd. De betreffende artikelen
in de Wet Mulder kunnen dan ook vervallen. Hetzelfde geldt voor de artikelen
42 en 43, die eveneens zijn uitgewerkt. Artikel IIITen behoeve van de overgang van beroep in cassatie naar hoger beroep wordt
de volgende, eenvoudige overgangsregeling voorgesteld.In het eerste lid wordt voorgesteld om in zaken, waarin voor of op de
dag van inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel uitspraak door de
kantonrechter wordt gedaan, het oude recht van toepassing te laten zijn. Deze
voorziening heeft betrekking op de vraag of er cassatie kan worden ingesteld
of hoger beroep. Stelt betrokkene of de officier van justitie beroep in tegen
een uitspraak van het kantongerecht die voor of op de dag van inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel is gedaan, dan staat er beroep in cassatie
op de Hoge Raad open. Wordt de uitspraak van de kantonrechter gedaan op de
dag na de inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel, dan staat daartegen
met toepassing van artikel 14, eerste lid, hoger beroep open. In het tweede lid wordt vervolgens geregeld welk recht van toepassing
is op ten tijde van de inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel reeds
aanhangig gemaakte beroepen in cassatie of, met toepassing van het eerste
lid, nog in te stellen cassatieberoepen. Logischerwijs is dat het oude recht.Is met gebruikmaking van het bepaalde in het eerste lid na de dag van
inwerkingtreding van het wetsvoorstel nog cassatieberoep mogelijk, dan wordt
dat vanzelfsprekend ook afgedaan volgens het oude recht.Gevolg van de gekozen overgangsregeling is dat de belasting van de Hoge
Raad als gevolg van de Mulder-zaken binnen afzienbare termijn zal afnemen.
Zes weken (zijnde de beroepstermijn) na de datum van inwerkingtreding van
dit wetsvoorstel kunnen de beroepen alleen nog maar worden ingediend bij en
behandeld worden door het gerechtshof. Artikel IVDit artikel beoogt rekening te houden met de terminologie die in wetsvoorstel
25 392 (reorganisatie openbaar ministerie en instelling landelijk parket)
wordt gehanteerd, er vanuit gaande dat het onderhavige wetsvoorstel op een
eerder tijdstip in werking zal zijn treden. De Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink XNoot1Nederland heeft bij deze bepaling een voorbehoud gemaakt dat ertoe strekt
de bevoegdheid van de Hoge Raad in stand te laten om in eerste en enige instantie
ambtsmisdrijven gepleegd door leden van de Staten-Generaal, ministers en staatssecretarissen
te berechten (vgl. art. 119 Grondwet). Zie Trb. 1978, 177.XNoot2Zie over een en ander J. de Hullu, Over rechtsmiddelen in strafzaken,
diss. RUG, Arnhem 1989, blz. 138–150.XNoot3Aldus bijvoorbeeld mr. C.W. Dubbink in zijn advies aan de Nederlandse
regering, Beschouwingen over het Zevende Protocol bij het Verdrag ter bescherming
van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (Straatsburg, 22 november
1984, Trb. 1985, 2), gepubliceerd in NJCM-Bulletin 20-4 (1995), i.h.b. blz.
448.XNoot1Kantonrechter Utrecht 4 augustus 1997, nr. 157 301–97.XNoot2Rechtbank Utrecht 16 september 1997, nr. 16/157 301–97. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25927-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl