Arbeidsmigratie en sociale zekerheid; Brief minister en staatssecretaris over risico's en kansen van migratie
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29861, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

10-04-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

29861 nr. 5

05-04-2006

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Lessen uit het verleden2. Maatregelen die zijn genomen om de risico’s
van immigratie te beperkenI. Activering van het binnenlands arbeidsaanbodActiverende sociale zekerheidII. Adequate selectie van immigranten die tot Nederland
worden toegelaten en bevorderen tijdelijkheidDe Vreemdelingenwet 2000De Wet arbeid vreemdelingen (Wav)KennismigrantenregelingEU-Richtlijn Langdurig ingezetenen van derde landenIII. Integratie van immigrantenAangescherpte inburgeringseisenIV. Beperking toegang sociale zekerheidDe Koppelingswet3. Aanvullende maatregelen om de risico’s van
immigratie voor de sociale zekerheid te beperkenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 29861, nr. 5 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29861Toon alle publicaties in het hoofddossier
Kamerdossier 29544Toon alle publicaties in dit dossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 861Arbeidsmigratie en sociale zekerheid29 544Arbeidsmarktbeleidnr. 5BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID
EN DE MINISTER VOOR VREEMDELINGENZAKEN EN INTEGRATIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 5 april 2006Bij het debat over het rapport van de commissie Blok in september 2004
heeft de Minister-president toegezegd uw Kamer te zullen informeren over mogelijkheden
om de toegang van immigranten tot de sociale zekerheid te beperken. In mijn
brief d.d. 9 maart 20051 heb ik – mede
namens de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie – uw Kamer
geïnformeerd over de mogelijkheden die het kabinet hiertoe ziet. De varianten
in deze brief zijn met uw Kamer besproken in een Algemeen Overleg op 28 april
2005 (29 861/29 544, nr. 3). In dit Algemeen Overleg is toegezegd
een aantal varianten nader te zullen uitwerken en u daarover via een notitie
te informeren. Hierbij wordt de toezegging gestand gedaan2.Conform de toezegging in het AO op 28 april 2005, wordt in deze notitie
ook ingegaan op de samentellingsbepalingen in internationale verdragen bij
de uitvoering van de Werkloosheidswet en de «Opt-in regeling»
voor tijdelijke arbeidsmigranten. Tevens wordt in de notitie aangegeven welke
maatregelen worden voorbereid om de eventuele gevolgen voor de bijstandsverlening
van de nieuwe per 1 mei 2006 inwerkingtredende EU-richtlijn vrij verkeer
van personen, tegen te gaan.In het AO van 28 april 2005 is eveneens toegezegd een analyse te
zullen maken van de naoorlogse migratie. In paragraaf een van deze brief wordt
ingegaan op de lessen die het kabinet trekt uit deze analyse.1. Lessen uit het verledenIn opdracht van het kabinet is een analyse gemaakt van de naoorlogse migratie.
De conclusie die het kabinet hieruit trekt is dat in het verleden te weinig
van de kansen van migratie is geprofiteerd en er vooral te weinig aandacht
voor de risico’s ervan is geweest. De belangrijkste lessen uit de analyse
zijn de volgende: 1. De komst van arbeidsmigranten in de periode 1960–1973
heeft geleid tot aanzienlijke sociaal-economische en sociaal-culturele problemen.• Oorzaken hiervan zijn dat deze migranten gekenmerkt werden door
een laag opleidingsniveau, een eenzijdig beroepsprofiel en afkomstig waren
uit een geheel andere cultuur. Bovendien vestigden deze migranten zich, in
tegenstelling tot wat verondersteld werd, permanent in ons land. De volgmigratie
die zij met zich meebrachten had vaak eenzelfde kwetsbaar profiel. Een groot
gedeelte van de huidige volgmigratie is een nasleep van het migratiebeleid
uit de jaren ’60 en ’70. Veel «blijvers» van toen
zijn maatschappelijk slecht geïntegreerd. Dit onderschrijft dat arbeidsmigratiebeleid
inclusief de volgmigratie die dit teweeg brengt niet los kan worden gezien
van het integratiebeleid. Migratiebeleid heeft met name door volgmigratie
een lange nasleep.2. Toelatingsbeleid dat vooral gericht is geweest op
bestrijden van vaak korte termijn schaarste kan waardevol zijn, maar de baten
voor de Nederlandse samenleving als geheel zijn beperkt geweest.• Tijdelijke arbeidsmigratie levert in potentie een waardevolle bijdrage
middels het opvullen van tekorten op de arbeidsmarkt. Echter, doordat lager
opgeleide migranten met een zwakke sociaal-economische positie zich permanent
in Nederland vestigden, zijn in het verleden veel kosten van deze migranten
afgewenteld op de samenleving. Dit kan in belangrijke mate voorkomen worden
door:a. Immigratie samen te laten gaan met (verplichte) inburgering/integratie,
waardoor er voor betrokkenen ook op de langere termijn betere kansen zijn
op de arbeidsmarkt. Duurzame maatschappelijk integratie bevordert de arbeidsparticipatie
en vermindert de afhankelijkheid van overheidsvoorzieningen. Dit geldt met
name voor niet-westerse immigranten.b. Tijdelijke arbeidsmigratie werkelijk tijdelijk te maken.3. De groep arbeidsmigranten die in de jaren ’60
en ’70 naar Nederland kwam, is niet meer representatief voor de groep
arbeidsmigranten die in de laatste vijftien jaar in Nederland is gaan werken.• De huidige arbeidsmigrant is veelal westers, tijdelijk residerend
en brengt weinig volgmigratie met zich mee. Het overgrote deel van de laagopgeleide
arbeidsmigranten blijft slechts zeer kort in ons land (enkele weken of hooguit
maanden) en vertrekt dan weer. De arbeidsmigrant die daarentegen langer dan
drie jaar in Nederland mag verblijven is veelal hoog opgeleid.4. Jarenlang is er te weinig aandacht geweest voor
het binnenhalen van kennismigranten en voor het specifiek selecteren van niet-kennismigranten.
Sinds kort bestaat er meer aandacht voor het actief werven van hoogopgeleiden.• Een eerste stap is reeds gezet met de Kennismigrantenregeling,
die van start ging in 2004. Immigratie van hoger opgeleiden en migranten met
complementaire kennis leveren een belangrijke bijdrage aan het innovatie-
en groeipotentieel van Nederland. Derhalve moet Nederland alert zijn en arbeidskrachten
werven die een bijdrage kunnen leveren aan de Nederlandse economie. De eerder
genoemde Kabinetsreactie op het Groenboek «het beheer van economische
migratie: een EU-aanpak» stelt dat op dit gebied samenwerking binnen
de EU voor Nederland interessant kan zijn, om zo de krachten te bundelen. 2. Maatregelen die zijn genomen om de risico’s
van immigratie te beperkenUit het bovenstaande blijkt immigratie risico’s kan opleveren wat
betreft verdringing van het binnenlands aanbod en het beroep op de sociale
zekerheid. Deze risico’s kunnen op diverse manieren tot een minimum
worden beperkt, zoals daar zijn:I. activering van het binnenlands arbeidsaanbod;II. adequate selectie van immigranten die worden toegelaten en bevorderen
tijdelijkheid;III. integratie van immigranten; enIV. beperking van toegang tot sociale zekerheid door immigranten.Om de kansen die immigratie biedt te benutten en de risico’s van
immigratie op de sociale zekerheid te beperken, zijn de afgelopen jaren tal
van maatregelen genomen. Vooral door de vele maatregelen die sedert de jaren
80 op het terrein van sociale zekerheid zijn getroffen, zijn de risico’s
thans ook een stuk kleiner dan zij waren in de jaren ’60 en ’70.
Hieronder volgt een overzicht van de belangrijkste maatregelen.I. Activering van het binnenlands arbeidsaanbodActiverende sociale zekerheidIedereen met een uitkering, dus ook een vreemdeling, heeft de plicht zo
snel mogelijk weer zelfstandig in het bestaan te voorzien. In de loop der
jaren zijn hiertoe in de Nederlandse sociale zekerheidswetgeving drempels
ingebouwd om de aanspraak op een uitkering te beperken. Deze drempels gelden
zowel voor arbeidsmigranten als Nederlanders. Zo zijn in de werknemersverzekeringen
extra drempels opgenomen in de Werkloosheidswet (WW) en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
(WAO). Voor het recht op een WW-uitkering geldt een wekeneis. Datzelfde geldt
voor de loongerelateerde WGA-uitkering voor gedeeltelijk arbeidsgeschikte
werknemers. Beide eisen zijn per 1 april 2006 aangescherpt.Voor een recht op een WAO-uitkering was een minimum aopercentage van 15%
arbeidsongeschiktheid vereist. Tegen deze achtergrond zijn per 1 januari
2004 de Wet werk en bijstand (WWB) en per 1 januari 2006 de Wet werk
en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) ingevoerd. De WWB brengt vanuit het
systeem een sterk activerende prikkel en de drempel voor het verkrijgen van
een volledige arbeidsongeschiktheidsuitkering ligt nu op 80 % arbeidsongeschiktheid.
Om in aanmerking te komen voor een gedeeltelijke uitkering is een drempel
van ten minste 35 % arbeidsongeschiktheid in de wet gelegd. Voor degenen
met een arbeidsongeschiktheidspercentage tussen 35 % en 80 %
is een prikkel tot het vinden van nieuw werk ingebouwd. De sociale zekerheid
is steeds activerender gemaakt: de reïntegratie van uitkeringsgerechtigden
staat centraal. Deze activerende werking wordt door het Rijk nog extra gestimuleerd
door naast de wettelijke bepalingen ook extra initiatieven te stimuleren en
te laten ontplooien die leiden tot een toename van de participatiegraad. Voorbeelden
hiervan zijn: het inzetten van uitkeringsgerechtigden in de land- en tuinbouw,
de activiteiten rondom het bestrijden van jeugdwerkloosheid en het vergroten
van de participatie van oudere werknemers.Specifiek voor vreemdelingen geldt dat veelal een gebrekkige beheersing
van de Nederlandse taal een probleem vormt bij de (re)integratie. In dit verband
is het in het kader van de sociale zekerheid nu al zo, dat het recht op uitkering
afhankelijk is van de vraag of de betrokkene meewerkt aan het wegnemen van
belemmeringen voor (her)intreding op de arbeidsmarkt. Afhankelijk van de omstandigheden
van het geval betekent dit dat de uitkering kan worden verlaagd of zelfs stopgezet,
indien de betrokkene weigert scholing (waaronder ook taalscholing)
te volgen die ter vergroting van zijn kansen op de arbeidsmarkt nodig wordt
gevonden.II. Adequate selectie van immigranten die tot Nederland
worden toegelaten en bevorderen tijdelijkheidDe Vreemdelingenwet 2000Met de inwerkingtreding van de Vreemdelingenwet 2000 zijn de toelatingsvoorwaarden
tot Nederland aangescherpt. Mede als gevolg van de wet is het aandeel asielmigratie
en gezinshereniging aanzienlijk verminderd.Met betrekking tot gezinsvorming is de inkomensgrens waarover men duurzaam
moet beschikken, verhoogd van de bijstandsnorm tot 120% van het minimumloon
en dient de overkomende partner 21 jaar of ouder te zijn. Voorts kan gewezen
worden op het beleid tot het stellen van eisen aan volgmigranten.De Wet arbeid vreemdelingen (Wav)Voorzover laaggeschoolde arbeidsmigranten worden toegelaten, is dat beperkt
tot kortdurend (seizoens)werk, waardoor er nauwelijks risico is dat een beroep
wordt gedaan op de Nederlandse sociale zekerheid.In 2004 zijn van de 44 113 (2005: 46 382) verleende tewerkstellingsvergunningen
er 30 911 (2005: 35 370) afgegeven voor minder dan 24 weken. Het
overgrote deel hiervan betreft seizoenswerk in de tuinbouw. Deze vergunningen
kunnen niet worden verlengd.In 2004 zijn 4 269 tewerkstellingsvergunningen afgegeven voor een
periode langer dan 2 jaar. Daarvan zijn er 3700 afgegeven voor hoog gekwalificeerde
functies zoals sleutelpersoneel van internationale concerns en wetenschappelijk
onderzoekers.Alleen indien een werkgever een structurele vacature heeft waarvoor geen
prioriteitgenietend arbeidsaanbod beschikbaar is, heeft hij recht op een tewerkstellingsvergunning
voor de maximale duur van 3 jaar. Na drie jaar is de vreemdeling vrij op de
arbeidsmarkt. Een tijdelijke tewerkstellingsvergunning, anders dan voor seizoenswerk,
kan worden verlengd, maar indien door de verlenging de 3-jaars termijn wordt
overschreden, wordt de verlengingsaanvraag weer volledig getoetst aan alle
criteria van de Wav. Bij vacatures waarvoor op de korte termijn geen prioriteitgenietend
arbeidsaanbod beschikbaar is, maar op een redelijke termijn wel beschikbaar
komt, kan het CWI een tijdelijke tewerkstellingsvergunning afgeven onder de
voorwaarde dat de werkgever extra wervingsen/of scholingsinspanningen verricht,
zodat de vergunning na afloop van de geldigheidsduur niet meer verlengd wordt.KennismigrantenregelingIn 2004 heeft het kabinet besloten om in het arbeidsmigratiebeleid een
sterker accent te leggen op het werven en toelaten van kennismigranten. Vanaf 1 oktober
2004 is de Kennismigrantenregeling van kracht geworden. Kennismigranten (in
dit kader gedefinieerd als arbeidsmigranten met een arbeidscontract van meer
dan € 45 000 bruto per jaar) hebben geen tewerkstellingsvergunning
meer nodig maar alleen en verblijfsvergunning, die via een snelle procedure
bij de Immigratie- en Naturalisatie Dienst (IND) kan worden verkregen. In
de periode tot 1 december 2005 waren 1363 vergunningen verleend. In januari
2006 heeft het kabinet een eerste evaluatie van de regeling naar de Kamer
gestuurd. Conclusie is dat de regeling bijdraagt aan de aantrekkelijkheid
van Nederland als vestigingsplaats voor kennismigranten en daarmee aan de
concurrentiekracht van de Nederlandse economie.Bedrijven en kennisinstellingen gebruiken de regeling met name om internationale managers, onderzoekers en ICT’ers naar Nederland te
halen. Ook veel werkgevers uit het MKB maken gebruik van de regeling.Het risico dat kennismigranten, via het belanden in een sociale zekerheidsregeling,
de openbare kas belasten is – mede in verband met de garantstelling
door de werkgeveraanmerkelijk kleiner dan bij laagopgeleide arbeidsmigranten.EU-Richtlijn Langdurig ingezetenen van derde landenDe EU-richtlijn 2003/109 betreffende de status van langdurig ingezeten
onderdanen van derde landen moest vóór 23 januari 2006
worden geïmplementeerd door de lidstaten. Langdurig ingezeten onderdanen
van derde landen zijn immigranten afkomstig uit een land buiten de EU, die
langdurig ingezetene zijn in een bepaalde EU-lidstaat. Zij hebben het recht
om ook in andere EU-lidstaten te verblijven. Volgens de genoemde richtlijn
mag een andere EU-lidstaat wel het recht op toegang tot de eigen arbeidsmarkt
beperken voor deze immigrant, ook al heeft de migrant in de lidstaat waarvan
hij langdurig ingezetene is recht op verblijf om een economische activiteit
uit te oefenen als werknemer. De Richtlijn geeft aan dat lidstaten de situatie
van hun arbeidsmarkt mogen bezien en hun nationale procedures mogen hanteren
ten aanzien van de vereisten voor, respectievelijk, het vervullen van een
vacature en het hebben van toegang tot de arbeidsmarkt.Het kabinet is van mening dat de burgers uit de nieuwe lidstaten van de
EU eerder in aanmerking dienen te komen voor het recht om geheel zonder belemmeringen
in Nederland te werken, dan derdelanders die niet de EU-nationaliteit hebben.
Voor Nederland houdt dit in dat de Wet arbeid vreemdelingen volledig van toepassing
blijft op derdelanders die langdurig ingezetene zijn van een andere EU-lidstaat.
Voordat een langdurig ingezetene derdelander uit een andere EU-lidstaat in
Nederland mag werken, dient zijn werkgever eerst te beschikken over een tewerkstellingsvergunning
die getoetst is op de aanwezigheid van prioriteitgenietend arbeidsaanbod.
Migranten die voldoen aan de vereisten van de kennismigrantenregeling hoeven
niet aan deze voorwaarden te voldoen.III. Integratie van immigrantenAangescherpte inburgeringseisenHet kabinet wil een meer verplichtend en resultaatsgericht inburgeringsstelsel.
Op die manier integreren immigranten beter in de samenleving, stijgen hun
kansen op de arbeidsmarkt en verlaagt het het risico van beroep op de sociale
zekerheid. In de toekomst dienen personen die zich op vrijwillige basis duurzaam
in Nederland willen vestigen voorafgaand aan de vestiging in Nederland een
basisexamen inburgering af te leggen. Dit is neergelegd in deWet inburgering
in het buitenland (Wet van 22 december 2005 Staatsblad nr 28). Daarenboven
worden de inburgeringseisen na binnenkomst in Nederland verder aangescherpt,
onder meer op het vlak van kennis van de Nederlandse taal en van de Nederlandse
samenleving. Op grond van het wetsvoorstel Wet inburgering is iedere vreemdeling
die duurzaam in Nederland wil verblijven (en enkele categoriën genaturaliseerde
Nederlanders) inburgeringsplichtig. Dit houdt in dat zij binnen een bepaalde
termijn het inburgeringsexamen moeten behalen. Het wetsvoorstel waarin dit
wordt bepaald, is nog in parlementaire behandeling (Zie Kamerstukken vergaderjaar
2005/06, 30 308).IV. Beperking toegang sociale zekerheidDe KoppelingswetMet de inwerkingtreding van de koppelingswet is bereikt dat niet rechtmatig
in Nederland verblijvende vreemdelingen geen aanspraak kunnen maken op verstrekkingen,
voorzieningen en uitkeringen. Voorts is geregeld dat de aanspraken
van de vreemdeling die rechtmatig verblijf houdt in overeenstemming zijn met
de aard van het verblijf. Daarbij geldt dat in algemene zin gesteld kan worden
dat er pas recht op een voorziening als de WWB bestaat op het moment dat er
sprake is van een zekere duurzaamheid van het verblijf.3. Aanvullende maatregelen om de risico’s van
immigratie voor de sociale zekerheid te beperkenOm de risico’s van immigratie voor de sociale zekerheid verder te
beperken treft het kabinet de volgende aanvullende maatregelen1.1. Geen recht op bijstand voor Unieburgers in de eerste
3 maanden van verblijf (vrije termijn) in Nederland.  Op 1 mei 2006 treedt in werking de Richtlijn nr. 2004/38/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het
recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor
de burgers van de Unie en hun familieleden (VVP). Hierin wordt o.a. bepaald
dat burgers van de EU en hun familieleden gedurende de eerste drie maanden
een verblijfsrecht in andere EU-lidstaten hebben (de «vrije termijn»),
met als enige vereiste een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort.
Hierbij geldt niet meer, zoals thans wel het geval is, de voorwaarde van voldoende
eigen bestaansmiddelen. De totstandkoming van deze richtlijn heeft aanleiding
gegeven de regeling van bijstandsrechten, zoals neergelegd in artikel 11 WWB
en de daarop gebaseerde bepalingen, nader te bezien. Dit met het doel om expliciet
te maken dat Unieburgers – ook na de implementatie van deze EU-richtlijn –
in de «vrije termijn» geen bijstandsrechten kunnen claimen. Een
extra aanleiding hiertoe vormt de toetreding van nieuwe lidstaten tot de EU,
waardoor landen met een zeer uiteenlopend niveau van sociale zekerheid deel
zijn gaan uitmaken van de Unie. Een voorstel tot deze wetswijziging is in
maart 2006 bij uw Kamer ingediend.2. Vreemdelingen die niet als ingezetene van Nederland
kunnen worden beschouwd hebben geen recht op bijstand.  Het kabinet heeft een wetswijziging van de WWB in voorbereiding
waarin tot uitdrukking komt dat het «woonachtig zijn in Nederland»
expliciet als voorwaarde voor het recht op bijstand is opgenomen. Hiermee
wordt in de WWB geëxpliciteerd dat slechts personen die in Nederland
woonachtig zijn bijstandsgerechtigd zijn en personen die zich slechts voor
een tijdelijk doel in Nederland ophouden, zoals bijvoorbeeld au pairs of buitenlandse
studenten, dus niet. Het gaat hier niet om het ontnemen van uitkeringsrechten,
maar om het voorkomen van een onbedoeld recht daarop. De wetswijziging is
tegelijk met de hiervoor (onder 1) bedoelde wetswijziging bij uw Kamer ingediend.3. Herijking afspraken gemeenten en IND en effectievere
uitvoering daarvan.  Ten aanzien van deze in de brief d.d. 9 maart 2005 genoemde
uitvoeringsvariant zijn inmiddels maatregelen getroffen die leiden tot een
efficiëntere uitvoering van de regelgeving. Teneinde de hoeveelheid bij
het Koppelingsbureau van de IND nog te verwerken gemeentelijke meldingen snel
te kunnen wegwerken, heeft de IND op uitvoeringsniveau contact opgenomen met
de gemeenten die melding hebben gemaakt van het feit dat een vreemdeling,
wiens beroep op de openbare kas gevolgen kan hebben voor de rechtmatigheid
van het verblijf, bijstand ontvangt. De IND heeft in de voorkomende gevallen –
gelet op de verkregen informatie uit het onderzoek – een besluit met
betrekking tot de al dan niet voortzetting van het verblijfsrecht genomen
en de betreffende gemeenten daarover geïnformeerd. Voorts heeft de IND zich per 1 januari 2006 vastgelegd op een termijn van drie maanden
waarbinnen de meldingen van de gemeenten zullen worden verwerkt en de vreemdeling
in kennis wordt gesteld van de eventuele intrekking van de verblijfsvergunning.
In een volgende Verzamelbrief aan de gemeenten wordt voorts een overzichtstabel
met Gemeentelijke Basisadministratie-codes opgenomen aan de hand waarvan de
gemeenten inzichtelijk wordt wanneer en welke actie van hun wordt verwacht
richting IND ingeval een vreemdeling met een bepaalde GBA-code bijstand aanvraagt.4. Meer financiële verantwoordelijkheid bij partners
en werkgevers van migranten door verscherping uitvoering garantstellingregime.  Bij verschillende verblijfsdoelen dient een referent zich garant
te stellen voor de kosten die voor de Staat voortvloeien uit het verblijf
van een vreemdeling die voor zijn verblijf van hem afhankelijk is. Het gaat
dan onder meer om werkgevers van kennismigranten en diens gezinsleden, en
om Nederlanders of in Nederland verblijvende vreemdelingen die hun partner
naar Nederland willen laten komen. Met de toepassing van het instrument van
een bankgarantie kan worden bewerkstelligd dat, wanneer daartoe aanleiding
is, de kosten waarvoor een garantverklaring is afgegeven, aanzienlijker sneller
en met veel minder inspanningen op de garantsteller verhaald kunnen worden
dan nu mogelijk is.  Effectuering van het verhalen van kosten op een garantsteller dient
op dit moment te geschieden door middel van een civiele procedure. In het
kader van het terugdringen van de kosten van gedwongen vertrek uit Nederland
is voorgesteld om het verhalen van kosten op de garantsteller met gebruikmaking
van deze civiele procedures te intensiveren. Door middel van deze intensivering
wordt inzichtelijk gemaakt op welke problemen het verhalen van kosten op de
garantsteller stuit alsmede in hoeverre en op welke wijze deze problemen kunnen
worden opgelost. Op grond van de ervaringen met deze intensivering van de
civiele procedures zal in 2006 worden beoordeeld hoe het verhalen van de kosten
op de garantsteller in de toekomst vorm zal worden gegeven. Ook overigens
zal binnen het project «Reguliere toelating» verder worden bezien
op welke wijze financiële zekerheid binnen het algemene toelatingskader
kan worden vormgegeven. In het voorjaar van 2006 zullen hiervoor voorstellen
worden gepresenteerd.Ten aanzien van de hierna volgende varianten uit de brief van 9 maart
is het kabinet voornemens deze thans niet nader uit te werken:5. Het inbouwen van een referte-eis in de bijstand.  Het koppelen van het recht op c.q. hoogte van de bijstand aan de
verblijfsduur zou inhouden dat alleen personen die reeds een bepaalde periode
rechtmatig in Nederland wonen recht op (volledige) bijstand hebben. Dit zogenoemde
Deense model wordt door Denemarken verdedigd met de redenering dat deze regeling
voor iedereen geldt, ook voor (terugkerende) Denen. Het Europees Comité
voor Sociale Rechten (ECSR) heeft ten aanzien van het Deense bijstandsbeleid
in relatie tot artikel 13 ESH kanttekeningen geplaatst. Het Regeringscomité
van het ESH heeft Denemarken echter de gelegenheid gegeven het bijstandsbeleid
nog eens goed uit te leggen in een volgende verdragsrapportage en het nadere
oordeel van het ECSR daarover af te wachten. Alvorens het kabinet een besluit
neemt met betrekking tot het al dan niet verder uitwerken van deze variant
in de WWB, wacht het kabinet een nadere uitspraak van het Europees Comité
voor Sociale Rechten omtrent het Deense bijstandmodel af. 6. Stopzetting bijstand tijdens bezwaar en beroepsprocedures
tegen beëindiging van het verblijfsrecht.  Met het inwerking treden van de Vreemdelingenwet 2000 is het recht
op bijstand van vreemdelingen die tegen de beslissing tot verblijfsbeëindiging
in beroep bij de rechter gaan reeds aanzienlijk ingeperkt. Een verdere beperking
van bijstandsrechten, ook gedurende de bezwaarfase, voegt hier weinig aan
toe. In het overgrote deel van de bezwaarprocedures tegen de weigering van
voortgezet verblijf speelt het beroep op de openbare kas als reden voor verblijfsbeëindiging
geen rol. Aan een dergelijke beperking zijn wel een aantal bezwaren verbonden,
die onder meer van internationaal-rechtelijke aard zijn. Een verdere beperking
van bijstandsrechten tijdens de bezwaarfase tegen verblijfsbeëindiging,
acht het kabinet dan ook niet opportuun.7. De verplichte inkoop van AOW tijdvakken.  De toepassing van deze variant zal gelet op nakoming van internationale
verplichtingen op dit punt slechts zeer beperkt effect sorteren. Toegelaten
verdragsvluchtelingen, EU-burgers, alsmede onderdanen van verdragslanden,
waaronder Turkije en Marokko, waarmee een bilateraal sociale zekerheidsverdrag
is gesloten, kunnen namelijk niet verplicht worden om vóór of
bij binnenkomst in Nederland de niet-verzekerde jaren AOW in te kopen. Tevens
is het ontzeggen van het recht op aanvullende bijstand voor 65-plussers met
een onvolledige AOW strijdig met de voor Nederland geldende non-discriminatieverplichtingen.
Tot slot kan de verplichte inkoop van AOW-tijdvakken ook de aantrekkelijkheid
van Nederland voor kennismigranten verminderen. Het kabinet is dan ook niet
voornemens deze variant in wetgeving om te zetten.8. Verlenging duur partnerafhankelijk verblijfsrecht.  Het kabinet heeft besloten de optie tot verlenging van het partnerafhankelijk
verblijfrecht van drie naar vijf jaar niet uit te voeren. De huidige termijn
van drie jaar komt voort uit de notitie: vreemdelingenrechtelijke rechtspositie
van vrouwen in het vreemdelingenbeleid, (TK 1999–2000, 27 111,
nr. 1) en is gebaseerd op een welbewust «middelen» tussen
het voorkomen van misbruik en aandacht voor emancipatie.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,H. A. L. van HoofDe Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie,M. C. F. VerdonkXNoot1Tweede Kamer, vergaderjaar 2004–2005, 29 861, nr. 2.XNoot2Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Deze brief gaat niet in op maatregelen die op andere terreinen dan de
sociale zekerheid zouden kunnen worden getroffen. Bijvoorbeeld maatregelen
in de sfeer van de gezondheidszorg en/of huursubsidie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29861-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl