Vroegtijdige voorbereiding van de uitvoering van wetgeving; Brief minister met gevalsbeschrijvingen ter illustratie van het dilemma van het primaat van de wetgever versus uitvoering van besluiten
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25428, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

22-10-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25428 nr. 3

16-10-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens a. Beschrijving van het projectb. Relatie met de nota Wetgeving en uitvoering2. Politiewet a. Beschrijving van het projectb. Relatie met de nota Wetgeving en uitvoering3. Herziening rechterlijke organisatie a. Beschrijving van het projectb. Relatie met de nota Wetgeving en uitvoering4. Studiefinanciering a. Beschrijving van het projectb. Relatie met de nota Wetgeving en uitvoeringOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25428Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 428Vroegtijdige voorbereiding van de uitvoering van wetgevingnr. 3BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 16 oktober 1997In het algemeen overleg met de vaste commissie voor Justitie van de Tweede
Kamer d.d. 10 september jongstleden heb ik toegezegd het dilemma waarop de
nota «Wetgeving en uitvoering» (kamerstukken II 1996/97, 25 428,
nr. 1) ziet, het dilemma van het primaat van de wetgever versus een snelle
en efficiënte uitvoering van democratisch gewenste besluiten, te illustreren
aan de hand van een aantal gevalsbeschrijvingen. Deze gevalsbeschrijvingen
treft u bijgaand aan. 1. Gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens a. Beschrijving van het projectBij het project Gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens (GBA)
was het opzetten van een nieuw systeem voor de gemeentelijke bevolkingsadministratie
aan de orde. Belangrijk onderdeel daarvan was het ontwikkelen van een geautomatiseerd
systeem. Uit oogpunt van rechtsstatelijkheid (privacy-bescherming ed.) dienden
de uitgangspunten van dit systeem wel wettelijk vastgelegd te worden.De persoonsinformatievoorziening staat al sinds de jaren '70 op de politieke
agenda. In 1982 werd al een wetsvoorstel voor een centrale personenadministratie
ingediend. Onder meer vanwege aspecten van privacy-bescherming werd dit wetsvoorstel
in 1984 ingetrokken, en werd besloten tot vernieuwing van de gemeentelijke
bevolkingsadministratie. Direct daarop is het project gestart, zonder dat
daarvoor al een wettelijke basis bestond.In 1986 is een nota inzake de GBA met de Tweede Kamer besproken (kamerstukken
II 1986/87, 19 512). Daarbij werden enige moties aangenomen die zich
richtten op de inhoud van de tot stand te brengen wetgeving. Tevens werd een
Besluit voorbereiding gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens tot
stand gebracht, dat op grond van de oude wetgeving inzake de gemeentelijke
bevolkingsadministratie, een wettelijke basis moest bieden aan
het project. Ondertussen werd in de praktijk al met het nieuwe GBA-systeem
gewerkt.De Tweede Kamer werd via voortgangsrapportages regelmatig geïnformeerd
over het project, waarbij ook werd aangegeven wat de inhoud van de wetgeving
zou worden (oa. welke gegevens in het GBA worden opgenomen, hoe de bekostigingsstructuur
zou worden vormgegeven). De Tweede Kamer drong aan op spoedige indiening en
behandeling van een wetsvoorstel GBA. Bij bespreking van een van de voortgangsrapportages
werd een daartoe strekkende motie ingediend. In de tweede helft van 1988 werd
het wetsvoorstel GBA ingediend. b. Relatie met de nota Wetgeving en uitvoeringBij het GBA-project is getracht de spanning tussen wetgeving en uitvoering
op te vangen door middel van een beleidsnota met voortgangsrapportages. Tevens
is voorbereidingswetgeving gemaakt in de vorm van een amvb. Hierop heeft het
parlement echter een directe invloed gehad.Bij de behandeling van het wetsvoorstel GBA was een belangrijk punt van
discussie tussen de toenmalige Minister van Binnenlandse Zaken en de Tweede
Kamer, of de kamer zich al had gecommitteerd aan de inhoud van het wetsvoorstel
GBA. In de voortgangsrapportages was immers de inhoud van de wetgeving al
aan de orde geweest. Ook had de kamer in de loop der jaren ingestemd met begrotingen
waarop ook gelden voor het GBA-project waren opgenomen.In augustus 1988 meldde de minister aan de Tweede Kamer dat men op de
drempel van de uitvoering staat, en dat daarmee het «point of no return»
bereikt is (kamerstukken II 1987/88, 19 512, nr. 13). De Tweede Kamer
gaf bij de behandeling van het wetsvoorstel GBA echter aan, zich het recht
voor te behouden op de inhoud terug te komen. De Minister van Binnenlandse
Zaken stelde daarop dat de kamer bij deze aanpak te dicht betrokken was geweest
om nu de medeverantwoordelijkheid te ontkennen. Inmiddels was zo veel geld
gestoken in het opstarten van allerlei activiteiten dat de minister geen verantwoording
wilde dragen voor het stopzetten daarvan (kamerstukken II 1988/89, 19 512,
nr. 14). 2. Politiewet a. Beschrijving van het projectAanleiding voor een nieuwe Politiewet was de reorganisatie van het politiebestel,
waarin het jarenlang slepende politievraagstuk – namelijk de vraag hoe
de politie in ons land het beste kon worden georganiseerd en beheerd –
tot een oplossing zou moeten worden gebracht.Basis voor het nieuwe politiebestel vormde de beleidsnota «Een nieuw
politiebestel in de jaren '90» (kamerstukken II 1989/90, 21 461,
nrs. 1–2), waarin de afspraken die bij de vorming van het derde kabinet
Lubbers over de reorganisatie van de politie werden gemaakt, waren uitgewerkt.De twee hoofdbeginselen van het nieuwe politiebestel waren integratie
van rijks- en gemeentepolitie en organisatie van de politiekorpsen op een
regionale schaal. De regering achtte het van belang om tijdens het werken
aan een wetsvoorstel voor een nieuwe Politiewet alvast de steun van het parlement
te verkrijgen voor deze twee hoofdbeginselen. Als met de reorganisatie zou
moeten worden gewacht totdat het wetgevingsproces geheel voltooid zou zijn,
zou dat de gewenste vaart en het elan uit het reorganisatieproces halen. Het
werd echter wenselijk geacht de beoogde situatie bij de inwerkingtreding
van de nieuwe Politiewet direct te realiseren.Om de parlementaire steun te verkrijgen is in november 1990 de Wet tijdelijke
voorzieningen reorganisatie politiebestel ingediend. In deze wet was de positie
van de korpsbeheerders en korpschefs als «trekkers» van het nieuwe
politiebestel vastgelegd. Tevens bood deze wet de basis voor de vorming van
de nieuwe politieregio's, zodat voorafgaand aan de nieuwe Politiewet de feitelijke
opbouw van deze regio's – waarin gemeentepolitiekorpsen en onderdelen
van districten van het Korps Rijkspolitie stapsgewijs zouden worden geïntegreerd –
al van start kon gaan.Op het moment van indienen van het voorstel voor de Tijdelijke wet was
een voorontwerp van de nieuwe Politiewet gepubliceerd. De Tijdelijke wet trad
op 1 januari 1992 in werking. Op 27 maart 1992 werd het voorstel van wet houdende
vaststelling van een nieuwe Politiewet bij de Tweede Kamer ingediend. b. Relatie met de nota Wetgeving en uitvoeringBij de totstandkoming van de nieuwe Politiewet is getracht de spanning
tussen wetgeving en uitvoering – de feitelijke reorganisatie van de
politie – op te lossen door het tot stand brengen van een voorbereidingswet
waarin de hoofdlijnen van het nieuwe politiebestel waren neergelegd.Bij de behandeling van de Tijdelijke wet in het parlement bleek dat de
fracties zich alle bewust waren van het feit dat het bij een zo complex proces
als de vormgeving van een nieuw politiebestel, niet mogelijk en wenselijk
zou zijn om de feitelijke reorganisatie pas van start te laten gaan zodra
de laatste letter van de benodigde wetgeving op papier staat. Het scheppen
van een wettelijke basis om de feitelijke integratie alvast te kunnen laten
beginnen werd in grote lijnen onderschreven.Niettemin wezen verschillende fracties in de Tweede Kamer erop dat instemming
met de Tijdelijke wet voor hen op geen enkele wijze instemming met de nog
in te dienen nieuwe Politiewet inhield (Handelingen II 1990/91, 21 874,
p. 3003, 3006, 3008, 3009, 3011, 3014–3016).Ook in de Eerste Kamer betuigden sommige fracties hun volledige steun
aan het voorstel voor de Tijdelijke wet, terwijl andere zich het oordeel over
de reorganisatie van de politie voorbehielden tot het definitieve wetsvoorstel
(Handelingen I 1990/91, 21 874, p. 326, 328, 329, 331).In het nader rapport bij het wetsvoorstel voor de nieuwe Politiewet zelf
(kamerstukken II 1992/93, 22 563, A) is het kabinet naar aanleiding van
opmerkingen van de Raad van State, uitgebreid ingegaan op de problematiek
van de staatsrechtelijke postitie van het parlement bij de reorganisatie van
politie. Daaruit blijkt nog eens duidelijk dat het kabinet zich bewust was
van het dilemma tussen wetgeving en uitvoering.Bij de behandeling van de nieuwe Politiewet werd door de Eerste Kamer
aandacht gevraagd voor de wijze waarop de reorganisatie op grond van de Tijdelijke
wet al gestalte had gekregen. Opgemerkt werd dat de reorganisatie in de praktijk
al zo ver gevorderd was (er reden zelfs al auto's met nieuwe belettering rond)
dat de parlementaire behandeling van de Politiewet nog slechts een formaliteit
leek. De regering werd gevraagd aan te geven op welke wijze zij hieruit lering
zou trekken.De toenmalige Minister van Justitie gaf daarop aan dat de benadering anders
was dan de traditionele, waarbij men eerst «rustig» gaat wetgeven
en daarna begint met uitvoeren. De minister meende echter dat ook de Eerste
Kamer voldoende mogelijkheden had gekregen om het proces te beïnvloeden,
niet alleen via de Tijdelijke wet, maar ook via de behandeling van
begrotingen en de daarbij behorende gezamenlijke beleidsbrieven (Handelingen
I 1993/94, 22 562, p. 537). 3. Herziening rechterlijke organisatie a. Beschrijving van het projectIn het project herziening rechterlijke organisatie (HRO) is de herverdeling
van taken tussen verschillende organen van de rechterlijke macht aan de orde.
Het betreft onder meer de taakverdeling tussen Raad van State en rechtbanken
bij het bestuursrecht.De HRO is verdeeld in drie fasen, waarvan de eerste tegelijk met inwerkingtreding
van de Algemene wet bestuursrecht per 1 januari 1994 is afgerond.De HRO vindt zijn basis in het eindrapport van de Staatscommissie Herziening
Rechterlijke Organisatie «Naar een nieuwe structuur van de rechterlijke
organisatie». In juni 1989 heeft het toenmalige kabinet hierover zijn
standpunt uitgebracht (kamerstukken II 1988/89, 21 206, nr. 2). Daarnaast
had het kabinet in maart 1989 zijn standpunt bepaald over de invoering van
Arob-rechtspraak in twee instanties (kamerstukken II 1988/89, 21 048,
nr. 2).Het was aanvankelijk de bedoeling op deze twee nota's – die zien
op de eerste en tweede fase van de HRO – een derde laten volgen, met
beleidsvoornemens voor de derde fase. Na de tussentijdse kabinetswisseling
werd echter besloten om voor deze derde fase nog geen definitieve beleidsvoornemens
vast te leggen. In plaats daarvan werd gekozen voor een aanpak waarin de discussie
met de Staten-Generaal over de herziening van de rechtelijke organisatie zou
worden gevoerd aan de hand van concrete wetsvoorstellen.Het eerste voorstel in die reeks was het zogenoemde wetsvoorstel voorintegratie,
waarin door wijziging van de Wet op de rechterlijke organisatie, de Ambtenarenwet
1929, de Beroepswet en enkele andere wetten, een integratie van raden van
beroep/Ambtenarengerechten en arrondissementsrechtbanken werd gerealiseerd
(kamerstukken II 1989/90, 21 967, nrs. 1–3). In de memorie van
toelichting bij dit voorstel werd tevens ingegaan op de doelstellingen en
de beleidsvoornemens van het toenmalige kabinet over de herziening van de
rechterlijke organisatie als geheel en de daaraan ten grondslag liggende concepties.
Daarbij werden de voor de eerste fase definitieve en volledig geconcretiseerde
beleidsvoornemens gepresenteerd en werd een uiteenzetting gegeven van het
tijdschema en het wetgevingstraject voor het totaal.Duidelijk werd gemaakt dat de wetsvoorstellen die samen leidden tot het
tot stand brengen van de eerste fase, een onlosmakelijk geheel vormden, doch
dat de aanvaarding van de wetsvoorstellen voor de eerste fase niet impliceerde
dat ook de voornemens voor de tweede fase waren geaccepteerd, of zou worden
vooruitgelopen op eventuele voornemens voor de derde fase.In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel voltooiing eerste fase
herziening rechterlijke organisatie (wijziging van de Wet op de rechterlijke
organisatie, de Algemene wet bestuursrecht, de Wet op de Raad van State, de
Beroepswet de Ambtenarenwet 1929 en andere wetten, en intrekking van de Wet
Arob (kamerstukken II 1991/92, 22 495, nr. 3)) werd deze lijn bevestigd.
Daarbij nog eens benadrukt dat deze lijn wel vereist dat de wetgever bij de
behandeling van de verschillende wetsvoorstellen steeds de reikwijdte en draagwijdte
van de te nemen beslissingen zou kunnen overzien. Dit betekende, aldus de
memorie van toelichting bij het wetsvoorstel, dat de wetgever bij het totstandbrengen
van een bepaalde fase niet op legislatieve beslissingen met betrekking tot
de volgende fase kan preluderen. Over de voortgang van de HRO worden voorts halfjaarlijkse voortgangsrapportages
uitgebracht, waarmee de Tweede Kamer op de hoogte wordt gehouden van de feitelijke
vorderingen van de reorganisatie. b. Relatie met de nota Wetgeving en uitvoeringBij de HRO werd aanvankelijk gekozen voor de beleidsnota als instrument
om de betrokkenheid van de Staten-Generaal te realiseren. Door de tussentijdse
kabinetswisseling is een andere werkwijze gekozen, namelijk een voorbereidingswet
voor een klein gedeelte van de operatie (de voorintegratie van de raden van
beroep en Ambtenarengerechten), en concrete wetsvoorstellen voor de verschillende
fases. Verder worden als gezegd voortgangsrapportages aan het parlement gezonden.Over de gevolgen van beslissingen in een eerdere fase voor vervolgfasen
zijn de stukken helder: op de volgende fasen wordt niet vooruitgelopen. Dit
uitgangspunt heeft dan ook niet tot discussie met de kamers geleid. Het wetsvoorstel
voorintegratie, waarin deze lijn ook was uiteengezet, werd zelfs zonder mondelinge
behandeling en zonder stemming aanvaard.Bij de mondelinge behandeling van het wetsvoorstel voltooiing eerste fase
HRO in de Tweede Kamer werd erop gewezen dat als de regering wilde vasthouden
aan inwerkingtreding per 1 januari 1994, ook vast moest staan dat de rechtbanken
nieuwe stijl daartoe op die datum zowel qua menskracht als qua middelen uitgerust
zouden zijn. Er werd enige zorg geuit of dit wel mogelijk zou zijn (Handelingen
II 1992/93, 22 495, p. 5483, 5485, 5491). Opvallend was dat de Tweede
Kamer in het mondelinge debat al veel aandacht besteedde aan de volgende fasen
van de HRO, hoewel erkend werd dat deze nog niet aan de orde waren en tevens
werd aangegeven dat daarop wettelijk noch feitelijk vooruitgelopen zou kunnen
(en moeten) worden.Bij de behandeling in de Eerste Kamer werd wel kritisch ingegaan op de
voorbereidingen die voor de uitvoering van de eerste fase HRO al getroffen
waren, zoals het werven en opleiden van personeel. De Eerste Kamer voelde
zich daarbij in eenzelfde positie geplaatst als bij de Politiewet (die een
week eerder aan de orde was): de afronding van de wetgeving, en dus ook de
inbreng van de Eerste Kamer daarin, was nog slechts formaliteit (Handelingen
I 1993/94, 22 495, p. 587, 588, 590). De toenmalige Minister van Justitie
gaf daarop aan dat lang en grondig was nagedacht over en gewerkt aan het wetsvoorstel
HRO, hetgeen de invoering nu mogelijk maakte.Het alvast treffen van uitvoeringsmaatregelen was daarbij onvermijdelijk,
doch daaraan lagen geenszins tactische overwegingen ten aanzien van de positie
van de Eerste Kamer ten grondslag, aldus de bewindsman. 4. Studiefinanciering a. Beschrijving van het projectDe Wet op de studiefinanciering strekte tot invoering van een nieuw stelsel
van studiefinanciering, dat het oude, verbrokkelde stelsel, dat tevens een
grote afhankelijkheidsrelatie tussen student en ouders in stand hield, kon
vervangen. Voor de uitvoering van het nieuwe stelsel was ontwikkeling van
een omvangrijk en geavanceerd geautomatiseerd systeem nodig. Om snelle invoering
mogelijk te maken moest de ontwikkeling van dit systeem zoveel mogelijk parallel
aan de voorbereiding van de wetgeving plaatsvinden. Nadat de Tweede Kamer in december 1984 had ingestemd met een hoofdlijnennota
over een nieuw systeem van studiefinanciering, werd opdracht gegeven een informatiesysteem
voor het nieuwe stelsel te ontwikkelen. De voorbereidingen voor de bouw van
het informatiesysteem begonnen tegelijkertijd met het ontwerpen van het voorstel
voor de Wet op de studiefinanciering. De totstandkoming van de wet stond onder
grote tijdsdruk: het nieuwe systeem zou aan het begin van het academisch jaar
1986/1987 moeten worden ingevoerd. In concreto betekende dit per 1 oktober
1986, om de kwartaalsystematiek van de kinderbijslag te laten aansluiten bij
de maandsystematiek van de studiefinanciering.Mogelijk heeft ook de voorgenomen verhoging van de onderwijsretributies
invloed uitgeoefend op de invoeringsdatum. Zou de invoeringsdatum niet gehaald
worden, dan zou ook een verhoging van de lesgelden niet kunnen worden doorgevoerd,
en zouden bezuinigingen nodig zijn.Om de wet in te voeren aan het begin van het academisch jaar 1986/1987,
moest deze voor het paasreces van 1985 bij de Tweede Kamer worden ingediend.
Dit gebeurde echter in augustus 1985, waardoor de parlementaire behandeling
met vertraging aanving.Er werd geen invoeringsdatum in de wet opgenomen. De Minister van Onderwijs
en Wetenschappen gaf aan zich niet te willen binden aan een termijn, aangezien
hij niet wist welke problemen hij zou tegenkomen. Hij streefde ernaar in juni/juli
1986 op het punt van de invoeringsdatum een beslissing te nemen (Handelingen
II 1985/86, 19 125, p. 3187).In januari 1986 werd besloten om in het informatiseringstraject een voorschotsysteem
te ontwikkelen, dat gedurende een overgangsperiode een voorschot op de definitieve
beurzen zou verstrekken. Op deze wijze konden eventuele veranderingen die
de Tweede Kamer in het wetsvoorstel zou aanbrengen, worden opgevangen zonder
de invoering te vertragen.In oktober 1986 werd hoofdstuk II van de wet, voor studenten van 18 jaar
en ouder, van kracht. Studerenden kregen vanaf die datum een voorschot. Begin
1987 werd besloten om in mei van dat jaar over te schakelen van het voorschotsysteem
naar het definitieve systeem. b. Relatie met de nota Wetgeving en uitvoeringBij de invoering van een nieuw stelsel van studiefinanciering heeft het
dilemma tussen wetgeving en uitvoering op een wat andere wijze een rol gespeeld
dan bij de hiervoor beschreven projecten. Het parlement was zich ervan bewust
dat om een voortvarende invoering van het systeem mogelijk te maken, wetgeving
en systeemontwikkeling gelijk op zouden moeten lopen. In zekere zin was sprake
van een geïntegreerde planning van wetgeving en uitvoering.Tijdens de behandeling in de Tweede Kamer werden nog wel verfijningen
in het studiefinancieringssysteem aangebracht, doch fundamentele wijzigingen
werden niet meer doorgevoerd.De kamer werd tijdens de behandeling steeds op de hoogte gehouden van
de consequenties van amendementen voor de invoeringsdatum. De Minister van
Onderwijs en Wetenschappen gaf in het debat aan dat het kabinet niet het argument
zou hanteren dat een wijziging niet zou kunnen worden doorgevoerd omdat de
programmatuur dat niet zou toelaten. Wel wees het kabinet erop wat de consequenties
van een wijziging waren voor de invoeringsdatum. Het kabinet wilde dit echter
niet als breekijzer gebruiken, want dat zou niet zuiver zijn (Handelingen
II 1986/87, 19 125, p. 2744). Door gebruik te maken van het voorschotsysteem konden de door de coalitie
gewenste veranderingen worden doorgevoerd zonder dat deze tot vertraging leidden
bij de invoering van het nieuwe stelsel.Hoewel de overgang van het voorschotsysteem naar het definitieve beurzensysteem
uitvoerig was getest, kon niet worden voorkomen dat de overschakeling in mei
1987 met grote problemen voor de uitvoeringsorganisatie (de Informatiseringsbank,
later Informatie Beheer Groep) gepaard ging.Dit heeft ertoe geleid dat de Minister van Onderwijs en Wetenschappen
toezegde dat toekomstige wijzigingen in het systeem niet eerder zouden worden
doorgevoerd dan nadat de uitvoeringsorganisatie een oordeel had gegeven over
de uitvoerbaarheid daarvan. Deze uitvoeringstoets gold niet alleen wijzigingen,
voorgesteld door het ministerie zelf, doch ook amendementen. De toets wordt
ook nu nog toegepast bij wijzigingen in het stelsel van studiefinanciering.Ik vertrouw erop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25428-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl