Wijziging van o.a. Telecommunicatiewet i.v.m. implementatie Europese regelgeving voor elektron. communicatienetwerken; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20032004-28851, nr. F

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

09-03-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28851 nr. F

04-03-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28851Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 33 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 851Wijziging van de Telecommunicatiewet en enkele andere wetten in verband
met de implementatie van een nieuw Europees geharmoniseerd regelgevingskader
voor elektronische communicatienetwerken en -diensten en de nieuwe dienstenrichtlijn
van de Commissie van de Europese GemeenschappenFNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 4 maart 2004Met belangstelling heb ik kennis genomen van het nader voorlopig verslag
van de vaste commissie voor Economische Zaken. Hieronder zal ik op de nadere
vragen van de leden van enkele fracties ingaan. Bij de beantwoording is in
principe de volgorde van de vragen uit het verslag gevolgd. Daar waar door
verschillende fracties met elkaar verband houdende vragen zijn gesteld, zijn
de vragen of opmerkingen samengevoegd en is bij het geven van een antwoord
getracht de vragen in hun onderlinge samenhang te beantwoorden. Ik hoop dat
de beantwoording zal bijdragen aan een spoedige afronding van het wetsvoorstel.De leden van de fractie van het CDA spraken hun erkentelijkheid uit over
de uitvoerige uiteenzetting in de memorie van antwoord over de artikelen 5.1
en 5.4. Zij spraken wel hun verbazing uit over de conclusie dat er geen zwaarwegende
redenen zijn om de inwerkingtreding van de wijziging van artikel 5.1 uit te
stellen. Zij vroegen de regering nader in te gaan op de vraag waarom regelgeving
in werking zou moeten treden, waarvan op voorhand vaststaat dat deze regelgeving
tot reparatie van de wet aanleiding moet geven. Voorts vroegen deze leden
nog een antwoord op hun vraag om artikel 5.4 eveneens niet in werking te laten
treden. De leden van de fractie van GroenLinks hadden vergelijkbare vragen,
en vroegen of het niet veel zorgvuldiger zou zijn om eventuele wijzigingen
van de artikelen 5.1 en 5.4 pas in werking te laten treden nadat een integrale
discussie in het parlement heeft plaatsgevonden over de inhoud van hoofdstuk
5 van de Telecommunicatiewet.Wat de bepaling over lege mantelbuizen betreft (amendement op artikel
5.1), ben ik het met deze leden eens dat deze bepaling gebreken vertoont.
Er is bijvoorbeeld verzuimd de bepalingen uit hoofdstuk 5 over de rechtsbescherming
van gedoogplichtigen en de behartiging van publieke belangen door gemeenten
ook van toepassing te verklaren op lege buizen. Ik ben in de memorie van antwoord
(blz. 12 t/m 15) uitvoerig op deze problematiek ingegaan. Toch leidt
dat er niet toe dat ik vind dat er voldoende zwaarwegende redenen zijn om
het amendement niet in werking te laten treden. In de eerste plaats meen ik
dat wat de gevolgen in de praktijk betreft, voor de periode waarin het nieuwe
hoofdstuk 5 nog niet van kracht is, deze gevolgen van het amendement zullen
worden verzacht door het civielrechtelijke zorgvuldigheidsvereiste en de publiekrechtelijke bevoegdheden van de gemeente waar het gaat om veiligheid
en openbare orde. Een belangrijk punt is voorts dat ik niet verwacht dat snel
een beroep zal worden gedaan op de gedoogplicht voor de aanleg van lege buizen.
Dat hangt samen met het feit dat artikel 5.6 alleen van toepassing is op kabels
en netwerkaansluitpunten en niet op de in artikel 5.1, eerste lid genoemde
niet gevulde mantelbuizen. Zoals ik op blz. 13 van de memorie van antwoord
heb aangegeven heeft dit als consequentie dat de eigendom van een aangelegde
niet gevulde mantelbuis door natrekking overgaat naar de grondeigenaar/gedoogplichtige.
Degene die de lege mantelbuis aanlegt raakt dus zijn eigendom van de buis
kwijt. Als hij dat wil voorkomen, zal hij een nadere regeling moeten treffen
met de gedoogplichtige, bijvoorbeeld door het vestigen van een recht van opstal.
Aan zo'n eventuele nadere regeling (waar de gedoogplichtige niet aan hoeft
mee te werken) kan de gedoogplichtige de nodige voorwaarden verbinden om zijn
belangen te waarborgen. In de tweede plaats hecht ik groot gewicht aan het
recht van amendement van de Tweede Kamer. Het naast mij neerleggen van een
door de Tweede Kamer aanvaard amendement door het desbetreffende artikel niet
inwerking te laten treden acht ik in dit geval een onnodige en onwenselijke
stap. Ik wijs er nog op dat ik bij de behandeling van het wetsvoorstel in
de Tweede Kamer heb voorgesteld om het amendement «aan te houden»
tot de behandeling van een wetsvoorstel tot herziening van hoofdstuk 5. Dat
wetsvoorstel wordt momenteel voorbereid. Mijn voorstel is echter niet overgenomen
door de Tweede Kamer. Het belangrijkste argument om dat niet te doen was,
dat met dit amendement – en nu citeer ik uit de Handelingen –
«voor dit moment een stuk onzekerheid uit de markt wordt weggehaald».
De indiener van het amendement gaf daarbij aan dat als de regering te zijner
tijd met een volledig wetsvoorstel voor hoofdstuk 5 komt, het onderdeel lege
buizen zou kunnen worden meegenomen. De Tweede Kamer heeft dus bewust de mogelijkheid
tot herziening op dit punt aanvaard. Deze argumenten, gevoegd bij mijn voornemen
om binnen afzienbare tijd te komen met een wijzigingsvoorstel voor het gehele
hoofdstuk 5, hebben geleid tot de conclusie dat er geen zwaarwegende redenen
zijn om de inwerkingtreding van de wijziging van artikel 5.1. uit te stellen.Wat het door de Tweede Kamer aanvaarde amendement op artikel 5.4 betreft
merk ik op dat ik hier geen inhoudelijke bezwaren tegen heb. In de memorie
van antwoord (blz. 15 en 16) ben ik ingegaan op de bezwaren van de leden
van de fracties van het CDA en GroenLinks. Ik heb daarbij aangegeven dat de
zorgen van de intergemeentelijke werkgroep niet terecht zijn. Ik merk terzijde
op dat ik ook het voornemen heb om bij de herziening van hoofdstuk 5 een vergelijkbare
bepaling op te nemen. Hoewel ik de opvatting van de leden van de fractie van
GroenLinks deel dat deze bepaling zou kunnen wachten tot de herziening van
hoofdstuk 5, is dat geen reden om de deze bepaling nu niet in werking te laten
treden.De leden van de VVD-fractie hadden met belangstelling kennis genomen van
de antwoorden van het kabinet op de vele vragen over de lege mantelbuizen
en de gedoogplicht. Zij hadden ook kennis genomen van de brief van 19 december
aan de Tweede Kamer over dit onderwerp. Zij interpreteerden deze brief zo
dat het kabinet het amendement 41 (Blok) in feite niet uitvoert, waarbij het
belangrijkste juridische argument is het schenden van het eigendomsrecht.
Maar zo vroegen deze leden, draait dan de burger niet voor deze extra kosten
op. Ook vroegen deze leden wat er gebeurt in de situatie waarin de eigenaar
van de openbare grond zelf besluit lege buizen of ducts aan te leggen met
het oogmerk deze later te verhuren.Zoals ik heb aangegeven op vragen over dit onderwerp van de leden van
de fracties van CDA en GroenLinks ben ik het er mee oneens dat de gedoogplicht
zou moeten gelden voor blijvend ongebruikte lege buizen. Dit standpunt
heb ik uitgebreid beargumenteerd in de memorie van antwoord (blz. 14
en 15). Ik wijs er in dit verband op dat de gedoogregeling voor de elektronische
communicatiesector betrekkelijk uniek is, omdat grondeigenaren zonder meer
verplicht zijn de aanleg van kabels te gedogen. Voor andere infrastructuur
(zoals bijvoorbeeld gas- en elektriciteits- en watervoorzieningen) bestaat
een dergelijke regeling niet en moet de infrastructuurbeheerder doorgaans
een vergoeding betalen aan de grondeigenaren. Met het recht om andermans grond
te gebruiken, zonder dat daar enige vergoeding tegenover staat, moet terughoudend
worden omgegaan. Dat recht kan alleen worden gerechtvaardigd, als er een bijzonder
maatschappelijk belang mee is gediend. Zoals ik heb aangegeven is van zo'n
groot maatschappelijk belang geen sprake bij lege mantelbuizen die ook onbeperkt
ongebruikt blijven liggen. Mijn voornemen is overigens wel om in het nieuwe
hoofdstuk 5 van de wet de aanleg van lege buizen te laten vallen onder de
gedoogplicht, mits de buizen binnen een zekere tijd ook daadwerkelijk onderdeel
gaan uitmaken van een openbaar elektronisch communicatienetwerk. Een dergelijk
regime wil ik ook laten gelden voor de aanleg van kabels die niet onmiddellijk
in gebruik worden genomen. Het is dus niet zo dat ik het amendement wil «terugdraaien»,
ik zoek slechts naar een balans tussen de belangen van de gedoogplichtige
en degene die de lege mantelbuizen aanlegt. Ik wil daarom een grens stellen
aan de termijn waarin voorzieningen ongebruikt blijven. In verband met extra
kosten (voor burger èn gemeenschap) wil ik er op wijzen dat ongebruikte
voorzieningen zoals lege buizen daarnaast een onnodig beslag leggen op de
schaarse ruimte in de grond. Dat kan zeer nadelige gevolgen hebben voor de
aanleg of onderhoud van de overige ondergrondse infrastructuren, zoals gas,
elektriciteit – en waterleidingen. In dit verband wijs ik op de reactie
van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) en de Intergemeentelijke
Werkgroep Kabels en Leidingen (IGWK&L) van 16 januari 2004 op een
concept-wetsvoorstel voor de herziening van hoofdstuk 5. Daarin wordt aangegeven
dat in sommige steden op verschillende trajecten 80% van de kabels ongebruikt
blijft. Het kan daarbij gaan om bundels van 80 of meer mantelbuizen die -zo
geven VNG en werkgroep aanzoveel ondergrondse ruimte in beslag nemen dat soms
nog maar zo'n 10 centimeter dekking overblijft tussen de bundels en de bestrating.
Dit leidt, zo stellen zij, niet alleen tot versnelde achteruitgang van het
straatwerk, maar ook komen daardoor soms andere kabels en leidingen letterlijk
in de knel. Dit heeft risicovolle situaties tot gevolg bij het verhelpen van
storingen. Het spreekt vanzelf dat als gevolg van dergelijke onwenselijke
situaties bedrijven en gemeenschap worden opgezadeld met extra kosten, kosten
die uiteindelijk door de gemeenschap en dus de burgers worden gedragen. Voor
het overige merk ik op dat het doen van nodeloze investeringen (want dat is
het aanleggen van blijvend ongebruikte voorzieningen) inderdaad tot verhoging
van kosten leidt. Of die hogere kosten uiteindelijk aan de burgers en bedrijven
kunnen worden doorberekend hangt af van de marktomstandigheden. Er zullen
ongetwijfeld ook bedrijven zijn die geen overbodige investeringen doen en
daarom lagere kosten maken. Over het mogelijke kostenverhogende effect van
precarioheffingen over ongebruikte buizen merk ik het volgende op. De regeling
die ik voorsta is dat ongebruikte voorzieningen (kabels, lege mantelbuizen
of andere ondergrondse beschermings- en ondersteuningswerken) binnen vier
jaar in gebruik moeten worden genomen. Daarna vervalt de gedoogplicht. Deze
termijn van vier jaar, zo stel ik mij voor, zal ook gelden voor ongebruikte
voorzieningen die in het verleden zijn aangelegd. Voor deze voorzieningen
begint de termijn van vier jaar termijn te lopen als het wetsvoorstel dat
ik nu voorbereid in werking treedt. Dat betekent dus dat (ongebruikte) voorzieningen
die in het verleden zonder gedoogplicht zijn aangelegd (waaronder lege buizen),
wanneer deze binnen vier jaar na inwerkingtreding van het wetsvoorstel (alsnog)
worden gebruikt, onder dezelfde regels vallen als nieuw aangelegde
voorzieningen. Partijen krijgen dus geruime tijd de gelegenheid om ongebruikte
voorzieningen zelf in gebruik te nemen of door anderen te laten gebruiken.
Als voorzieningen onder de gedoogplicht vallen, kunnen gemeenten geen precario
heffen. Ik vind dit een evenwichtige regeling waarin met alle belangen rekening
wordt gehouden, een regeling bovendien, die een efficiënt gebruik van
ondergrondse voorzieningen bevordert. Wat betreft de verhuur door grondeigenaren
van door de grondeigenaren zelf aangelegde lege buizen of ducts, ik zie daar
geen enkel bezwaar in. Ik ga er ook vanuit dat dat in het algemeen voor beide
partijen profijtelijk is. Overigens doet het feit dat grondeigenaren zelf
voorzieningen aanleggen, aan de gedoogplicht in beginsel niet af. Terzijde
merk ik in dit verband nog op dat ik een nadere explicitering op dit punt
in de wet voorsta, in het bijzonder de eis dat verplicht gebruik van al aanwezige
voorzieningen wordt gebonden aan een marktconforme prijs voor die voorzieningen.
Het voert in dit verband echter te ver om hier nader op in te gaan.De leden van de fractie van het CDA zeiden dat regering op een vraag van
deze leden over de dubbele motiveringseis van artikel 1.3, vierde lid, antwoordt,
dat dit voortvloeit uit de Richtsnoeren van de Europese Commissie van 11 juni
2002. Deze richtsnoeren kunnen echter niet worden opgevat als Europees recht
dat de lidstaten bindt in de implementatie van de richtlijn. Bovendien valt
in deze richtsnoeren niet de eis te lezen, dat ook een kwantitatief onderzoek
nodig is. De leden van de CDA-fractie persisteerden dan ook bij hun standpunt,
dat van het college niet verlangd kan worden sua sponte een dergelijk onderzoek
te doen; slechts als partijen daartoe materiaal aanleveren, zal van het college
een oordeel daarover verlangd kunnen worden en eventueel, onder de door de
regering in de memorie van antwoord aangegeven beperkingen. Is de regering
het met de leden van de CDA-fractie eens, dat het begrip «redelijkerwijs»
derhalve restrictief moet worden uitgelegd?De vraag van de leden van de fractie van het CDA kan ik niet zonder meer
met ja of nee beantwoorden, zodat ik meer in algemene zin op de vraag inga.
Op grond van hoofdstuk 6a van de wet moet het college een aantal stappen doorlopen
voordat het verplichtingen kan opleggen aan ondernemingen die beschikken over
een aanmerkelijke marktmacht. Zo moet het college allereerst een relevante
markt in de elektronische communicatiesector bepalen en onderzoeken. Ingevolge
het vijfde lid van artikel 6a.1 moet het marktonderzoek van het college er
onder meer op gericht zijn om vast te stellen of op de relevante markt een
onderneming actief is die beschikt over een aanmerkelijke marktmacht, ofwel
economische machtspositie in de zin van artikel 82 van het EG-verdrag. Bij
het aantonen of een onderneming beschikt over een aanmerkelijke marktmacht
speelt – net als in het algemene mededingingsrecht – het marktaandeel
een belangrijk rol. Het marktaandeel van een onderneming kan bijvoorbeeld
worden bepaald aan de hand van het kwantitatieve begrip omzet. Artikel 18.7,
eerste lid, van de wet geeft het college de bevoegdheid om van een ieder te
allen tijde inlichtingen te vorderen voor zover dit redelijkerwijs voor de
vervulling van zijn taak nodig is. Het college kan derhalve aan de ondernemingen
die actief zijn op de relevante markt de inlichtingen vorderen die het nodig
heeft om het marktaandeel van die ondernemingen te kunnen vaststellen. Bij
het onderzoeken van de relevante markt zal het college ook in kaart moeten
brengen welke toetredingsdrempels er voor (potentiële) concurrenten zijn.
De toetredingsdrempels kunnen hoog zijn omdat voor de aanleg van een «tweede»
infrastructuur een substantiële investering nodig kan zijn. In zo'n geval
ligt het niet voor de hand dat het college de inlichtingen die nodig zijn
om vast te kunnen stellen welk bedrag (naar schatting) moet worden uitgetrokken
om met eigen infrastructuur toe te treden tot de markt, zal vorderen krachtens
artikel 18.7 van de wet. Voor zover het college niet reeds op
grond van de bestaande toezichtspraktijk beschikt over dergelijke gegevens,
zal het college, of een door hem in te schakelen derde, die gegevens zelfstandig
moeten vergaren. Wanneer door het college is vastgesteld dat een onderneming
beschikt over een aanmerkelijke marktmacht, moet het college passende verplichtingen
opleggen. Bij het vaststellen of een verplichting passend is, zal het college
niet alleen rekening moet houden met de huidige situatie, maar ook met de
verwachte toekomstige ontwikkelingen. Daarbij is van belang dat het college
bij het vaststellen of een verplichting passend is uit moet gaan van de premisse
dat er thans géén toegangsverplichtingen bestaan, hetgeen uiteraard
niet de realiteit is (voor KPN). Het voorafgaande brengt naar mijn oordeel
met zich mee dat een«wetenschappelijke» kwantitatieve onderbouwing
vaak niet mogelijk is. In die situatie kan het college met een kwalitatieve
onderbouwing volstaan die, waar mogelijk, gebaseerd is op meer algemene kwantitatieve
gegevens.De leden van de CDA-fractie waren niet overtuigd door de antwoorden over
de verhouding civiele rechter – bestuursrechter. De civiele rechter
heeft altijd een resttaak, indien de rechtsbescherming van de burger via het
bestuursrecht een hiaat vertoont. Dit vloeit voort uit art. 112 Gw. Uit deze
bepaling vloeit niet voort, da t beide rechters
t.a.v. dezelfde materie tegelijk bevoegd moeten zijn. De door de regering
genoemde verschillen tussen beide procedures zijn evenmin beslissend. De civiele
rechter kent het kort geding en deze weg staat krachtens dit wetsvoorstel
onverminderd open. Dat is een even snelle weg als de procedure bij het college.
Bovendien kan daar tevens de onrechtmatige daad als grondslag worden aangevoerd,
waardoor de civiele rechter zich niet onbevoegd zal kunnen verklaren met verwijzing
naar de bijzondere procedure bij het college. Daardoor zal de civiele rechter
niet slechts aanvullend zijn.Deze opmerkingen van de leden van de CDA-fractie zijn op zichzelf juist,
doch overtuigen mij weer niet dat artikel 6.1, derde lid, van de Telecommunicatiewet
niet in werking zou moeten treden. Na een daartoe strekkende vraag van genoemde
leden in het voorlopig verslag betoogde ik dat weliswaar zowel civiele rechter
als bestuursrechter een taak in dezen kunnen hebben, maar dat ik de conclusie
die genoemde leden impliceerden – namelijk dat het wenselijk is artikel
6.1, derde lid, niet in werking te laten treden – niet kon delen (pagina
18 van de memorie van antwoord). Ik blijf bij dat standpunt. Uit oogpunt van
een juiste implementatie van artikel 4, eerste lid, van de Toegangsrichtlijn,
omdat de gang naar het college laagdrempelig is en omdat het college specifiek
deskundig is, hecht ik er aan dat het college de mogelijkheid blijft behouden
om voorschriften te geven indien een aanbieder niet voldoet aan zijn wettelijke
onderhandelingsplicht. Uitsluiting van die mogelijkheid zou leiden tot een
onacceptabel verl ies aan rechtsbescherming van de «getroffen»
aanbieder, in casu degene die erover klaagt dat de ander zijn onderhandelingsplicht
niet nakomt.De leden van de VVD-fractie ondersteunden het uitgangspunt van de regering
dat de gekozen oplossingen zo min mogelijk administratieve last bij het bedrijfsleven
dienen te veroorzaken. In dat licht verbaasde het hen dan ook dat OPTA de
plicht tot het hanteren van een kostentoerekeningsmodel ex artikel 6a.13 kan
opleggen. Betekent dit, zo vroegen deze leden, dat er enige ruimte is voor
het door OPTA opleggen van een plicht die geen doel dient? Moet de reactie
zo worden geïnterpreteerd dat indien niet duidelijk is dat de plicht
om een kostentoerekeningsmodel te gebruiken noodzakelijk is in het licht van
het voorbereiden of uitvoeren van een non-discriminatieverplichting of een
prijsmaatregel, deze plicht niet proportioneel is?Het college kan de verplichting een kostentoerekeningssysteem te hanteren
alleen opleggen als die maatregel passend is. Dat betekent dat de
maatregel moet bijdragen aan de oplossing van een in de marktanalyse gesignaleerd
probleem. De verplichting om een kostentoerekeningssysteem te hanteren zal
met name worden opgelegd ter ondersteuning van een non-discriminatieverplichting
of een prijsmaatregel. Het zou echter te beperkend zijn om te bepalen dat
de verplichting om een kostentoerekeningssyteem te hanteren alleen kan worden
opgelegd in combinatie met een van deze verplichtingen. Ik zou mij bijvoorbeeld
kunnen voorstellen dat door de toegenomen concurrentiedruk een prijsmaatregel
of non-discriminatieverplichting te zwaar is, maar de concurrentiedruk nog
niet van dien aard is dat vaststaat dat ingrijpen van het college blijvend
niet meer noodzakelijk is. In die situatie kan het college – los van
een prijsmaatregel of non-discriminatieverplichting – de onderneming
die beschikt over een aanmerkelijke marktmacht verplichten om een kostentoerekeningssysteem
te hanteren dat het college in staat stelt om «de vinger aan de pols»
te houden. Aan de hand van het kostentoerekeningssysteem kan het college beoordelen
of de eindgebruikerstarieven niet te hoog of te laag worden en kan het, indien
nodig, snel en adequaat ingrijpen.De leden van de VVD-fractie vroegen, nu er geen specifieke regels meer
bestaan voor bepaalde infrastructuren en voor alle elektronische communicatienetwerken
en diensten hetzelfde regime geldt, of dit betekent dat in de Mediawet ten
aanzien van kabelnetten geen afwijkende en strengere regels zullen gelden
dan andere elektronische communicatienetwerken.Binnen het nieuwe Europese stelsel kunnen aanbieders van elektronische
communicatienetwerken en diensten slechts verplichtingen worden opgelegd voor
zover dat binnen het stelsel is toegestaan. Daarbij kan het gaan om verplichtingen
die alleen voor bepaalde partijen gelden (partijen met aanmerkelijke marktmacht)
of om verplichtingen die algemeen gelden voor alle dienstaanbieders in bepaalde
categorieën. Dit geldt ook voor verplichtingen die in de Mediawet worden
opgelegd aan aanbieders van elektronische communicatienetwerken of diensten.
In de bijlage van de Machtigingsrichtlijn is limitatief aangegeven welke verplichtingen
mogen worden opgelegd. Een doorgifteplicht op grond van artikel 31 van de
Universeledienstrichtlijn valt hieronder. Artikel 82i van de Mediawet is in
overeenstemming met deze mogelijkheid die artikel 31 van de Universeledienstrichtlijn
biedt, door de aanbieders van bepaalde openbare elektronische communicatienetwerken
die worden gebruikt voor het verspreiden van programma's (kabelnetten) te
verplichten bepaalde programma's door te geven. Op grond van dit artikel van
de Universeledienstrichtlijn kunnen doorgifteplichten slechts worden opgelegd
aan aanbieders van elektronische communicatienetwerken die worden gebruikt
voor de distributie van radio- en televisie-uitzendingen indien die netwerken
voor een significant aantal eindgebruikers het belangrijkste middel zijn om
radio- en televisie-uitzendingen te ontvangen. Gelet op de positie die kabelnetten
nu innemen, betekent dat in de Nederlandse situatie dat de doorgifteplicht
slechts kan gelden voor de aanbieders van kabelnetten. Als de marktverhoudingen
in de toekomst wijzigen, zou dit anders kunnen worden.De leden van de fractie van GroenLinks stelden vragen in verband met de
prijsverhogingen van verschillende kabelexploitanten in Nederland. Zij vroegen
of de marktanalyse waarnaar in de memorie van antwoord wordt verwezen nu ook
echt wordt gemaakt. Zij wilden voorts weten wat de mogelijkheden voor burgers
zijn om klachten over misbruik van een monopoliepositie te uiten.Het college is direct na de inwerkingtreding van de Wet van 17 december
2003 tot wijziging van de Telecommunicatiewet en de Wet Onafhankelijke post-
en Telecommunicatieautoriteit in verband met de invoering van een regeling
voor toegang tot openbare telecommunicatienetwerken bestemd voor het bieden
van toegang tot internet en een verduidelijking en een verruiming van de regeling
voor toegang tot omroepnetwerken (het«kabelwetje» (Stb. 2004,
23)) gestart met de marktanalyse. Het college verwacht dat het uitvoeren van
deze marktanalyse en het uitwerken van eventuele maatregelen – indien
daar op basis van de nieuwe Europese regels aanleiding toe is – ruim
een jaar in beslag zal nemen. Eventuele prijsmaatregelen zullen betrekking
hebben op de«transport»dienst (de elektronische communicatiedienst),
en niet de«ínhoud»dienst (het aanbieden van programma-inhoud
valt niet onder het nieuwe Europese regelgevende kader). Om zonodig ook het
inhoudsdeel van de kabelkosten aan prijstoezicht te kunnen onderwerpen, is
aanvullende regelgeving nodig. Artikel 82j van de Mediawet biedt de mogelijkheid
om bij algemene maatregel van bestuur een prijsmaatregel te treffen die betrekking
heeft op het inhoudsdeel van de kabelkosten van het wettelijke basispakket
(het pakket genoemd in artikel 82i, eerste lid van de Mediawet). Met de voorbereidingen
voor een mogelijke algemene maatregel van bestuur is inmiddels begonnen. Burgers
die klachten hebben over mogelijk machtsmisbruik van kabelexploitanten kunnen
zich wenden tot de NMa. In dit verband merk ik op dat de NMa naar aanleiding
van klachten over de tariefsverhogingen van UPC en Casema in 2003 en 2004
met een vooronderzoek bezig is om tot een (eerste) beoordeling te komen van
de tarieven. Indien het vooronderzoek daar aanleiding toe geeft, dan volgt
een diepgaand vervolgonderzoek.De Minister van Economische Zaken,L. J. Brinkhorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20032004-28851-F.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl