Wijziging WWB, IOAW en IOAZ, verrichten onbeloonde additionele werkzaamheden met behoud van uitkering door mensen met kleine kans op inschakeling in het arbeidsproces; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30650, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-07-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2005-2006

30650 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN1. Aanleiding2. Keuze juridische vormgeving3. Doelgroep en indicatiestelling4. Inhoud terugkeerbanen5. Begeleiding6. Duur7. Beloning en financiering8. CommentarenARTIKELSGEWIJSArtikel I. Wet werk en bijstandArtikel 10a, eerste en tweede lidArtikel 10a, derde lidArtikel II. Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemersArtikel III. Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigenArtikel V. InwerkingtredingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30650Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 35 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 650Wijziging van de Wet werk en bijstand, de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen om gemeenten
meer zekerheid te geven dat mensen met een kleine kans op inschakeling in
het arbeidsproces met behoud van uitkering gedurende maximaal 2 jaar onbeloonde
additionele werkzaamheden kunnen verrichtennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. AanleidingDe Raad voor werk en inkomen (RWI) heeft op 19 april 2005 het voorstel «Omdat
iedereen nodig is» uitgebracht met aanbevelingen voor de aanpak van
de problematiek aan de onderkant van de arbeidsmarkt. In dat voorstel wordt
uitgegaan van de zogenaamde «ladderbenadering». Kern daarvan is
dat de individuele afstand tot de arbeidsmarkt leidend is voor de soort dienstverlening
die wordt aangeboden. In datzelfde voorstel stelt de Raad dat gemeenten behoefte
hebben aan een extra instrument, de «participatiebaan», voor het –
voor wat betreft de inschakeling op de arbeidsmarkt – moeilijkste deel
van hun bijstandsbestand.De regering is het met de RWI eens dat aandacht voor bijstandsgerechtigden
met een grote afstand tot de arbeidsmarkt belangrijk is en dat ook mensen
die nog (lang) niet klaar zijn voor een reguliere arbeidplaats perspectief
dient te worden geboden. Daarbij is geconstateerd dat de huidige wettelijke
kaders onvoldoende zekerheid bieden voor gemeenten om deze mensen optimaal
te kunnen helpen en veel gemeenten huiverig zijn om uitkeringsgerechtigden
gedurende langere periode te laten werken met behoud van uitkering. Met het
thans voorliggende wetsvoorstel wil de regering mogelijke angst van gemeenten
wegnemen dat de rechter zal oordelen dat er sprake is van een arbeidsovereenkomst
door gemeenten meer zekerheid te geven dat uitkeringsgerechtigden onder bepaalde
voorwaarden gedurende langere perioden werkzaamheden kunnen verrichten met
behoud van uitkering. Uitgangspunt daarbij is dat recht wordt gedaan aan de
beleidsvrijheid die gemeenten met de Wet werk en bijstand (WWB) hebben gekregen
als het gaat om reïntegratie. Dit betekent concreet dat de invulling
van de doelgroep, indicatiestelling en inhoud en omvang van de werkzaamheden
de verantwoordelijkheid is van de gemeenten. Op deze manier worden gemeenten
in staat gesteld dit instrument een plaats te geven binnen hun
reïntegratievoorzieningen en zo optimaal maatwerk te bieden.2. Keuze juridische vormgevingIn het RWI-voorstel zijn twee vormen van «participatiebanen»
gepresenteerd, namelijk werken met behoud van uitkering en het inzetten van
de uitkering als loon(kosten)subsidie. In het tweede geval wordt een formele
arbeidsrelatie aangegaan met de gemeente of met een (tussen)werkgever en dient
er gewerkt te worden tegen het wettelijk minimumloon naar rato van de arbeidsduur.
Uitgangspunten van het instrument (conform het RWI-voorstel) waarmee rekening
is gehouden bij de juridische vormgeving zijn met name het tijdelijk karakter
en de restrictie dat de beloning niet meer bedraagt dan de uitkering (plus
een eventuele stimuleringspremie).De variant waarbij er sprake is van een arbeidsovereenkomst vloeien heeft
een aantal consequenties die zich niet goed verhouden tot de uitgangspunten
van het instrument. Om dit probleem te ondervangen zou in een aparte wet geregeld
moeten worden dat aan een participatiebaan in de vorm van een arbeidsovereenkomst
bepaalde consequenties niet zijn verbonden die normaal wel aan een dienstbetrekking
zijn verbonden. Daarnaast zou ten aanzien van het loon geregeld moeten worden
dat de gemeente als subsidievoorwaarde stelt dat het netto-inkomen van de
betrokkene in beginsel niet hoger is dan de netto-uitkering (wil althans niet
hetzelfde probleem ontstaan van de ID-banen, namelijk een te geringe uitstroomprikkel).
Hierbij dient echter rekening te worden gehouden met het wettelijk minimumloon.
Dat heeft tot gevolg dat het aantal werkuren zodanig moet worden bepaald dat
per maand niet meer aan inkomen verdiend wordt dan de uitkering die betrokkene
zou hebben gehad als hij/zij de arbeidsovereenkomst niet zou zijn aangegaan.
De berekening van dat aantal werkuren is buitengewoon ingewikkeld doordat
allerlei fiscale regelingen en inkomensafhankelijke regelingen wél
van toepassing zijn op personen met recht op een uitkering en niet op personen
met een inkomen uit arbeid of juist niet van toepassing zijn op personen met
recht op een uitkering en wel op personen met een inkomen uit arbeid. Verder
zullen de loonkosten voor de werkgever hoger zijn dan de netto-uitkering.
Dit komt omdat de werkgever een brutoloon moet betalen en werkgeverslasten
heeft. Van deze werkgeverslasten kan op een aantal punten niet per wet worden
afgeweken. Waar wettelijke uitzonderingen niet mogelijk zijn (fiscale wetgeving,
Wet Werk en inkomen naar arbeidsvermogen, pensioenen en eventueel Werkloosheidswet
en Ziektewet) zijn fikse administratieve c.q. financiële lasten voor
gemeenten en bedrijven de consequentie om te regelen dat de participatiebanen
voldoen aan de gestelde eisen1. Daarom is besloten
om van deze variant af te zien.De variant werken met behoud van uitkering (in het vervolg terugkeerbaan
genoemd) is daarentegen uitvoeringstechnisch eenvoudig en vergt weinig wettelijke
aanpassingen. Het is binnen de WWB, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) en de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) al
mogelijk om uitkeringsgerechtigden te laten werken met behoud van uitkering.
Op dit moment is echter onduidelijk in hoeverre de rechter de duur van het
werken met behoud van uitkering meeweegt in zijn oordeel of er sprake is van
een arbeidsovereenkomst. Dienaangaande is nog geen jurisprudentie bekend.
Door de voorgestelde aanpassing van de WWB, IOAW en IOAZ wordt vermeden dat
bij het verrichten van werkzaamheden, zolang voldaan wordt aan de voorwaarden
zoals opgenomen in het eerste juncto vierde lid van de voorgestelde artikelen
10a van de WWB en 38 van de IOAW en IOAZ, sprake is van een arbeidsovereenkomst.
De regering is van mening dat deze variant de voorkeur geniet.3. Doelgroep en indicatiestellingDe terugkeerbanen zijn specifiek bedoeld voor uitkeringsgerechtigden met
een kleine kans op inschakeling in het arbeidsproces ten gevolge van persoonlijke
werkbelemmeringen en die daardoor vooralsnog niet bemiddelbaar zijn op de
arbeidsmarkt. Voor de rest van de inactieven die onder de verantwoordelijkheid
van de gemeente vallen, hebben gemeenten andere (reïntegratie)-instrumenten
die meer geëigend zijn om hen te reïntegreren. Het doel van de terugkeerbanen
is om betrokkene dichter bij de arbeidsmarkt te brengen. Dit houdt in dat
er naar gestreefd wordt betrokkene door te laten stromen naar een volgende
trede op de reïntegratieladder waarbij het accent meer ligt op arbeidsactivering
(bijv. leerwerktrajecten, scholing, taalcursussen) of arbeidstoeleiding (bijv.
bemiddeling, sollicitatiecursus) en uiteindelijk naar reguliere arbeid. Uitsluitend
mensen die een uitkering ontvangen op grond van de WWB, de IOAW of de IOAZ
komen in aanmerking voor een terugkeerbaan.Het is aan de gemeenten om zorg te dragen voor de vaststelling en operationalisering
van indicatiecriteria voor de mensen die in aanmerking komen voor deze werkzaamheden.
Op deze wijze blijft het decentrale karakter van de WWB intact. Dit is nodig
omdat juist de kennis van de relevante arbeidsmarkt, de individuele benadering
en maatwerk cruciaal zijn bij het bepalen van de afstand tot de arbeidsmarkt
en bij de doelmatige inzet van terugkeerbanen. Het vaststellen van gemeentelijke
indicatiecriteria doet hier recht aan.4. Inhoud terugkeerbanenTerugkeerbanen zijn tijdelijke additionele werkzaamheden met behoud van
uitkering in het kader van de reïntegratie. Omdat terugkeerbanen zijn
bedoeld voor mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt ligt het voor
de hand dat wordt gezocht naar werkzaamheden die passen bij de vaardigheden
van deze mensen. Deze werkzaamheden kunnen van velerlei aard zijn en dienen
nuttig te zijn voor de ontwikkeling van betrokkene richting de reguliere arbeidsmarkt.
Daarbij kunnen deze activiteiten tevens van nut zijn voor de samenleving.De WWB biedt al mogelijkheden voor de gemeente om het instrument werken
met behoud in te zetten in het kader van reïntegratie. Bij het al bestaande
instrument «werken met behoud van uitkering» staat het snel verkrijgen
van regulier werk voorop. Het verschil met de in dit wetsvoorstel beschreven
terugkeerbanen is dat, hoewel het uiteindelijke doel het verkrijgen van regulier
werk is, de inzet van terugkeerbanen de doorgroei van betrokkene naar een
volgende trede op de reïntegratieladder beoogt. De terugkeerbanen dienen
perspectief te bieden aan de uitkeringsgerechtigden die nog niet bemiddelbaar
zijn voor regulier werk. Daarom zijn terugkeerbanen uitsluitend additioneel
van aard, voor een specifieke doelgroep en kunnen voor een langere periode
van maximaal twee jaar – worden ingezet. Daarmee zijn de terugkeerbanen
een specifieke vorm van werken met behoud van uitkering.Zoals voor alle door het college aangeboden voorzieningen die gericht
zijn op arbeidsinschakeling, geldt op grond van artikel 9, eerste lid, onderdeel
b, van de WWB ook voor terugkeerbanen dat de betrokkene de plicht heeft om
daarvan gebruik te maken indien dat door de gemeente nodig geacht wordt. Dit
volgt uit het centrale uitgangspunt van de WWB dat werk boven inkomen gaat.
Mensen die tot de doelgroep van de terugkeerbanen behoren, dienen
door gebruik te maken van de aangeboden terugkeerbaan invulling te geven aan
hun reïntegratieverplichting. De regels omtrent de verlaging van de bijstand
in het geval de betrokkene deze verplichting niet nakomt, worden door de gemeenteraad
vastgelegd in de gemeentelijke verordening, bedoeld in artikel 8, eerste lid,
onderdeel b, van de WWB.5. BegeleidingBegeleiding van de mensen is een belangrijk aspect van de terugkeerbanen.
De invulling hiervan is een gemeentelijke verantwoordelijkheid. Het ligt in
de rede dat regelmatig wordt gekeken naar het functioneren van de betrokkene
en bezien wordt of de desbetreffende terugkeerbaan nog steeds de juiste weg
naar werk is. Daarnaast is het belangrijk dat er goede begeleiding plaatsvindt
bij het uitvoeren van de werkzaamheden (voorzover dit wenselijk is voor het
functioneren van de betrokkene in de werkzaamheden). Dit is de verantwoordelijkheid
van de partij bij wie betrokkene werkzaamheden verricht.Het maken van afspraken tussen gemeente en uitkeringsgerechtigde over
de uitwerking van de terugkeerbaan zorgt ervoor dat alle partijen (uitkeringsgerechtigde,
gemeente en eventuele derde voor wie werkzaamheden worden verricht) optimaal
bij de terugkeerbaan worden betrokken. Het bij de gemeentelijke reïntegratieactiviteiten
gebruikelijk op te stellen trajectplan, kan hier goede diensten bewijzen.
De gemeente kan in het trajectplan de intentie van de terugkeerbaan verduidelijken.
Verder kan nader worden ingegaan op de betrokkenheid van een eventuele derde
bij wie de uitkeringsgerechtigde werkzaamheden verricht, zoals afspraken over
de begeleiding door een derde. Ook aspecten als eventuele scholing van betrokkene
en controle op het reïntegratietraject door de gemeente kunnen hierin
worden geregeld.Daarnaast is het belangrijk dat gedurende de periode dat iemand in een
terugkeerbaan werkzaamheden verricht, door het college meerdere malen een
diagnose wordt gesteld van de problemen die ten grondslag liggen aan de afstand
tot de arbeidsmarkt van de betrokkene. Op die manier zal er na beëindiging
van de terugkeerbaan, maar waarschijnlijk al eerder, een duidelijk beeld ontstaan
van de mogelijkheden van betrokkene voor verdere reïntegratie. Met dit
inzicht kan desgewenst een ander reïntegratie-instrument of hulpverlening
in gang worden gezet om belemmeringen voor reïntegratie weg te nemen.6. DuurUitgangspunt van de regering voor wat betreft reïntegratie-instrumenten
is dat deze tijdelijk van aard zijn en maximaal perspectief op regulier werk
blijven bieden. De regering is van mening dat niemand mag worden afgeschreven
en er altijd een kans bestaat dat betrokkene (ook al is het na een lange periode)
weer naar de arbeidsmarkt kan worden geleid. De terugkeerbanen zijn een reïntegratie-instrument
omdat het doel is om betrokkene dichter bij de arbeidsmarkt te krijgen. Er
zit dus een bepaalde maximum duur aan de terugkeerbanen. De gedachte hierachter
is dat als iemand na een langere periode van werkzaamheden nog geen stap hoger
op de reïntegratieladder kan zetten, de terugkeerbaan blijkbaar niet
(meer) het geschikte reïntegratie-instrument voor de betrokkene is. De
regering is van mening dat een periode van twee jaar voldoende lang is om
werkervaring/werkritme of sociale vaardigheden op te doen en dat gemeenten
in die periode voldoende tijd hebben om een goede diagnose te stellen van
de problemen die ten grondslag liggen aan de afstand tot de arbeidsmarkt. De regering is voornemens twee jaar na invoering van deze wet –
dus al voor de evaluatie, bedoeld in artikel IV – te bekijken of het
in bepaalde gevallen en onder bepaalde voorwaarden mogelijk gemaakt moet worden
om van de maximale duur van twee jaar af te wijken. Gemeenten hebben op dit
moment nog onvoldoende inzicht in hun bestand. De ervaring van de afgelopen
jaren leert dat het aantal mensen uit het WWB-bestand dat als onbemiddelbaar
wordt beschouwd, sterk dalende is. Daarbij komt dat deze daling is gerealiseerd
terwijl een deel van het reïntegratiebudget voor de doelgroep onbenut
is gebleven. Een evaluatie is zinvoller naarmate het inzicht in het bestand
en de benutting van het beschikbare reïntegratiebudget gegroeid is. Daarnaast
werkt de horizon van twee jaar als extra prikkel voor gemeenten om te investeren
in de uitstroom naar een trede hoger op de reïntegratieladder danwel
regulier werk. De regering zal de inspanningen van gemeenten om betrokkene
dichterbij de arbeidsmarkt te brengen betrekken bij haar oordeel. Ook zal
de regering meenemen hoe eventuele vooruitgang door gemeenten is gevolgd,
bijvoorbeeld door het periodiek stellen van een diagnose en door begeleiding
van de betrokkene.Het is niet de bedoeling dat mensen nadat een terugkeerbaan is beëindigd
weer thuis komen te zitten. Ook indien de betrokkene nog niet klaar is voor
een volgende stap op de ladder hebben gemeenten en uitkeringsgerechtigden
voldoende mogelijkheden. Zo blijft het ook na twee jaar werken met behoud
van uitkering in een terugkeerbaan voor de betrokkene mogelijk om vrijwilligerswerk
te verrichten. Bovendien kan door het inzicht dat gemeenten gedurende de terugkeerbaan
verkrijgen in de (on)mogelijkheden van de betrokkene na twee jaar of mogelijk
al eerder een ander reïntegratie-instrument of hulpverlening worden ingezet
om deze problemen aan te pakken.7. Beloning en financieringDe werkzaamheden in een terugkeerbaan vinden niet plaats in het kader
van een arbeidsovereenkomst. De betrokkene heeft derhalve geen recht op loon.
Wel heeft hij recht op WWB-, IOAW- of IOAZ-uitkering. Verder geldt voor mensen
die werkzaamheden verrichten in een terugkeerbaan hetzelfde gemeentelijke
instrumentarium als voor de rest van de gemeentelijke doelgroep (o.a. de mensen
met een WWB-, IOAW- of IOAZ-uitkering die niet in een terugkeerbaan werkzaamheden
verrichten). De gemeente heeft dus ook de mogelijkheid om eventueel een stimuleringspremie
toe te kennen.Een bijstandsgerechtigde blijft gedurende de periode dat hij/zij werkzaamheden
in een terugkeerbaan verricht, een uitkering ontvangen en blijft dus ook als
bijstandsgerechtigde geregistreerd, zodat hij/zij voor de raming van het budget
voor het inkomensdeel (I-deel) van de WWB blijft meetellen. Voor mensen in
een terugkeerbaan met een IOAW- of IOAZ-uitkering geldt dat gemeenten de kosten
van de uitkering conform de huidige financieringsystematiek voor een deel
(75 procent) kunnen declareren bij het Rijk en voor een deel (25 procent)
kunnen bekostigen uit de toegekende budgetten. Gemeenten kunnen de bijkomende
kosten van terugkeerbanen (begeleiding enz.) ten laste brengen van het W-deel.
Het gaat hierbij niet om de uitvoeringskosten (kosten die voortvloeien uit
de wettelijke taak van gemeenten, zoals het bepalen van de noodzaak van een
reïntegratievoorziening en het aanbieden ervan), maar om kosten die direct
aan een reïntegratievoorziening zijn toe te rekenen. 8. CommentarenHet wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn voorgelegd aan de
Inspectie Werk en Inkomen (IWI), de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG)
en aan het uitvoeringspanel SZW.Het commentaar van de IWI had betrekking op onderdelen van het wetsvoorstel
die naar aanleiding van het advies van de Raad van State daarin niet langer
zijn opgenomen.In het voortraject van het wetsvoorstel is de vormgeving van de terugkeerbanen
meerdere keren met de VNG besproken. Hierin heeft de VNG aangeven, net als
de regering, voorstander te zijn voor de variant waarin de termijn voor werken
met behoud van uitkering wordt opgerekt. In reactie op het uiteindelijke wetsvoorstel
geeft de VNG aan dat zij vindt dat participatie in de samenleving als uitgangspunt
genomen moet worden en niet reïntegratie. Daarnaast pleit de VNG ervoor
dat aan gemeenten moet worden overgelaten welke termijn als maximum gaat gelden
voor de terugkeerbanen.De regering is van mening dat uitstroom naar de arbeidsmarkt het uiteindelijke
doel van de terugkeerbanen moet zijn. Ook voor moeilijk reïntegreerbaar
geachte groepen zijn voldoende voorbeelden bekend dat uitstroom naar regulier
werk tot de mogelijkheden behoort. Tenzij mensen geïndiceerd zijn voor
de Wet sociale werkvoorziening kan moeilijk eenduidig worden vastgesteld dat
een dergelijk perspectief niet bestaat. In dit wetsvoorstel is uitvoerig beschreven
waarom de regering voor een maximale duur van de terugkeerbanen van twee jaar
kiest. Het commentaar van de VNG op het wetsvoorstel heeft niet tot wijziging
van het wetsvoorstel geleid.De bespreking van de uitvoerbaarheid van het wetsvoorstel in het uitvoeringspanel
betrof – voorzover hier relevant – de invulling van het begrip
additionaliteit en de maximering van de duur.De maximering van de duur levert geen problemen op mits voor iedereen
geldt dat de periode voor invoering van de wet bij de berekening buiten beschouwing
gelaten wordt. Dat is zo in het wetsvoorstel opgenomen. De bespreking heeft –
uitgezonderd enige inmiddels verwerkte redactionele commentaren – voor
het overige geen aanleiding gegeven tot wijziging van het wetsvoorstel en
memorie van toelichting.ARTIKELSGEWIJSArtikel I. Wet werk en bijstandArtikel 10a, eerste en tweede lidIn artikel 10a, eerste lid, is geregeld dat alleen bijstandsgerechtigden
met een kleine kans op inschakeling in het arbeidsproces en die daardoor vooralsnog
niet bemiddelbaar zijn op de arbeidsmarkt voor een terugkeerbaan in aanmerking
komen. De werkzaamheden in een terugkeerbaan moeten aan twee voorwaarden voldoen,
namelijk dat de werkzaamheden in het kader van de reïntegratie van de
betrokkene worden verricht en dat het om additionele werkzaamheden gaat.Mensen verrichten werkzaamheden in een terugkeerbaan in het perspectief
van hun reïntegratie. Dit wil zeggen dat de activiteit primair gericht
moet zijn op het bevorderen van de mogelijkheden van de betrokkene om uit
de bijstand te stromen naar reguliere arbeid en niet primair op het realiseren
van het bedrijfsdoel van degene voor wie zij deze werkzaamheden verrichten.
Activiteiten kunnen niet het karakter hebben van gewone productieve arbeid.
Mocht dit wel het geval zijn, dan is een terugkeerbaan niet de meest geëigende
weg om de betrokkene verder te helpen bij reïntegratie. Een
terugkeerbaan is een opstap naar regulier werk, geen gewoon werk.Het gaat zoals gezegd bij terugkeerbanen om additioneel werk. Additionaliteit
houdt in dat het een speciaal gecreëerde functie betreft of een reeds
bestaande functie die een uitkeringsgerechtigde alleen met speciale begeleiding
kan verrichten. Hij zal minder productief zijn dan zijn collega’s op
een reguliere arbeidsplaats. Gemeenten kunnen, indien gewenst, in beleidsregels
het begrip additionaliteit nader uitwerken. De terugkeerbanen mogen de concurrentieverhoudingen
niet nadelig beïnvloeden. Dit vloeit mede voort uit Europese regelgeving.
Gelet op de additionaliteit van de arbeid zal dat niet gauw aan de orde zijn.De maximale duur dat betrokkene werkzaamheden kan verrichten met behoud
van uitkering is twee jaar. Andere vormen van werken met behoud van uitkering
van de betrokkene (zoals work-first) tellen ook mee voor de maximale duur
van twee jaar. Als iemand dus eerst een half jaar werkt met behoud van uitkering
in het kader van work first, kan hij/zij daarna nog maar anderhalf jaar op
een terugkeerbaan werkzaamheden verrichten. Dit om te voorkomen dat de maximale
duur van een terugkeerbaan op een oneigenlijke manier wordt opgerekt. De regering
wil echter voorkomen dat met deze regelgeving de mogelijkheden worden geblokkeerd
om na afloop van terugkeerbaan in aanmerking te komen voor bepaalde trajecten
waar werken met behoud van uitkering een onderdeel van uit maakt. Trajecten
waar (maximaal zes maanden) wordt gewerkt met behoud van uitkering (om de
werkgever over de streep te trekken) en er naar het oordeel van het college
een reëel uitzicht bestaat dat betrokkene daarna een arbeidscontract
krijgt, zijn mogelijk. Hierbij kan gedacht worden aan een leerwerktraject
of een stage. Om deze mogelijkheid open te houden is in het tweede lid van
artikel 10a opgenomen dat werkzaamheden met behoud van uitkering in een dergelijk
traject voor een periode van maximaal zes maanden niet mee worden genomen
voor het maximum van twee jaar van een terugkeerbaan.Artikel 10a, derde lidIn dit lid wordt geregeld dat werkzaamheden die zijn verricht voor 1 januari
2007 – de voorziene datum van inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel –
niet meetellen voor het bereiken van de maximumduur van een terugkeerbaan
van twee jaar. Aldus wordt voorkomen dat gemeenten met betrekking tot op dat
moment voorkomende (dan wel op een later moment te starten) terugkeerbaan
zullen moeten onderzoeken of sprake is geweest van werken met behoud van uitkering
in een eerdere periode waarin afzonderlijke registratie daarvan niet noodzakelijk
was. Artikel II. Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemersIn dit artikel wordt hetzelfde geregeld als onder artikel I alleen dan
voor mensen met een uitkering op grond van de IOAW.Artikel III. Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigenIn dit artikel wordt hetzelfde geregeld als onder artikel I alleen dan
voor mensen met een uitkering op grond van de IOAZ. Artikel V. InwerkingtredingGestreefd wordt naar een inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel
op 1 januari 2007.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,H. A. L. van HoofXNoot1Een uitgebreide uiteenzetting van de afwegingen ten aanzien van de juridische
vormgeving is te vinden in; Kamerstukken II 2005/06, 29 544, nr. 42. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30650-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl