Wijziging Wet op het financieel toezicht, Burgerlijk Wetboek en Wet inzake geldtransactiekantoren; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31892, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-03-2009

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31892 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31892Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 121 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 892Wijziging van de Wet op het financieel toezicht, het Burgerlijk Wetboek
en de Wet inzake geldtransactiekantoren en intrekking van de Wet op het grensoverschrijdend
betalingsverkeer ter implementatie van richtlijn nr. 2007/64/EG van het Europees
Parlement en de Raad betreffende betalingsdiensten in de interne markt en
tot wijziging van de Richtlijnen 97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG,
en tot intrekking van Richtlijn 97/5/EG (PbEU L 319)nr. 3Memorie van toelichtingAlgemeenDit wetsvoorstel dient ter implementatie van richtlijn nr. 2007/64/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende
betalingsdiensten in de interne markt tot wijziging van de Richtlijnen 97/7/EG,
2002/65/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van Richtlijn 97/5/EG (verder:
richtlijn betaaldiensten). Deze richtlijn voorziet kort gezegd in de harmonisering
van de interne markt voor betaaldiensten. Deze harmonisering is tweeledig.
Ten eerste wordt de markttoegang voor betaaldienstverleners geregeld door
middel van de introductie van een vergunning. Ten tweede worden regels gesteld
die betrekking hebben op de relatie tussen de betaaldienstverlener en de consument.
Hiertoe worden de Wet op het financieel toezicht (verder: de Wft), het Burgerlijk
Wetboek (verder: BW), de Wet inzake geldtransactiekantoren (verder: de Wgt)
en de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme gewijzigd.
De genoemde richtlijn voorziet tevens in de intrekking van Richtlijn 97/5/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende
grensoverschrijdende overmakingen, die is geïmplementeerd in de Wet op
het grensoverschrijdend betalingsverkeer. Deze wet zal parallel aan de hierbij
geïmplementeerde richtlijn worden ingetrokken.Achtereenvolgens zullen in het hiernavolgende de achtergrond, doel en
per titel kort de inhoud van de richtlijn betaaldiensten worden besproken,
evenals de administratieve lasten die gepaard gaan met dit wetsvoorstel. Als
laatste is een artikelsgewijze toelichting en een transponeringstabel opgenomen.Achtergrond richtlijn betaaldienstenIn de Lissabonstrategie is destijds opgenomen dat de Europese Unie in
2010 de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie ter wereld zou moeten
zijn. Een goede werking van de interne markt voor betaaldiensten
is in dit kader van vitaal belang. Immers, betalingen zijn de smeerolie van
een vrij verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal. In dit kader
zijn er diverse initiatieven tot stand gebracht, waaronder richtlijn 97/5/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende
grensoverschrijdende overmakingen en verordening (EG) nr. 2560/2001 van het
Europees Parlement en de Raad van 19 december 2001 betreffende grensoverschrijdende
betalingen in euro. Deze initiatieven hebben tot op heden tot onvoldoende
resultaat geleid.Een initiatief dat veelbelovend is en ook daadwerkelijk al tot resultaat
heeft geleid, is tot stand gebracht door de bankensector. Het betreft de zogenaamde
Single Euro Payments Area (verder: SEPA). Hierbij hebben de banken in de European
Payments Council (verder: EPC) standaarden afgesproken om de infrastructuur
tussen banken onderling op elkaar aan te passen ten aanzien van overschrijvingen,
automatische incasso en uiteindelijk ook kaartbetalingen. Op 28 januari
2008 is in dit kader de SEPA-overschrijving in alle Europese landen geïntroduceerd.De richtlijn betaaldiensten kan ten opzichte van dit initiatief van de
bankensector worden gezien als complementair juridisch kader. Daar waar de
standaarden die zijn afgesproken in de EPC de onderlinge relatie tussen banken
betreft, ziet de richtlijn betaaldiensten voornamelijk op de relatie tussen
banken en consumenten. Overigens hebben de SEPA-standaarden alleen betrekking
op betalingen in euro’s, terwijl het toepassingsbereik van de richtlijn
betaaldiensten aanzienlijk breder is. Het deel dat specifiek het verlenen
van betaaldiensten betreft is van toepassing op alle betalingen voor zover
deze worden uitgevoerd in euro’s of een andere valuta van een lidstaat
buiten de eurozone en waarbij zowel de betaaldienstverlener van de betaler
als die van de begunstigde in de Gemeenschap gevestigd zijn.Ten overvloede kan nog worden opgemerkt dat dit wetsvoorstel niet strekt
tot implementatie van de bedoelde SEPA-standaarden, aangezien deze niet voortvloeien
uit de richtlijn betaaldiensten. In de Memorie van Toelichting zal in het
algemeen dan ook niet verder worden ingegaan op de consequenties van deze
standaarden en de daaraan gerelateerde producten.Doel en inhoud richtlijn betaaldienstenZoals gezegd is het algemene doel van de richtlijn betaaldiensten het
tot stand brengen van een interne markt voor betaaldiensten. Momenteel zijn
de markten voor betaaldiensten van de lidstaten afzonderlijk georganiseerd
en op nationale leest geschoeid met een eigen nationaal rechtsstelsel. Om
een interne markt voor betaaldiensten te kunnen realiseren is harmonisatie
van het juridische kader voorwaardelijk. Hierdoor wordt meer concurrentie
op de betaalmarkt mogelijk gemaakt, waardoor schaalvoordelen een belangrijkere
rol zullen gaan spelen. Uiteindelijk zal dit leiden tot een efficiënter
betalingsverkeer met een besparing op de kosten van dit verkeer als geheel.
De richtlijn betaaldiensten ziet op de harmonisering van twee aspecten van
het juridische kader:a. Markttoegangb. Verlenen betaaldienstenAd a MarkttoegangOm meer concurrentie op de Europese betaalmarkt mogelijk te maken worden
juridische obstakels voor het toetreden tot deze markt weggenomen en wordt
voorzien in regels om een eerlijke markttoetreding te verzekeren. Momenteel
worden betaaldiensten voornamelijk verleend door kredietinstellingen,
zijnde banken en elektronischgeldinstellingen. Deze instellingen kunnen hun
diensten blijven verlenen op basis van de verleende vergunning. Andere instellingen
die betaaldiensten willen verlenen, komen met de richtlijn betaaldiensten
en deze wet te vallen onder een nieuwe vergunningplicht voor betaalinstellingen.Ad b Verlenen betaaldienstenMet een geharmoniseerd geheel van regels over het verlenen van betaaldiensten
voor wat betreft de informatieverplichtingen en de rechten en plichten van
betaaldienstverleners en -gebruikers, wordt het grensoverschrijdend gebruikmaken
van betaaldiensten veel toegankelijker voor consumenten. Dit heeft zowel een
aspect van het bevorderen van grensoverschrijdende concurrentie tussen betaaldienstverleners
als het verhogen van het niveau van dienstverlening en consumentenbescherming.
Zo worden onder meer de volgende aspecten met deze richtlijn geregeld:• Het moet met deze richtlijn mogelijk worden om grensoverschrijdende
automatische incasso’s te initiëren.• Grensoverschrijdende betalingen worden sneller uitgevoerd.• Zogenaamde valutering is niet meer toegestaan. De valutadatum van
de creditering van de betaalrekening van de betalingsbegunstigde valt uiterlijk
op de werkdag waarop het bedrag van de betalingstransactie op de rekening
van de betaaldienstverlener van de betalingsbegunstigde wordt gecrediteerd.• Kosten voor het verrichten van een betaling worden apart in rekening
gebracht en worden in principe niet van het overgemaakte bedrag afgetrokken.• Uitgebreide informatieverplichtingen van de betaaldienstverleners
aan de consument.• Duidelijke regels over stornering.• Beperkt eigen risico voor consumenten in geval van diefstal of
verlies van een betaalinstrument.Titel IIn deze titel met algemene bepalingen zijn het onderwerp, het toepassingsgebied
en de definities van de richtlijn betaaldiensten opgenomen. Ten aanzien van
het toepassingsgebied is in deze titel gespecificeerd op welke activiteiten
de richtlijn betaaldiensten van toepassing is en wordt tevens een aantal activiteiten
aangewezen dat niet onder de richtlijn betaaldiensten valt. Voor een inhoudelijke
omschrijving van de activiteiten waar de richtlijn betaaldiensten op van toepassing
is wordt in titel I overigens deels verwezen naar de bijlage van de richtlijn
waarin is aangegeven wat betaaldiensten zijn.Wat de geografische reikwijdte van de richtlijn betaaldiensten betreft,
kan worden opgemerkt dat de richtlijn een voor de Europese Economische Ruimte
(EER) relevante tekst is. Dit betekent dat de richtlijn betaaldiensten ook
in IJsland, Noorwegen en Liechtenstein zal worden geïmplementeerd. Zwitserland,
dat wel is aangesloten bij de Europese Vrijhandelsassociatie, maar niet bij
de EER, is daarentegen niet verplicht de richtlijn over te nemen.Overigens bestaat op een aantal punten onduidelijkheid over de uitleg
van sommige begrippen en bepalingen die met name in de artikelen 3 en 4 van
de richtlijn betaaldiensten zijn opgenomen. Voor zover mogelijk zal in de
artikelsgewijze toelichting enige richting worden gegeven. Titel IIDeze titel ziet vooral op regels omtrent markttoetreding en het toezicht
daarop. Het uitgangspunt hierbij is dat betaaldiensten niet mogen worden verleend
door anderen dan betaaldienstverleners of andere natuurlijke personen of rechtspersonen
die buiten de werkingssfeer van de richtlijn betaaldiensten zijn gelaten.
Uit de definitie van betaaldienstverleners blijkt vervolgens wie deze diensten
wel mogen verlenen: kredietinstellingen, elektronischgeldinstellingen, betaalinstellingen
en een aantal andere categorieën dienstverleners. De reden dat zowel
kredietinstellingen als elektronischgeldinstellingen deze diensten zonder
verdere eisen mogen verlenen, is dat zij reeds beschikken over een vergunning
op basis van andere richtlijnen die zijn geïmplementeerd in de Wet op
het financieel toezicht. Alleen betaalinstellingen hebben een dergelijke vergunning
nog niet. Deze vergunning met bijbehorende voorwaarden wordt in deze titel
geïntroduceerd. Gezien de beperkte dienstverlening van een betaalinstelling,
die alleen de in de Bijlage bij de richtlijn betaaldiensten benoemde diensten
mag verlenen, is er op deze instellingen een lichter regime van toepassing
dan op kredietinstellingen en elektronischgeldinstellingen. Dit regime bestaat
onder meer uit regels voor de hoogte van het aanvangskapitaal en het eigen
vermogen, beschermingsvereisten voor de voor de uitvoering van betalingstransacties
ontvangen middelen, en boekhoudkundige regels. Op het moment dat een betaalinstelling
in het bezit is van een vergunning, mag deze instelling op basis hiervan betaaldiensten
verlenen in de gehele Europese Unie. Oftewel, dan beschikt de betaalinstelling
over een zogenaamd Europees paspoort. Het is mogelijk een vrijstelling te
verlenen van de procedurele en inhoudelijk vergunningvereisten. Maar anders
dan wanneer men in het bezit is van een vergunning is het indien men gebruik
maakt van een vrijstelling niet toegestaan betaaldiensten te verlenen in andere
lidstaten.Naast de vergunningen wordt in artikel 28 van de richtlijn betaaldiensten
een ander aspect van markttoetreding geregeld, te weten de vraag of een eenmaal
toegelaten betaalsysteem de toelating tot zijn diensten belemmert. Hierop
zijn de algemene mededingingsrechtelijke regels van toepassing, die nader
worden gespecificeerd voor betaalsystemen. Deze toegang tot betaalsystemen
wordt beheerst door het onderhavige wetsvoorstel. De vraag of een eenmaal
toegelaten afwikkelonderneming de toelating tot haar diensten belemmert, wordt
beheerst door het wetsvoorstel systeemtoezicht op afwikkelondernemingen.Zoals gezegd voorziet titel II ook in het toezicht op deze titel. Zo moeten
er bevoegde autoriteiten worden aangewezen die verantwoordelijk zijn voor
het verlenen van een vergunning aan betaalinstellingen, het uitoefenen van
bedrijfseconomisch toezicht op betaalinstellingen, en andere taken waarin
de titel voorziet. Vooruitlopend op de artikelsgewijze toelichting kan hier
al worden aangegeven dat hierbij zal worden aangesloten bij de systematiek
van de Wet op het financieel toezicht, waarbij de Nederlandsche Bank (verder:
DNB) verantwoordelijk is voor het prudentiële toezicht en de Autoriteit
Financiële Markten (verder: AFM) verantwoordelijk is voor het gedragstoezicht.Titel IIIDe derde titel van de richtlijn betaaldiensten beoogt de transparantie
van aan betaaldiensten verbonden voorwaarden te vergroten en informatievereisten
te regelen. Daartoe worden onder meer regels voor de informatievoorziening
aan betaaldienstgebruikers en aan betalingsbegunstigden geïntroduceerd.
De harmonisatie van de regels voor informatievoorziening moet verzekeren dat
de informatie die betaaldienstgebruikers in de landen van de Europese
Unie ontvangen aan dezelfde standaarden voldoen.De richtlijn betaaldiensten maakt onderscheid tussen informatievereisten
met betrekking tot eenmalige betalingstransacties en informatievereisten voor
raamovereenkomsten voor betaaldiensten. Regels die voor zowel eenmalige betalingstransacties
als voor raamovereenkomsten voor betaaldiensten gelden hebben betrekking op
kosten voor informatie, de mogelijkheid af te wijken van informatievereisten
voor de betaling van kleine bedragen en elektronisch geld, valuta en valutawissel
en informatie over extra kosten of kortingen.Voor eenmalige betalingstransacties gelden minder informatievereisten
dan voor raamovereenkomsten voor betaaldiensten. De regels voor eenmalige
betalingstransacties zien op de algemene voorlichting die een betaaldienstverlener
aan een betaaldienstgebruiker moet verstrekken voordat deze laatste aan een
contract of een aanbod is gebonden, en de wijze waarop dit moet gebeuren,
en op de informatie die onmiddellijk na ontvangst van een betaalopdracht of
uitvoering van een opdracht verstrekt dient te worden.De regels die gelden voordat een betaaldienstgebruiker aan een contract
of een aanbod betreffende een eenmalige betaaltransactie is gebonden, hebben
betrekking op onder meer de verplichting voor een betaaldienstverlener gedetailleerde
informatie of een unieke identificator te verstrekken en op de verplichting
informatie te verstrekken over de maximale uitvoeringstermijn, kosten die
verschuldigd zijn en, indien van toepassing, de feitelijke of referentiewisselkoers.De regels die gelden voor informatieverstrekking aan een betaler of aan
een betalingsbegunstigde onmiddellijk na ontvangst van een eenmalige betaalopdracht
of de uitvoering daarvan hebben onder meer betrekking op een referentie aan
de hand waarvan een betaler respectievelijk een betalingsbegunstigde kan uitmaken
om welke betalingstransactie het gaat, het bedrag van de betalingstransactie
in de valuta die in de betaalopdracht gebruikt is, de verschuldigde kosten
en een uitsplitsing daarvan, de gehanteerde wisselkoers en het bedrag van
de betalingstransactie en de datum van ontvangst van de betalingsopdracht
respectievelijk de valutadatum van de creditering.Voor betalingstransacties die onder een raamovereenkomst voor betaaldiensten
vallen gelden aanvullende verplichtingen voor het verstrekken van informatie
en voorwaarden aan een betaaldienstgebruiker voordat deze door een contract
of aanbod gebonden is. De betaaldienstverlener dient informatie te verstrekken
over onder andere de naam en het adres van een betaaldienstverlener en de
relevante toezichthouder, het gebruik en de voornaamste kenmerken van de betaaldienst,
de kosten, de rentevoet en wisselkoers, de communicatie tussen betaaldienstverlener
en betaaldienstgebruiker, aansprakelijkheid en veiligheidsmaatregelen, wijziging
en beëindiging van het raamovereenkomst voor betaaldiensten en mogelijke
rechtsmiddelen. Daarnaast gelden bepalingen voor het wijzigen van voorwaarden
in het raamovereenkomst voor betaaldiensten, opzegging en de informatie die
verstrekt dient te worden voor en na de uitvoering van een afzonderlijke betalingstransactie
aan de betaler en aan de begunstigde. Titel IVIn deze titel zijn de rechten en plichten neergelegd ter zake van het
verlenen en gebruiken van betaaldiensten. Het betreffen uitvoeringsregels die in acht moeten worden genomen door de betrokkenen bij een betalingstransactie.
Deze regels zijn met name gericht tot de betaaldienstverleners, maar bevatten
ook enkele verplichtingen ten aanzien van betaaldienstgebruikers.Na een hoofdstuk met algemene bepalingen, volgen in hoofdstuk 2 bepalingen
waarin met name verplichtingen zijn opgenomen die betrekking hebben op de
periode die vooraf gaat aan de daadwerkelijke uitvoering van een specifieke
betalingstransactie. Hierin is onder andere een van de hoofdnormen voor het
verlenen van betaaldiensten neergelegd, namelijk het vereiste van instemming
van de betaler voor een betalingstransactie kan worden uitgevoerd. Voorts
worden er in dit hoofdstuk regels gesteld ter zake van het gebruik en de uitgifte
van een betaalinstrument en de gevolgen indien de regels die in acht moeten
worden genomen voorafgaand aan de uitvoering van een betalingstransactie niet
worden nageleefd.In hoofdstuk 3 van deze titel worden regels gesteld ter zake van de daadwerkelijke
uitvoering van een betalingstransactie. Het betreffen regels ter zake van
de termijnen waarbinnen een betalingstransactie moet zijn uitgevoerd, maar
ook regels ter zake van het overmaken van bedragen. Daarnaast bevat hoofdstuk
3 regels betreffende de mogelijkheden om een betaalopdracht te weigeren of
om een betaalopdracht te herroepen indien de betaalopdracht al is gegeven
en de betalingstransactie in principe zou kunnen worden uitgevoerd.In de artikelen 30, tweede lid, en 51, derde lid, van de richtlijn betaaldiensten
is de mogelijkheid voor lidstaten opgenomen om te bepalen dat de artikelen
uit de Titels III en IV op dezelfde wijze op micro-ondernemingen worden toegepast
als op consumenten. Van deze mogelijkheid is om verschillende redenen in dit
voorstel geen gebruik gemaakt. Zo zouden de consequenties voor het zakelijk
(automatisch) incassoverkeer groot zijn. Een element dat hierbij in het oog
springt is de storneringstermijn van acht weken die is opgenomen in de richtlijn
betaaldiensten voor consumenten. Momenteel worden op de zakelijke markt verschillende
storneringstermijnen gehanteerd om aan de behoeften van de praktijk te voldoen.
Een termijn van acht weken is op deze markt zeer lang. Het van toepassing
verklaren van deze storneringstermijn op micro-ondernemingen zou gezien de
onzekerheid die hierdoor omtrent betalingen kan bestaan, een aanzienlijke
impact hebben op bedrijfsprocessen.Een andere belangrijke reden voor het niet gebruikmaken van de optie voor
micro-ondernemingen is de extra administratieve lasten die dit met zich zou
brengen voor betaaldienstverleners naast de administratieve lasten waar de
betaaldienstverleners al mee worden geconfronteerd als gevolg van de implementatie
van de richtlijn betaaldiensten.Daarnaast is tot op heden de bescherming van micro-ondernemingen verder
ook niet doorgevoerd in de rest van de Wet op het financieel toezicht. Het
kernbegrip in de Wet op het financieel toezicht is de consument. Ook in het
burgerlijk wetboek is het begrip consument vaak het uitgangspunt. Te denken
valt aan de bepalingen ten aanzien van consumentenkoop in Boek 7 van het BW.Een laatste reden om de bepalingen uit de Titels III en IV niet van toepassing
te verklaren op het verlenen van betaaldiensten aan micro-ondernemingen is
de praktische werkbaarheid van het begrip micro-ondernemingen. Een bedrijf
is een micro-onderneming indien het bedrijf maximaal 10 werknemers in dienst
heeft. Afgezien van de vraag of een onderneming met 11 of 12 medewerkers
dermate professioneler is dan een micro-onderneming dat zij geen extra bescherming
behoeft ten opzichte van betaaldienstverleners, is het voor betaaldienstverleners
lastig te achterhalen of een bedrijf een micro-onderneming is. Bovendien kan
dit in de loop van een gegeven periode ook veranderen. Een voorbeeld is een
bedrijf dat als gevolg van het in dienst nemen van seizoenswerkers een korte
periode geen micro-onderneming is. Voor betaaldienstverleners zou dit betekenen
dat zij in hun zakelijke betalingsverkeer met twee contracten moeten werken
en dat zij continu verantwoordelijk zouden zijn om bij te houden wanneer een
bedrijf te kwalificeren valt als micro-onderneming en derhalve een ander contract
met verdergaande bescherming behoeft. Dit zou eveneens veel administratieve
lasten met zich brengen.Titel VIn de artikelen 84 en 85 is de zogenaamde comitologieprocedure opgenomen
voor een beperkt aantal onderwerpen, te weten het wijzigen van:a. de bijlage bij de richtlijn, oftewel de definitie van betaaldiensten,b. de definitie van micro-onderneming, enc. de in de artikelen 26, eerste lid, en 61, eerste lid, van de richtlijn
betaaldiensten gespecificeerde bedragen.Titel VIAfgezien van het wijzigen van een aantal andere richtlijnen en een aantal
procedurele onderwerpen, zoals evaluatie en inwerkingtreding, wordt in artikel
88 voorzien in het overgangsrecht.ToezichtHet toezicht op de bepalingen ter uitvoering van de richtlijn betaaldiensten
zal worden uitgeoefend door zowel DNB, de AFM als de Nederlandse Mededingingsautoriteit
(NMa). Met het opnemen van een deel van de richtlijn betaaldiensten in de
Wet op het financieel toezicht, wordt het toezichtsregime van deze wet van
toepassing, waarbij DNB het zogenaamde prudentiële toezicht uitoefent
en de AFM het zogenaamde gedragstoezicht (zie de artikelen 1:24 en 1:25 van
de Wft). Echter, op de bepalingen die worden opgenomen in het burgerlijk wetboek
zal ook toezicht moeten worden uitgeoefend volgens de richtlijn betaaldiensten.
Door middel van het opnemen van het voorgestelde artikel 4:25b kan de AFM
dit toezicht uitoefenen.Verder is er een artikel uit de richtlijn betaaldiensten dat zich wat
karakter betreft onderscheidt van de rest van de artikelen. Dit betreft artikel
28 (het voorgestelde artikel 5:88 van de Wft), dat een duidelijk mededingingsrechtelijk
karakter heeft. Vanwege de expertise die de NMa op terrein heeft, is besloten
de NMa het toezicht dan ook te laten uitoefenen op dit bewuste artikel. Gezien
de kennis die bestaat bij DNB en de AFM op het specifieke terrein van de financiële
sector, wordt deze toezichthouders wel de mogelijkheid gegeven hun zienswijze
naar voren te brengen voordat de NMa een besluit neemt om de afstemming tussen
beide werelden zo goed mogelijk te laten verlopen.Overigens laten de bevoegdheden die DNB met dit wetsvoorstel krijgt de
taken met betrekking tot het toezicht op betalingssystemen, dat overeenkomstig
artikel 105, tweede lid, van het EG-Verdrag een taak is die door het Europees
Stelsel van Centrale Banken moet worden uitgevoerd, onverlet. Ook de andere
betrokken toezichthouders zullen bij de uitvoering van hun taak rekening houden
met dit toezicht op betalingssystemen. In de overwegingen bij de richtlijn
betaaldiensten is dit verwoord in overweging 14: «Voorts dienen de taken van de bevoegde autoriteiten
het toezicht op betalingssystemen onverlet te laten, dat overeenkomstig artikel
105, lid 2, vierde streepje, van het Verdrag een taak is die door het Europees
Stelsel van centrale banken moet worden uitgevoerd».Gevolgen voor het bedrijfsleven1. InleidingIn deze paragraaf worden de nalevingskosten weergegeven als gevolg van
de implementatie van de richtlijn betaaldiensten in dit voorstel en in lagere
wetgeving. De nalevingskosten kunnen uitgesplitst worden in administratieve
lasten en overige nalevingskosten. Onder administratieve lasten worden verstaan
de kosten die het bedrijfsleven moet maken om te voldoen aan informatieverplichtingen
aan de overheid voortvloeiend uit wet- en regelgeving. De overige nalevingskosten
bestaan uit andere kosten die het bedrijfsleven moet maken om aan de inhoudelijke
verplichtingen te voldoen die wet- en regelgeving stellen. Hierbij kan bijvoorbeeld
worden gedacht aan informatieverplichtingen aan consumenten.Overigens is er alleen in enkele gevallen gebruik gemaakt van lidstaatopties
die de richtlijn betaaldiensten biedt en worden geen regels gesteld die verder
gaan dan de richtlijn toestaat. Hiermee is aldus geen sprake van een zogenaamde
nationale kop op de richtlijn.2. MarkttoegangDe nalevingskosten die uit titel II van de richtlijn betaaldiensten voortvloeien,
hebben betrekking op betaalinstellingen. Het bepalen van het aantal betaalinstellingen
kan enkel op basis van een schatting geschieden. In elk geval zullen geldtransactiekantoren,
met uitzondering van geldwisselkantoren, aan het regime van deze wet onderworpen
worden. De verwachting is dat twaalf van de vijftien zelfstandige geldtransactiekantoren
in Nederland een vergunning nodig zullen hebben om betaaldiensten te kunnen
verlenen. De statutaire zetel van de andere drie zelfstandige geldtransactiekantoren
bevindt zich niet in Nederland. Verder zijn er nog elf geldtransactiekantoren,
die niet zelfstandig geld transfereren en die op grond van deze wet als agenten
aangemerkt zouden kunnen worden. Voor deze elf agenten is de vergunning facultatief,
aangezien ze op grond van de vergunning van de betaalinstelling geldtransfers
kunnen verrichten.Naast de genoemde geldtransactiekantoren zullen bepaalde instellingen
aan het regime van deze wet onderworpen worden die naar huidig recht niet
gereguleerd zijn. Gezien de ontransparante ontwikkelingen van de markt, is
het niet precies vast te stellen hoeveel instellingen onder de definitie betaalinstellingen
zullen vallen. Naar huidig inzicht zal het totale aantal betaalinstellingen
dat onder vergunningplicht valt, inclusief de twaalf bovengenoemde geldtransactiekantoren,
tussen de vijftien en vijfendertig bedragen.2.1 VergunningaanvraagDe vergunning dient eenmaal te worden aangevraagd door betaalinstellingen.
Naar schatting zullen de eenmaligeoverige nalevingskosten
als gevolg van leges tussen € 46 500 (15 betaalinstellingen
* € 3 100 per vergunningaanvraag) en € 108 500
(35 betaalinstellingen * € 3 100 per vergunningaanvraag) bedragen.
De hoogte van deze leges ligt in de lijn van de kosten die bij de geldtransactiekantoren
in rekening gebracht worden voor de registerinschrijving op grond van de Wet
inzake de geldtransactiekantoren. Het is echter denkbaar dat de
registratie van een geldtransactiekantoor tegen eventuele extra kosten kan
worden omgezet in een vergunning voor betaalinstellingen, hetgeen tot een
verlaging van de bovengenoemde eenmalige overige
nalevingskosten zal leiden.De regels met betrekking tot de wijze waarop de aanvraag wordt ingediend,
zullen op het niveau van een algemeen maatregel van bestuur (verder: AMvB)
worden gesteld. De eenmalige administratieve lasten
als gevolg van het verstrekken van informatie teneinde een vergunning te verkrijgen
alsmede het verzamelen en bewaren van deze gegevens, zullen naar schatting
tussen € 27 000 (15 betaalinstellingen * 40 manuren * € 45)
en € 63 000 (35 betaalinstellingen * 40 manuren * € 45)
bedragen. Deze schatting is op grond van de informatie van de marktpartijen
tot stand gekomen.De totale eenmalige overige nalevingskosten
als gevolg van de vergunningaanvraag bedragen tussen € 46 500
en € 108 500 en de eenmalige administratieve
lasten tussen € 27 000 en € 63 000.2.2 Melding wijzigingenDaarnaast zijn er structurele administratieve
lasten die voortvloeien uit artikel 3:29 lid 1 Wft. Deze structurele administratieve lasten zijn afhankelijk van de dynamiek
in voornoemde wijzigingen. Deze administratieve lasten zullen naar schatting
tussen € 6 750 (15 betaalinstellingen *10 manuren * € 45*
frequentie wijziging 1) en € 15 750 (35 betaalinstellingen
*10 manuren * € 45* frequentie wijziging 1) bedragen. Deze schatting
is op grond van informatie van marktpartijen tot stand gekomen.2.3 BedrijfsvoeringAan betaalinstellingen die onder de nieuwe vergunningplicht zullen vallen,
worden regels gesteld inzake een gezonde en prudente bedrijfsvoering. Deze
regels zullen nader worden uitgewerkt in een besluit. Voor de geldtransactiekantoren,
die als betaalinstellingen zijn aan te merken, betekent dit dat de huidige
gedetailleerde regels in de Regeling bedrijfsvoering en administratieve organisatie
Wgt worden vervangen door een principle based regeling. Naar verwachting zal
de codificatie van de regels omtrent goed bestuur en interne controle, waaronder
de administratieve en boekhoudkundige organisatie en de procedures voor risicobeheer
voor de geldtransactiekantoren niet tot significante mutaties in de nalevingskosten
leiden, aangezien deze informatie reeds wordt verzameld en/of bewaard in het
licht van de Wet inzake de geldtransactiekantoren. Voor overige betaalinstellingen
die naar huidig recht niet gereguleerd zijn, zijn de organisatorische eisen
nieuw, voor zover ze niet de gebruikelijke bedrijfsvoering betreffen. De hoogte
van deze eenmalige overige nalevingskosten hangt
samen met de grootte van de instelling en is om die reden uiterst moeilijk
in te schatten.Daarnaast zijn er eisen gesteld aan de betrouwbaarheid en deskundigheid
van de bestuurders, de managers en waar dienstig, de personen die belast zijn
met het beheer van de betalingsdienstactiviteiten van de betaalinstelling.
Deze regels zullen nader worden uitgewerkt op het niveau van een AMvB. Voor
geldtransactiekantoren gelden de eisen gesteld aan de betrouwbaarheid reeds
op grond van de Wet inzake de geldtransactiekantoren. Echter, de vereiste
deskundigheid is niet in deze wet opgenomen. Voor betaalinstellingen die naar
huidig recht niet gereguleerd zijn, is zowel het betrouwbaarheidsvereiste
als het deskundigheidsvereiste nieuw. Voor betaalinstellingen, niet zijnde geldtransactiekantoren, zal het betrouwbaarheidsvereiste
tot structurele overige nalevingskosten leiden.
De hoogte van deze kosten bij een instelling zal afhangen van het aantal personen
dat aan het betrouwbaarheidsvereiste zal moeten voldoen. Naar schatting zullen
de kosten per persoon ten hoogste € 568 (8 manuren * € 71)
bedragen. Het deskundigheidsvereiste houdt training en voorlichting in van
het personeel. De structurele overige nalevingskosten
voor betaalinstellingen als gevolg van het betrouwbaarheids- en deskundigheidsvereiste,
met inachtneming van personeelswisselingen, zullen afhangen van de grootte
van de instellingen en zijn daarom uiterst moeilijk in te schatten.2.4 Doorlopende toezichtkostenDe doorlopende toezichtkosten voor het prudentiële toezicht zullen
door DNB bij betaalinstellingen in rekening gebracht worden. Voor de betaalinstellingen,
niet zijnde de geldtransactiekantoren, zullen de structurele overige nalevingskosten als gevolg van toezichtkosten naar verwachting
in de lijn liggen van de toezichtkosten voor geldtransactiekantoren op grond
van de Wet inzake de geldtransactiekantoren. De mediaan van deze geldtransactiekantoren
lag in 2007 op € 9 570. Voor betaalinstellingen, niet zijnde
geldtransactiekantoren, zullen de structurele
overige nalevingskosten als gevolg van het prudentiële toezicht naar
verwachting tussen € 143 550 (15 betaalinstellingen * € 9 570)
en € 334 950 (35 betaalinstellingen * € 9 570)
bedragen.3. Informatieverplichtingen en de rechten en plichtenIn titels III en IV van de richtlijn betaaldiensten worden regels gesteld
aan het verlenen van betaaldiensten voor wat betreft de informatieverplichtingen
en de rechten en plichten van betaaldienstverleners en -gebruikers. Voor kredietinstellingen
en betaalinstellingen zullen de verplichtingen uit deze titels leiden tot eenmalige en structurele
overige nalevingskosten. Voor geldtransactiekantoren geldt dat deze overige
nalevingskosten niet toenemen ten opzichte van de kosten als gevolg van de
Wet inzake de geldtransactiekantoren voor het verrichten van geldtransfers.3.1 Informatieverplichtingen aan derdenDe verplichting tot informatieverstrekking aan de cliënt zowel vooraf,
tijdens als na de uitvoering van de betalingstransactie, zal tot structurele overige nalevingskosten leiden. Dit onderwerp zal nader
worden uitgewerkt op het niveau van een AMvB.De structurele overige nalevingskosten die
voortvloeien uit de informatievoorziening met betrekking tot de eenmalige
betalingstransacties, raamovereenkomsten voor betaaldiensten, informatie over
extra kosten en kortingen, het uitgeven van nieuwe brochures en voorlichtingsmateriaal,
alsmede de training en voorlichting van personeel, bedragen naar schatting
elf miljoen euro per grootbank. Uitgaande van het feit dat een grootbank om
en nabij dertig procent marktaandeel heeft, bedragen de structurele overige nalevingskosten voor de kredietinstellingen naar
schatting € 36,7 miljoen. Voor de betaalinstellingen zijn de structurele overige nalevingskosten, als gevolg van informatievoorziening,
op dit moment moeilijk in te schatten.Tevens worden eisen gesteld aan de vorm en inhoud van contracten tussen
de betaaldienstverlener en de betaaldienstgebruiker. Het gaat hier om eenmalige overige nalevingskosten die als gevolg van
het herzien en aanpassen van contracten voor kredietinstellingen naar schatting
ten minste tachtig miljoen euro (26 666 666 particuliere
rekeningen *€ 3) zullen bedragen. Deze schatting is gebaseerd op
cijfers die zijn aangeleverd door de marktpartijen.Voor betaalinstellingen zijn de eenmalige overige
nalevingskosten die voortvloeien uit het aanpassen van contracten moeilijk
in te schatten. Voor geldtransactiekantoren geldt dat deze eenmalige overige nalevingskosten voornamelijk zullen bestaan uit
het aanpassen van overeenkomsten met betrekking tot eenmalige betalingstransacties.De totale structurele overige nalevingskosten
als gevolg van de informatieverplichting aan derden bedragen naar schatting € 36,7
miljoen en de eenmalige overige nalevingskosten
ten minste tachtig miljoen euro.3.2 Aanpassing interne systemen ten behoeve van informatieverplichtingen
aan derdenEen betaaldienstverlener zal preventieve en corrigerende maatregelen moeten
treffen die het aanpassen van interne systemen ten behoeve van informatieverstrekking
aan de cliënt vereisen. Voor kredietinstellingen zullen de eenmalige overige nalevingskosten voornamelijk voortvloeien uit het
aanpassen van tariferingmodules en slechts in geringe mate bestaan uit systeemaanpassingen.
Deze eenmalige overige nalevingskosten zullen
naar schatting twintig miljoen euro (€ 6 miljoen voor een grootbank
met 30% marktaandeel) bedragen.Voor betaalinstellingen zullen de eenmalige
overige nalevingskosten als gevolg van het aanpassen van de interne systemen
ten behoeve van de cliënt, moeilijk in te schatten zijn. De geldtransactiekantoren
zullen waarschijnlijk relatief weinig systeemaanpassingen moeten doorvoeren
ten behoeve van de informatieverplichting aan de cliënt. De eenmalige overige nalevingskosten voor hen zijn dan ook nihil te
noemen.3.3 Doorlopende toezichtkostenDe structurele overige nalevingskosten als
gevolg van de jaarlijkse heffing voor het gedragstoezicht die de AFM in rekening
zal brengen, bedragen naar schatting € 30 000 (240 manuren
* € 125). Deze kosten zullen worden verdeeld over het totale aantal
betaaldienstverleners.3.4 Overige kostenVoor kredietinstellingen zullen de eenmalige
overige nalevingskosten als gevolg van projectkosten om de implementatie in
goede banen te leiden, naar schatting ten minste tien miljoen euro (€ 3
miljoen voor een grootbank met 30% marktaandeel) bedragen. Voor betaalinstellingen
is de hoogte van de overige kosten uiterst moeilijk in te schatten.3.5 Totale kostenDe eenmalige administratieve lasten bedragen
naar schatting tussen € 27 000 en € 63 000.
De structurele administratieve lasten bedragen
naar schatting tussen € 6 750 en € 15 750. De eenmalige overige nalevingskosten bedragen naar schatting
ten minste € 110 miljoen. De structurele
overige nalevingskosten bedragen naar schatting ten minste € 37
miljoen. Ontvangen adviezenDit voorstel is, nadat het al informeel aan de meest betrokken partijen
was voorgelegd, formeel geconsulteerd. Een groot aantal marktpartijen, waaronder
alle leden van het Maatschappelijk Overleg Betalingsverkeer (MOB) is direct
in de consultatie betrokken. Daarnaast heeft het wetsvoorstel op de website
van het ministerie van Financiën gestaan en kon een ieder via deze weg
reageren op het voorstel.Een groot aantal partijen heeft gereageerd op de consultatie, te weten:
DNB, de AFM, de NMa, de Nederlandse Vereniging van Banken (verder: NVB), het
Verbond van Verzekeraars (verder: het Verbond), de Consumentenbond, Dutch
Association of Corporate Treasurers (verder: DACT), MKB Nederland (verder:
MKB), het Platform Detailhandel Nederland (verder: het Platform) en Koninklijk
Horeca Nederland (verder: Horeca Nederland).Daarnaast is er van de Nederlandse Vereniging van assurantieadviseurs
en financiële dienstverleners (verder: NVA), de Vereniging van Hypotheekadviseurs
in Nederland (verder: VvHN) en de Nederlandse branchevereniging van onafhankelijke
assurantie- en financieel adviseurs (verder nbva) een gezamenlijke reactie
ontvangen. Ook EnergieNed en Netbeheer Nederland (verder: EnergieNed) hebben
een gezamenlijke reactie gestuurd. Verder heeft Currence zich aangesloten
bij de reactie van de NVB en daar zelf nog een aanvulling op gestuurd.Naast de bovenstaande partijen is van verschillende partijen een reactie
ontvangen die, op verzoek van de betreffende partij, niet openbaar is. In
de verdere toelichting en artikelen van dit voorstel is getracht deze commentaren
te verwerken of de toelichting bij het betreffende artikel te verhelderen.
Hoewel vanwege het vertrouwelijke karakter van deze reacties in deze paragraaf
niet altijd kan worden verklaard waarom bepaalde commentaren en suggesties
niet zijn overgenomen, zijn de vertrouwelijke commentaren op dezelfde wijze
behandeld als de overige commentaren bij het aanpassen van dit voorstel naar
aanleiding van de formele consultatie.Onderstaand is op hoofdlijnen weergegeven of en zo ja hoe de commentaren
naar aanleiding van de formele consultatie zijn verwerkt. Daarnaast is getracht
om vragen en onduidelijkheden die naar boven kwamen bij de formele consultatie
zoveel mogelijk te beantwoorden of te verduidelijken in de artikelen en de
algemene en artikelsgewijze toelichting bij dit voorstel.Algemene opmerkingenHet Verbond en EnergieNed hebben opmerkingen gemaakt over de samenloop
met de totstandkoming van SEPA, een initiatief van de Europese banken dat
hiervoor al nader is omschreven. Onder andere uiten deze partijen hun zorgen
over het kunnen laten voortbestaan van de bestaande mandaten voor automatische
afschrijvingen (in de praktijk ook bekend als automatische incasso’s).
Gevraagd wordt of voorkomen kan worden dat deze mandaten opnieuw moeten worden
afgegeven als gevolg van dit wetsvoorstel en de invoering van SEPA. In werkgroepen
van het MOB worden deze zorgen al besproken. Hieruit is gebleken dat de bestaande
mandaten niet opnieuw hoeven te worden afgegeven als gevolg van dit wetsvoorstel.
Of dit ook het geval is voor mandaten na de invoering van SEPA en welke gevolgen
de invoering van SEPA nog meer met zich brengt, valt – zoals eerder
aangegeven in deze toelichting – buiten de reikwijdte van dit voorstel.De richtlijn betaaldiensten voorziet in een maximum harmonisatie zodat
niet van de richtlijn kan worden afgeweken, tenzij hier in de richtlijn expliciet
ruimte voor is gegeven aan de lidstaten. Verschillende commentaren zijn derhalve niet overgenomen omdat in dat
geval de richtlijn betaaldiensten niet juist zou worden geïmplementeerd.Een voorbeeld hiervan is de opmerking van DACT dat in het voorgestelde
artikel 7:517 BW opgenomen zou moeten worden dat de betaaldienstgebruiker
in kennis moet worden gesteld van elke wijziging in de rentevoet of wisselkoers.Een ander voorbeeld hiervan zijn enkele opmerkingen van het Platform ten
aanzien van de positie van de betalingsbegunstigde, bijvoorbeeld in de voorgestelde
artikelen 7: 525, eerste lid, en 7:527, eerste lid, van het BW.Verschillende partijen, waaronder Horeca Nederland, hebben daarnaast opmerkingen
gemaakt over de voorgestelde nieuwe artikelen 7:530 en 7:531 van het BW. Het
gaat om opmerkingen met betrekking tot een reeds met instemming uitgevoerde
betalingstransactie die is geïnitieerd door of via de begunstigde die
vervolgens moet worden terugbetaald (het zogenoemde storneren). De opmerkingen
betreffen de voorwaarden voor het storneren en de termijn waarbinnen het mogelijk
is om te storneren. In de voorgestelde artikelen 7:530 en 7:531 van het BW
kan echter niet worden afgeweken van de richtlijn betaaldiensten, zodat deze
opmerkingen betreffende het storneren niet zijn verwerkt.Op enkele plekken in de richtlijn is wel ruimte voor lidstaten om zelf
een invulling te geven. Ter zake van de verschillende keuzes die daarin zijn
gemaakt in dit voorstel, is weinig commentaar binnengekomen. Wel zijn er enkele
opmerkingen gemaakt over de keuze die in het wetsvoorstel is gemaakt bij de
implementatie van de artikelen 30, tweede lid, en 51, derde lid, van de richtlijn
betaaldiensten, waarin is opgenomen dat lidstaten kunnen bepalen dat de artikelen
uit de Titels III en IV op dezelfde wijze op micro-ondernemingen worden toegepast
als op consumenten. De meeste reacties (onder andere die van de NVB, EnergieNed,
Currence) ondersteunen de keuze in dit voorstel om geen gebruik te maken van
deze mogelijkheid. MKB Nederland is daarentegen van mening dat de artikelen
ook van toepassing zouden moeten zijn op micro-ondernemingen. Naar aanleiding
van deze reactie is de betreffende passage in de toelichting bij dit voorstel
uitgebreid en verduidelijkt.Overigens zullen de regels die uit dit wetsvoorstel voortvloeien en die
bij of krachtens een AMvB zullen worden vastgesteld eveneens ter consultatie
worden voorgelegd.Artikelsgewijze toelichtingArtikel IOnderdeel A (artikel 1:1)Met dit artikel wordt voorgesteld een aantal definities toe te voegen
aan artikel 1:1 van de Wft. Hiermee wordt artikel 4 van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd. Hierna volgt een toelichting bij de verschillende definities.
Enkele definities uit artikel 4 van de richtlijn betaaldiensten zijn niet
opgenomen, aangezien deze definities al in de Wet op het financieel toezicht
zijn opgenomen of omdat de definitie in beperkte mate wordt gebruikt en is
uitgeschreven in het betreffende artikel waar de definitie wordt gebruikt.BetaaldienstMet deze definitie wordt artikel 4, punt 3, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd. Voor de definitie van betaaldiensten wordt verwezen naar de bijlage van de richtlijn betaaldiensten waar
alle betaaldiensten staan uitgeschreven. Overigens is gekozen voor een dynamische verwijzing naar de bijlage van
de richtlijn betaaldiensten, aangezien deze bijlage volgens artikel 84 en
85 van de richtlijn betaaldiensten via de zogenaamde comitologieprocedure
kan worden gewijzigd. Dit betekent dat wijzigingen in het algemeen veel sneller
worden ingevoerd dan via het reguliere Europese wetgevingstraject. Flexibiliteit
met betrekking tot de betekenis van het begrip betaaldienst is dan ook gewenst.
Het opnemen van de bijlage in de Wet op het financieel toezicht zou in dit
geval bij voorbaat al overschrijding van de implementatietermijn betekenen
in het geval de bijlage bij de richtlijn betaaldiensten op enig moment wordt
gewijzigd. Overigens betekent het dynamisch verwijzen naar de bijlage ook
dat als een begrip niet in het wetsvoorstel voorkomt, maar alleen in de bijlage
bij de richtlijn, de definitie zoals die is opgenomen in de richtlijn van
toepassing is en deze niet hoeft te worden opgenomen in het wetsvoorstel.Verder wordt in de onderdelen 3 en 4 van de bijlage van de richtlijn betaaldiensten
gesproken van de «uitvoering van overmakingen». Hierin worden
volgens de bijlage begrepen in onderdeel 3 de automatische betaalopdrachten
en in onderdeel 4 de doorlopende opdrachten.Voor beide begrippen geldt dat wordt gedoeld op opdrachten die met een
vaste regelmaat terugkomen. Een voorbeeld is een vaste maandelijkse overschrijving
van een betaalrekening naar een spaarrekening of een vaste terugkerende overschrijving
naar een betalingsbegunstigde die bijvoorbeeld in een internetbetaalsysteem
staat ingeboekt. Met deze begrippen worden derhalve geen automatische incasso’s
bedoeld.BetaaldienstagentMet deze definitie wordt artikel 4, punt 22, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd.BetaaldienstgebruikerMet deze definitie wordt artikel 4, punt 10, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd.BetaaldienstverlenerIn de definitie van betaaldienstverlener is verwezen naar de activiteiten
die een instelling verricht. De definitie van de in artikel 1, eerste lid,
van de richtlijn betaaldiensten is niet gevolgd met het oog op de overige
definities en de systematiek van de Wet op het financieel toezicht. In de
Wet op het financieel toezicht worden dergelijke begrippen materieel omschreven
in plaats van een opsomming van instellingen die onder het begrip vallen.
In artikel 1, eerste lid, en artikel 4, negende lid, van de richtlijn betaaldiensten
is wel opgesomd welke instellingen allemaal een betaaldienstverlener kunnen
zijn. Het betreft kredietinstellingen, betaalinstellingen, de Europese Centrale
Bank, de centrale banken van de lidstaten, de lidstaten en hun overheden.
Dit blijkt onder andere uit de activiteiten van een betaaldienstverlener,
de definitie van betaalinstelling en de voorgestelde aanpassing van artikel
1:2 van de Wft. Verder vallen volgens artikel 4, negende lid, van de richtlijn
betaaldiensten ook rechtspersonen onder de vrijstelling van artikel 26 van
de richtlijn betaaldiensten. Met het omschrijven van de activiteit vallen
alle in de richtlijn betaaldiensten bedoelde rechtspersonen onder de definitie.BetaalinstellingWelke instellingen zouden kunnen worden gekwalificeerd als betaalinstelling
is niet eenduidig aan te geven. Het betreft instellingen die niet het bedrijf
uitoefenen van bank of elektronischgeldinstelling, maar wel betaaldiensten
als omschreven in de bijlage bij de richtlijn betaaldiensten verlenen. Uit
de verwijzing in artikel 1 van de richtlijn betaaldiensten naar de definities
van kredietinstellingen en elektronischgeldinstelling in de desbetreffende
richtlijnen kan worden opgemaakt dat het niet slechts instellingen zijn die
beschikken over een vergunning, maar ook instellingen die onder een vrijstelling
vallen of over een ontheffing beschikken. Zie voor verder toelichting de toelichting
op het voorgestelde artikel 2:3b.Verder valt op grond van punt 5 van de bijlage te denken aan partijen
die rechtstreeks aan betaaldienstgebruikers betaalinstrumenten uitgeven of
rechtstreeks voor betaaldienstgebruikers betaalinstrumenten accepteren. Een
voorbeeld hiervan zijn creditcardmaatschappijen die gebruik maken van een
zogenoemd driepartijenstelsel, waarbij de uitgifte van creditcards niet via
een bank gebeurt.Geldtransactiekantoren die thans geldtransfers aanbieden zoals bedoeld
in artikel 1, onderdeel c, onder 3°, van de Wgt zullen op grond van punt
6 van de bijlage bij de richtlijn betaaldiensten in ieder geval zijn aan te
merken als betaalinstelling. De definitie van het in de richtlijn gehanteerde
begrip geldtransfer wijkt enigszins af van de definitie van het in de Wet
inzake de geldtransactiekantoren opgenomen begrip geldtransfer. Ingevolge
de Wet inzake de geldtransactiekantoren dient er bij een geldtransfer steeds
sprake te zijn van een betaalinstructie aan een geldtransactiekantoor om gelden
of geldswaarden via een ander geldtransactiekantoor elders beschikbaar te
stellen. Dit betekent dat diensten voor het betalen van rekeningen waarbij
men aan een balie bijvoorbeeld de rekening van een nutsbedrijf kan betalen
niet als geldtransfer in de zin van de Wet inzake de geldtransactiekantoren
kunnen worden aangemerkt. Dergelijke diensten vallen wel onder het bereik
van de in onderhavige wet gehanteerde definitie van geldtransfer (vgl. de
considerans van richtlijn betaaldiensten onder 7).Op basis van punt 7 van de bijlage zouden telefoonmaatschappijen onder
de richtlijn betaaldiensten kunnen vallen. Wel moet deze betaaldienst worden
beoordeeld in samenhang met de uitzondering uit artikel 1:5a, onderdeel l,
van dit voorstel. Zie de toelichting bij artikel 1:5a, onderdeel l, voor nadere
uitleg.Partijen die betaalinstelling kunnen zijn op grond van de punten 1 tot
en met 4 van de bijlage zijn lastiger te duiden. Te denken valt aan partijen
die betalingstransacties verrichten en daarbij de geldmiddelen op enig moment
onder zich houden, zoals bepaalde internetbetaalkantoren. Deze kantoren bieden
webwinkeliers de mogelijkheid aan om hun klanten uit verschillende betaalvormen
te laten kiezen. Betaling door de klant aan de webwinkelier geschiedt vervolgens
met tussenkomst van het internetbetaalkantoor. Zij houden betaalrekeningen
aan ten name van de webwinkeliers. Hiermee verlenen zij betaaldiensten als
bedoeld onder de punten 1 en 2 van de bijlage bij de richtlijn betaaldiensten.
Het uitsluitend verrichten van administratieve handelingen rondom een betaling
zal niet onder het verlenen van betaaldiensten vallen.BetaalinstrumentMet deze definitie wordt artikel 4, punt 23, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd.Betaalinstrumenten kunnen worden gebruikt om een betalingstransactie die
wordt uitgevoerd als onderdeel van een betaaldienst, zoals een automatische
afschrijving, een kaartbetaling of een overschrijving, te initiëren.Gelet op punt 4 van de Bijlage van de richtlijn betaaldiensten zou bij
betaalinstrumenten met name kunnen worden gedacht aan betaalkaarten. Andere
instrumenten of procedures waar aan gedacht kan worden zijn mobiele telefoons,
PIN codes of TAN-codes, inloggegevens en wachtwoorden bij het geven van betaalopdrachten
via internet. Ook andere, bijvoorbeeld nog te ontwikkelen, instrumenten
of procedures zouden kunnen worden aangemerkt als betaalinstrument.Als de betalingstransactie overigens wordt geïnitieerd op papier,
dan wordt dit papier niet beschouwd als betaalinstrument.BetaalopdrachtMet deze definitie wordt artikel 4, punt 16, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd.BetaalrekeningMet deze definitie wordt artikel 4, punt 14, geïmplementeerd. In
de definitie is aangegeven dat een betaalrekening is te omschrijven als een
rekening van een betaaldienstgebruiker die voor de uitvoering van betalingstransacties
wordt gebruikt. Strikt genomen zouden hieronder ook rekeningen kunnen vallen
die niet worden aangehouden met als hoofddoel betalingen te kunnen verrichten,
maar waarvan wel betalingen worden verricht. Te denken valt aan spaarrekeningen
waar sporadisch een betaling mee wordt verricht. Hoewel de richtlijn geen
duidelijkheid verschaft op dit punt, zou het onderbrengen van al deze rekeningen
indruisen tegen het doel van de richtlijn betaaldiensten, namelijk regels
stellen ten aanzien van betaaldienstverleners die als hoofdactiviteit hebben
het verlenen van betaaldiensten. Het als bijkomende activiteiten verrichten
van enkele betalingen op een rekening die met name wordt gebruikt voor andere
doeleinden dan het verrichten van betalingen, kan dan ook niet worden gezien
als het verlenen van betaaldiensten. Dergelijke rekeningen kunnen derhalve
niet direct worden aangemerkt als betaalrekening.BetalerDe definitie van betaler is overgenomen uit de richtlijn betaaldiensten,
met dien verstande dat in de Wet op het financieel toezicht tevens een definitie
is opgenomen van het begrip «persoon», zijnde een «natuurlijk
persoon of rechtspersoon». Hierdoor kan bij de definitie van betaler
in de Wet op het financieel toezicht worden volstaan met «persoon»
in plaats van natuurlijk of rechtspersoon.BetalingsbegunstigdeMet deze definitie wordt artikel 4, punt 8, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd. De toevoeging «betaaldienst» onderscheidt
deze begunstigde van andere gevallen waarin wordt gesproken van een begunstigde
in de Wet op het financieel toezicht, zoals ten aanzien van verzekeringen.
Deze toevoeging is niet nodig in het burgerlijk wetboek, aangezien daar de
begrippen alleen voor Titel 7B worden gedefinieerd.Verder wijkt de definitie enigszins af van de definitie in de richtlijn
betaaldiensten in die zin dat de begunstigde niet «de beoogde uiteindelijke
ontvanger» is, maar «de beoogde ontvanger». De toevoeging «uiteindelijke»
is alleen in de Nederlandse vertaling van de richtlijn betaaldiensten opgenomen,
maar komt niet terug in het merendeel van de andere vertalingen van de richtlijn.BetalingssysteemMet deze definitie wordt artikel 4, punt 6, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd.BetalingstransactieMet deze definitie wordt artikel 4, punt 5, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd.Of een betalingstransactie wordt uitgevoerd als gevolg van onderliggende verplichtingen tussen de betaler en de betalingsbegunstigde is daarbij
niet van belang.GeldmiddelenMet deze definitie wordt artikel 4, punt 15, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd. Wat moet worden verstaan onder elektronisch geld volgt
uit de definitie van elektronisch geldin artikel
1:1 van de Wft.Raamovereenkomst voor betaaldienstenMet deze definitie wordt artikel 4, punt 12, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd.Naast de invoeging van bovenstaande definities wordt voorgesteld de definitie
van bijkantoor uit artikel 1:1 van de Wft aan te passen. Hiermee wordt artikel
4, punt 29, van de richtlijn betaaldiensten geïmplementeerd.Onderdeel B (artikel 1:2)Met deze wijziging van artikel 1:2 van de Wft wordt artikel 1, eerste
lid, onderdelen e en f, van de richtlijn betaaldiensten geïmplementeerd.Aangegeven wordt dat de Europese Centrale Bank, de centrale banken van
de lidstaten, de lidstaten en hun overheden slechts aan de bepalingen met
betrekking tot het verlenen van betaaldiensten hoeven te voldoen indien zij
niet handelen in hun hoedanigheid van publieke autoriteit. Hiermee wordt bedoeld
dat zij wel aan de bepalingen uit dit wetsvoorstel met betrekking tot het
verlenen van betaaldiensten dienen te voldoen indien zij commercieel handelen
en zodoende concurreren met andere betaaldienstverleners.Onderdeel C (paragraaf 1.1.2.2)In dit onderdeel wordt het opschrift gewijzigd van paragraaf 1.1.2.2.Onderdeel D (paragraaf 1.1.2.2a, artikel 1:5a)Met dit onderdeel wordt artikel 3 van de richtlijn betaaldiensten geïmplementeerd.
Hiertoe wordt een paragraaf § 1.1.2.2a ingevoegd waarin artikelen
worden opgenomen ter zake van de reikwijdte van de Wet op het financieel toezicht
voor betaaldienstverleners.Artikel 1:5aHet eerste lid van dit artikel wordt de reikwijdte van de wet voor wat
betreft betaaldiensten in overeenstemming met artikel 2, eerste lid, van de
richtlijn betaaldiensten beperkt tot betaaldiensten die worden uitgevoerd
in de Europese gemeenschap, met uitzondering van de bij of krachtens artikel
4:22 gestelde regels ter uitvoering van titel III van de richtlijn betaaldiensten.In het tweede lid van het voorgestelde artikel 1:5a van de Wft wordt voor
een aantal activiteiten bepaald dat deze niet onder de toepassing van de regels
voor het verlenen van betaaldiensten in de Wet op het financieel toezicht
vallen. De onderdelen in dit artikel corresponderen met de onderdelen in artikel
3 van de richtlijn betaaldiensten.In de onderdelen a, c, d, e, f, g en o zijn activiteiten omschreven waarbij
slechts contant geld of papieren geldmiddelen, zoals cheques, zijn gemoeid
en er geen betaalrekeningen aan te pas komen. Deze zijn niet bedoeld onder
de regelgeving voor het verlenen van betaaldiensten te vallen.In onderdeel e wordt een zogenoemde «cash-back»-transactie
omschreven, dat wil zeggen een betaling bij bijvoorbeeld een toonbankinstelling,
waarbij de girale betaling hoger is dan verschuldigd. Het verschil tussen de girale betaling en het bedrag dat daadwerkelijk verschuldigd is,
wordt dan in contant geld overhandigd aan de betaler.In onderdeel f is de geldwisseltransactie omschreven. Met deze uitzondering
is geen wijziging beoogd ten opzichte van artikel 1, onderdeel c, onder 1°,
van de Wet inzake de geldtransactiekantoren (verder: Wgt).Artikel 1, onderdeel c, onder 2°, van de Wgt is onder de in onderdeel
g van dit artikel opgenomen uitzondering te brengen wat betreft de transacties
met cheques en waardepapieren aan toonder.In onderdeel i is enigszins afgeweken van de uitzondering die is opgenomen
in de richtlijn in die zin dat het begrip «vermogensbeheer» niet
is overgenomen. Vermogensbeheerders zijn immers al beleggingsondernemingen
als bedoeld in artikel 1:1 van de Wft en hoeven daarom niet expliciet te worden
opgenomen.Een andere reden om een geval niet onder de onderhavige regeling voor
betaaldiensten te brengen is de omstandigheid omschreven in onderdeel b, namelijk
een handelsagent die gemachtigd is voor rekening van de betaler of de begunstigde
de verkoop of aankoop van goederen of diensten tot stand te brengen of te
sluiten hetgeen zal meebrengen dat hij in dat kader ook ten behoeve van zijn
principaal betaaldiensten verricht. Een min of meer verwant geval is dat onder
j, waar het gaat om technische dienstverleners, die zelf geen moment in het
bezit van de over te maken geldmiddelen komen.De uitzondering in onderdeel k ziet op de situatie dat een betaalproduct
een beperkte reikwijdte heeft. Deze reikwijdte kan door meerdere omstandigheden
worden bepaald. Ten eerste kan de reikwijdte van het product worden beperkt
door een beperkt aantal dienstverleners waar met het middel kan worden betaald.
Te denken valt hierbij aan betaalpassen die slechts binnen een beperkt gebied,
bijvoorbeeld een treinstation, kunnen worden gebruikt. Ook kan worden gedacht
aan cadeaubetaalkaarten waarmee bij een beperkt aantal aangesloten toonbankinstellingen
kan worden betaald. Een andere mogelijkheid is dat de reikwijdte van een betaalproduct
beperkt is doordat het slechts voor bepaalde goederen of diensten kan worden
gebruikt. Een voorbeeld van een dergelijke product is een tankpas, waarmee
kan worden afgerekend bij tankstations. Naast het betalen van benzine zou
het betalen van aanverwante producten die te koop zijn in de winkels van tankstations
met dergelijke tankpassen ook onder deze uitzondering vallen.Een andere reden dat de wet niet van toepassing wordt verklaard op een
bepaalde activiteit is dat deze activiteiten niet de hoofdactiviteit zijn
van een dienstverlener, zoals in overweging 6 bij de richtlijn betaaldiensten
wordt aangegeven, en terug te vinden is in onderdeel l. Hierin is omschreven
dat tussenpersonen die niet uitsluitend als tussenpersoon optreden en derhalve
ook waarde toevoegen aan de gekochte goederen en diensten niet onder de regelgeving
voor betaaldienstverleners vallen. Indien de dienstverlener uitsluitend optreedt
als tussenpersoon en geen waarde toevoegt aan de gekochte goederen en diensten
kan worden gezegd dat zijn hoofdactiviteit het verlenen van betaaldiensten
is. Zo vallen op basis van punt 7 van de bijlage van de richtlijn betaaldiensten
vallen bijvoorbeeld telecommunicatiemaatschappijen onder de richtlijn indien
de betaler voor de uitvoering van een betalingstransactie instemming geeft
met behulp van zijn telefoon en de betaling rechtstreeks geschiedt aan de
telecommunicatiemaatschappij waarbij de laatste louter optreedt als intermediair
tussen de betaaldienstgebruiker en de persoon die de goederen levert of de
diensten verricht. Dergelijke diensten worden thans bijvoorbeeld aangeboden
voor zogenaamde 0900-nummers. De telecommunicatiemaatschappij
wordt op grond van de uitzondering van het voorgestelde artikel 1:5a, onderdeel
l, echter niet geacht betaaldiensten te verlenen indien de gekochte goederen
of diensten geleverd worden aan en gebruikt moeten worden via een van de in
het artikel bedoelde instrumenten en de aanbieder van een dergelijk instrument
niet louter optreedt als intermediair tussen de betaaldienstgebruiker en de
leverancier van de goederen of diensten. Bij diensten die via een van de bedoelde
instrumenten moet worden gebruikt kan gedacht worden aan sms-diensten, zoals
het opvragen van het weerbericht, of het kopen van zogenaamde ringtones.In de onderdelen h, m en n staan situaties omschreven waar er geen sprake
is van commercieel betalingsverkeer waar consumenten direct mee te maken hebben.Onderdeel E (artikel 1:25a)Met het nieuwe artikel 1:25a wordt de NMa in de Wet op het financieel
toezicht geïntroduceerd als derde toezichthouder, naast DNB en de AFM.
De taak en bevoegdheden van de NMa zijn echter wel beperkt tot het uitoefenen
van het toezicht op de naleving van artikel 5:88 met betrekking tot de toegang
tot betalingssystemen. Overigens biedt artikel 5 van de Mw de mogelijkheid
om de NMa als toezichthouder aan te wijzen in bijzondere wetten anders dan
de Mededingingswet. Vanuit transparantieoverwegingen is dan ook gekozen voor
het opnemen van de NMa in de Wet op het financieel toezicht in plaats van
het aanwijzen van de NMa als toezichthouder op basis van bijvoorbeeld artikel
5b van de Mw.Een aantal artikelen uit de Wet op het financieel toezicht wordt van overeenkomstige
toepassing verklaard om de NMa voldoende instrumenten in handen te geven om
het toezicht op artikel 5:88 te kunnen uitoefenen. Het uitgangspunt hierbij
is geweest dat de NMa in principe over hetzelfde instrumentarium beschikt
als DNB en AFM, voor zover dat nodig is voor het toezicht op artikel 5:88.
Er is echter ook een aantal artikelen juist niet van overeenkomstige toepassing
verklaard, zoals de artikelen betreffende de mogelijkheden voor het publiceren
van een handhavingsbesluit. Het uitgangspunt is dat hier zeer terughoudend
mee wordt omgegaan. De negatieve uitstraling welke een dergelijk besluit kan
hebben op bij het betalingssysteem aangesloten betaaldienstverleners dan wel
betaaldienstverleners die onterecht niet zijn toegelaten, heeft doen besluiten
dat handhavingsbesluiten van de NMa ten aanzien van de niet-naleving van artikel
5:88 niet kunnen worden gepubliceerd. Dit neemt overigens niet weg dat de
Algemene wet bestuursrecht onverkort van toepassing is.Gezien de sectorspecifieke kennis van DNB en de AFM wordt aan deze toezichthouders
met de wijziging van artikel 1:47 de mogelijkheid geboden hun zienswijze naar
voren te brengen in het geval de NMa voornemens is een besluit te nemen tot
het opleggen van een aanwijzing, last onder dwangsom of een bestuurlijke boete.Onderdeel F (artikel 1:48)DNB behandelt de aanvraag voor een vergunning voor het uitoefenen van
het bedrijf van betaaldienstverlener. Dit is geregeld in artikel 2:3b van
de Wft.De wijziging van artikel 1:48 van de Wft, welke in onderhavige onderdeel
F is opgenomen, zorgt ervoor dat DNB alvorens te beslissen op de hiervoor
genoemde aanvraag, hierover advies moet vragen aan de AFM.Onderdelen G tot en met J (artikelen 1:55, 1:56, 1:58
en 1:59)De wijzigingen van de artikelen 1:55, 1:56, 1:58 en 1:59 dienen ter implementatie
van artikel 25, tweede en derde lid, van de richtlijn betaaldiensten,
waarbij de samenwerking tussen toezichthouders in de lidstaten wordt geregeld.
Zo dienen zij elkaar bijvoorbeeld van informatie te voorzien als een betaaldienstverlener
grensoverschrijdend betaaldiensten wil verlenen en kunnen zij inspecties in
een andere lidstaat zelf uitvoeren, maar ook laten uitvoeren door de desbetreffende
toezichthouder.Onderdelen K en L (artikelen 1:79 en 1:80)Als gevolg van het intrekken van de Wet op het grensoverschrijdend betalingsverkeer,
dient de handhaving van Verordening (EG) nr. 2560/2001 van het Europees Parlement
en de Raad van 19 december 2001 betreffende grensoverschrijdende betalingen
in euro op een andere wijze plaats te vinden. Hiertoe worden de artikelen
1:79 en 1:80 uitgebreid met de genoemde verordening. Hierdoor blijft het mogelijk
de bepalingen in de verordening te handhaven met een last onder dwangsom dan
wel een bestuurlijke boete.Onderdeel M (artikel 1:104)De wijziging van artikel 1:104, voortvloeiend uit artikel 12 van de richtlijn
betaaldiensten, voorziet in een tweetal aanvullende mogelijkheden om een vergunning
te wijzigen, geheel of gedeeltelijk in te trekken dan wel de hieraan verbonden
voorschriften te wijzigen.Onderdeel N (artikel 1:107)Ter implementatie van artikel 13 van de richtlijn betaaldiensten wordt
bepaling 1:107 met betrekking tot het door de toezichthouder bij te houden
register gewijzigd. Zo wordt onder meer bepaald dat naast de betaalinstellingen
zelf ook de agenten en bijkantoren die aan de betaalinstelling zijn verbonden
worden geregistreerd. Tevens wordt bepaald dat het register online toegankelijk
moet zijn.Overigens kan een betaalinstelling pas betaaldiensten verlenen op het
moment dat de instelling is geregistreerd. Hoewel dit niet expliciet in de
richtlijn betaaldiensten is opgenomen, zal een betaalinstelling niet kunnen
voldoen aan de op grond van artikel 42, eerste lid, onderdeel b, geldende
verplichting om informatie te verstrekken over het register waar de instelling
is ingeschreven, waarbij het registratienummer moet worden gemeld aan een
betaaldienstgebruiker.Onderdelen O (artikelen 2:3a, 2:3b, 2:3c, 2:3d en 2:3e),
Q (artikel 3:8), R (artikel 3:9), S, (artikelen 3:10 en 3:17), U (artikel
3:16) en Y (3:53)In de nieuwe afdeling 2.2.0 wordt een nieuwe vergunning geïntroduceerd
voor betaalinstellingen. Deze vergunningplicht geldt niet voor kredietinstellingen,
oftewel banken en elektronischgeldinstellingen.Artikel 2:3aIn dit voorgestelde artikel is het verbod van artikel 29 van de richtlijn
betaaldiensten opgenomen. Doordat er geen verbod is opgenomen voor ondernemingen
uit andere lidstaten en alle lidstaten het uitgangspunt hanteren dat ondernemingen
een vergunning moeten aanvragen in de lidstaat waar zij zijn gevestigd, kunnen
ondernemingen met een zetel in een andere lidstaat in Nederland hun diensten
verlenen en wordt hiermee feitelijk het zogenaamde Europese paspoort gestalte
gegeven. Overigens beslaat het Europese paspoort enkel betaaldiensten en geen
eventuele andere activiteiten van een betaalinstelling.De uitzondering voor kredietinstellingen is gebaseerd op artikel 29 juncto
artikel 1, eerste lid, onderdelen a en b, van de richtlijn betaaldiensten
waarbij de in artikel 1, eerste lid, opgesomde instellingen zijn uitgezonderd
van de vergunningplicht. Artikel 1, eerste lid, onderdeel c, is niet van toepassing
in Nederland, aangezien er geen postcheque- en girodiensten bestaan die krachtens
nationale wetgeving gemachtigd zijn om betaaldiensten aan te
bieden. Artikel 1, eerste lid, onderdelen e en f, zijn al opgenomen in artikel
1:2, tweede lid, van de Wft, waardoor deze niet meer hoeven te worden herhaald
in artikel 2:3a.Wat de status van de in de richtlijn betaaldiensten genoemde kredietinstellingen
en elektronischgeldinstellingen, die in de Wet op het financieel toezicht
beide onder het begrip kredietinstelling vallen, betreft, kan worden opgemerkt
dat in de richtlijn voor de definitie van deze begrippen wordt verwezen naar
de desbetreffende richtlijn. Voor de definitie van kredietinstelling wordt
verwezen naar artikel 4, punt 1, onderdeel a, van richtlijn nr. 2006/48/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 14 juni
2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van
kredietinstellingen, dat luidt als volgt:«een onderneming waarvan de werkzaamheden bestaan
in het van het publiek in ontvangst nemen van deposito’s of van andere
terugbetaalbare gelden en het verlenen van kredieten voor eigen rekening;».Voor de definitie van elektronischgeldinstelling wordt verwezen naar artikel
1, derde lid, onderdeel a, van richtlijn nr. 2000/46/EG van 18 september
2000 betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het bedrijfseconomische
toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld, dat
luidt als volgt:«een onderneming of enige andere rechtspersoon,
die geen kredietinstelling in de zin van artikel1, punt 1, eerste alinea,
onder a), van Richtlijn 2000/12/EG en die betaalmiddelen in de vorm van elektronisch
geld uitgeeft».Zoals uit de definitie blijkt, wordt geen onderscheid gemaakt naar het
al dan niet beschikken over een vergunning of een ontheffing door, dan wel
het onder een vrijstelling vallen van een dergelijke instelling. Dit betekent
dat hier bij de implementatie van de richtlijn betaaldiensten ook geen onderscheid
in kan worden gemaakt. Het is wel zo dat de regels met betrekking tot de beperkingen
die verbonden zijn aan een eventuele ontheffing of vrijstelling voor een onverkort
van toepassing zijn, evenals de gedragsregels ten aanzien van het verlenen
van betaaldiensten. Zo geldt voor elektronischgeldinstellingen op grond van
artikel 8 van de desbetreffende richtlijn al de beperking dat instellingen
die beschikken over een ontheffing niet in aanmerking komen voor wederzijdse
erkenning door de lidstaten.Artikel 2:3bIn artikel 2:3b wordt aangegeven aan welke eisen moet worden voldaan om
een vergunning te verkrijgen, waarbij wordt verwezen naar de desbetreffende
bepalingen in Deel 3 van de Wet op het financieel toezicht. Bij algemene maatregel
van bestuur wordt verder aangegeven welke gegevens moeten worden verstrekt
bij de aanvraag van de vergunning.Mede naar aanleiding van het advies van de Raad van State is onder vernummering
van de onderdelen d tot en met o tot e tot en met p, een nieuw onderdeel d
ingevoegd. In dit onderdeel is opgenomen dat de betaaldienstverlener om een
vergunning te krijgen, moet voldoen aan de vereisten van artikel 3:15, eerste
en tweede lid, van de Wet op het financieel toezicht. In deze laatste bepalingen
is geregeld dat ten minste twee natuurlijke personen het dagelijks beleid
van de betaalinstelling regelen en dat deze werkzaamheden verricht moeten
worden vanuit Nederland. Feitelijk vormen deze vereisten een vertaling van
de eis in de richtlijn dat het hoofdkantoor van de vergunningvragende betaaldienstverlener
gevestigd moet zijn in de lidstaat waarin hij ook zijn statutaire zetel heeft. Wat de toepassing van de artikelen 3:8 en 3:9 betreft moet worden gezegd
dat het hier zowel de personen betreft die verantwoordelijk zijn voor het
beheer van de betaalinstelling als, indien relevant, de personen die verantwoordelijk
zijn voor het beheer van de betaaldienstactiviteiten. Dit laatste is alleen
het geval als een betaalinstelling ook andere werkzaamheden verricht dan het
verlenen van betaaldiensten.Met betrekking tot artikel 3:53 van de Wft kan nog worden opgemerkt dat
bij algemene maatregel van bestuur wordt vastgesteld welke regels gelden voor
het vaststellen van het minimum eigen vermogen. Het gaat daarbij onder meer
om berekeningsmethoden die van toepassing kunnen zijn. Hierbij is het voornemen
om alle in artikel 8 van de richtlijn betaaldiensten opgenomen methoden op
te nemen, waarbij de toezichthouder zal bepalen welke methode van toepassing
is in welke situatie. Dit is in overeenstemming met de interpretatie die is
besproken in interpretatiewerkgroepen in Brussel onder voorzitterschap van
de Europese Commissie.In het derde lid van artikel 2:3b is artikel 11 uit de richtlijn geïmplementeerd.
In beginsel beslist de Nederlandsche Bank binnen drie maanden na ontvangst
van de aanvraag op de aanvraag. Dit is alleen anders als de ontvangen aanvraag
niet alle benodigde gegevens bevat. In dat geval wordt er binnen drie maanden
na ontvangst van alle benodigde gegevens beslist. De beslissing moet door
de Nederlandsche Bank ook worden medegedeeld aan de belanghebbende. Voor een
juiste implementatie was het nodig om een vierde lid op te nemen, waarin toepassing
van het derde lid van artikel 1:102 van de Wet op het financieel toezicht
en artikel 4:14 van de Algemene wet bestuursrecht, wordt uitgesloten.Artikel 2:3cIngevolge de artikelen 17 en 25 van de richtlijn betaaldiensten, dienen
betaalinstellingen die voornemens zijn om gebruik te maken van agenten, dit
aan de bevoegde autoriteiten van het land van herkomst te melden. Nadat aan
de gestelde eisen is voldaan, kunnen deze agenten vervolgens diensten verlenen
onder de vergunning van de betaalinstelling. Echter, dit is niet vanzelfsprekend
voor grensoverschrijdende dienstverlening. Bij algemene maatregel van bestuur
worden regels gesteld ter zake van de gegevens die bij de melding moeten worden
verstrekt. Dit betreft de in artikel 17, eerste lid, van de richtlijn betaaldiensten
opgesomde gegevens, waaronder een beschrijving van de interne controlemechanismen
die door de agenten zullen worden gebruikt om de in richtlijn nr. 2005/60/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 26 oktober
2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het
witwassen van geld en de financiering van terrorisme (PbEU L 309).Artikel 2:3dVan de vergunningplicht kan een vrijstelling worden gegeven. Bij ministeriële
regeling wordt bepaald in welke gevallen gebruik kan worden gemaakt van een
eventuele vrijstelling. Deze gevallen worden limitatief omschreven in artikel
26 van de richtlijn betaaldiensten. Aan deze gehele of gedeeltelijke vrijstelling
zullen voorwaarden worden verbonden die in ieder geval zien op het gemiddelde
van het totale bedrag van de betalingstransacties die de betrokkene de voorafgaande
twaalf maanden heeft verricht en voorwaarden die zien op de integriteit van
de met de leiding of exploitatie van de betaalinstelling belaste personen.
Overige voorwaarden die gesteld kunnen worden zijn eveneens omschreven in
artikel 26 van de richtlijn.Verder is het mogelijk om een vrijstelling te verlenen voor slechts een
aantal betaaldiensten in plaats van alle betaaldiensten. Er is voor gekozen om de vrijstellingsregeling op te nemen in de ministeriële regeling
en niet in de wet om zo voldoende flexibiliteit te houden om te kunnen inspelen
op actuele ontwikkelingen.In plaats van de term «ontheffing» die voorkomt in de richtlijn,
wordt in artikel 2:3d gesproken over «vrijstelling». De reden
hiervoor is dat in de Wet op het financieel toezicht de term «vrijstelling»
een generieke regeling, terwijl de term «ontheffing» is gereserveerd
voor de aanwijzing van individuele gevallen.Artikel 2:3eIn artikel 2:3e eerste lid, is een verbod opgenomen voor ondernemingen
die hun zetel hebben in een niet-lidstaat. In de richtlijn betaaldiensten
wordt hier niet expliciet over gesproken, maar na artikel 4, eerste lid, artikel
5, aanhef, artikel 10, eerste lid, laatste volzin, en artikel 29 van de richtlijn
in ogenschouw genomen te hebben, kan alleen maar tot de conclusie worden gekomen
dat ondernemingen met zetel in een niet-lidstaat geen vergunning kunnen aanvragen
en vervolgens ook geen betaaldiensten mogen verlenen.Er zijn verschillende mogelijkheden om deze diensten wel te mogen aanbieden:a. het verbod is niet van toepassing op kredietinstellingen, zijnde banken
en elektronischgeldinstellingen, waarbij overigens ook geen onderscheid gemaakt
wordt naar de status van de kredietinstelling zoals is toegelicht bij artikel
2:3a;b. een onderneming met zetel in een niet-lidstaat kan een rechtspersoon
oprichten in een van de lidstaten en daar een vergunning aanvragen.Onderdeel P (artikel 2:106a(nieuw)In artikel 2:106a wordt uitwerking gegeven aan de artikelen 17 en 25 van
de richtlijn betaaldiensten. In het eerste lid van artikel 2:106a is opgenomen
dat een betaalinstelling die betaaldiensten wil gaan verlenen in een andere
lidstaat, dit moet laten weten aan DNB voordat de eerste betaaldiensten verricht
worden in deze andere lidstaat. Bij deze kennisgeving moeten ook bepaalde
gegevens worden verstrekt, die vervolgens door DNB weer worden doorgeleverd
aan de toezichthouder van de lidstaat waarin de betaaldiensten verricht gaan
worden (tweede lid). Er is voor gekozen om de bepaling waarin wordt opgenomen
welke gegevens verstrekt moeten worden, op te nemen in een algemene maatregel
van bestuur. Het gaat om gegevens betreffende de naam en het adres van de
betalingsinstelling, de namen van de managers van het bijkantoor, de organisatiestructuur
en de aard van de betalingsdiensten die deze instelling voornemens is op het
grondgebied van de lidstaat van ontvangst aan te bieden.In het derde en vierde lid zijn regels gesteld over de inschrijving in
het register als bedoeld in artikel 1:107 van de Wft in de situatie dat een
betaalinstelling in een andere lidstaat betaaldiensten wil gaan verlenen met
behulp van een betaaldienstagent of een bijkantoor. Voornoemde inschrijving
kan in een dergelijke situatie pas plaatsvinden nadat overleg heeft plaatsgevonden
met de toezichthoudende instantie van de andere lidstaat (de lidstaat van
ontvangst). Als deze laatstgenoemde toezichthouder het vermoeden heeft dat
met de vestiging van het bijkantoor of de betaaldienstagent of met mogelijk
in strijd met het recht zal worden gehandeld, mag de inschrijving in het register
worden geweigerd (vijfde lid).Onderdeel T (artikel 3:15)Door de betaalinstelling toe te voegen aan artikel 3:15, eerste lid, van
de Wet op het financieel toezicht, wordt uitvoering gegeven aan de bepaling
in de richtlijn dat het hoofdkantoor van de betaalinstelling gevestigd moet
zijn in dezelfde staat als de lidstaat waarin de statutaire zetel is gevestigd. Onderdelen V (artikel 3:18)Ten aanzien van het uitbesteden van betaaldiensten wordt de verhouding
tussen de betaalinstelling en degene aan wie is uitbesteed geregeld in de
artikelen 3:18 van de Wft en 6:76 van het BW. Om te beginnen draagt de betaalinstelling
de zorg dat ook degene aan wie is uitbesteed aan dezelfde regels voldoet als
de betaalinstelling zelf. Bovendien blijft de betaalinstelling aansprakelijk
voor de handelingen van degene aan wie is uitbesteed ter uitvoering van de
uitbestede werkzaamheden.Onderdeel W (artikel 3:29)In dit onderdeel wordt door aanpassing van artikel 3:29 van de Wft geregeld
dat ook betaalinstellingen DNB tijdig in kennis moeten stellen van bepaalde
wijzigingen in gegevens. Het gaat om gegevens die verstrekt moeten worden
op grond van de artikelen 2:3b, tweede lid, 2:5, tweede lid, 2:12, derde lid,
2:26b, vierde lid, 2:31, tweede lid, 2:49, tweede lid, 2:54b, derde lid, 2:107,
tweede lid, 2:108, tweede lid, 2:111, eerste lid, 2:112, tweede lid, of 2:121,
tweede lid.Onderdeel X (artikelen 3:29a tot en met 3:29c)Ingevolge artikel 9 van de richtlijn dienen betaalinstellingen die ook
andere activiteiten verrichten dan het verlenen van betaaldiensten de middelen
die zij in het kader van het verlenen van betaaldiensten hebben ontvangen
veilig te stellen. Dit kan op twee manieren, die in het artikel worden beschreven
en op grond van het voorgestelde artikel 3:29a in een algemene maatregel van
bestuur worden opgenomen. Met het oog op rechtszekerheid voor betaaldienstgebruikers
is gekozen voor het gebruikmaken van de lidstaatoptie die in het derde lid
van artikel 9 van de richtlijn betaaldiensten is opgenomen, waarbij dezelfde
eisen mogen worden gesteld aan betaalinstellingen die geen andere werkzaamheden
verrichten.Afgezien van het hiervoor toegelichte artikel 3:29a wordt ook een artikel
3:29b geïntroduceerd, dat een redelijk ingrijpende bevoegdheid voor DNB
bevat. In bepaalde omstandigheden kan DNB een betaalinstelling verplichten
een aparte rechtspersoon op te richten voor het verlenen van betaaldiensten.
Uit het ingrijpende karakter van de bevoegdheid vloeit voort dat hier zeer
terughoudend mee zal worden omgegaan.In het nieuwe artikel 3:29c zijn enkele aanvullende verplichtingen voor
betaalinstellingen opgenomen. Zo mogen betaalinstellingen alleen betaalrekeningen
aanhouden die voor betalingstransacties worden gebruikt, dit in het verlengde
van het verbod om opvorderbare gelden aan te trekken, maar wordt tegelijkertijd
aangegeven dat geldmiddelen die in verband met het aanbieden van betaaldiensten
van betaaldienstgebruikers worden ontvangen geen opvorderbaar geld zijn in
de zin van artikel 3:5.De in het derde lid van artikel 16 van de richtlijn betaaldiensten opgenomen
verplichtingen zullen in een algemene maatregel van bestuur worden vastgelegd.
Overigens kunnen betaalinstellingen naast het verlenen van betaaldiensten
ook andere werkzaamheden verrichten, zoals is aangegeven in artikel 16 van
de richtlijn betaaldiensten. De opsomming die in de richtlijn wordt gegeven,
is echter zo alomvattend, dat het geen nut heeft om deze opsomming over te
nemen.Onderdeel Z (artikel 3:71), AA (artikel 3:74b), AB (opschrift
afdeling 3.5.1), AD (opschrift afdeling 3.6.2) en AE (artikel 3:278)Onderdeel AC (artikel 3:111b (nieuw)In artikel 3:111b is de spiegelbepaling van artikel 2:3c opgenomen ter
implementatie van artikel 17 van de richtlijn betaaldiensten. In deel twee van de Wet op het financieel toezicht heeft deze eis immers alleen
betrekking op de markttoegang. Door de bepaling ook op te nemen in artikel
3:111b, geldt deze eveneens als een eis voor het lopende toezicht.Onderdeel AF (artikel 4:1)Met de wijziging van artikel 4:1 wordt de reikwijdte van deel vier van
de Wet op het financieel toezicht uitgebreid naar betaaldienstverleners.Onderdeel AG (artikelen 4:2b en 4:2c (nieuw))Met artikel 4:2b wordt artikel 2, tweede lid, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd. Dit artikel is als reikwijdtebepaling voor het Deel
Gedragstoezicht Financiële Ondernemingen van de Wet op het financieel
toezicht opgenomen omdat in dit deel van de Wet op het financieel toezicht
alle voor de Wet op het financieel toezicht relevante bepalingen uit Titel
III en IV van de richtlijn betaaldiensten onder dit toezicht vallen. Eenzelfde
bepaling is opgenomen in het voorgestelde artikel 515, tweede lid, van Boek
7 van het Burgerlijk Wetboek. Deze bepaling beperkt de reikwijdte van de Wet
op het financieel toezicht en het BW tot betaaldiensten die in de Europese
Gemeenschap worden uitgevoerd in euro’s of een andere valuta van een
lidstaat. Dit betekent dat als een betaalrekening wordt aangehouden in een
valuta van een niet-lidstaat en de betaaldiensten ook in die valuta worden
uitgevoerd, deze niet onder de richtlijn betaaldiensten vallen. Wordt er echter
bijvoorbeeld geld overgemaakt van die rekening in euro’s, dan vallen
deze wel weer onder de reikwijdte van de genoemde wetten.In artikel 4:2c is opgenomen dat de bepalingen uit het Deel Gedragstoezicht
Financiële Ondernemingen van de Wet op het financieel toezicht, met uitzondering
van verschillende artikelen niet van toepassing zijn op het aanbieden van
betaalrekeningen. Gelet op de maximum harmonisatie van de richtlijn betaaldiensten
en het aparte regime voor betaaldienstverleners is het niet wenselijk om alle
bepalingen uit dit Deel van de Wet op het financieel toezicht over het aanbieden
van betaalrekeningen en de daarbij behorende betaalfaciliteiten onverkort
van toepassing te laten zijn op betaaldienstverleners.Een aantal bepalingen uit het Deel Gedragstoezicht Financiële Ondernemingen
van de Wet op het financieel toezicht is nog wel van toepassing op het aanbieden
van betaalrekeningen als bedoeld in de definitie van financieel product. Het
betreft de afdeling 4.2.4 en de artikelen 4:17 en 4:22 van de Wft die door
dit voorstel ook van toepassing worden verklaard op betaalinstellingen.Daarnaast betreft het artikel 4:19, eerste tot en met derde lid, en paragraaf 4.3.8.1
dat niet worden gereguleerd door de richtlijn betaaldiensten en waarvan niet
wenselijk wordt geacht een verandering aan te brengen in de bestaande praktijk.Als laatste betreft het onderwerpen die in andere Europese richtlijnen
wordt geregeld. Artikel 30, derde lid, van de richtlijn bepaalt dat die bepalingen
van toepassing blijven. Als gevolg hiervan is afdeling 4.2.5. ten aanzien
van overeenkomsten op afstand wel van toepassing op het aanbieden van betaalrekeningen
als bedoeld in de definitie van financieel product.Overigens moet worden opgemerkt dat de bepalingen met betrekking tot het
adviseren en bemiddelen in betaalrekeningen als bedoeld in de definitie van
financieel product voor zover deze in het Deel Gedragstoezicht Financiële
Ondernemingen van de Wet op het financieel toezicht zijn opgenomen wel gewoon
van toepassing zijn. Een voorbeeld is artikel 4:23 en de bepalingen in afdeling
4.3.3. Deze artikelen komen niet terug als uitzondering in het voorgestelde
artikel, aangezien het artikel alleen ziet op het aanbieden van financiële
producten en niet op het bemiddelen of adviseren in financiële producten. Onderdeel AH (artikel 4:17)Dit artikel dient ter implementatie van artikel 83, eerste lid, van de
richtlijn betaaldiensten.Onderdeel AI (artikel 4:22)In het nieuw toe te voegen lid aan artikel 4:22 wordt geregeld dat artikel
1:23 van de Wft niet van toepassing is op de informatieverplichtingen die
worden vastgesteld op basis van artikel 4:22, tweede lid, ter uitvoering van
titel III van de richtlijn betaaldiensten. Dit om recht te doen aan de geest
van de bepalingen van de richtlijn, waarbij consumentenbescherming een van
de oogmerken is geweest. In artikel 7:551 van het BW wordt bepaald dat niet
ten nadele van de betaaldienstgebruiker kan worden afgeweken van de krachtens
artikel 4:22 van de Wft vastgestelde bepalingen ter uitvoering van de richtlijn
betaaldiensten.Onderdeel AJ (artikel 4:25b (nieuw)In de artikelen 81 en 82 van de richtlijn betaaldiensten wordt bepaald
dat overtreding van de bepalingen van nationaal recht ter uitvoering van de
richtlijn dienen te worden gehandhaafd en gesanctioneerd door aangewezen bevoegde
autoriteiten. Door het opnemen van een deel van de richtlijn betaaldiensten
in de Wet op het financieel toezicht wordt gedeeltelijk voldaan aan deze verplichting.
Deze verplichting geldt echter ook voor de in het Burgerlijk Wetboek opgenomen
deel van de richtlijn betaaldiensten. Het voorgestelde artikel 4:25b maakt
het mogelijk dat naast privaatrechtelijke handhaving via het Burgerlijk Wetboek
zelf, de bepalingen van Titel 7B van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek tevens
bestuursrechtelijk kunnen worden gehandhaafd. In Titel 7B zijn de artikelen
uit de richtlijn opgenomen die zien op de overeenkomstenrechtelijke aspecten
van een betaaldienstovereenkomst. De AFM kan haar toezichtbevoegdheden uit
deel 1 van de Wet op het financieel toezicht toepassen om toezicht te houden
op de naleving van de bepalingen van het Burgerlijk Wetboek en overtreding
hiervan vervolgens eveneens sanctioneren op basis van de Wet op het financieel
toezicht. Hierbij heeft de Wet handhaving consumentenbescherming tot voorbeeld
gediend, in het bijzonder hoofdstuk 2, paragraaf 3, in verbinding met
onderdeel b van de bijlage bij die wet, waaruit volgt dat de Consumentenautoriteit
met publiekrechtelijke middelen de privaatrechtelijke regels van hoofdstuk
8 handhaaft.Onderdeel AK (artikel 4:27)Onderdeel AL (artikel 5:88 (nieuw)Het voorgestelde artikel 5:88 ziet op de toegang tot betalingssystemen.
Artikel 28 van de richtlijn betaaldiensten wordt met dit artikel geïmplementeerd.
Het mededingingsrechtelijke karakter van de bepaling, dat met name tot uiting
komt doordat wordt gerefereerd aan objectieve, niet-discriminerende en evenredige
toetredingsvoorwaarden, vraagt om nadere uitleg over de verhouding van dit
artikel tot de Mededingingswet (Mw) en daarmee de rol van de NMa als toezichthouder.
Feitelijk zijn op de toetreding tot betalingssystemen de algemene mededingingsrechtelijke
principes uit de Mededingingswet al van toepassing, met dien verstande dat
op basis van de Mw toegang tot een betalingssysteem slechts kan worden afgedwongen
indien dit systeem een economische machtspositie heeft en deze eis niet wordt
gesteld in artikel 5:88 ten aanzien van de toegang tot betalingssystemen.
Verder worden er specifieke verboden en uitzonderingen die betrekking hebben
op betalingssystemen geïntroduceerd, die in de bepaling worden beschreven.
Overigens zijn de toepassingsmogelijkheden van de bepalingen uit de Mededingingswet
aan de andere kant ook weer uitgebreider dan die van het voorgestelde artikel
5:88. De voornaamste reden hiervoor is dat op de toepassing van artikel 5:88,
eerste en tweede lid, van de Wft een aantal uitzonderingen is
gemaakt in het derde lid. Voornamelijk de uitzondering van de systemen die
zijn aangewezen op grond van artikel 212a van de Faillissementswet (Fw) beperkt
de toepasselijkheid van het eerste en tweede lid aanzienlijk. De grootste
betaalsystemen die in Nederland worden geëxploiteerd zijn op grond van
de Fw aangewezen en zijn daarmee uitgezonderd van artikel 5:88, eerste en
tweede lid. Overigens is op deze systemen uiteraard wel de Mededingingswet
onverkort van toepassing.In de overwegingen bij de richtlijn betaaldiensten wordt verder in het
algemeen het volgende over het desbetreffende artikel van de richtlijn gezegd:(16) Voor een betalingsdienstaanbieder is het van essentieel
belang dat hij toegang heeft tot de diensten van de technische infrastructuren
van betalingssystemen. Voor dergelijke toegang dienen echter de nodige eisen
te gelden teneinde de integriteit en stabiliteit van deze systemen te verzekeren.
Elke betalingsdienstaanbieder die om deelname in een betalingssysteem verzoekt,
dient aan de deelnemers van het betalingssysteem het bewijs te leveren dat
zijn interne regelingen voldoende bestand zijn tegen alle soorten risico’s.
Tot die betalingssystemen behoren doorgaans de vierpartijenbetaalkaartsystemen
alsmede de grote systemen voor de verwerking van overmakingen en debiteringen.
Om te garanderen dat de verschillende categorieën vergunninghoudende
betalingsdienstaanbieders in de gehele Gemeenschap een gelijke behandeling
genieten volgens de voorwaarden waaronder zij hun prudentiële vergunning
hebben verkregen, dienen de regels betreffende de toegang tot het aanbieden
van betalingsdiensten en de toegang tot betalingssystemen te worden verduidelijkt.
Er dient te worden voorzien in de niet-discriminerende behandeling van vergunninghoudende
betalingsinstellingen en kredietinstellingen zodat alle aanbieders van betalingsdiensten
in de interne markt op gelijke voet gebruik kunnen maken van de diensten van
de technische infrastructuren van die betalingssystemen. Vergunninghoudende
betalingsdienstaanbieders en betalingsdienstaanbieders die in aanmerking komen
voor een ontheffing krachtens de onderhavige richtlijn of voor de ontheffing
krachtens artikel 8 van de Richtlijn 2006/46/EG, dienen verschillend behandeld
te worden omdat laatstgenoemden in een ander prudentieel kader functioneren.
Verschillen in tariefvoorwaarden zouden in ieder geval alleen mogen worden
toegestaan wanneer dat gerechtvaardigd is op grond van verschillen in kosten
die door de betalingsdienstaanbieders worden gemaakt. Hiermee wordt geen afbreuk
gedaan aan het recht van de lidstaten om overeenkomstig Richtlijn 98/26/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 1998 betreffende het
definitieve karakter van de afwikkeling van betalingen en effecten/transacties
in betalings- en afwikkelsystemen (PB L 166 van 11.6.1998, blz. 45) de toegang
tot systeemkritische betalingssystemen te beperken, noch aan de bevoegdheden
van de Europese Centrale Bank en het Europees Systeem van Centrale Banken
(ESCB) als bepaald in artikel 105, lid 2, van het Verdrag en artikel 3.1 en
artikel 22 van de statuten van het ESCB, betreffende de toegang tot betalingssystemen.(17) De bepalingen betreffende de toegang tot betalingssystemen
gelden niet voor systemen die opgericht zijn en geëxploiteerd worden
door één betalingsdienstaanbieder. Die systemen functioneren
soms in rechtstreekse concurrentie met betalingssystemen of vaker in een marktsegment
dat niet afdoende door betalingssystemen wordt bestreken. Tot de bedoelde
betalingssystemen behoren doorgaans driepartijenbetaalkaartsystemen, door
telecommunicatieaanbieders aangeboden betalingsdiensten of geldtransferdiensten
waarbij de exploitant van het systeem de betalingsdienstaanbieder van zowel
de betaler als de begunstigde is, alsmede de interne systemen
van bankgroepen. Om de concurrentie te stimuleren die dergelijke betalingssystemen
de gevestigde klassieke betalingssystemen kunnen aandoen, is het in beginsel
niet aangewezen derden toegang te verlenen tot dergelijke betalingssystemen.
Desalniettemin dienden dergelijke systemen te allen tijde onderworpen te zijn
aan de regels van het communautaire en het nationale mededingingsrecht die,
met het oog op de instandhouding van effectieve mededinging op de markten
voor betalingen, wellicht kunnen gebieden dat toegang tot dergelijke systemen
wordt verleend.In navolging van de overwegingen is de Mededingingswet dan ook zoals eerder
gezegd onverminderd van toepassing. Uit bovenstaande overwegingen blijkt dat
het toezicht op basis van dit artikel niet in eerste instantie is gericht
op tariefregulering. Verschillen in tarieven dienen echter wel te worden verklaard
op grond van verschillen in gemaakte kosten. Dit neemt niet weg dat op grond
van de Mw een tarievenonderzoek kan worden uitgevoerd, mits er sprake is van
een economische machtspositie.Verder wordt er in het eerste lid van artikel 5:88 gesproken over specifieke
risico’s. Dit betreft volgens artikel 28 van de richtlijn betaaldiensten
risico’s zoals afwikkelingsrisico, exploitatierisico en bedrijfsrisico.
De invulling van het begrip specifieke risico’s is door het niet-limitatieve
karakter echter niet tot deze risico’s beperkt. Per geval zal moeten
worden bekeken of aan dit criterium wordt voldaan.Gezien het duidelijk mededingingsrechtelijke karakter van onderhavige
bepaling en daarmee de samenloop met het mededingingsrecht wordt voorgesteld
om de Nederlandse Mededingingsautoriteit het toezicht op artikel 5:88 uit
te laten oefenen. De sectorspecifieke kennis van DNB en de AFM in ogenschouw
genomen, die blijkens de artikelen 1:24 en 1:25 van de Wft de markt echter
vanuit een ander perspectief bezien, krijgen deze toezichthouders wel de mogelijkheid
om hun zienswijze naar voren te brengen voordat de NMa een handhavingsbesluit
neemt op basis van artikel 5:88.Onderdelen AM en AN (bijlage bij de artikelen 1:79 en
1:80)Met de wijziging van de bijlagen bij de artikelen 1:79 en 1:80 wordt het
mogelijk gemaakt de omgezette bepalingen uit de richtlijn betaaldiensten te
handhaven door middel van het toepassen van last onder dwangsom of een bestuurlijke
boete in geval deze niet worden nageleefd.Artikel IIOnderdeel AMet de wijziging van artikel 2:360 van het Burgerlijk Wetboek wordt bewerkstelligd
dat Titel 9 met betrekking tot jaarrekeningen en jaarverslagen ook van toepassing
zijn op betaalinstellingen.Onderdeel BArtikel 7:46g vervalt in verband met het vervallen van het daarmee corresponderende
artikel in de richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van
20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand
gesloten overeenkomsten en richtlijn 2002/65/EG van het Europees Parlement
en de Raad van 23 september 2002 betreffende de verkoop op afstand van
financiële diensten aan consumenten en tot wijziging van de richtlijnen
90/619/EG, 97/7/EG en 98/27/EG van de Raad.Onderdeel C1. In een nieuwe titel 7B van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek worden
de privaatrechtelijke regels betreffende betalingstransacties, opgenomen
in de titels III en IV van de richtlijn betaaldiensten, geïmplementeerd.
Voor wat betreft titel III gaat het om de artikelen 43–45 en 49, voor
wat betreft titel IV om de gehele titel. De in titel III vervatte informatieverplichtingen
zullen bij algemene maatregel van bestuur worden geïmplementeerd; zie
artikel 549, dat verwijst naar artikel 4:22 Wet op het financieel toezicht,
en deze toelichting daarbij.  De plaatsing in Boek 7 ligt voor de hand nu de privaatrechtelijke
regeling neerkomt op een benoemde overeenkomst die verwantschap vertoont met
de bepalingen in titel 7 van dat boek betreffende opdracht, zonder daarin
op te kunnen gaan. Gekozen is daarom voor een afzonderlijke titel, volgende
op die betreffende de reisovereenkomst die eveneens met de overeenkomst van
opdracht verwant is. De plaatsing in een afzonderlijke titel brengt mee dat
de algemene bepalingen betreffende opdracht niet van toepassing zijn. Wel
zijn de algemene bepalingen van contractenrecht van toepassing voor zover
zij met de richtlijn betaaldiensten verenigbaar zijn.2. De voorgestelde regeling volgt zoveel mogelijk letterlijk de bepalingen
van de richtlijn betaaldiensten, ook voor wat betreft volgorde en indeling.
De regeling dient immers steeds in overeenstemming met de richtlijn te worden
uitgelegd. Het gaat in tal van bepalingen om bescherming van de consument.
Het is ook daarom wenselijk dat, als er vragen van uitleg aan het Hof van
Justitie van de EG moeten worden gesteld, onmiddellijk duidelijk is op welke
punten van de richtlijn uitleg nodig is. Ook bijvoorbeeld de kantonrechter
moet dergelijke vragen eventueel ambtshalve kunnen stellen.3. Uiteraard brengt de regeling verschillen ten opzichte van de situatie
zoals deze in het huidige recht bestaat. Die verschillen zijn evenwel beperkt
van aard, nu zowel in het huidige recht als in het stelsel van de richtlijn
veel aandacht wordt besteed aan de bescherming van de consument. Van een nauwkeurige
analyse van deze verschillen is afgezien. De details van het huidige recht
berusten in belangrijke mate op uitspraken van de rechter en van geschillencommissies
aan de hand van voor toetsing vatbare algemene voorwaarden die zich moeilijk
laten vergelijken met de strakke wettelijke regeling waartoe de richtlijn
betaaldiensten verplicht en waaraan de algemene voorwaarden voortaan zullen
moeten worden getoetst. Daar komt bij dat de details van de richtlijn vaak
zullen berusten op een uitleg van de richtlijn die in beginsel aan het Hof
van Justitie van de EG is voorbehouden en waarop hier moeilijk kan worden
vooruitgelopen.4. Aandacht verdient dat titel 7B evenals de titels III en IV, kort gezegd,
de verhouding betreft tussen de betaaldienstverlener en de betaler, onderscheidenlijk
de begunstigde. In overweging 47 van de preambule van de richtlijn betaaldiensten
wordt dat uitdrukkelijk gezegd, maar het volgt ook uit de strekking van de
richtlijn zoals die naar voren komt in de overwegingen 1–5.Wat geldt tussen de betaler (in de regel de schuldenaar) en de begunstigde
(in de regel de schuldeiser) in hun onderlinge verhouding wordt niet hier
geregeld, maar moet worden beoordeeld aan de hand van de algemene regels van
verbintenissenrecht waaronder de bepalingen betreffende verbintenissen tot
betaling van een geldsom in titel 1, afdeling 11, van Boek 6 BW en voorts
aan de hand van de eventueel tussen hen bestaande overeenkomst. Ook artikel
6:114 betreffende girale betaling heeft betrekking op de verhouding tussen
schuldeiser en schuldenaar en wordt derhalve niet door de richtlijn betaaldiensten
geraakt. Zoals bij artikel 535 nog aan de orde komt, gaat de richtlijn betaaldiensten van dezelfde regel uit als die welke in artikel 6:114
lid 2 BW is neergelegd.5. Uitgangspunt van de regeling van de richtlijn betaaldiensten is voorts
dat een betalingstransactie slechts met instemming van de betaler kan worden
uitgevoerd. Dit wordt uitdrukkelijk bepaald in artikel 522 (artikel 54 van
de richtlijn betaaldiensten) en wordt uitgewerkt in een reeks bepalingen betreffende
de consequenties van een betalingstransactie waarvoor een geldige betaalopdracht
heeft ontbroken; men zie de artikelen 526–531 (artikelen 58–63
richtlijn betaaldiensten) en 543–545 (artikel 75 richtlijn betaaldiensten).
Die bepalingen zeggen echter niet wat in een geval van een dergelijke, ten
onrechte uitgevoerde betalingstransactie de positie van de begunstigde is,
wiens betaalrekening is gecrediteerd. Ook wordt niet uitdrukkelijk geregeld
het geval dat een betaalopdracht wordt uitgevoerd terwijl de rekening van
de betaler daarvoor onvoldoende saldo had.Voor al deze gevallen zal men moeten terugvallen op het nationale recht.
Voor Nederland moet dan worden aangenomen dat, indien de begunstigde constateert
dat zijn betaalrekening voor een hem toekomend bedrag is gecrediteerd en aldus
de betaling van dat bedrag aan hem is voltooid, die creditering niet meer
eenzijdig ongedaan gemaakt kan worden, uiteraard niet door de betaler, maar
ook niet door de betrokken betaaldienstverlener. Dit pleegt te worden gegrond
op artikel 35 van Boek 3 BW. In de arresten van de Hoge Raad van 20 juni
2000, NJ 2000, 536, en 26 januari 2001, NJ 2002, 118, rechtsoverweging
3.4.1 wordt dit, naar mag worden aangenomen, tot uitgangspunt genomen. Deze
opvatting loopt in de pas met de grondgedachte van de richtlijn betaaldiensten
dat zowel de betaler als de begunstigde bescherming verdienen. Het voorgaande
neemt niet weg dat, indien door een fout van de betaaldienstverlener creditering
plaats vindt van iemand die op het bedrag geen recht heeft, deze zal kunnen
worden aangesproken op grond van onverschuldigde betaling of ongerechtvaardigde
verrijking, eventueel ook door de betaaldienstverlener die de fout heeft gemaakt
en daarvoor jegens de betaler aansprakelijk is. Ook heeft het voorgaande geen
betrekking op door of via de begunstigde geïnitieerde reeds uitgevoerde
betalingstransacties als bedoeld in de artikelen 530 en 531 (artikel 62 en
63 van de richtlijn betaaldiensten), waarvoor de regels van die bepalingen
gelden. Ook volgens de thans daarvoor geldende algemene voorwaarden voor automatische
incasso is binnen een bepaalde termijn stornering van een reeds tot stand
gekomen creditering van de begunstigde mogelijk.Afdeling 1AlgemeenArtikel 514Dit artikel neemt de definitiebepaling van artikel 4 van de richtlijn
betaaldiensten over, voorzover zij voor de onderhavige titel van belang zijn.BetaaldienstZie toelichting bij artikel I, onderdeel A.BegunstigdeZie toelichting bij de definitie van betalingsbegunstigde in artikel I, onderdeel A.BetaaldienstverlenerHier is een omschrijving opgenomen die niet samenvalt met de omschrijving welke in artikel 1:1 van de Wft is opgenomen en welke op het
stelsel van de Wet op het financiële toezicht is afgestemd. In het Burgerlijk
Wetboek is er de voorkeur aan gegeven geheel bij de omschrijving van artikel
4 punt 9 van de richtlijn betaaldiensten aan te sluiten. Met het oog op de
precieze afgrenzing van de bescherming van de betaaldienstgebruikers/consumenten,
waarover wellicht slechts zekerheid kan worden verkregen door een prejudiciële
vraag aan het HvJEG, is het wenselijk geacht geen twijfel te laten bestaan
over de richtlijnbepalingen op de uitleg waarvan het hier aankomt.BetaalinstrumentZie toelichting bij artikel I, onderdeel A.BetaalrekeningZie toelichting bij artikel I, onderdeel A.BetalerIn tegenstelling tot de definitie in de Wet op het financieel toezicht
van «betaler» kan in het BW niet worden volstaan met het verwijzen
naar een «persoon» in plaats van «natuurlijke of rechtspersoon»,
aangezien in het BW geen definitie is opgenomen van «persoon».BetalingstransactieZie toelichting bij artikel I, onderdeel A.GeldmiddelenEvenals bij de omschrijving van de term «betaaldienstverlener»is
ook hier enigszins afgeweken van de omschrijving in artikel 1:1 Wft. Ook hier
is het wenselijk dat voor de burgerlijke rechter rechtstreeks duidelijk is
welke richtlijnbepalingen voor de uitleg van de term «elektronisch geld»van
belang zijn en waarop eventuele prejudiciële vragen aan het HvJEG dus
betrekking moeten hebben.Unieke identificatorMet deze definitie wordt artikel 4, punt 21, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd. In dit richtlijnartikel is niet nader gespecificeerd
welke combinaties van letters, nummers en symbolen mogelijk zijn. Betaaldienstverleners
kunnen deze combinaties derhalve zelf invullen.WerkdagMet deze definitie wordt artikel 4, punt 27, van de richtlijn betaaldiensten
geïmplementeerd. In de definitie staat aangegeven dat er sprake is van
een werkdag indien de betaaldienstverlener open is om de voor een betalingstransactie
vereiste werkzaamheden te verrichten. Dit moet voor iedere betrokken betaaldienstverlener
afzonderlijk worden bezien, waarbij mede op de aard van de werkzaamheden waarvoor
de betaaldienstverlener wordt ingeschakeld, moet worden gelet. Een feestdag
kan meebrengen dat een betaaldienstverlener voor sommige werkzaamheden gesloten
is, maar voor andere niet.Artikel 515Dit artikel betreft de reikwijdte van de onderhavige titel, vastgesteld
aan de hand van de bepalingen van de richtlijn betaaldiensten die de reikwijdte
van onder meer de titels III en IV in deze richtlijn regelen.Artikel 515, eerste lid, komt overeen met artikel 30 lid 1 eerste zin,
richtlijn betaaldiensten. Artikel 30 lid 1 betreft naar de letter alleen de
bepalingen van titel III, maar de omschrijving past ook op de materie van
titel IV. Het lid stelt buiten twijfel dat titel 7B voor alle hier genoemde gevallen
geldt.Artikel 515, tweede lid, is gegrond op artikel 2, tweede lid, van de richtlijn
betaaldiensten, dat de toepassing van de titels III en IV beperkt tot betaaldiensten
in euro of in de valuta van een lidstaat buiten de eurozone, alsmede op de
eerste zin van artikel 2, eerste lid, van de richtlijn betaaldiensten, die
het toepassingsgebied beperkt tot betaaldiensten uitgevoerd in de Gemeenschap.
Zie voor nadere toelichting ook de toelichting op artikel I, onderdeel AE.Aandacht verdient hierbij dat titel 7B en dus ook het onderhavige artikel
515 alleen van toepassing is, indien krachtens regels van internationaal privaatrecht
Nederlands recht van toepassing is. Die vraag moet worden beantwoord aan de
hand van de Verordening (EG) nr 593/2008 van 17 juni 2008 inzake het
recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I). Ingevolge
artikel 3 van de Verordening kunnen partijen kiezen welk recht zij op hun
overeenkomst toegepast willen zien. Ingevolge artikel 4 lid 1 onder b wordt
bij gebreke van een rechtskeuze de overeenkomst beheerst door het recht waar
de betaaldienstverlener zijn gewone verblijfplaats heeft. Het belang daarvan
is weliswaar beperkt, omdat de richtlijn tot gevolg heeft dat in de verschillende
lidstaten op het gebied van de richtlijn meestal dezelfde regels gelden, maar
er zijn gevallen waar dit laatste niet zo is. Zo hebben de lidstaten ingevolge
artikel 30 lid 2 en 51 lid 3 de bevoegdheid, maar niet de verplichting, te
bepalen dat de titels III en IV van de richtlijn op micro-ondernemingen op
dezelfde wijze als op consumenten worden toegepast. Hier kunnen verschillen
ontstaan omdat niet alle lidstaten van deze bevoegdheid gebruik zullen maken.
Voor zover uit de strekking van de richtlijn zelf niet een andere oplossing
kan worden afgeleid, is op de vraag of een micro-onderneming in een bepaald
geval als een consument behandeld moet worden, het door de Verordening aangewezen
recht beslissend.Artikel 515, derde lid, komt overeen met artikel 2, eerste lid, tweede
zin, van de richtlijn betaaldiensten dat duidelijk maakt dat het hier gaat
om het intracommunautaire betalingsverkeer in die zin dat elke betaaldienstverlener
die bij de transactie betrokken is in de gemeenschap is gevestigd. Hier wordt
evenwel een uitzondering gemaakt voor artikel 541 betreffende de valutadatum,
dat een ruimer toepassingsgebied heeft, in die zin dat het ook geldt, wanneer één
van de betaaldienstverleners buiten de Gemeenschap is gevestigd. Een overeenkomstige
uitzondering is gemaakt in artikel 536, tweede lid, waaruit voortvloeit dat
artikel 541 steeds van dwingend recht is.Artikel 515, vierde lid, heeft betrekking op de betaaldiensten die volgens
artikel 3 van de richtlijn betaaldiensten van de werking van de richtlijn
betaaldiensten zijn uitgezonderd. Artikel 3 van de richtlijn betaaldiensten
wordt geïmplementeerd door middel van artikel 1:5a van de Wet op het
financieel toezicht. Uit praktische overwegingen wordt hier volstaan met een
verwijzing naar deze laatste bepaling in plaats van de opsomming van artikel
3 hier opnieuw uit te schrijven. Het gaat hier vaak om transacties waarbij
geen betaalrekeningen te pas komen, zoals betalingstransacties in contanten
rechtstreeks door de betaler aan de begunstigde, geldwisseltransacties en
betalingstransacties die zijn gebaseerd op cheques en wissels. Verwezen moge
hier worden naar deze memorie bij voormeld artikel 1:5a. Artikel 516Dit artikel implementeert artikel 43 van de richtlijn betaaldiensten.
De bepaling komt niet alleen de transparantie ten goede, maar is ook van belang
voor de toepassing van bepalingen als de artikelen 517, 523, eerste en derde
lid, 524 en 526, slot. De verplichting voorafinformatie
te verstrekken wordt geïmplementeerd in de algemene maatregel van bestuur
als bedoeld in artikel 549.Artikel 517Dit artikel is gegrond op artikel 44 van de richtlijn betaaldiensten en
betreft wijzigingen in de raamovereenkomst en in de daarop betrekking hebbende
informatie en voorwaarden. De bevoegdheid tot het aanbrengen van dergelijke
wijzigingen wordt in deze bepaling met de nodige waarborgen omkleed. De bepaling
gaat ervan uit dat niet alleen moet zijn overeengekomen dat wijziging van
de overeenkomst, de informatie en de voorwaarden mogelijk is, maar dat ook
moet zijn overeengekomen dat de betaaldienstgebruiker geacht moet worden de
wijziging te hebben aanvaard, indien hij de betaaldienstverlener niet voor
de voorgestelde datum van inwerkingtreding van de wijzigingen ervan in kennis
heeft gesteld dat hij de wijzigingen afwijst. Dat dit zo is volgt uit artikel
42, onder 6, sub a, van de richtlijn betaaldiensten, welke bepaling zal worden
geïmplementeerd in de algemene maatregel van bestuur, bedoeld in artikel
549.Krachtens het tweede lid geldt voor wijzigingen in de rentevoet en wisselkoers
een eenvoudiger systeem.Artikel 518Dit artikel komt overeen met artikel 45 van de richtlijn betaaldiensten
en betreft de bevoegdheid van de betaaldienstgebruiker om de raamovereenkomst
op te zeggen. Is de raamovereenkomst voor meer dan twaalf maanden of voor
onbepaalde tijd aangegaan, dan is de opzegging na het verstrijken van twaalf
maanden kosteloos. In alle andere gevallen kunnen kosten in rekening worden
gebracht die passend en in lijn met de feitelijke kosten zijn.De bepaling ziet niet op andere wettelijke gronden voor beëindiging
dan opzegging. Beëindiging op andere gronden is dus mogelijk, indien
is voldaan aan de eisen die de wet voor deze andere grond stelt. Zie ook overweging
29 van de preambule van de richtlijn betaaldiensten.In het tweede lid is opgenomen dat een overeenkomst die is aangegaan voor
meer dan twaalf maanden of voor onbepaalde duur, kosteloos kan worden beëindigd
door de gebruiker. In de tweede volzin wordt bepaald dat in alle andere gevallen
de in rekening te brengen kosten passend en in overeenstemming met de feitelijke
kosten moeten zijn. Wat het in overeenstemming met de feitelijke kosten betreft,
moet worden opgemerkt dat in de Engelse versie van de richtlijn betaaldiensten,
waar gebruik van is gemaakt bij de vertaling naar het Nederlands, wordt gesproken
van «in line with», hetgeen zowel kan worden opgevat als «in
overeenstemming met» als «in lijn met». Deze laatste vertaling
laat wat meer ruimte voor betaaldienstverleners om niet de exacte kosten in
rekening te brengen.In het derde lid is bepaald dat een betaaldienstverlener een raamovereenkomst
die voor onbepaalde tijd is gesloten, slechts kan beëindigen met een
opzegtermijn van ten minste twee maanden. In het vierde lid is bepaald dat periodieke kosten bij beëindiging
van een raamovereenkomst slechts verschuldigd zijn over de periode dat die
overeenkomst daadwerkelijk van kracht is geweest, ongeacht wie de overeenkomst
heeft opgezegd.Artikel 519Deze bepaling correspondeert met artikel 49 van de richtlijn betaaldiensten.
Het eerste lid moet worden gelezen in samenhang met artikel 515, tweede lid;
het gaat dus om betaaldiensten in euro of in de valuta van een lidstaat buiten
de eurozone.De tweede zin van het tweede lid van artikel 49 van de richtlijn betaaldiensten
is niet overgenomen. Een aanbod inzake een valutawisseldienst moet informatie
bevatten betreffende de kosten die verbonden zijn aan deze dienst. Vervolgens
kan de consument met dit aanbod instemmen en dient de valutawisseldienst overeenkomstig
het gedane aanbod te worden uitgevoerd. Dit laatste betreft in feite een uitwerking
van het beginsel van aanbod en aanvaarding.Artikel 520Dit artikel komt overeen met artikel 52 van de richtlijn betaaldiensten
betreffende het in rekening brengen van kosten. De betaaldienstverlener mag
de kosten ter zake van zijn informatieverplichtingen, bedoeld in artikel 516,
517 en 549 niet doorberekenen aan de betaaldienstgebruiker. Hetzelfde geldt
voor de kosten van corrigerende of preventieve maatregelen uit hoofde van
deze titel. De uitzonderingen die hierop in de artikelen 533, eerste lid,
534, vijfde lid en 542, tweede lid, worden gemaakt, betreffen maatregelen
die niet aan de betaaldienstverlener zijn toe te rekenen. Deze uitzonderingen
gelden echter alleen, voor zover zij in de raamovereenkomst zijn overeengekomen
en zij passend zijn en in lijn met de kosten die feitelijk zijn gemaakt. Deze
bepaling biedt de mogelijkheid dat een standaardtarief wordt overeengekomen
dat passend en in lijn met de feitelijke kosten is.In het tweede lid wordt bepaald dat betaler en begunstigde ieder de eigen
kosten dragen, mits er geen valutawissel mee gemoeid is. Uit het slot van
overweging 41 van de preambule van de richtlijn betaaldiensten volgt dat deze
bepaling niet geldt voor de tussen de betaaldienstverlener en eventuele intermediairs
gehanteerde tarieven.Het derde lid sluit niet uit dat de begunstigde van de betaler een vergoeding
vraagt van de betaler of een korting mag aanbieden voor het gebruik van een
bepaald betaalinstrument, in de praktijk aangeduid als «surchargen».
De betaaldienstverlener mag dit niet beletten. Deze bepaling is opgenomen
ten behoeve van de transparantie en mededinging zoals ook blijkt uit overweging
42 van de preambule van de richtlijn betaaldiensten. Wel is het ongewenst
dat voor het gebruik van een bepaald betaalinstrument excessieve vergoedingen
kunnen worden gevraagd. De vraag in hoeverre de richtlijn betaaldiensten dergelijke
vergoedingen toelaat zal door het HvJEG moeten worden beoordeeld.De tweede zin van artikel 52, derde lid, van de richtlijn betaaldiensten
geeft de mogelijkheid het recht om een vergoeding te vragen voor met debetbetaalkaarten
verrichte betalingen te ontzeggen of te beperken op grond van de noodzaak
de concurrentie en het gebruik van efficiënte betaalinstrumenten te stimuleren.
Van de mogelijkheid een dergelijke ontzegging of beperking op te nemen is
geen gebruik gemaakt. In het Maatschappelijk Overleg Betalingsverkeer (MOB)
wordt wel gesproken over de mogelijkheid het gebruik van efficiënte
betaalmiddelen aan te moedigen en zijn ook maatregelen genomen om het gebruik
van debetbetaalkaarten aan te moedigen.Artikel 521De bepaling van het eerste lid die is ontleend aan artikel 53 van de richtlijn
betaaldiensten, geeft de mogelijkheid om voor betaalinstrumenten die overeenkomstig
de raamovereenkomst alleen kunnen worden gebruikt voor afzonderlijke transacties
voor geringe bedragen, overeen te komen dat een groot aantal bepalingen van
deze titel niet of niet onverkort van toepassing zal zijn. Men denke aan de
Chipknip.Voorgesteld wordt maximaal gebruik te maken van de mogelijkheid uit het
tweede lid van de artikelen 34 en 53 van de richtlijn betaaldiensten met betrekking
tot betaalinstrumenten waar slechts nationale betalingstransacties mee kunnen
worden verricht. Hierbij is uitgegaan van subsidiariteit, waarbij de lidstaten
enige vrijheid is gelaten met betrekking tot transacties die binnen een lidstaat
plaatsvinden met een dergelijk betaalinstrument. Een voorbeeld van een betalingstransactie
die als nationaal kan worden gekwalificeerd is een betaling die wordt gedaan
door een Nederlandse betaler aan een Nederlandse begunstigde waarbij gebruik
wordt gemaakt van een betaalinstrument dat is uitgegeven door een Nederlandse
betaaldienstverlener. Een betalingstransactie kan echter ook nog als nationaal
worden beschouwd als zowel de betaler als begunstigde Nederlands zijn en het
betaalinstrument is uitgegeven door een in Nederland aanwezig bijkantoor van
een Franse betaaldienstverlener. Echter, is de begunstigde of betaler bijvoorbeeld
Belgisch, dan zal een dergelijke transactie als grensoverschrijdend worden
aangemerkt. Het gebruikmaken van de geboden mogelijkheden in de artikelen
34 en 53 betekent dat voor deze nationale betalingstransacties de bedragen
uit het eerste lid, aanhef, worden verdubbeld en dat voor nationale voorafbetaalde,
oftewel prepaid, betaalinstrumenten de bedragen uit het eerste lid, aanhef
worden verhoogd tot € 500. De Chipknip, die in principe alleen in
Nederland te gebruiken is, is een voorbeeld van een dergelijk vooraf betaald
betaalinstrument. Door gebruik te maken van deze afwijkingsmogelijkheid is
het voor betaaldienstverleners mogelijk om met efficiënte betaalproducten
als de chipknip zonder onnodig hoge administratieve lasten betaaldiensten
aan te bieden. De efficiëntie van deze betaalproducten zou onder druk
kunnen komen te staan als deze afwijkingsmogelijkheid niet wordt gebruikt,
waardoor het wellicht minder aantrekkelijk is deze betaalproducten op de markt
aan te bieden. Dit zou onwenselijk zijn gelet op de hoge efficiëntie
van deze producten, die bijvoorbeeld het gevolg is van korte transactietijden.
Daarnaast zijn de bedragen uit het eerste lid, aanhef, ook bij het gebruik
van de afwijkingsmogelijkheden, niet dermate hoog dat de consument onoverkomelijke
risico’s loopt. Overigens betekent het gebruik maken van deze afwijkingsmogelijkheid
niet dat er voor deze betaalinstrumenten helemaal geen informatie- of uitvoeringseisen
gelden op grond van deze titel. Deze eisen zijn echter wel beperkter voor
deze betaalinstrumenten.Het tweede lid heeft betrekking op elektronisch geld en houdt rekening
met de mogelijkheid dat toepassing van de artikelen 528 en 529 niet redelijk
zou zijn, omdat de betaaldienstverlener van de betaler niet de mogelijkheid
heeft gehad de rekening of het instrument te blokkeren als bedoeld in artikel
523. Afdeling 2Instemming met de betalingstransactieArtikel 522Dit artikel correspondeert met artikel 54 van de richtlijn betaaldiensten.
Het eerste lid bevat de hoofdregel dat een betalingstransactie slechts mag
worden uitgevoerd met instemming van de betaler. De tweede zin van artikel
54, eerste lid, is niet overgenomen. Het spreekt vanzelf dat betaler en betaaldienstverlener
na de uitvoering kunnen overeenkomen dat de betaler alsnog met die uitvoering
akkoord gaat.Het tweede lid, dat het tweede en vierde lid van artikel 54 richtlijn
betaaldiensten samenvoegt, schrijft voor dat de daar bedoelde gevallen in
de raamovereenkomst dienen te worden geregeld en dat, als zulks het geval
is, die regels tussen partijen gelden.Het derde lid ziet op de mogelijkheid een eenmaal door de betaler gegeven
instemming in te trekken. Dit is toegestaan uiterlijk tot het tijdstip van
het onherroepelijk worden als bedoeld in artikel 534, waar deze onherroepelijkheid
voor verschillende gevallen is geregeld.De onderhavige bepaling moet in samenhang worden gelezen met het voorgestelde
artikel 529 BW. In dat artikel is omschreven wat de gevolgen zijn als de betaaldienstverlener
een betalingstransactie uitvoert zonder instemming van de betaler. In het
voorgestelde artikel 548 BW, dat artikel 78 van de richtlijn betaaldiensten
betaaldiensten implementeert, is overigens opgenomen dat de betaaldienstverlener
niet aansprakelijk is indien er sprake is van overmacht of indien de betaaldienstverlener
uit hoofde van nationale of communautaire wetgeving andere wettelijke verplichtingen
heeft. Dit is bijvoorbeeld het geval bij het uitvoeren van incasso’s
zonder instemming van de betaler door banken op grond van wettelijke verplichtingen
in belastingwetgeving of in bijvoorbeeld de Wet administratiefrechtelijke
handhaving verkeersvoorschriften en het Wetboek van Strafvordering. Indien
de betaaldienstverlener op grond van wettelijke verplichtingen een betaling
uitvoert zonder instemming van de betaler, dan kan dat de betaaldienstverlener
derhalve noch privaatrechtelijk noch bestuursrechtelijk worden aangerekend
op grond van dit artikel, aangezien met artikel 78 van de richtlijn betaaldiensten
onder andere is bedoeld aan te geven dat de betaaldienstverlener een betalingstransactie
kan uitvoeren zonder instemming indien hij daartoe volgens nationale of Europese
regelgeving verplicht is.Artikel 523Het artikel komt overeen met artikel 55 van de richtlijn betaaldiensten.
Het eerste lid geeft de mogelijkheid uitgavenlimieten overeen te komen, indien
voor de mededeling van de instemming een specifiek betaalinstrument wordt
gebruikt. Men denke bijvoorbeeld aan een pinpas.Het tweede lid betreft de verschillende situaties waarin een betaaldienstverlener
een betaalinstrument kan blokkeren. Onder deze situaties is uiteraard ook
begrepen het geval dat de betaaldienstgebruiker op grond van artikel 524,
eerste lid, onder b, de betaaldienstverlener in kennis stelt van het verlies,
de diefstal of het onrechtmatig gebruik van het betaalinstrument. De bevoegdheid
van de onderhavige bepaling kan niet worden gemist in verband met de vereiste
veiligheid en de noodzaak om onrechtmatig gebruik van een betaalinstrument
te blokkeren. Het derde en vierde lid geven waarborgen dat de blokkering niet meer gevolgen
heeft dan nodig is met het oog op de veiligheid.Artikel 524Dit artikel dat overeenkomt met artikel 56 van de richtlijn betaaldiensten,
legt een aantal verplichtingen op de betaaldienstgebruiker die nodig zijn
met het oog op een veilig gebruik van het betaalinstrument.Artikel 525Dit artikel dat artikel 57 van de richtlijn betaaldiensten overneemt,
legt een aantal veiligheidsverplichtingen op de betaaldienstverlener ter zake
van de uitgifte van een betaalinstrument.De betaaldienstverlener mag alleen ongevraagd een betaalinstrument verzenden,
indien dit gebeurt ter vervanging van een bestaand instrument, bijvoorbeeld
omdat de geldigheidsduur daarvan is verlopen of omdat nieuwe technologische
ontwikkelingen vervanging eisen. Belangrijk is ook dat in het eerste lid,
onder c, wordt voorgeschreven dat de betaaldienstverlener middelen beschikbaar
moet stellen aan de betaaldienstgebruiker om de betaaldienstverlener in kennis
te stellen van verlies, diefstal of onrechtmatig gebruik van het betaalinstrument
of om opheffing van de blokkering van dat instrument te vragen. Te denken
valt aan een daartoe opengesteld telefoonnummer. Het tweede lid bevat een
regel betreffende het risico dat verzending van een betaalinstrument of een
pincode meebrengt. Dit risico wordt op de betaaldienstverlener gelegd.Artikel 526Dit artikel correspondeert met artikel 58 van de richtlijn betaaldiensten.
De betaaldienstgebruiker heeft recht op rectificatie van zijn rekening wanneer
sprake is van een niet toegestane of foutieve betalingstransactie, waarvoor
de betaaldienstverlener aansprakelijk is. De betaaldienstgebruiker dient dan
echter wel onverwijld nadat de fout hem bekend is geworden, te reageren en
in ieder geval tevens niet later dan uiterlijk binnen dertien maanden na de
valutadatum van de foutieve afschrijving. Bij de vraag of aansprakelijkheid
van de betaaldienstverlener bestaat, is tevens artikel 543 van belang. Het
zou evenwel niet juist zijn deze strikte termijn ook toe te passen, wanneer
de informatie bedoeld in artikel 549 niet is verstrekt of ter beschikking
is gesteld.Artikel 527Deze bepaling ontleend aan artikel 59 van de richtlijn betaaldiensten,
bevat bewijslastregels voor het geval dat een betaaldienstgebruiker ontkent
dat hij met een uitgevoerde betalingstransactie heeft ingestemd of aanvoert
dat de betalingstransactie niet correct is uitgevoerd. De bepaling komt neer
op een «bijzondere regel» in de zin van artikel 150 van het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering, dat de algemene regels van bewijslastverdeling
bevat.Het gebruik van de pincode levert niet noodzakelijkerwijze afdoende bewijs
op dat de betaler met de betalingstransactie heeft ingestemd. Zodra een betaler
een betaaldienstverlener in kennis heeft gesteld dat zijn betaalinstrument
gecompromitteerd kan zijn, mag immers van de betaler niet worden verlangd
dat hij verdere verliezen dekt die uit een niet-toegestaan gebruik van dat
betaalinstrument voortvloeien. Verwezen moge worden naar overweging 32 van
de preambule van de richtlijn betaaldiensten. In het geval dat uit de overeenkomst tussen partijen voortvloeit dat de
authenticatie zal plaats vinden door een elektronische handtekening, zijn
voor de beoordeling daarvan uiteraard de regels, vervat in de artikelen 15a
en 15b van Boek 3 van toepassing.Artikel 528In overeenstemming met artikel 60 van de richtlijn betaaldiensten geeft
dit artikel naast het recht op «rectificatie» van de rekening
van de betaaldienstgebruiker bedoeld in artikel 526, aan hem een recht op
terugbetaling van het bedrag van de niet-toegestane betalingstransactie. De
betaaldienstverlener betaalt het bedrag onmiddellijk na het moment dat het
ontbreken van de authenticatie bedoeld in artikel 527 vaststaat. Het artikel
maakt voorts duidelijk waarin de in artikel 526 bedoelde rectificatie dient
te bestaan in geval van een onjuiste debitering van de betaalrekening. Die
rekening dient te worden hersteld in de toestand zoals die geweest zou zijn,
indien de niet toegestane transactie niet zou hebben plaats gevonden.Het artikel staat blijkens het tweede lid toe dat aanvullende schadevergoeding
wordt toegekend, indien dit uit de overeenkomst tussen partijen of het daarvoor
geldende algemene overeenkomstenrecht voortvloeit, zoals ook steun vindt in
overweging 31 van de preambule van de richtlijn betaaldiensten.Artikel 529Dit artikel, dat artikel 61 van de richtlijn betaaldiensten implementeert,
bepaalt welke verliezen voor rekening van de betaler komen‘in geval
van verlies of diefstal van het betaalinstrument of, indien de betaler heeft
nagelaten de veiligheid van zijn persoonlijke veiligheidskenmerken te waarborgen,
onrechtmatig gebruik van het betaalinstrument. In beginsel draagt de betaler
in deze gevallen het verlies tot een bedrag van € 150,–. Dat
wordt echter anders in geval de betaler frauduleus of opzettelijk of met grove
nalatigheid heeft gehandeld.De rechter kan volgens het derde lid de aansprakelijkheid uit het eerste
en tweede lid beperken, indien de omstandigheden van het geval daartoe aanleiding
geven. Daarvoor is nodig dat de betaler niet frauduleus of opzettelijk heeft
gehandeld. Het geval van grove nalatigheid staat evenwel niet aan deze rechterlijke
bevoegdheid in de weg. Een en ander is in overeenstemming met overweging 34
van de preambule van de richtlijn betaaldiensten, waar erop wordt gewezen
dat de risico’s per betaalinstrument kunnen verschillen en dat dit bij
de aansprakelijkheid in aanmerking moet kunnen worden genomen, zodat beter
beveiligde instrumenten worden verstrekt. In het geval de zaak wordt voorgelegd
aan een geschillencommissie komt deze bevoegdheid uiteraard aan deze commissie
toe. Men zie artikel 4:17 van de Wet op het financieel toezicht.Na de kennisgeving bedoeld in artikel 524, eerste lid, onder b, heeft
gebruik van het verloren, gestolen of wederrechtelijk gebruikte betaalinstrument
geen gevolgen voor de betaler meer. Hier is slechts een uitzondering gemaakt
voor frauduleus handelen. Men denke aan het geval dat de betaler met de dief
onder één hoedje speelt.Volgens het vijfde lid is de betaler niet aansprakelijk in geval hij geen
kennis heeft kunnen geven van het verlies, de diefstal of het wederrechtelijk
gebruik, omdat de betaaldienstverlener in gebreke is gebleven passende middelen
ter beschikking te stellen voor het doen van een zodanige kennisgeving.
Ook hier geldt weer de uitzondering voor het geval dat de betaler frauduleus
heeft gehandeld.Artikel 530Dit artikel implementeert artikel 62 van de richtlijn betaaldiensten.
Het artikel ziet op het geval dat de betalingstransactie is geïnitieerd
door of via de begunstigde. Dit artikel is met name relevant voor incasso-opdrachten.
Onder twee voorwaarden kan de betaler terugbetaling verlangen van de reeds
uitgevoerde betalingstransactie, in de praktijk aangeduid als «stornering».
Het gaat om de voorwaarden a) dat bij instemming van de betaler niet het precieze
bedrag van de betalingstransactie was gespecificeerd en b) dat het bedrag
van de betalingstransactie, kort gezegd, gezien zijn eerdere uitgavenpatroon
hoger ligt dan de betaler redelijkerwijs kon verwachten. Bij de voorwaarde
onder a) kan gedacht worden aan het geval dat de betaler heeft ingestemd met
de betaling van de schade aan een gehuurde auto of met de betaling van het
gebruik van de minibar in een hotel. Bovendien moet het bedrag volgens onderdeel
b ook nog hoger uitvallen dan men kon verwachten, mede gezien het eerdere
uitgavenpatroon. Dus als iemand regelmatig een auto huurt en altijd de auto
in goede staat heeft geretourneerd en plotseling een bedrag wordt afgeschreven
voor een volledige reinigingsbeurt, kan dit aanleiding zijn voor een stornering.
Dit kan tevens het geval zijn als iemand regelmatig bezoeker is van hotels
en altijd zeer beperkt gebruik maakt van de minibar, maar er plotseling een
bedrag wordt afgeschreven op basis waarvan men kan veronderstellen dat de
hele inhoud van de minibar in rekening is gebracht. De feiten nodig om vast
te stellen dat aan beide voorwaarden is voldaan, moet de betaler op verzoek
aan de betalingsdienstverlener opgeven.Het vijfde en zesde lid van het artikel bevatten enige nadere regels met
betrekking tot de toepassing van het eerste lid in geval van een valutawissel
en in geval van een nader beding in de raamovereenkomst.In het vierde lid wordt de mogelijkheid geopend voor automatische afschrijvingen
een ruimere mogelijkheid van terugbetaling overeen te komen.Artikel 531Dit artikel dat artikel 63 van de richtlijn betaaldiensten volgt, bevat
enige termijnen ter zake de toepassing van artikel 530. Bij het tweede lid
verdient opmerking dat in het geval dat de betaaldienstverlener zijn weigering
nader motiveert, hij uiteraard vrij blijft alsnog op grond van aanvullende
informatie van de betaler een besluit tot terugbetaling te nemen.Afdeling 3Uitvoering van de betalingstransactieParagraaf 1Betaalopdrachten, kosten en overgemaakt bedragenArtikel 532Dit artikel komt overeen met artikel 64 van de richtlijn betaaldiensten.
Het regelt het tijdstip van ontvangst van de betaalopdracht zowel voor het
geval dat de betaalopdracht is gegeven door de betaler als voor het geval dat die opdracht is gegeven door de begunstigde. De bepaling is in
het bijzonder van belang voor de toepassing van de artikelen 533, 534, 537
en 539.Artikel 533Dit artikel, ontleend aan artikel 65 van de richtlijn betaaldiensten,
betreft de bevoegdheid van de betaaldienstverlener om te weigeren een betaalopdracht
uit te voeren. Uitgangspunt is daarbij dat de betaaldienstgebruiker ervan
uit moet kunnen gaan dat een volledige en geldige betaalopdracht goed wordt
uitgevoerd, indien de betaaldienstverlener geen in de raamovereenkomst overeengekomen
of wettelijke grond voor het niet uitvoeren van de betalingstransactie kan
aanvoeren. Indien de betaaldienstverlener een betaalopdracht niet uitvoert,
dient dit met de redenen van de weigering zo spoedig mogelijk door de betaaldienstverlener
aan de betaler te worden medegedeeld, indien mogelijk met mededeling van de
wijze waarop de feitelijke onjuistheden die tot de weigering hebben geleid,
kunnen worden opgeheven. Indien opgave van de redenen van de weigering in
strijd komt met veiligheidsvoorschriften of andere wettelijke bepalingen,
dient deze opgave uiteraard achterwege te blijven. Men vergelijke voor het
geval van blokkering artikel 523, derde lid, tweede zin.Artikel 534Dit artikel implementeert artikel 66 van de richtlijn betaaldiensten.
In het eerste en tweede lid van het artikel is aangegeven tot welk moment
een betaalopdracht kan worden herroepen. Betaalopdrachten die door middel
van het intoetsen van een pincode worden gegeven, kunnen niet meer worden
herroepen zodra men na het intoetsen van de pincode akkoord heeft ingetoetst.
De achtergrond van deze bepaling die een duidelijk tijdstip vaststelt tot
wanneer herroeping mogelijk is, is zowel de behoefte aan rechtszekerheid voor
de ontvanger als het kostenaspect. Herroepen van de betaalopdracht na het
vastgestelde tijdstip brengt hoge kosten mee, omdat dan handmatig ingrijpen
in de automatische verwerking van betalingstransacties nodig is ten einde
herroeping van een specifieke betaalopdracht te kunnen effectueren.Opmerking verdient dat uit artikel 532, eerste lid, derde zin, voortvloeit
dat de betaaldienstverlener de bevoegdheid heeft een uiterste tijdstip aan
het einde van een werkdag vast te stellen, waarover het verzoek tot herroeping
moet zijn ontvangen.In het vijfde lid wordt bepaald dat partijen in hun raamovereenkomst van
de voorgaande leden kunnen afwijken. Daaraan kan naar gelang van de soort
betaaldienst of de specifieke betaalopdracht behoefte bestaan.De regels betreffende herroeping laten onverlet dat de betaaldienstverlener
het recht kan hebben of op basis van wettelijke regels verplicht kan zijn
om het bedrag van een uitgevoerde betaling aan de betaler terug te betalen
in geval van een geschil tussen de betaler en de begunstigde. Men zie de artikelen
530 en 531. Een dergelijke terugbetaling moet als voldoening aan een nieuwe
betaalopdracht worden aangemerkt. Ook heeft het artikel geen betrekking op
de vraag of een begunstigde op grond van zijn rechtsverhouding tot de betaler
verplicht is tot een terugbetaling. Het is aan de begunstigde, als deze tot
terugbetaling verplicht is, daartoe een betaalopdracht te geven. Een en ander
vindt steun in overweging 39 van de preambule van de richtlijn betaaldiensten.
Zoals daar wordt opgemerkt moeten juridische geschillen die rijzen ter zake
van een aan de betaalopdracht ten grondslag liggende betrekking, louter tussen
de betaler en de begunstigde worden beslecht. Voorts moet nog worden aangetekend dat de regels betreffende de herroeping
van betaalopdrachten in dit artikel slechts van toepassing zijn op de relatie
tussen betaler en betaaldienstverlener. Het artikel heeft dus geen gevolgen
voor de onherroepelijkheid en het definitieve karakter van de betalingstransacties
in betalingssystemen.Artikel 535Het eerste lid van dit artikel, waarmee artikel 67 van de richtlijn betaaldiensten
wordt geïmplementeerd, geeft de kern weer van de uitvoering van de betalingstransactie:
overmaking van het volledige bedrag van de betalingstransactie aan de begunstigde
zonder dat kosten worden ingehouden. Dit brengt mee dat de rekening van de
begunstigde voor dit volle bedrag wordt gecrediteerd. Deze regel loopt in
de pas met artikel 6:114 BW inhoudende dat een schuldeiser in geval van een
girale betaling recht heeft op creditering van het betreffende bedrag. Pas
op het tijdstip van deze creditering is volgens dit laatste artikel de betaling
voltooid. Zulks is in het belang van de rechtszekerheid en komt tegemoet aan
de eisen van de praktijk van automatische verwerking van betalingen. Men zie
in dit verband ook artikel 537, dat van dezelfde gedachte uitgaat.Volgens het tweede lid kunnen begunstigde en betaaldienstverlener in afwijking
van het eerste lid overeenkomen dat de betaaldienstverlener zijn kosten op
het overgemaakte bedrag inhoudt, voordat hij de rekening van de begunstigde
met het bedrag crediteert. Het is derhalve niet mogelijk dat betaaldienstverleners
die bij de uitvoering van betalingstransactie als intermediair optreden, iets
op het overgemaakte bedrag inhouden. Om de begunstigde in staat te stellen
na te gaan of het verschuldigde bedrag correct is betaald, wordt in de tweede
zin van het tweede lid bepaald dat achteraf verstrekte informatie naast het
volledig overgemaakte bedrag ook het bedrag van de eventuele kosten vermeldt.De vraag of een betaling bevrijdend heeft gewerkt dient overigens aan
de hand van de algemene regels van verbintenissenrecht en de tussen betaler
en de begunstigde bestaande rechtsverhouding te worden beantwoord.Paragraaf 2Uitvoeringstermijn en valutadatumArtikel 536Dit artikel dat artikel 68 van de richtlijn betaaldiensten volgt, geeft
de reikwijdte van deze paragraaf aan. De bepaling geldt onverminderd de hoofdregel
van artikel 515, tweede en derde lid, ontleend aan artikel 2 van de richtlijn
betaaldiensten. Voor de gevallen bedoeld in het tweede lid geldt echter niet
de bepaling betreffende de valutadatum van artikel 541. Voor het toepassingsgebied
van laatstgenoemde bepaling moge worden verwezen naar artikel 515, tweede
lid. Ook bevat de tweede zin van het tweede lid een dwingende regel voor alle
intracommunautaire betalingstransacties.Artikel 537Dit artikel, dat artikel 69 van de richtlijn betaaldiensten implementeert,
regelt de termijnen waarbinnen de betalingstransactie moet zijn voltooid.
In artikel 541 is geregeld op welke dag de valutadatum valt. In het geval
van een door of via de begunstigde geïnitieerde betaalopdracht zendt
de betaaldienstverlener van de begunstigde de betaalopdracht toe aan de betaaldienstverlener
van de betaler met inachtneming van de tussen de begunstigde
en zijn betaaldienstverlener overeengekomen termijnen, zodat automatische
afschrijvingen op de afgesproken datum kunnen plaats vinden.Ter zake van de lengte van deze termijn bestaat volgens het derde lid
tussen de begunstigde en zijn betaaldienstverlener volledige contractsvrijheid,
uiteraard behoudens de beperkingen die wellicht voortvloeien uit het algemene
overeenkomstenrecht.Bij het eerste lid verdient het volgende opmerking. Het artikel ziet op
betalingstransacties op een betaalrekening. Betaling van een leverancier door
middel van een credit card valt daar niet onder. Wel valt daar onder het geval
dat de houder van de credit card zijn schuld aan de uitgevende instelling
voldoet door betaling op de betaalrekening van de uitgevende instelling en
het geval dat de leverancier het hem toekomende op zijn betaalrekening ontvangt
in opdracht van de uitgevende instelling.Voorts dient in het oog te worden gehouden dat onderscheid moet worden
gemaakt tussen een aan de betaaldienstverlener van de betaler gericht verzoek
tot autorisatie van de betaalopdracht en de op initiatief van de begunstigde
of zijn betaaldienstverlener te versturen betaalopdracht. Als in geval een
credit card transactie via de (betaalterminal van de) begunstigde, een autorisatieverzoek
aan de betaaldienstverlener van de betaler (credit card houder) wordt gericht,
is dit nog geen betaalopdracht. Op basis van de, conform lid 3 van artikel
537 tussen de begunstigde en diens betaaldienstverlener gemaakte afspraken
wordt de opdracht tot betaling van de inmiddels geautoriseerde credit card
transactie op een later tijdstip aan de betaaldienstverlener van de betaler
toegezonden. Op deze op dit latere tijdstip toegezonden betaalopdracht, is
artikel 537 lid 1 van toepassing. Pas dan begint de daar bedoelde termijn
dus te lopen.Artikel 538Dit artikel implementeert artikel 70 van de richtlijn betaaldiensten,
dat ziet op het geval dat de begunstigde geen betaalrekening heeft bij de
betaaldienstverlener die de geldmiddelen ten behoeve van de begunstigde ontvangt.
De geldmiddelen worden dan binnen de in artikel 537 bedoelde termijn op andere
wijze ter beschikking van de begunstigde gesteld.Artikel 539Dit artikel implementeert artikel 71 van de richtlijn betaaldiensten.
Het bevat een bijzondere regel voor wat betreft de beschikbaarheid van het
bedrag dat door een consument in contanten bij een betaaldienstverlener wordt
gedeponeerd. Dat bedrag dient onmiddellijk na het tijdstip van ontvangst van
de geldmiddelen voor de consument beschikbaar te zijn. Is de betaaldienstgebruiker
geen consument, dan wordt het bedrag uiterlijk op de eerst volgende werkdag
na de ontvangst op de betaalrekening van de begunstigde beschikbaar gesteld
en gevaluteerd.Artikel 540Overeenkomstig artikel 72 van de richtlijn betaaldiensten kan bij algemene
maatregel van bestuur in kortere maximale uitvoeringstermijnen worden voorzien. Artikel 541Dit artikel bevat naar voorbeeld van artikel 73 van de richtlijn betaaldiensten
een regel voor de valutadatum van de creditering van de betaalrekening. De
valutadatum valt uiterlijk op de werkdag waarop de creditering van de betaaldienstverlener
van begunstigde plaatsvindt. Onmiddellijk na creditering van de rekening van
de betaaldienstverlener dient het bedrag ter beschikking van de begunstigde
te komen. De valutadatum van de afschrijving mag niet vroeger dan de debitering
van de rekening van de betaler vallen. Aldus wordt voorkomen dat de valutadatum
door de betaaldienstverlener op oneigenlijke wijze wordt gebruikt.Paragraaf 3AansprakelijkheidAlgemeenVoor een vlotte en efficiënte werking van het betalingssysteem moet
de gebruiker erop kunnen vertrouwen dat de betalingstransactie correct en
binnen de overeengekomen termijn wordt uitgevoerd. De betaaldienstverlener
is doorgaans in een goede positie om de risico’s die aan een betalingstransactie
zijn verbonden te beoordelen. De betaaldienstverlener die het betalingssysteem
ter beschikking van de gebruiker stelt, kan regelingen treffen om verkeerd
terecht gekomen of verkeerd toegewezen geldmiddelen terug te halen. Hij beslist
in de regel ook over de personen die bij de uitvoering van de transactie zijn
betrokken. In het licht van dit alles is het aangewezen dat aan de betaaldienstverlener
een aansprakelijkheid wordt opgelegd met betrekking tot de betaalopdrachten
die hij heeft aanvaard. Zoals in overweging (46) van de preambule van de richtlijn
betaaldiensten wordt gezegd, dienen evenwel uitzonderingen te gelden voor
het geval van abnormale en onvoorziene omstandigheden en voor het geval dat
de fout is gelegen in een handelen of nalaten van de betaaldienstverlener
van de begunstigde. Deze aansprakelijkheid is in beginsel te vinden in artikel
543, overeenkomend met artikel 75, eerste lid, van de richtlijn. Zij wordt
uitgewerkt in de artikelen 544, 545 en 546. Deze regels worden voorafgegaan
door artikel 542, ontleend aan artikel 74 van de richtlijn betaaldiensten,
waarin het geval wordt geregeld dat de betaalopdracht wordt uitgevoerd in
overeenstemming met de unieke identificator.Artikel 542Zoals gezegd, is dit artikel ontleend aan artikel 74 van de richtlijn
betaaldiensten. Het artikel gaat ervan uit dat de aansprakelijkheid van de
betaaldienstverlener beperkt dient te blijven tot de correcte uitvoering van
de betalingstransactie in overeenstemming met de betaalopdracht van de betaaldienstgebruiker.
De betaalopdracht wordt geacht correct te zijn uitgevoerd, als dit in overeenstemming
met de unieke identificator is gebeurd.Artikel 543De artikelen 543, 544 en 545 implementeren artikel 75 van de richtlijn
betaaldiensten en bevatten een gedetailleerde omschrijving van de aansprakelijkheden
van de betaaldienstverlener van de betaler jegens deze betaler en van de betaaldienstverlener
van de begunstigde jegens de begunstigde. Artikel 543, dat ontleend is aan artikel 75, eerste lid, van de richtlijn
betaaldiensten, legt de bewijslast of het bedrag van een betaling al dan niet
door de betaaldienstverlener van de begunstigde is ontvangen, in beginsel
op de betaaldienstverlener van de betaler. Hiervoor is gekozen om de betaler
niet onbeschermd te laten in het geval dat door een – overigens onwaarschijnlijke –
samenloop van omstandigheden niet onomstotelijk kan worden bewezen dat het
bedrag van een betaling door de betaaldienstverlener van de begunstigde werd
ontvangen; zie overweging (46) van de preambule van de richtlijn betaaldiensten.Uit hoofde van de aansprakelijkheid van de betaaldienstverlener van de
betaler dient deze betaaldienstverlener wanneer de betaaldienstverlener van
de begunstigde niet voor het volle bedrag wordt gecrediteerd, de betalingstransactie
te corrigeren, indien correctie mogelijk is, of de betaler onverwijld het
bedrag van de transactie terug te betalen zoals volgt uit het tweede lid.Het derde lid gaat uit van de verplichting van de betaaldienstverlener
van de begunstigde om de rekening van deze te crediteren, zodra deze betaaldienstverlener
aansprakelijk blijkt te zijn.Artikel 544Deze bepaling, die is ontleend aan artikel 75, tweede lid, van de richtlijn
betaaldiensten, verduidelijkt in het vierde lid dat de aansprakelijkheid van
de betaaldienstverlener van de betaler ziet op de correcte uitvoering van
de betalingstransactie met inbegrip van de uitvoeringstermijn en het volledige
bedrag van de transactie. Het artikel heeft overigens betrekking op het geval
dat de betaalopdracht door of via de begunstigde is geïnitieerd. Het
bevat daarvoor een nauwkeurig uitgeschreven regeling.Artikel 545Deze bepaling, die ontleend is aan artikel 75, derde lid, van de richtlijn
betaaldiensten, Bij het derde lid wordt aangetekend dat dit rekening houdt
met de kosten en interesten. De betaaldienstverleners dienen ook ter zake
van de hier bedoelde kosten en interesten aansprakelijk te zijn.Artikel 546Deze bepaling die gegrond is op artikel 76 van de richtlijn betaaldiensten,
zegt dat naast de schadevergoeding die krachtens deze paragraaf verschuldigd
is, ook schadevergoeding toegekend kan worden op grond van de algemene regels
van overeenkomstenrecht.Artikel 547Dit artikel dat is ontleend aan artikel 77 van de richtlijn betaaldiensten,
geeft de mogelijkheid van regres door de aansprakelijke betaaldienstverlener
op een hulppersoon (andere betaaldienstverlener of intermediair) aan wie de
fout kan worden toegerekend. Aanvullende schadevergoeding kan worden overeengekomen
tussen de betaaldienstverleners en/of intermediairs.Artikel 548Deze bepaling ontleend aan artikel 78 van de richtlijn betaaldiensten,
geeft, kort gezegd, een omschrijving van wat bij de toepassing van de regels
van de richtlijn betaaldiensten als overmacht heeft te gelden. Het is wenselijk
geacht dit punt niet aan de algemene regels van Boek 6 van het Burgerlijk
Wetboek over te laten, nu het hier een bepaling betreft die in het kader van
de richtlijn betaaldiensten moet worden uitgelegd. Die uitleg behoeft niet
samen te vallen met hetgeen onder Boek 6 moet worden aangenomen.Daarnaast wordt aangegeven dat de betaaldienstverlener niet aansprakelijk
is indien zij uit hoofde van nationale of communautaire wetgeving andere wettelijke
verplichtingen heeft. Te denken valt aan invorderingsverplichtingen op grond
van bijvoorbeeld belastingwetgeving, de Wet administratiefrechtelijke handhaving
verkeersvoorschriften of het Wetboek van Strafvordering. Overigens moet het
begrip aansprakelijkheid hier ruim worden uitgelegd. De betaaldienstverlener
die als gevolg van andere wettelijke verplichtingen de desbetreffende regels
uit deze wet niet naleeft, zal derhalve noch privaatrechtelijk aansprakelijk
kunnen worden gesteld, noch een bestuursrechtelijke sanctie kunnen worden
opgelegd door een nationale toezichthouder. Het overtreden van regels uit
deze wet omdat er andere wettelijke verplichtingen zijn, kan immers niet leiden
tot bestuurlijke boetes, terwijl de betaaldienstverlener verder niet aansprakelijk
wordt gehouden volgens de richtlijn betaaldiensten.Afdeling 4SlotbepalingenArtikel 549Deze bepaling komt neer op een delegatie met betrekking tot de uitvoering
van de artikelen 516, 517, 518, 526, 530, tweede lid, en 542 en duidt de verhouding
aan met artikel 4:22 van de Wft betreffende een delegatiebasis voor de informatieverplichtingen,
voortvloeiend uit titel III van de richtlijn betaaldiensten. De gedetailleerde
bepalingen die deze titel bevat, kunnen beter aan een algemene maatregel van
bestuur worden overgelaten, die zonodig ook makkelijker kan worden gewijzigd,
wanneer dit als gevolg van verdere ontwikkelingen op Europees of nationaal
niveau nodig of wenselijk zou blijken. De desbetreffende bepalingen kunnen
worden opgenomen in een bijzonder hoofdstuk van de algemene maatregel van
bestuur als bedoeld in artikel 4:22 van de Wet op het financieel toezicht,
dat een vergelijkbare delegatiebepaling bevat.Van de voormelde titel III van de richtlijn betaaldiensten behoeft artikel
31 geen implementatie. Hetzelfde geldt voor artikel 33, nu deze bewijslastverdeling
al uit artikel 150 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering voortvloeit.
De artikelen 34 tot en met 42 zijn materie voor voormelde algemene maatregel
van bestuur, evenals de artikelen 46 tot en met 48.Aandacht verdient ten slotte dat van deze bepalingen die op grond van
of krachtens deze algemene maatregel van bestuur gelden, krachtens artikel
551 niet ten nadele van de betaaldienstgebruiker kan worden afgeweken. Bedingen
waarbij van het recht op de hier bedoelde informatie wordt afgeweken of waarbij
voor het verschaffen van deze informatie moet worden betaald of daarvoor nadere
voorwaarden worden gesteld, kunnen dus niet aan de betaaldienstgebruiker worden
tegengeworpen.Artikel 550Dit artikel implementeert zowel artikel 51 als artikel 86, derde lid,
van de richtlijn betaaldiensten. Krachtens artikel 86, derde lid, dient immers
te worden bepaald dat de betaaldienstverlener niet ten nadele van de betaaldienstgebruiker
kan afwijken van de bepalingen van nationaal recht die uitvoering geven aan
of overeenstemmen met de bepalingen van de richtlijn betaaldiensten, tenzij
laatst genoemde bepalingen daarin uitdrukkelijk voorzien. Betaaldienstverleners
mogen wel aan de betaaldienstgebruikers gunstiger voorwaarden aanbieden. Het
eerste lid van artikel 550 legt deze hoofdregels van de onderhavige titel
vast.Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze regel voor het
geval dat de betaaldienstgebruiker geen consument is. Dit lid implementeert
artikel 51, eerste lid, van de richtlijn betaaldiensten, dat het toepassingsgebied
van titel IV van die richtlijn betaaldiensten bepaalt. Artikel 51, tweede
lid, van de richtlijn betaaldiensten behoeft geen implementatie naast artikel
4:17 van de Wet op het financieel toezicht.Van de mogelijkheid bedoeld in artikel 51, derde lid, om een bijzondere
regel op te nemen voor micro-ondernemingen is geen gebruik gemaakt. Een dergelijke
bijzondere regel breidt de bescherming die voor consumenten op haar plaats
is geacht, buiten haar eigenlijke grenzen uit. Er is geen reden waarom juist
een dergelijke bijzondere uitbreiding zou moeten gelden.Artikel 551Dit artikel is grotendeels reeds toegelicht bij de artikelen 549 en 550.
Het tweede lid implementeert het bepaalde in artikel 30, eerste lid, tweede
zin, van de richtlijn betaaldiensten.Artikel IIIMet de inwerkingtreding van deze wet komen de geldtransactiekantoren voor
zover zij betaaldiensten in de zin van de richtlijn betaaldiensten verlenen
onder de Wet op het financieel toezicht te vallen. In verband hiermee wordt
de Wet inzake de geldtransactiekantoren (Wgt) aangepast.Onderdeel A, onder 1, (schrappen artikel 1, onderdeel
c, onder 3°)Na implementatie van de richtlijn betaaldiensten in de (Nederlandse) nationale
rechtsorde zullen geldtransactiekantoren voor zover zij betaaldiensten in
de zin van de Wet op het financieel toezicht verlenen niet langer worden gereguleerd
door de Wet inzake de geldtransactiekantoren, maar door de Wet op het financieel
toezicht. Betaaldiensten in de zin van laatstgenoemde wet zijn de diensten
vermeld in de bijlage bij de richtlijn betaaldiensten. In het voorgestelde
artikel 1:5a, tweede lid, van de Wft worden enkele activiteiten beschreven
die niet kunnen worden aangemerkt als het verlenen van betaaldiensten in de
zin van de Wet op het financieel toezicht. Tot deze activiteiten behoren in
gevolge het bepaalde in artikel 1:5a, tweede lid, aanhef en onderdelen f en
g, van de Wft de thans in artikel 1, onderdeel c, onder 1° en 2°,
van de Wgt opgenomen activiteiten. Deze activiteiten worden derhalve niet
gereguleerd door de Wet op het financieel toezicht. Daarentegen is de geldtransfer
bedoeld in artikel 1, onderdeel c, onder 3°, van de Wgt, een betaaldienst
in de zin van artikel 1:1 van de Wft: zie punt 6 van de bijlage bij de richtlijn
betaaldiensten. Een en ander betekent dat het verlenen van de betaaldienst
geldtransfer (wel) wordt gereguleerd door de Wet op het financieel toezicht.De in onderdeel A, onder 1, opgenomen wijziging strekt ertoe de reikwijdte
van de Wet inzake de geldtransactiekantoren te beperken zodat die wet nog
alleen ziet op geldtransactiekantoren voor zover deze de thans in artikel
1, onderdeel c, onder 1°, 2° en 4°, van de Wgt, opgenomen transacties
verrichten. Daartoe wordt de in artikel 1, onderdeel c, opgenomen definitie
van het begrip geldtransactie beperkt tot de in artikel 1, onderdeel c, onder
1° en 2°, van de Wgt, opgenomen transacties. Het huidige artikel 1,
onderdeel c, onder 3°, van de Wgt waarin de geldtransfer wordt beschreven,
komt te vervallen. De in artikel 1, onderdeel c, onder 1°, van de Wgt
beschreven transactie – het wisselen van munten of bankbiljetten – komt overeen met de geldwisseltransactie, bedoeld in artikel
1:5a, tweede lid, aanhef en onderdeel f, van de Wft. Geldwisseltransacties
zijn transacties verricht met chartaal geld, waarbij de geldmiddelen niet
op een betaalrekening als bedoeld in artikel 1:1 van de Wft worden aangehouden.
Zoals in de (artikelsgewijze) toelichting op het nieuwe artikel 1:5a van de
Wft wordt opgemerkt, is met deze beschrijving van de geldwisseltransactie
geen wijziging beoogd ten opzichte van de in artikel 1, onderdeel c, onder
1° van de Wgt beschreven transactie. Op diezelfde plaats wordt toegelicht
dat het verlenen van de in artikel 1, onderdeel c, onder 2° van de Wgt
beschreven diensten wat betreft de transacties met creditcards, cheques en
waardepapieren overeen komt met die welke in artikel 1:5a, tweede lid, aanhef
en onderdeel g, worden beschreven.Artikel III, onderdelen A, onder 2 en 3, B, C, D en E
(artikelen 1, 2, 4, 5, 10, 20 en 21 Wgt)De in artikel III, onderdelen A, onder 2 en 3, B, C, D en E opgenomen
aanpassingen van de Wet inzake de geldtransactiekantoren zijn van technische
aard. Deze aanpassingen houden verband met de in artikel III, onderdeel A,
onder 1, opgenomen wijziging als gevolg waarvan artikel 1, onderdeel c, onder
3°, van de Wgt, waarin de geldtransfer wordt beschreven, komt te vervallen.
Omdat de geldtransfer niet langer als geldtransactie in de zin van de Wet
inzake de geldtransactiekantoren – maar als betaaldienst in de zin van
de Wet op het financieel toezicht – wordt aangemerkt, komen de in de
Wgt opgenomen regels die verband houden met de geldtransfer, zoals de op een
geldtransactiekantoor rustende verplichting tot het beschikken over een bankgarantie,
eveneens te vervallen (vgl. de artikelen 1, aanhef en onderdeel d, en 2, tweede
lid, van de Wgt).Artikel IVIn verband met het bepaalde in artikel 92 van de richtlijn betaaldiensten
dient de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (WWFT)
te worden gewijzigd. De wijziging houdt verband met het feit dat de door geldtransactiekantoren
aangeboden dienst geldtransfer moet worden aangemerkt als betaaldienst (vgl.
punt 6 van de bijlage bij de richtlijn betaaldiensten). De geldtransfer kan
derhalve niet langer als geldtransactie in de zin van Wet inzake de geldtransactiekantoren
worden aangemerkt. Om die reden kan in artikel 1, eerste lid, onderdeel a,
onder 4°, van de WWFT niet meer worden volstaan met een verwijzing naar
geldtransactiekantoor maar dient daarin ook een verwijzing naar betaalinstelling
en betaaldienstagent te worden opgenomen. Voorts is de verwijzing naar artikel
1, onderdeel c, van de Wgt aangepast. Deze aanpassing hangt samen met de in
artikel III, onderdeel A, opgenomen wijziging van laatstgenoemde wet als gevolg
waarvan de reikwijdte van het in artikel 1, onderdeel c, van de Wgt opgenomen
begrip geldtransactie wordt beperkt.Artikel VIn de Wet op de economische delicten wordt een verwijzing opgenomen naar
verschillende nieuwe Wft-artikelen. In die artikelen zijn normen vervat waaraan –
bij schending van die normen – strafrechtelijke consequenties moten
kunnen worden verbonden. Voorbeelden van zulke normen zijn het verbod zonder
vergunning het bedrijf van betaaldienstverlener uit te oefenen (artikel 2:3a,
eerste lid, van de Wft) of de op een betaalinstelling rustende verplichting
om alleen betaalrekeningen aan te houden die uitsluitend voor betalingstransacties
worden gebruikt (artikel 3:29c, eerste lid, van de Wft). Artikel VIAls gevolg van het intrekken van richtlijn betaaldiensten 97/5/EG van
het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende grensoverschrijdende
overmakingen wordt de Wet op grensoverschrijdende betalingstransacties eveneens
ingetrokken.Artikel VIIDit artikel betreft het overgangsrecht voor betaalinstellingen die al
betaaldiensten verleenden voor de inwerkingtreding van deze wet. Artikel 88,
tweede lid, van de richtlijn betaaldiensten laat nog de mogelijkheid open
tot het onder voorwaarden verlenen van een vrijstelling. Deze vrijstelling
zal in de Vrijstellingsregeling Wft worden opgenomen.Overigens wordt in artikel 88 van de richtlijn betaaldiensten 25 november
2007 als uiterste datum genoemd. Na overleg met alle lidstaten is vastgesteld
dat dit een onjuiste datum is en dat deze dient te worden gecorrigeerd. De
juiste datum is 25 november 2009. Hiertoe zal een verzoek tot herziening
worden ingediend. Hierop vooruitlopend is de juiste datum alvast opgenomen
in dit wetsvoorstel.Artikel VIIIMet het voorgestelde artikel VII wordt artikel 69, eerste lid, tweede
volzin, van de richtlijn betaaldiensten geïmplementeerd. Hiermee wordt
het een betaler en betaaldienstverlener toegestaan om overeen te komen dat
tot uiterlijk 1 januari 2012 in afwijking van artikel 537 van Boek 7
van het BW de uitvoeringstermijn voor een betalingstransactie ten hoogste
drie dagen kan zijn. Deze termijn kan bovendien voor betalingstransacties
die op papier worden geïnitieerd met een werkdag worden verlengd.Artikel IXDe implementatiedatum van de richtlijn betaaldiensten is 1 november
2009. De inwerkingtreding is dan ook voorzien op deze datum.De minister van Financiën,W. J. BosDe minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin TransponeringstabelRichtlijn betaaldiensten nr. 2007/64/EG van het Europees
Parlement en de Raad van de Europese Unie van 13 november 2007 betreffende
betalingsdiensten in de interne markt tot wijziging van de Richtlijn betaaldienstenen
97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van Richtlijn
betaaldiensten 97/5/EG;Richtlijn betaaldienstenWftBoek 7 BW 1, eerste lid1:1, definities
van betaaldienstverlener en betaalinstelling, en 1:2514 1, tweede lidBehoeft
geen implementatie 2, eerste lid1:5a, eerste
lid515, derde lid 2, tweede lidAmvb, grondslag
4:22515, tweede lid 2, derde lid1:2 (behoeft
geen implementatie) 31:5a, tweede lid515, vierde lid 41:1 voor zover van toepassing514 voor zover van toepassing5AMvB, grondslag 2:3b,
tweede lid  6Amvb, grondslag 3:53 7, eerste lidIdem  7, tweede lidIdem  7, derde lid3:278  8Amvb, grondslag 3:53
en 3:57  9, eerste lidAmvb, grondslag
3:29a  9, tweede lidIdem  9, derde lidIdem  9, vierde lidIdem  10, eerste lid2:3a en
2:3b  10, tweede lidBehoeft
geen implementatie  10, derde lid2:3b, eerste
lid, onderdeel d; 3:15, tweede lid  10, vierde lid2:3b j
3:17, eerste en tweede lid  10, vijfde lid2:3b j
3:29b  10, zesde lid2:3b j 3:8
en 3:9  10, zevende lid2:3b j
3:16, eerste en tweede lid  10, achtste lid2:3b j
3:16, tweede lid  10, negende lidBehoeft
geen implementatie 112:3b, derde lid  12, eerste lid1:104,
eerste lid 12, tweede lidBehoeft
geen implementatie  12, derde lid3:41 Awb
en 1:107  13, eerste alinea1:107,
eerste en tweede lid, onderdeel a, sub 1°, en derde lid, onderdeel j  13, tweede alinea1:107,
eerste lid en derde lid, onderdeel h, 1:108, tweede lid, & min. regeling  143:29, eerste lid  15, eerste lid2:360,
eerste lid, BW  15, tweede lid3:71  15, derde lid3:74b  15, vierde lid4:27  16, eerste tot en met vierde lid3:29c  16, vijfde lidBehoeft
geen implementatie 17, eerste lid2:3c en
3:111b  17, tweede lid2:3c en
3:111b  17, derde lidBehoeft
geen implementatie  17, vierde lidIdem  17, vijfde lid2:3c &
2:106a  17, zesde lid2:106a  17, zevende lidAmvb,
grondslag 3:18 & 4:16 17, achtste lidAmvb,
grondslag 4:22  18, eerste lid3:18, eerste
en tweede lid, & 4:16, eerste lid, en Amvb met grondslag 3:18 en 4:16  18, tweede lid4:16, derde
lid  19Amvb, grondslag 3:17,
tweede lid  20, eerste lidBehoeft
geen implementatie (volgt uit Wft)  20, tweede lidIdem  20, derde lid1:48 &
1:49  20, vierde lidBehoeft
geen implementatie  20, vijfde lidIdem  21, eerste lidIdem  21, tweede lid1:75, 1:79 &
1:80 & bijlagen  21, derde lid1:75  22, eerste lidBehoeft
geen implementatie  22, tweede lidIdem  22, derde lidIdem 23, eerste lidIdem  23, tweede lidIdem  24, eerste lidIdem  24, tweede lidIdem  25, eerste lid2:106a 25, tweede lid1:55, eerste
en derde lid, 1:56, eerste, tweede en vijfde lid, 1:58, zesde lid, 1:59, eerste,
tweede en vierde lid 25, derde lid1:55, eerste
lid, & 1:56, eerste en tweede lid 25, vierde lidBehoeft
geen implementatie  25, vijfde lidBehoeft
geen implementatie  26, eerste lidMinisteriële
regeling, grondslag 2:3d  26, tweede lidIdem  26, derde lidIdem  26, vierde lidIdem  26, vijfde lidIdem 26, zesde lidIdem  27Behoeft geen implementatie 285:88  292:3a  30 515, eerste lid, 55131Behoeft geen implementatie  32Amvb, grondslag 4:22 33Behoeft geen implementatie  34Amvb, grondslag 4:22 35Idem  36Idem  37Idem  38Idem 39Idem  40Idem  41Idem  42Idem 43 516 en Amvb, grondslag 549 44 517 en Amvb, grondslag 549 45 518 en Amvb, grondslag 549 464:22 basis amvb  47idem  48Idem  49 519504:22 basis amvb  51 550 52 52053 521 54 522 55 523 56 52457 525 58 526 en Amvb, grondslag 54959 527 60 528 61 529 62 530 en Amvb, grondslag 549 63 531 64 53265 533 66 534 67 535 68 536 69 537 en VII 70 538 71 53972 540 73 541 74 542 en Amvb, grondslag 549 75, eerste lid 543 75, tweede lid 544 75, derde lid 545 76 54677 547 78 548 79Behoeft geen implementatie  80Idem  81Bijlagen artikelen
1:79 & 1:80 824:25b  83, eerste lid4:17  83, tweede lidBehoeft
geen implementatie  84Idem  85Idem 86 550 en 551 87Behoeft geen implementatie  88, eerste lidArtikel
VI  88, tweede lidIdem  88, derde lidBehoeft
geen implementatie  88, vierde lidArtikel
VI 89Vervallen artikel 7:46g
BW  90, eerste lidWijziging
BGFO  90, tweede lidVervallen
artikel 7:46g BW  91Artikel III en IV  92Behoeft geen implementatie  93Artikel V 94Behoeft geen implementatie  95Idem 96Idem  
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31892-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl