Vaststelling begroting van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 2003; Brief minister met de leidraad opvang gewone en grijze zeehonden
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28600-XIV, nr. 123

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

07-04-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28600-XIV nr. 123

31-03-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamLEIDRAAD OPVANG GEWONE EN GRIJZE ZEEHONDENInhoudsopgave INLEIDINGAlgemeenDoelOpzetBELEIDSKADERBeleidslijnenWettelijk kaderBelangen en afwegingPRINCIPESOPVANGPROTOCOL
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28600-XIVToon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 40 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 600 XIVVaststelling van de begrotingsstaat van het Ministerie van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij (XIV) voor het jaar 2003nr. 123BRIEF VAN DE MINISTER VAN LANDBOUW, NATUURBEHEER EN VISSERIJAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 31 maart 2003Hierbij bied ik u de leidraad «opvang gewone en grijze zeehonden»
aan.Deze leidraad is opgesteld door mijn ministerie in overleg met betrokken
organisaties, omdat er behoefte bleek te zijn aan een nationaal beleidskader
voor het omgaan met de opvang van gewone en grijze zeehonden in de Nederlandse
kustwateren. Tevens wordt hiermee tegemoetgekomen aan internationale afspraken
over zeehondenbeleid.Kern van de leidraad is het streven om tot minimalisering van de opvang
van zeehonden te komen, conform de trilateraal gemaakte afspraken.Het beleid zoals dat is neergelegd in deze leidraad bevat onder meer normen
en gedragsregels voor de opvang. Gelet hierop zal de leidraad worden gekoppeld
aan de op grond van de Flora- en faunawet en Natuurbeschermingswet te verlenen
ontheffingen voor de zeehondenopvangcentra.Met deze leidraad wordt beoogd te komen tot een beter evenwicht tussen
natuurlijke processen en dierenwelzijnaspecten. Dit wordt bereikt door heldere
regels voor de opvang te formuleren, zodanig dat daarmee een duidelijk handhavingskader
ten aanzien van de opvang van zeehonden wordt geboden.Aangezien de leidraad geldt voor een ieder die in aanraking komt met (de
opvang van) zieke, verzwakte, gewonde, of verlaten (jonge) zeehonden, en een
brede maatschappelijke bekendheid gewenst is, zal aan het communiceren van
de leidraad de nodige aandacht worden gegeven.De Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,C. P. VeermanLEIDRAAD OPVANG GEWONE EN GRIJZE ZEEHONDENmaart 2003Inhoudsopgave INLEIDING3   Algemeen3  Doel4   Opzet5   BELEIDSKADER5  Beleidslijnen5   Wettelijk kader5  Belangen en afweging7   PRINCIPES9  OPVANGPROTOCOL11INLEIDINGAlgemeenDe Leidraad Opvang Zeehonden is opgesteld door het Ministerie van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij in overleg met betrokken organisaties, omdat algemeen
geconstateerd werd dat er behoefte is aan een nationaal beleidskader voor
het omgaan met de opvang van gewone en grijze zeehonden in de Nederlandse
kustwateren. Ook het Wetenschappelijk Platform Zeehonden Waddenzee (WPZW)
heeft dit in zijn eindrapport (2002) aangegeven. De conclusies en beleidsaanbevelingen
van dit platform vormen een belangrijke basis voor deze leidraad.Aanleiding tot deze leidraad was de wens om invulling te geven aan en
te voldoen aan verschillende overeenkomsten tussen de Waddenzeelanden Duitsland,
Denemarken en Nederland. Het gaat hierbij om de Trilaterale Overeenkomst ter
bescherming van de zeehonden in de Waddenzee (1991) op basis van de Conventie
van Bonn. Deze overeenkomst heeft zijn weerslag ondermeer gevonden in de gezamenlijke
verklaring van de 7de Trilaterale Regeringsconferentie ter bescherming van
de Waddenzee in 1994 te Leeuwarden en de bekrachtiging hiervan in de 9de Trilaterale
Regeringsconferentie in Esbjerg (2001) door de aanname van het Seal Management
Plan 2002–2006.Hieraan gekoppeld is de opvatting dat de afwegingen en criteria die gelden
voor zeehondenopvang in de Waddenzee evenzeer gelden voor zeehondenopvang
in andere Nederlandse kustwateren.Geconstateerd is dat de beleidslijnen, zowel die in trilateraal verband
als die in nationaal verband, onvoldoende in de vigerende Nederlandse ontheffingen,
zoals die in het kader van de Natuurbeschermingswet (thans ook Flora- en faunawet)
ten behoeve van de opvang en uitzetting van zeehonden zijn verleend, zijn
verwerkt. De ontheffingen zullen worden aangepast en aan deze leidraad worden
gekoppeld. Voor samenhang zie figuur:DoelDeze leidraad bevat richtlijnen voor een ieder die, in welke vorm dan
ook, in aanraking komt met (de opvang van) zieke, verzwakte, gewonde of verlaten
zeehonden. Een brede maatschappelijke bekendheid met de leidraad is derhalve
gewenst. Daartoe zal publicatie van de leidraad plaatsvinden.Het beleid, zoals dat is neergelegd in deze leidraad, bevat onder meer
normen en gedragsregels. Gelet hierop zal de leidraad worden gekoppeld aan
de op grond van de Flora- en faunawet en Natuurbeschermingswet te verlenen
ontheffingen voor de zeehondenopvangcentra.Het uiteindelijke doel van deze leidraad is te komen tot een beter evenwicht
tussen natuurlijke processen en dierenwelzijnsaspecten door heldere regels
voor de opvang te formuleren, zodanig dat daarmee een duidelijk kader voor
de handhaving ten aanzien van de opvang van zeehonden in het Nederlandse kustgebied
geboden wordt.De leidraad dient daarmee tevens een voorlichtingsdoel van het ministerie
van LNV over de door het ministerie gewenste omgang met zeehonden. OpzetDe Leidraad gaat over de opvang van zeehonden vanuit de Nederlandse kustwateren.
Met deze Leidraad wordt tevens beoogd nadere invulling te geven aan trilaterale
afspraken omtrent opvang van zeehonden in de Waddenzee en afstemming te zoeken
met internationale richtlijnen hieromtrent.De Leidraad betreft de toepassing van de Gezondheids- en welzijnswet voor
dieren en de Flora- en faunawet ten aanzien van de zorg voor zeehonden in
de Nederlandse kustwateren. Hierbij moet specifiek de Waddenzee genoemd worden,
zijnde het gebied in Nederland met veruit de grootste populatie zeehonden
en getypeerd als het enige nagenoeg natuurlijke gebied dat Nederland rijk
is.De leidraad gaat in op de zorg voor zeehonden, zoals die in het beleid
is vastgelegd, en neemt daarbij mede de ethische aspecten in ogenschouw.Gelet op bovengenoemde zaken worden de principes
beschreven waarop de opvang van zeehonden gebaseerd dient te zijn. Dit resulteert
in een beschrijving van de te hanteren aanpak, zoals vastgelegd in het opvangprotocol.BELEIDSKADERBeleidslijnenNederland is door het ondertekenen en ratificeren van verschillende internationale
verdragen en afspraken de verplichting aangegaan passende en noodzakelijke
maatregelen te treffen voor de instandhouding van de zeehondenpopulatie en
haar natuurlijk verspreidingsgebied.Binnen de Nederlandse kustwateren is veruit de grootste concentratie aan
zeehonden aanwezig in de Waddenzee. Een kleinere concentratie bevindt zich
in de Deltawateren.De Waddenzee en de Deltawateren zijn door Nederland aangewezen voor opname
in de lijst van watergebieden van internationale betekenis op grond van de
Overeenkomst inzake watergebieden van internationale betekenis (Conventie
van Ramsar). Daarnaast zijn beide watergebieden aangemeld als speciale beschermingszones
op grond van de EU-Habitatrichtlijn. In het algemeen wordt in het natuurbeleid
voor deze grote eenheden natuurgebied gestreefd naar zo ongestoord mogelijke
natuurlijke processen. Dit betekent dat zo min mogelijk wordt ingegrepen in
het bestaan van de in het wild levende dieren. Immers, kenmerkend voor deze
eenheden is dat de beschikkingsmacht van de mens relatief gering is.Regulatie van de omvang van een populatie is in beginsel ongewenst. Relatief
grote fluctuaties van het aantal dieren binnen een dergelijk gebied kunnen
bij het natuurlijke proces horen.Voor de Waddenzee is de hoofddoelstelling de duurzame bescherming en ontwikkeling
van de Waddenzee als natuurgebied en het behoud van het unieke en open landschap.
Binnen de categorie van de grote eenheden natuurgebied is de Waddenzee zelfs
het enige gebied in Nederland dat nagenoeg natuurlijk is.Wettelijk kaderHet Verdrag van Bonn beoogt de soortenbescherming
van trekkende wilde diersoorten, onder andere door gebiedsbescherming. Nederland
is, met het sluiten van de Overeenkomst inzake de bescherming van zeehonden
in de Waddenzee in 1990, partij bij dit Verdrag van Bonn. De overeenkomst
schrijft voor dat de partijen een plan tot behoud en beheer van
de zeehondenpopulatie moeten opstellen. Het hiertoe opgestelde trilaterale
Zeehondenbeheerplan 2002–2006 is vastgesteld tijdens de 9de Trilaterale
Regeringsconferentie te Esbjerg in oktober 2001.Nederland is in 1980 partij geworden bij de Conventie
van Ramsar. Deze verplicht partijstaten de daarvoor in aanmerking
komende watergebieden aan te wijzen voor opname in een lijst van watergebieden
van internationale betekenis. De Waddenzee en de Deltawateren zijn als zodanig
aangewezen.De EU-Habitatrichtlijn is in 1992 in werking
getreden. De Waddenzee en de Deltawateren zijn door Nederland aangemeld als
speciale beschermingszones op grond van de Habitatrichtlijn. De zeehond valt
niet onder de strikt beschermde soorten van bijlage IV van de richtlijn, maar
staat wel op de lijst van dier- en plantensoorten van communautair belang,
waarvoor speciale beschermingszones moeten worden aangewezen.Delen van de Waddenzee en het Deltagebied zijn aangewezen als beschermd
op grond van de Natuurbeschermingswet. Van de
vigerende Natuurbeschermingswet zijn de artikelen 16 en 17 relevant. In artikel
16 staan onder meer verbodsbepalingen ten aanzien van het verontrusten, vangen
of doden van dieren en een verbod op het schade aanbrengen aan de natuur in
beschermde natuurmonumenten in het algemeen. Artikel 17 geeft aan dat het
in het algemeen verboden is zich te bevinden in gebieden van het natuurmonument
die duidelijk kenbaar afgesloten zijn.De gewone en de grijze zeehond zijn op grond van de Flora- en faunawet (artikel 4) aangewezen als beschermde inheemse
diersoorten. Volgens artikel 9 van deze wet is het verboden zeehonden te doden,
te verwonden, te vangen, te bemachtigen of met het oog daarop op te sporen,
dan wel opzettelijk te verontrusten (artikel 10) of de vaste rust- of verblijfplaatsen
opzettelijk te verstoren (artikel 11).In de Flora- en faunawet geeft artikel 2 aan wat onder de zorgplicht voor
het individuele dier wordt verstaan:Lid 1: Een ieder neemt voldoende zorg in acht voor de in het wild levende
dieren en planten, alsmede voor hun directe leefomgeving.Lid 2: De zorg, bedoeld in het eerste lid, houdt in ieder geval in dat
een ieder die weet of redelijkerwijs kan vermoeden dat door zijn handelen
of nalaten nadelige gevolgen voor flora of fauna kunnen worden veroorzaakt,
verplicht is dergelijk handelen achterwege te laten voor zover zulks in redelijkheid
kan worden gevergd, dan wel alle maatregelen te nemen die redelijkerwijs van
hem kunnen worden gevergd teneinde die gevolgen te voorkomen of, voor zover
die gevolgen niet kunnen worden voorkomen, deze zoveel mogelijk te beperken
of ongedaan te maken.Artikel 36 van de Gezondheids- en welzijnswet voor
dieren is van toepassing op alle dieren, gehouden en niet-gehouden,
ongeacht het regime dat ingevolge de Flora- en faunawet voor de betrokken
dieren geldt.Dit artikel luidt voor zover hier van belang:Lid 1: Het is verboden zonder redelijk doel of met overschrijding van
hetgeen ter bereiking van zodanig doel toelaatbaar is, bij een dier pijn of
letsel te veroorzaken, danwel de gezondheid of het welzijn van het dier te
benadelen.Lid 3: Een ieder is verplicht hulpbehoevende dieren de nodige zorg te
verlenen.Onder dierenmishandeling wordt hierbij niet alleen verstaan het zonder
doel of disproportioneel toebrengen van letsel en het op dergelijke wijze
benadelen van de gezondheid van het dier, doch ook het zonder doel of disproportioneel
benadelen van het welzijn van het dier op andere wijze.Belangen en afwegingDe Gezondheids- en welzijnswet voor dieren geeft voornamelijk regels over
individueel gehouden dieren. Het onderscheid tussen gehouden en niet gehouden
dieren is of de mens beschikkingsmacht heeft over een dier. Deze beschikkingsmacht
zal in de praktijk telkens aan de hand van de concrete omstandigheden van
het geval moeten worden beoordeeld. Hierbij gelden als belangrijke parameters
de aard en omvang van het terrein waar het dier zich in bevindt, de mate van
domesticatie/verwildering en de mate waarin het dier in staat is zichzelf
in het betreffende ecosysteem in leven te houden zonder menselijk ingrijpen.Een nadere invulling van dit artikel 36 is destijds door de minister van
LNV gegeven bij de behandeling van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren
in de Eerste Kamer in 1992. Hij heeft toen aangegeven dat de zorgplicht geldt
voor een gewond dier dat zich in de directe nabijheid van een persoon bevindt,
ook als dat een in het wild levend dier betreft. Tevens gaf hij toen echter
aan dat een individuele zorgplicht voor elk in de natuur levend dier volstrekt
ondenkbaar is.De beleidslijnen zijn voorts door de minister van LNV nader gepreciseerd
in antwoord op Kamervragen (1997) over een interne instructie aan de patrouilleschepen
in de Waddenzee. De minister stelde toen dat «het niet ingrijpen in
natuurlijke processen, waaronder het ziek zijn en sterven van zeehonden in
de Waddenzee, in beginsel niet strijdig is met artikel 36, lid 3. De zorgplicht
betreft vooral problemen als gevolg van direct menselijk handelen, zoals verwonding
door ongelukken. Bij calamiteiten zal per geval worden bezien of en zo ja,
welk overheidsingrijpen mogelijk en/of noodzakelijk is».Deze zienswijze is nogmaals herhaald in het antwoord van de minister van
LNV op Kamervragen in 2000.In eerste instantie betreft de interpretatie van artikel 36 van de Gezondheids-
en welzijnswet voor dieren voornamelijk de dier-ethische benadering cq. houding,
waarbij de principes van weldoen en niet schaden voorop staan. Deze houding
is overeenkomstig die jegens gedomesticeerde dieren.Voor de categorie natuurgebieden getypeerd als «meest natuurlijk»
is al gekozen voor systemen waarin het handelen van de mens een ondergeschikte
rol speelt (zie in dit verband ook de Leidraad Grote Grazers). In deze gebieden
prevaleert de eco-ethische benadering. Aan deze benadering wordt voor de Waddenzee,
behorende tot de categorie «nagenoeg natuurlijk», relatief nog
meer gewicht toegekend.Algemeen voor deze gebieden geldt dat, in dit perspectief bezien, de zeehonden
niet als individuen worden beschouwd, maar als onderdeel van een groter min
of meer gestabiliseerd systeem. Dit houdt in dat bij de concrete maatvoering
van de zorg onderscheid gemaakt moet worden tussen situaties waarbij de stabiliteit
van het systeem wordt bedreigd en situaties waarbij dit niet het geval is.
Voor een algemeen aanvaarde ondergrens voor een levensvatbare populatie grote
zoogdieren wordt in de regel ca. 500 dieren gehanteerd. Met inachtneming van
een veiligheidsmarge wordt ervan uitgegaan dat de stabiliteit van de zeehondenstand
voor de populatie zoals die voorkomt in de internationale Waddenzee en aangrenzende
wateren (waaronder de Nederlandse kustwateren) in gevaar komt
bij een aantal van minder dan 1000 dieren. Indien dit zich voordoet dan is
nationaal en internationaal (trilateraal) beraad noodzakelijk.Centraal staat de intrinsieke waarde van het natuurlijke systeem, waarbij
het zelfregulerend vermogen uitgangspunt is. Het principe van integriteit
is maatgevend. Zieke en gewonde dieren worden aan hun lot overgelaten en daarmee
in hun waarde. Dit laatste geldt al enkele jaren voor de gebieden in de Waddenzee
die onder de Natuurbeschermingswet vallen en is dan ook voorgeschreven in
de «Instructie meenemen en uitzetten van zeehonden in de Waddenzee»
(LNV, 1995). Deze instructie vormt het uitgangspunt voor de medewerkers van
de rijksdiensten in het Waddengebied, verenigd in de Samenwerkende Inspecties
Waddenzee (S.I.W.).Wordt een burger geconfronteerd met een zeehond die lijdt, waarbij het
dier zonder medische behandeling uiteindelijk zal sterven aan een verwonding,
ziekte of gebrek, dan is ingrijpen door daartoe bevoegde dierenartsen toegestaan.
Dit ingrijpen zal bestaan uit het – zonder extra lijden – doden
of opvangen van de zeehond. (Zie ook het Trilaterale «Seals Management
Plan» 2002–2006). Voor verdere vereisten zie het onderdeel opvangprotocol van deze leidraad.Onder auspiciën van het verdrag van Bonn worden trilaterale vijfjaren-beheerplannen
voor de zeehonden in de Waddenzee opgesteld. Op de 7e Trilaterale Regeringsconferentie
over de bescherming van de Waddenzee (1994, Leeuwarden) zijn met betrekking
tot het beheer van de zeehondenpopulaties afspraken gemaakt. Vastgesteld is
dat vanuit biologisch en wildbeheerstandpunt de rehabilitatie en het opnieuw
uitzetten van zeehonden niet meer nodig is. Ook het Nederlandse Wetenschappelijk
Platform Zeehonden Waddenzee stelt dit in zijn eindrapportage (2002) vast.
Daarnaast concludeert het platform echter dat er op dit moment draagvlak is
voor opvang van zeehonden in Nederland. Binnen het platform bestaat verschil
van mening over de gewenste omvang van de opvang.Ten aanzien van de wenselijkheid van opvang spelen voornamelijk factoren
vanuit de dier-ethische invalshoek een grote rol. Deze overwegingen hebben
er mede toe geleid dat erkend is dat er verschillen bestaan tussen de drie
Waddenzeelanden inzake ethische opvattingen ten aanzien van de noodzakelijkheid
van opvang van zeehonden. Dat is expliciet opgenomen in het nieuwe trilaterale
Seals Management Plan 2002–2006. Hierdoor is rekening gehouden met het
aspect dat vanuit dier-ethisch oogpunt opvang van zeehonden gewenst kan zijn
voor mensen die in aanraking komen met hulpbehoevende zeehonden.In het geval van een epidemie kan de situatie zich voordoen dat er ter
vervulling van de in de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren neergelegde
zorgplicht, in korte tijd vrij veel zeehonden worden opgevangen en na genezing
teruggezet. Als dit relatieve aantal te groot wordt, nemen de risico's voor
de wildheid van de populatie toe, bijvoorbeeld door een afwijkende ontwikkeling
van het genetische materiaal van de populatie. Hoe groot in het algemeen het
aantal teruggezette dieren mag zijn zonder de «wildheid» van de
populatie in gevaar te brengen is niet bekend. In afwachting van het advies
hierover dat een werkgroep van het Wetenschappelijk Platform Zeehonden Waddenzee
zal uitbrengen en mogelijk nieuwe inzichten op basis van de ervaringen van
de epidemie van 2002, worden voorshands de volgende richtlijnen gehanteerd.In het geval van een epidemie geldt de door de minister van LNV na overleg
met wetenschappers vastgestelde bovengrens van 5% van het aantal teruggezette
zeehonden op de totale in de Nederlandse kustwateren aanwezige
populatie. Gegeven de huidige inzichten is de beschikbare capaciteit van de
opvangcentra (met wellicht enige tijdelijke uitbreiding) voldoende voor de
opvang van dergelijke aantallen zieke zeehonden. Uitgangspunt bij de opvang
zijn de reeds geldende kwaliteitscriteria voor de opvang, waaraan ook bij
een epidemie voldaan dient te worden.Mocht de zeehondenstand getroffen worden door een virus, zoals het in
2002 voorkomende phocine distemper virus, of een andere calamiteit die zou
kunnen leiden tot hogere terugzettingsaantallen, dan vergt dit een expliciete
beslissing van de minister van LNV en is verdere opvang zonder nadere toestemming
niet toegestaan. Gezien de ervaring met de opvang en het terugzetten van zeehonden
over de afgelopen jaren, waarbij het gaat om enkele procenten per jaar van
de totale populatie zoals die voorkomt in de Waddenzee en aangrenzende wateren,
wordt ervan uitgegaan dat de «wildheid» van de stand hierdoor
niet in gevaar is gekomen.Verder geldt dat de stress voor een in het wild levend dier, dat wordt
vervoerd en in een kunstmatige omgeving opgevangen, meer belastend is dan
voor een gehouden dier. Derhalve wordt de dierenarts gevraagd een reële
inschatting te maken van de overlevingskansen en daarbij mee te wegen dat
er op grond van het behoud van de wildheid van de rest van de populatie is
besloten tot een terughoudend opvang- en rehabilitatiebeleid. Dit moet er
toe leiden dat in geval van gerede twijfel voor euthanasie wordt gekozen als
de beste invulling van de zorgplicht.Naast het bieden van een algemeen beleidskader voor de opvang van zeehonden
in Nederland, is met de opstelling van deze leidraad invulling gegeven aan
het streven van het kabinet om specifiek voor de Waddenzee de trilaterale
richtlijnen aangaande behandeling van zieke, verzwakte of verlaten aangetroffen
zeehonden te harmoniseren volgens de Trilaterale Verklaringen van Leeuwarden
(1994), Stade (1997) en Esbjerg(2001).PRINCIPESGelet op het voorgaande worden ten aanzien van het al dan niet opvangen
respectievelijk terugzetten van zeehonden de volgende leidende principes in
acht genomen.1. Voor het behoud van de zeehondenpopulatie in de Nederlandse kustwateren
is het weghalen, verzorgen en weer uitzetten van zieke, verzwakte of verlaten
zeehonden (huilers) niet noodzakelijk. Bovendien zijn er risico's aan verbonden.
Daartoe behoren de mogelijke insleep van ziektekiemen in de natuurlijke populatie
en een de natuurlijke selectie doorkruisende werking/verslechtering van de
algemene toestand en de afname van de resistentie van de populaties. Daarnaast
is er een risico voor overdracht van ziektekiemen op de mens. Het is dan ook
niet de bedoeling dat er actief gezocht wordt naar zieke, verzwakte of verlaten
zeehonden. Een zeehond hoort thuis in zee en niet in een opvangstation.2. Een individuele zeehond kan door uiteenlopende oorzaken in problemen
komen. Wanneer het betreffende dier deze problemen niet zelfstandig te boven
kan komen en deze problemen tot een ernstige situatie voor het dier leiden,
is het volgens de Nederlandse wetgeving een ieders plicht om aan een hulpbehoevend
dier de nodige zorg te verlenen. Hierbij moet altijd een afweging worden gemaakt
tussen de optredende verstoring van het dier en zijn omgeving en het mogelijk
positieve effect voor het dier. Dit houdt in dat men zieke, verzwakte, gewonde
of verlaten zeehonden laat op de plaats waar men ze aantreft en
dit meldt bij de bevoegde, van overheidswege aangewezen, personen of instellingen.3. De bevoegde personen beslissen in individuele gevallen op grond van
de door de overheid vastgestelde criteria (zie opvangprotocol hierna), zonodig
in overleg met de (aan het opvangcentrum verbonden) dierenarts bij de vindplaats
wat er verder moet gebeuren. Daarbij staat de grootst mogelijke zorgvuldigheid
en terughoudendheid in het belang van het individuele dier centraal. Het in
het wild levende dier heeft een intrinsieke waarde (considerans Flora- en
faunawet), die zo veel mogelijk moet worden gerespecteerd.4. Hulpbehoevende zeehonden, waarvan redelijkerwijs niet wordt verwacht
dat opvang en verzorging zal leiden tot weer zelfstandig kunnen functioneren
in het wild, dienen uit hun lijden te worden verlost door de daartoe bevoegde
personen.5. Zeehonden mogen alleen voor verzorging worden opgenomen als op grond
van hun gezondheidstoestand is te verwachten dat zij na een redelijke periode
(binnen uiterlijk een half jaar) weer kunnen worden vrijgelaten en een normaal
leven kunnen leiden. De opvang dient dan plaats te vinden binnen strikte randvoorwaarden,
zodat de kans op introductie van exotische pathogenen in de wilde zeehondenpopulatie
zo veel mogelijk wordt uitgesloten. Het opvangprotocol geeft daarvoor de randvoorwaarden
aan.6. Voor het weer vrijlaten is toestemming vereist van de bevoegde instantie,
het Ministerie van LNV. Deze wordt alleen gegeven als aan de volgende voorwaarden
wordt voldaan:6.1. Conditie moet goed genoeg zijn en zeehonden moeten vrij zijn van
ziektekiemen die voor de wilde populatie schadelijk of aantoonbaar vreemd
zijn. Ten behoeve van dit laatste dienen afdoende preventieve maatregelen
genomen te zijn.6.2. De zeehonden zijn niet met bepaalde soorten medicamenten en entstoffen
behandeld (voor de definitieve invulling in afwachting van het resultaat van
een actie hiertoe zoals aangekondigd in het trilaterale Waddenzee Seals Management
Plan 2002–2006).6.3. De zeehonden mogen niet in een opvangcentrum zijn geweest waar ook
zeehonden uit andere populaties dan wel andere zeezoogdieren worden gehouden
die niet onder strenge hygiënische condities separaat zijn gehuisvest.7. Zeehonden worden zo spoedig mogelijk, uiterlijk een half jaar na het
begin van de opvang, weer vrijgelaten.8. Zeehonden dienen te worden vrijgelaten in de nabijheid van hun vindplaats.9. In gevangenschap geboren zeehonden mogen niet worden uitgezet. Daartoe
is een ontheffing ex artikel 75 Flora- en faunawet vereist.10. Bij calamiteiten (bijv. olierampen en andere grootschalige milieuvervuilingen),
dienen onverwijld de noodzakelijke beschermingsrespectievelijk reddingsmaatregelen
genomen te worden, waarbij mogelijk moet worden afgeweken van de hier vastgelegde
principes. Dit wordt bepaald door de minister van LNV.11. Er mogen, in geval van een epidemie/calamiteit met grote aantallen
aangespoelde zeehonden, na behandeling niet meer dan ca. 5% van de in
de Nederlandse kustwateren aanwezige populatie zeehonden worden teruggezet,
zonder dat de minister van LNV daar expliciet een besluit over heeft genomen.
Als de populatie waartoe de zeehonden in de Nederlandse kustwateren behoort
dreigt te dalen beneden de 1000 dan kan hier door de minister van LNV een
uitzondering op worden gemaakt. Hieraan gaat internationaal (trilateraal)
overleg vooraf.OPVANGPROTOCOLVanuit gebieden die zijn gesloten voor menselijke activiteiten worden
geen zeehonden meegenomen. Daarbuiten kan dat alleen door de bemanningen van
de LNV-surveillanceschepen of van andere daartoe aangewezen schepen, of door
erkende vertegenwoordigers van de officiële opvangcentra. Desgewenst
kan een LNV-surveillanceschip een ander rijksvaartuig, voor de Waddenzee bijvoorbeeld
in het kader van de SIW-samenwerking, verzoeken een zeehond aan boord te nemen.Met inachtneming van de bovenvermelde principes, gelden de volgende specifieke
eisen ten aanzien van de gezondheidstoestand van zeehonden die ter verdere
verzorging worden opgenomen met het doel deze later weer vrij te laten.1. Zeehonden zijn hulpbehoevend en komen in aanmerking voor hulp1 of opvang wanneer zij:1.1. Klinische verschijnselen hebben van een levensbedreigende ziekte,
waarvan redelijkerwijs wordt aangenomen dat rehabilitatie zal leiden tot een
zodanig herstel dat de zeehond zelfstandig kan functioneren in het wild.1.2. Zuigelingen zijn die voortijdig zijn gescheiden van de moeder en
wanneer redelijkerwijs wordt verwacht dat zij niet zelfstandig in het wild
kunnen overleven. Om te bepalen of een zeehond tot deze categorie behoort
is het van belang om de soort te bepalen, de leeftijd te schatten, en –
mits de omstandigheden op de vindplaats dit mogelijk maken – een minimale
observatieperiode in acht te nemen om vast te stellen dat het dier inderdaad
vroegtijdig door de moeder is verlaten. Als die observatieperiode niet mogelijk
is, dient de beslissing altijd onder verantwoordelijkheid van de dierenarts
van het desbetreffende opvangcentrum plaats te vinden. Deze criteria zijn
voor:1.2.1. grijze zeehonden (Halichoerus grypus):– 0 tot 1 week oud (witte vacht, verse navelstreng): moeder langer
dan 24 uur afwezig.– 1 tot 3 weken oud (witte vacht, geen verse navelstreng): gewicht
lager dan 40 kg en moeder langer dan 24 uur afwezig.1.2.2. gewone zeehonden (Phoca vitulina):– vroeggeboren (witte vacht): moeder langer dan 2 uur afwezig.– 0 tot 1 week oud (verse navelstreng): moeder langer dan 2 uur
afwezig.– 1 tot 4 weken oud (geen verse navelstreng): duidelijke vermagering,
moeder langer dan 2 uur afwezig.2. Voor een beslissing over euthanasie wordt door ieder opvangcentrum
gehandeld volgens het eigen euthanasieprotocol. De algemeen aanvaarde criteria
waarbij zeehonden in aanmerking komen voor euthanasie zijn wanneer zij:2.1. Klinische verschijnselen hebben van een levensbedreigende ziekte,
waarvan redelijkerwijs wordt aangenomen dat rehabilitatie niet
zal leiden tot een zodanig herstel dat de zeehond zelfstandig kan functioneren
in het wild.2.2. Lijden aan een levensbedreigende afwijking, waarvan redelijkerwijs
kan worden aangenomen dat de oorzaak erfelijk is. Dergelijke afwijkingen dienen
niet operatief te worden hersteld.3. De eindverantwoordelijkheid over beslissingen van hulpbehoevendheid,
de aard van de geboden hulp en van diagnose van erfelijke afwijkingen ligt
bij de aan het opvangcentrum verbonden dierenarts.4. Desgevraagd dient door het opvangcentrum het oordeel van een praktiserend
dierenarts over de status van een gevonden dier te kunnen worden overgelegd.5. Elk dier wordt door de opnemende en daartoe gerechtigde organisatie
voorzien van identificatie om verwisselingen uit te sluiten, en standaardregistraties
worden opgetekend (locatie, tijd, vinder, geslacht, gewicht, soort, weersomstandigheden,
inspanning, vrijlatingsdatum en -plaats). Gestreefd moet worden naar standaardisering
van transponders.6. Opvang van zeehonden in een opvangcentrum mag alleen gerealiseerd worden
vanuit het opvanggebied zoals omschreven in de aan het desbetreffende centrum
verleende ontheffing.7. In centra waar gewone en grijze zeehonden uit de Nederlandse en aangrenzende
kustwateren zijn gehuisvest is het opvangen van zeehonden uit andere populaties
niet toegestaan.8. Als de maximale opvangcapaciteit is benut, dient bij verdere noodzakelijke
opvang eerst contact gezocht te worden met de andere bevoegde opvangcentra
voor extra benodigde ruimte.9. De kwaliteitswaarborging op hygiënisch gebied moet blijken uit
een hygiëneprotocol (verplicht voor het opvangcentrum) waarin zijn vastgelegd:
de toewijzing van taken aan bevoegde en gekwalificeerde medewerkers, reinigings-
en ontsmettingsplannen voor de transportwegen en de ruimten waar zeehonden
verblijven, de noodzakelijke controles, de gestelde eisen aan te voeren vis
en de gehanteerde quarantaine maatregelen.10. MedicamentenVan iedere zeehond moet vastgelegd worden welke medicamenten
zijn toegediend, gedurende welke periode, en ten behoeve van welke aandoening.
De lijst van toegestane medicamenten zal nog worden vastgelegd in de trilaterale
kaders en zal dan van toepassing zijn op alle volgens dit opvangprotocol opgevangen
zeehonden.11. Weer vrijlatenHet weer vrijlaten kan alleen plaatsvinden met schepen
die daarvoor zijn aangewezen door het bevoegd gezag. Vastgelegd dient te worden
waar en wanneer welke zeehond weer is vrijgelaten.12. InformatievoorzieningVóór 31 januari van ieder jaar
dienen de gegevens uit het voorafgaande jaar zoals die worden verzameld onder
punten 4, 5, 9, 10 en 11 te worden overhandigd aan het Ministerie van Landbouw,
Natuurbeheer en Visserij. Deze gegevens zullen ook in trilateraal verband
beschikbaar worden gesteld. Op verzoek kan worden zorggedragen voor terugkoppeling
van de verzamelde gegevens van de drieWaddenzeelanden naar de
opvangcentra en andere belanghebbenden. De beleidsverantwoordelijke overheden
dienen in geval van (tussentijdse) uitkomsten van onderzoek, waaruit zou blijken
dat sprake is van een bepaalde negatieve trend of andersoortige ontwikkelingen,
per direct te worden geïnformeerd teneinde in voorkomende gevallen adequate
maatregelen te kunnen nemen.XNoot1Hulp kan bestaan uit het verplaatsen van een dier naar een locatie waar
dit weer in contact kan komen met een eventueel moederdier. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28600-XIV-123.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl