Goedkeuring Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderheden; Straatsburg, 1 februari 1995; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26389, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

10-02-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26389 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 7 april 1998, no. W04.97.0764,
met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26389Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 389Goedkeuring van het op 1 februari 1995 te Straatsburg tot stand
gekomen Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderhedenAADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 7 april
1998 en het nader rapport d.d. 25 januari 1999, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Buitenlandse Zaken. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 1 december 1997, no. 97.005770, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Buitenlandse Zaken, mede namens
de Minister van Binnenlandse Zaken en de Minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel
van wet met memorie van toelichting, houdende goedkeuring van het op 1 februari
1995 te Straatsburg tot stand gekomen Kaderverdrag inzake de bescherming van
nationale minderheden.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 1 december
1997, nr. 97.05770, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 7 april 1998, nr. W04.97.0764, bied ik U hierbij aan.1. In hoofdstuk I van de memorie van toelichting wordt, onder «Belang
en doel van het Kaderverdrag», slechts summier ingegaan op de redenen
voor toetreding van Nederland tot het Kaderverdrag inzake de bescherming van
nationale minderheden (hierna: het verdrag). Als belangrijkste reden wordt
genoemd dat het Koninkrijk door bekrachtiging gebonden is aan de beginselen
van het verdrag. Dat is een evidentie die op zichzelf niet doorslaggevend
kan zijn. Datzelfde geldt voor de overweging dat Nederland daarmee een signaal
geeft aan andere landen. Tenslotte wordt gesteld dat het verdrag kan dienen
als een belangrijk instrument om de bescherming van minderheden in eigen land
en in andere landen te toetsen. Dat argument sluit echter minder goed aan
bij het gestelde in de toelichting, onder «Karakter van het Kaderverdrag»,
dat de beginselen van het verdrag een programmatisch karakter hebben en de
staten een ruime beoordelingsvrijheid laten, dat zij niet bedoeld zijn voor
individuele afdwingbaarheid via de rechter en dat zij overigens reeds voldoende
zijn verwerkt in het Nederlandse recht en minderhedenbeleid. Een dragender motivering voor de bekrachtiging van het verdrag is wenselijk,
nu met het verdrag als uitgangspunt wordt aanvaard dat mensen niet slechts
als persoon fundamentele rechten hebben en een aanspraak op gelijke behandeling,
maar daarnaast ook als lid van een minderheid, waarbij die minderheid in alle
opzichten gelijk behandeld moet worden als de meerderheid. Voor het voeren
van gericht beleid moge dat een hanteerbaar uitgangspunt zijn, als algemeen
rechtsbeginsel kan het op gespannen voet komen te staan met elementen in beleid
en recht die, als vanzelfsprekend, uitgaan van het eigen cultureel
karakter van de samenleving, zoals eisen inzake inburgering, het mediabeleid
en cultureel beleid, het taalgebruik en de inhoud van onderwijs (bijvoorbeeld
geschiedenis en maatschappijleer). Weliswaar kunnen partijen de reikwijdte
van bepaalde beginselen van het verdrag beperken (bijvoorbeeld inzake het
taalgebruik in het rechtsverkeer en het onderwijs) maar anders dan in de memorie
van toelichting wordt gesteld is die reikwijdte niet beperkt tot de Friezen.
Gesproken wordt van «gebieden waar minderheden van oudsher wonen of
in groten getale wonen».Spanning en conflict tussen een beleid gericht op integratie van minderheden
en respect voor hun eigenheid als algemeen rechtsbeginsel kunnen niet uitblijven.
Dat zou op zichzelf nog geen probleem behoeven te zijn indien daarmee de maatschappelijke
cohesie alsook de integratie en emancipatie van minderheden in de samenleving,
in Nederland en elders, zou worden versterkt. Vooralsnog ontbreekt in de toelichting
echter een uiteenzetting van de visie en mechanismen waarop die verwachting
is gebaseerd. De Raad van State adviseert dan ook om in de memorie van toelichting
nader in te gaan op de wenselijkheid van toetreding. De mededeling dat de
beginselen reeds voldoende zijn verwerkt in het Nederlandse recht en in het
ten aanzien van minderheden gevoerde beleid en dat de beginselen van het verdrag
niet bedoeld zijn rechtstreeks te werken en de overweging dat het minderhedenbeleid
in andere landen daaraan getoetst kan worden, leiden op zichzelf niet tot
die conclusie, te minder waar bij ieder van die overwegingen kanttekeningen
passen.1. Aan het advies van de Raad is gevolg gegeven door een passage aan de
memorie van toelichting toe te voegen, waarin nader wordt ingegaan op de wenselijkheid
van toetreding tot het verdrag. Echter, anders dan de Raad, signaleren de
ondergetekenden geen spanning tussen een beleid gericht op integratie van
minderheden en respect voor hun eigenheid als algemeen rechtsbeginsel. Zoals
is uiteengezet in de memorie van toelichting, maakt de erkenning van de eigenheid
van etnische groepen al sinds jaar en dag deel uit van het integratiebeleid.
Zij vindt haar complement in de bereidheid van etnische groepen om aan de
samenleving deel te nemen en de normen en waarden van de meerderheid te respecteren.
De ondergetekenden gaan er derhalve van uit dat integratie en eigenheid elkaar
eerder versterken dan uitsluiten: wie wordt geaccepteerd zoals hij is, zal
zich uitgenodigd voelen te participeren. In dit opzicht is het Kaderverdrag
dan ook een welkome juridische aanvulling van het vigerende integratiebeleid.
De vrees dat juridische erkenning van de eigenheid van etnische groepen spanningen
zal oproepen, achten ondergetekenden ongegrond. Dat beginsel heeft, overigens
in een nog sterkere juridische vorm, al eerder erkenning gevonden in artikel
27 van het op 19 december 1966 te New York totstandgekomen Internationaal
Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR) en maakt reeds sinds
1979 deel uit van de Nederlandse rechtsorde. Het beeld dat uit de –
overigens schaarse – jurisprudentie ten aanzien van deze bepaling rijst,
vertoont geen gelijkenis met het door de Raad geschetste perspectief. De kanttekeningen
die op enkele plaatsen in de memorie van toelichting ten aanzien van het beschermingsniveau
van het Kaderverdrag worden gemaakt, moeten dan ook zeker niet worden opgevat
als een relativering van de waarde van het onderhavige verdrag voor de Nederlandse
rechtsorde. Zij moeten slechts worden beschouwd als uitingen van teleurstelling
over het feit, dat in internationaal verband een nog hoger beschermingsniveau
niet haalbaar is gebleken.2. In hoofdstuk I van de memorie van toelichting, onder «Karakter
van het Kaderverdrag», wordt gesteld dat de beginselen van het verdrag
in beginsel niet zijn bedoeld voor individuele afdwingbaarheid via de nationale
rechter en dat dit standpunt onder andere wordt onderschreven in de laatste
preambulaire paragraaf, waarin is opgenomen dat de beginselen van het verdrag
zullen worden uitgewerkt in nationale wetgeving en beleid. De Raad is door deze passage niet overtuigd. De vraag of de bepalingen
van het verdrag rechtstreekse werking kunnen hebben, staat uiteindelijk ter
beoordeling van de rechter. Dat een dergelijke werking niet op voorhand uitgesloten
kan worden geacht, kan naar het oordeel van de Raad worden afgeleid uit artikel
3 van het verdrag. Die bepaling is rechtstreeks gericht tot individuele personen
en zou daarmee eenieder verbindende verdragsbepaling kunnen zijn.
Mede gelet op artikel 93 van de Grondwet verdient het aanbeveling de memorie
van toelichting op dit punt te nuanceren.2. Met de Raad zijn de ondergetekenden van mening, dat de vraag of de
bepalingen van het verdrag rechtstreekse werking hebben, uiteindelijk ter
beoordeling staat van de rechter. Met de aangehaalde passage in de memorie
van toelichting hebben wij geenszins beoogd op een dergelijk rechterlijk oordeel
te prejudiciëren. Niettemin zouden wij ons goed voor kunnen stellen dat
een rechter, die geroepen wordt een bepaling van het onderhavige verdrag uit
te leggen, bij de memorie van toelichting te rade gaat. Overigens benadrukken
wij, dat de beginselen verwoord in het onderhavige verdrag zich in beginselniet lenen voor rechtstreekse toepassing door de rechter; daarmee is
niet uitgesloten, dat sommige bepalingen onder bepaalde omstandigheden toch
rechtstreekse werking kunnen verkrijgen. De Raad verwijst in dit verband naar
artikel 3 van het verdrag. De ondergetekenden brengen in herinnering, dat
artikel 19 van het verdrag een beperkingsclausule bevat, zodat de opstellers
rechtstreekse werking kennelijk niet geheel hebben willen uitsluiten. De toelichting
is terzake overigens aangevuld.3. In hoofdstuk I van de memorie van toelichting wordt, onder «Belang
en doel van het Kaderverdrag», aangegeven dat de regering het mogelijk
acht dat de bepalingen van het verdrag wegens hun flexibele bewoordingen en
soms ruim geformuleerde beperkingsclausules onder omstandigheden gebruikt
kunnen worden om de rechten van nationale minderheden te beperken. Daar dit
uiteraard niet de bedoeling van het verdrag kan zijn, rijst de vraag welke
mechanismen het verdrag bevat om te voorkomen dat deze mogelijkheid zich daadwerkelijk
voordoet. De memorie van toelichting spreekt in dat verband over voldoende
en duidelijke aanknopingspunten om zowel langs politieke als juridische weg
een dialoog met andere landen te hebben over de positie van nationale minderheden
en de mogelijkheden tot verbetering van die positie. Aangezien, naast de werking van het verdrag binnen het nationale recht
en beleid, deze «aanknopingspunten» in hoge mate bepalend zijn
voor het belang van het verdrag en daarmee voor het belang van ratificatie
ervan door Nederland, acht de Raad het gewenst dat in de memorie van toelichting
wordt aangegeven of de regering daarbij het oog heeft op andere mechanismen
dan het in de artikelen 24 tot en met 26 van het verdrag neergelegde toezichtmechanisme,
waarvan in de toelichting wordt gesteld dat het zich kenmerkt door eenvoud
en dat Nederland een sterker toezichtmechanisme voorstond. In het bijzonder
acht de Raad het gewenst dat uitdrukkelijk wordt aangegeven op welke procedures
men in de toelichting het oog heeft wanneer wordt gesproken van de «juridische
weg».3. Op dit punt is de toelichting met een passage uitgebreid.4. Het verdrag bevat geen definitie van de term «nationale minderheid».
Ingevolge de in bijlage II opgenomen verklaring zijn alleen de Friezen en
de legaal in Nederland verblijvende leden van de doelgroepen van het integratiebeleid
een nationale minderheid. De Nederlandse verklaring beperkt specifiek de reikwijdte van een aantal
beginselen tot de Friezen. Dat gebeurt met een beroep op de volgende criteria
in het verdrag: gebieden waar minderheden van oudsher wonen of in groten getale
wonen. De verklaring ziet evenwel uitsluitend op het criterium «gebieden
waar minderheden van oudsher wonen».Het college adviseert in de memorie van toelichting op de reikwijdte van
de verklaring, bedoeld in bijlage II in te gaan.4. Aangezien het onderhavige verdrag geen definitie bevat van het begrip
nationale minderheden, hecht de regering eraan de omschrijving die door Nederland
wordt gehanteerd in een verklaring tot uitdrukking te brengen. Geheel in lijn
met het door de Nederlandse regering ten tijde van de onderhandelingen ingenomen
standpunt, ziet het Kaderverdrag op de Friezen en legaal in Nederland verblijvende
personen die behoren tot de doelgroepen van het door de regering gevoerde
integratiebeleid voor de etnische minderheden. Aan de uitnodiging van de Raad
om terzake een passage in de memorie van toelichting op te nemen, is gevolg
gegeven. 5. Volgens de memorie van toelichting, onder Karakter van het Kaderverdrag,
zijn de beginselen, neergelegd in het verdrag, reeds voldoende verwerkt in
het Nederlandse recht en het ten aanzien van minderheden gevoerde beleid.
Het verdient aanbeveling om daarbij ten minste globaal aan te geven op welke
wijze ten aanzien van welke van die beginselen de verwerking in het recht
heeft plaatsgevonden.5. Naar het oordeel van ondergetekenden zijn de beginselen, neergelegd
in het verdrag, het juridische complement van het in Nederland vigerende minderhedenbeleid,
zoals dat uitdrukking heeft gevonden in de Minderhedennota (kamerstukken II
1982/1983, 16 102, nr. 20) en de Contourennota «Integratiebeleid
etnische minderheden» (kamerstukken II 1993/94, 23 684, nr. 1).
Over de implicaties daarvan is in de toelichting uitgeweid, waarnaar zij verwezen.Bovendien maken vele in het verdrag opgenomen beginselen reeds deel uit
van het Nederlandse recht. Zo is een groot deel van het bepaalde in de artikelen
7 tot en met 10 van het Kaderverdrag ontleend aan het Europees Verdrag inzake
de rechten van de mens, dat sinds jaar en dag deel uitmaakt van de Nederlandse
rechtsorde. De opneming van deze bepalingen in het kaderverdrag benadrukt
de betekenis daarvan voor nationale minderheden. De «Grundnorm»
van het verdrag vindt zijn pendant in artikel 27 van het IVBPR, dat sinds
1979 behoort tot het Nederlandse recht. Maar ook in nationale regelingen treft
men vergelijkbare beginselen aan. Zo mogen de bepalingen inzake beheersing
van de Nederlandse taal en kennis van de Nederlandse samenleving in de Wet
inburgering nieuwkomers gerekend worden tot de doeltreffende maatregelen ter
bevordering van wederzijds respect en begrip in de zin van artikel 6, eerste
lid, van het verdrag. Artikel 1 van de Grondwet, artikel 429quater Wetboek
van Strafrecht en de Algemene wet gelijke behandeling vormen de evenknie van
het in artikel 4, eerste lid, van het Kaderverdrag neergelegde discriminatieverbod.
Artikel 130 van de Grondwet, artikel B 3 van de Kieswet, de Wet overleg minderhedenbeleid
en de Welzijnswet 1994 dragen duidelijk de sporen van het beginsel inhoudende
dat nationale minderheden aan de openbare zaak moeten kunnen deelnemen, zoals
verwoord in artikel 15 van het Kaderverdrag. De toelichting op laatstgenoemd
artikel is enigszins aangevuld. Voor het overige zij verwezen naar de bepalingen
van voor Nederland geldende verdragen en van Nederlandse wetgeving, genoemd
in de artikelsgewijze toelichting.6. Voor een redactionele kanttekening verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.6. Aan de redactionele kanttekening van de Raad is gevolg gegeven.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk Willink Ik moge U, mede namens mijn ambtgenoten voor Grote Steden- en Integratiebeleid
en van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, verzoeken het hierbij gevoegde voorstel
van wet en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Buitenlandse Zaken,J. J. van Aartsen Bijlage bij het advies van de Raad van State van 7 april 1998, no. W04.97.0764,
met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging geeft.– In de toelichting op artikel 9, slot, de vindplaats vermelden
van de brief van 31 oktober 1997 van de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur
en Wetenschappen aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
(aanwijzing 219 van de Aanwijzingen voor de regelgeving). XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26389-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl