Wijziging van het Burgerlijk Wetboek, het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen 1945 en van enige andere wetten; Verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-26257, nr. 110a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

23-12-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26257 nr. 110a

18-12-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26257Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 257Wijziging van het Burgerlijk Wetboek, het Buitengewoon Besluit Arbeidsverhoudingen
1945 en van enige andere wettennr. 110aVERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIES VOOR SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID
EN VOOR JUSTITIE1Vastgesteld 18 december 1998Het voorbereidend onderzoek van bovenvermeld wetsvoorstel gaf de leden
van de vaste commissies voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid en voor Justitie
aanleiding tot het formuleren van de volgende opmerkingen en vragen.De leden behorende tot de VVD-fractie hadden met belangstelling
kennis genomen van het onderhavige wetsvoorstel. Zij konden zich in grote
lijnen verenigen met de technische uitwerking van de toegezegde reparaties,
en zij hadden na de uitvoerige behandeling aan de overzijde geen behoefte
meer op enkele technische punten in te gaan. In het verlengde van enkele overgebleven
punten tijdens de behandeling van de wet flex en zekerheid wilden zij nog
aandacht vragen voor een tweetal onderwerpen.Ten eerste wezen zij op de toezegging van de toenmalige minister van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid in de brief van 12 mei 1998, dat aan een onafhankelijke
commissie van deskundigen zal worden gevraagd om een toekomstverkenning uit
te voeren naar de inrichting van het (duaal) stelsel. In het daaropvolgende
debat heeft de minister toegezegd dat de commissie op een zodanig tijdstip
zou worden ingesteld, dat zij haar werkzaamheden rond de jaarwisseling zou
kunnen aanvangen.Thans is deze commissie nog steeds niet ingesteld. Wel heeft de minister
op 24 november in een wetgevingsoverleg desgevraagd verklaard dat de installatie
waarschijnlijk in januari a.s. zal plaatsvinden. Waarom, zo vroegen deze leden,
is er vertraging opgetreden om een toezegging tot instelling van een commissie,
gedaan op 12 mei, dus nu zeven maanden geleden, te effectueren?Ten tweede memoreerden zij, de toezegging van de minister in dezelfde
brief van 12 mei om voor 1 januari 1999 aan de RDA's een procedurele standaard
aan te bieden teneinde het exacte moment van ontvangst van de aanvraag voor
een ontslagvergunning vast te leggen. In de nota naar aanleiding van het verslag
van de Tweede Kamer wordt gesteld dat is toegezegd dat met Arbeidsvoorziening
Nederland overleg gevoerd zou worden of het tijdstip van ontvangst kan worden
geregistreerd en dat gebleken is dat er nogal wat haken en ogen
aan het registreren zitten. Deze interpretatie van de toezegging is onjuist
en de conclusie moet worden getrokken dat de toezegging niet wordt uitgevoerd.
De argumentatie die regering aanvoert op basis waarvan de onderhavige keuze
is gemaakt overtuigd niet. Met enige goede wil zou voor de enkele gesignaleerde
punten een uitwerking te vinden zijn. Blijkbaar ontbreekt die goede wil. In
dit kader stelden de hier aan het woord zijnde leden nu de volgende vragen.Is de regering het met hen eens dat door de onderhavige regeling dat de
kans groot is dat een werkgever een ontslagaanvraag voor de werknemer geheim
zal houden tot de dag nadat het verzoek door de RDA is ontvangen?Is de regering met deze leden van mening dat een zodanige praktijk ongewenst
is en de relatie tussen de werkgever en werknemers niet ten goede zal komen?Is de regering inderdaad van mening dat toezeggingen aan deze Kamer niet
hoeven te worden uitgevoerd of is de regering alsnog bereid hiervoor een uitwerking
ter hand te nemen?Ook de leden behorende tot de fractie van D66 wezen op dit
grijze gebied.Tot hun spijt hadden zij moeten constateren dat de minister in de reparatiewetgeving
geen nadere aandacht heeft besteed aan het probleem van de frictie die kan
zitten tussen de aanvraag bij de RDA tot een ontslagvergunning en de eventuele
ziekmelding van de werknemer op dezelfde dag.Bij de plenaire behandeling in april hebben zij op dit probleem gewezen.
De minister vond het toen een te zwaar middel om via wetswijziging hun voorstel
«dag» te wijzigen in «tijdstip», maar zegde wel toe
zich hierover met de RDA's te verstaan.Deze leden vroegen nu, wat dit overleg heeft opgeleverd. Zij wilden weten
of dit overleg alsnog aanleiding geeft tot wetswijziging dan wel tot een aanwijzing
aan de RDA's om het begrip «tijdstip» te hanteren.De leden van de CDA-fractie namen met belangstelling kennis
van dit wetsvoorstel, dat de wet flexibiliteit en zekerheid (Stb. 1998, 300)
moet repareren.Intussen zijn vanuit de praktijk al weer nieuwe vragen gerezen, waaronder
de navolgende:– t.a.v. artikel 7:628 lid 1 BWIn de nota naar aanleiding van het verslag (26 257, nr.7, p.3) gaat
de Minister in op de verhouding tussen artikel 7:628 lid 1 BW en artikel 8
BBA. De Minister zegt hierover: «Bij een collectieve arbeidstijdverkorting
komen werkgever(s) en werknemer(s) overeen dat de omvang van de arbeidsovereenkomst
wordt verkleind. Daarbij zullen ook afspraken worden gemaakt over de beloning
voor de resterende overeengekomen arbeidsuren. Er is in deze situatie geen
sprake van vermindering van werk waarover loon verschuldigd zou zijn en dus
ook niet van het wegcontracteren van de loondoorbetalingsplicht». Is
dit standpunt van de Minister echter wel juist? Allereerst is er in geval
van vermindering van het aantal te werken uren op grond van artikel 8 BBA
geen sprake van een overeenkomst tussen werkgever(s) en werknemer(s). Artikel
8 BBA is geschreven voor die gevallen waarin de werkgever eenzijdig de arbeidsomvang
(tijdelijk) wil verlagen wegens (zeer) bijzondere omstandigheden, zoals bijvoorbeeld
extreme wateroverlast. Krachtens artikel 8 BBA heeft de werkgever hiervoor
een vergunning nodig van de Minister. Als de werkgever deze vergunning (de
zogeheten short-time-vergunning) heeft gekregen, mag hij eenzijdig
het aantal arbeidsuren verlagen. De werknemer heeft in dit geval recht op
een WW-uitkering over het aantal verloren arbeidsuren. De toestemming tot
arbeidstijdverkorting heeft geen invloed op de risicoverdeling
(en loondoorbetalingsverplichting) ex artikel 7:628 lid 1 BW (Zie HR 31 oktober
1950, Arbeid 1953, p.56, CRvB 20 april 1978, RSV 1978/273 en CRvB 27 november
1984, RSV 1985/65). Omdat het staand beleid is dat in geval er een short-time-vergunning
is verleend een WW-uitkering wordt uitbetaald, mag deze uitkering krachtens
artikel 7:628 lid 2 BW in mindering worden gebracht op de loondoorbetalingsverplichting.
Artikel 7:628 lid 1 BW blijft dan van belang voor het verschil tussen de WW-uitkering
en het loon (en dit bedrag kan dus behoorlijk oplopen).Aangenomen wordt dat de risicoverdeling van artikel 7:628 lid 1 BW niet
zover gaat, dat echte (tijdelijke) overmachtsituaties – waarvoor dus
in sommige gevallen een short-time-vergunning wordt verleend – voor
risico van de werkgever moeten komen. De praktijk is niet zo, dat de werkgever
en de werknemer hierover afspraken maken. In de praktijk ontkomt men aan deze
lastige vraag inzake de risicoverdeling door artikel 7:628 lid 1 BW uit te
sluiten.Voor niet-CAO bedrijven (en voor CAO-bedrijven met personeel dat niet
onder de werkingssfeer valt) betekent de Wet flexibiliteit en zekerheid dat
dit niet langer mogelijk is en dat de werkgever in onzekerheid komt te verkeren.Gelet op het voorgaande: hoe denkt de Minister (anders dan bij wet) te
realiseren dat de werkgever in geval er een short-time-vergunning is verleend
van loonaanspraken is gevrijwaard?– t.a.v. Overgangswet Nieuw BWOver de werking van bestaande CAO-bepalingen na inwerkingtreding van de
Wet flexibiliteit en zekerheid zegt de Minister in de nota naar aanleiding
van het verslag (25 257 nr.7. p.14) het volgende: «In dat verband
zij verwezen naar artikel 71 van de Overgangswet Nieuw Burgerlijk Wetboek
dat bepaalt dat een beding dat naar een voor het in werking treden van de
wet geldend wetsartikel verwijst of de zakelijke inhoud van een dergelijk
artikel weergeeft, wordt geacht een verwijzing naar of een weergave van de
wet in te houden tenzij die niet in overeenstemming zou zijn met de strekking
van dat beding». Ook dit standpunt komt niet juist voor. De Overgangswet
Nieuw Burgerlijk Wetboek is in dit geval niet van toepassing. Deze
wet geldt alleen voor de invoering van bepalingen uit het Oude Burgerlijk
Wetboek naar het Nieuw Burgerlijk Wetboek (zoals op 1 april 1997 gebeurde,
toen titel 7.10 BW werd ingevoerd). Een wet is niet zomaar van toepassing
op basis van een opmerking van de Minister tijdens de kamerbehandeling. Hiervoor
is een wettelijke basis nodig. Evenwel leiden de opmerkingen van
de minister tot grote rechtsonzekerheid in de praktijk. In veel CAO's is namelijk
de huidige wettelijke regeling van opzegtermijnen opgenomen. Als niet wordt
voorzien in een overgangsmaatregel, moet worden beoordeeld in hoeverre de
bestaande CAO-tekst op correcte wijze afwijkt van de Wet flexibiliteit en
zekerheid. Als dit het geval is, zal de oude regeling blijven gelden. Als,
zoals de Minister stelt, de Overgangswet Nieuw Burgerlijk Wetboek van toepassing
is, betekent dit dat waar de huidige regeling letterlijk is overgenomen of
zakelijk is weergegeven, de nieuwe regeling hiervoor in de plaats komt.(Overigens leidt artikel 71 ONBW niet zonder meer tot deze conclusie;
de omzetting moet in overeenstemming zijn met de strekking van het desbetreffende
beding (artikel 71 ONBW, laatste zinsnede). De nieuwe opzegtermijnen zullen
dan van toepassing zijn.De vraag welke opzegtermijnen van toepassing zijn is voor de praktijk
van groot belang. Niet alleen werkgevers, maar ook uitvoeringsinstellingen
die de fictieve opzegtermijn moeten vaststellen hebben hiermee te maken. De
onzekerheid die door de opmerking van de Minister is gecreëerd door een
wet van toepassing te achten die niet van toepassing is, moet daarom bij voorkeur
nog vóór 1 januari 1999 worden opgelost. Overigens zou toepassing van de Overgangswet Nieuw Burgerlijk Wetboek
er ook toe leiden dat afspraken in de individuele arbeidsovereenkomst die
volgens de huidige wet zijn toegestaan, maar in strijd zijn met de Wet flexibiliteit
en zekerheid (bijvoorbeeld de bepaling dat de opzegtermijn voor beide partijen
tenminste 3 maanden is) niet nietig zijn. (Zie artikel 79 ONBW, dat bepaalt
dat een rechtshandeling die is verricht voordat de wet (=NBW) daarop van toepassing
wordt, niet nietig of vernietigbaar wordt ten gevolge van een omstandigheid
die de wet, in tegenstelling tot het tevoren geldende recht, aanmerkt als
een grond van nietigheid of vernietigbaarheid). De Minister spreekt zich daarom
op dit punt tegen. Hij gaf in de nota naar aanleiding van het verslag namelijk
aan dat dit soort bepalingen wel nietig is. Een uitleg van de Minister
lijkt daarom op zijn plaats.– t.a.v. uitzendkrachten:De artikelen 667 lid 5 en 668a lid 2 BW bepalen dat een arbeidsovereenkomst
bij een andere werkgever, die ten aanzien van de arbeid geacht moet zijn de
opvolger te zijn, meetelt. Zou de Minister antwoord kunnen geven op de vraag
hoe in de volgende gevallen moet worden gehandeld?Op 1 juli 1999 krijgt een werknemer een uitzendovereenkomst voor onbepaalde
tijd. Op 1 juli 2001 gaat hij als schoonmaker werken bij werkgever X. Op 1
augustus biedt X de werknemer een jaarcontract aan, ook voor de functie van
schoonmaker. Op grond van artikel 667 lid 5 BW moet dit jaarcontract worden
opgezegd. Hoewel de werknemer maar een maand via het uitzendbureau heeft gewerkt,
moet volgens artikel 668a lid 2 BW de gehele uitzendperiode meetellen in de
keten van artikel 668a lid 1 BW. Dit betekent dat op 1 juli 2002 de arbeidsovereenkomst
voor bepaalde tijd wordt omgezet in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde
tijd.Strookt deze uitleg (met al zijn consequenties voor de praktijk) met de
bedoeling van de wetgever?Een uitzendkracht wordt per week opgeroepen. Zodoende ontstaat telkens
een uitzendovereenkomst voor een week. Als nu een werkgever deze uitzendkracht
in dienst neemt, nadat hij bijvoorbeeld drie maanden als uitzendkracht (in
dezelfde functie) bij hem heeft gewerkt, moet de uitzendperiode dan gezien
worden als dertien contracten voor bepaalde tijd, zodat de eerste arbeidsovereenkomst
bij de werkgever direct wordt omgezet in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde
tijd? Deze situatie doet zich in de praktijk erg vaak voor.De leden behorende tot de fractie van de PvdA ondersteunden
bovenstaande vragen van de leden van de CDA-fractie.In het Nederlands Juristenblad van 4 december jl. blz. 2022 (1998 nr.
44) becommentarieert prof. mr. I.P. Asscher-Vonk het onderwerpelijke wetsvoorstel
aan de hand van een 5-tal opmerkingen. De leden behorende tot de CDA-fractie vernamen gaarne de reactie van de minister op deze vijf opmerkingen.De leden behorende tot de PvdA-fractie vroegen vervolgens op
welke wijze de volgende (in bestaande contracten veel voorkomende) bepaling:
«voor beide partijen geldt een opzegtermijn van vier maanden»,
wordt geconverteerd.Vast staat wel dat deze bepaling nietig is. De opzegtermijnen worden geconverteerd
in «de wettelijke opzegtermijnen». Niet duidelijk is echter welke
wettelijke opzegtermijnen worden bedoeld. Moet het «basis-systeem»
van artikel 7:672 lid 2 (voor de werkgever) resp. lid 3 (voor de werknemer)
worden gevolgd, of is de bijzondere bepaling van lid 6 van toepassing
(«De termijn voor opzegging ... mag ... bij verlenging ... voor de werkgever
niet korter dan het dubbele van die voor de werknemer»).De leden behorende tot de fractie van D66 hadden tenslotte
nog een vraag over artikel 685.Zoals zij al bij de behandeling van de wet in april al hadden betoogd
zijn zij groot voorstander van het duale ontslagstelsel. Zowel de ontbinding
als de ontslagvergunning hebben naast elkaar bestaansrecht. De een als een
snellere procedure die de werkgever op het betalen van een schadevergoeding
aan de werknemer komt te staan en de andere als een wat tragere procedure
die op een goedkopere wijze voor de werkgever verloopt.Deze leden constateerden dat bij deze wetswijzigingsvoorstellen artikel
685 dat de procedure via de kantonrechter regelt, niet gewijzigd is. Derhalve
moet de kantonrechter zich nog steeds niet ontvankelijk verklaren wanneer
er bij een verzoek tot ontbinding geen reintegratieplan wordt overlegd ook
als reintegratie evident tot de onmogelijkheden behoort.Zij vroegen de minister hoe hij aankijkt tegen de waarde van het duale
ontslagstelsel en in het bijzonder de rol van de kantonrechter in deze. Is de minister het met deze leden eens dat artikel 685 zo geïnterpreteerd
dient te worden dat de rechter zich ontvankelijk verklaart wanneer een werkgever
een ontbindingsverzoek indient met een met reden omklede verklaring dat reintegratie
van de werknemer in zijn bedrijf niet tot de mogelijkheden behoort. Staat
zo'n de facto non-reïntegratieplan niet gelijk aan een reintegratieplan
waarover de kantonrechter in staat is een oordeel te vormen?Vertrouwende, dat deze vragen tijdig en genoegzaam beantwoord zullen worden,
achten de commissies de openbare beraadslaging over het onderhavige wetsvoorstel
voldoende voorbereid. De voorzitter van de commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,HeijmansDe voorzitter van de commissie voor Justitie,Heijne MakkreelDe griffier voor dit verslag,Heijnis XNoot1Samenstelling:Sociale Zaken en Werkgelegenheid: Van de Zandschulp (PvdA),
Heijmans (VVD) (voorzitter), Gelderblom-Lankhout (D66), Jaarsma (PvdA), Rongen
(CDA), Veling (GPV), Van den Broek-Laman Trip (VVD), Batenburg, J. van Leeuwen
(CDA), Van den Berg (SGP), Hofstede (CDA), De Haze Winkelman (VVD), Zwerver
(GL), Ruers (SP). Justitie: Heijne Makkreel (VVD) (voorzitter), Talsma (VVD),
Glasz (CDA), Michiels van Kessenich-Hoogendam (CDA), Holdijk (SGP), Vrisekoop
(D66), Pitstra (GL), Le Poole (PvdA), Meeter (PvdA), Hirsch Ballin (CDA),
De Haze Winkelman (VVD), Ruers (SP). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-26257-110a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl