Kaderwet adviescolleges; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-24503, nr. 235b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

12-06-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24503 nr. 235b

07-06-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen2. Achtergronden van het wetsvoorstel3. De samenstelling van adviescolleges4. Advisering uit eigen beweging5. De vormgeving van het wetsvoorstel6. De inrichting van het nieuwe adviesstelsel7. Onverenigbare functies8. Artikelen Artikel 2Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 9Artikel 10Artikel 12Artikel 15Artikel 19Artikel 20Artikel 22Artikel 24Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24503Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 503Algemene regels voor de advisering in zaken van algemeen verbindende
voorschriften of te voeren beleid van het Rijk (Kaderwet adviescolleges)nr. 235bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 7 juni 1996 1. AlgemeenMet belangstelling heeft de regering kennis genomen van de door de leden
van de verschillende fracties over het wetsvoorstel gemaakte opmerkingen en
gestelde vragen. Op deze opmerkingen en vragen zal ik in deze memorie graag
ingaan. Ik zal daarbij ter wille van een logische indeling van deze memorie,
waar nodig, afwijken van de indeling van het voorlopig verslag. 2. Achtergronden van het wetsvoorstelHet wilde de leden van de PvdA-fractie, ook na alle gewisselde woorden,
niet recht duidelijk worden wat adviescolleges te kort hebben gedaan aan het
primaat van de politiek. Zij vroegen in dat verband nog eens uiteen te zetten
in hoeverre het bestaande adviesstelsel, anders dan door een zekere onoverzichtelijkheid,
aan het beslissingsvermogen van regering en parlement in de weg staat.In formele zin, zo kan worden gezegd, doet het bestaande adviesstelsel
sinds de afschaffing van de wettelijke adviesverplichtingen geen afbreuk aan
het beslissingsvermogen (opgevat als beslissingsbevoegdheid) van regering
en parlement. De met het rapport Raad op maat ingezette operatie tot herziening
van het adviesstelsel beoogt op dat punt ook geen veranderingen. De gevolgen
van deze operatie voor wat wordt genoemd «het primaat van de politiek»
zijn vooral gelegen in het feitelijk functioneren van het staatsbestel. Deze
operatie bevat in dit verband relevante maatregelen, die moeten leiden tot
een versobering van het adviesstelsel als geheel, een verbetering van de kwaliteit
van de advisering en het verstrekken van de positie van de Staten-Generaal
en de regering bij het proces van besluitvorming over wetgeving en te voeren
beleid.In de eerste plaats beoogt de herzieningsoperatie het adviesstelsel als
zodanig te versoberen. Door het grote aantal adviescolleges is de advisering
thans versnipperd en bestaan er vele, soms zeer omvangrijke adviescolleges,
in onderling soms sterk verschillende samenstelling en met elkaar overlappende
adviestaken. Om die reden is het bestaande adviesstelsel niet toegesneden
op de eisen die de regering daaraan stelt. De grote omvang, de onderlinge
verschillen en de overlappende adviestaken maken het niet goed
mogelijk om elk adviesorgaan afzonderlijk te beoordelen. Daarom is het nodig
het gehele adviesstelsel als zodanig te herzien.In de tweede plaats beoogt de herziening van het adviesstelsel een einde
te maken aan het door elkaar heen lopen van advisering, overleg en belangenbehartiging.
De regering is van mening dat adviescolleges uit deskundigen (met maatschappelijke
kennis en ervaring) moeten bestaan en niet meer zijn gericht op belangenbehartiging.
De regering steunt aldus de wens om te komen tot een onderscheiding van advies,
overleg en belangenbehartiging.In de derde plaats beoogt de herzieningsoperatie de rol bij de beleidsvorming
van de Staten-Generaal en de regering te versterken. Doordat adviescolleges
in een vroeg stadium van het besluitvormingsproces daarbij worden betrokken,
spelen zij feitelijk een belangrijke rol in de besluitvorming. Reeds bij de
grondwetsherziening van 1922 wees Troelstra op het verschijnsel dat in advieslichamen
door deskundigen dan wel belangenvertegenwoordigers afspraken worden gemaakt
over de inhoud van tot stand te brengen wetgeving, waardoor die wetgeving
reeds bij voorbaat wordt onttrokken aan de invloed van het parlement. Ter
zake van deze historische ontwikkelingen inzake het adviesstelsel zou ik verder
willen verwijzen naar de op 30 maart 1995 aan de Tweede Kamer gezonden notitie
inzake artikel 79 van de Grondwet.1In de vierde plaats wordt bij de herziening van het adviesstelsel het
gehele stelsel gemoderniseerd en geharmoniseerd. Dat komt vooral tot uitdrukking
in het onderhavige wetsvoorstel. Ik wijs in dat verband op, bij voorbeeld,
de jaarlijkse programmering en verslaglegging, de evaluatie en de algemene
bevoegdheid van de beide kamers der Staten-Generaal om advies te vragen.Erkend moet worden dat de bezwaren tegen het adviesstelsel niet altijd
dezelfde zijn geweest. Dat hangt naar mijn overtuiging samen met de steeds
verschillende benadering van adviescolleges en de opvattingen over het functioneren
van de overheid. Zowel in de visie van de regering als in de visie van de
Staten-Generaal kunnen adviescolleges worden gekwalificeerd als «lastig»
dan wel juist als «handig». De naar aanleiding van het rapport
Raad op maat in gang gezette herziening van het adviesstelsel legt overigens
niet «de schuld» bij de adviescolleges, zoals wel eens wordt verondersteld.
De bezwaren zijn vooral gelegen in het gehele stelsel als zodanig, waarbij
ook de regering en het parlement een rol spelen. Het door elkaar heen lopen
van advies en overleg, het grote aantal adviescolleges, vooral in combinatie
met de vele, wettelijke adviesverplichtingen zoals die tot medio vorig jaar
golden, en de heersende politieke cultuur leidden ertoe dat adviescolleges –
vanuit de politiek bezien – in de praktijk een hindermacht konden vormen
bij de besluitvorming door democratisch gelegitimeerde organen. Daarnaast
was er het risico van vertraging in de beleidsontwikkeling door langdurige
advisering en ook van bemoeilijking door het niet beslissend tot elkaar kunnen
brengen van belangentegenstellingen in adviescolleges. De verschijnselen die
door de leden van de PvdA-fractie zelf al zijn genoemd, het te sterk leunen
op adviescolleges, de «ijskast- of schuilkelderfunctie» en dergelijke,
doen naar mijn oordeel af aan het primaat van de politiek. De sanering van
het aantal adviescolleges en het vernieuwen van het stelsel als zodanig heeft
ook jarenlang brede politieke steun gehad. Eerdere pogingen om het adviesstelsel
aan te passen hadden een te beperkte strekking. Om deze redenen is naar aanleiding
van het rapport Raad op maat met vrijwel kamerbrede steun gekozen voor een
algehele herziening van het adviesstelsel.2 Als
eerste stap van de algehele herziening werden de wettelijke adiesverplichtingen
afgeschaft en werd het in algemene zin mogelijk gemaakt om advisering aan
een termijn te binden. De tweede stap, zoals neergelegd in de Herzieningswet
adviesstelsel, is de opheffing van alle bestaande adviescolleges, uitgezonderd
de twee colleges die in elk geval in het nieuwe adviesstelsel een plaats
zouden krijgen. De derde stap van de herzieningsoperatie is de vaststelling
van algemene regels die gelden voor het nieuwe adviesstelsel, zoals neergelegd
in het onderhavige voorstel voor de Kaderwet adviescolleges.De regering is tot de slotsom gekomen, dat het bestaande, omvangrijke
en versnipperde adviesstelsel als geheel (en dus niet de afzonderlijke adviescolleges)
het adequaat functioneren van de democratie in de praktijk, dus in materiële
zin, tegenwerkt. De wetgeving tot herziening en herinrichting van het adviesstelsel
is noodzakelijk om de inrichting van het staatsbestel in dit opzicht te verbeteren. 3. De samenstelling van adviescollegesDe leden van de CDA-fractie maakten enkele opmerkingen en stelden enkele
vragen over de samenstelling van adviescolleges.Bij de openbare behandeling van de voorgestelde Herzieningswet adviesstelsel
in de Eerste Kamer is reeds over de samenstelling van adviescolleges gesproken.1 Uitgaande van de deskundigheid en overigens de geschiktheid
van kandidaten voor het lidmaatschap van adviescolleges, is het hebben van
een ten opzichte van het regeringsbeleid tegendraadse opvatting geen contra-indicatie
voor de benoeming als lid van een adviescollege. Het onderschrijven van het
regeringsbeleid is geen eis die aan kandidaten zal worden gesteld. Het geven
van vernieuwende en verfrissende ideeën ten opzichte van de opvattingen
die heersend zijn in de politiek of binnen het betrokken ministerie, kan juist
een meerwaarde zijn van een extern advies. Op sommige beleidsterreinen zullen
adviescolleges juist door hun frisse kijk op de zaken hun bestaansgrond onderstrepen.Het vorenstaande houdt geen verband met de regeringsopvatting over het
(verworpen) amendement van de leden Assen en Koekkoek (stuk nr. 23). Het is,
zo kan ik instemmen met de leden van de CDA-fractie, ook niet noodzakelijk
om de door hen bedoelde veelzijdigheid in de samenstelling van adviescolleges
expliciet in de wet te verankeren. De (naar de mening van de leden van de
CDA-fractie) beperkte opsomming van benoemingscriteria in artikel 12 van het
wetsvoorstel is daarentegen wel noodzakelijk als een uitwerking van het beginsel
van scheiding van (publieke) advisering van adviescolleges worden benoemd
op grond van hun persoonlijke eigenschappen en niet op grond van hun verbondenheid
met een bepaalde politieke of godsdienstige groep. Ik zou in dit verband willen
wijzen op hetgeen hierover is opgemerkt in de nota naar aanleiding van het
verslag aan de Tweede Kamer (blz. 17–18).De leden van de PvdA-fractie maakten enkele opmerkingen over de samenstelling
van adviescolleges, op basis van deskundigheid, en de relatie met belangenorganisaties.Ik ben het met deze leden eens, dat een belang bij besluitvorming een
deskundig advies niet uitsluit. Ook het enkele feit van betrokkenheid bij
een belangenorganisatie of een belanghebbende organisatie sluit de geschiktheid
voor het lidmaatschap van een adviescollege niet uit. Maar de waarde van een
advies dat is gericht op of voortkomt uit het eigen belang of het betrokken
groepsbelang, is beperkt. Advisering op basis van belangenbehartiging is in
dit opzicht dan ook risicovol. Publieke advisering moet behalve deskundige
advisering ook onafhankelijke advisering zijn en derhalve gebaseerd zijn op
algemene gezichtspunten. Nauwe banden tussen de leden van adviescolleges en
organisaties die op het desbetreffende beleidsterrein belangen hebben, maken
het voor die leden, ongeacht hun deskundigheid, in dat opzicht moeilijk onbevangen
te adviseren over het overheidsbeleid op dat beleidsterrein. Bij het inrichten
van het publieke adviesstelsel staat derhalve inderdaad de behoefte aan advisering door onafhankelijke deskundigen met maatschappelijke kennis
en ervaring voorop. In de relatie met de rijksdienst is voor behartiging van
belangen overleg de aangewezen weg. Belang bij de besluitvorming wekt de schijn
op van afhankelijke advisering. Bij de benoeming zal worden beoordeeld of
een andere functie naast het lidmaatschap van een adviescollege daarmee verenigbaar
is.De leden van de PvdA-fractie vrezen een eenzijdig, technocratisch karakter
van het nieuwe adviesstelsel door het verlaten van de principes van representativiteit
en het beklemtonen van het deskundigheidscriterium.In reactie op de desbetreffende opmerkingen van de leden van de PvdA-fractie
merk ik op dat, hoe waardevol en noodzakelijk representatie kan zijn, het
adviesstelsel niet bij uitstek de vorm is waarbinnen representatie en belangenbehartiging
vorm zou behoren te krijgen. Adviescolleges zijn er niet om van overheidswege
belangenbehartiging en maatschappelijke vertegenwoordiging te organiseren
(en te financieren). Adviescolleges zijn er om onafhankelijke en deskundige
beleidsadviezen te ontwikkelen. En daarvoor is niet maatschappelijke representatie
bepalend, maar de inhoudelijke kwaliteit die adviescolleges kunnen genereren.
Dat daarbij met aspecten van draagvlak en acceptatie door de betrokkenen rekening
wordt gehouden, spreekt niet alleen voor zich, maar vormt tevens een onderdeel
van de deskundige beleidsadvisering. Artikel 12 bepaalt in dat verband expliciet
dat de leden mede worden benoemd op grond van hun maatschappelijke kennis
en ervaring.Het gegeven dat adviescolleges zich meer dan voorheen zullen richten op
strategische beleidsadvisering, op politieke hoofdvragen, brengt ook mee dat
een technocratisch adviesstelsel kan worden voorkomen. Een «ivoren-torengeleerdheid»
is nu juist niet de eigenschap die van leden van nieuwe adviescolleges verlangd
wordt. Juist de wens om de politieke relevantie van beleidsadviezen te vergroten,
zal ertoe leiden dat ook andere deskundigheden dan vakdeskundigheid belangrijk
zullen worden geacht bij de samenstelling van de adviescolleges. Gevoel voor
maatschappelijke verhoudingen is een eis die aan de leden van de nieuwe adviescolleges
zal worden gesteld. Het is overigens een misverstand om te denken dat de minister
in laatste instantie bepaalt wat er onder «maatschappelijke kennis en
ervaring» in de zin van artikel 12 wordt verstaan. De samenstelling
van adviescolleges vindt immers plaats in de ministerraad. Daarin wordt uiteindelijk
een oordeel gevormd over de samenstelling.In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie naar de wijze
waarop toepassing wordt gegeven aan de verplichting te streven naar evenredige
deelneming van vrouwen en personen uit minderheidsgroepen, wil ik in de eerste
plaats opmerken dat het primair de afzonderlijke bewindspersonen zijn die
inhoud moeten geven aan het beleid van evenredige deelneming; zij zijn in
de eerste plaats verantwoordelijk voor de uitvoering van de Kaderwet ten aanzien
van de eigen adviescolleges. De betrokken bewindspersonen worden daarbij overigens
wel van harte gesteund door de Minister van Binnenlandse Zaken en ondergetekende.Het wetsvoorstel biedt uitdrukkelijk de ruimte voor een specifieke, op
de concrete situatie afgestemde invulling van het streven naar evenredige
deelneming. Zo kan bij gelijke geschiktheid de voorkeur worden gegeven aan
vrouwen en leden van minderheidsgroepen. Ook is het mogelijk om door middel
van openbare werving of het uitdrukkelijk uitnodigen van vrouwen en leden
van minderheidsgroepen, het aantal reacties van vrouwen en van leden van minderheidsgroepen
te verhogen. Binnen het kabinet is de uitvoering van het streven naar de evenredige
deelneming inmiddels verschillende malen besproken. Over de verantwoordelijkheden
en over de inspanningsverplichting die bij de afzonderlijke bewindspersonen liggen, bestaan geen misverstanden. Bij het concrete beleid dat
wordt gevoerd, wordt in voorkomende gevallen een beroep gedaan op bestaande
databanken.De leden van de CDA-fractie vroegen voorts of er omstandigheden denkbaar
zijn waardoor het streven naar evenredige deelneming niet tot resultaat zal
leiden.Ik zie de resultaten van het beleid met vertrouwen tegemoet. Aan het streven
naar evenredige deelneming zoals neergelegd in dit wetsvoorstel is ruime bekendheid
gegeven en aan dat streven wordt door alle bewindspersonen gestalte gegeven.
Daarbij wordt door de inschakeling van databanken het vinden van geschikte
vrouwelijke kandidaten vergemakkelijkt. Wel is het voorstelbaar dat niet overal
in een zelfde tempo resultaten meer mogelijkheden dan de reeds bestaande adviescolleges
waarvan besloten is dat zij (min of meer ongewijzigd) in het nieuwe adviesstelsel
zullen terugkeren. In die gevallen ligt het namelijk niet voor de hand alle
zittende leden in één kamer te vervangen, maar zal het beleid
geleidelijk tot resultaat leiden door het vervullen van vacatures. Bij de
evaluatie van de voorgestelde Kaderwet zal de regering expliciet ingaan op
de resultaten van het beleid. Op dat moment kan dan worden bezien of er op
dit punt knelpunten zijn en of aanvullend beleid nodig is.De leden van de fracties van SGP, RPF en GPV vroegen naar de verhouding
tussen artikel 12, eerste lid, en artikel 12, derde lid.De in het eerste lid neergelegde criteria zijn geschiktheidseisen. De
in het derde lid neergelegde doelstelling van het benoemingsbeleid speelt
een rol in het gehele proces van werving en selectie. Te denken valt aan het
raadplegen van databanken en het expliciet uitnodigen van vrouwen en leden
van minderheidsgroepen. Aan de in het eerste lid neergelegde eisen wordt echter
niet afgedaan. Bij de uiteindelijke beslissing omtrent de benoeming zal de
beste kandidaat de voorkeur hebben. Wel is het toelaatbaar om, uitgaande van
het (meest) voldoen aan de criteria die zijn neergelegd in het eerste lid,
bij gelijke geschiktheid van twee of meer kandidaten te kiezen voor het benoemen
van een vrouwelijke kandidaat dan wel een kandidaat uit een minderheidsgroep.In antwoord op de desbetreffende vraag van de leden van de GroenLinks-fractie
wil ik opmerken dat het inschakelen van bureaus zoals TopLink op zich niet
verplicht is. Wel is het zo dat departementen in de praktijk de databank van
TopLink benutten. Bovendien is op initiatief van de Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid en ondergetekende dit voorjaar een helpdesk opgezet om
op verzoek van de departementen te bemiddelen bij het bevorderen van de deelneming
van vrouwen aan adviescolleges. Via gerichte zoekacties wordt via deze helpdesk
gewerkt aan de vergroting van het aanbod van vrouwen. Juist in een periode
waarin de samenstelling van nieuwe adviescolleges ter hand wordt genomen,
is dit een belangrijke stimulans voor de evenredige deelneming van vrouwen. 4. Advisering uit eigen bewegingDe leden van de fracties van de VVD en de PvdA maakten enkele opmerkingen
over de bevoegdheid om uit eigen beweging advies uit te brengen. De leden
van de VVD-fractie vroegen of de regering in redelijkheid en met een zekere
largesse de adviescolleges tegemoet wil treden als deze behoefte hebben ongevraagd
te adviseren over aangelegenheden die zij maatschappelijk van belang achten.
De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom aan adviseurs van groot persoonlijk
gewicht niet juist alle ruimte moet worden gegeven tot advies uit eigen beweging. Naar aanleiding van deze opmerkingen en vragen over advisering uit eigen
beweging, merk ik het volgende op. In het rapport Raad op maat werd aanbevolen
ongevraagde advisering mogelijk te laten blijven, maar geen substantieel deel
van het advieswerk te laten vormen. De regering en de Tweede Kamer hebben
deze aanbeveling overgenomen. In dit verband zij opgemerkt dat de regering
bij het beperken van de ongevraagde advisering ter uitvoering van die aanbeveling
niet het oog heeft gehad op het beperken van adviezen over onwelgevallige
onderwerpen, maar uitsluitend het versoberen van het adviesstelsel. In het
nieuwe adviesstelsel past een prioriteitstelling waarbij binnen de grenzen
van beschikbare middelen en personele capaciteit, de voorrang wordt gegeven
aan de uitvoering van de taak waarvoor adviescolleges primair in het leven
worden geroepen, te weten het geven van zinvolle adviezen ten behoeve van
de Staten-Generaal en de regering. In het onderhavige wetsvoorstel is het
uiteindelijk aan de betrokken minister, op basis van een door het adviescollege
opgesteld ontwerp-programma, om bij de vaststelling van het werkprogramma
richting te geven aan de inzet van de personele capaciteit en de financiële
middelen bij de taakvervulling door het adviescollege. Over de omvang van
de ruimte die aldus aan adviescolleges wordt gegeven om ter uitvoering van
artikel 18 van het onderhavige wetsvoorstel uit eigen beweging advies uit
te brengen, laat het wetsvoorstel zich niet uit. Ook het aantal uit eigen
beweging uit te brengen adviezen wordt niet door de voorgestelde Kaderwet
gereguleerd. Het wetsvoorstel bepaalt in dit verband, in artikel 26, tweede
lid, dat in het werkprogramma rekening wordt gehouden met de bevoegdheid tot
advisering uit eigen beweging. De betrokken minister kan bij de vaststelling
van het werkprogramma advisering uit eigen beweging derhalve niet marginaliseren.
In hoeverre uit eigen beweging zal worden geadviseerd, hangt maar in beperkte
mate van de regering af. De voorgestelde Kaderwet geeft aan adviescolleges
een zodanige vrijheid om uit eigen beweging te adviseren, dat daarmee tevens
het antwoord op de vraag of de adviescolleges op dit punt met een zekere largesse
tegemoet worden getreden, door de wetgever al gegeven wordt. Van belang is
dat het primair aan het adviescollege is om te bepalen waarover (en hoe vaak)
het uit eigen beweging adviseert, uiteraard binnen de grenzen van het werkprogramma
en onverminderd de financiële beperkingen van de desbetreffende begrotingswet.Ten slotte merk ik op, dat elk adviescollege grotendeels zelf zijn feitelijke
positie binnen het staatsbestel zal opbouwen. Zo zal een adviescollege dat
met een zekere regelmaat uit eigen beweging invloedrijke adviezen uitbrengt
voor de (middel)lange termijn, meer politiek en staatkundig krediet opbouwen
dan een adviescollege dat prioriteit geeft aan het uitbrengen van onbeduidende
korte-termijnadviezen. 5. De vormgeving van het wetsvoorstelDe leden van de CDA-fractie merkten op dat het voor hen niet doorzichtig
was waarom de regeling van dit ontwerp geen plaats heeft gekregen in de Algemene
wet bestuursrecht (Awb).De voorgestelde regeling is niet opgenomen in de Awb in verband met het
beperkte geldingsbereik van de regeling (alleen de rijksoverheid) en de aard
van die regels (institutioneel recht en organisatierecht). Bij de verdere
uitbreiding van de Awb zal worden bezien in hoeverre de daarin voor het gehele
bestuursrecht geldende regeling over (externe) advisering kan worden uitgebreid.De verhouding tussen de voorgestelde Kaderwet en de Awb – de leden
van de CDA-fractie vroegen daarnaar – is als volgt. De Awb is naast
de voorgestelde Kaderwet adviescolleges onverkort van toepassing, zoals ook
de Awb naast andere bestuursrechtelijke wetgeving van toepassing is, tenzij
dat expliciet uitgezonderd is. Dat brengt mee dat bij voorbeeld afdeling
3.3 van de Awb, betreffende advisering over besluiten van toepassing is op
advisering over besluiten door adviescolleges als bedoeld in de voorgestelde
Kaderwet. Zo zal met toepassing van artikel 3:6 van de Awb aan de advisering
een termijn kunnen worden gesteld en legt artikel 3:7 van de Awb op de betrokken
minister de plicht om het adviescollege van de nodige gegevens te voorzien.
Overigens heeft titel 1.2 van de Awb, met name artikel 1:7, betreffende de
wettelijke advies- en overlegverplichtingen, door de afschaffing van de adviesverplichtingen
fors aan betekenis ingeboet.De voorgestelde wet geldt voor alle adviescolleges die de regering adviseren
over algemeen verbindende voorschriften of te voeren beleid van het Rijk.
In reactie op de over de advisering over koninkrijksaangelegenheden gestelde
vraag van de leden van de CDA-fractie, merk ik op dat de voorgestelde wet
ook geldt voor adviescolleges die de (Nederlandse) regering adviseren over
koninkrijksaangelegenheden. De in het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden
(limitatief) vermelde aangelegenheden van het Koninkrijk dienen ingevolge
het Statuut bij rijkswet of bij algemene maatregel van rijksbestuur te worden
geregeld. Dat brengt niet mee dat de advisering over die aangelegenheden,
zoals over de buitenlandse betrekkingen of over de verdediging, bij rijkswet
of algemene maatregel van rijksbestuur moeten worden geregeld. Alleen die
aangelegenheden zèlf worden op dat niveau geregeld, niet de advisering
daarover. De voorgestelde wet ziet op de advisering door Nederlandse adviescolleges
aan de Nederlandse regering. Dat verandert niet als het gaat om advisering
over koninkrijksaangelegenheden. 6. De inrichting van het nieuwe adviesstelselNaar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie over de stand
van zaken met betrekking tot de Onderwijsraad, kan ik meedelen dat het wetsvoorstel
tot instelling van een nieuwe Onderwijsraad thans nog bij de Raad van State
aanhangig is. Of bij de openbare behandeling van de voorgestelde Kaderwet
het wetsvoorstel op de nieuwe Onderwijsraad reeds zal zijn ingediend, is mede
afhankelijk van het tijdstip van advisering door de Raad van State en de regeringsreactie
daarop. De voorgestelde Kaderwet geeft algemene regels die op alle adviescolleges
van toepassing zijn. De voorgestelde Kaderwet is (uiteraard behoudens wettelijke
afwijkingen) derhalve evenals op de andere adviescolleges, ook op de nieuwe
Onderwijsraad van toepassing. De discussie over de nieuwe Onderwijsraad kan
overigens het best worden gevoerd bij de behandeling van het desbetreffende
wetsvoorstel.De leden van de CDA-fractie vroegen of onder ogen is gezien dat artikel
79 van de Grondwet ook geldt wanneer privaatrechtelijke rechtshandeling opgerichte
colleges van overheidswege de taak krijgen te adviseren in zaken van wetgeving
en bestuur van het Rijk.Organen van privaatrechtelijke rechtspersonen die krachtens publiekrecht
met een adviestaak zijn belast, vallen – in lijn met artikel 79 van
de Grondwet – onder de reikwijdte van artikel 1, onderdeel a, van het
wetsvoorstel. Voorts houdt artikel 9 van het wetsvoorstel rekening met de
mogelijkheid dat een adviestaak wordt toegekend aan een bestuursorgaan dat
orgaan is van een privaatrechtelijke rechtspersoon. In het huidige adviesstelsel
zijn bij voorbeeld bij wet adviestaken toegekend aan de Stichting van de Arbeid
en de Verzekeringskamer. In het nieuwe adviesstelsel zullen – zo zijn
de voornemens – geen adviestaken worden toegekend aan privaatrechtelijke
organisaties. Publiekrechtelijke advisering is immers een publieke taak waarbij
publiekrechtelijke vormgeving is aangewezen. Onafhankelijke advisering verdraagt
zich bovendien minder goed met het wezenskenmerk van een privaatrechtelijke rechtspersoon, namelijk dat die rechtspersoon het eigen doel
nastreeft. De beleidsadvisering zal voorts worden geconcentreerd bij adviescolleges
die in beginsel uitsluitend voor de uitvoering van die adviestaak worden ingesteld.
Die colleges worden allen krachtens publiekrecht (bij wet) ingesteld. Ook
in de gevallen waarin sprake zal zijn van een combinatie met andere publieke
taken, betreft het bij wet ingestelde colleges.De leden van de GroenLinks-fractie vroegen zich af hoe de benoeming van
de leden van voorlopige Raad voor maatschappelijke ontwikkeling zich verhoudt
tot de inbreng bij de behandeling van de instellingswet voor de Raad voor
maatschappelijke ontwikkeling1.De voorlopige Raad voor maatschappelijke ontwikkeling is, na overleg met
de Tweede Kamer2, ingesteld bij koninklijk besluit
van 24 november 1995. Deze voorlopige raad zal vanaf 1 juni 1996 op basis
van het inmiddels door de ministerraad goedgekeurde adviesprogramma 1996/97
een werkprogramma ontwikkelen. Na een eventuele bespreking van het werkprogramma
in de Staten-Generaal zal de voorlopige raad in 1996 met het uitvoeren van
het werkprogramma beginnen. De voorlopige raad wordt met ingang van 1 januari
1997 opgeheven en zal worden opgevolgd door de op die datum (bij wet) in te
stellen Raad voor maatschappelijke ontwikkeling. Dat college zal de werkzaamheden
van de voorlopige raad per 1 januari 1997 voortzetten.Ik ben het met de leden van de GroenLinks-fractie eens dat de adviestaken
van de colleges die in verband met de artikelen 4 en 8 bij wet worden ingesteld,
dan wel met een adviestaak worden belast, ook in de Eerste Kamer, bij de behandeling
van de desbetreffende wetsvoorstellen, dienen te worden besproken. Bij de
behandeling van het wetsvoorstel inzake de Raad voor maatschappelijke ontwikkeling
zal dan ook gesproken kunnen worden over de samenstelling van dat college.
De instelling van een voorlopige raad doet daaraan ook niet af.De regering is overigens voornemens de in de voorlopige raad benoemde
leden per 1 januari 1997 te benoemen als lid van de nieuwe Raad voor de maatschappelijke
ontwikkeling. Bij het opstellen van de profielschets die bij de benoeming
van de leden van de voorlopige Raad is gehanteerd, is mede daarom rekening
gehouden met het onderhavige voorstel voor een Kaderwet adviescolleges. 7. Onverenigbare functiesOver de onverenigbaarheid van het lidmaatschap van de Staten-Generaal
met dat van adviescolleges werden vragen gesteld door de leden van de VVD-fractie
en de leden van de SGP-, RPF- en GPV-fractie.Bij de behandeling van het voorstel voor de Kaderwet adviescolleges in
de Tweede Kamer werden twee amendementen ingediend die – voor zover
hier van belang – het lidmaatschap van een adviescollege onverenigbaar
verklaarden met dat van de Staten-Generaal3. Bij
het debat over beide amendementen speelde een belangrijke rol de vraag of
de onverenigbaarheid reeds in dit wetsvoorstel dan wel in het kader van een
afzonderlijke wijziging van de wetgeving inzake de incomptabiliteiten diende
te worden geregeld. Achtergrond daarvan was dat de Kaderwet niet, en zeker
niet in een dergelijk laat stadium, diende te worden uitgebreid met dat onderwerp.
Daar bestond althans verschil van inzicht over. Uiteindelijk werd door de
Tweede Kamer een motie aangenomen die daaromtrent helderheid bood.4 In die motie werd allereerst overwogen dat in het nieuwe
adviesstelsel het lidmaatschap van een van beide kamers der Staten-Generaal
zich slechts verdraagt met het lidmaatschap van een adviescollege. De Tweede
Kamer verzocht blijkens deze met algemene stemmen aanvaarde motie de regering
om met spoed een voorstel tot wijziging van de Wet Incompatibiliteiten Staten-Generaal
en Europees Parlement voor te bereiden, waarin de onverenigbaarheid van het
lidmaatschap van een van beide kamers der Staten-Generaal met dat van een
adviescollege in de zin van de Kaderwet adviescolleges zou worden verankerd.
De regering heeft inmiddels uitvoering aan die motie gegeven en over een daartoe
strekkend wetsvoorstel heeft de Raad van State inmiddels advies uitgebracht.
In dat wetsvoorstel is als nuancering van het in de motie gevraagde, een uitzondering
opgenomen voor de vervulling door een persoon van het lidmaatschap van de
Eerste Kamer en dat van een adviescollege dat is ingesteld voor de eenmalige
advisering over een bepaald vraagstuk (zie artikel 6 van de Kaderwet adviescolleges).
De regering staat thans voor een dilemma. Uitvoerige bespreking van vragen
over de inhoud van het desbetreffende wetsvoorstel doorkruist enerzijds een
ordelijke behandeling van dat wetsvoorstel, dat – zoals bekend –
tot de inzending van het wetsvoorstel aan de Tweede Kamer geheim is. Anderzijds
wil zij haar verantwoordelijkheid om de Eerste Kamer de gevraagde inlichtingen
te verschaffen, niet ontlopen. Alles afwegende, meen ik dat het nu het beste
is om hier kort de voornaamste inhoudelijke overweging weer te geven die voor
de regering een rol heeft gespeeld bij de indiening van het wetsvoorstel.
Uitgangspunt is dat de zuiverheid van staatsrechtelijke verhoudingen ermee
gediend is dat een combinatie van het lidmaatschap van de Staten-Generaal
en van een adviescollege wettelijk wordt uitgesloten. De relevantie van de
omvang van de vertegenwoordigende functie, die overigens geen tijd- maar een
taakfunctie is, doet daaraan niet af. Ik meen dat een verdere inhoudelijke
bespreking plaats zal dienen te vinden in het reguliere traject van wetsprocedure.
Daarmee wordt ook het meest recht gedaan aan de positie van alle organen in
het wetgevingsproces. 8. Artikelen Artikel 2Naar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie over artikel
2, onderdeel a, van het wetsvoorstel merk ik op dat met de gekozen, precieze
formulering beoogd is de rechtszekerheid te dienen. Immers, de in artikel
1:1, tweede lid, van de Awb genoemde Raad van State en Algemene Rekenkamer
worden volgens artikel 80, eerste lid, van de Grondwet beschouwd als colleges
die (tevens) adviseren over wetgeving. Daarnaast heeft de Nationale ombudsman
(artikel 1:1, tweede lid, onderdeel f, van de Awb) de bevoegdheid om (beleids)aanbevelingen
te doen. Ook parlementaire onderzoeks- of enquêtecommissies (artikel
1:1, tweede lid, onderdeel b, van de Awb) plegen aanbevelingen te doen over
wetgeving en te voeren beleid. Voorts heeft ook bij voorbeeld de Hoge Raad
ingevolge artikel 22 van de Wet op de rechterlijke organisatie een adviestaak
ten opzichte van de regering. Om elke onduidelijkheid over de toepasselijkheid
ten aanzien van deze en de andere in artikel 1:1, tweede lid, van de Awb bedoelde
colleges te voorkomen, zijn deze colleges in artikel 2, onderdeel a, uitgesloten
van toepasselijkheid van de voorgestelde Kaderwet adviescolleges. Artikel 5De leden van de CDA-fractie vroegen wat moet worden verstaan onder een
«in de tijd beperkt vraagstuk» in artikel 5.Ik kan deze leden antwoorden, dat daaronder wordt verstaan een vraagstuk
dat zich binnen een bepaalde, beperkte tijdspanne voordoet. Denk ik dit verband
aan advisering over dijkverzwaring of over de in een tijd van conjuncturele
recessie te nemen werkgelegenheidsmaatregelen. Artikel 6De vraag van de leden van de CDA-fractie of artikel 6, vierde lid, tweede
volzin, in overeenstemming is met aanwijzing 83 van de Aanwijzingen voor de
regelgeving, kan ik bevestigend beantwoorden. Van een letterlijke toepassing
van artikel 24, eerste lid, ten aanzien van een advies van een college als
bedoeld in artikel 6 kan geen sprake zijn. Misverstanden kunnen zich naar
mijn mening echter redelijkerwijs niet voordoen bij de toepassing van de strekking
van de in artikel 24 neergelegde regeling ten aanzien van een advies van zo'n
college. In dat geval wordt ingevolge aanwijzing 83 van de Aanwijzingen voor
de regelgeving gesproken van «overeenkomstige» toepassing. Artikel 7Naar aanleiding van de vraag van de leden van de CDA-fractie over artikel
7 merk ik het volgende op.Artikel 47 van de Grondwet spreekt van ondertekening van wetten en koninklijke
besluiten door de Koning en een of meer ministers. Een van die ministers is
ingevolge artikel 7 van de voorgestelde wet de Minister van Binnenlandse Zaken.
De ondertekening van wetten en koninklijke besluiten door de Minister van
Binnenlandse Zaken ter uitvoering van artikel 7 is dus tevens een contraseign
in de zin van artikel 47 van de Grondwet. Door de ondertekening door de Minister
van Binnenlandse Zaken is deze (mede) voor de wet of het koninklijk besluit
verantwoordelijk. In voorkomende gevallen zal naast de Minister van Binnenlandse
Zaken een andere minister (als «vakminister») mede de wet of het
koninklijk besluit ondertekenen. Artikel 9De vraag of artikel 9 ook van toepassing zal zijn op de Sociaal-Economische
Raad (SER) kan ik in beginsel ontkennend beantwoorden. Aan de SER is immers
reeds bij wet een adviestaak toegekend, welke adviestaak ingevolge artikel
2, onderdeel c, van de voorgestelde Herzieningswet adviesstelsel1 in stand blijft. De SER is een bestaand adviescollege als bedoeld
in artikel 1, onderdeel a, dat voor zijn adviestaak ook onder de voorgestelde
Kaderwet zal vallen. Om die reden wordt ten aanzien van de SER wetgeving voorbereid
tot afstemming van de Wet op de bedrijfsorganisatie op de voorgestelde Kaderwet,
zoals reeds aangekondigd bij de behandeling van dit wetsvoorstel in de Tweede
Kamer.2 Uiteraard zal artikel 9 van toepassing
zijn, indien zou worden overwogen om een extra-adviestaak aan de SER toe te
kennen. Artikel 10De leden van de PvdA-fractie merkten op dat er plannen zijn voor colleges
die formeel niet meer dan vijftien leden hebben, maar die met behulp van «commissies»
langs een omweg hun ledental aanzienlijk kunnen verhogen.Artikel 10 van het onderhavige wetsvoorstel bepaalt dat het aantal leden
ten hoogste vijftien is (een voorzitter en ten hoogste veertien andere leden).
Volgens artikel 16 kan een adviescollege ter voorbereiding van een of meer
adviezen «uit zijn midden commissies» instellen. Artikel 16 brengt
in de eerste plaats mee dat een adviescollege geen commissies kan belasten
met het zelfstandig uitbrengen van adviezen. In de tweede plaats brengt het
artikel ingevolge de zinsnede «uit zijn midden» mee dat in de
commissies geen personen zitting hebben die niet tevens lid zijn van het adviescollege.
Het wetsvoorstel verbiedt aldus dat een adviescollege door het aantrekken
van externe commissieleden zijn omvang kan vergroten. Ik zou in dit verband willen wijzen op hetgeen hierover is opgemerkt in de
memorie van toelichting (blz. 15, onderaan). Indien het desalniettemin ten
aanzien van een bepaald adviescollege wenselijk wordt geacht om in commissies
ook niet-leden te benoemen, dient de mogelijkheid daartoe expliciet bij specifieke
wet en in afwijking van artikel 10 van de voorgestelde Kaderwet te worden
geregeld.De leden van de PvdA-fractie vroegen of niet ook gedacht dient te worden
aan een minimum aantal leden.Ik kan deze leden antwoorden dat een dergelijk minimum impliciet in het
wetsvoorstel is neergelegd. Door te spreken over een college (artikel 1) en
over een voorzitter en andere leden (artikel 10) gaat de Kaderwet uit van
een meerhoofdig orgaan. Aan een als zodanig ook bedoeld en expliciet vastgesteld
wettelijk minimum bestaat echter geen behoefte. Het wettelijk maximum van
vijftien leden heeft als doel het adviesstelsel, bezien naar het aantal leden,
beperkt te houden. Artikel 12De leden van de PvdA-fractie vroegen of een bepaling als het derde lid
in de wet thuis hoort. Deze leden zagen de voorgestelde bepaling als een zaak
van goed beleid, niet van wettelijk voorschrift, a fortiori niet, gelet op
het Kalanke-arrest. Deze leden twijfelden aan het standpunt van de regering
dat het arrest niet van toepassing is op het voorkeursbeleid bij de samenstelling
van adviescolleges.De praktijk van het voorkeursbeleid is voor wat betreft functies in adviescolleges
weerbarstig gebleken. Het toenemen van het aandeel van vrouwen en leden van
minderheidsgroepen in adviescolleges verloopt zeer traag. De voorgestelde
bepaling beoogt een belangrijke stimulerende werking op het vergroten van
het aandeel vrouwen en leden van minderheidsgroepen in adviescolleges. Door
deze expliciete wetsbepaling wordt een ieder met deze doelstelling van het
regeringsbeleid geconfronteerd. Aldus wordt de bekendheid met de daadwerkelijke
toepassing van het regeringsbeleid op dit punt in sterke mate bevorderd. De
voorgestelde bepaling is overigens naar haar aard een tijdelijke, zoals elk
voorkeursbeleid tijdelijk dient te zijn. Bij de evaluatie van de voorgestelde
wet zal worden bezien of het handhaven van deze bepaling nog nodig is. Indien
de achterstand van vrouwen en leden van minderheidsgroepen zal zijn verminderd
of opgeheven, dient deze bepaling te worden geschrapt. Ik hoop dat dàt
het geval zal zijn. Indien de achterstand van deze groepen dan nog steeds
even groot zal zijn, dient men zich te bezinnen op deze bepaling en op de
noodzaak van (aanvullende) maatregelen.Naar aanleiding van de verwijzing naar het Kalanke-arrest merk ik het
volgende op. Honorering van leden met een vaste vergoeding (gerelateerd aan
een deeltijdfactor) is volgens het wetsvoorstel in beginsel mogelijk. De wijze
van vergoeding (een vaste vergoeding of een vergoeding per vergadering) voor
de werkzaamheden maakt de desbetreffende rechtsverhouding als zodanig nog
niet tot een arbeidsrelatie. Ter vergelijking: de leden van de Eerste Kamer
ontvangen ingevolge de Wet vergoedingen leden Eerste Kamer een vaste vergoeding
voor de (part-time) werkzaamheden. Het lidmaatschap van dat publiekrechtelijk
college wordt evenzeer niet als een arbeidsverhouding aangemerkt (vgl. punt
6 van het nader rapport en de discussie daarover met de Tweede Kamer). Overigens
gaat de regering er in elk geval sinds 1988 vanuit dat de rechtsverhouding
tussen de regering en de leden van de adviescolleges niet is een arbeidsverhouding
waarop de Tweede EG-richtlijn van toepassing is. Intussen is overigens naar
aanleiding van het Kalanke-arrest door de Europese Commissie een ontwerp-richtlijn
tot wijziging van de Tweede EG-richtlijn gelijke behandeling opgesteld. Daardoor
zal voor het voorkeursbeleid de relevantie van het Kalanke-arrest
waarschijnlijk van korte duur zijn. Artikel 15De leden van de PvdA-fractie vroegen of in artikel 15, vijfde lid, niet
behoort te staan «in overleg met de voorzitter» in plaats van
«na overleg met de voorzitter».Artikel 15 bevat een aantal gebruikelijke bepalingen, zoals deze –
zij het veelal in verschillende bewoordingen – thans reeds gelden ten
aanzien van de bestaande adviescolleges. Het vijfde lid brengt tot uitdrukking
dat de betrokken minister zorg draagt voor het secretariaat van het adviescollege.
Hij benoemt, schorst en ontslaat de secretaris en de (eventuele) overige medewerkers.
Naar aanleiding van de over het voorontwerp uitgebrachte adviezen is in het
vijfde lid voorzien in betrokkenheid van het adviescollege bij het personeelsbeleid,
maar niet in mede-verantwoordelijkheid. Een bepaling die daartoe zou strekken,
zou verantwoordelijkheden onduidelijk maken. De betrokken minister zou dan
niet meer zonder volledige medewerking van de voorzitter kunnen handelen.
Met artikel 15 wordt een heldere en adequate verdeling van bevoegdheden en
verantwoordelijkheden beoogd. Het artikel heeft niet tot doel het strak aan
de teugels houden van adviescolleges. De voorgestelde Kaderwet biedt op dit
punt overigens geen vernieuwing van het adviesstelsel.De leden van de PvdA-fractie vroegen naar de maximale ambtelijke schaal
waarin secretarissen worden aangesteld.De functie van secretaris van een nieuw adviescollege zal een zogenoemde
hoofdgroep V-functie zijn. Afhankelijk van de concrete omstandigheden, zoals
de breedte van het werkterrein van het adviescollege en rol van de voorzitter,
wordt uitgegaan van schaal 14 of 15 van het BBRA 1984. Voor de functie van
secretaris is het niveau van schaal 6 of hoger in het algemeen niet passend. Artikel 19De leden van de PvdA-fractie vroegen wat de betekenis is van artikel 19,
eerste lid. Deze leden merkten op dat zij niet begrepen waarom de minister
exclusief gerechtigd is te bepalen welke ambtelijke deskundigen worden gemachtigd
tot verstrekken van informatie.De verantwoordelijkheid voor de contacten tussen ambtenaren en adviescolleges
berust, zoals deze leden terecht opmerkten, bij de betrokken minister. De
betrokken minister is immers politiek verantwoordelijk voor al het handelen
en nalaten van zijn ambtenaren als zodanig. Om die reden is de tussenkomst
van de betrokken minister vereist. De betrokken ambtenaren treden overigens
niet op als onafhankelijke deskundigen. Ook als ambtenaren optreden als deskundigen
ten behoeve van het adviescollege, treden zij op onder het gezag van de betrokken
minister. Artikel 20De leden van de PvdA-fractie vroegen naar het nut van bepalingen over
stemmingen. Deze leden merkten op dat adviescolleges adviseren, waarbij besluiten
per definitie niet bij wege van stemming plaatsvinden.Ik kan mij in grote lijnen vinden in hetgeen deze leden ter zake opmerkten.
In de memorie van toelichting werd ook reeds opgemerkt dat het in de praktijk
slechts zelden zal voorkomen dat over de vaststelling van een advies bij wijze
van stemming moet worden beslist. Voor die zeldzame gevallen bieden het derde,
vierde en vijfde lid uitkomst. Dat voorkomt dat adviescolleges een regeling
ter zake zelf in hun reglementen van orde zullen opnemen, terwijl
een eenvoudige, algemene wettelijke regeling zeer wel mogelijk is. Bovendien
geeft de voorgestelde regeling gestalte aan het uitgangspunt van de onderlinge
gelijkwaardigheid van de afzonderlijke leden. De voorzitter en de eventuele
ondervoorzitters hebben over de inhoud van het advies niet meer te zeggen
dan de andere leden. Het gegeven dat adviescolleges adviseren, maakt voor
de wenselijkheid van een dergelijke regeling over de stemming overigens niet
uit. Ook voor de Raad van State geldt bij de wetgevingsadvisering een vergelijkbare
regeling.1Artikel 22De leden van de PvdA-fractie vroegen naar de asymmetrie in dit artikel. Indien een advies wordt gevraagd door en uitgebracht aan een van beide
kamers, zal de betrokken minister niet vanzelf het desbetreffende advies ontvangen,
terwijl hij wel op het desbetreffende beleidsterrein politiek verantwoordelijk
is. Om die reden schrijft artikel 22 voor dat in zo'n geval het advies tevens
aan de betrokken minister wordt gezonden. In het omgekeerde geval, dus indien
het een advies wordt gevraagd door een minister, wordt het advies aan de minister
uitgebracht en ontvangen de Staten-Generaal het advies in elk geval tegelijk
met het regeringsstandpunt, indien het een advies betreft over beleid of een
ministeriële regeling. In voorkomende gevallen zullen de Staten-Generaal
het eerder ontvangen. De adviezen zijn in elk geval direct na het uitbrengen
openbaar. Adviezen over wetsvoorstellen van de regering ontvangen de Staten-Generaal
overigens tegelijk met de desbetreffende wetsvoorstellen (vgl. artikel 80,
tweede lid, van de Grondwet). Artikel 24In antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie over artikel 24,
eerste lid, onderdeel a, merk ik op dat door de daarin vervatte beperking
tot «tijdig» uitgebrachte adviezen, de verplichting tot het uitbrengen
van een standpunt niet geldt ten aanzien van een advies dat na verloop van
de daarvoor gestelde termijn wordt uitgebracht. Een termijn kan worden gesteld
met toepassing van artikel 3:6 Awb. De Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken,J. Kohnstamm XNoot1Kamerstukken II 1994/95, 23 725, nr. 7. XNoot2 Zie de motie van het lid Van Heemst, kamerstukken II 1992/93, 21 427,
nr. 49.XNoot1Handelingen I 1995/96, blz. 1243–1257.XNoot1Zie kamerstukken II 1995/96, 24 628, nrs. 1–4. XNoot2Zie kamerstukken II 1995/96, 24 239. XNoot3Amendementen van het lid Scheltema-De Nie, kamerstukken II 1995/96, 24 503,
nr. 12, herdruk (ingetrokken) en amendement van het lid Te Veldhuis, kamerstukken
II 1995/96, 24 503, nr. 22 (verworpen). XNoot4Motie van het lid Scheltema-De Nie (kamerstukken II 1995/96, 24 503,
nr. 29).XNoot1Kamerstukken I 1995/96, 24 232, nr. 88. XNoot2Zie § 3.8 van de memorie van antwoord en § 3.4 van
de nota naar aanleiding van het verslag.XNoot1Zie artikel 23, tweede lid, van de Wet op de Raad van State. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-24503-235b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl