Evaluatie Wet Werk en Bijstand; Brief staatssecretaris over de overeenstemming die hij met de VNG heeft bereikt over de meerjarige aanvullende uitkering (MAU)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29674, nr. 27

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

15-09-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

29674 nr. 27

08-09-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. De meerjarige aanvullende uitkeringDoelstelling en uitgangspunten MAUKeuze voor groeimodelDe toegangskaartDe toetsDe meerjarige uitkeringFinanciële aspectenZorgvuldige toepassing MAUVoorlopige oplossing 2009Vervolg2. Gevolgen daling bijstandsvolume voor gemeentefondsuitkering
(casus Nijmegen)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 29674, nr. 27 b1Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 29674, nr. 27 b2Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29674Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 674Evaluatie Wet Werk en Bijstandnr. 27BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 8 september 2008Bij brief van 4 juli jl. (29 674, nr. 26) heb ik u geïnformeerd
dat in nauw overleg met de VNG, Divosa, afzonderlijke gemeenten, de Inspectie
Werk en Inkomen, de Toetsingscommissie en de departementen van BZK en Financiën
de «meerjarige aanvullende uitkering» (kortweg de MAU) wordt uitgewerkt
en dat ik er begrip voor heb dat gemeenten op zorgvuldige wijze hun inbreng
willen afronden. Om die reden heb ik u toegezegd dat ik u rond het einde van
het zomerreces mijn definitieve voorstellen zal sturen. In deze brief informeer
ik u over de overeenstemming die ik ook met de VNG heb bereikt over de MAU.
Daarnaast informeer ik u over de gevolgen van een daling van het bijstandsvolume
voor de gemeentefondsuitkering.1. De meerjarige aanvullende uitkeringDoelstelling en uitgangspunten MAUIn het overleg met betrokken partijen is geconstateerd dat over de doelstelling
van de MAU een gezamenlijk beeld bestaat. De MAU dient te voorzien in de behoefte
aan én bestuurlijke rust omtrent het verdeelmodel én aandacht
voor verdeelstoornissen. Met de meerjarige aanvullende uitkering wordt een
mechanisme gecreëerd dat de druk vermindert om jaarlijks tot aanpassingen
van het verdeelmodel te komen. Daarbij is er oog voor dat het onredelijk is
om gemeenten die ondanks effectief beleid meerjarig niet goed uitkomen met
het verdeelmodel, volledig te belasten met het door hen ervaren nadeel, ook
wanneer het rijk geen mogelijkheden ziet, dan wel het niet opportuun acht
om het verdeelmodel te verbeteren. Tot slot is de wens om verdeelstoornissen
te traceren en deze, waar mogelijk, structureel te verhelpen een relevante
factor.Voor de procedures en de verscherpte toetsing is sterk gekeken naar de
opzet en werking van de uitkering op grond van artikel 12 van de Financiële-verhoudingswet,
maar er is ook gekozen voor een heldere afbakening tussen beide regimes. De
MAU is niet bedoeld om financiëleproblemen op te lossen waarvoor
het regime van artikel 12 van de Financiële-verhoudingswet is aangewezen
en andersom wordt het regime van artikel 12 niet gebruikt om problemen in
de uitvoering van de WWB op te lossen. Deze regime-afbakening komt met name
tot uitdrukking bij de inhoudelijke beoordelingscriteria. Bij de beoordeling
van het tekort van de gemeente wordt ingezoomd op het WWB inkomensdeel en
de uitvoering die daarbij hoort, zoals de besteding van de re-integratiemiddelen.
Financiële reserves, gemeentefondsuitkering en overige inkomsten blijven
buiten beschouwing.De belangrijkste overeenkomsten tussen beide regimes hebben betrekking
op het karakter ervan. Het gaat om voorzieningen die steunen op de solidariteit
tussen gemeenten en derhalve bekostigd worden uit de collectieve middelen
(gemeentefonds resp. het macrobudget voor het WWB inkomensdeel) en er is sprake
van een verscherpte toetsing, waarbij in het kader van de WWB beoordeeld wordt
of een tekort het gevolg kan zijn van verdeelstoornissen of dat het (mede)
te wijten is aan gemeentelijk beleid.Bij de evaluatie van het verdeelmodel WWB inkomensdeel is reeds benadrukt
dat de meerkosten van de MAU uit het macrobudget bekostigd worden en dat er
van rijkswege geen extra geld bij komt. Het komt aan op de solidariteit tussen
gemeenten.Keuze voor groeimodelIn essentie is de MAU bedoeld als compensatie voor de gemeente die als
gevolg van een verdeelstoornis meerjarig tekort komt op haar budget voor het
WWB inkomensdeel. Consensus bestaat over de verwachting dat voorlopig in deze
gevallen niet vaak eenduidig kan worden vastgesteld of het tekort ligt aan
een verdeelstoornis of aan de gemeentelijke uitvoering. Om die reden wordt
begonnen met een groeimodel, met als doel om aan de hand van concrete casuïstiek
steeds beter tot een gerichte analyse van de oorzaken van een gemeentelijk
tekort te komen én van de onderdelen waarop het verdeelmodel verbeterd
kan worden, om aldus toe te groeien naar de situatie waarin de meerjarige
aanvullende uitkering alleen wordt verstrekt indien het tekort van een gemeente
op haar inkomensdeel (nagenoeg) volledig veroorzaakt wordt door een verdeelstoornis.
In de groeivariant kan de uitkering voor gemeenten betrekking hebben op beide
genoemde oorzaken van het tekort. Voor zover kan worden aangenomen dat het
tekort mede het gevolg is van de lokale uitvoering, worden aan de uitkering
voorschriften verbonden die gericht zijn op te realiseren verbeteringen in
de uitvoering van de WWB. Deze variant laat overigens ruimte om geen aanvullende
uitkering te verstrekken in gevallen waarin een tekort evident te wijten valt
aan de gemeente of waarin de gemeente niet bereid is haar uitvoering naar
het gewenste niveau te verbeteren. De keuze voor de groeivariant laat onverlet
dat reeds in het eerste jaar kritisch wordt beoordeeld wat de oorzaak van
een meerjarig tekort kan zijn.Tegen de achtergrond van de groeivariant geschiedt de uitwerking van de
meerjarige aanvullende uitkering aan de hand van de volgende elementen:1. De toegangskaart2. De toets3. De meerjarige uitkeringDe toegangskaartVia de toegangskaart wordt geregeld aan welke eisen een gemeente moet
voldoen om een verzoek om een meerjarige uitkering te kunnen indienen. Voor
toetreding tot de meerjarige aanvullende uitkering gelden de volgende voorwaarden: a. de gemeente ontvangt een budget met (gedeeltelijke of volledige) toepassing
van objectieve verdeelmaatstaven;b. de gemeente is aantoonbaar geconfronteerd met aanmerkelijke tekorten
op het budget voor het I-deel;c. de gemeente overlegt een onderbouwing dat het tekort ook in de toekomst
een meerjarig karakter blijft houden, mede gebaseerd op een analyse van de
oorzaak van het financieel tekort;d. de gemeente verschaft inzicht in de integrale maatregelen die zij reeds
heeft genomen en nog zal nemen om het tekort tot een minimum te beperken en
zo mogelijk ook in de effecten waartoe die maatregelen reeds geleid hebben.Als een gemeente aan deze voorwaarden voldoet, wordt haar aanvraag in
behandeling genomen. Dit betekent nog niet dat recht bestaat op een aanvullende
uitkering.Het onder a. genoemde criterium leidt ertoe dat de kleine(re) gemeenten
geen of slechts een beperkt beroep kunnen doen op de MAU, waartegenover staat
dat zij niet of slechts in beperkte mate behoeven mee te betalen aan de voorziening.
Voor gemeenten tot 25 000 inwoners geldt dat hun budgetten louter op
basis van historische uitgaven worden toegekend. Weliswaar kan voor deze gemeenten
een vertraging optreden waarin lastenontwikkelingen hun doorvertaling krijgen
in de nieuwe budgetten, maar dat zijn niet de verdeelstoornissen waarvoor
de meerjarige aanvullende uitkering is bedoeld. Ook de Rfv vindt (zie bijgevoegd
advies)1 dat het niet terecht is om deze gemeenten
aanspraak te laten maken op de meerjarige aanvullende uitkering, met de aantekening
dat daartegenover staat dat het redelijk is dat deze gemeenten ook niet behoeven
mee te betalen aan de meerjarige aanvullende uitkering ten behoeve van de
andere gemeenten. Ik ben het daarmee eens. Naar analogie geldt voor gemeenten
voor wie het budget slechts ten dele objectief wordt bepaald, dat zij slechts
in beperkte mate in aanmerking komen voor een aanvullende uitkering en derhalve
ook in beperkte mate behoeven mee te betalen aan de meerjarige aanvullende
uitkering.Via de concretisering van het onder b. genoemde criterium wordt gereguleerd
bij welk tekort een verzoek om een MAU-uitkering kan worden ingediend. Om
twee redenen wordt, in afwijking van het advies van de Rfv, gekozen voor een
(lage) aanvraagdrempel van 2,5%. Allereerst moet er rekening mee worden
gehouden dat de oorzaak van het meerjarige tekort in enkele gevallen (nagenoeg)
volledig gelegen kan zijn in een verdeelstoornis en dat het niet redelijk
is om gemeenten die hiermee worden geconfronteerd te belasten met een hoger
eigen bijdrage dan 2,5%.Daarnaast is het van belang dat met betrekking tot de minimale eigen bijdrage
in tekorten rechtsgelijkheid bestaat tussen gemeenten die wel en gemeenten
die geen aanvraag kunnen indienen. Die rechtsgelijkheid wordt bevorderd door
het uitgangspunt dat de eigen bijdrage niet lager kan zijn dan de aanvraagdrempel:
als pas een aanvraag kan worden ingediend bij een tekort van 7,5%,
maar wel gecompenseerd kan worden tot 2,5%, dan is dat onrechtvaardig
voor een gemeente met een tekort van 7,4%, waarbij het gehele tekort
voor eigen rekening blijft. In de paragraaf over de meerjarige uitkering zal
ik erop ingaan dat de eigen bijdrage voor een gemeente oploopt naarmate de
gemeente meer mogelijkheden heeft om door verbetering van beleid en uitvoering
het tekort te mitigeren.De aanvullende uitkering voor een incidenteel tekort van minstens 10%
zal blijven bestaan. Zolang de gemeente niet voldoet aan het onder b. genoemde
criterium kan zij een beroep doen op die voorziening. Zodraeen
gemeente wel voldoet aan dit criterium is een beroep op de incidentele aanvullende
uitkering voor haar niet meer mogelijk.Op grond van de onder c. en d. genoemde criteria dient de gemeente, mede
op basis van een analyse van haar tekort, te onderbouwen waarom het tekort
naar haar mening een meerjarig karakter blijft houden en niet incidenteel
van aard is. Als de gemeente van mening is dat er sprake is van een verdeelstoornis,
dan dient zij dat aan te tonen. De bewijslast ligt, met andere woorden, in
dezen bij de gemeente. Indien het tekort van de gemeente grote schommelingen
vertoont, dient de gemeente hierop in te gaan in haar analyse. Verder dient
de gemeente inzicht te verschaffen in de maatregelen die zij reeds heeft genomen
en nog zal nemen om het tekort tot een minimum te beperken. Bij de beoordeling
van de situatie en de aan de uitkering te verbinden voorschriften zal deze
informatie een rol spelen.De toetsDe toets bestaat primair uit een pre-toets.
Bij een ingekomen verzoek om een meerjarige aanvullende uitkering voert de
Toetsingscommissie een pre-toets uit om te beoordelen of het verzoek voor
inhoudelijke behandeling in aanmerking komt. Er is sprake van een strenge
toets, waarbij de Toetsingscommissie niet alleen sec beoordeelt dat de aanvragende
gemeente voldoet aan de toelatingscriteria, maar vooral ook beoordeelt dat
de onderbouwing door de gemeente van het toekomstige karakter van het tekort
en de genomen en nog te treffen maatregelen overtuigend zijn. Indien de pre-toets
tot een positieve uitkomst leidt wordt de aanvraag in behandeling genomen
en wordt overgegaan tot de inhoudelijke toets. Indien de pre-toets negatief
uitvalt, adviseert de Toetsingscommissie aan de minister van SZW om de betreffende
gemeente niet toe te laten tot de voorziening van de meerjarige uitkering.
De beslissing van de minister van SZW om een aanvraag niet in behandeling
te nemen is vatbaar voor bezwaar en beroep.De inhoudelijke toets – gericht op de
mogelijke verklaring voor het meerjarig tekort op het inkomensdeel van de
gemeente – zal in opdracht van de Toetsingscommissie door een andere,
instantie worden uitgevoerd. Ik ben voornemens om, met toepassing van artikel
39, tweede lid, van de Wet Suwi, de Inspectie Werk en Inkomen (IWI) op te
dragen de in 2009 uit te voeren onderzoeken uit te voor haar rekening te nemen.
Dit is een voorlopige constructie, in afwachting van een te treffen definitieve
voorziening.Voor het door IWI uit te voeren onderzoek geldt als uitgangspunt dat het
verdeelmodel weliswaar niet perfect is maar wel goed werkt, zodat in alle
gevallen eerst zal worden bezien op welke onderdelen en met welke te verwachten
effecten het gemeentelijk beleid en uitvoering verbeterd kunnen worden. De
uitvoeringsprestaties van referentiegemeenten en de maatregelen die de gemeente
reeds heeft genomen en/of zich heeft voorgenomen om de uitvoering te verbeteren
worden hierbij betrokken.De beoordeling door IWI geschiedt primair op aspecten die een directe
relatie hebben met uitgaven en ontvangsten in het kader van het WWB inkomensdeel,
zoals beperking van de instroom, bevordering van de uitstroom, fraude-aanpak
etc. Om erop te kunnen vertrouwen dat tegenover de bijdrage uit de collectieve
middelen een duurzame verbetering van de uitvoering staat, zal de Toetsingscommissie
verder beoordelen dat de door de gemeente aangereikte verbeteringen in de
uitvoering ingebed worden in een breder gemeentelijke beleid, waarbij in aanpalende
gemeentelijke beleidsterreinen zichtbaar moet zijn dat de gemeentelijke aanpak
prioriteit heeft; de aanpak moet een speerpunt zijn in het collegebeleid.
In dat verband kan onder meer worden beoordeeld wat de gemeente zelf heeft
gedaan om de lokale werkgelegenheid te bevorderen. Voor zover aanwezig, kan bij de beoordeling ook rekening worden gehouden
met relevante rapporten over de gemeentelijke uitvoering van de WWB. Gedacht
kan worden aan bijvoorbeeld rapporten van de gemeentelijke Rekenkamer(functie),
de commissie van de rekeningen van de gemeenteraad, de Visitatiecommissie
van Divosa of van ingehuurde externe bureaus.De wijze waarop de gemeente haar uitvoering organiseert is op zich geen
criterium ter detectie van de mogelijke oorzaak van het tekort. Indien evenwel
blijkt dat een gemeente de uitvoering aantoonbaar niet op orde heeft, door
te weinig beleid te voeren, geen (risico)managementinformatie tot zich te
nemen of aantoonbaar te weinig fte’s in te zetten, is het aan de Toetsingscommissie
om daar in haar beoordeling over de toekenning van een meerjarige uitkering
uitdrukkelijk rekening mee te houden.De op te stellen beschrijving van de inhoudelijke toets zal, analoog aan
het voor artikel 12 van de Financiële-verhoudingswet ontwikkelde kader,
het karakter van een richtinggevend kader krijgen, waaraan de Toetsingscommissie
op basis van casuïstiek invulling geeft. Door alle adviezen integraal
openbaar te maken ontstaat na verloop van jaren een uitgekristalliseerd beoordelingskader.
Op deze wijze kan maximaal maatwerk worden geleverd door de Toetsingscommissie.De uitgevoerde toets leidt tot een van de volgende conclusies:a. aangenomen kan worden dat het meerjarige tekort (nagenoeg) volledig
het gevolg is van (exact geduide) verdeelstoornissen;b. aangenomen kan worden dat het meerjarige tekort het gevolg is van een
combinatie van verdeelstoornissen en gemeentelijke uitvoering;c. aangenomen kan worden dat de uitvoering de (belangrijkste) veroorzaker
is van het meerjarige tekort.In de onder b en c bedoelde situaties kan de meerjarige uitkering alleen
worden verstrekt indien de gemeente bereid is haar beleid en uitvoering te
verbeteren. Daartoe maakt IWI afspraken met het college van burgemeester en
wethouders, welke afspraken door de gemeenteraad bekrachtigd dienen te worden.
Het door de gemeente op te stellen verbeterrapport bevat ten minste de concrete
verbeteracties die de gemeente gaat uitvoeren, de termijn waarbinnen die verbeteringen
gerealiseerd dienen te zijn, de te verwachten financiële effecten, alsmede
de frequentie en wijze waarop de gemeente de voortgang van de uitvoering van
haar verbeterrapport monitort en daarover inzicht verschaft aan de Toetsingscommissie.Indien de gemeente niet (voldoende) bereid is haar beleid en uitvoeringsresultaten
te verbeteren, dan leidt dat tot een afwijzing van het verzoek. Aan de uitkering
zal zeker ook het voorschrift worden verbonden dat de gemeente geen besluiten
mag nemen waardoor het tekort weer wordt vergroot of de effectiviteit van
de verbeteringen wordt afgezwakt.De meerjarige uitkeringUitgaande van het principe dat een gemeente meer gecompenseerd moet worden
voor een aantoonbare verdeelstoornis dan voor een tekort dat zij mogelijk
nog kan terugdringen door haar beleid effectiever te maken, wordt de hoogte
van de uitkering vastgesteld. Indien uit de beoordeling blijkt dat de oorzaak
van het meerjarige tekort (nagenoeg) volledig gelegen is in een verdeelstoornis,
wordt de gemeente vanaf 2,5% van haar tekort gecompenseerd en
geldt het recht op de uitkering in beginsel tot aan het moment waarop het
nadeel ophoudt te bestaan. In de situaties waarin aangenomen kan worden dat
het tekort veroorzaakt wordt door een combinatie van verdeelstoornissen en
beleid en uitvoering, én de gemeente bereid is de noodzakelijke
verbeteringen in haar uitvoering aan te brengen, dragen gemeenten zelf 5%
respectievelijk 7,5% bij in het meerjarig tekort op het inkomensdeel,
afhankelijk van de mate waarin beleid en uitvoering vermoedelijke veroorzaker
zijn van het meerjarig tekort. Vanwege de vastgestelde ruimte om de uitvoering
te verbeteren zal in deze situaties, in tegenstelling tot de situatie waarin
meerjarige tekort (nagenoeg) volledig gelegen is in een verdeelstoornis, de
uitkering jaarlijks worden afgebouwd.Financiële aspectenOp basis van de volgende aannamen is een inschatting gemaakt van het aantal
gemeenten dat in het eerste jaar een beroep kan doen op de meerjarige aanvullende
uitkering en het beslag op het macrobudget dat daarmee gepaard gaat:• toegang tot de MAU bestaat (voor gemeenten met meer dan 25 000
inwoners) bij een tekort van minstens 2,5% in elk van de jaren 2006,
2007 en 2008;• het tekort van een gemeente in 2008 (uiteraard nog niet bekend)
is (in procenten) gelijk aan dat in 2007;• het tekort van gemeenten die in 2006 tot een samenwerkingsverband
behoorden, is in 2006 (in procenten) gelijk aan het tekort van het samenwerkingsverband.Onder deze veronderstellingen bedraagt het aantal gemeenten dat in het
eerste jaar naar verwachting een beroep zou kunnen doen op een meerjarige
aanvullende uitkering circa 31. Vanwege de verwachting dat in deze gevallen
voorlopig niet vaak eenduidig vastgesteld kan worden of het tekort ligt aan
een verdeelstoornis of aan de gemeentelijke uitvoering, wordt er, ook bij
een kritische beoordeling al in het eerste jaar, rekening mee gehouden dat
bij de meeste verzoeken om meerjarige aanvullende uitkering vanaf 5%
gecompenseerd wordt. Mochten alle 31 gemeenten een aanvraag indienen en zij
allen door de pre-toets komen en een tekort hebben waarvan de oorzaak niet
eenduidig is vast te stellen, dan worden 24 gemeenten gecompenseerd (de overige
7 hebben een tekort van minder dan 5%), voor een gezamenlijk bedrag
in het eerste jaar van ca. 24 miljoen euro. Mocht blijken dat de oorzaak
vaak wel eenduidig in verdeelstoornissen is gelegen (hetgeen niet voor de
hand ligt), dan kan de totale compensatie indicatief oplopen tot ca. 45 miljoen
euro. Een inschatting van de kosten voor de jaren erna is lastig te maken,
aangezien daarvoor te veel onzekerheden in het geding zijn. Zo is onzeker
welke gemeenten in 2010 voor het tweede jaar een uitkering op grond van de
MAU zullen gaan ontvangen en tegen welk bedrag en zijn er onvoldoende realisatiecijfers
voorhanden om prognoses over de nieuwe aanvragen vanaf 2010 te kunnen
maken. Overigens betekent het bedrag van 24 miljoen euro dat grote gemeenten
circa driekwart procent van hun budget aan de bijdrage kwijt zijn (en middelgrote
gemeenten naar rato van het deel dat objectief verdeeld wordt).Aan genoemde compensatie betalen alle grote en middelgrote gemeenten mee.
Het is van belang dat de gemeentelijke bijdrage binnen de perken blijft en
dat andere gemeenten niet in problemen komen, enkel doordat zij bijdragen
aan de oplossing van problemen bij andere gemeenten. Om die reden kies ik
ervoor het jaarlijks beslag op het macrobudget voor het WWB inkomensdeel in
de regelgeving aan een maximum te binden. Een grens van 25 miljoen euro lijkt
voldoende omdat de verwachting gerechtvaardigd is dat daarmee aan elke aanvragende
gemeente de compensatie kan worden geboden die nodig wordt geacht, de herverdeeleffecten
voor gemeenten binnen aanvaardbare proporties blijven en alle gemeenten zekerheid
hebben over het maximale effect van de MAU op hun individuele budgetten. Uit het bovenstaande blijkt dat de kosten van de MAU hoger worden ingeschat
dan die van de incidentele aanvullende uitkering. Het betreft dan ook een
ruimer vangnet, weliswaar in combinatie met verscherpte toetsing, waarbij
nadrukkelijk wordt gezocht naar de oorzaken van het tekort en een oplossing
daarvoor. De incidentele aanvullende uitkering is slechts bedoeld om al te
grote negatieve uitschieters bij gemeenten te voorkomen.Zorgvuldige toepassing MAUDe solidariteit tussen gemeenten vraagt om een zeer zorgvuldig proces
en een zeer zorgvuldige beoordeling van verzoeken om een meerjarige aanvullende
uitkering. Zowel op systeemniveau als ten aanzien van de behandeling van individuele
verzoeken zullen zorgvuldigheidswaarborgen worden ingebouwd. De waarborg op
systeemniveau wordt geregeld via de Rfv, die met zijn instemming in dezen
een andere rol krijgt dan hij heeft in het kader van artikel 12 van de Financiële-verhoudingswet.
De zorgvuldige behandeling van individuele verzoeken wordt geborgd door de
onafhankelijke positie van de Toetsingscommissie en de aan de onderzoeksfunctionarissen
te stellen kwaliteitseisen.Voorlopige oplossing 2009Uit de bestuurlijke toets is onder meer gebleken dat invoering van de
nieuwe voorziening urgent is voor gemeenten met meerjarige tekorten op hun
WWB-budget. De tijd om de MAU een plek te geven in de WWB is daartoe ontoereikend.
Om gemeenten toch tegemoet te komen, is het tijdelijk mogelijk om de MAU grotendeels
vorm te geven door wijziging van de uit artikel 74 WWB voortvloeiende lagere
regelgeving. Ten aanzien van aspecten waarvoor artikel 74 WWB geen aanknopingspunten
biedt voor nadere regelgeving vindt nadere uitwerking, analoog aan artikel
12 van de Financiële-verhoudingswet, plaats via een Handleiding, die
de status van beleidsregel zal krijgen. Voor enkele bevoegdheden voor de minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, waaraan op zijn vroegst in de tweede
helft van 2009 toepassing gegeven kan worden, zal de WWB wel gewijzigd moeten
worden. Het betreffen bevoegdheden met betrekking tot het verbinden van voorschriften
aan een uitkering, het verminderen/intrekken van een uitkering en de daaropvolgende
terugvordering. In 2009 zal een traject worden ingezet waarbij aan de MAU
een formeel wettelijke basis zal worden gegeven. Daarbij zal tevens worden
bezien op welke wijze definitief moet worden voorzien in het onderzoek naar
de oorzaak van een meerjarig tekort.VervolgDe gemelde afspraken met de VNG over de MAU zullen op zeer korte termijn
worden uitgewerkt in regelgeving. Gezien de urgentie voor gemeenten om al
in 2009 een beroep te kunnen doen op de MAU, zal het overleg hierover met
gemeenten plaatsvinden op 10 september a.s.2. Gevolgen daling bijstandsvolume voor gemeentefondsuitkering
(casus Nijmegen)Naar aanleiding van een brief die het College burgemeester en wethouders
van Nijmegen aan staatssecretaris Bijleveld heeft gezonden, heb ik in het
Algemeen Overleg van 3 juli jl. toegezegd de Kamer te informeren over
de gevolgen van een daling van het bijstandsvolume voor de gemeentefondsuitkering.Nijmegen wijst erop dat een daling van het aantal bijstandsgerechtigden
heeft geleid tot een overschot op het WWB inkomensdeel van circa € 6
mln. en, omdat het aantal bijstandsontvangers één van de verdeelmaatstaven
is in het gemeentefonds, tevens tot een daling van de uitkering
uit het gemeentefonds met circa € 2 mln. Nijmegen beschouwt dit
als een inconsistentie in het beleid en heeft staatssecretaris Bijleveld verzocht
om de systematiek van het gemeentefonds te herzien. In de antwoordbrief, die
u bijgaand aantreft1, is aangegeven dat de uitgangspunten
en de systematiek van gemeentefonds en WWB verschillen, waardoor een daling
van het aantal bijstandsontvangers anders uitwerkt. Er is echter geen sprake
van inconsistentie; beide systemen zijn complementair aan elkaar. Het gemeentefonds
dient ter financiering van de uitvoeringskosten, waarbij sprake is van kostenoriëntatie
en een prikkelwerking niet is beoogd. Minder bijstandsontvangers leidt, bij
gelijkblijvende omstandigheden, tot een lagere uitkering uit het gemeentefonds.
Dit is gewenst effect omdat het ook leidt tot lagere uitvoeringskosten. Omgekeerd
geldt bij gemeenten met een stijgend bijstandsvolume dat zij het daarbij benodigde
hogere«uitvoeringsbudget» ontvangen. Bij het WWB inkomensdeel
is wel een prikkelwerking beoogd: een gemeente kan overhouden op het inkomensdeel
wanneer sprake is van een meer dan gemiddelde daling van het bijstandsvolume.De beide verdeelssystematieken vullen elkaar dus aan. De WWB prikkelt
gemeenten om de uitstroom te bevorderen. De verdeling van het gemeentefonds
zorgt ervoor dat gemeenten de benodigde middelen ontvangen voor de uitvoeringskosten
die dit met zich meebrengt.De staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,A. AboutalebXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29674-27.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl