Wet uitbreiding loondoorbetalingsplicht bij ziekte; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19951996-24439, nr. 134e

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

30-01-1996

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24439 nr. 134e

26-01-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamARTIKELSGEWIJS Artikel 1638c lid 3, onder cArtikel 1638c lid 4bArtikel 1638c lid 7Artikel XXII (Wijziging wet op de ondernemingsraden)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24439Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 59 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 439Wijziging van het Burgerlijk Wetboek, de Ziektewet en enkele andere
wetten in verband met loondoorbetaling door de werkgever bij ziekte van de
werknemer (Wet uitbreiding loondoorbetalingsplicht bij ziekte)nr. 134eNOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 26 januari 1996De leden van de PvdA-fractie informeerden naar de hoofdlijnen van het
wetsvoorstel Pemba. Zij vroegen voorts of uit de gescheiden behandeling van
onderhavig wetsvoorstel en Pemba kan worden afgeleid dat het denkbaar is dat
het parlement akkoord gaat met dit wetsvoorstel en niet met Pemba. Voorts
gaven de leden van de fractie van de PvdA aan dat zij met name zijn geïnteresseerd
in de verantwoordelijkheid voor reïntegratie-inspanningen bij een combinatie
van verschillende uitkeringen en bij een combinatie van publiekrechtelijke
en privaatrechtelijke regelingen.Zoals bekend liggen de voorstellen met betrekking tot de WAO (het zogenaamde
Pemba-complex) momenteel bij de Raad van State ter advisering. Het kabinet
interpreteert het verzoek om nader inzicht dan ook niet als een verzoek om
inzicht in de detailvoorstellen. Immers, in deze fase van het wetgevingsproces
dragen de voorstellen een vertrouwelijk karakter. Het is niet gebruikelijk
dat de tekst van de wetsvoorstellen in dit stadium openbaar wordt gemaakt.
Bij de uiteindelijke afweging omtrent de indiening bij de Tweede Kamer weegt
het advies van de Raad van State als belangrijkste en laatste adviesorgaan
van de regering voor de wetgeving zwaar. Welke voorstellen het parlement dan
ook uiteindelijk zullen bereiken is nu nog niet afgewogen. In die zin is het
ook niet opportuun de discussie met het parlement in deze fase te voeren.
Vanuit een oogpunt van samenhang tussen de voorstellen met betrekking tot
de Wulbz en het Pemba-complex is dit ook niet noodzakelijk. Hoewel er, zoals
in hoofdstuk 1 van de memorie van antwoord reeds werd aangegeven, een hechte
beleidsmatige relatie bestaat tussen dit wetsvoorstel en het wetsvoorstel
Pemba, is het op zich technisch mogelijk deze wetsvoorstellen los van elkaar
te behandelen en in werking te laten treden. Dit betekent dat het parlement,
door met dit wetsvoorstel akkoord te gaan, dus niet gedwongen zal zijn ook
Pemba te accepteren.De hoofdlijnen van de kabinetsvoornemens mogen overigens als bekend worden
verondersteld. De voorstellen zoals deze aan de adviesorganen zijn aangeboden
en de gevoerde discussies naar aanleiding van de adviezen bieden hier voldoende
inzicht in. Het gaat om het invoeren van een systeem van premiedifferentiatie
in de WAO en daarnaast het bieden van de mogelijkheid aan de werkgever
om uit de collectieve verzekering te stappen en zijn risico bij een private
instantie onder te brengen. Om maximaal te kunnen differentiëren is een
integratie van de WAO en de AAW noodzakelijk. Dit noopt vervolgens tot aparte
verzekeringen voor het arbeidsongeschiktheidsrisico voor zelfstandigen en
jong-gehandicapten. Eén en ander heeft uiteindelijk geleid tot het
aanbieden van vier wetsvoorstellen aan de Raad van State: de wijzigingen in
de WAO (Pemba), de aparte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zelfstandigen
(WAZ), de arbeidsongeschiktheidsvoorziening voor jong-gehandicapten (Wajong)
en een invoeringswet waar de intrekking van de AAW en het hiermee gepaard
gaande overgangsrecht wordt geregeld. Het voorstel tot uitstappen introduceert
andere partijen bij de WAO-verzekering namelijk private instanties (pensioenfondsen
of verzekeraars). Dit roept de vraag op waar de verantwoordelijkheid voor
de reïntegratie-inspanningen komt te liggen met name bij een combinatie
van publiekrechtelijke en privaatrechtelijke regelingen.Hierbij zijn verschillende vraagpunten aan de orde, zoals toepassing van
het reïntegratie-instrumentarium en de verantwoordelijkheid voor de arbeidsbemiddeling.
Gekeken naar de toepassing van het reïntegratie-instrumentarium mag erop
vertrouwd worden dat private instanties zich maximaal zullen inspannen om
de lasten van de arbeidsongeschiktheidsuitkering zoveel mogelijk te beperken.
De hieruit voortvloeiende besparingen vloeien immers rechtstreeks naar hen
terug. Het investeren in een succesvolle reïntegratie kan mede door de
vereiste financieringsmethodiek (financiering op rentedekking) een forse winst
opleveren. Met andere woorden de financiële incentive om te investeren
in schadelastbeperking is aanzienlijk. Vanuit dit perspectief zullen private
instanties zich geen beperkingen opleggen in het investeren in preventie-
en reïntegratiemaatregelen (revalidatie, scholing, opdoen werkervaring,
toepassing voorzieningen). Ook kan van private instanties de nodige creativiteit
op dit terrein worden verwacht.De arbeidsbemiddeling van gehandicapte werknemers valt ingevolge de WAGW
onder de verantwoordelijkheid van de bedrijfsverenigingen. Dit is bedoeld
als een tijdelijke situatie. Zoals bekend is het kabinet van oordeel dat in
de structurele situatie de bedrijfsverenigingen een algemene plicht hebben
om de uitstroom van werklozen naar betaalde arbeid te bevorderen. De publieke
bemiddelingstaak berust bij de Arbeidsvoorzieningsorganisatie. Ten behoeve
van een geïntegreerde gevalsbehandeling dienen de uitvoeringsorganen
en Arbeidsvoorziening op het terrein van de arbeidstoegeleiding procesgericht
samen te werken. Ook private verzekeraars, voor zover zij zich op de arbeidsongeschiktheidsmarkt
zullen gaan bewegen, zullen moeten participeren in de procesgerichte samenwerking.
Zij hebben daarbij naar het oordeel van het kabinet niet dezelfde taken en
bevoegdheden als de uitvoeringsorganisaties en de Arbeidsvoorzieningsorganisatie.
Deze laatst genoemde samenwerkingspartners dienen op de hoogte te zijn van
de op uitstroombevordering gerichte activiteiten van de private instanties,
en vice versa en deze op elkaar af te stemmen.Op grond van de uitspraak in het Ctsv-rapport «Kwantitatieve effecten
van financiële prikkels in de ZW» dat als gevolg van TZ zich in
1994 een trendbreuk heeft voorgedaan in de ontwikkeling van het langdurig
verzuim, twijfelden de leden van de PvdA-fractie aan de door het kabinet gemaakte
tweedeling: TZ grijpt aan op kortdurend verzuim, Wulbz zal leiden tot een
substantiële daling van het langdurig verzuim.Het kabinet wil erop wijzen dat het Ctsv de uitkomsten van het rapport
zelf al nuanceert bij de bespreking van de methodologische knelpunten van
het onderzoek. Voorts zij erop gewezen dat na in totaal twee waarnemingen
geen sprake kan zijn van een trendbreuk. Ten onrechte wordt gesproken
van effect op de «ontwikkeling van het ziekteverzuim», want er
is slechts sprake van één waarneming na inwerkingtreding TZ.
Op basis van de gepresenteerde cijfers kan dan ook geen conclusie worden getrokken
over het structurele effect van TZ. In dit verband acht het kabinet het indicatief
dat blijkens het rapport van het Ctsv «Ontwikkeling ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid, het aantal 13e weeks en 26e weeks ziektegevallen, in
de eerste kwartalen van 1995, ten opzichte van dezelfde kwartalen van vorig
jaar weer fors zijn toegenomen.De leden van de PvdA-fractie erkenden de betekenis van Amber voor ex-
en gedeeltelijk arbeidsongeschikten. Amber is naar hun mening echter slechts
marginaal relevant voor nieuwe toetreders tot de arbeidsmarkt met een chronische
ziekte en zonder WAO-label. Overweegt het kabinet om voor deze categorieën
een flankerend beleid bijvoorbeeld in de vorm van een premiereductie werknemersverzekeringen
of een overname van het loondoorbetalingsrisico á la artikel 29b ZW?
Deze leden erkenden dat de afbakening van deze categorieën problematisch
is. Zo'n afbakening zou naar hun indruk moeten geschieden door onafhankelijke
specialisten. Deze leden zagen enige parallel in het aantal geïndiceerde
fysiotherapie behandelingen in de Ziekenfondswet.Het kabinet erkent het belang van maatregelen die risicoselectie, die
kan ontstaan door de toegenomen financiële belangen, kunnen beperken.
Het doel van een flankerend beleid van de overheid is het verminderen van
mogelijke negatieve neveneffecten van het introduceren van marktwerking in
de arbeidsongeschiktheidsregelingen en het vergroten van de arbeidsmogelijkheden
van personen met een arbeidshandicap. Het kabinet overweegt de door de PvdA-fractie
genoemde voorbeelden van maatregelen voor nieuwe toetreders tot de arbeidsmarkt
met een chronische ziekte en zonder WAO-label niet. Wel geldt de loondoorbetalingsregeling
van artikel 29b ZW ook voor die potentiële toetreders tot de arbeidsmarkt
die na een wachttijd van 52 weken niet arbeidsongeschikt in de zin van de
AAW zijn en dus geen AAW-uitkering ontvangen. Ook heeft het kabinet op basis
van de wet Amber de bemiddelingspopulatie van de bedrijfsverenigingen en het
ABP uitgebreid. Bij besluit van 18 december 1995 heeft de Nieuwe Algemene
Bedrijfsvereniging ook tot taak gekregen personen te bemiddelen die in verband
met ziekte of gebrek een belemmering hebben om tot de arbeidsmarkt toe te
treden. Deze laatste groep betreft veelal chronisch zieken die of geen uitkering
hebben en dus geen relatie met enige uitvoerende instantie of die bij de sociale
dienst een uitkering krijgen en daar als gevolg van hun gezondheidsprobleem
als moeilijk bemiddelaar worden beschouwd.De leden van de fractie van de PvdA vroegen om commentaar op de mantelovereenkomst
van «het Zilveren Kruis» met de Metaalunie. Is hier geen sprake
van risicoselectie? Hoe verhouden de in het aanvraagformulier gestelde vragen
zich tot de passage in de memorie van toelichting dat alleen geaggregeerde
gegevens zullen worden verstrekt?De premiestelling door verzekeraars geschiedt op basis van het verzuimverleden
van het bedrijf. De nadere uitwerking van dit criterium verschilt van verzekeraar
tot verzekeraar. In het algemeen wordt door verzekeraars uitgegaan van een
indeling in risicoklassen. Een werkgever die in de hoge risicoklasse wordt
ingedeeld, krijgt door de betreffende vragen de gelegenheid aan te tonen,
dat hij ondanks zijn verzuim in aanmerking zou komen voor een relatief lagere
premie. Met de invulling die het Zilveren Kruis hiermee geeft aan dit criterium
wordt geen afbreuk gedaan aan het door het verbond van Verzekeraars toegezegde
acceptatiebeleid, aangezien iedere werkgever een polis krijgt, waarin iedere
werknemer onder de dekking valt. Een werkgever die de genoemde gegevens
niet kan of wil aanleveren, komt in aanmerking voor de maatwerkpolis. Dit
beleid voldoet aan de toezeggingen van het Verbond van Verzekeraars. Overigens
kan de individuele werkgever zich, ook indien hij in aanmerking komt voor
een mantelcontract, te allen tijde tot een andere verzekeraar wenden.Naar aanleiding van de vragen die het Zilveren Kruis stelt naar individuele
gegevens, wordt het volgende opgemerkt. Navraag bij Zilveren Kruis leerde
dat de betreffende gegevens gevraagd worden om bedrijven, die in het verleden
een hoog verzuim hadden, de gelegenheid te geven aan te tonen dat het hoge
verzuim incidenteel van aard is. Hierdoor kan het bedrijf, ondanks hoge verzuimcijfers,
een relatief lagere premie krijgen. Het bedrijf is allerminst verplicht deze
gegevens aan te leveren. Als de werkgever dit niet doet, krijgt hij een premie
die gebaseerd is op geaggregeerde verzuimgegevens.De leden van de fractie van de PvdA vroegen of het toezicht bij de uitvoering
van ziekterisicoverzekeringen wel goed geregeld was. Moeten de Verzekeringskamer
en het Ctsv niet naar een nieuw beleid, eventueel een protocol met betrekking
tot de ziektewetuitvoering.Met het inwerkingtreden van dit wetsvoorstel bestaat er voor het grootste
deel van de werknemers praktisch geen ziektewetuitvoering meer. De uitvoering
van de vangnetvoorziening blijft bij de bedrijfsverenigingen en valt als zodanig
onder het toezicht van het Ctsv. Voor het overige is het werkgever die, daarbij
gesteund door zijn arbodienst, verantwoordelijk is voor zijn eigen ziekteverzuim:
de werkgever doet als het ware zelf de ziektewetuitvoering. Hij staat daarbij
niet onder toezicht van enig orgaan. De werkgever kan zijn financiële
risico verzekeren, doch valt daarmee niet onder het toezicht van de Verzekeringskamer.
Het toezicht van de Verzekeringskamer betreft verzekeringsaspecten en niet
de «ziektewetuitvoering». Afstemming met het Ctsv is derhalve
niet aan de orde.Mogen, zo vroegen de leden van de PvdA-fractie, de Kamers van Koophandel,
zonder toestemming van betrokkenen, gegevens over aansluitnummers van bedrijven
bij bedrijfsverenigingen afstaan aan verzekeraars?Het verstrekken van gegevens omtrent een persoon of bedrijf aan derden
is slechts toegestaan voorzover dit geschiedt ingevolge wettelijk voorschrift,
voortvloeit uit het doel van de registratie of geschiedt met toestemming van
betrokkene. Dit geldt ook voor aansluitnummers. Het is ons niet bekend of
de Kamers van Koophandel dergelijke gegevens hebben verstrekt aan verzekeraars,
en indien dit gebeurd is, waarop die gegevensverstrekking gebaseerd was. Het
kabinet gaat er overigens van uit dat de Kamers van Koophandel zich in deze
aan de wettelijke voorschriften houden.De leden van de PvdA-fractie achtten het antwoord met betrekking tot de
premieinhouding bij werknemers zoals kennelijk wordt voorgenomen door SAZAS
niet geheel bevredigend.Het is duidelijk dat in het kader van dit wetsvoorstel geen sprake meer
is van een werknemerspremie ter dekking van het ziekterisico zoals in deze
wet omschreven waarvoor een loondoorbetalingsplicht van de werkgever geldt.
Over verdergaande voorzieningen uitgaande boven hetgeen in de wet is vastgelegd
kunnen door werkgevers en werknemers afspraken worden gemaakt, waarbij ook
overeengekomen kan worden dat werknemers bijdragen aan de financiering hiervan,
mits wordt voldaan aan de voorwaarden gesteld in artikel 1637s
BW. Dergelijke afspraken kunnen vervolgens ook in aanmerking komen voor algemeen
verbindend verklaring. Daarbij kan de vraag aan de orde komen of de door CAO-partijen
getroffen voorziening valt onder de Wet toezicht verzekeringswezen. Aan de
Verzekeringskamer is gevraagd hierover op korte termijn advies uit te brengen.
De algemeen verbindend verklaring van de CAO SAZAS eindigt op 1 juni 1996
of zoveel eerder als dit wetsvoorstel in werking treedt.Omdat de eerste ondergetekende signalen bereiken dat van de kant van partijen
door een verspreide nieuwsbrief en in het kader van gegeven voorlichting een
onjuiste indruk wordt gewekt heeft de partijen bij de CAO SAZAS verzocht één
en ander recht te zetten.De leden van de PvdA-fractie vroegen of de staatssecretaris met de vragenstellers
van mening is dat in het Ctsv-rapport (Risicoselectie op de Nederlandse Arbeidsmarkt)
wel degelijk, zij het met de nodige slagen om de arm, wordt geconcludeerd
dat een langere periode van eigen risico heeft geleid tot een toename van
de risicoselectie, en dat bij een verdere privatisering van de Ziektewet volgens
onderzoekers weinig twijfel hoeft te bestaan over de te verwachten effecten.De leden van de PvdA-fractie vroegen vervolgens of de staatssecretaris,
op basis van gegevens over toenemende risicoselectie uit voornoemd Ctsv-rapport,
van mening is dat er sprake is van een zeer verontrustende ontwikkeling die
ertoe moet leiden dat verdergaande privatisering alleen onder gecontroleerde
condities sociaal en maatschappelijk verantwoord door te voeren is.Naar aanleiding van deze vragen merkt het kabinet het volgende op. Uiteraard
dienen de signalen uit het rapport van de Ctsv serieus genomen te worden.
Het kabinet heeft echter ook de nuancerende opmerkingen van de onderzoekers
naar voren willen brengen. Met deze leden is het kabinet van mening dat privatisering
van de Ziektewet sociaal verantwoord dient plaats te vinden. Het kabinet is
van mening dat dit onder de ontwikkelde condities (zoals het protocol aanstellingskeuringen,
voorlichting door SZW en de NCCZ, afspraken met het Verbond voor Verzekeraars)
mogelijk is, maar acht het wel noodzakelijk ontwikkelingen nauwlettend te
volgen, zodat, als dit noodzakelijk blijkt te zijn, nadere maatregelen kunnen
worden genomen.Het lid van de SP-fractie wilde stilstaan bij het punt van de risicoselectie.
Dit lid stelde dat door iedereen (buiten het kabinet) de toename van de risicoselectie
als een van de gevreesde negatieve gevolgen van de Wulbz wordt genoemd. Hij
signaleerde dat er een verschuiving op zou gaan treden van de selectie door
middel van aanstellingskeuringen naar selectie in de sollicitatiefase. Het
protocol aanstellingskeuringen zou daarin onvoldoende bescherming bieden.De leden van de PvdA-fractie stelden dat het Protocol Aanstellingskeuring
niet is te beschouwen als een vorm van «zelfregulering» omdat
betrokken partijen niet gebonden zijn aan de uitvoering daarvan. Deze leden
stelden dat dit de reden is waarom alle partijen (uitgezonderd de werkgevers)
hebben aangedrongen op een wettelijke regeling die afdwingbaar is. In feite
is er op dit moment dus niet iets «geregeld» zo stelden deze leden.In dit kader vroegen de leden van de fractie van GroenLinks hoe de regering
denkt te voorkomen dat tijdens een sollicitatiegesprek of aanstellingskeuring
vragen worden gesteld die niet relevant zijn voor het uitoefenen van die functie,
maar de aanstelling wel negatief kunnen beïnvloeden. Verder stelden deze
leden dat behalve medische aanstellingskeuringen vooral de «pseudokeuring»
in het sollicitatiegesprek of via het sollicitatieformulier een
gevaar is. Deze leden vroegen hoe de regering het, in de memorie van antwoord
onderkende gevaar van toenemende risicoselectie, denkt af te wenden. Daarnaast
vroegen deze leden of er vanuit het kabinet al initiatieven ondernomen zijn
om te komen tot antidiscriminatie wetgeving en wanneer indiening van deze
wet wordt verwacht.De leden van de PvdA-fractie vroegen het kabinet mede te delen wat de
inhoud is van de «Sollicitatiecode» en wanneer deze uiterlijk
van kracht zal zijn. Deze leden vroegen hoe zeker de opvatting van het kabinet
is dat het kabinet antidiscriminatiewetgeving zal gaan invoeren, gelet op
de zeer relativerende opmerkingen in de tekst van de memorie van antwoord.Oók het kabinet maakt zich zorgen over de mogelijke negatieve gevolgen
van de voorgestelde wijzigingen van de Ziektewet, zoals een toename van de
risicoselectie. Waar een aantal fracties aandringen op wetgeving voor de aanstellingskeuringen,
heeft het kabinet vertrouwen in de effectiviteit van de activiteiten die partijen
zelf ondernomen hebben. Het door betrokken partijen opgestelde Protocol Aanstellingskeuringen
is op 1 januari jl. inwerking getreden. Waar partijen zelf kennelijk de overtuiging
hebben gehad paal en perk te stellen aan het te pas en te onpas gebruiken
van aanstellingskeuringen, verdient naar de mening van het kabinet zelfregulering
de voorkeur boven aan partijen opgelegde regelgeving. Overigens zal het kabinet
de ontwikkelingen in de praktijk wel nauwlettend volgen. Op het moment dat
daar aanleiding toe is is het kabinet zeker bereid wetgeving op dit terrein
te overwegen. Wetgeving, in de vorm van het initiatief-wetsvoorstel van Van
Boxtel, is reeds in een vergevorderd stadium. De behandeling en voortgang
daarvan ligt in handen van de Tweede Kamer.Wat betreft de risicoselectie in de sollicitatiefase kan het volgende
worden gezegd. Bij brief van 1 december 1995 heeft de Minister van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid de Tweede Kamer uitgebreid geïnformeerd over
de opvattingen van het kabinet inzake een eerlijke kans op aanstelling en
de bevordering van non-discriminatie (Kamerstukken II, 23 901, nr. 24).
Daarin staat dat het kabinet non-discriminatiewetgeving voor leeftijd en handicap
zal overwegen als onderzoeken, van de Ministeries van Binnenlandse Zaken en
Justitie naar leeftijdsdiscriminatie in wet- en regelgeving en van het Ministerie
van VWS naar discriminatie naar handicap, zijn afgerond. Bij de behandeling
van de begroting van SZW is in de Tweede Kamer een motie aangenomen van de
leden Wolters en Bijleveld-Schouten. Daarin wordt er op aangedrongen te komen
tot wetgeving tegen leeftijdsdiscriminatie bij werving en selectie (Kamerstukken
II, 1995/1996, 24 400, XV, nr. 26). Verder hebben Tweede-Kamerleden Bakker
(D66) en Bijleveld-Schouten (CDA) op 24 januari 1996 schriftelijke vragen
over dit onderwerp gesteld. Binnen het kabinet vindt overleg plaats over een
nadere standpuntsbepaling naar aanleiding van ondermeer voornoemde motie en
kamervragen.De leden van de PvdA-fractie vroegen of de arts van de arbodienst toch
niet ervaren zal worden als «controleur» wanneer onmiddellijke
stopzetting van loondoorbetaling volgt op een verschil van mening tussen werknemer
en arts. Zou, zo vroegen deze leden, de duidelijkheid over de rol van deze
arts, met het daarmee verbonden belang van open communicatie met de curatieve
sector, niet vergen dat de loondoorbetaling pas stopt na de second opinion.Stopzetting van loondoorbetaling is geenszins een dwingend gevolg van
een advies (bijvoorbeeld om het werk te hervatten) waarmee de betrokken werknemer
het niet eens is. Het is en blijft de verantwoordelijkheid van
de werknemer om te besluiten wel of niet het werk te hervatten en van de werkgever
om te besluiten welke gevolgen hij er aan verbindt indien de werknemer het
advies van de begeleidend arts niet volgt. De werkgever heeft in dit verband
de bevoegdheid om de loondoorbetaling op te schorten. Bij deze beslissing
zal hij zelf moeten bepalen welk gewicht hij toekent aan het advies van de
arbodienst en aan hetgeen de werknemer hem daarover meedeelt. Voorts zal hij
in zijn beslissing rekening houden met de mogelijkheid dat de werknemer een
second opinion aanvraagt en met het belang van het behoud van een normale
arbeidsrelatie met de betrokken werknemer. Het «uitstellen» van
de bevoegdheid de loondoorbetaling te schorsen tot na de second opinion zou
weinig veranderen aan de eventuele negatieve beleving van de werknemer in
het besproken voorbeeld. In beide gevallen blijft er een meningsverschil tussen
betrokken werknemer en arts, mede op grond waarvan de werkgever mogelijk stappen
neemt in de sfeer van de loondoorbetaling, zij het opschorting, zij het het
aanvragen van een second opinion.De leden van de fractie van de PvdA vreesden dat het afwijzen van een
verzoek van de werkgever om inzage in het medisch dossier bemoeilijkt wordt
door de grote financiële afhankelijkheid die tussen werknemer en werkgever
bestaat.Hoewel de voorgestelde maatregelen het financiële belang dat de werkgever
bij ziekte van zijn personeel heeft, vergroot, geeft dit de werkgever niet
het recht om privacy-belangen van zijn werknemers te schaden. Noch voor de
beoordeling van het recht op loondoorbetaling noch voor het onderzoek naar
passend arbeid is het noodzakelijk dat de werkgever zelf beschikt over medische
gegevens. Omtrent de aard van de ziekte alsmede de hieruit voorvloeiende beperkingen
dient de werkgever zich te laten adviseren door de bedrijfsarts of arbo-arts,
die is gebonden aan zijn medisch beroepsgeheim.In het geval de werkgever het oordeel van zijn adviseur niet deelt, heeft
hij de mogelijkheid een second opinion verzoek te doen. Hetzelfde geldt voor
de werknemer die zich niet kan verenigen met het advies van de arbo-arts.De second opinion-deskundige zal zijn oordeel niet alleen baseren op zijn
eigen bevindingen, maar tevens daar waar nodig informatie vragen van de arbo-dienst
en de behandelend sector.Een op een dergelijke wijze totstandgekomen beoordeling zal in beginsel
een eindoordeel geven over de arbeids(on)geschiktheid van de werknemer. Wanneer de werkgever zich met dit oordeel niet kan verenigen en bij de
werknemer aandringt op inzage in zijn medisch dossier of verstrekking van
zijn medische gegevens, dan zal de werknemer een dergelijk verzoek met een
beroep op het recht op privacy kunnen weigeren. Om te voorkomen dat hij door
deze weigering in financiële problemen geraakt, kan de werknemer middels
de kort-gedingprocedure een voorziening vragen. Een dergelijke voorziening
zal zeker worden toegewezen, indien blijkt dat de weigering van de werkgever
om het loon door te betalen uitsluitend is gebaseerd op de weigering van de
werknemer om aan de werkgever zelf medische gegevens te verstrekken. Het gevolg
van deze uitspraak zal zijn dat de werkgever niet alleen de loonbetalingen
moet hervatten, maar tevens de kosten van het door hem verloren geding en
de aan hem verleende rechtsbijstand moet betalen. Het is niet aannemelijk
dat werkgevers een dergelijk procesrisico om die reden zullen willen nemen. Zoals is meegedeeld in de brief van 19 januari 1996 (A&O)/95/3464)
van de eerste ondergetekende aan Eerste en Tweede Kamer over de evaluatie
van Wulbz, zal in het werkgeverspanel aandacht worden besteed aan de aard en inhoud van de door werkgevers uitgevaardigde controlevoorschriften.
Voorts zal in overleg met de Minister van Justitie worden bezien op welke
wijze inzicht kan worden verkregen in de aard en het aantal juridische procedures
die gevoerd gaan worden. Op deze wijze zal nauwlettend kunnen worden gevolgd
in hoeverre de controlevoorschriften en de uitwerking die hieraan door werkgevers
wordt gegeven de privacybelangen van de werknemers beschermen.De leden van de fractie van de PvdA wezen nog op een verschil met de bestaande
wetgeving, waarin bij een gunstige second opinion de mogelijkheid bestaat
aan de bedrijfsvereniging overname van de loonbetalingsverplichtingen te vragen.Naar de opvatting van het kabinet betekent het vervallen van deze mogelijkheid
niet een verslechtering van de positie van de werknemer. Zoals hierboven al
werd weergegeven, bestaat in het civiele recht de mogelijkheid middels een
spoedprocedure aan de rechter een voorziening te vragen. Naar mag worden aangenomen
zal de termijn waarbinnen een dergelijke procedure wordt afgehandeld niet
substantieel afwijken van de termijn, waarbinnen de bedrijfsvereniging op
een dergelijk verzoek een beslissing neemt. Derhalve zal het laten vervallen
van de betreffende mogelijkheid niet tot gevolg hebben dat de werknemer –
in afwachting van de uitspraak in een eventueel bodemgeschil – zonder
inkomsten komt te zitten.Door de leden van de PvdA-fractie werd de vrees uitgesproken dat bij een
kantongerechtsprocedure problemen vergelijkbaar bij de malusoplegging kunnen
voordoen.Het kabinet deelt die vrees niet. In onderdeel 5.4 van de nota naar aanleiding
van het verslag is ingegaan op de verschillen tussen geschillen inzake een
weigering het loon door te betalen bij ziekte en de malusoplegging. In aanvulling
hierop kan nog het volgende worden opgemerkt. De voorgestelde vorm van second
opinion voorziet in de mogelijkheid om nog voordat een procedure is gestart
een deskundig, onafhankelijk en onpartijdig oordeel te verkrijgen over de
arbeids(on)geschiktheid van de werknemer. In beginsel zal een dergelijk oordeel
voor de kantonrechter maatgevend zijn. Dit zal slechts anders zijn indien
in de procedure steekhoudende argumenten tegen deze beoordeling worden ingebracht.
Het enkele feit, dat de werkgever niet zelf beschikt over de medische gegevens
van de werknemer, zal onvoldoende reden zijn voor de kantonrechter om aanvulling
van de second opinion rapportage te verzoeken. Om die reden zal een conflict
tussen grondrechten, zoals zich bij de malusoplegging voordeed, zich in deze
geschillen niet spoedig voordoen.De leden van de fractie van de PvdA vroegen zich af of de WGBO van toepassing
is op de begeleiding van het ziekteverzuim door de arts van arbo-dienst.In antwoord op deze vraag kunnen wij opmerken, dat de WGBO inderdaad van
overeenkomstige toepassing is op de medische begeleiding van ziekteverzuim
door de arts van de arbo-dienst.De leden van de fractie van de PvdA vroegen naar de initiatieven van het
kabinet inzake de samenwerking tussen bedrijfsartsen en curatieve artsen.De samenwerking tussen bedrijfsartsen en curatieve artsen is een van de
onderwerpen in het concept-referentiekader dat tot stand is gekomen tijdens
de KNMG-conferentie «wachttijden in de zorg». De Minister van
VWS wacht eerst de resultaten van deze acties van betrokkenen zelf af. Zij
heeft toegezegd de Tweede Kamer hierover in de loop van maart uitvoeriger
te zullen informeren.In hoeverre, vroegen de leden van de fractie van de PvdA, mag een werknemer,
bijvoorbeeld bij een nieuw werkverband, weigeren individuele gegevens te verstrekken
omtrent zijn ziekteverzuim aan een verzekeringsmaatschappij.Zoals hiervoor reeds werd aangegeven kan een werknemer niet verplicht
worden zijn persoonlijke gegevens te verstrekken aan zijn werkgever of diens
verzekeraar.Naar aanleiding van de opmerking van het kabinet dat de «verzekeraar
in de regel met anonieme informatie zal volstaan bij de claimbeoordeling»,
vroegen de leden van de fractie van de PvdA in welke gevallen een verzekeraar
geen genoegen zal nemen met anonieme verzuimcijfers.Het kabinet wil vooropstellen dat verzekeraars geheel vrij zijn in hun
wijze van claimbeoordeling. Zij kunnen daarover nadere afspraken maken met
de werkgever. Over het algemeen zal de verzekeraar af gaan op door de werkgever
geleverde verzuimcijfers. Het is echter denkbaar dat een verzekeraar méér
wil weten. Daarbij kan gedacht worden aan bedrijven met een uitzonderlijk
hoog verzuim. Dan kan de verzekeraar meer inzicht willen hebben in de aard
van het ziekteverzuim, bijvoorbeeld om de premie beter te kunnen vaststellen.
Ook kan het zijn dat de verzekeraar misbruik vermoedt. Veel casusposities
zijn daarbij denkbaar, hetgeen echter niet wegneemt dat in het gros van de
gevallen de verzekeraar uit zal gaan van geaggregeerde verzuimcijfers. ARTIKELSGEWIJS Artikel 1638c lid 3, onder cDe leden van de PvdA-fractie wezen erop dat het begrip «passende
arbeid» in het «Zilveren Kruis Ziektewetplan ZW 950» ruimer
is geformuleerd dan het begrip passende arbeid, zoals dat in de memorie van
antwoord is omschreven.De uitleg van het begrip passende arbeid, zoals verwoord in de memorie
van antwoord, is gebaseerd op de wetgeschiedenis van de wet Terugdringing
arbeidsongeschiktheidsvolume (zie hiervoor Kamerstukken II 1990–91,
22 228, nr. 3, blz 77). Het kabinet gaat er vanuit dat deze uitleg bindend
is, en ook door de rechter zal worden toegepast. Artikel 1638c lid 4bDe leden van de PvdA-fractie stelden nog enkele vragen met betrekking
tot dit onderdeel.Onder «loon» in de aanhef van het vierde lid wordt verstaan
het bij ziekte door te betalen loon. In het voorgestelde eerste lid van artikel
1638c is wettelijk vastgelegd dat het gaat om 70% van het naar tijdruimte
vastgestelde loon. Het is derhalve dit loon waarop de neveninkomsten in mindering
worden gebracht. Een redelijke wetsuitleg brengt naar het oordeel van het
kabinet mee dat anticumulatie van loon en neveninkomsten naar rato plaatsvindt.
De regeling van onderdeel b vindt geen toepassing in geval van
het verrichten van (andere) passende arbeid bij de eigen werkgever. Alsdan
geldt de regel van het eerste lid van artikel 1638c, dat (bij ziekte) tenminste
70% van het loon moet worden doorbetaald; aan de regeling van het vierde lid,
onderdeel b, wordt dan derhalve niet toegekomen. Naar het oordeel van het
kabinet zijn de wettekst en toelichting met elkaar in overeenstemming. Indien
echter de Eerste Kamer dit oordeel niet deelt, is het kabinet bereid in het
kader van het voorstel van wet tot vaststelling van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst)
van het nieuw Burgerlijk Wetboek (Kamerstukken II 23 438), het desbetreffende
artikel aan te passen. Artikel 1638c lid 7De leden van de PvdA-fractie vroegen waarom in dit artikellid geen referteperiode
is opgenomen, gelet op de toegenomen betekenis ervan.Het zevende lid van artikel 1638c ziet op loon dat niet naar tijdruimte
is vastgesteld. De tekst van het voorgestelde zevende lid (en het huidige
vijfde lid) laat partijen de ruimte zelf een referteperiode af te bakenen
en overeen te komen, toegesneden op de concrete omstandigheden. Een in de
wet vastgelegde referteperiode is per definitie willekeurig en kan ook nadelig
uitvallen voor betrokkene. De leden van de PvdA-fractie vroegen voorts of dit artikel betekent dat
in geval van een min–max contract (8–28 uur) de werknemer slechts
8 uur loondoorbetaling gegarandeerd krijgt, ook al heeft hij in de voorgaande
13 weken gemiddeld 20 uur gewerkt.Bij min–max contracten is het loon wél naar tijdruimte vastgesteld,
en geldt de regel van het eerste lid van artikel 1638c BW. In het gegeven
voorbeeld bestaat in beginsel recht op loondoorbetaling terzake van het vaste
minimum aantal uren. Indien het contract niet meer spoort met het feitelijke
arbeidspatroon kan recht bestaan op loondoorbetaling voor een hoger aantal
uren. Artikel XXII (Wijziging wet op de ondernemingsraden)In dit artikel is de zinsnede de Ziektewet in het tweede lid van artikel
46a van de WOR vervangen door: de Werkloosheidswet. De leden van de PvdA-fractie
vroegen waarom het derde lid van artikel 46a WOR niet is gewijzigd.De aanpassing van het tweede lid was nodig in verband met het vervallen
van de ZW-premie, zodra het onderhavige wetsvoorstel in werking treedt.Op grond van het derde lid van artikel 46a kunnen de bedrijfsverenigingen
een bepaalde heffing bij werkgevers innen. Het werkgeversbegrip in de zin
van de Ziektewet (en de overige werknemersverzekeringen) blijft echter ongewijzigd
bestaan, zodat een aanpassing van het derde lid niet nodig is.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen waarom niet is gekozen
voor een gefaseerde behandeling. Is de stap voor kleine werkgevers van 2 naar
52 weken niet te groot? Voorts vroegen zij of met de Wet TZ niet het optimum
op het punt van verzuimbestrijding is bereikt. Hoe verhoudt het langdurig
ziekteverzuim zich hiertoe? Waarom worden de effecten van TZ niet afgewacht,
en waarom wordt het SER-advies niet gevolgd, zo vroegen deze leden? Een gefaseerde verlenging van de eigen risicoperiode (bijvoorbeeld van
13 naar 26 en 52 weken) waar in verschillende alternatieven voor wordt gepleit,
en die ook in het SER-advies terugkomt, wordt door het kabinet afgewezen omdat
daarvan te weinig prikkel uitgaat naar de werkgever om het langdurig verzuim
te vermijden. Slechts relatief weinig werknemers zijn langdurig ziek, doch
indien de eigen risico periode voor die groep te kort wordt gesteld zou dit
eerder een stimulans zijn hen zo vroeg mogelijk ten laste van het collectief
te brengen. Bij een eigen risico van 13 weken zou het voor een werkgever immers
voordelig kunnen zijn een werknemer waarvan hij verwacht dat deze langere
tijd ziek zal zijn, zo snel mogelijk naar de collectieve regeling af te stoten.
Hoe langer de eigen risico periode, des te moeilijker dit afschuifgedrag wordt,
en des te groter de incentive om binnen het bedrijf wat aan reïntegratie
te doen.In de memorie van antwoord is er reeds op gewezen dat de evaluatie van
de wet TZ weinig informatie zal kunnen bieden over de bestrijding van het
langdurig verzuim, omdat de Wet TZ juist betrekking heeft op kortdurend verzuim.
Wachten met wetgeving heeft dus geen zin, omdat van de evaluatie TZ op dit
punt geen nieuwe gezichtspunten te verwachten zijn. Anderzijds geeft het succes
van de wet TZ wel aan dat privatisering in algemene zin gunstige effecten
heeft. Dit was voor het kabinet eens te meer reden met dit wetsvoorstel voort
te gaan. Voor wat betreft de positie van kleine werkgevers wil het kabinet
er op wijzen dat de sprong van 2 naar 52 weken inderdaad groter is dan die
voor grote werkgevers, maar dat dit geen bezwaar hoeft te zijn. Het ziekterisico
is ook voor kleine bedrijven goed te verzekeren: het risico op ziekte is bij
een klein bedrijf immers niet groter dan bij een groot bedrijf.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen waarom de percentages van
het aantal flexibele arbeidscontracten in hoofdstuk 1 van de memorie van antwoord
zijn uitgedrukt in mensjaren en niet in personen. Kan de regering exact aangeven
hoe groot het aantal personen is?In de memorie van antwoord wordt aangegeven dat in 1987 het percentage
flexibele banen 7,9 was en in 1994 dat aandeel 9,8% van alle contracten bedroeg.
Deze gegevens zijn gebaseerd op de arbeidsrekeningen van het CBS. In deze
statistiek wordt geen informatie naar personen opgenomen. Wel is bekend uit
een andere statistiek van het CBS, de Enquête Beroepsbevolking (EBB),
dat in 1994 425 000 personen op basis van een flexibele arbeidsrelatie
werkten en 4 797 000 personen op basis van een vaste arbeidsrelatie.
Omdat deze gegevens uit een andere statistiek afkomstig zijn, zijn ze echter
niet rechtstreeks vergelijkbaar.De leden van de fractie van GroenLinks citeerden het kabinet uit de memorie
van antwoord, waarin het onderzoek van KPMG/BEA als selectief werd beschouwd.
Deze leden waren echter van mening dat het aangehaalde onderzoek in ieder
geval representatief is geweest voor de onderzochte sectoren. Waarop baseert
het kabinet zijn vooronderstelling dat de uitkomst niet opgaat voor andere
sectoren?Uit gegevens uit de Arbeidsrekeningen 1994 van het Centraal Bureau voor
de Statistiek blijkt dat landelijk, zoals eerder gemeld, 9,8% van de contracten
flexibel was. De vijf sectoren uit het onderzoek liggen daar ruimschoots boven.
Voor de sectoren landbouw en visserij, detailhandel, horeca, cultuur en uitzendbranche
was dit percentage in dezelfde statistiek respectievelijk 23, 16, 24, 27 en
47. Deze gegevens geven wel aan dat in de vijf sectoren uit het onderzoek
het gebruik van flexibele arbeidscontracten ruim boven het landelijk gemiddelde
ligt, en om deze reden geen representatief landelijk beeld geeft. De leden van de fractie van de SP en de fractie van GroenLinks stelden
dat er nagenoeg geen weg terug zou zijn bij privatisering. Hoe wil het kabinet
ingrijpen bij onvoorzienbare ontwikkelingen?Het kabinet wil er op wijzen dat er wel degelijk een weg terug is, mocht
blijken dat zich in bepaalde sectoren onacceptabele ontwikkelingen voordoen.
Artikel 87a Zw is uitdrukkelijk bedoeld om in dergelijke situaties een mogelijkheid
te bieden om in te grijpen. Technisch vindt dit plaats door, bij algemene
maatregel van bestuur, een bepaald deel van het beroeps- en bedrijfsleven
weer onder de verplichte verzekering te brengen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen in hoeverre de arbeidsmarktpositie
van zwangere vrouwen verbetert.Als gevolg van dit wetsvoorstel worden zwangerschap en bevalling niet
langer als ziekte wordt beschouwd, maar wordt zwangerschap en bevalling nu
een zelfstandige grond voor aanspraak op een vangnetuitkering. De arbeidsmarktpositie
van vrouwen wordt daardoor in die zin verbeterd, dat heel duidelijk blijkt
dat werkgevers geen enkel financieel risico lopen bij zwangerschap en bevalling
van hun vrouwelijke medewerkers. Dit kan derhalve bij het in dienst nemen
van vrouwen ook geen belemmering meer vormen.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen of het niet gewenst was
een waarborgfonds in te stellen voor bedrijven die onverzekerbaar zijn ten
gevolge van een goed sociaal beleid.Bedrijven die – om sociale redenen – meer dan gebruikelijk
werknemers in dienst hebben met een hoger ziekteverzuim, zullen op termijn
inderdaad kunnen worden geconfronteerd met een relatief hogere premie. Ook
in het huidige premiedifferentiatiesysteem in de Ziektewet is dit reeds het
geval. Het kabinet verwacht echter niet, dat de private premie op dit punt
zeer sterk zal verschillen van de huidige ZW-premie. Er zij op gewezen, dat
de te betalen premies gunstig beïnvloed worden door het feit dat werkgevers,
die werknemers met een bepaald handicap in dienst hebben, aanspraak kunnen
maken op vergoedingen op basis van andere wettelijke voorzieningen. In dit
verband is ook artikel 29b ZW van belang, waarbij de verzuimkosten van ex-WAO'ers
voor rekening van de vangnetvoorziening komen. Van onverzekerbaarheid zal
derhalve in de optiek van het kabinet niet snel sprake kunnen zijn. Een waarborgfonds
is dan ook niet aan de orde.Het lid van de fractie van GroenLinks constateerde dat verandering in
de premieverdeling tussen werkgever en werknemer geen onontkoombare consequentie
is maar bewuste keuze.Als gevolg van het instandhouden van een deel van de Ziektewet is het
onontkoombaar voor een deel de premiefinanciering in stand te houden. De keuze
voor de wijze van premiefinanciering is inderdaad een bewuste keuze geweest.
In de memorie van antwoord heeft het kabinet aangegeven op grond van welke
overwegingen is aangesloten bij de Wachtgeld- en AWf-premie. Inherent aan
die keuze is dat in voorkomende gevallen een lastenverschuiving optreedt tussen
werkgevers en werknemers. Denkbaar zou kunnen zijn om door aanpassing van
de 50/50 premieverdeling van de Wachtgeld- en AWf-premie deze effecten te
elimineren. Daarvoor is echter wetswijziging nodig. Daarbij moet men zich
realiseren dat in dat geval niet volstaan kan worden met wijziging van de
premieverdeling, die dan voor alle sectoren geldt. De vangnetlasten zijn immers
niet evenredig over alle sectoren verdeeld. Wil men op dit punt maatwerk bieden dan moet de verdeling van de wachtgeldpremie worden overgelaten
aan sociale partners. Van de wenselijkheid daarvan is het kabinet niet overtuigd,
mede omdat het kabinet toch al het voornemen heeft de wachtgeldpremie met
ingang van 1 januari 1997 om te vormen tot een werkgeverspremie.Verder vroegen de leden van de fractie van GroenLinks wat een rechtvaardigingsgrond
is om een onderscheid te maken op handicap en leeftijd. Ook de leden van de
PvdA-fractie vroegen wat de opvatting van het kabinet is over een «gerechtvaardigd
onderscheid» op handicap en leeftijd, en of hiermee niet ruim baan wordt
gegeven voor discriminatie op basis van een berekend of geschat hoger risico
op bijvoorbeeld verzuim en is dit niet precies wat verzekeringsmaatschappijen
zullen doen, zo vroegen deze leden.Rechtvaardigingsgronden voor discriminatie, op welke grond dan ook, zijn
gelegen in het belang van de betrokkene zelf. Afgevraagd moet worden of het
doel waartoe gediscrimineerd wordt, een objectiveerbaar belang van de betrokkene
zelf dient. Daarnaast moet worden afgevraagd of discriminatie gerechtvaardigd
kan worden gelet op de te stellen eisen ten aanzien van de relevantie (is
het gehanteerde middel nodig om het doel te bereiken), proportionaliteit (is
er een redelijke verhouding tussen middel van doel) en subsidiariteit (is
er geen ander minder ingrijpend middel waarmee het doel bereikt kan worden).
Dit zijn de algemeen gehanteerde rechtsvaardigingsgronden, zoals in de Algemene
Wet Gelijke Behandeling en in de jurisprudentie.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen duidelijkheid over de betrokkenheid
van de ondernemingsraad bij het aangaan van het contract met een verzekeraar.
Zij vroegen of de ondernemingsraad terzake instemmingsrecht heeft en of in
het kader van de herziening van de WOR op dit punt nog voorstellen worden
gedaan.Voorop staat dat de individuele werknemer recht heeft op loondoorbetaling
tijdens ziekte. Dit recht heeft hij jegens zijn werkgever. Het behoort vervolgens
tot de verantwoordelijkheid van de werkgever om te bezien of hij zijn risico
zelf wil dragen dan wel hiervoor een verzekering af wil sluiten. De individuele
werknemer heeft geen directe relatie met die verzekeraar.De beslissing van de werkgever om al dan niet zijn risico te verzekeren
is voor het reilen en zeilen van de onderneming uiteraard van belang, bijvoorbeeld
met het oog op financiele aspecten. Het gaat hier – in termen van de
WOR – om «een aangelegenheid, de onderneming betreffende».
Dat brengt met zich dat de ondernemingsraad over het vraagstuk van al dan
niet verzekeren geïnformeerd dient te worden en het vraagstuk in het
overleg met de werkgever aan de orde kan stellen. Ook kan de ondernemingsraad
terzake voorstellen doen, waarop de werkgever op basis van de WOR ook dient
te reageren.Op basis van de huidige WOR heeft de ondernemingsraad over de beslissing
van de werkgever om zijn risico al dan niet te verzekeren geen instemmingsrecht
of adviesrecht. Gelet op het voorgaande ligt dat ook niet in de rede.Het lid van de fractie van GroenLinks vroeg of het verbod op discriminatie
bij de toegang tot de zorg betekent dat veel gerechtelijke procedures zullen
volgen uit het feit dat verzekeraars een breed aanbod aan voorrangsbehandelingen
zeggen te realiseren.Het verheugt het kabinet dat het uitgangspunt van gelijke toegankelijkheid
van gezondheidzorgvoorzieningen volgens het lid van GroenLinks brede
ondersteuning verdient. De vraag of dit uitgangspunt er toe zal leiden dat
op korte termijn veel instellingen en artsen zich voor de rechter moeten verantwoorden
gezien het brede aanbod van voorrangsvoorzieningen dat verzekeraars zouden
doen, kan als volgt worden beantwoord. Daargelaten dat er gerede twijfel is
of het veronderstelde brede aanbod van voorrangsarrangementen van de zijde
van de verzekeraars op realiteit berust, is er meer nodig wil er inderdaad
een situatie ontstaan van ongelijke behandeling bij toegang tot de gezondheidszorg.
Allereerst heeft, zoals ook is aangegeven in de memorie van antwoord, de zieke
werknemer de keuze al dan niet van mogelijkheden van extra-service, zo deze
al worden geboden, gebruik te maken. Voorts is te verwachten dat de nadrukkelijke
uitspraak van het kabinet dat het onaanvaardbaar is indien mensen met een
betaalde baan voorrang zouden krijgen op niet werkenden bij een medisch noodzakelijke
behandeling als zodanig al een duidelijk signaal aan de gezondheidszorgvoorzieningen
dat zij zich van dergelijk gedrag dienen te onthouden. Omdat bovendien enerzijds
de ontwikkelingen terzake nauwlettend zullen worden gevolgd, mede met inzet
van het Staatstoezicht op de volksgezondheid, en anderzijds voor wezenlijke,
niet aanvaardbare knelpunten bij de toegankelijkheid van zorg, structurele
maatregelen genomen zullen worden, valt een massale toeloop op de rechter
niet te verwachten.Door de leden van de SP-fractie is gevraagd hoe het staat met de «Wulbz-positie»
van uitzend- en oproepkrachten. Deze leden vroegen of de uitzendrelatie een
dienstverband is of niet, en of het kabinet meer helderheid kan verschaffen
over de rechtspositie van oproepkrachten.Het kabinet wil benadrukken dat de vraag of uitzend- en oproepcontracten
moeten worden aangemerkt als een arbeidsovereenkomt, bedoeld in artikel 1637a
BW, niet in zijn algemeenheid kan worden beantwoord. In het concrete geval
dient te worden getoetst of voldaan wordt aan de kenmerken van een arbeidsovereenkomst:
de verplichting om loon te betalen, de verplichting om persoonlijk arbeid
te verrichten, alsmede ondergeschiktheid. Wanneer de uitzendrelatie moet worden
aangemerkt als een arbeidsovereenkomst, zal bij ziekte van de uitzendkracht
het loon moeten worden doorbetaald voor de duur van die overeenkomst. Is de
arbeidsovereenkomst verstreken, of is er in het geheel geen sprake van een
arbeidsovereenkomst, dan is de vangnetvoorziening van toepassing op de uitzendkracht.
Voor oproepkrachten is van belang of een werkgarantie is afgegeven voor een
minimum aantal uren, en of de werknemer verplicht is om gehoor te geven aan
de oproep (verschijningsplicht). De feiten en omstandigheden dienen derhalve
per concreet geval te worden gewaardeerd. Het is echter niet zo dat de oproepkracht
«naar de rechter wordt gestuurd» om zijn werkrelatie te laten
toetsen op aanwezigheid van een dienstbetrekking, zoals de leden van de SP-fractie
stelden. Reeds eerder is gesteld dat het in de eerste plaats aan partijen
zelf is om hun arbeidsverhouding te duiden, en daarover afspraken te maken.
Voorts is van belang de verplichting van de werkgever om de werknemer schriftelijk
te informeren omtrent de essentialia van de arbeidsovereenkomst (art. 1637f
BW). Het zij tenslotte nogmaals herhaald dat het onderhavige wetsvoorstel
geen principiële wijziging aanbrengt in de rechtspositie van de (zieke)
oproepkracht: de reeds bestaande loondoorbetalingplicht wordt verlengd van
zes naar 52 weken.Het lid van de SP-fractie vroeg waarop de verwachte 10% daling van het
ziekteverzuim is gebaseerd en hoe het kabinet denkt dit percentage te realiseren. In de memorie van antwoord heeft het kabinet betoogd dat onderzoek heeft
uitgewezen dat het totale ziekteverzuim van eigen risicodragers 20 tot 30%
lager ligt dan bij omslagleden.Door omslagleden in een vergelijkbare positie te brengen als eigen risicodragers
verwacht het kabinet een aanzienlijke reductie van het ziekteverzuim te kunnen
bewerkstelligen, zowel wat betreft het kortdurend als het langdurend verzuim.
Door TZ is dat reeds gerealiseerd met betrekking tot het kortdurend verzuim.
Onderhavig wetsvoorstel is vooral van betekenis voor het langdurig verzuim.
Het kabinet wil zich niet rijk rekenen met de verwachting dat het introduceren
van de loondoorbetalingsplicht met betrekking tot het langduriger ziekteverzuim
leidt tot een reductie van 20 à 30 % van het langduriger verzuim. Een
reductie van 10% moet echter te realiseren zijn. Ook is juist dat het ziekteverzuim,
dat de eerste 2/6 weken overstijgt, slechts 10% van het aantal ziektegevallen
uitmaakt. Het kabinet heeft er in de memorie van antwoord reeds op gewezen
dat in termen van uitkeringslasten het langer durend verzuim een even groot
aandeel voor z'n rekening neemt als de eerste 2/6 weken. Anders gezegd, reductie
van het langer durend verzuim kan de werkgever aanzienlijk lagere financiële
lasten opleveren. Tegen deze achtergrond acht het kabinet zijn verwachting
met betrekking tot daling van het ziekteverzuim als gevolg van de Wulbz niet
te ambitieus.Het lid van de SP-fractie refereerde aan de uitspraak van prof. dr. Willems
dat een stijgend aantal sollicitanten na de sollicitatie wordt afgewezen (van
0,5% naar 3%). Hij vroeg of het kabinet deze verschuiving ook ziet, en wat
het kabinet daartegen wil doen.Prof. dr. Willems heeft in een VPRO-radioprogramma, waarin hij een uiteenzetting
heeft gegeven van de geschiedenis van de Ziektewet, aangegeven dat bedrijfsartsen
in toenemende mate afkeuren in het kader van een aanstellingskeuring (van
een half naar drie procent). De heer Willems heeft deze uitspraak gebaseerd
op gegevens in het Ctsv-rapport Risicoselectie op de Nederlandse Arbeidsmarkt
(1995). De onderzoekers blijken zich in dit rapport gebaseerd te hebben op
resultaten van een onderzoek dat in 1994 is uitgevoerd door I-SZW. In dit
onderzoek zijn bedrijven en artsen ondervraagd over het gebruik van aanstellingskeuringen
in 1993. De resultaten van dit onderzoek konden vergeleken worden met een
vergelijkbaar onderzoek van TNO/NIPG naar het gebruik van aanstellingskeuring
in 1991. In het I-SZW-rapport wordt een toename gesignaleerd in het aantal
afkeuringen bij aanstellingskeuringen door bedrijfsartsen in 1993 ten opzichte
van 1991. Bij huisartsen bleek het afkeuringspercentage vrijwel gelijk te
zijn gebleven. Bij de bedrijven was er zelfs sprake van een afname in het
aantal afkeuringen. Verder gaf slechts 3% van de ondervraagde bedrijfsartsen
aan dat «het voorkomen van risico's voor het bedrijf» de belangrijkste
afkeuringsreden was (bij de huisartsen bedroeg dit percentage 28%!). Op basis
van deze gegevens, die uit 1991 en 1993 dateren, kan geen voorspelling worden
gedaan over een eventuele toename van het aantal afkeuringen als gevolg van
voorliggend wetsvoorstel. Ten tijde van het onderzoek uit 1993 was er alleen
nog maar sprake van de malus. Bovendien was er nog geen sprake van het Protocol
Aanstellingskeuringen, waarvan het kabinet verwacht dat dit het gebruik van
aanstellingskeuringen binnen de daarin omschreven doelstelling zal leiden.
Deze doelomschrijving komt overeen met het door het lid van de fractie van
GroenLinks omschreven doel voor de aanstellingskeuring en wordt door het kabinet
onderschreven.Het lid van de SP-fractie zou gaarne hetzij bij brief, hetzij in deze
nota een aanduiding zien van eventuele knelpunten bij de civiele procedure. Er zijn verschillen tussen de bestuursrechtelijke en de civielrechtelijke
procedure. Maar de overeenkomsten tussen die beide takken van rechtspraak
zijn in dezen groter dan de verschillen. De feitelijke vragen en rechtsvragen
waarvoor bestuursrechter en kantonrechter (zullen) staan zijn immers te herleiden
tot de vraag of er sprake is van arbeidsongeschiktheid waaruit een aanspraak
op ziekengeld of op doorbetaling van loon voortvloeit. De kantonrechter zal
de vaststelling van de feiten en bij het vinden van het recht niet veel anders
te werk gaan dan de bestuursrechter. De kantonrechter zal ervoor zorgen dat
hij kan beschikken over voldoende informatie van partijen om het geschil op
een zorgvuldige wijze af te doen. Hij beschikt daarbij in de regel over een
second opinion, en kan zo nodig nader deskundigenonderzoek gelasten. Gewezen
kan worden op een ontwikkeling waarbij de attidudes van de civiele rechter
en de bestuursrechter naar elkaar toe groeien. Die ontwikkeling zal nog worden
versterkt wanneer de voorgenomen integratie tussen rechtbanken en kantongerechten
tot stand zal zijn gebracht. Een verschil is natuurlijk dat bepaalde uitspraken
van de kantonrechter niet vatbaar zijn voor hoger beroep. Tegen niet appellabele
vonnissen kan op de voet van artikel 100 van de Wet op de rechterlijke organisatie
beroep in cassatie worden ingesteld bij de Hoge Raad. Wij wijzen er overigens
op dat in de bestuursrechtspraak geen hoger beroep mogelijk is tegen een uitspraak
van de rechtbank waarbij het beroep vereenvoudigd is afgedaan, en, voorzover
tegen die uitspraak verzet is gedaan, dat verzet geen doel treft.Het kabinet is van oordeel dat de voorgestelde rechtsgang een zorgvuldige
en effectieve rechtsbescherming kan bieden aan de werknemer en aan de werkgever.
Het kabinet ziet dan ook geen knelpunten bij de toepassing van de regeling
door de civiele rechter.Het lid van de SP-fractie vroeg een reactie op de stelling dat de Arbowet
een leemte bevat, omdat de wet zelf niets bepaalt over de onafhankelijkheid
van de arbo-arts. Het lid van de fractie van GroenLinks vroeg of er een wettelijke
basis nodig is voor de onafhankelijkheid van de deskundigen van de arbodienst.
Ook de leden van de PvdA-fractie stelden deze vraag. Deze leden vroegen verder
welke eisen van onafhankelijkheid krachtens de arbowet aan de externe arbodienst
worden gesteld buiten de eis van zelfstandige rechtspersoonlijkheid. De leden
van de fractie van de PvdA vroegen om nadere toelichting op de stelling dat
de onafhankelijkheid van de arbodeskundige deel uit maakt van de eisen die
gesteld worden aan de professionaliteit van de betrokken deskundigen.Krachtens de Arbowet is voorwaarde voor het verkrijgen van het certificaat
Arbodienst dat in de dienst de voorgeschreven deskundigen werkzaam zijn. Voor
wat betreft de arts van de arbodienst moet die deskundigheid blijken uit inschrijving
in het Register van Sociaal-Geneeskundigen van de KNMG.Een bedrijfsarts is uiteindelijk ook arts en valt in die zin onder de
werking van de wet Beroepsbeoefenaren Individuele Gezondheidszorg (wBIG).
In deze wet is ook het vernieuwde tuchtrecht geregeld. De wBIG geeft twee
tuchtnormen, te weten de zorgvuldigheid bij het verlenen van zorg en de gedragingen
die strijdig zijn met het belang van een goede uitoefening van de individuele
gezondheidszorg. De bedrijfsarts is voor wat betreft de verzuimbegeleiding
tuchtrechtplichtig.Voorts hanteren de beroepsorganisaties beroepscodes die beogen de professionaliteit
te garanderen.Bovendien wordt in het certificatieproces niet slechts getoetst of de
interne procedures (het «kwaliteitssysteem») in overeenstemming
zijn met de professionele standaarden, maar wordt ook de praktijk van het
werk van de dienst mede hierop getoetst. Er heeft een jaarlijkse hercontrole
plaats, waarbij klachten, via de inspectiedienst of rechtstreeks bij het certificatiebureau
binnen gekomen, worden meegenomen. Zonodig wordt eerder opgetreden.
De norm van onafhankelijkheid die daarbij wordt toegepast wordt door alle
daarbij betrokkenen als vanzelfsprekend beschouwd. Indien tijdens het certificatieproces
op dit punt een enkele maal tekortkomingen blijken worden die door de betrokken
dienst gecorrigeerd. Het kabinet acht nadere regelgeving op dit punt niet
noodzakelijk.De leden van de fractie van de PvdA vroegen in dit verband of de resultaten
van de toetsen bij certificering met name op het punt van de onafhankelijkheid
jaarlijks openbaar gemaakt kunnen worden.Het voornemen bestaat om de certificerende instantie (thans nog het projectbureau
op het ministerie) jaarlijks een verslag te doen uitbrengen over (de ontwikkelingen
in) de kwaliteit van de arbodienstverlening. Daarbij zal zeker ook aandacht
geschonken worden aan de onafhankelijkheid. Vooruitlopend daarop heeft de
Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de Tweede Kamer per
brief (van 19 december) geïnformeerd over tussentijdse bevindingen van
het Projectbureau Certificatie Arbodiensten. Het projectbureau heeft tot dusverre
geen aanleiding gevonden om op dit punt opmerkingen te plaatsen. In verband
met een evenwichtige positie van de arbodienst ten opzichte van werkgever
en werknemer is in genoemde tussentijdse bevindingen er wel melding van gemaakt
dat de communicatie door arbodiensten van (niet individuele) adviezen aan
de werknemersvertegenwoordiging te wensen over laat. In zulke gevallen worden
voorschriften gegeven die leiden tot verbeteringen op dit punt.Het lid van de SP-fractie vroeg verder om een nadere reactie op de stelling
dat vraagtekens kunnen worden gezet bij de onafhankelijkheid van de arbo-arts
omdat het certificaat slechts één arts zou behoeven te betreffen.Om het certificaat te verkrijgen moet de arbodienst over tenminste één
arts beschikken. Dat kan voldoende zijn bij een kleine klantenkring. Het feitelijke
aantal dient op grond van artikel 19 van de Arbowet voldoende te zijn om de
taken naar behoren te kunnen vervullen. Bij een grotere klantenkring moet
de dienst derhalve over meer artsen beschikken, mede afhankelijk van de aard
van de bedrijven (arbeidsomstandigheden, ziekteverzuim). Het is uiteraard
uitgesloten dat taken waarvoor de deskundigheid van de arts vereist is door
anderen worden vervuld.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,R. L. O. LinschotenDe Minister van Justitie,W. SorgdragerDe Minister van Binnenlandse Zaken,H. F. Dijkstal 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19951996-24439-134e.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl