Aanpassing wetgeving aan herziening procesrecht burgerlijke zaken, i.h.b. de wijze van procederen in eerste aanleg; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27824, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

05-07-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27824 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 27 april 2001, no. W03.01.0062/I,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27824Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 25 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 824Aanpassing van de wetgeving aan de herziening van het procesrecht voor
burgerlijke zaken, in het bijzonder de wijze van procederen in eerste aanlegBADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 27 april
2001 het nader rapport d.d. 14 juni 2001, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 1 februari 2001, no. 01.000480, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Justitie, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting
tot aanpassing van de wetgeving aan de herziening van het procesrecht voor
burgerlijke zaken, in het bijzonder de wijze van procederen in eerste aanleg.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 1 februari
2001, nr. 01.000480, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 27 april 2001, nr. W03.01.0062/I, bied ik U hierbij
aan.Het wetsvoorstel strekt tot aanpassing van de bestaande wetgeving aan
het voorstel van wet tot herziening voor het procesrecht voor burgerlijke
zaken, in het bijzonder de wijze van procederen in eerste aanleg (hierna:
wetsvoorstel 26 855).1 Daarnaast wordt in
het voorstel het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (WRv), zoals dat
komt te luiden ingevolge wetsvoorstel 26 855, gewijzigd en aangevuld.
De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel de volgende opmerkingen.1. In hoofdstuk 5 wordt het huidige Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek
(BW) gewijzigd. De bepalingen waarin van een vordering van de officier van
justitie wordt gesproken worden gewijzigd in die zin dat thans van een verzoek
van de officier van justitie wordt gesproken. De Raad merkt op dat het nieuwe
Boek 4 BW, dat wel kracht van wet heeft verkregen maar nog niet in werking
is getreden, niet wordt gewijzigd, hoewel in dit nieuwe boek ook nog van de
vordering van de officier van justitie wordt gesproken.De Raad adviseert in verband met de consistentie in de wetgeving dit boek
op dit punt alsnog te wijzigen dan wel aan te geven op welke wijze dit boek
zal worden aangepast.1. De Raad van State wijst erop dat ook het nieuwe Boek 4 BW, dat wel
kracht van wet heeft gekregen maar nog niet in werking is getreden, nog aanpassing
behoeft aan de herziening van het burgerlijk procesrecht. Deze aanpassing
zal worden gerealiseerd door middel van een nota van wijziging bij wetsvoorstel
27 021, houdende Invoeringswet Boek 4 en Titel 3 van Boek 7 van het nieuwe
Burgerlijk Wetboek, tweede gedeelte (nadere wijziging van Boek 4). 2. In hoofdstuk 5, artikel 6, onderdeel A, wordt het vijfde lid van artikel
101 van de Pachtwet gewijzigd. In dit vijfde lid wordt onder meer verwezen
naar artikel 2.8.26 WRv. De laatste volzin van het eerste lid van dit artikel
bepaalt dat deze bepaling niet van toepassing is als het een partij betreft
die als getuige wordt gehoord. De Raad wijst er echter op dat in het voorgestelde
vijfde lid van artikel 101 van de Pachtwet artikel 2.8.25 WRv, dat de partij-getuige
betreft, niet van overeenkomstige toepassing is verklaard. De Raad adviseert
derhalve de laatste volzin van artikel 2.8.26 WRv niet van overeenkomstige
toepassing te verklaren.Tevens wijst het college erop dat in artikel 14, vijfde lid, van de Zaaizaad-
en plantgoedwet (Hoofdstuk 6, onderdeel A) artikel 2.8.25 WRv wel van overeenkomstige
toepassing wordt verklaard. De Raad adviseert de wijziging van artikel 14,
vijfde lid, aan te passen aan de hiervoor genoemde wijziging van artikel 101,
vijfde lid, van de Pachtwet, althans in de toelichting uiteen te zetten waarom
in die bepaling artikel 2.8.25 WRv wel van overeenkomstige toepassing dient
te worden verklaard.2. De Raad van State meent dat artikel 2.8.26, eerste lid, tweede volzin,
WRv niet van overeenkomstige toepassing behoort te worden verklaard in artikel
101, vijfde lid, Pachtwet. Die bepaling, die inhoudt dat geen gijzeling kan
worden bevolen van een partij-getuige die weigert een verklaring af te leggen,
komt echter overeen met het thans geldende artikel 199, tweede lid, Rv, dat
thans wel van overeenkomstige toepassing wordt verklaard in artikel 101, vijfde
lid, Pachtwet. Verder wordt ook verwezen naar de partij-getuige in artikel
205, eerste lid, Rv, dat eveneens van overeenkomstige toepassing is verklaard
in artikel 101, vijfde lid, Pachtwet. De omstandigheid dat artikel 2.8.25
betreffende de gevolgtrekking die de rechter kan maken uit een weigerachtige
opstelling van de partij-getuige, niet van overeenkomstige toepassing wordt
verklaard, houdt verband met het feit dat het daarmee thans overeenkomende
artikel 213, tweede lid, Rv evenmin wordt genoemd in artikel 101, vijfde lid,
Pachtwet. De verwijzing naar artikel artikel 2.8.26, eerste lid, tweede zin,
WRv behoort derhalve te worden gehandhaafd.De Raad van State wijst erop dat, anders dan in artikel 101, vijfde lid,
Pachtwet, in artikel 14, vijfde lid, van de Zaaizaad- en plantgoedwet artikel
2.8.25 WRv betreffende de partij-getuige wel van overeenkomstige toepassing
wordt verklaard. Voor deze discrepantie bestaat, mede gezien het feit dat
in artikel 101 Pachtwet toch reeds indirect wordt verwezen naar de partij-getuige,
geen goede grond. In het wetsvoorstel wordt daarom artikel 101, vijfde lid,
Pachtwet alsnog aangevuld. Deze aanvulling wordt overigens niet gevormd door
een verwijzing naar artikel 2.8.25, omdat die bepaling naast het bij amendement
aan het wetsvoorstel toegevoegde artikel 2.8.16, derde lid, een doublure vormt
en zal worden geschrapt. Ook in artikel 14 Zaaizaad- en plantgoedwet zal niet
worden verwezen naar naar artikel 2.8.25 WRv. Zowel in artikel 101, vijfde
lid, Pachtwet als in artikel 14 Zaaizaad- en plantgoedwet zal wel worden verwezen
naar artikel 2.8.16 WRv.3. In het wetsvoorstel worden de artikelen 65 en 65a van het Wetboek van
Koophandel gewijzigd (hoofdstuk 5, artikel 32, onderdelen A en B). De Raad
wijst erop dat deze artikelen met ingang van 1 maart 2001 zijn komen te vervallen.1 De Raad adviseert het wetsvoorstel op dit punt aan te
passen.3. Nu de artikelen 65 en 65a Wetboek van Koophandel inmiddels zijn vervallen,
kunnen de onderdelen A en B van hoofdstuk 5, artikel 32, achterwege blijven.4. In artikel 41 van de Infectieziektenwet (hoofdstuk 10, artikel 1, onderdeel
E) en artikel 72a van de Wet bijzondere opneming in psychiatrische ziekenhuizen
(hoofdstuk 10, artikel 2, onderdeel Y) wordt bepaald dat de indiening van
het verzoekschrift in de daar genoemde gevallen niet bij procureur behoeft
te geschieden. Zoals ook in de toelichting bij dit artikel wordt aangegeven,
behoeft de officier van justitie ingevolge het algemene artikel 1.5.2, tweede
lid, WRv reeds geen procureur te stellen. In de toelichting wordt opgemerkt
dat dit omwille van de duidelijkheid in de artikelen 41 en 72a nog eens wordt herhaald. Uit een oogpunt van consistentie in de wetgeving acht de
Raad dit echter ongewenst en het college adviseert het wetsvoorstel op dit
punt aan te passen.4. In overeenstemming met het advies van de Raad van State wordt in artikel
41 Infectieziektenwet en artikel 72a Wet bijzondere opneming in psychiatrische
ziekenhuizen niet herhaald hetgeen reeds uit artikel 1.5.2, tweede lid, Rv
voortvloeit, te weten dat het openbaar ministerie voor optreden in rechte
geen procureur behoeft. In verband daarmee is ook de memorie van toelichting
aangepast.5. In de toelichting wordt gesteld dat de kantonrechter, wanneer hij wegens
samenhang de zaken gezamenlijk moet behandelen en hij deze door hun ingewikkeldheid
ongeschikt acht voor behandeling door de enkelvoudige kamer met toepassing
van artikel 1.2.2, tweede lid, WRv de zaken kan verwijzen naar een meervoudige
kamer. Daarbij zal het, zo wordt opgemerkt, moeten gaan om een kamer van een
andere sector, zodat ten dele wordt afgeweken van de voorschriften voor behandeling
in de artikelen 2.2A.1 en volgende (hoofdstuk 12, artikel 2, onderdeel a,
onder R). De Raad adviseert voor deze uitzondering een regeling in het wetsvoorstel
op te nemen, opdat op dit punt geen onduidelijkheid kan ontstaan.5. De Raad van State adviseert om een regeling in het wetsvoorstel op
te nemen om tot uitdrukking te brengen dat de kantonrechter, wanneer hij zaken
wegens hun samenhang gezamenlijk moet behandelen, hoewel zij niet alle kantonzaken
zijn, en hij deze door hun ingewikkeldheid ongeschikt acht voor behandeling
door een enkelvoudige kamer, hij deze kan verwijzen naar een meervoudige kamer
van een andere sector dan de sector kanton. Een zodanige uitzonderingsregel
is naar aanleiding van het advies van de Raad van State in het wetsvoorstel
verwerkt (artikel 2.2A.6).6. In artikel 2.9.13, vijfde lid, wordt bepaald dat wanneer slechts een
van de zaken in behandeling is bij de kantonrechter en deze zaak een vordering
betreft als bedoeld in artikel 2.2A.1, onder c of d, een verwijzing naar een
andere kamer van hetzelfde gerecht slechts mogelijk is indien zij, voorzover
nodig in afwijking van het eerste lid, is gevorderd in de andere zaak. In
de toelichting wordt opgemerkt dat wanneer de jongste zaak een vordering als
bedoeld in artikel 2.2A.1, onder c of d, (een aardvordering) betreft die steeds
door de kantonrechter moet worden behandeld, de zaak niet door verwijzing
terecht mag komen bij een niet-kantonrechter. Zouden twee zaken gezamenlijk
behandeld moeten worden waarvan de jongste zaak bij de kantonrechter van het
ene gerecht in behandeling is en de andere bij een kamer van een andere sector
van een ander gerecht, dan kunnen deze volgens de toelichting slechts door
verwijzing in twee etappes bij elkaar worden gebracht. Eerst zal verwijzing
van de jongste zaak gevorderd moeten worden naar het andere gerecht en vervolgens
kan, zodra de zaak bij de kantonrechter van het andere gerecht aanhangig is
gemaakt, op de voet van het vijfde lid verwijzing van de oudste zaak worden
gevorderd naar de kantonrechter (hoofdstuk 12, artikel 2, onderdeel b, onder
W, derde alinea).Uit het vijfde lid volgt dat verwijzing van de ene zaak betreffende een
aardvordering die in behandeling is bij de kantonrechter alleen plaats kan
vinden indien zij is gevorderd in de andere zaak. Deze andere zaak is blijkens
de tekst van het vijfde lid de zaak die niet in behandeling is bij een kantonrechter.
Niet duidelijk volgt uit de wettekst hoe beide zaken bij de kantonrechter
terechtkomen. Voorts is niet duidelijk waarom hier van hetzelfde gerecht wordt
gesproken en niet direct de oudste niet-kantonzaak verwezen kan worden naar
de kantonrechter van een ander gerecht.De Raad is van mening dat de voorgestelde verwijzingsregeling onnodig
gecompliceerd en omslachtig is en vraagt zich af of deze regeling in de praktijk
wel uitvoerbaar zal zijn. Waarom wordt niet bepaald dat zaken die door een
kantonrechter moeten worden afgedaan daar ook blijven en de andere zaak, ook
al zou die van oudere datum zijn, naar hem wordt verwezen?De Raad adviseert de verwijzingsregeling te heroverwegen en in de toelichting
een duidelijke uiteenzetting te geven hoe het nieuwe systeem zal functioneren. 6. Artikel 2.9.13, vijfde lid, betreft de vraag op welke wijze in het
geval van litispendentie of verknochtheid verwijzing dient plaats te vinden,
wanneer van twee zaken de ene zaak, omdat zij een zogenoemde «aardvordering»
betreft, behandeld wordt door de kantonrechter en de andere door een niet-kantonrechter,
ook in het geval dat deze rechters behoren tot verschillende gerechten. Uitgangspunt
dient te zijn dat dat aardvorderingen steeds door de kantonrechter worden
behandeld. Voorts geldt bij verwijzing dat in beginsel steeds de jongste zaak
verwezen wordt, zodat een eenmaal op juiste wijze gestarte procedure niet
door latere ontwikkelingen kan worden onttrokken aan de absoluut en relatief
bevoegde rechter. Is de oudste zaak bij de kantonrechter van het ene gerecht
in behandeling, dan zal de jongere zaak, die bij een ander gerecht wordt behandeld
door een niet-kantonrechter, op grond van het eerste lid in één
keer kunnen worden verwezen naar de kantonrechter van het eerste gerecht.
Is echter de zaak bij de kantonrechter de jongste zaak, dan is een nadere
regel nodig om uit te maken of beide zaken moeten worden behandeld door die
kantonrechter, dan wel door de kantonrechter van het andere gerecht. Het wetsvoorstel
koos voor een verwijzing in twee stappen: eerst zou de kantonrechter «zijn»
zaak moeten verwijzen naar het gerecht waar de oudste zaak aanhangig was en
vervolgens zou, als de jongste zaak aldaar bij de kantonrechter aanhangig
was gemaakt, in de oudste zaak verwijzing naar laatstbedoelde kantonrechter
moeten plaatsvinden. Deze benadering acht de Raad van State onnodig gecompliceerd
en omslachtig. Aan dit oordeel ligt echter een misverstand ten grondslag omtrent
het voorgestelde vijfde lid van artikel 2.9.13. De daarbedoelde verwijzing
betreft namelijk niet de zaak betreffende de aardvordering, zoals de Raad
van State meent, maar de andere, oudste, zaak die in behandeling is bij een
niet-kantonrechter. Het voorgestelde systeem heeft als voordeel dat de oudste
zaak bij hetzelfde gerecht in behandeling blijft en niet verwezen behoeft
te worden naar de kantonrechter van een andere gerecht. In het door de Raad
van State gesuggereerde alternatief, waarin zaken die door een kantonrechter
moeten worden afgedaan daar ook blijven en de andere zaak, ook al zou die
van oudere datum zijn, naar hem worden verwezen, zou de oudste zaak naar een
ander gerecht moeten worden verwezen, hetgeen vooral voor de partij die geen
verwijzing wenst, bezwaarlijk kan zijn. Het daarmee te bereiken voordeel,
dat slechts in één zaak verwijzing hoeft te worden gevorderd,
weegt daartegen naar mijn oordeel niet op. Er is daarom grond om vast te houden
aan het gekozen systeem, onder verduidelijking van de redactie van het voorgestelde
artikel 2.9.13, vijfde lid. In het voorgestelde systeem zal eerst in de jongste
zaak verwijzing gevorderd moeten worden naar de kantonrechter van het gerecht
waar de oudste zaak in behandeling is. Vervolgens kan ook de andere zaak bij
die kantonrechter terecht komen doordat in de andere zaak verwijzing van die
andere zaak wordt gevorderd naar de desbetreffende kantonrechter. De voorgestelde
bepaling is in de memorie van toelichting van een uitvoeriger toelichting
voorzien.7. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.7. Aan de redactionele kanttekeningen die de Raad van State in overweging
geeft, is gevolg gegeven.8. Voorts is het wenselijk gebleken in het wetsvoorstel nog een aantal
wijzigingen aan te brengen, die het wetsvoorstel niet ingrijpend wijzigen.
Voor het merendeel betreft het nadere wijzigingen in het herziene procesrecht,
welke niet meer in wetsvoorstel 26 855 konden worden verwerkt. Naast
enige louter technische of redactionele aanpassingen gaat het met name om
de volgende onderwerpen:– artikel 1.1.4 Rv is aangepast aan de Verordening (EG) Nr. 1347/2000
van de Raad van 29 mei 2000 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en
tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke
verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen;– bepalingen betreffende de relatieve bevoegdheid in huurzaken zijn
aangepast naar aanleiding van hetgeen daarover is opgemerkt bij de behandeling
van het nieuwe huurrecht in de Tweede Kamer;– in artikel 2.11.11a en 434a Rv wordt indexering van de schuldenaarstarieven
deurwaardersverrichtingen mogelijk gemaakt bij ministeriële regeling; – bij de vereisten die in artikel 2.3.1 Rv aan een dagvaarding worden
gesteld is rekening gehouden met het behoud van kantonrechtspraak op de huidige
kantonlocaties.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Justitie,A. H. Korthals Bijlage bij het advies van de Raad van State van 27 april 2001, no. W03.01.0062/I,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In de considerans aangeven dat het wetsvoorstel ook ziet op een
aanpassing van wetsvoorstel 26 855 aan wetsvoorstel 27 181 (Wet
organisatie bestuur en gerechten).– In hoofdstuk 5, artikel 6, onderdeel A, evenals in het vijfde
lid ook in het zesde lid van artikel 101 van de Pachtwet aanwijzing 52 van
de Aanwijzingen voor de regelgeving toepassen.– In hoofdstuk 5, de artikelen 13 en 23, onderdeel B, na «elfde»
en voor «titel» invoegen: afdeling van de tweede.– In hoofdstuk 5, artikel 15, in artikel 16 van de Wet Schadefondsgeweldsmisdrijven
alleen verwijzen naar het eerste lid van artikel 3.4.13 omdat het tweede en
derde lid nieuw zijn en bij handhaving van de status niet moeten worden opgenomen.– In hoofdstuk 6, in artikel 14 van de Zaaizaad- en plantgoedwet
in het derde lid in overeenstemming met de toelichting hierop de verwijzing
naar artikel 2.8.30 (tweede en derde lid) laten vervallen omdat het vijfde
lid reeds naar dit (gehele) artikel verwijst.– In hoofdstuk 10, artikel 2, onderdelen T en V, de terminologie
in de artikelen 46, tweede lid, en 49, derde lid, op elkaar afstemmen (verzoeken
en inroepen).– In hoofdstuk 10, artikel 3, in artikel 7, tweede lid, van de Wet
klachtrecht cliënten zorgsector ook de derde volzin laten vervallen omdat
artikel 345 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in wetsvoorstel
26 855 komt te vervallen.– In hoofdstuk 12, artikel 2, onderdeel R, in artikel 2.2A.3, het
woord «eventuele» laten vervallen omdat dit gemist kan worden:
indien er een wijziging van eis plaatsvindt, dient hierop gelet te worden.XNoot1Kamerstukken II 1999/2000, 26 855, nrs. 1–7.XNoot1Wet van 7 december 2000, Stb. 540. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27824-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl