Wijziging Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (voorwaardelijke en observatiemachtiging); Advies en nader rapport inzake het amendement Van der Hoek/Passtoors (kamerstuk 27289, nr. 18)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27289, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

18-10-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27289 nr. C

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27289Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 27 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 289Wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen
(voorwaardelijke machtiging)CADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 20 september
2001 en het nader rapport d.d. 3 oktober 2001 inzake het amendement Van der
Hoek/Passtoors (nr. 18), aangeboden aan de Koningin door de minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport, mede namens de minister van Justitie. Het advies van de
Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 10 september 2001, no. 01.004313, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, mede
namens de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het amendement nr.18 van de leden Van der Hoek en Passtoors bij het
voorstel van wet tot wijziging van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische
ziekenhuizen (voorwaardelijke machtiging), met toelichting.Het amendement geeft de officier van justitie de mogelijkheid om voor
personen jegens wie een ernstig vermoeden van stoornis en dreigend gevaar
voor zichzelf van toepassing is, een observatieopname in een psychiatrisch
ziekenhuis te gelasten. De door de rechter te verlenen observatiemachtiging
heeft – behoudens de mogelijkheid van verlenging – een duur van
ten hoogste drie weken en strekt ertoe dat wordt onderzocht of sprake is van
een geestesstoornis en of deze voor de betrokkene gevaar oplevert. Bij de
vordering dient een geneeskundige verklaring te worden gevoegd van een psychiater
die de betrokkene met het oog daarop kort te voren heeft onderzocht maar niet
bij diens behandeling was betrokken.Aan de Raad van State is gevraagd om spoedbehandeling van de adviesaanvraag.
Gelet op het feit dat het hier gaat om een amendement op een reeds ingediend
wetsvoorstel en gelet op de beraadslagingen in de Tweede Kamer der Staten-Generaal
over het wetsvoorstel zal de Raad zich beperken tot de vraag of de strekking
van het amendement zich verdraagt met de jurisprudentie van het Europese Hof
voor de Rechten van de Mens met betrekking tot artikel 5 van het Verdrag tot
bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).
Over de opportuniteit van het amendement spreekt de Raad zich daarom niet
uit. Wel wenst de Raad te benadrukken dat het EVRM, zoals in de hierna aan
te halen rechtspraak tot uitdrukking komt, slechts minimumnormen bevat op
het punt van detentie van iemand die aan een geestelijke stoornis lijdt. Er
kunnen met andere woorden goede redenen bestaan om meer bescherming te bieden
dan op grond van het EVRM geboden is. Met betrekking tot de voorwaarden waaronder vrijheidsbeneming tegen iemands
wil toelaatbaar is, luidt artikel 5 EVRM, voorzover hier van belang, als volgt:«1. Een ieder heeft recht op vrijheid en veiligheid van zijn persoon.
Niemand mag zijn vrijheid worden ontnomen, behalve in de navolgende gevallen
en overeenkomstig een wettelijk voorgeschreven procedure:a. indien hij op rechtmatige wijze is gedetineerd na veroordeling door
een daartoe bevoegde rechter;b. indien hij op rechtmatige wijze is gearresteerd of gedetineerd, wegens
het niet naleven van een overeenkomstig de wet door een gerecht gegeven bevel
of teneinde de nakoming van een door de wet voorgeschreven verplichting te
verzekeren; (....)e. in het geval van rechtmatige detentie van personen ter voorkoming van
de verspreiding van besmettelijke ziekten, van geesteszieken, van verslaafden
aan alcohol of verdovende middelen of van landlopers.«In het Winterwerp-arrest1 heeft het Europese
Hof dit artikel zo uitgelegd, dat aan drie minimumvoorwaarden moet zijn voldaan,
wil detentie van psychiatrische patiënten rechtmatig zijn: (1) de stoornis
van de geestesvermogens moet op grond van betrouwbare en objectieve medische
gegevens zijn aangetoond, tenzij sprake is van een noodgeval; (2) de stoornis
moet zodanig zijn dat vrijheidsbeneming gerechtvaardigd is; (3) de voortzetting
van de vrijheidsbeneming is alleen rechtmatig zolang de stoornis voortduurt.
Wat betreft de onder (1) genoemde voorwaarde heeft het Hof daaraan toegevoegd
dat «(t)he very nature of what has to be established before the competent
national authority – that is, a true mental disorder – calls for
objective medical expertise» (rechtsoverweging 39). Hieruit lijkt te
kunnen worden afgeleid dat het Hof zich op het standpunt stelt dat –
afgezien van noodsituaties – de medische vaststelling van de geestelijke
stoornis vooraf dient te gaan aan de detentie en dat de detentie niet mag
worden gebruikt om onderzoek te doen naar het aanwezig zijn van een psychische
stoornis en daarmee samenhangend gevaar.In latere arresten heeft het Hof deze regels herhaald. Zo ook in de zaak
Varbanov tegen Bulgarije (5 oktober 2000), dat het meest recente arrest in
deze reeks is. In deze zaak werd iemand op last van de openbare aanklager
opgenomen in een psychiatrische inrichting om te onderzoeken of dwangbehandeling
in verband met een psychiatrische stoornis aangewezen was. De last hiertoe
werd op 27 januari 1995 gegeven en op 31 augustus 1995 uitgevoerd. Na de drie
hiervoor genoemde minimumvoorwaarden in herinnering te hebben geroepen, overwoog
het Hof dat «a necessary element of the «lawfulness» of
the detention within the meaning of Article 5 1 (e) is the absence of arbitrariness».
Volgens het Hof is detentie een dermate ernstige maatregel, «that it
is only justified where other, less severe measures, have been considered
and found to be insufficient (..)». Beide overwegingen leidden het Hof
tot de conclusie dat «no deprivation of liberty of a person considered
as being of unsound mind may be deemed in conformity with Article 5 1 (e)
of the Convention if it has been ordered without seeking the opinion of a
medical expert». Vorm en procedure die daarbij moeten worden gevolgd,
variëren naar gelang van de omstandigheden van het geval: «it may
be acceptable, in urgent cases or where a person is arrested because of his
violent behaviour, that such an opinion be obtained immediately after the
arrest. In all other cases a prior consultation should be necessary».
Verder moet de medische verklaring zijn gebaseerd op actuele medische gegevens
(rechtsoverweging 47).Dat betrokkene was opgenomen met de bedoeling een medisch oordeel te krijgen
of een gedwongen psychiatrische behandeling noodzakelijk was, kan volgens
het Hof aan de noodzaak van een voorafgaand medisch onderzoek niet afdoen
(rechtsoverweging 48). Verder overwoog het Hof dat er evenmin een aanwijzing
was «that an opinion as to whether or not the applicant needed to be
detained for an examination was sought from the medical doctors who admitted
him to the psychiatric hospital on 31 August 1995». Slotsom was «that
the applicant was not reliably shown to have been of unsound mind.»
Verder veroordeelt het Hof in de rechtsoverwegingen 58–60 uitdrukkelijk
het ontbreken van een rechterlijke controle. Uit deze jurisprudentie kan worden afgeleid dat, behoudens in een noodsituatie,
voor detentie wegens een geestesstoornis die gevaar voor de betrokkene of
voor zijn omgeving oplevert, een voorafgaande medische beoordeling is vereist.
Verder blijkt dat het Hof niet snel aanneemt dat het onmogelijk is tijdig
aan een actuele verklaring te komen. Rest de vraag of de arts daarbij moet
hebben vastgesteld dat de betrokkene een geestesstoornis heeft die gevaar
veroorzaakt, of dat ook met een «ernstig vermoeden» daarvan kan
worden volstaan. In rechtsoverweging 45 van dit arrest van 5 oktober 2000
stelt het Hof vast dat volgens vaste jurisprudentie betrokkene «reliably
(must) be shown to be of unsound mind». In de concluderende rechtsoverweging
48 overweegt het Hof dat «the applicant was not reliably shown to have
been of unsound mind». De rechtsoverwegingen daartussen lijken erop
te wijzen dat de detentie niet onrechtmatig zou zijn geweest, indien de artsen
van het psychiatrisch ziekenhuis betrokkene nog voor de opname zouden hebben
onderzocht «as to whether or not the applicant needed to be detained
for an examination». Hieruit kan worden afgeleid dat nog niet definitief
hoeft te zijn vastgesteld dat de betrokkene «of unsound mind»
is. Nu de «examination» in dit geval nodig was om na te gaan of
de betrokkene in aanmerking zou moeten komen voor een behandeling, zodat de
psychiatrische/ medische indicatie slechts een voorlopig karakter kon hebben,
is de Raad van mening dat een in tijd beperkte vorm van vrijheidsbeneming,
gericht op het vaststellen of iemand daadwerkelijk een geestesstoornis heeft
die gevaar veroorzaakt, niet onverenigbaar behoeft te zijn met artikel 5 EVRM.
In aanmerking genomen dat de observatiemachtiging, zoals voorgesteld in het
amendement, ertoe strekt om te beoordelen of voor de betrokkene een voorlopige
of voorwaardelijke machtiging noodzakelijk is, dat zij dient te berusten op
een onafhankelijke geneeskundige verklaring, in tijd beperkt is en dat de
rechter als beslissende autoriteit wordt aangewezen, acht de Raad het amendement
niet onverenigbaar met artikel 5, eerste lid, onder e, EVRM. Het «ernstig
vermoeden» van het eerste lid en de «geneeskundige verklaring»
van het vierde lid garanderen dat er een voldoende voorlopige indicatie bestaat
dat betrokkene «of unsound mind» is.De Raad onthoudt zich van een oordeel over de noodzaak, de uitvoerbaarheid
en de effectiviteit van het in het amendement voorgestelde. Wel acht de Raad
het zinvol dat in de voortgezette gedachtewisseling in de Tweede Kamer nadere
aandacht wordt gegeven aan de betekenis van de artikelen 20 en volgende van
de wet in relatie tot het onderhavige amendement. De verschillen en overeenkomsten
waren te belichten. Aan de hand daarvan zou kunnen worden vastgesteld in welke
behoefte het amendement kan voorzien. In dat verband zou ook aandacht kunnen
worden gegeven aan de explicitering van de inhoud van de geneeskundige verklaring.Ten slotte wijst de Raad nog op het volgende. Ingevolge artikel 14h, derde
lid, heeft de observatiemachtiging een geldigheidsduur van ten hoogste drie
weken. In de toelichting wordt de keuze voor deze termijn niet toegelicht.
De Raad adviseert dat alsnog te doen. Voorzover deze termijn gekozen is met
het oog op de termijn van 21 dagen waarvan in de zaak Varbanov tegen Bulgarije
sprake was, merkt de Raad op dat dit erg willekeurig lijkt omdat die termijn
niet was gebaseerd op het oordeel van een geneeskundige. Naar de mening van
de Raad is het noodzakelijk dat de keuze van de maximumtermijn aansluit bij
de hierover bestaande inzichten van de medische wetenschap. Gezien het belang
dat het Hof in Varbanov heeft gehecht aan het medisch oordeel, adviseert de
Raad voorts in het vierde lid te regelen dat de geneeskundige verklaring tevens
een voorstel bevat voor de duur van de observatie.In artikel 14i, eerste lid, is bepaald dat zolang de observatiemachtiging
geldt de officier van justitie kan vorderen dat een aansluitende machtiging
wordt verleend. Volgens het tweede lid wordt het gedwongen verblijf, in afwachting
van de beslissing, dan met ten hoogste twee weken voortgezet. De Raad merkt
op dat artikel 5, vierde lid, EVRM degene die van zijn vrijheid is beroofd
het recht toekent dat over de rechtmatigheid daarvan «speedily»wordt
geoordeeld door een rechter. In dat verband zou het aanbeveling verdienen
in artikel 14i, tweede lid, voorop te stellen dat de rechter binnen twee weken
op de vordering beslist en pas daarna het rechtsgevolg van het niet-tijdig
beslissen te regelen. Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 10 september
2001, no.01.004313, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde amendement rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 20 september 2001, no. W13.01.0473/III, bied ik U hierbij,
mede namens mijn ambtgenoot van Justitie, aan.De Raad stelt voorop dat hij zich in zijn advies beperkt tot de vraag
of de strekking van het amendement verenigbaar is met artikel 5 van het Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).
In het kader van de beantwoording van deze vraag geeft de Raad aan dat uit
het Winterwerp-arrest lijkt te kunnen worden afgeleid dat het Europese Hof
voor de Rechten van de Mens (EHRM) zich op het standpunt stelt dat artikel
5 EVRM zo dient te worden uitgelegd dat – afgezien van noodsituaties –
de medische vaststelling van de geestesstoornis vooraf dient te gaan aan de
detentie en dat de detentie niet mag worden gebruikt om onderzoek te doen
naar het aanwezig zijn van een psychische stoornis en daarmee samenhangend
gevaar. Deze jurisprudentie wordt in latere arresten bevestigd, aldus de Raad.Vervolgens gaat de Raad nader in op de zaak Varbanov (EHRM, d.d. 5 oktober
2000) dat het meest recente arrest in deze reeks is. De Raad komt na een analyse
van deze zaak, in voorzichtige bewoordingen, tot de slotsom dat de voorgestelde
regeling niet onverenigbaar behoeft te zijn met artikel 5 EVRM. De Raad ziet
in de overwegingen (46 en 47) van het arrest van het EHRM ruimte voor de opvatting
dat, in die gevallen waarin een verklaring wordt afgegeven met het oog op
een situatie die nodig maakt dat wordt nagegaan of de betrokkene in aanmerking
moet komen voor behandeling, de medische indicatie een voorlopig karakter
kan hebben. Toegespitst op het voorstel zoals neergelegd in het amendement
acht de Raad, in aanmerking genomen dat de machtiging ertoe strekt om te beoordelen
of er een andere machtiging moet worden aangevraagd, dat zij dient te berusten
op een onafhankelijke geneeskundige verklaring, beperkt in de tijd is en de
rechter als beslissende autoriteit is aangewezen, het voorstel niet onverenigbaar
met artikel 5 EVRM. Daarbij acht de Raad de voorgestelde eis dat er sprake
moet zijn van een ernstig vermoeden van een geestesstoornis, die moet blijken
uit een met het oog daarop opgestelde geneeskundige verklaring, een voldoende
garantie dat er een toereikende voorlopige indicatie bestaat dat de betrokkene
een stoornis van de geestvermogens heeft. Wij respecteren het oordeel van
de Raad in dezen, maar merken, ook tegen de achtergrond van de voorzichtige
bewoordingen van de Raad, op dat het moeilijk blijft om uit een uitspraak
van het EHRM in een concrete casus een meer algemene regel af te leiden, die
ook op andere gevallen toepasbaar is. Absolute zekerheid omtrent de verenigbaarheid
met het EVRM kan eerst worden verkregen indien het EHRM zich daarover in een
voorkomend geval als bedoeld in het amendement zou uitspreken.De Raad benadrukt wel dat het EVRM ter zake van detentie van iemand die
aan een geestesstoornis lijdt, slechts minimumnormen bevat en dat er goede
redenen kunnen bestaan om meer bescherming te bieden dan waartoe het EVRM
verplicht. Tegen deze achtergrond onderstrepen wij graag nog eens dat de Wet
bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (Wet Bopz) is gebaseerd
op het uitgangspunt dat de patiënt zoveel mogelijk tegen gedwongen een
opneming moet worden beschermd, waarbij het EVRM als minimumwaarborg wordt
beschouwd.De Raad onthoudt zich van een oordeel over de noodzaak, de uitvoerbaarheid
en de effectiviteit van het amendement. Wij hebben al in de eerste termijn
van de mondelinge behandeling van het wetsvoorstel aangegeven dat wij –
net als de indieners van het amendement – vinden dat de problematiek
van mensen die zich van de zorgverlening hebben afgewend, bijzondere aandacht
verdient. Om die reden is in vervolg op de eerste evaluatie van de Wet Bopz,
waarin deze problematiek aan de orde kwam, een grootschalig meerjarenonderzoek
uitgezet om meer inzicht te krijgen in de omvang en de oorzaken daarvan. De
resultaten van dit onderzoek zullen begin 2002 bekend zijn. Op basis van die
resultaten zal worden bezien welke nadere acties geboden zijn. Wij zijn van
mening dat de observatiemachtiging geen geschikte oplossing is voor het vraagstuk van personen die zorg mijden. Ons standpunt – zoals
verwoord in de eerste termijn – komt, kort samengevat, op het volgende
neer.De observatiemachtiging biedt geen oplossing voor personen die zich –
veelal juist vanwege negatieve ervaringen – van de zorgverlening hebben
afgekeerd. Het toepassen van dwang op deze groep personen maakt hun wantrouwen
jegens de hulpverlening eerder groter. Bovendien biedt de observatiemachtiging
geen grondslag voor gedwongen onderzoek, zodat het doel van die observatiemachtiging,
namelijk het vaststellen of daadwerkelijk sprake is een geestesstoornis of
van gevaar voor de betrokkene zelf, naar verwachting in veel situaties niet
bereikt zal kunnen worden.Tevens verwachten wij niet dat opneming op grond van een observatiemachtiging
door de patiënt zal worden gebruikt als een periode van reflectie en
herbezinning op behandelmogelijkheden. Het gaat immers, zoals in de toelichting
is vermeld, om personen die zich van de zorg hebben afgewend. Niet aannemelijk
is dat zij tijdens een gedwongen opneming met een observatiemachtiging tot
ziekte-inzicht zullen komen.De oplossing voor de geschetste problematiek moet ons inziens niet worden
gezocht in de toepassing van meer dwang, maar in de verbetering van de kwaliteit
van de zorgverlening en in actieve outreaching hulpverlening, waarin personen
rechtstreeks benaderd worden. Geïnvesteerd moet worden enerzijds in het
herstel van vertrouwen, opdat deze personen weer de bereidheid krijgen om
de noodzakelijke zorgverlening te accepteren en anderzijds in de verbetering
van de kwaliteit van de zorgverlening. In dit verband is gewezen op het nationaal
plan voor de verbetering van de zorgverlening van patiënten met schizofrenie,
dat niet alleen gericht is op de behandeling, maar ook op de rehabilitatie
en sociale integratie van patiënten met schizofrenie.Tevens hebben wij aangegeven dat het huidige gevaarscriterium in voldoende
mate mogelijkheden biedt voor gedwongen opname ook voor personen die volharden
in het afwijzen van zorg, aangezien ook «ernstige verwaarlozing»
en «maatschappelijk ten gronde gaan» onder het gevaarscriterium
vallen.Voorts hebben wij erop gewezen dat de observatiemachtiging naar verwachting
gevolgen kan hebben voor zowel de rechterlijke macht als de capaciteit van
ggz-instellingen, nu deze betrekking heeft op een bredere groep personen,
dan de groep die thans voor een rechterlijke machtiging in aanmerking komt.
Immers, ook voor personen van wie nog niet vast staat dat zij lijden aan een
geestesstoornis en dat zij gevaar veroorzaken, zal een vordering voor een
observatiemachtiging bij de rechter kunnen worden ingesteld.Bovenvermelde bezwaren, die wij hebben aangevoerd in de eerste termijn
gelden nog onverkort.Met betrekking tot de overige opmerkingen van de Raad merken wij het volgende
op.Met de Raad zijn wij van mening dat het zinvol is om nadere aandacht te
geven aan de betekenis van de artikelen 20 en volgende betreffende de inbewaringstelling
(ibs) van de Wet Bopz in relatie tot het amendement.Het is van belang dat de verschillen en overeenkomsten in beeld worden
gebracht. Voorkomen moet immers worden dat op een bepaalde situatie zowel
de ibs-procedure als de procedure, bedoeld in het amendement, kan worden toegepast.Ook vinden wij met de Raad dat in dat verband aandacht zou kunnen worden
besteed aan de explicitering van de inhoud van de geneeskundige verklaring.
Krachtens artikel 14 van de Wet Bopz dat in het amendement van overeenkomstige
toepassing is verklaard op de observatiemachtiging, dienen nadere regels te
worden gegeven met betrekking tot de geneeskundige verklaring. Zoals in de
toelichting op het amendement wordt gesteld, vergt dit een aanpassing van
het Besluit administratieve bepalingen Bopz. De toelichting geeft echter geen
inzicht in de beoogde inhoud van deze aanpassing.Wij onderschrijven het standpunt van de Raad dat het noodzakelijk is om
de keuze van de maximale geldigheidsduur van de observatiemachtiging aan te
laten sluiten bij de hierover bestaande inzichten van de medische wetenschap.
Wij achten het in dit verband echter niet nodig dat de geneeskundige verklaring
tevens een voorstel bevat voor de duur van de observatie, aangezien
een vergelijkbare voorziening evenmin met betrekking tot de reeds bestaande
machtigingen is opgenomen.Ook onderschrijven wij de aanbeveling van de Raad om in artikel 14i, tweede
lid, voorop te stellen dat de rechter binnen twee weken dient te beslissen.Van de gelegenheid maken wij gebruik om voorts nog het volgende onder
de aandacht te brengen.In artikel 14h, vierde lid, wordt artikel 3 van de Wet Bopz van overeenkomstige
toepassing verklaard. Artikel 3 heeft betrekking op opneming van personen
in een zwakzinnigeninrichting of een verpleeginrichting, die zich tegen opneming
en verblijf verzetten. Uit de toelichting op het amendement blijkt niet duidelijk
of de indieners van het amendement eveneens verstandelijk gehandicapten en
psychogeriatrische patiënten onder het bereik van de observatiemachtiging
willen brengen. Indien zulks is beoogd, rijst onder meer de vraag of de observatiemachtiging
een geschikt instrument is voor deze categorieën patiënten. De in
de toelichting op het amendement opgenomen motivering heeft slechts betrekking
op de problematiek van personen met een psychiatrisch ziektebeeld, een problematiek
die zich niet voordoet bij verstandelijk gehandicapten en psychogeriatrische
patiënten. Niet goed denkbaar is dat voor deze categorieën patiënten
een gedwongen opneming mogelijk zal zijn om een stoornis van de geestvermogens
vast te stellen.Tot slot merken wij op dat wij bij de verdere mondelinge behandeling van
het wetsvoorstel nader zullen ingaan op een aantal technische onvolkomenheden
van het amendement.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens mijn ambtgenoot van Justitie, verzoeken in te stemmen
met toezending van het advies van de Raad van State en het nader rapport aan
de Tweede Kamer der Staten-Generaal.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersXNoot1NJ 1980, 114. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27289-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl