Partiële wijziging Wetboek van Strafrecht, Wetboek van Strafvordering en enkele aanverwante wetten in verband met onder meer rechtsontwikkelingen; Nota naar aanleiding van het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31391, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

15-12-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31391 nr. 7

04-12-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. ArtikelsgewijsArtikel I onderdeel A Wetboek van StrafrechtArtikel II onderdeel Q Wetboek van Strafrecht, Artikel
VII onderdeel AArtikel VII onderdeel E onder 3 UitleveringswetOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31391Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 21 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 391Partiële wijziging van het Wetboek van Strafrecht, Wetboek van
Strafvordering en enkele aanverwante wetten in verband met rechtsontwikkelingen,
internationale verplichtingen en geconstateerde wetstechnische gebreken en
leemtennr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 4 december 20081. InleidingMet veel belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag van de vaste
commissie voor Justitie over dit wetsvoorstel. Het verheugt mij dat de leden
van de fracties van het CDA en de VVD positief staan tegenover de voorgestelde wetgeving. De door deze
fracties gestelde vragen en gemaakte opmerkingen geven de gelegenheid de strekking
en inhoud van het wetsvoorstel op een aantal punten verder te verduidelijken.
Ik ben deze leden daarvoor erkentelijk. Graag wijs ik nu reeds op de bij deze
nota gevoegde nota van wijziging, waarin zijn opgenomen een aantal naderhand
opgekomen wijzigingen die een vergelijkbare aard kennen als de in het onderhavige
wetsvoorstel opgenomen voorstellen.De leden van de VVD-fractie hadden met instemming
kennisgenomen van de voorstellen tot uitbreiding van rechtsmacht. Zij vroegen
in dit verband of de Wet internationale misdrijven terugwerkende kracht zou
moeten krijgen.Graag beantwoord ik deze vraag als volgt. Het vraagstuk rondom de mogelijkheid
van het verlenen van terugwerkende kracht aan de strafbaarstellingen van internationale
misdrijven is uitvoerig aan de orde geweest bij de totstandkoming van de Goedkeuringswet
van het Statuut van het Internationaal Strafhof en de Wet internationale misdrijven
(Kamerstukken II 2001/02, 28 337, nr 3, p. 24–25). In dat verband
heeft de regering reeds gewezen op het feit dat dit vraagstuk in beginsel
alleen betekenis heeft voor de misdrijven tegen de menselijkheid (en die gevallen
van genocide waarover Nederland voorheen geen rechtsmacht had). Voorts is
gewezen op de uitspraak van de Hoge Raad van 18 september 2001 (NJ 2002,
559), waarin de Hoge Raad – kort gezegd – heeft overwogen dat
artikel 16 Grondwet en artikel 1, eerste lid, Sr een ongeclausuleerd verbod
bevatten tot berechting en bestraffing van iemand ter zake van een feit dat
ten tijde van het begaan van dat feit niet bij of krachtens de Nederlandse
wet strafbaar was gesteld. Tegen deze achtergrond achtte de regering het niet
wenselijk om, in afwijking van het in het strafrecht geldende legaliteitsbeginsel,
aan de strafbaarstelling van misdrijven tegen de menselijkheid terugwerkende
kracht te verlenen. Dit standpunt komt mij nog altijd als juist voor. De leden van de VVD-fractie stelden dat Nederland,
met Den Haag in het bijzonder, in zijn hoedanigheid van «legal capital
of the world» een voorbeeldfunctie heeft bij de opsporing en vervolging
van internationale misdrijven en vroegen zich in die context af of een continue
aandacht voor dit taakveld niet tot de prioriteiten van het Nederlandse Openbaar
Ministerie en politie zou moeten behoren.Het belang van een voortvarende en effectieve aanpak betreffende de opsporing,
vervolging en berechting van internationale misdrijven wordt door mij volledig
onderschreven. De inspanningen zullen daartoe de komende periode worden voortgezet
en geïntensiveerd. Graag zou ik op deze plaats kortheidshalve verwijzen
naar hetgeen ik daarover aan de Tweede Kamer heb bericht in mijn brief van
9 juni 2008 betreffende de toepassing van artikel 1F Vluchtelingenverdrag
(Kamerstukken II 2007/08, 31 200 VI, nr. 160) en mijn brief van 9 september
2008 inzake de intensivering van de opsporing en vervolging van internationale
misdrijven (Kamerstukken II 2007–2008, 31 200 VI, nr. 193).2. ArtikelsgewijsArtikel I onderdeel A Wetboek van StrafrechtDe leden van de CDA-fractie vroegen om een
reactie op hetgeen zij naar voren brachten aan mogelijke bezwaren tegen het
vestigen van ruime rechtsmacht.Graag wijs ik erop dat bij de vestiging van universele rechtsmacht, mede
gelet op hetgeen daarover door de CDA-fractie
naar voren is gebracht, enige terughoudendheid moet worden betracht. De ernst
en het internationale karakter van de door een verdrag omschreven strafbare
gedragingen kunnen evenwel aanleiding vormen tot vestiging van ruime rechtsmacht.
Het gaat er immers om dat er geen vrijhavens worden geschapen waarin personen
die verdacht worden van het plegen van ernstige feiten, een veilig heenkomen
zoeken en kunnen vinden. Bij de keuze voor intrekking van de voorbehouden
is acht geslagen op de internationale rechtsontwikkeling. Het grensoverschrijdende
karakter van bepaalde ernstige misdrijven, de toenemende ernst ervan en het
mogelijke effect daarvan in de internationale verhoudingen, maken het nodig
in bepaalde gevallen te kiezen voor ruime rechtsmacht. Met het voorstel wordt
ten aanzien van de in de respectieve verdragen omschreven feiten ongeclausuleerde
secundaire universele rechtsmacht gevestigd. Dit houdt in dat de voorwaarde
van een afgewezen uitleveringsverzoek komt te vervallen en Nederland rechtsmacht
heeft op het moment dat de verdachte zich op Nederlands grondgebied bevindt.
Het feit dat Nederland rechtsmacht heeft laat evenwel onverlet dat het uitgangspunt
blijft dat de staat met primaire rechtsmacht de strafvervolging op zich neemt.
In dat land zal immers in het algemeen het bewijsmateriaal aanwezig zijn.
Voorts zou in daarvoor in aanmerking komende gevallen vervolging kunnen plaatsvinden
in het land waaruit de verdachte afkomstig is. Vervolging in het land waar
het feit niet is begaan en waar de verdachte ook niet vandaan komt, kan evenwel
in bepaalde gevallen onvermijdbaar zijn. In voorkomend geval zal internationaal
overleg tussen de justitiële autoriteiten van betrokken staten plaatsvinden.
De respectieve verdragen verplichten ook tot samenwerking ten behoeve van
een effectieve strafvervolging. In Europees verband kan worden gewezen op
de belangrijke coördinerende rol van Eurojust op dit terrein.De leden van de VVD-fractie vroegen of de
regering, in verband met de positie van Nederland als gastland voor verschillende
internationale straftribunalen, voornemens is om de Nederlandse strafwetgeving
inzake rechtsmacht, in het bijzonder artikel 4a van het Wetboek van Strafrecht
(Sr), verder aan te passen. In mijn brief van 9 september 2008 aan de voorzitter van de Tweede
Kamer (Kamerstukken II 2007/08, 31 200 VI, nr. 193) heb ik aangegeven
dat ik het juridische instrumentarium ten aanzien van internationale misdrijven
zal beoordelen op toereikendheid. Bij die beoordeling zal ik ook het aspect
van rechtsmacht meenemen. De resultaten van deze inventarisatie zullen naar
verwachting de eerste helft van 2009 beschikbaar komen.Artikel II onderdeel Q Wetboek van Strafrecht, Artikel
VII onderdeel ANaar aanleiding van vragen van de leden van de fractie van het CDA ga ik graag nader in op de depolitiseringsclausule,
het Nederlandse voorbehoud en de positie van de rechter daarbij. In artikel
20 van het Europees Verdrag ter voorkoming van terrorisme is een zogenoemde
depolitiseringsclausule neergelegd. Met het voorbehoud dat bij deze verdragsverplichting
wordt gemaakt, waarvan de achtergronden uitgebreid zijn toegelicht in de memorie
van toelichting bij de rijkswet tot goedkeuring van het Verdrag (Kamerstukken
II 2007/08, 31 422 (R 1853), nr. 3), kan worden verzekerd dat in zeer
uitzonderlijke gevallen, waarin de rechter meent dat de gevraagde uitlevering
een politiek delict betreft, de gevraagde uitlevering kan worden geweigerd.
De vraag naar welke criteria en in welke gevallen er aanleiding zal bestaan
om aan genoemd voorbehoud toepassing te geven, staat primair ter beoordeling
van de rechter. Uit de ontwikkeling van het leerstuk van het politieke delict
in de (internationale) rechtspraktijk lijkt te kunnen worden afgeleid dat
de rechter in het algemeen daarbij zal nagaan of het feit terzake waarvan
uitlevering wordt gevraagd, is gepleegd in het kader van een strijd om of
tegen de overheidsmacht, of er een direct, nauw en duidelijk verband bestaat
tussen het gepleegde feit en het beoogde politieke einddoel, of er evenredigheid
bestaat tussen dat einddoel en de ten gevolge van het delict aangetaste rechtsgoed,
of het delict naar de redelijke voorstelling van de dader rechtstreeks tot
het door hem beoogde politieke einddoel zou kunnen leiden en of naar diezelfde
voorstelling het delict de enige mogelijkheid was ter verwezenlijking van
het beoogde politieke einddoel (zie HR 7 mei 2004, NJ 2004, 276, r.o.
3.4.9). Graag verwijs ik in dit verband ook naar de uitvoerige uiteenzetting
van dit leerstuk in de wetsgeschiedenis bij de totstandkoming van de goedkeuringswet
terzake het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme van 27 januari
1977 (Kamerstukken II 1981/82, 15 971 (R 1133), nr. 10, p. 8–12).
Artikel 13, eerste lid, van laatstgenoemd verdrag schrijft voor dat wanneer
een staat een voorbehoud bij de depolitiseringsclausule heeft gemaakt, bij
de toepassing daarvan in een concreet geval een aantal aspecten van het gepleegde
feit nadrukkelijk in overweging dient te worden genomen. Deze aspecten sluiten
aan bij de hierboven genoemde in de rechtspraak ontwikkelde criteria. Overigens
zij opgemerkt dat de kwestie van het politieke delict slechts bij een zeer
beperkt aantal uitleveringsverzoeken een rol speelt.De leden van de fractie van het CDA vroegen
om een toelichting ten aanzien van de verhouding tussen enerzijds het algemeen
uitgangspunt dat geen uitlevering plaatsvindt terzake politieke delicten en
anderzijds het gegeven dat aan een verzoek om rechtshulp ten behoeve van een
onderzoek naar een strafbaar feit van politieke aard door autoriteiten van
een staat die partij is bij een van de in artikel 552m, tweede lid, Sv genoemde
verdragen zonder het volgen van de door het eerste lid van dat artikel voorgeschreven
procedure kan worden voldaan.Ik stel voorop dat het verlenen van rechtshulp een veel minder ingrijpende
vorm van internationale samenwerking is dan uitlevering. De gevraagde rechtshulp
kan bijvoorbeeld ook strekken tot het verkrijgen van voor een verdachte ontlastend
bewijs. De wetgever heeft het inwilligen van rechtshulpverzoeken dan ook met
minder stringente voorwaarden omgeven. Het door de leden van het CDA geconstateerde onderscheid is overigens terug te
voeren op het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme zelf. Voornoemd
verdrag schrijft voor dat rechtshulp niet mag worden geweigerd om het enkele
feit dat het gaat om een politiek delict. Ook bij uitlevering is depolitisering
het uitgangspunt, maar anders dan bij rechtshulp voorziet het verdrag daar
in de mogelijkheid tot het maken van een voorbehoud.De uitzonderingsbepaling in artikel 552m, tweede lid, Sv is eerst geïntroduceerd
ter uitvoering van het Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme. Artikel
8 van dat verdrag schrijft voor dat staten partijen elkaar de ruimst mogelijke
rechtshulp verlenen. In de geest van die bepaling heeft de wetgever er destijds
voor gekozen om in de uitzondering van artikel 552m, tweede lid, Sv te voorzien
(Kamerstukken II 1979/90, 15 972, nr. 3, p. 21). Daaruit vloeit voort
dat Nederland, wanneer om rechtshulp wordt verzocht door een andere staat
die partij is bij voornoemd verdrag voor een strafbaar feit als bedoeld in
het verdrag, deze rechtshulp volgens de normale daarvoor geldende regels verleent,
waarbij het eventuele politieke karakter van het betrokken feit niet van betekenis
is. Het belangrijkste effect is dat het rechtshulpverkeer in die gevallen
sneller kan verlopen, omdat de procedure van machtiging door de Minister van
Justitie na overleg te hebben gevoerd met de Minister van Buitenlandse Zaken,
niet is vereist. Ook artikel 17 van het Europees Verdrag ter voorkoming van
terrorisme verplicht tot het verlenen van de ruimst mogelijke mate van rechtshulp
met betrekking tot de misdrijven waarop het Verdrag van toepassing is. Om
die reden is ervoor gekozen om ook dat Verdrag aan artikel 552m, tweede lid,
Sv toe te voegen.Artikel VII onderdeel E onder 3 UitleveringswetNaar aanleiding van een vraag van de leden van de fractie van het CDA merk ik op dat met de in dit wijzigingsvoorstel opgenomen
aanvulling van artikel 51a, tweede lid, van de Uitleveringswet, het Verdrag
tegen transnationale georganiseerde misdaad als rechtsbasis had kunnen dienen
voor de behandeling van een verzoek om uitlevering terzake van strafbare feiten
als aan de orde in de door deze leden genoemde rechtszaak.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch Ballin 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31391-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl