Programma voor Jeugd en Gezin; Brief minister over Elektronisch Kind Dossier (EKD)
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-04 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31001, nr. 55

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

16-10-2008

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2008-2009

31001 nr. 55

09-10-2008

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Doelstelling en aanpak haalbaarheidsstudie3. Conclusies4.  Samenvattende conclusies5. ActiesInvoering BSNStapsgewijze ontwikkelingKind in de contextKetenregistratieBevorderen van gemeenschappelijke taalRegionale samenwerkingPrivacyregelgevingMogelijke oplossingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 31001, nr. 55 b1Gerelateerde publicatie
Kamerstuk 31001, nr. 55 b2Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31001Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 001Programma voor Jeugd en Gezinnr. 55BRIEF VAN DE MINISTER VOOR JEUGD EN GEZINAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 9 oktober 20081. InleidingIn het algemeen overleg van 3 oktober 2007 (31 001, nr. 32)
heeft uw Kamer verzocht om het Elektronisch Kind Dossier (EKD) van de Jeugd
GezondheidsZorg (JGZ) te verbreden en zo informatie-uitwisseling tussen de
JGZ en andere partijen in de jeugdhulpverlening mogelijk te maken. Naar aanleiding
hiervan heb ik in de brief van 6 november 2007 over de voortgang van
het EKD JGZ toegezegd dat ik een haalbaarheidsstudie zou laten uitvoeren naar
de uitwisseling van gegevens tussen de partijen in de jeugdketen via elektronische
weg, zo mogelijk via een landelijk schakelpunt. Daarbij heb ik aangekondigd
dat ik u medio 2008 zou informeren over de resultaten van de haalbaarheidsstudie.In deze brief presenteer ik de belangrijkste uitkomsten van de haalbaarheidsstudie
en geef ik aan welke acties ik op grond hiervan in gang wil zetten. Mijn conclusie
is dat ketenbrede informatie-uitwisseling op landelijk niveau via digitale
weg in de jeugdsector op dit moment een brug te ver is. Dit komt onder andere
doordat er nog geen gemeenschappelijke taal is tussen professionals in de
jeugdsector en er sprake is van een grote diversiteit aan ICT-systemen. Een
landelijk schakelpunt Jeugd kan nu dus nog niet aan de orde zijn. In de bijlage
treft u het volledige rapport van de haalbaarheidsstudie aan.12. Doelstelling en aanpak haalbaarheidsstudieDe haalbaarheidsstudie is gericht op het in kaart brengen van mogelijke
vormen van informatie-uitwisseling binnen de jeugdsector, rekening houdend
met de (wettelijk) gestelde kaders en de behoefte in het veld.Vanuit de invalshoek van het «kind centraal» richt de haalbaarheidsstudie
zich op de gehele jeugdsector. Dit is een brede sector waarin veel verschillende
hulpverlenende instanties en professionals zich ieder vanuit een bepaalde
invalshoek met een jeugdige bezighouden. Hierbij gaat het bijvoorbeeld om
professionals in de (jeugd) gezondheidszorg (zoals consultatiebureau,
GGD, huisartsen, kinderartsen), jeugdzorg (zoals Bureau Jeugdzorg, Advies-Meldpunt
Kindermishandeling) politie en justitie (zoals OM, Raad voor de Kinderbescherming,
Halt), arbeid en inkomen (zoals centrum voor werk en inkomen, sociale dienst)
en onderwijs (zoals schoolmaatschappelijk werk, scholen, Regionale meld en
coördinatiepunten).Mede-overheden zoals de VNG, IPO en de G4 en professionals zijn daarom
ook nadrukkelijk bij de studie betrokken. Zij hebben hun bijdrage geleverd
in interviews en door deelname aan de regionale en landelijke bijeenkomsten.De haalbaarheidsstudie bestaat uit de volgende componenten:• Gegevensanalyse. Dit betreft een onderzoek naar de gegevens/informatie
die hulpverleners van elkaar nodig hebben om hun eigen werk goed te kunnen
uitvoeren en tevens naar de bereidheid om deze informatie te delen.• Organisatieanalyse. Dit is een onderzoek naar de automatiseringsgraad,
standaardisatieniveau van de huidige bronsystemen, dossiers van de verschillende
organisaties van hulpverleners in de keten en inventarisatie van lopende ICT-trajecten
die gericht zijn op de inhoudelijke uitwisseling van informatie tussen partijen
in de keten.• Privacywetgevingsanalyse. Onderzoek naar de juridische mogelijkheden
op het gebied van privacy en gegevensuitwisseling.• Scenario’s. Op basis van de analyses en hun onderlinge samenhang
is een aantal scenario’s voor gegevensuitwisseling uitgewerkt.3. ConclusiesVoor gedetailleerde informatie over de bevindingen en conclusies verwijs
ik u naar het meegestuurde rapport. Hieronder schets ik de kern-conclusies
van de studie.Met betrekking tot de uitwisseling van informatie tussen hulpverleners
worden de volgende conclusies getrokken:• Professionals beschouwen «dat» informatie (persoonsgegeven
van de betrokken jeugdige en de betrokken hulpverlener) als noodzakelijke
informatie, omdat het professionals inzicht verschaft in welke andere hulpverlenende
instanties nog meer betrokken zijn bij de jeugdige en dit hen in staat stelt
om de hulpverlening aan de jeugdige af te stemmen. Daarbij is bereikbaarheid
en vindbaarheid van collega’s uiteraard een eerste vereiste.• Informatie zoals persoonsgegevens en adres van de jeugdige zijn
vaak niet actueel en moeilijk te achterhalen door het ontbreken van eenduidige
identificatie.• Informatie over het kind alleen is niet voldoende. Professionals
hebben een integraal beeld van het kind en zijn omgeving (zoals gezinssamenstelling,
situatie van ouders, opvoedvaardigheden etc) nodig: dus het «kind in
de context».• Professionals zijn in beginsel bereid om inhoudelijke informatie, «wat-informatie»,
uit te wisselen ten behoeve van adequate hulpverlening aan het kind. Wat moet
worden uitgewisseld is echter situationeel bepaald. Professionals hebben daarbij
bovendien niet de behoefte om inzage te hebben in elkaars dossiers• Het delen van «wat-informatie» dient mondeling/«warm»
te gebeuren omdat door het ontbreken van eenheid van taal in de keten het
risico bestaat dat de andere professional de informatie verkeerd kan interpreteren,
hetgeen kan leiden tot een overschatting of onderschatting van de problematiek.
Bovendien willen professionals ook graag de situatie nader toe kunnen lichten.
Derhalve bestaat er bij professionals ook een grote terughoudendheid om inzage
te bieden in het eigen dossier. • Er bestaat bij veel professionals onduidelijkheid over juridische
(on)mogelijkheden bij het uitwisselen van informatie. Hierdoor zijn professionals
terughoudend om «wat-informatie» te delen, hetgeen de ketensamenwerking
belemmert. Er kan winst worden behaald door professionals meer vertrouwd te
maken met privacywetgeving en hen handvaten te bieden om problemen met de
jongere en/of zijn ouders bespreekbaar te maken zodat informatie-uitwisseling
op basis van toestemming kan plaats kan vinden, ofschoon er ook in andere
specifieke situaties nog andere juridische mogelijkheden bestaan om zonder
toestemming informatie uit te wisselen (zoals een conflict van plichten).
Voorlichting over deze mogelijkheden aan professionals is noodzakelijk.• ICT draagt bij aan een efficiënter opererend netwerk van hulpverlenende
instanties rondom een jeugdige. Echter het volle potentieel van ICT wordt
in de praktijk nog lang niet benut door «angst» voor ICT, terwijl
de inzet van koude communicatie met behulp van ICT kan bijdragen aan het verbeteren
van de warme overdracht.Met betrekking tot de organisatieanalyse kan een aantal zaken worden vastgesteld:• In de jeugdsector loopt een aantal landelijke verbetertrajecten
die gericht zijn op verbetering van informatie-uitwisseling met behulp van
ICT. De verwijsindex is daar een voorbeeld van dat door het veld als instrument
breed wordt omarmd en waarbij sprake is van regionale ontwikkeling en een
faciliterende rol van de overheid.• Er zijn ook sterk sectoraal gerichte ontwikkelingen waar wordt
gewerkt aan ICT-systemen voor signalering, informatie-uitwisseling en ondersteuning
van de coördinatie van het hulpverleningstraject. Sectoren spelen een
grote rol bij de ontwikkeling van standaarden en protocollen.• Binnen een sector is het eenvoudiger om tot een gestandaardiseerde
uitwisseling te komen dan in een ketenbrede aanpak. Er ontstaat dan ook een
knelpunt bij communicatie tussen sectoren of bij samenwerking in een regio
die met meerdere sectoren te maken heeft.• De organisaties binnen de jeugdketen werken met een scala van verschillende
ICT-systemen die niet aan elkaar gekoppeld zijn waardoor ketenbrede informatie-uitwisseling
en samenwerking moeizaam zo niet onmogelijk is.Met betrekking tot de privacy in relatie tot het uitwisselen van informatie
kunnen de volgende conclusies worden getrokken:• Het juridisch kader voor de verwijsindex maakt het straks mogelijk
om ten aanzien van risicojeugdigen met veel partijen in de keten «dat-informatie»
uit te wisselen.• Voor het uitwisselen van «wat-informatie» zijn de reeds
voor elke professional of instantie geldende regels inzake privacy en bescherming
van persoonsgegevens van toepassing.• Een deel van de professionals benut de juridische mogelijkheden
niet of is ten onrechte van mening dat er vanwege privacywetgeving geen informatie
kan worden uitgewisseld.• Privacywetgeving is een bepalende factor bij het toetsen van de
haalbaarheid van een bepaalde oplossing voor het uitwisselen van informatie
in de keten.4.  Samenvattende conclusiesDe onderzoekers concluderen dat een aantal zaken heel nadrukkelijk naar
voren komt uit de studie.Ten eerste concluderen zij dat de sector op dit moment nog niet klaar
is om grote stappen te zetten richting ketenbrede informatie-uitwisseling
op landelijk niveau langs digitale weg. Het zal eerder een proces
zijn van kleine stapjes waarbij de ontwikkeling plaats vindt in de regionale
context omdat de samenwerking en hulpverlening aan een jeugdige immers op
lokaal niveau plaats vindt. Derhalve dient er maximale ruimte te worden geboden
aan regionale samenwerking binnen landelijk vastgestelde kaders en standaarden.
Daarbij onderstrepen de onderzoekers het belang van een landelijke regie dat
onder andere bestaat uit het actief monitoren van regionale initiatieven en
het overdragen van kennis over gegevenssets die in de regionale context worden
ontwikkeld, waardoor standaardisatie van gegevenssets in de jeugdsector wordt
bevorderd.Voorts constateren de onderzoekers dat voor het uitwisselen van informatie
in het kader van hulpverlening aan het kind, eenduidige identificatie van
het kind met behulp van het burgerservicenummer een belangrijke randvoorwaarde
is dat op landelijk niveau moet worden opgepakt door het wettelijk regelen
van het gebruik van het BSN in de Jeugdzorg.Als het gaat om de hulpverlening aan de jeugdige constateren de onderzoekers
dat hulpverleners het met name van belang vinden dat zij «dat-informatie»
met elkaar kunnen uitwisselen en elkaar weten te vinden om de hulpverlening
af te stemmen. In feite willen hulpverleners weten welke kinderen bij welke
hulpverlenende instantie(s) onder behandeling zijn. Door daar een beeld van
te hebben weten hulpverleners met wie ze in contact moeten treden om informatie
uit te wisselen.Belangrijk aspect hierbij is dat hulpverleners zelf aangeven dat deze
inhoudelijke informatie, «warm» moet worden overgedragen omdat
via andere weg het risico bestaat dat informatie verkeerd wordt geïnterpreteerd
met alle gevolgen van dien. Afgezien daarvan speelt ook nog een rol dat er
sprake is van een grote versnippering van systemen en professionals bovendien
aangeven dat zij nog onvoldoende vertrouwd zijn met ICT-systemen en het werken
hiermee in de dagelijkse praktijk als een last ervaren.Een andere belangrijke uitkomst van de studie is dat hulpverleners hebben
aangegeven dat zij bij het in kaart brengen van de problematiek van een kind,
behoefte hebben aan een integraal beeld zoals informatie over de gezinssituatie.
Dus het gaat niet zo zeer om «het kind centraal», maar om «het
kind in de context».Tenslotte stellen de onderzoekers vast dat professionals onvoldoende geëquipeerd
zijn om met privacywetgeving om te gaan. Hierdoor worden de juridische mogelijkheden
voor het uitwisselen van informatie niet benut of komt het voor dat professionals
ten onrechte van mening zijn dat er vanwege privacywetgeving geen informatie
kan worden uitgewisseld. Dit belemmert de ketensamenwerking. De onderzoekers
constateren dan ook dat het van belang is dat professionals in hun dagelijks
handelen in staat zijn om de privacyregels adequaat te hanteren. Voorlichting
over de juridische mogelijkheden alsmede het trainen van vaardigheden van
professionals is nodig.5. ActiesOp basis van de uitkomsten van de studie wil ik de komende periode een
aantal acties in gang gaan zetten die bijdragen aan het verbeteren van de
informatie-uitwisseling in de keten.Invoering BSNUit de studie blijkt dat er nu veel tijd verloren gaat met het zoeken
van de juiste gegevens van kinderen en dat soms deze informatie zelfs niet
meer actueel of volledig is, hetgeen een knelpunt vormt voor het uitwisselen
van informatie en afstemming van de hulpverlening. Ik onderschrijf dan ook
van harte de conclusie van de onderzoekers dat het gebruik van het burgerservicenummer
(BSN) in de jeugdzorg moet worden geregeld. Met het gebruik van het BSN wordt
gewaarborgd dat het voor de hulpverlenende instanties duidelijk
is om welke jeugdige het precies gaat en voor wie er samenwerking tot stand
dient te worden gebracht. Ik beschouw de invoering van het BSN in de jeugdzorg
als belangrijke prioriteit waaraan ik de komende periode wil werken. Ik streef
er naar om het wetsvoorstel voor invoering van het BSN in de jeugdzorg in
de loop van de tweede helft van 2009 aan de Tweede Kamer te kunnen aanbieden.Stapsgewijze ontwikkelingEen belangrijke conclusie vind ik ook dat keten-brede informatie-uitwisseling
via digitale weg nog een brug te ver is. Een oplossing als een landelijk schakelpunt
Jeugd waar ik in eerste instantie aan dacht ligt dus niet voor de hand. Daarbij
komt dat de mogelijkheden van ICT in de praktijk nog onvoldoende worden benut
doordat professionals het werken met ICT als «last»ervaren. Dit
punt kwam ook naar voren in de nulmeting die ik onlangs heb laten uitvoeren
naar de ervaren regeldruk van professionals en cliënten in de brede jeugdketen,
waarin werd aangegeven dat professionals de slechte toegankelijkheid van de
ICT registratieprogramma’s een groot knelpunt vinden. Daar moet dus
echt nog een slag worden gemaakt. In mijn brief over de nulmeting kondig ik
maatregelen aan ten behoeve van het faciliteren van het gebruik van ICT door
professionals. Bovendien loopt er getuige de studie reeds een groot aantal
ICT-trajecten zoals de verwijsindex risicojongeren, het EKD JGZ en het project
informatiemanagement in de jeugdbeschermingsketen. Het te veel stapelen van
allerlei nieuwe initiatieven is een last voor de jeugdsector, hetgeen ook
wordt bevestigd door de nulmeting die ik zojuist noemde. Dit alles leidt er
toe dat ik er van overtuigd ben dat ketenbrede informatie-uitwisseling op
dit moment het beste vorm kan krijgen door via een elektronische verwijsindex
de informatie «dat» er contact is met een kind en/of een gezin
te delen en vervolgens in een direct (niet elektronisch) professioneel contact
te bespreken welke aanpak («wat» inclusief wie waarvoor verantwoordelijk
is) het meest geschikt lijkt.Kind in de contextIn mijn beleidsprogramma staat het principe «één gezin, één
plan»centraal. Vanuit dat principe en omdat het voor het bieden van
passende hulp en ondersteuning aan een kind en van belang is om een zo compleet
mogelijk beeld van het kind te hebben, ben ik blij dat uit de studie naar
voren komt dat professionals een beeld willen hebben van de context van het
kind. Op basis daarvan kan namelijk een betere inschatting worden gemaakt
van de situatie, hetgeen de hulpverlener helpt bij het bepalen van zijn plan
van aanpak voor de hulpverlening. Ik wil daarom verkennen of en zo ja hoe,
de gezinssituatie als functionaliteit van de verwijsindex kan worden ontwikkeld.KetenregistratieHulpverleners geven aan dat zij graag zicht willen hebben op waar het
kind zich in de keten bevindt. Ik kan mij voorstellen dat dit een meerwaarde
heeft ten opzichte van de huidige signaleringsfunctie van de verwijsindex,
omdat in dat geval de verwijsindex, dan ook duidelijk kan maken welke instellingen
betrokken zijn bij een kind en zijn gezin. Hierdoor kan regie sneller en effectiever
gevoerd worden dan wanneer alleen gereageerd wordt na een match van minimaal
twee zorgsignalen. Ik ben van plan te onderzoeken hoe ketenregistratie als
functionaliteit kan worden ontwikkeld.Bevorderen van gemeenschappelijke taalVoor ketenbrede samenwerking is het van groot belang dat er sprake is
van een gemeenschappelijke taal. In de sector worden daartoe reeds stappen
gezet, zoals de basisdataset in de jeugdgezondheidszorg. Ik zal samen met
het veld bezien welke stappen gezet kunnen worden naar de ontwikkeling
van gemeenschappelijke taal in de jeugdketen. Daarbij gaat het bijvoorbeeld
om de ontwikkeling van een vaste gegevensset voor digitale overdracht naar
partijen in de keten en het standaardiseren van berichtenverkeer tussen de
partijen in de keten. Hierbij denk ik bijvoorbeeld heel concreet aan de Nederlands
Technische Afspraak (NTA) 8023 «Maatschappelijke zorg – Informatiearchitectuur
in de jeugdsector» op basis waarvan de jeugdsector qua berichtenuitwisseling
wordt gestuurd richting standaardisatie.Regionale samenwerkingEen belangrijke constatering vind ik dat samenwerking in de keten op lokaal
niveau plaats vindt, waaraan maximale ruimte moet worden geboden binnen landelijk
vastgestelde kaders en standaarden. Met mijn wetsvoorstel voor inrichting
van de Centra voor Jeugd en Gezin dat op dit moment in consultatie is, wordt
een stimulans gegeven aan de samenwerking op lokaal niveau door een verplichting
tot samenwerking van alle betrokken instellingen.PrivacyregelgevingDuidelijk is dat er ten aanzien van privacyregelgeving het nodige speelt
in het veld. En dat mes snijdt aan twee kanten. Enerzijds moeten hulpverleners
voldoende toegerust zijn om de privacywetgeving in hun dagelijkse werk goed
te kunnen toepassen zodat zij de juridische mogelijkheden voor het uitwisselen
van informatie optimaal kunnen benutten. Daarbij heb ik als minister een faciliterende
rol. Zo is er sinds de start van mijn programmaministerie de helpdesk privacy
Jeugd en Gezin opgericht die advies en informatie over privacy en gegevensuitwisseling
geeft aan instanties en professionals. Daarnaast biedt de helpdesk een digitale
wegwijzer, die aangeeft wie, welke informatie met wie mag uitwisselen. Ik
laat de wegwijzer op dit moment uitbreiden met de domeinen die betrokken zijn
bij de verwijsindex. Daarnaast sluiten we ook steeds meer aan op de ontwikkelingen
in het veld als het gaat om privacy. Ik refereer hier in het bijzonder aan
de wettelijke verankering van de meldcode huiselijk geweld, kindermishandeling,
vrouwelijke genitale verminking en eergerelateerd geweld, waarover u 9 september
2008 per brief bent geïnformeerd. Hierdoor is het mogelijk om zonder
toestemming informatie tussen hulpverleners in de keten uit te wissselen als
de problematiek waar de meldcode betrekking op heeft aan de orde is.Anderzijds ligt er ook een verantwoordelijkheid bij het veld. Ik denk
dat het voor het veld van belang is dat de professionals binnen de instanties
een goede training krijgen zodat zij goed op de hoogte zijn van de mogelijkheden
en tegelijkertijd over de juiste vaardigheden beschikken om ouders en jongeren
toestemming te vragen om informatie te mogen uitwisselen. Dit wordt nu als
een knelpunt gezien, terwijl in de nulmeting die ik eerder noemde, juist naar
voren kwam dat cliënten vaak bereid zijn om toestemming te verlenen aan
professionals om informatie uit te wisselen. Het stoort hun namelijk juist
dat zij steeds opnieuw dezelfde informatie moeten verstrekken. Hier is naar
mijn mening dus nog een wereld te winnen om ketensamenwerking te bevorderen
en tegelijkertijd onnodige bureaucratie en ervaren regeldruk te verminderen.Mogelijke oplossingZoals u weet ben al druk bezig met het voorbereiden van de landelijke
invoering van de verwijsindex die uitwisseling van «dat» informatie
over risicojeugdigen tussen veel partijen in de keten mogelijk zal maken.
Het wetsvoorstel ligt op dit moment ter advies bij de Raad van State en zal
nog dit najaar aan u worden aangeboden. De uitkomsten van deze haalbaarheidsstudie
zijn voor mij een bevestiging dat we daarmee op de goede weg zijn. Ik constateer
dan ook dat de verwijsindex een goede basis is waarop kan worden voortgebouwd.
Gelet op de uitkomsten van de studie kan ik mij voorstellen dat
de verwijsindex stapsgewijs zal worden uitgebreid met een aantal functionaliteiten.
Hierbij gaat het in het bijzonder om de gezinssituatie en ketenregistratie.
Dit vereist onderzoek naar de haalbaarheid met name op het gebied van de privacy.
Dit vanwege het feit dat de verwijsindex op dit moment individueel van opzet
is en alleen gericht is op de doelgroep risicojeugdigen. Indien daar gezinsrelatie
en ketenregistratie aan worden toegevoegd, betekent dit in het geval van ketenregistratie
bijvoorbeeld dat alle jongeren waarmee een behandelrelatie bestaat in het
systeem worden geregistreerd en dat heeft de nodige implicaties op het gebied
van privacy.Kortom, de verwijsindex kan niet zomaar worden uitgebouwd met functionaliteiten
als ketenregistratie en gezinssituatie. Dit vereist toetsing aan de Wet bescherming
persoonsgegevens en onderbouwing van de noodzaak ten behoeve van de discussie
met het College bescherming persoonsgegevens. Ik wil verkennen langs welke
weg gekomen kan worden tot uitbreiding van de verwijsindex. Hierover zult
u nog nader worden geïnformeerd.De minister voor Jeugd en Gezin,A. Rouvoet XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31001-55.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl