Misbruik belastingen, sociale zekerheid en subsidies; Brief staatssecretarissen over fraude en illegaliteit in de uitzendbranche
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 17050, nr. 261

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

29-04-2004

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

17050 nr. 261

23-04-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Ordening van de uitzendbranche2a. De hoofdlijnen van de vestigingsvergunning2b. De vestigingsvergunning en de g(eblokkeerde)-rekening3. Afschaffing premierestitutie voor illegaal tewerkgestelde
personen/onderzoek mogelijkheid premieheffing van illegalen4. Wijziging inleners- en ketenaansprakelijkheid5. Wijziging bestuurdersaansprakelijkheid5a. Aansprakelijkheid van de bestuurder voor de aansprakelijkheidsschuld
van de rechtspersoon5b. Aansprakelijkheid van de bestuurder van een fiscale
eenheid voor de omzetbelasting6a. Aansprakelijkheid voor het tegen anoniementarief gebruteerd
nettoloon6b. Premieheffing over loon van onbekende werknemers7. Uitbreiding toepassingsbereik anoniementarief8. Verificatie- en informatiepunten9. Wijziging verificatie- en bewaarplicht voor inleners10. Handhavingsmaatregelen10a. Hercontroles11. Melding Sociale Verzekeringen en de Eerstedagsmelding11a. Fictiebepaling bij aangetroffen «zwart werkers»11b. MSV11c. Eerstedagsmelding12. Uitbreiding landelijk dekkend netwerk van interventieteamsOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Gerelateerde publicaties

Kamerstuk 17050, nr. 261 b1Gerelateerde publicatie

 
 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 17050Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
17 050Misbruik en oneigenlijk gebruik op het gebied van belastingen, sociale
zekerheid en subsidiesnr. 261BRIEF VAN DE STAATSSECRETARISSEN VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID
EN VAN FINANCIËNAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 23 april 20041. InleidingDe uitzendbranche wordt momenteel verstoord door grootschalige fraude
en illegaliteit. Deze fraude en illegaliteit neemt vele vormen aan en diverse
spelers (uitlener, inlener en uitzendkracht) zijn daarbij betrokken. De economische
en sociale ordening wordt bedreigd: uitleners en inleners die zich wél
aan de regels houden dreigen weggeconcurreerd te worden; werkzoekenden (veelal
illegaal) worden uitgebuit (onderbetaling, slechte huisvesting, slechte arbeidsomstandigheden).
Dit zijn in het kort de problemen waar de uitzendbranche thans mee kampt.
Precisering van de omvang van het probleem is vanwege de aard van de «duistere»
zaken lastig, maar de signalen uit de uitzendbranche en uit inlenende sectoren,
alsmede van de inspectie- en controlediensten zijn verontrustend1. De vormen van wetsovertreding hebben nagenoeg betrekking op elke
relevante regelgeving: er wordt geen of te weinig belasting of premie betaald;
er werken vreemdelingen zonder de benodigde vergunning; het wettelijk minimumloon
of het CAO-loon wordt niet betaald; er wordt met valse of vervalste identiteitsdocumenten
geopereerd; regels met betrekking tot arbeidsomstandigheden en werktijden
worden met voeten getreden. Door dit alles wordt onder de marktprijs gewerkt
en worden bonafide uitleners en inleners uit de markt gedrukt.Zoals bekend zijn door het kabinet reeds diverse maatregelen getroffen.
De uitbreiding van de Arbeidsinspectie (AI), het opzetten van de Sociale Informatie
en Opsporingsdienst (SIOD) en het tot stand brengen van interventieteams maken
daarvan deel uit; zo ook de invoering van de bestuurlijke boete in de Wet
arbeid vreemdelingen (Wav). Maar dat is naar onze opvatting nog niet voldoende
om het probleem van de fraude en illegaliteit in de uitzendbranche effectief
aan te pakken. In de Illegalennota die de Tweede Kamer zeer onlangs heeft
bereikt, is een omvangrijk pakket van aanvullende maatregelen aangekondigd. In deze brief worden deze maatregelen nader uitgewerkt. De maatregelen
zullen elk voor zich een eigen weg richting invoering afleggen. Sommige kunnen
snel en zonder wetswijziging worden verwezenlijkt, andere zijn complex of
vergen wetswijziging. Ook is bij enkele van de voorstellen nog precisering,
met nadere raming van kosten, nodig.Een en ander neemt niet weg, dat het hierna te presenteren pakket naar
onze mening voor uw kamer een goed beeld geeft van de inzet die wij kiezen
om de ontstane situatie krachtig tegemoet te treden.Overigens heeft de Stichting van de Arbeid op 2 april 2004 gereageerd
op de evaluatie van de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs (Waadi)
uit mei 2001. Ten aanzien van de bestrijding van het malafide handelen in
de uitzendbranche is de Stichting van mening dat in de eerste plaats op zelfregulering
moet worden ingezet. De uitzendsector zelf wil nagaan welke mogelijkheden
de instelling van een product- of bedrijfschap voor haar sector zou bieden.
Dit onderzoek wachten wij af. Verder brengt de Stichting de mogelijkheid van
een (sectorspecifiek) regime op grond van artikel 12 van de Waadi en de invoering
van een beperkte vorm van preventief overheidstoezicht in de vorm van vergunning-
en/of registratieplicht voor uitzendbureaus naar voren. Deze gedachten komen
hierna aan de orde.2. Ordening van de uitzendbrancheZoals in de inleiding gesteld, is de economische en sociale ordening in
de branche in het geding. Zelfregulering als instrument voor ordening van
de branche is op zich de koninklijke weg. Partijen in de branche hebben op
dat punt ook veel ondernomen. Zij hebben keurmerken ingesteld; hun cao's bevatten
belangrijke ordeningsafspraken en er worden aparte projecten met sectoren
gestart om de branche te saneren en fraude en illegaliteit te bestrijden.
Deze weg dient verder te worden bewandeld door partijen in de branche. Dat
ondersteunen wij van harte. Van groot belang is dat partijen in de branche
proberen om meer leden aan zich te binden. Wij weten immers dat het georganiseerde
deel van de branche zich doorgaans beter aan de regels houdt dan het andere
deel van de branche. Maar, met zelfregulering alleen zijn we er niet. De uitleners
en inleners die met ontduiking van regels en uitbuiting van (vaak illegale)
werkzoekenden, winstkansen zien zijn niet via het instrument van de zelfregulering
door de branche tot de orde te roepen.De afgelopen periode zijn door diverse partijen (bijvoorbeeld ABU en UWV)
verschillende voorstellen gedaan die in essentie een of andere vorm van interventie
van de overheid behelzen. In de context van ordening is met name het idee
van een publiek keurmerk relevant, soms ook wel aangeduid met APK-keuring.
Wij zijn nagegaan of het verstandig is de bestaande private keurmerken op
te waarderen tot publieke keurmerken; dus publieke certificering.De voorstellen van ABU en UWV bevatten als belangrijk element dat degene
die personeel inleent van een uitlener die over een dergelijk keurmerk beschikt
van rechtswege (en onvoorwaardelijk) wordt gevrijwaard van aansprakelijkheid
voor de door deze uitlener niet betaalde belastingen en premies. De ratio
van deze component uit de voorstellen is dat de vrijwaring als «carrot»
zou kunnen werken voor inleners om uitsluitend (risicoloos) zaken te doen
met gecertificeerde uitleners. Aldus zou het publieke keurmerk een aantrekkelijk
«bezit» worden. Het idee van publieke certificering als instrument
voor ordening en sanering van de uitzendbranche hebben wij gewogen en te licht
bevonden:– het geeft veel administratieve rompslomp, voor bedrijven en overheid,
elk jaar weer; – het heeft te weinig aantrekkingskracht op niet-georganiseerden.
Een certificeringsysteem bereikt namelijk vooral het gezonde segment van de
markt, maar malafide uitleners en inleners niet of nauwelijks. De sanerende
werking valt dus naar verwachting tegen;– de voorgestelde vrijwaring leidt tot belasting- en premiederving;– het voegt weinig toe aan bestaande handhavingsinstrumenten.In de verkenning van instrumenten is ook gekeken naar de optie om het
oude (tot 1 juli 1998 geldende) vergunningstelsel opnieuw in te voeren.
Hoewel het oude vergunningenstelsel een aantal merites had, is herinvoering
geen goede optie. De nadelen die gelden voor een publiek keurmerk doen zich
ook voor ten aanzien van een vergunningenstelsel zoals we dat kenden. Daar
komt bij dat die vergunning teveel inbreuk maakte op de marktwerking.Dat neemt niet weg, dat de recente wildgroei in de branche zodanige vorm
en omvang heeft aangenomen dat, in het totaal van maatregelen, een maatregel
die de toegang tot deze markt reguleert gewenst is. Daarom hebben wij gezocht
naar een systeem waarin de filterende werking van een vergunningenstelsel
behouden kan blijven, maar waarbij de nadelen tot een minimum worden beperkt.
Wij stellen daarom een lichtere vergunningsvariant voor: een op de ondernemer
gerichte vestigingsvergunning. Omdat hij maar één keer hoeft
te worden aangevraagd veroorzaakt hij minder administratieve lasten, terwijl
hij toch als een zeef of barrière kan dienen. De vestigingsvergunning
kan een rol spelen bij de beslissing van de Belastingdienst en UWV om op verzoek
van een uitlener met deze een g-rekeningovereenkomst aan te gaan.Een vestigingsvergunning kan, complementair aan de overige maatregelen,
een waardevolle bijdrage leveren aan de sanering van de branche. De vestigingsvergunning
zal uiteraard niet de malafide uitleners bereiken; die zullen onverkort hard
moeten worden aangepakt (zie hierna te noemen maatregelen).2a. De hoofdlijnen van de vestigingsvergunningOm de wildgroei aan (malafide) uitzendbureau's in te dammen zullen in
de Waadi (vestigings)eisen worden gesteld aan de ondernemer of het samenwerkingsverband
van ondernemers die, respectievelijk dat zijn bedrijf maakt van het ter beschikking
stellen van werknemers aan derden om onder diens toezicht of leiding werkzaam
te zijn (hierna: de ondernemer). Om dergelijke uitleenactiviteiten te kunnen
verrichten, dient een ondernemer voor ieder van zijn ondernemingen –
waarin dergelijke activiteiten (zullen) plaatsvinden – over een zogenoemde
vestigingsvergunning te beschikken. Voorzover niet opgenomen in de vergunningsvereisten
genoemd in de Vestigingswet Bedrijven 1954 moet de onderneming zijn ingeschreven
bij de Kamer van Koophandel en Fabrieken en in Nederland gevestigd zijn. Aan
een niet in Nederland gevestigd lichaam wordt de eis gesteld dat dit lichaam
een leider van een vaste inrichting of een vaste vertegenwoordiger in Nederland
heeft. Als in Nederland loonbelasting of sociale verzekeringspremies zijn
verschuldigd en het lichaam niet in Nederland is gevestigd, kan de inning
van belasting en premies in beginsel worden veilig gesteld door middel van
een thans al in de Invorderingswet 1990 respectievelijk de Coördinatiewet
Sociale Verzekering (CSV) opgenomen aansprakelijkheidsbepaling ten aanzien
van de leider van de vaste inrichting of de vaste vertegenwoordiger in Nederland.De vestigingsvergunning moet worden aangevraagd door en wordt afgegeven
aan de ondernemer. Op basis van deze vestigingsvergunning heeft de ondernemer
de bevoegdheid een onderneming of samenwerkingsverband van ondernemingen
te exploiteren die respectievelijk dat zijn bedrijf maakt van het ter beschikking
stellen van werknemers aan een derde om onder diens toezicht of leiding werkzaam
te zijn. De vestigingsvergunning wordt derhalve niet verleend op naam van
de onderneming. Indien de hiervoor bedoelde ondernemer aan de daartoe gestelde
voorwaarden voldoet, wordt de vestigingsvergunning in beginsel voor onbepaalde
tijd verleend. De vestigingsvergunning wordt in ieder geval ingetrokken bij
gebleken misbruik of fraude. De ondernemer die meerdere ondernemingen exploiteert
of gaat exploiteren, dient voor elke onderneming over een afzonderlijke vestigingsvergunning
te beschikken. Indien een vergunninghouder zijn onderneming – waarin
uitleenactiviteiten plaatsvinden – geheel of gedeeltelijk overdraagt,
dient degene die deze activiteiten wil voortzetten over een «eigen»
afzonderlijke vestigingsvergunning te beschikken alvorens hij deze activiteiten
mag voortzetten.Ook de ondernemer die voor het tijdstip waarop de vergunningplicht van
kracht wordt zijn bedrijf maakt van het ter beschikking stellen van arbeidskrachten
aan derden, dient over een vestigingsvergunning te beschikken. Dat betekent
dat een dergelijke ondernemer die niet kan voldoen aan de voorwaarden voor
het verkrijgen van een vestigingsvergunning in voorkomend geval geen vestigingsvergunning
zal worden verleend.Om in aanmerking te komen voor een vestigingsvergunning moet de onderneming
van degene die de vergunning aanvraagt voldoen aan een aantal kwaliteitseisen
(te denken valt aan eisen ten aanzien van onbesproken gedrag, financiële
duurzaamheid en transparante personeelsadministratie). De eisen worden nader
uitgewerkt.Het niet voldoen aan de eisen, betekent dat er geen vergunning wordt verstrekt.
Indien die reeds is verstrekt en bij controle blijkt dat er niet aan de eisen
wordt voldaan, kan de vergunning worden ingetrokken.Indien wordt gewerkt zonder vergunning of indien de vergunningvoorschriften
worden overtreden dienen er sancties te kunnen worden toegepast jegens de
uitzender. In het oude vergunningsregime verliep de sanctionering via de Wet
op de economische delicten. Met deze wijze van sanctionering zijn geen goede
ervaringen opgedaan. Een adequaat lik-op-stuk beleid vereist (ook hier) de
inzet van een bestuurlijke boete. Dit aspect wordt meegenomen bij de hiervoor
aangekondigde wijziging van de Waadi.Een lijst van vergunninghoudende uitzendbureaus wordt op Internet (online,
actueel) geplaatst of gepubliceerd op ander wijze zodat iedere inlener eenvoudig
kan zien of hij te maken heeft met een vergunninghouder. Nog nader te bezien
is wie de vergunningen gaat verstrekken. Het toezicht zal bij de Arbeidsinspectie
kunnen worden neergelegd.2b. De vestigingsvergunning en de g(eblokkeerde)-rekeningAan het inlenen van personeel van een ondernemer die niet over een vestigingsvergunning
beschikt, wordt voor de desbetreffende inlener het rechtsgevolg verbonden
dat deze zich niet kan vrijwaren van zijn aansprakelijkheid door storting
van de loonbelasting en sociale verzekeringspremies op de g(eblokkeerde)-rekening
van de ondernemer.In verband daarmee stemmen de Belastingdienst en UWV alleen in met het
verzoek om een g-rekeningovereenkomst aan te gaan indien de ondernemer die
de g-rekening aanvraagt over een (geldige) vestigingsvergunning beschikt.
Aan de ondernemingen die bij invoering van het hiervoor beschreven vergunningstelsel
reeds bestaan, wordt een korte termijn gegund om aan de voorwaarden
voor het verlenen van een vestigingsvergunning te gaan voldoen. Indien de
betrokken ondernemer hierin niet slaagt, zullen UWV en Belastingdienst (gezamenlijk)
de g-rekeningovereenkomst opzeggen. Teneinde te voorkomen dat de inlener die
personeel inleent van een niet-vergunninghouder zijn aansprakelijkheidsrisico
alsnog kan afdekken door rechtstreeks gelden te storten in een depot bij de
Belastingdienst of bij UWV zal een dergelijke rechtstreekse storting niet
in mindering worden gebracht op het bedrag waarvoor betrokkene aansprakelijk
is.3. Afschaffing premierestitutie voor illegaal tewerkgestelde
personen/onderzoek mogelijkheid premieheffing van illegalenVoor een illegaal tewerkgestelde persoon wordt geen premie voor de sociale
verzekeringen afgedragen. Deze persoon kan immers ook niet verzekerd zijn.
Als deze premies toch zijn betaald, wordt het bedrag op verzoek van de werkgever
teruggestort door UWV.Vanwege het maatschappelijke belang van het tegengaan van illegale tewerkstelling,
wordt de vraag opgeworpen, of het toch niet mogelijk moet zijn om in dit geval
SV-premies te heffen. Deze vraag is ook bij de parlementaire behandeling van
de Koppelingswet1 en in een Algemeen Overleg over
de evaluatie van deze wet2 aan de orde geweest.
De voorkeur ging ook destijds uit naar uitsluiting aan de uitkeringskant onder
handhaving van de verzekeringsplicht van de illegaal tewerkgestelde personen.
Uiteindelijk heeft de regering toch geconcludeerd dat het uitsluiten van illegalen
van het recht op uitkering onder handhaving van de verzekeringsplicht strijdig
is met het verzekeringskarakter van de werknemersverzekeringen. Met de uitsluiting
van de kring van verzekerden werd voorkomen dat een schijnlegaliteit werd
gecreëerd. Voorts bleek dat ook strijdigheid met in internationale verdragen
neergelegde rechtsbeginselen zou kunnen ontstaan indien verzekeringsjaren
en pensioenrechten, opgebouwd met illegaal verblijf, vervallen zouden worden
verklaard.De bestrijding van illegale tewerkstelling en daarmee samenhangende fraude
is een belangrijk speerpunt van dit kabinet. In het kader van de samenwerking
in bijvoorbeeld interventieteams is het belangrijk dat organisaties zoals
de Belastingdienst, AI en UWV gelijk gerichte belangen hebben m.b.t. het wegnemen
van financieel gewin door de werkgever. Daarom zal opnieuw worden onderzocht
of en zo ja welke mogelijkheden er zijn om toch premie te heffen. Bij de uitwerking
van de mogelijkheden zullen de destijds gewogen aspecten opnieuw worden bezien
en zullen de uitkomsten van eerdere onderzoeken3
worden betrokken. Op korte termijn wordt gezocht naar oplossingen waarbij
de Koppelingswet (en daarmee het koppelingsbeginsel) in stand wordt gelaten.
Daarbij wordt in overleg met UWV bezien hoe voorkomen kan worden dat UWV gehouden
is reeds afgedragen premie terug te betalen aan de werkgever.4. Wijziging inleners- en ketenaansprakelijkheidDe huidige in de Invorderingswet 1990 en CSV opgenomen regelingen inzake
de inleners- en ketenaansprakelijkheid sluiten de aansprakelijkheid uit van
de inlener respectievelijk aannemer voor de bestuurlijke boete die is opgelegd
aan de uitlener respectievelijk onderaannemer. De artikelen 34 en 35 van de
Invorderingswet 1990 en de artikelen 16a en 16b van de CSV zullen zodanig
worden aangepast dat de inlener respectievelijk aannemer ook voor deze bestuurlijke
boete aansprakelijk kan worden gesteld.De inlener en aannemer kunnen alleen voor de bestuurlijke boete aansprakelijk
worden gesteld als hen een verwijt treft. Van verwijtbaarheid is sprake als
(bijvoorbeeld) de inlener wist of behoorde te weten dat de ondernemer
van wie hij arbeidskrachten heeft ingeleend de verschuldigde loonbelasting
of premies niet zou afdragen en aldus een bestuurlijke boete zou belopen.
Van verwijtbaarheid in vorenbedoelde zin is in ieder geval sprake wanneer
personeel wordt ingeleend van een ondernemer die niet beschikt over een vestigingsvergunning.
Van iedere inlener mag immers worden verwacht dat hij de nodige zorgvuldigheid
betracht bij de selectie van zijn «uitlener». Deze zorgvuldigheid
wordt niet in acht genomen indien personeel wordt ingeleend van een niet-vergunninghouder.5. Wijziging bestuurdersaansprakelijkheidIn het kader van de bestrijding van de fraude in de uitzendbranche wordt
de wettelijke regeling inzake bestuurdersaansprakelijkheid op twee onderdelen
gewijzigd. Deze wijzigingen, die wij noodzakelijk achten voor een adequate
bestrijding van de fraude in deze branche, strekken ertoe om ontwijkingsgedrag
te voorkomen zodat de betrokken bestuurders niet langer aansprakelijkheid
kunnen ontlopen.5a. Aansprakelijkheid van de bestuurder voor de aansprakelijkheidsschuld
van de rechtspersoonBestuurders van rechtspersonen kunnen uitsluitend aansprakelijk worden
gesteld voor de «eigen» belastingschulden van de rechtspersoon.
Als die rechtspersoon als inlener of aannemer aansprakelijk is, werkt die
aansprakelijkheid niet door naar de bestuurder(s) van de rechtspersoon. De
aansprakelijkheid van een bestuurder voor de aansprakelijkheidsschuld van
de rechtspersoon – waarvan hij bestuurder is – is thans bij wet
uitgesloten. Artikel 36 van de Invorderingswet 1990 en artikel 16d van de
CSV zullen zodanig worden gewijzigd dat een bestuurder tevens aansprakelijk
kan worden gesteld voor de aansprakelijkheidsschuld van het lichaam waarvan
hij bestuurder is. Daarmee wordt bewerkstelligd dat (bijvoorbeeld) een inlener
diens aansprakelijkheid ten aanzien van een dergelijke aansprakelijkheidsschuld
niet (meer) kan ontlopen door het «tussenschuiven» van een rechtspersoon.5b. Aansprakelijkheid van de bestuurder van een fiscale
eenheid voor de omzetbelastingVoorts zal een lacune in de Invorderingswet 1990 worden weggenomen die
hierin bestaat dat bestuurders van lichamen die deel uitmaken van een fiscale
eenheid voor de omzetbelasting niet aansprakelijk gesteld kunnen worden voor
de «eigen» omzetbelastingschulden van een dergelijke fiscale eenheid.Gebleken is dat een bestuurder van een rechtspersoonlijkheid bezittend
lichaam in de zin van de Algemene wet inzake rijksbelastingen dat volledig
rechtsbevoegd is, voor zover het aan de heffing van de vennootschapsbelasting
is onderworpen, niet krachtens artikel 36 van de Invorderingswet 1990 en evenmin
krachtens een andere bepaling uit die wet aansprakelijk kan worden gesteld
voor omzetbelastingschulden van de fiscale eenheid waarvan het door hem bestuurde
lichaam deel uitmaakt (HR 21 juni 1996, nr. 16 038, V-N 1996, pt.
23). Dit terwijl een bestuurder van een niet tot een fiscale eenheid voor
de omzetbelasting behorend lichaam op grond van artikel 36 van de Invorderingswet
1990 wel aansprakelijk kan worden gesteld voor de omzetbelastingschuld van
het lichaam in kwestie.Een dergelijk groot verschil achten wij ongewenst. In de eerste plaats
om mogelijk misbruik te voorkomen wanneer bestuurders van lichamen die tot een fiscale eenheid voor de omzetbelasting behoren niet op gelijke
wijze als de bestuurders van niet tot een dergelijke eenheid behorende lichamen
behoren, kunnen worden aangesproken.In de tweede plaats vanwege het gelijkheidsbeginsel. Dit pleit voor een
zoveel mogelijke gelijke behandeling van bestuurders van lichamen die ingevolge
artikel 36 van de Invorderingswet 1990 aansprakelijk zijn voor de omzetbelastingschulden
van het door hen bestuurde lichaam en van bestuurders van lichamen die deel
uitmaken van een fiscale eenheid voor de omzetbelasting.Doelstelling van de in de Invorderingswet 1990 op te nemen bepaling is
bestuurders van lichamen die deel uitmaken van een fiscale eenheid voor de
omzetbelasting aansprakelijk te kunnen stellen voor de omzetbelastingschulden
van de fiscale eenheid in kwestie op zoveel mogelijk dezelfde wijze als de
bestuurders van lichamen die thans op grond van artikel 36 van de Invorderingswet
1990 reeds aansprakelijk zijn voor de omzetbelastingschulden van het door
hen bestuurde lichaam. 6a. Aansprakelijkheid voor het tegen anoniementarief gebruteerd
nettoloonBij de heffing van de loonbelasting wordt het 52%-tarief toegepast in
de situatie waarin niet of onvoldoende vast staat wie de betreffende werknemer
is. Dit zogeheten anoniementarief strekt ertoe de loonbelastingheffing veilig
te stellen wanneer dit op andere wijze niet mogelijk is. Een werknemer is
anoniem als deze zijn naam, adres of woonplaats niet aan de inhoudingsplichtige
heeft verstrekt of als niet is voldaan aan de in artikel 26b, eerste lid,
van de Wet op de loonbelasting 1964 neergelegde verificatie- en administratieplicht.
Naast de formele werkgever kan door aansprakelijkstelling (ook) de inlener
worden geconfronteerd met het tegen anoniementarief gebruteerde nettoloon
van de ingeleende werknemer. Als de aansprakelijk gestelde inlener de identiteit
van een werknemer – met betrekking tot wiens loon het anoniementarief
is toegepast – alsnog op deugdelijke wijze kan aantonen, wordt op grond
van het thans geldende beleid het anoniementarief, voorzover de inlener voor
dit tarief aansprakelijk is gesteld, gecorrigeerd. Voorgesteld wordt deze
aanpassing en de beperking van de hoogte van de aansprakelijkheid in de toekomst
achterwege te laten als de aansprakelijk gestelde personeel heeft ingeleend
van een uitlener die gedurende de uitleenperiode van die werknemer niet over
een (geldige) vestigingsvergunning beschikte.6b. Premieheffing over loon van onbekende werknemersVoor de premieheffing werknemersverzekeringen geldt één
tarief en kunnen geen verschillende tarieven worden toegepast zoals voor de
loonbelasting wel het geval is. Dat wil zeggen dat over het loon van onbekende
werknemers geen «anoniementarief» kan worden geheven. Wanneer
bij een looncontrole blijkt dat loon is uitbetaald aan onbekende werknemers,
dienen premies te worden nageheven en wel conform de bepalingen van de CSV.
Omdat in de administratie van de werkgever in dit soort gevallen vaak geen
of heel weinig gegevens zijn opgenomen omtrent aantal werknemers en gewerkte
perioden, is het niet mogelijk zonder meer over het totale verzwegen bedrag
aan loon premies na te heffen. Voor de toepassing van de franchise- en maximeringsbepalingen
van artikel 9 van de CSV op het loon is het noodzakelijk dat per werknemer
de gewerkte periode wordt vastgesteld. Wanneer die gegevens niet direct blijken
uit de administratie van de werkgever moet worden geprobeerd op basis van
de wel aanwezige gegevens het aantal werknemers en de gewerkte perioden te
achterhalen. Alleen als dat niet lukt, is het toegestaan om premies
na te heffen zonder toepassing van de franchise- en maximeringbepalingen.
Dit betekent dat om tot een juiste wetstoepassing te komen bij het naheffen
van premies in dergelijke – doorgaans frauduleuze – situaties
veel werk moet worden verricht. Bij de naheffing van de loonheffing is dit
nader onderzoek niet nodig. Naheffing vindt in dit soort gevallen op eenvoudige
wijze plaats door het anoniementarief toe te passen. De werkgever kan ook
zelf het anoniementarief toepassen.Dit achten wij een onwenselijke situatie. Daarom is in het kader van de
Wet financiering sociale verzekeringen besloten om in dezelfde situaties waarin
voor de loonheffing het anoniementarief van toepassing is de franchise- en
maximeringbepalingen bij de premieheffing buiten toepassing te laten. Met
ingang van 1 januari 2006 geldt dat wanneer dan bij looncontrole blijkt
dat loon is uitbetaald aan onbekende werknemers het niet meer nodig is onderzoek
te doen naar aantallen personen en tijdvakken. Als gevolg van de invoering
van deze anoniemenheffing kan over het totale bedrag aan loon zonder meer
premies worden nageheven. Dit betekent dat veel sneller dan voorheen een naheffingsaanslag
van premies kan worden opgelegd.7. Uitbreiding toepassingsbereik anoniementariefVoorgesteld wordt de Wet op de loonbelasting 1964 in die zin te wijzigen
dat het anoniementarief ook kan worden toegepast wanneer van een werknemer
geen of een onjuist sofi-nummer in de (loon)administratie van de werkgever
in kwestie wordt aangetroffen. Wij achten deze maatregel gerechtvaardigd omdat
de Belastingdienst of UWV bij het ontbreken van het (juiste) sofi-nummer –
bijvoorbeeld op een loonbelastingverklaring – de identiteit van de werknemer
veelal niet of slechts met grote moeite kan vaststellen.Tevens wordt in het kader van de bestrijding van het illegaal tewerkstellen
van buitenlandse werknemers het mogelijk gemaakt het anoniementarief toe te
passen als de betreffende werknemer niet beschikt over een tewerkstellingsvergunning
als bedoeld in artikel 2 van de Wet arbeid vreemdelingen.8. Verificatie- en informatiepuntenBij de toetreding tot de arbeidsmarkt wordt onder andere door illegalen
veelvuldig gebruik gemaakt van valse of vervalste identiteitsdocumenten. Van
werkgeverszijde en vanuit uw kamer is aangegeven dat er behoefte bestaat aan
een informatie- en verificatiepunt waar werkgevers de identiteitsdocumenten
van hun werknemers kunnen laten controleren op echtheid. In het Handhavingsprogramma
2003–2006 (Soza-02-847, 2 december 2002) is een onderzoek aangekondigd
naar dergelijke informatiepunten voor werkgevers en branche-organisaties.
Bij de opzet van deze informatiepunten is van belang dat de primaire verantwoordelijkheid
voor de vaststelling van de identiteit van werknemers berust bij de werkgever
in zijn hoedanigheid als formele werkgever, uitlener of inlener. De werkgever
kan nu reeds gebruik maken van een breed scala aan hulpmiddelen, zoals UV-lampen,
handboeken en cursussen. Daarnaast worden door diverse departementen voorlichtingsbrochures
en websites aangeboden, zoals bijvoorbeeld de brochure «Vreemdelingen
en werk», met daarin opgenomen een stappenplan voor identificatieverificatie,
die vanuit SZW is toegezonden aan bijna 700 000 werkgevers. In het najaar
van 2003 is een proef gestart bij een aantal uitzendbureaus en een aantal
CWI-vestigingen om een zogenoemde MRZ-scanner te testen. Het rapport met de
bevindingen uit het onderzoek is bijgevoegd1.
De scanner wijst degene die een identiteitsdocument verifieert op eenvoudige
manier en met een goede betrouwbaarheid op verdachte aspecten
van het document, zodat de «controleur» zich een oordeel kan vormen
over de validiteit van het document. Uit het onderzoek blijkt dat de inzet
van documentscanners de kwaliteit van de identiteitsverificatie bij werkgevers
en uitvoeringsinstellingen verhoogt, vooral wanneer dat gecombineerd wordt
met documenttraining. Verder onderneemt SZW initiatieven om door standaardisering
het aantal typen identiteitsdocumenten te reduceren, zodat de werkgever met
minder verschillende documenten ter verificatie wordt geconfronteerd. Tenslotte
wordt ter bestrijding van de look-alike fraude
bekeken op welke wijze biometrie kan worden gebruikt in combinatie met identiteitsdocumenten.In aanvulling hierop start het CWI binnenkort met een pilot voor de inrichting
van een verificatiepunt. Hierbij zullen de ervaringen uit de MRZ-proef worden
meegenomen. Werkgevers kunnen bij dit punt, bij wijze van service, de identiteitsdocumenten
van hun werknemers laten controleren op echtheid. Ook de Belastingdienst gaat
na of het mogelijk is om een verificatiepunt in te stellen voor werkgevers
waar de combinatie sofinummer-identiteitsgegevens kan worden gecontroleerd.
De uitkomsten van het onderzoek komen in de loop van 2004 beschikbaar. Daarnaast
heeft de Belastingdienst sinds januari 2004 het aantal locaties voor het uitgeven
van sofinummers beperkt tot 16 kantoren. Door de concentratie kan doelmatiger
expertise opgebouwd worden waardoor identiteitsfraude (en valse of vervalste
(reis)documenten) sneller aan het licht kan komen.9. Wijziging verificatie- en bewaarplicht voor inlenersWerkgevers die als uitlener van personeel optreden hebben de verplichting
om de identiteit van hun werknemers vast te stellen aan de hand van een origineel
identiteitsdocument (verificatieplicht), en vervolgens een afschrift van het
getoonde document in de administratie op te nemen en te bewaren (bewaarplicht).
Inleners van personeel hebben deze wettelijke verplichting alleen ten aanzien
van vreemdelingen die zij arbeid laten verrichten en dus niet voor Nederlandse
werknemers.Het voorstel is de verificatie- en bewaarplicht voor inleners uit te breiden
naar alle werknemers en niet alleen werknemers die vreemdeling zijn. Hiermee
kan de bestrijding van een vorm van identiteitsfraude worden versterkt, waarbij
een ander persoon de werkzaamheden verricht bij de inlener dan degene die
formeel is uitgezonden. Daarnaast kan met deze maatregel tijdens controles
op de werkplek effectiever de fysieke werkelijkheid vergeleken worden met
de administratieve werkelijkheid, waardoor sociale en fiscale fraude en illegale
tewerkstelling eerder aan het licht gebracht kan worden.Een groot aantal uitzendbureaus legt op dit moment al de verplichting
op aan hun inleners om voornoemde verificatieen bewaarplicht toe te passen.
Dit geldt niet voor de uitzendbureaus die deel uitmaken van het malafide segment
van de uitzendbranche.Voor uitbreiding van de verificatie- en bewaarplicht voor inleners is
een wetswijziging vereist.10. HandhavingsmaatregelenDe AI handhaaft de Wav. Via werkplekcontroles worden werkgevers gecontroleerd
op illegale tewerkstelling. In het geval van illegale tewerkstelling is de
werkgever degene die de wet overtreedt. De AI richt zich daarom alleen op
de werkgever en maakt tegen hem proces-verbaal op. Het is niet de AI maar
de Vreemdelingendienst (VD) die de betrokken vreemdeling kan
oppakken. Alleen bij gezamenlijke inspecties van AI en VD kunnen beide partijen,
dus werkgever èn vreemdeling (mits deze illegaal in Nederland verblijft),
aangepakt worden. De AI inspecteert in die sectoren en bedrijven waarvan,
op basis van een risico-analyse, is vastgesteld dat de kans dat werkgevers
gebruik maken van illegale arbeid en er illegale vreemdelingen of vreemdelingen
die handelen in strijd met de Vreemdelingenwet worden aangetroffen aanzienlijk
is. In het kader van de aanpak van illegaliteit is het noodzakelijk dat de
samenwerking tussen de vreemdelingenpolitie en de Arbeidsinspectie wordt geïntensiveerd.
De participatie van de vreemdelingenpolitie in de controles van de Arbeidsinspectie
wordt gestimuleerd en de aangetroffen illegalen effectief uitgezet. Er zal
worden onderzocht, of uitbreiding van bevoegdheden voor inspecteurs om onderzoek
te doen naar de identiteit van de persoon mogelijk en wenselijk is. Naast
de AI is de SIOD actief op het terrein van de fraudebestrijding; de SIOD pakt
de zware georganiseerde fraude op het terrein van sociale zaken en werkgelegenheid
aan. Om het handhavingsbeleid effectiever te maken heeft het kabinet besloten
tot invoering van de bestuurlijke boete in de Wav. Alleen in situaties van
herhaalde recidive zal nog strafrechtelijk worden vervolgd. Hiermee wordt
een lik-op-stuk beleid gerealiseerd. Bovendien worden de boetes fors verhoogd
van gemiddeld 980 Euro naar 3 500 Euro. Het desbetreffende wetsvoorstel
wordt in april 2004 bij de Tweede Kamer ingediend en zal volgens planning
uiterlijk 1 januari 2005 of indien mogelijk eerder in werking treden.10a. HercontrolesDe AI hanteert een beleid van hercontroles waarbij ondernemers die de
Wav hebben overtreden binnen een bepaalde tijd opnieuw worden gecontroleerd.
In combinatie met de invoering van de bestuurlijke boete Wav krijgt de AI
hiermee een effectief handhavingsinstrument in handen. De opgelegde boetebedragen
kunnen per onderneming immers fors oplopen, vooral als er sprake is van herhaalde
overtredingen met meerdere illegaal tewerkgestelden. Voor sommige probleemgebieden
of notoire overtreders is echter een aanvullende methode vereist. Deze kan
worden toegepast op zowel de inlener als de uitlener. Uitgangspunt van deze
methode is dat de werkgever die bij voortduring de Wav overtreedt net zo vaak
onderworpen wordt aan controles totdat hij zich houdt aan de wet- en regelgeving.
De achterliggende gedachte hierbij is dat de inleners en uitleners tot gedragsverandering
worden gebracht, doordat zij niet alleen worden geconfronteerd met forse boetes,
maar dat ook het produktieproces wordt geschaad door gebrek aan personeel.
Bijkomend voordeel is dat de malafide uitzendbureaus met deze methode een
deel van hun markt verliezen11. Melding Sociale Verzekeringen en de EerstedagsmeldingOp grond van de huidige wetgeving moet de werkgever binnen 30 dagen na
indienstreding van een werknemer, het dienstverband aanmelden bij UWV. Dit
moet gebeuren door middel van een Melding Sociale Verzekeringen (MSV). Bij
het niet dan wel te laat insturen van een MSV kan UWV aangifte doen bij het
Openbaar Ministerie. Omdat de melding niet vóór of op de eerste
dag van het dienstverband plaats hoeft te vinden, is het bij controles lastig
aan te tonen dat een aangetroffen werknemer al een langere periode werkzaam
is en dat voor die periode de verschuldigde loonbelasting en premies werknemersverzekeringen
niet zijn afgedragen. De werkgever en werknemer stellen dat de betrokken werknemer
pas de dag ervoor zou zijn begonnen. Om in deze situaties fraude daadkrachtiger
te kunnen bestrijden, wordt een aantal maatregelen voorgesteld. Twee maatregelen
hebben betrekking op de huidige MSV en de introductie van een fictiebepaling
bij aangetroffen «zwart werkers». Deze maatregelen kunnen op korte
termijn worden ingevoerd. Een derde maatregel is reeds in het
Hoofdlijnenakkoord aangekondigd en ziet op de invoering van een verplichte
aanmelding door werkgevers van dienstverbanden op de eerste werkdag, de zogenaamde
eerstedagsmelding.11a. Fictiebepaling bij aangetroffen «zwart werkers»Ingeval bij een controle een werknemer wordt aangetroffen die (nog) niet
is aangemeld, moet thans UWV aantonen hoe lang de desbetreffende werknemer
bij de werkgever werkzaam is. Dit is uiteraard niet eenvoudig. Daarom is besloten
om in deze situatie de bewijslast om te keren. Dit houdt in dat ingeval de
werkgever niet kan aantonen op welk tijdstip de
werknemer in dienst is getreden, wordt vermoed dat de werknemer, op het moment
dat de werknemer wordt aangetroffen, tenminste zes maanden in dienst is. Dit
heeft tot gevolg dat de werknemer wordt geacht over die periode loon te hebben
ontvangen en de werkgever dus over diezelfde periode premies en belasting
dient te betalen. De werkgever zal derhalve een naheffingsaanslag opgelegd
krijgen door UWV respectievelijk de Belastingdienst. Bij de uiteindelijke
vormgeving van deze fictiebepaling is de anticumulatie ten opzichte van het
anoniementarief en de daarbij tevens op te leggen boete op grond van de AWR
punt van aandacht. Ook zal moeten worden bezien of de procedurele bepalingen
die opgenomen zijn in artikel 12 e.v. van de CSV (waarin de bestuurlijke boete
in de vorm van verhoging van de premie is geregeld) van toepassing moeten
zijn.11b. MSVAfgesproken is dat UWV strikter zal toezien op naleving van de verplichting
van de werkgever om de MSV binnen 30 dagen in te sturen. Hiertoe zullen met
UWV bestuurlijke afspraken worden gemaakt. In de praktijk blijkt dat van de
mogelijkheid om strafaangifte te zeer weinig gebruik wordt gemaakt. Het zou
ook onwenselijk zijn UWV bij elke geconstateerde overtreding te verplichten
aangifte te doen. Daarom is besloten het niet of niet tijdig insturen van
een MSV door de werkgever te sanctioneren met een bestuurlijke boete. Hiertoe
wordt een wetswijziging voorbereid.11c. EerstedagsmeldingIn het Hoofdlijnenakkoord heeft het kabinet zich voorgenomen om illegale
tewerkstelling en daarmee samenhangende fraude krachtiger aan te pakken, onder
meer door een verplichte aanmelding door werkgevers van dienstverbanden op
de eerste werkdag. Deze maatregel wordt gehandhaafd met bestuurlijke boetes.1Deze eerstedagsmelding (EDM) stelt de inspectie- en opsporingsdiensten
in staat tot gerichte aanpak van zwart werk, van illegale arbeid en van daarmee
samenhangende fraude.Met een EDM kan gelijk worden geverifieerd of de aangetroffen werknemer
door de werkgever is aangemeld bij de Belastingdienst. Partijen kunnen zich
niet langer verschuilen achter de bewering dat de werknemer pas de dag ervoor
is begonnen. In geval van overtreding kan dan meteen worden opgetreden (lik-op-stuk)
met een bestuurlijke boete.Het voorstel is om een EDM voor alle dienstverbanden bij alle werkgevers
in te voeren. Er wordt dus geen onderscheid gemaakt naar branches of sectoren.
Elke werkgever dient voor aanvang van de eerste werkdag bepaalde gegevens
over een nieuw dienstverband van de werknemer aan de Belastingdienst te melden.
Op een EDM zullen naast identificerende gegevens van werkgever en werknemer,
ook gegevens worden uitgevraagd met betrekking tot de aanvang c.q. het einde
van de dienstbetrekking en de aard van de arbeidsverhouding.Het is de bedoeling dat de werkgever met een druk op de knop het elektronische bericht kan aanleveren. Gedacht wordt om voor EDM dezelfde
infrastructuur te gaan gebruiken die ook voor de loonaangifte gebruikt gaat
worden in het kader van de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv).
De Wfsv draagt de uitvoering van de premieheffing en -inning werknemersverzekeringen
per 1 januari 2006 over van UWV aan de Belastingdienst, die deze samen
met de inning van de loonbelasting en premies volksverzekeringen combineert
tot één loonaangifte. Tegelijkertijd wordt de polisadministratie
bij UWV ingevoerd.Afgesproken is dat de EDM zal worden ingevoerd wanneer de infrastructuur
voor elektronische loonaangifte bij de Belastingdienst gereed is en EDM daarbinnen
ingepast kan worden. Indien mogelijk wordt de EDM per 1 januari 2006
ingevoerd.12. Uitbreiding landelijk dekkend netwerk van interventieteamsSamenwerking door overheidsorganisaties op het terrein van repressieve
controles is van groot belang om illegale tewerkstelling en daarmee gepaard
gaande fraude gezamenlijk aan te pakken. Sinds het begin van 2004 zijn er
nieuwe interventieteams gestart waarin de AI, de Belastingdienst, UWV, de
Sociale Verzekerings Bank, gemeenten en het Openbaar Ministerie samenwerken
in de aanpak van illegale tewerkstelling door o.a. stevige werkplekcontroles
uit te voeren. Behalve het al eerder bestaande Westland- en Bouwinterventieteam
zijn op het terrein van warehouses en distributie en de problematiek in de
grote steden nieuwe teams gestart. In 2004 zullen ook voor de horeca, de schoonmaaksector,
de zwarte markten, en de vleesindustrie interventieteams van start gaan om
illegaliteit, zwartwerk, premie- en belastingfraude te gaan aanpakken. Tot
slot zal er in 2004 voor de regio Brabant Zuidoost/Limburg Noord een interventieteam
van start gaan om de illegale bewoning en tewerkstelling sector breed te bestrijden.
Het landelijk dekkend netwerk aan teams zal een einde moeten maken aan de
misstanden die er op bovengenoemde terreinen in een aantal sectoren bestaan,
waarbij de aanpak van malafide uitzendbureaus steeds bijzondere aandacht zal
krijgen. Er wordt gezorgd voor het kruislings toepassen van de huidige bevoegdheden
van de deelnemende organisaties – op het SZW terrein – in interventieteam
verband. Bovendien zal het interventieteam altijd beschikken over de vereiste
bevoegdheden om te kunnen doorpakken wanneer het stuit op illegaal in Nederland
verblijvende personen. Tevens zal op de drie terreinen te weten fiscaliteit,
sociale zekerheid en de Wav bevoegdheden op elkaar worden afgestemd. Belemmeringen
voor gegevensuitwisseling in het interventieteam zullen – binnen de
grenzen van de privacyregelgeving – worden weggenomen.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,M. RutteDe Staatssecretaris van Financiën,J. G. WijnXNoot1Bijvoorbeeld het onderzoek van de ABU «Over de grens. Een onderzoek
naar illegale activiteiten op het gebied van uitzendarbeid», april 2004.XNoot1Wijziging van de Vreemdelingenwet en enige andere wetten teneinde de aanspraak
van vreemdelingen jegens bestuursorganen op verstrekkingen, ontheffingen en
vergunningen te koppelen aan het rechtmatig verblijf van de vreemdeling in
Nederland, Kamerstukken II 1994/95, 24 233.XNoot2d.d. 1 november 2001.XNoot3Naar aanleiding van adviesaanvraag heeft Sociale Verzekeringraad aan de
Erasmus Universiteit Rotterdam opdracht gegeven te onderzoeken of het bij
uitsluiting aan de verzekeringskant mogelijk is om in de fiscale sfeer een
maatregel te treffen die het concurrentievoordeel van werkgevers zou wegnemen.XNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1Hoofdlijnenakkoord, bijlage Financieel kader, pag. 3, maatregel 9. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-17050-261.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl