Wetboek van Strafvordering; wijziging ivm verlengingsprocedure van voorlopige hechtenis; Memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19971998-24219, nr. 158b

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

10-03-1998

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24219 nr. 158b

06-03-1998

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24219Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 22 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 219Wijziging van het Wetboek van Strafvordering in verband met de verlengingsprocedure
voorlopige hechtenis en de termijn van de uitspraak van het schriftelijk vonnis
van de alleenrechtsprekende rechternr. 158bMEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 6 maart 1998De reden waarom de herstelmogelijkheid, zoals neergelegd in het onderhavige
voorstel tot wijziging, is beperkt tot degenen die nog niet in vrijheid zijn
gesteld, is dat te verwachten is dat degenen die wegens een vormverzuim reeds
in vrijheid zijn gesteld slechts bij uitzondering op een adres zullen verblijven
waar zij de voortgang van de procedure in hun zaak afwachten en zich voor
justitie beschikbaar houden. De vordering van het bevel tot gevangenneming
zal aan hen betekend moeten worden opdat zij daartegen ten overstaan van de
rechter kunnen opponeren. De aard van de delicten die eerder aanleiding gaven
tot het bevel van voorlopige hechtenis en voor welke de herstelmogelijkheid
is bedoeld, zijn veelal zodanig dat de verdachte, die eenmaal in vrijheid
is gesteld, zich veelal voor justitie onvindbaar zal houden. Het is juist
dat er wel behoefte kan zijn aan een nieuw bevel tot voorlopige hechtenis
ten aanzien van degene die reeds in vrijheid is gesteld, maar dan geldt de
gebruikelijke procedure dat er sprake moet zijn van nieuwe bezwaren. De voorgestelde
procedure strekt er juist toe te voorkomen dat de verdachte ten onrechte in
vrijheid wordt gesteld.Het bevel op grond van het voorgestelde artikel 66a werkt niet terug.
De vrijheidsbeneming die niet is gebaseerd op een geldig rechterlijk bevel,
is in beginsel onrechtmatig. De periode die in detentie is doorgebracht nadat
het bevel tot voorlopige hechtenis is geëxpireerd, komt dan ook in beginsel
voor vergoeding in aanmerking. Indien de verdachte evenwel veroordeeld wordt,
geven de meeste gedetineerden er de voorkeur aan deze dagen van het feitelijke
strafrestant af te trekken in plaats van aanspraak te maken op schadevergoeding.
De mogelijkheid van toepassing van artikel 90, vierde lid, is bij de wet van
18 januari 1996, Stb. 39, geformaliseerd, waarbij toe te kennen vergoedingen
eveneens verrekend kunnen worden met openstaande geldboeten.Er is geen termijn gesteld aan de mogelijkheid van artikel 66a, omdat
het gaat om gevallen waarin het termijnverloop aan alle betrokkenen is ontgaan.
Het ligt voor de hand dat waakzame advocaten hun cliënten op het tijdstip
van expiratie zullen wijzen, maar in de tot nu toe bekende gevallen is dat
niet gebeurd. Het voorgestelde artikel biedt de mogelijkheid dat in het geval
de officier van justitie b.v. heeft verzuimd de verlenging van bevel tot gevangenhouding
te vorderen, de verdachte niet na het expireren van het eerdere bevel in vrijheid
wordt gesteld, maar ten spoedigste voor een rechter wordt geleid
met het oog op het verkrijgen van een geldige titel voor de verlenging van
de vrijheidsbeneming. In het geval dat de verdachte niet bekend is met het
tijdstip van expiratie van zijn bevel tot gevangenhouding, en dit ook de autoriteiten
die met de tenuitvoerlegging van het bevel zijn belast, is ontgaan, zal de
detentie zonder geldige titel voortduren.Uiteraard zijn deze autoriteiten gehouden ten spoedigste maatregelen te
treffen op het moment dat van een dergelijke situatie blijkt. Dat betekent
dat in de gevallen die niet binnen de termen van artikel 66a, eerste lid,
vallen, aanstonds invrijheidstelling zal volgen en in de overige gevallen
het openbaar ministerie zal moeten overwegen of het een vordering ex artikel
66a zal indienen. De rechtsgrond voor het niet in vrijheid stellen van de
gedetineerde is de voorgenomen voorgeleiding aan de rechter met het oog op
voortzetting van de vrijheidsbeneming (habeas corpus).Terecht merken de leden van de CDA-fractie op dat het voor de hand had
gelegen de volgorde van de artikelen C en D om te draaien. De huidige volgorde
komt voort uit een eerdere wijziging die strekte tot vernummering: aanvankelijk
was de wijziging vervat in artikel 66a voorgesteld als 65a. Deze volgorde
kan evenwel niet tot enig misverstand aanleiding geven.Met genoegen heb ik kennis genomen van de steun van de leden van de PvdA-fractie
voor dit wetsvoorstel.Ook ik betreur de vertraging die de behandeling van dit wetsvoorstel reeds
heeft opgelopen. Voor zover deze voor mijn rekening komt, merk ik daarover
ter toelichting het volgende op. De beantwoording van het verslag dat geen
aanleiding gaf om terug te komen op mijn aanvankelijke afwijzing van het invoeren
van een reparatiemogelijkheid, was nagenoeg gereed, toen ik mijn opvatting
terzake op grond van feitelijke ontwikkelingen moest wijzigen. Met de beantwoording
van het Verslag is toen in februari 1996 een nota van wijziging ter consultatie
toegezonden aan de genoemde adviesorganen. Deze adviezen zijn in april 1996
ontvangen en verwerkt, waarna de ministerraad in mei van dat jaar machtiging
heeft verleend om de nota van wijziging aan de Raad van State toe te zenden.
De Raad van State heeft na de adviesaanvrage van begin juni in het begin van
september advies uitgebracht. Het nader rapport is nog diezelfde maand uitgebracht
en op 7 oktober 1996 heeft de plv. Directeur van het Kabinet der Koningin
meegedeeld dat toestemming was verleend voor de indiening bij de Tweede Kamer.
Dit geheel heeft inderdaad acht maanden in beslag genomen, doch ook achteraf
kan niet worden gezegd dat het zetten van de hiervoor onderscheiden stappen
op enigerlei wijze bespoedigd had kunnen worden.Ten aanzien van de tijd die is verstreken tussen het uitbrengen van het
nader verslag (december 1996) en de beantwoording daarvan (juni 1997), moet
ik meedelen dat het verzamelen van de feitelijke informatie die was benodigd
voor de beantwoording van de vragen over de doorlooptijden van de zaken bij
de gerechten en de daar aanwezige werkvoorraden onevenredig veel tijd heeft
genomen. De reden hiervoor was gelegen in het feit dat het verzamelen van
gegevens over de doorlooptijden op meer problemen bleek te stuiten dan aanvankelijk
werd verwacht. Zo kennen de gerechtshoven niet een uniform registratiesysteem,
waardoor het vergaren van cijfers werd bemoeilijkt. De onwenselijkheid van
deze situatie is onderkend. Thans wordt gewerkt aan een nieuw hoger beroepssysteem
dat in de toekomst de huidige in gebruik zijnde systemen bij de gerechtshoven
zal moeten vervangen. Bij het ontwerpen van dit systeem is de voorrang gegeven
aan het deelsysteem voor de strafsector. De afronding van dit project is voorzien
eind 1998.In antwoord op de tweede vraag van de leden van deze fractie over de stand
van zaken rond de afhandelingstermijn van rechtbankzaken, merk ik
op dat ik de uitgesproken zorg deel. Ik beschik niet over aanwijzingen dat
in de korte tijd die is verstreken sinds de inventarisatie opgenomen in de
nota naar aanleiding van het nader verslag (mei 1997) de situatie fundamenteel
is gewijzigd. Ondanks alle inspanningen is het tot nu niet overal gelukt de
inzendtermijnen te verkorten. Ook binnen de arrondissementen wordt echter
het belang van het terugdringen van deze termijnen ingezien en erkend. In
het afgelopen jaar is in bijna alle jaarplannen van de arrondissementsrechtbanken
aandacht gevraagd voor de problematiek in de strafrechtsketen.In de brief van 24 december 1997, waarin voor elk arrondissement de management-
en budgetafspraken voor 1998 zijn neergelegd, ben ik ingegaan op deze problematiek.
Kort gezegd komt dit erop neer dat voor 1998 en volgende jaren binnen de begroting
middelen zijn gereserveerd voor de versterking van de strafsectoren (inclusief
het rechter-commissariaat) voor een totaalbedrag van 8,3 miljoen gulden. Daarnaast
is bij de algemene en politieke beschouwingen in de Tweede Kamer een motie
aanvaard, waarin de regering werd verzocht extra middelen ter beschikking
te stellen voor de rechtshandhaving. Zoals bekend zal het kabinet deze motie
uitvoeren; bij de voorjaarsnota 1998 zullen extra middelen aan de begroting
voor mijn departement worden toegevoegd. Voor de zittende magistratuur zal
een bedrag van 11,4 miljoen gulden ter beschikking komen. Van dit totale bedrag
is 3,8 miljoen gulden bestemd voor het versterken van het rechter-commissariaat,
terwijl 7,4 miljoen gulden ter beschikking is voor de behandeling van megazaken
(zowel bij rechtbanken als gerechtshoven). Ik verwacht dat door het beschikbaar
komen van de gelden bestemd voor de behandeling van megazaken, al een verlichting
zal optreden bij de behandeling van de overige strafzaken. Wat het resterende
bedrag betreft hecht ik eraan dat deze middelen daadwerkelijk worden besteed
aan een capaciteitsuitbreiding in de strafsectoren en aan een oplossing van
bestaande specifieke knelpunten. Ik heb daarbij in het bijzonder gewezen op
het probleem van de doorlooptijden en het belang van bekorting daarvan, ook
met het oog op bekorting van de termijnen voor de uitwerking van de processen-verbaal
van de zitting en de vonnissen. Ik heb in verband hiermee de rechtbanken verzocht
mij voor 1 maart van dit jaar een plan voor te leggen, dat aangeeft op welke
wijze deze extra middelen zullen worden ingezet en welke resultaten daarvan
worden verwacht.In de laatste plaats wijs ik erop dat in het rapport van de commissie
Leemhuis dat onlangs aan mij is uitgebracht, een aparte claim ter hoogte van
15 miljoen gulden is opgenomen met het oog op uitbreiding van afdoening van
zaken in alle sectoren. Daarnaast is het bestaan van voldoende capaciteit
bij de rechterlijke organisatie een voorwaarde voor een snelle afdoening van
zaken. Dat betekent dat eveneens maatregelen moeten worden getroffen op het
terrein van rechtseenheid, openheid en communicatie, juridische en organisatorische
kwaliteitsborging, organisatie van werkprocessen, professionalisering en informatie-
en communicatietechnologie.De vraag hoe lang «ten spoedigste» in artikel 66a, eerste
lid, kan duren, beantwoord ik met in de regel 24 uur. Dit correspondeert met
de termijn bedoeld in het vierde lid van dit artikel. Ik heb evenwel van eenzelfde
fixatie afgezien omdat het adiëren van een rechtbank, b.v. in of vlak
voor het weekeinde, praktische problemen kan opleveren. Ik ga er evenwel vanuit
dat de officier van justitie nog dezelfde dag na het bemerken van het termijnverloop
een vordering op grond van artikel 66a kan indienen. De vraag of aan het bevel
tot gevangenneming terugwerkende kracht toekomt, heb ik hiervoor reeds ontkennend
beantwoord. Als de voorlopige hechtenis van de verdachte reeds geschorst is,
kan er geen sprake zijn van termijnverloop. Opheffing van de schorsing kan
pas aan de orde komen bij schending van ingevolge artikel 80 opgelegde voorwaarden. Volgens het tweede lid van dat artikel wordt daarbij steeds
de voorwaarde gesteld dat de verdachte, – indien de opheffing van schorsing
wordt bevolen –, zich niet aan de tenuitvoerlegging van het bevel tot
voorlopige hechtenis zal onttrekken. De termijnen voor de maximumduur voor
voorlopige hechtenis gelden alleen ten aanzien van de verdachte die zich feitelijk
in detentie bevindt en niet ten aanzien van de verdachte wiens voorlopige
hechtenis door de rechter is geschorst. Op grond van artikel 68, eerste lid,
loopt de termijn evenmin ten aanzien van de verdachte die zich aan de verdere
tenuitvoerlegging van heeft onttrokken.De maximale termijnen voor vrijheidsbeneming hebben betrekking op de periode
die feitelijk in voorlopige hechtenis is doorgebracht. De wet stelt daarbij
niet uitdrukkelijk de eis dat het moet gaan om rechtmatige bevelen tot voorlopige
hechtenis. Uiteraard is de wetgever ervan uitgegaan dat er alleen maar sprake
zal zijn van rechtmatige bevelen, maar de ratio van het stellen van maximale
termijnen kan niet zijn dat onrechtmatige vrijheidsbeneming daarbij niet meetelt.Zo ook: artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht dat bepaalt dat de tijd
die door de verdachte in voorlopige hechtenis is doorgebracht voor aftrek
in aanmerking komt. De vraag of daaraan wellicht een niet geheel perfecte
titel ten grondslag lag, doet daarbij niet terzake. Ook bij de toekenning
van schadevergoeding voor voorlopige hechtenis wordt steeds uitgegaan van
het feitelijk aantal dagen.De leden van de PvdA-fractie vragen ten slotte naar de wijze waarop ik
de uitvoering van de motie van de leden van de Tweede Kamer, de heer Dittrich
en mevrouw Kalsbeek-Jasperse, over een inventarisatie van alle strafmaxima
ter hand heb genomen en welk tijdschema daarbij behoort. Zoals ik bij gelegenheid
van de mondelinge behandeling van dit wetsvoorstel in de Tweede Kamer heb
opgemerkt, bergt een dergelijk onderzoek het gevaar in zich te groot en te
onoverzichtelijk te worden. Het is dan ook van belang het benodigde onderzoek
te oriënteren op een beperkt aantal heldere vragen die een gefaseerde
bewerking toelaten.De gedachte van een inventarisatie is tot dusverre uit drie invalshoeken
benaderd:– het parlement heeft als medewetgever behoefte aan een overzicht
om de onderlinge verhouding tussen de hoogte van de strafbedreigingen te kunnen
herijken in het licht van de huidige maatschappelijke opvattingen (de heer
Dittrich);– het parlement heeft als medewetgever ook behoefte aan dat overzicht
vanwege de aan die strafmaxima gerelateerde strafvorderlijke bevoegdheden
(mevrouw Kalsbeek-Jasperse);– de betekenis van de wettelijke strafmaxima als indicator van de
ernst van het feit kan men, zo heb ik zelf benadrukt, niet los zien van de
praktijk van de straftoemeting.Deze benaderingen zullen in onderzoeksvragen moeten worden vertaald, waarna
kan worden bezien hoe en door wie het onderzoek het best kan worden verricht.Het entameren van een dergelijk omvangrijk onderzoek, dat nog niet in
het bestaande wetgevingsprogramma was opgenomen, zal met inachtneming van
de overige prioritaire wetgevingsprojecten zo spoedig mogelijk ter hand worden
genomen. Ik verwacht u voor het begin van de zomer mededeling te kunnen doen
van een uitgewerkt onderzoeksplan.Ik hoop u met het voorgaande voldoende te hebben ingelicht.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19971998-24219-158b.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl