Wijziging Meststoffenwet i.v.m. aanscherping normen stelsel regulerende mineralenheffingen en mestafzetovereenkomsten; Nadere memorie van antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20002001-27276, nr. 223d

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

12-06-2001

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27276 nr. 223d

08-06-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam§ 1. Noodzaak volumebeleid§ 2. Nitraatrichtlijn§ 3. Stelsel van regulerende mineralenheffingen§ 4. Stelsel van mestafzetovereenkomsten§ 5. MestoverschotOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27276Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 276Wijziging van de Meststoffenwet in verband met een aanscherping van
de normen van het stelsel van regulerende mineralenheffingen en de invoering
van een stelsel van mestafzetovereenkomstennr. 223dNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 8 juni 2001Met belangstelling heb ik kennis genomen van de inbreng van de leden van
de verschillende fracties. In het navolgende ga ik, mede namens mijn ambtgenoot
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, in op de door
de leden in het nader voorlopige verslag gestelde vragen en gemaakte opmerkingen,
waar-bij ik de volgorde van de memorie van antwoord zoveel mogelijk zal aanhouden.§ 1. Noodzaak volumebeleidDe leden van de PvdA-fractie vinden dat het stelsel van regulerende mineralenheffingen
een doelmatig en doeltreffend instrument is, en achten een aanvullend instrument
voor volumebeleid niet nodig. Zij wijzen daarbij op de recente resultaten
van het onderzoek naar het mestoverschot, waaruit zou blijken dat de effectiviteit
van de mineralenheffingen wordt ondermijnd door het stelsel van mestafzetovereenkomsten.Ik ben het met de leden van de PvdA-fractie eens dat het stelsel van regulerende
mineralenheffingen een geschikt instrument is om het gebruik van mest te reguleren.
Niettemin moet het belang van volume-instrumentarium, in aanvulling op de
regels voor het gebruik van mest, niet worden onderschat. Zou er geen grens
zijn gesteld aan het totale volume aan te produceren dierlijke mest, dan zou
er een zodanige onevenwichtigheid op de mestmarkt ontstaan dat de effectiviteit
van het stelsel van regulerende mineralenheffingen wordt ondermijnd (vgl.
Kamerstukken I 2000/01, 27 276, nr. 223b, blz. 9). Dit gegeven werd
door het toenmalige kabinet, gegeven de uitkomsten van de eerste ex-ante-evaluatie
van dit heffingenstelsel, destijds al onderkend in de Integrale Notitie mest-
en ammoniakbeleid (Kamerstukken II 1995/96, 24 445, nr. 1, blz. 14).
Als het stelsel van regulerende mineralenheffingen zijn sturingskracht verliest,
heeft dat weer tot gevolg dat Nederland de facto de Nitraatrichtlijn niet
nakomt. Gegeven de economische voordelen die uitbreiding van de veestapel,
en daarmee van het volume aan geproduceerde dierlijke mest, doorgaans met
zich brengt is het noodzakelijk om ook de totale productie aan dierlijke mest
te begrenzen, zeker in de situatie dat de veehouderij intensief en omvangrijk
is. Daarbij hoeft het evenwicht op de landelijke mestmarkt dat
met het volume-instrument tot stand wordt gebracht niet absoluut te zijn.
Zoals uit de ex-ante-evaluatie van het nieuwe stelsel van mestafzetovereenkomsten,
uitgevoerd door het Expertisecen trum voor de Rechtshandhaving is gebleken,
leidt een beperkte onevenwichtigheid op de mestmarkt naar verwachting niet
tot een dusdanige fraudedruk dat de sturingskracht van het stelsel van regulerende
mineralenheffingen in gevaar komt (vgl. Kamerstukken II 1999/2000, 27 276,
nr. 3, blz. 84). Het stelsel van mestafzetovereenkomsten zoals dat
thans voorligt, zal vanaf 2002 de rol van noodzakelijke plafond voor
de productie van dierlijke meststoffen vervullen. De stelling dat de effectiviteit
van het stelsel van regulerende mineralenheffingen wordt ondermijnd als gevolg
van het stelsel van mestafzetovereenkomsten moet dan ook berusten op een misverstand.De leden van deze fractie geven aan de handhaafbaarheid en de controlemogelijkheden
dubieus te vinden. Dit hangt volgens hen samen met de mogelijkheden om via
administratieve regelingen en gefingeerde contracten de feitelijke afzet van
mest te ontduiken. Daardoor wordt, aldus de leden van deze fractie, het volumebeleid
niet gerealiseerd.Voor de beoordeling van de handhaafbaarheid en effectiviteit van het stelsel
van mestafzetovereenkomsten is het van belang goed voor ogen te houden wat
met dit nieuwe stelsel wordt beoogd. Anders dan wat de leden van deze fractie
mogelijk veronderstellen, heeft het stelsel van mestafzetovereenkomsten niet
tot doel de feitelijke meststromen te reguleren. Waar het in dezen om gaat
is dat de veehouder voorafgaand aan de productie van dierlijke mest is verzekerd
van voldoende plaatsingsruimte voor deze mest, ofwel op zijn eigen bedrijf,
ofwel bij anderen op basis van een mestafzetovereenkomst. Het stelsel beantwoordt
in dat licht aan zijn doel wanneer vaststaat dat àls de mest wordt
geproduceerd, en àls de veehouder die mest daadwerkelijk kwijt wil,
hij ervan is verzekerd dat hij die mest ook daadwerkelijk kwijt kan, bij een
landbouwer die daarvoor binnen de aanwendingsnormen nog ruimte heeft, of bij
een erkende exporteur, verwerker of tussenpersoon. Om te voorkomen dat een
derde zich verplicht tot een grotere afname dan waarvoor hij plaatsingsruimte
heeft, is het noodzakelijk dat een registratie aanwezig is van de bij elke
landbouwer aanwezige plaatsingsruimte, alsook van alle gesloten mestafzetovereenkomsten.
Daarom is een basisregistratie percelen opgezet, en moeten de gesloten mestafzetovereenkomsten
bij het Bureau Heffingen worden geregistreerd (voorgesteld artikel 58an, eerste
lid, onderdeel b, van de Meststoffenwet). Dat maakt een sluitende controle
op de naleving van de verboden van het stelsel mogelijk. Tegen deze achtergrond
zie ik geen reden om te twijfelen aan de handhaafbaarheid van het stelsel
van mestafzetovereenkomsten. Over de feitelijke afzet van mest merk ik tot
slot op dat die wordt gereguleerd door het stelsel van regulerende mineralenheffingen.
Wie meer dierlijke mest op zijn bedrijf produceert of aanvoert dan hij binnen
de verliesnormen mag aanwenden, zal de overtollige hoeveelheid ter voorkoming
van een heffing van zijn bedrijf moeten afvoeren. De feitelijke meststroom
is daarbij dankzij de verplichting tot het opmaken van een mestafleveringsbewijs
en het opsturen daarvan naar het Bureau Heffingen, duidelijk in beeld.§ 2. NitraatrichtlijnDe leden van de CDA-fractie stellen dat uit onderzoek zou zijn gebleken
dat er vrijwel geen relatie bestaat tussen het nitraatgehalte in het bovenste
grondwater en het grondwater op grotere diepte. Deze leden vragen waarom er
niet wordt uitgegaan van het nitraatgehalte van het diepere grondwater,
nu de Nitraatrichtlijn in het bijzonder van belang is voor de grondstof voor
drinkwater.De Nitraatrichtlijn richt zich niet alleen op de bescherming van het water
dat kan worden gebruikt voor de drinkwaterwinning, maar op al het grondwater.
De bestemming doet daarbij niet ter zake; waar het om gaat is dat in het desbetreffende
gebied het grondwater een hoger nitraatgehalte heeft dan 50 milligram per
liter, of het grondwater meer dan die hoeveelheid zou kunnen gaan bevatten
als geen maatregelen ter voorkoming daarvan worden getroffen (vgl. het arrest
van 7 december 2000 van het Europese Hof van Justitie in een zaak van
de Europese Commissie tegen het Verenigd Koninkrijk, C-69/99). Daarnaast heeft
de richtlijn tot doel om het grond- en oppervlaktewater tegen eutrofiëring –
vermesting – te beschermen. Het Nederlandse oppervlaktewater wordt grotendeels
gevoed vanuit het grondwater, waarbij zowel ondiepe als diepere grondwaterlagen
een rol spelen. Ook dat gegeven brengt mee dat ook rekening moet worden gehouden
met de nitraatgehalten in het ondiepe grondwater.Naast de Nitraatrichtlijn is ook het Nationaal Milieubeleidsplan van belang.
Daarin is een richtwaarde vastgelegd van maximaal 50 milligram nitraat per
liter in al het grondwater, ongeacht het niveau. Ook in dat licht volstaat
het dus niet om enkel uit te gaan van het nitraatgehalte van het dieper gelegen
grondwater. Voor de stikstofgehalten in het oppervlaktewater gelden tot slot
met het oog op het tegengaan van eutrofiëring in Nederland en andere
Europese landen strengere normen.In de monitoringrapportage van Nederland aan de Commissie van de Europese
Gemeenschappen in het kader van de Nitraatrichtlijn is dan ook gerapporteerd
over de nitraatgehalten op alle relevante diepten: het bovenste grondwater,
het ondiepe grondwater, het middeldiepe grondwater, en het niveau van waaruit
drinkwater wordt gewonnen, en daarnaast van het oppervlaktewater.De leden van deze fractie vragen daarnaast of er een causaal verband is
aangetoond tussen bemesting, de verliesnormen van het stelsel van regulerende
mineralenheffingen en de normen van de Nitraatrichtlijn.Er is een duidelijk causaal verband tussen het stikstofverlies en de nitraatuitspoeling.
Dat is in wetenschappelijke studies, onder meer het rapport van het Rijksinstituut
voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne dat ten grondslag ligt aan de Nederlandse
derogatie (brief van 21 april 2000 aan de Tweede Kamer, kenmerk DWL200 004 2642),
en het door een breed samengestelde groep van onderzoekers uitgebracht rapport
«Actualisering stikstof- en fosfaatdeskstudies» (vgl. Kamerstukken
II 2000/01, 24 445, nr. 61, blz. 10), aangetoond. Ook tussen
bemesting en uitspoeling is er een verband, maar dat is minder eenduidig,
aangezien de opname door de gewassen bepaalt in hoeverre van de aangewende
meststoffen een restant achterblijft. Deze opname is zeer verschillend per
gewas, en is ook afhankelijk van allerlei omstandigheden zoals neerslag. De
normen van de Nitraatrichtlijn zijn op hun beurt hier weer mee verbonden.
Deze richtlijn verplicht de lidstaten er immers toe om in hun actieprogramma
voor de kwetsbare zones maatregelen te treffen om het gebruik van meststoffen
te begrenzen met het oog op een balans tussen de aanvoer van meststoffen en
de behoefte van de gewassen. Vanwege het duidelijke verband tussen het stikstofverlies
en het nitraatgehalte heeft Nederland ervoor gekozen om aan deze verplichting
via het stelsel van regulerende mineralenheffingen uitvoering te geven.De leden van de CDA-fractie vragen of uit het rapport van de commissie
Spiertz blijkt dat er onvoldoende meetgegevens zijn om de werkelijke milieubelasting
door de landbouw aan te tonen. De commissie Spiertz heeft in haar «Advies Prioritering Onderzoek
en Monitoring Fosfaat en Stikstof» een afgewogen oordeel gegeven over
de stand van zaken met betrekking tot het onderzoek en de monitoring op het
vlak van de mineralenbelasting in Nederland. De commissie concludeert dat
er op basis van de bestaande gegevens uit onderzoek en monitoring veel bekend
is over de relaties tussen agrarische activiteiten en de milieubelasting,
maar dat op onderdelen meer onderzoek en monitoring nodig is om deze relaties
nader te kwantificeren. De commissie heeft nauwkeurig a angegeven op welke
punten dit nader onderzoek nodig is. Naar aanleiding daarvan zijn de onderzoeks-
en monitoringprogramma's aangepast en uitgebreid, zodat de komende jaren de
gegevens beschikbaar komen die nodig zijn om de effecten van het beleid te
evalueren en waar nodig de verliesnormen bij te stellen. Het rapport van de
commissie en het eerder aangehaalde rapport «Actualisering stikstof-
en fosfaatdeskstudies» geven geen reden om te twijfelen aan de noodzaak
van een drastische reductie van de mineralenverliezen in de Nederlandse land-
en tuinbouw. In de tweejaarlijkse evaluatie van het mestbeleid in 2002 zal,
gebruikmakend van de gegevens die dan beschikbaar zijn, uitvoerig aandacht
worden besteed aan de precieze hoogte van de verliesnormen per 2003.De leden van de CDA-fractie vragen naar een kosten-baten-analyse van het
Nederlandse nitraatbeleid.De kosten van het mineralenbeleid zijn voor het jaar 2003 geschat op ca.
f 700 miljoen, waarvan ca. f 600 miljoen is toe te rekenen aan kosten
die het bedrijfsleven maakt voor de mestafzet en het mineralenmanagement en
ca. f 100 miljoen aan kosten voor de overheid in verband met de uitvoering
en handhaving. De baten van dat beleid liggen met name in schoon grond- en
oppervlaktewater en, als neveneffect van goed mineralenmanagement, in een
aanzienlijke reductie van de emissies van ammoniak en lachgas. Deze baten
zijn slechts voor een klein deel te vertalen in economische termen, bijvoorbeeld
de vermeden kosten van drinkwaterzuivering. Baten zoals de bijdrage van schoon
oppervlaktewater aan natuurwaarden en biodiversiteit zijn nauwelijks in economische
termen te vatten, maar zijn vanzelfsprekend van wezenlijk belang.Het stelsel van regulerende mineralenheffingen maakt het mogelijk om een
ef-fec-tief en efficiënt gebruik van mineralen te combineren met een
relatief hoogproductieve land- en tuinbouw. Bij een laagproductieve landen
tuinbouw zou kunnen worden volstaan met enigszins eenvoudiger maatregelen
die minder kosten mee zouden brengen. De met deze lagere productiviteit gepaard
gaande productiederving zou echter een veelvoud bedragen van die kostenvermindering.
Nu er sprake is van een hoogproductieve land- en tuinbouw is een hoogontwikkeld
mest- en mineralenbeleid noodzakelijk. Naar mijn stellige overtuiging is de
combinatie van het stelsel van regulerende mineralenheffingen en het stelsel
van mestafzetovereenkomsten hiervoor het meest geschikt.De leden van de CDA-fractie stellen dat het Europese Hof van Justitie
geen meetprotocol voor nitraat heeft ontwikkeld en vragen hoe het Hof nu zal
toetsen of een lidstaat al dan niet de norm van 50 milligram nitraat per liter
overschrijdt.Allereerst merk ik op dat de ontwikkeling van een meetprotocol voor nitraat
niet door het Europese Hof van Justitie geschiedt, maar door de Europese Commissie.
De Commissie heeft weliswaar een concept-protocol ontwikkeld, maar van consensus
in Europees verband is nog geen sprake. Uit de jurisprudentie is niet af te
leiden hoe het Hof zal omgaan met de norm van 50 milligram nitraat per liter.
Deze waarde is in de Nitraatrichtlijn vermeld als norm voor het aanwijzen
van kwetsbare zones. De Europese Commissie en het Europese Parlement
hanteren deze waarde als algemene norm voor grondwater.De leden van de CDA-fractie stellen dat overschrijding van de norm van
50 milligram nitraat per liter zich vooral voordoet op een deel van de droge
zandgronden, en nauwelijks tot niet op klei- en veengronden. In dat licht
vragen zij of het toepassingsbereik van de regels ter nakoming van de Nitraatrichtlijn
niet zou moe-ten worden beperkt tot de eerstgenoemde gebieden, en de aanwijzing
van kwetsbare gebieden in de zin van de Nitraatrichtlijn tot die gronden te
beperken.De Nitraatrichtlijn richt zich niet alleen op het beschermen van het grondwater,
maar ook op de bescherming van het oppervlaktewater, met name het verminderen
van eutrofiëring. Juist vanwege deze laatste doelstelling zijn destijds
ook de klei- en veengebieden aangewezen als kwetsbare zone. Daarbij speelt
de norm van 50 milligram nitraat per liter geen rol. In Nederland geldt in
plaats daarvan onder andere de norm van 2,2 milligram stikstof per liter voor
eutrofiëringsgevoelige, stagnante wateren in de zomer. Deze norm wordt
thans in de klei- en veengebieden op grote schaal overschreden, mede door
de uit- en afspoeling vanuit de land- en tuinbouw. Er is dus geen reden om
de aanwijzing van het gehele Nederlandse grondgebied als kwetsbare zone te
wijzigen. Wel kunnen er al naar gelang de grondsoort verschillende verliesnormen
gelden binnen het stelsel van regulerende mineralenheffingen. Voor 2002 voorziet
het onderhavige wetsvoorstel hierin; voor 2003 en verder is een eventuele
differentiatie afhankelijk van de uitkomsten van de in 2002 plaatsvindende
evaluatie.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen of het mogelijk
is om de aanwijzing van het gehele Nederlandse grondgebied als kwetsbaar gebied
in de zin van de Nitraatrichtlijn geheel of gedeeltelijk te herroepen als
in beginsel alle bedrijven voldoen aan de verliesnormen en de norm van 50
milligram nitraat per liter niet wordt overschreden.Het gaat hier vooralsnog om een hypothetische kwestie. Vanwege naijleffecten
zal het ook nadat wordt voldaan aan de verliesnormen voor 2003 en verder nog
jaren duren voordat de watervervuiling en de gevolgen hiervan zijn verdwenen.
Daarnaast zou als gevolg van de met de herroeping gepaard gaande intrekking
van de getroffen maatregelen ter nakoming van de Nitraatrichtlijn de watervervuiling
onmiddellijk weer kunnen toenemen. Intrekking is dan ook niet aan de orde,
nu het bij de aanwijzing van kwetsbare gebieden niet alleen gaat om gebieden
waar de in bijlage I bij de Nitraatrichtlijn gestelde niveaus worden overschreden,
maar uitdrukkelijk ook om gebieden waar die niveaus nu of in de toekomst dreigen
te worden overschreden als de maatregelen waartoe de Nitraatrichtlijn verplicht
achterwege zouden blijven. Het opheffen van de aanwijzing is dus alleen denkbaar
als in de betrokken gebieden autonoom en structureel de beoogde milieudoelen
worden gerealiseerd.§ 3. Stelsel van regulerende mineralenheffingenDe leden van de CDA-fractie stellen dat de normstelling van het stelsel
van regulerende mineralenheffingen is gebaseerd op rekenmodellen, en vragen
waarom er geen veel wetenschappelijker grondslag is.De normen van het stelsel van regulerende mineralenheffingen zijn niet
alleen gebaseerd op rekenmodellen, maar ook op praktijkervaring. Al sinds
eind jaren tachtig van de vorige eeuw hebben steeds meer landbouwbedrijven
positieve ervaringen opgedaan met mineralenmanagement en mineralenboekhouding.
Het stelsel van regulerende mineralenheffingen is als instrument
direct daarvan afgeleid. Daarnaast is het uitdrukkelijk niet zo dat de gehanteerde
rekenmodellen niet wetenschappelijk onderbouwd zouden zijn. Goede rekenmodellen
zijn niets anders dan een wetenschappelijk getoetste synthese van wetenschappelijk
onderbouwde feiten en inzichten.De leden van de CDA-fractie stellen dat de stikstof in de aangewende dierlijke
mest als gevolg van een niet-volledige mineralisatie en de omzetting van stikstofverbindingen
nooit geheel door gewassen wordt opgenomen, en ook niet geheel in het grondwater
komt. Zij vragen waarom met dit gegeven geen rekening wordt gehouden in het
stelsel van regulerende mineralenheffingen.Op de langere termijn – in de loop van enkele jaren – komt
de stikstof uit dierlijke mest wel geheel beschikbaar voor de geteelde gewassen,
uitgaande van een evenwichtsituatie in de bodem ten aanzien van het gehalte
aan organische stof. Het stelsel van regulerende mineralenheffingen betrekt
daarom de totale hoeveelheid stikstof in de aangevoerde dierlijke mest in
de heffingen. Onvermijdelijk wordt een deel van de beschikbare meststoffen
niet opgenomen door het gewas, zodat verliezen optreden naar het milieu. Zolang
het gaat om voor het milieu acceptabele verliezen, houden de verliesnormen
hiermee rekening.De leden van de CDA-fractie stellen dat gemengde bedrijven problemen ondervinden
door de systematiek van het stelsel van regulerende mineralenheffingen omdat
de hoeveelheid stikstof en fosfaat in de dierlijke mest de beperkende factor
is voor de verschillende gewassen die worden geteeld. Deze leden vragen of
deze problemen kunnen worden opgelost door voor deze bedrijven de verliesnormen
te verruimen, en voor de diersoorten varken en pluimvee een ruimere stikstofcorrectie
toe te passen.Er is geen reden om gemengde bedrijven anders te behandelen dan gespecialiseerde
bedrijven. Voor beide soorten bedrijven gelden dezelfde verliesnormen en dezelfde
stikstofcorrecties voor dieren. Er is in principe geen verschil tussen bijvoorbeeld
de situatie waarin een varkenshouder de mest van zijn bedrijf afvoert naar
een akkerbouwer en de situatie waarin een varkenshouder deze mest gebruikt
op zijn eigen land. Zowel het land bij de akkerbouwer als het land bij de
varkenshouder heeft te maken met dezelfde landbouwkundige en milieuhygiënische
omstandigheden, zodat een differentiatie van verliesnormen op dit punt niet
aan de orde is. Voor de diergebonden stikstofverliezen zijn in het Besluit
stikstofcorrectie Meststoffenwet onder meer voor varkens en kippen aparte
forfaitaire normen gesteld, die overeenkomen met de verliezen die doorgaans
bij deze dieren plaatsvinden.§ 4. Stelsel van mestafzetovereenkomstenDe leden van de CDA-fractie vragen of de honorering van de derogatiemelding
leidt tot een bijstelling van de forfaitaire normen van het stelsel van mestafzetovereenkomsten,
waarbij er geen gevolgen zijn voor de mineralenheffingen.De normen voor de berekening van de plaatsingsruimte voor dierlijke mest
van het stelsel van mestafzetovereenkomsten zijn evenals de verliesnormen
van het stelsel van regulerende mineralenheffingen geënt op de maximum
dierlijke mestgift die de Nitraatrichtlijn voorschrijft, met inbegrip van
de derogatie voor grasland. Honorering van de derogatie leidt dus niet tot
een bijstelling van de normen. De leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen of bij de
verwijzing op blz. 8 van de memorie van antwoord (Kamerstukken I 2000/01,
27 276, nr. 223b) naar de conclusie van de ex-ante-evaluatie abusievelijk
het stelsel van regulerende mineralenheffingen is genoemd in plaats van het
stelsel van mestafzetovereenkomsten.Wel degelijk is het stelsel van regulerende mineralenheffingen bedoeld.
Zoals aangegeven in de memorie van antwoord is één van de destijds
gestelde voorwaarden aan invoering van een stelsel van mestafzetovereenkomsten
dat het stelsel van regulerende mineralenheffingen goed zou functioneren.
Vandaar dat in de ex-ante-evaluatie zowel de sturingskracht van het stelsel
van regulerende mineralenheffingen als die van het nieuwe stelsel van mestafzetovereenkomsten
is bezien. De combinatie van beide stelsels zal immers moeten bewerkstelligen
dat de Nitraatrichtlijn wordt nagekomen.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen wanneer
een wijziging van de teelt op de landbouwgrond leidt tot een verandering van
de mestaanvoerruimte, nu vanaf 2003 in het stelsel van mestafzetovereenkomsten
voor elke hectare bouwland een aanwendingsnorm van 170 kilogram stikstof geldt.Voor 2003 en verder geldt er voor bouwland maar één aanwendingsnorm,
zodat een wijziging van de teelt op bouwland geen gevolgen heeft voor de plaatsingsruimte.
Een wijziging in het gebruik van de grond als het gaat om wisseling van grasland
naar bouwland en andersom heeft uiteraard wel gevolgen voor de plaatsingsruimte
voor dierlijke mest.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen of mag worden
aangenomen dat het percentage melkrundveebedrijven dat een «loos contract»
moet afsluiten na 2003 toeneemt doordat een steeds groter deel van deze bedrijven
aan de verliesnormen zal voldoen.Het hoeft niet zo te zijn dat indien bedrijven aan de verliesnormen voldoen
er meer «loze contracten» zullen zijn. Bedrijven zullen immers
in veel gevallen juist aan de verliesnormen voldoen door meer mest van de
bedrijven af te voeren. Zou evenwel de stikstofproductie per dier dalen, dan
zal het aantal loze contracten toenemen indien de forfaitaire stikstofproductienormen
niet worden bijgesteld. Daarom is het mijn voornemen deze productienormen
te betrekken bij de twee-jaarlijkse evaluatie van het mestbeleid, en voorzover
nodig afwijkende forfaits bij ministeriële regeling vast te stellen.§ 5. MestoverschotDe leden van de CDA-fractie vragen of de resultaten van het onderzoek
van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne en het Landbouw-Economisch
Instituut naar de omvang van het mestoverschot aanleiding geeft om de positie
van het stelsel van regulerende mineralenheffingen te herzien.De leden van deze fractie doelen mogelijk op het rapport «Het landelijk
mestoverschot 2003; Methodiek en berekening» van de permanente commissie
van deskundigen mest- en ammoniakproblematiek, dat ik bij brief van 16 mei
2001 aan de Tweede Kamer heb gezonden (Kamerstukken II 2000/01, 24 445
en 26 729, nr. 62). In die commissie zijn ook het Rijksinstituut
voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne en het Landbouw-Economisch Instituut
vertegenwoordigd. Ik zie in de uitkomsten van het door deze commissie uitgevoerde
onderzoek geen reden om de positie van het stelsel van regulerende mineralenheffingen
te herzien. Onder invloed van de keuzemogelijkheden die dit stelsel
de veehouders biedt om de mineralenbelasting van het milieu terug te dringen
zijn enkele technische ontwikkelingen, bijvoorbeeld de voermaatregelen, in
gang gezet die hebben bijgedragen aan de vermindering van het mestoverschot.
Het ingezette beleid wordt dan ook met kracht voortgezet.De leden van de CDA-fractie vragen waardoor de berekening van het mestoverschot
van de permanente commissie van deskundigen zoveel afwijkt van de eerder door
het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne en het Landbouw-Economisch
Instituut gemaakte berekening.Het mestoverschot werd een jaar geleden nog geschat op 21,5 miljoen kilogram
fosfaat. Nadien is als gevolg van de opkoop van rechten op basis van de Regeling
beëindiging veehouderijbedrijven 5 miljoen kilogram fosfaat uit
de markt gehaald. Daarmee resteerde een overschot van 16,5 miljoen kilogram
fosfaat. Het verschil met de berekening van de permanente commissie, die uitkwam
op een overschot van 8 miljoen kilogram fosfaat in 2003, is 8,5 miljoen
kilogram fosfaat. Dit verschil kan vooral worden toegerekend aan de lagere
fosfaatproductie van de dieren, welke wordt veroorzaakt door een hogere melkproductie
van het gehouden melkvee, een verlaagde fosfaatexcretie bij de varkens, alsook
de gehanteerde aannames bij de tekenbereidheid bij akkerbouwers. Daarbij zij
nog wel de kanttekening geplaatst dat er enkele onzekerheden zijn. De belangrijkste
zijn de acceptatiegraad voor dierlijke mest bij de akkerbouwers, de export
en de verwerking van dierlijke mest, en het mineralenmanagement in de landbouw.
Om deze reden houdt de Commissie een bandbreedte van het verwachte mestoverschot
aan van 3 tot 13 miljoen kilogram fosfaat.De leden van de PvdA-fractie stellen dat er nog veel onduidelijkheid is
over de omvang van het mestoverschot, en vragen waarom bij de berekening van
het landelijk mestoverschot niet wordt uitgegaan van de trends op microniveau
en de normen van de Nitraatrichtlijn.Allereerst wil ik erop wijzen dat met het verschijnen van het eerder aangehaalde
rapport van de permanente commissie een einde is gekomen aan de discussie
over de omvang van het mestoverschot, en de wijze waarop deze omvang wordt
berekend. Bij de berekening is juist, anders dan de leden van deze fractie
kennelijk veronderstellen, wel degelijk uitgegaan van de trends op microniveau,
aangezien in de berekeningswijze het landelijk mestoverschot is opgebouwd
vanuit het bedrijfsniveau. Daarbij hebben bovendien de Europese normen de
grondslag van de berekening gevormd, nu de normen waarin het onderhavige wetsvoorstel
voorziet zijn geënt op de Nitraatrichtlijn, inclusief de derogatie voor
grasland.De leden van de fracties van de ChristenUnie en de SGP vragen welk deel
van het landelijk mestoverschot door middel van het flankerend beleid uit
de markt moet worden genomen voor een goed functioneren van het stelsel van
regulerende mineralenheffingen en het stelsel van mestafzetovereenkomsten.De voor juni 2001 geplande openstelling van de tweede tranche van de Regeling
beëindiging veehouderijtakken is bedoeld voor veehouders die in het licht
van de voorgestelde aanscherping van de normen voor 2002 en 2003 en verder
het besluit nemen om hun veehouderij te beëindigen. De in dat kader plaatsvindende
opkoop zal bijdragen aan een reductie van het mestoverschot. De leden van de deze fracties trekken uit het rapport van de permanente
commissie van deskundigen de conclusie dat niet het stelsel van mestafzetovereenkomsten,
maar het stelsel van regulerende mineralenheffingen de beperkende factor vormt
en daarmee sturend is op de terugdringing van het mestoverschot.Het uitgangspunt is dat de normen van het stelsel van regulerende mineralenheffingen
bepalen hoeveel mest er op de Nederlandse bodem mag worden aangewend. Daarnaast
kan dierlijke mest buiten de Nederlandse landbouw worden afgezet. Het volumebeleid
strekt ertoe te bewerkstelligen dat de mestproductie niet groter is dan de
hoeveelheid die binnen en buiten de Nederlandse landbouw kan worden geplaatst.
Uit de berekeningen van de permanente commissie blijkt dat van de in 2003
te verwachten mestproductie 8 miljoen kilogram fosfaat niet kan worden geplaatst.
Om dit mestoverschot te verminderen zal dan ook nog een zekere reductie van
de mestproductie moeten plaatsvinden. Dat zal onder meer gebeuren door de
opkoop van rechten in het kader van het flankerend beleid.Een ander punt dat uit de berekeningen van de permanente commissie naar
voren kwam is dat het stelsel van mestafzetovereenkomsten in 2003 op nationale
schaal nog niet beperkend is voor de mestproductie. Twee directe oorzaken
kunnen hiervoor worden genoemd. In de eerste plaats zijn de forfaitaire stikstofproductienormen
van het laatstgenoemde stelsel voor 2003 en verder vastgesteld op 95% van
de gemiddelde daadwerkelijke stikstofexcretie (vgl. Kamerstukken II 1999/2000,
27 276, nr. 3, blz. 40), zodat niet voor 100% van de geproduceerde
stikstof in de dierlijke mest afzetruimte hoeft te zijn verzekerd. Daarnaast
is de productie van dierlijke mest afkomstig van schapen uitgezonderd van
het stelsel van mestafzetovereenkomsten, maar niet van het stelsel van regulerende
mineralenheffingen. Een en ander lijkt erop te duiden dat er in 2003 meer
ruimte voor het sluiten van mestafzetovereenkomsten is dan er op grond van
de feitelijke mestproductie nodig is. Ik wil er evenwel op wijzen dat het
hier om een voorspelling gaat met veel onzekerheden. Het is niet denkbeeldig
dat afnemers zich zullen verplichten tot het afnemen van minder mest dan waar
de berekeningen nu van uitgaan, om daarmee het risico te mijden dat zij de
verliesnormen van het stelsel van regulerende mineralenheffingen zouden overschrijden.De leden van deze fracties vragen daarnaast in hoeverre bij de berekening
van het landelijk mestoverschot rekening is gehouden met de aanwending van
fosfaatkunstmest, aangezien de aanvoer van deze kunstmest in het stelsel van
regulerende min eralenheffingen buiten beschouwing blijft.Het mestoverschot wordt bepaald door de mogelijkheden die binnen het stelsel
van regulerende mineralenheffingen bestaan om de mest te plaatsen. Aangezien
de aanvoer van fosfaatkunstmest niet meetelt in het stelsel van regulerende
mineralenheffingen heeft het gebruik van deze kunstmest geen rechtstreekse
invloed op de plaatsingsruimte voor dierlijke mest.De Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij,L. J. Brinkhorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20002001-27276-223d.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl