Vreemdelingenbeleid; Brief staatssecretaris over het beleid inzake Iraanse asielzoekers
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19637, nr. 447

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

01-07-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

19637 nr. 447

25-06-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. De positie van vrouwen in Iran2. Bekeerlingen3. Het driejarenbeleidOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19637Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 24 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 637Vluchtelingenbeleidnr. 447BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal's-Gravenhage, 25 juni 1999In het algemeen overleg van 4 februari 1999 heb ik uw Kamer toegezegd
om op een drietal punten nadere informatie te verstrekken over het beleid
inzake Iraanse asielzoekers. Het gaat om:1. De formulering van de risicogroepen in de werkinstructie in verband
met vragen van uw Kamer over de positie van vrouwen in Iran;2. De beoordeling van de aanvragen van bekeerlingen in verband met de
motie van de leden Dittrich en Rouvoet (TK 1997–1998, 19 637, nr.
300) en de vragen van uw Kamer over de vrijheid van geloofsuiting in Iran;3. De vragen van uw Kamer over welke perioden in het kader van het driejarenbeleid
dienen te worden aangemerkt als relevant tijdsverloop in Iraanse zaken. 1. De positie van vrouwen in IranOp 23 maart 1999 is werkinstructie 194 vastgesteld, inmiddels vervangen
door werkinstructie 194 A, op basis van het beleid zoals neergelegd in mijn
brief aan uw Kamer van 22 januari 1999 (TK 1998–1999, 19 637, nr.
413). Aan de brief liggen een tweetal ambtsberichten van de minister van Buitenlandse
Zaken ten grondslag: het ambtsbericht van 9 december 1998 over de situatie
in Iran en het ambtsbericht van 28 oktober 1998 over de rechtspleging in Iran.
Deze laatste werkinstructie heb ik bijgesloten.1De beoordeling van de aanvraag van elke vrouwelijke asielzoeker geschiedt
mede op basis van een speciale werkinstructie over vrouwen in de asielprocedure.
De werkinstructie bepaalt onder meer dat de aanvraag moet worden beoordeeld
met bijzondere aandacht voor de positie van mannen en vrouwen in het land
van herkomst («gender» als uitgangspunt), zodat de activiteiten
van de vrouw op de juiste wijze worden gerelateerd aan de vervolgingsgronden.
Dit betekent dat het overtreden van seksediscriminerende sociale gebruiken,
religieuze voorschriften of culturele normen kan worden opgevat als het uiten
van een bepaalde politieke overtuiging wanneer deze afkomstig zijn uit een
samenleving waar de vrouw een strikt gedefinieerde (veelal ondergeschikte)
rol vervult en de overheid deze man-vrouw verhouding stimuleert of in stand
houdt. De nieuwe werkinstructie over Iran verwijst expliciet naar deze werkinstructie.In het licht van genoemd uitgangspunt is het voor de beoordeling van de
asielaanvragen van Iraanse vrouwen van belang dat uit opeenvolgende ambtsberichten
van de minister van Buitenlandse Zaken kan worden afgeleid dat, hoewel er
punten van zorg zijn, de positie van vrouwen in Iran zich in het algemeen
positief ontwikkelt, mede door het handelen van de Iraanse autoriteiten zelf.
Het ambtsbericht van 5 juni 1997 geeft als punten van zorg aan: de achterstelling
van de vrouw ten opzichte van de man op familierechtelijk gebied en de naleving
van kledingvoorschriften. Over de bestraffing inzake het overtreden van kledingvoorschriften
meldt het ambtsbericht dat het opleggen van zweepstraffen in de praktijk veelal
wordt afgekocht door het betalen van een geldboete. Het ambtsbericht van 5
maart 1998 meldt dat er sinds de verkiezingen een levendig debat wordt gevoerd
in de Iraanse samenleving over de positie van de vrouw, waarbij op de noodzaak
tot verbetering van haar positie wordt gewezen. Het ambtsbericht wijst op
enkele verbeteringen in familierechtelijke regel- en wetgeving die door de
overheid zijn doorgevoerd en meldt bovendien dat de bestraffing op het overtreden
van kledingvoorschriften inmiddels hooguit een geldboete is. Het ambtsbericht
van 9 december 1998 bevestigt dit. In dit ambtsbericht wordt er ook nog op
gewezen dat vrouwen stap voor stap een prominentere plaats in het openbare
leven krijgen: de rol van vrouwen in het juridisch systeem is toegenomen en
er hebben vrouwen zitting in het Parlement. Bij de recente verkiezingen voor
de gemeenteraad zijn veel vrouwen gekozen.Iraanse vrouwen komen op gelijke wijze als Iraanse mannen in aanmerking
voor toelating als vluchteling of om klemmende redenen van humanitaire aard
in Nederland, rekening houdend met het eerdergenoemde uitgangspunt. De werkinstructie
bepaalt dat een persoon die aannemelijk maakt dat hij of zij in Iran wordt
gezien als een potentiële bedreiging voor de samenleving ingericht naar
islamitische waarden en normen, het risico loopt om slachtoffer te worden
van schendingen van mensenrechten. Een Iraanse vrouw die aannemelijk maakt
dat zij om deze reden te vrezen heeft voor schendingen van mensenrechten komt
derhalve in aanmerking voor toelating als vluchteling. Ook de vorige werkinstructies
bevatten deze of een vergelijkbare grond voor toelating als vluchteling. Gelet
op deze bepaling in de werkinstructie biedt het huidige beleid voldoende mogelijkheden
om Iraanse vrouwen die met hun activiteiten de islamitische normen en waarden
over de positie van de vrouwen aan de kaak stellen, indien zij bescherming
tegen de Iraanse autoriteiten nodig hebben, deze te bieden in Nederland. 2. BekeerlingenDe motie van de leden Dittrich en Rouvoet verzoekt de regering de Kamer
te informeren op welke wijze getoetst wordt of er daadwerkelijk sprake is
van een geloofwaardige bekering bij Iraniërs die in Nederland tot het
Christelijk geloof zijn bekeerd. Hieronder ga ik allereerst in op het beleid
met betrekking tot bekering en bekeerlingen in Nederland in het algemeen,
alvorens in te gaan op deze vraag. Vervolgens ga ik ook nog in op de vraag
van een aantal leden van uw Kamer in hoeverre het Nederlandse toelatingsbeleid
rekening moet houden met een recht op geloofsuiting in het land van herkomst.Artikel 1(A) van het Vluchtelingenverdrag bepaalt dat een vluchteling
is een ieder die gegronde vrees voor vervolging heeft wegens zijn ras, godsdienst, nationaliteit, het behoren tot een bepaalde sociale groep
of zijn politieke overtuiging en de bescherming van de autoriteiten van zijn
land van herkomst niet kan of niet wil inroepen. Voor de interpretatie van
het begrip godsdienst in artikel 1(A) verwijst het Handbook van de UNHCR naar
artikel 18 van de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens. Artikel
18 stelt dat een ieder recht heeft op vrijheid van gedachten, geweten en godsdienst,
inclusief de vrijheid om van godsdienst of overtuiging te veranderen. Over
de internationale bescherming van de vrijheid van godsdienst of overtuiging
heeft de minister van Buitenlandse Zaken uw Kamer reeds een notitie gestuurd
(6 april 1998, TK 1997–1998, 25 992, nr. 1). In de notitie wordt
een overzicht gegeven van de internationale regelgeving, de internationale
toezichtsmechanismen en de overheidsactiviteiten in het mensenrechtenbeleid.Vooropgesteld dient te worden dat toelating tot Nederland niet aan de
orde kan zijn op grond van de enkele omstandigheid dat het Christelijk geloof
in een islamitisch land niet op dezelfde wijze kan worden beleden zoals dat
in Nederland kan. De asielzoeker moet individuele gronden voor toelating aan
voeren. Een asielzoeker komt voor toelating in aanmerking indien hij aannemelijk
maakt dat discriminatie van hem persoonlijk heeft geleid tot ernstige beperkingen
in zijn bestaan én vastgesteld kan worden dat de autoriteiten hem niet
hebben kunnen of willen beschermen tegen deze vorm van discriminatie.Indien een asielzoeker stelt dat hij bij terugkeer te vrezen heeft voor
vervolging in verband met zijn bekering tot een ander geloof, dient hij ten
eerste aannemelijk te maken dat hij daadwerkelijk bekeerd is tot een ander
geloof, ten tweede dat deze bekering bekend is of bekend zal raken bij de
autoriteiten van zijn land van herkomst en ten slotte dat hij als gevolg van
deze bekering te vrezen heeft voor vervolging in de zin van het Verdrag. Indien
het gaat om bekering na het vertrek uit het land van herkomst of van gewone
verblijfsplaats, bijvoorbeeld bekering in Nederland, het land van ontvangst,
dient hij, indien hij niet aannemelijk kan maken dat de autoriteiten op de
hoogte zijn geraakt van zijn bekering in Nederland, aannemelijk te maken dat
voldaan is aan het continuïteitsvereiste. Dit houdt in dat sprake dient
te zijn van een voortzetting in Nederland van eerdere uitingen of activiteiten
in het land van herkomst waarvan de autoriteiten wel op de hoogte zijn geweest.In antwoord op de motie van de leden Dittrich en Rouvoet dan het volgende.
Bij de beoordeling van een asielverzoek van een bekeerling speelt in het kader
van de de geloofwaardigheid van het asielrelaas in het algemeen, ook de oprechtheid
van de bekering een rol. Er vindt onderzoek naar de geloofwaardigheid van
de verklaringen van de asielzoeker plaats, waarbij het ontbreken van documenten,
en derhalve de wet ongedocumenteerden, aan de orde is. Aan de asielzoeker
worden tevens vragen gesteld over zijn bekering, over het geloof waartoe hij
bekeerd is en over de wijze waarop hij zijn geloof belijdt. Hem wordt vervolgens
gevraagd of hij documenten kan overleggen die zien op zijn bekering, omdat
zij bijvoorbeeld aangeven dat hij door zijn geloofsgemeenschap als lid is
aanvaard. Indien er sprake is van een geloofwaardig relaas over de achtergrond
van de bekering en er geen aanwijzingen zijn om de oprechtheid van de bekering
in twijfel te trekken, wordt van de bekering uitgegaan.Alsdan wordt het asielrelaas beoordeeld in het licht van de algemene informatie
bekend over de behandeling van bekeerlingen in het land van herkomst. In het
geval van Iran speelt de informatie in de ambtsberichten van de minister van
Buitenlandse Zaken van 5 juni 1997, 5 maart 1998 en 9 december 1998 een belangrijke
rol. In deze ambtsberichten is aangegeven dat moslims in Iran
die zich hebben bekeerd tot het christendom en die hun religieuze overtuiging
openlijk uitdragen rekening dienen te houden met ernstige repressie. Op afvalligheid
van de islam staat volgens de Sharia de doodstraf. Hoewel in het verleden
zich meerdere onopgehelderde moorden hebben voorgedaan, zijn in 1997 geen
gevallen van dit soort buitengerechtelijke gewelddaden noch van oplegging
van de doodstraf wegens bekering tot het christendom (geloofsafval) bekend.
In 1998 is evenmin sprake geweest van gewelddaden of van oplegging van de
doodstraf wegens bekering tot het christendom.Uit de ambtsberichten volgt dat indien een Iraanse bekeerling niet openlijk
uitkomt voor zijn religieuze overtuiging hij niet te vrezen heeft voor ernstige
repressie. Een aantal leden van uw Kamer heeft gesteld dat indien dit gegeven
in beschikkingen wordt vermeld, Nederland het ontbreken van de vrijheid om
de godsdienst in Iran openlijk te belijden accepteert. Hiermee heeft uw Kamer
de vraag aan de orde gesteld in hoeverre aan het enkele bestaan van bepaalde
beperkingen op de naleving van internationale normen op het gebied van de
vrijheid van godsdienst, geweten en meningsuiting in andere landen, door de
Nederlandse regering verblijfsrechtelijke consequenties moeten worden verbonden.
Ik wil voorop stellen dat het de vraag is of de Nederlandse overheid gehouden
is om in alle gevallen verblijfsrechtelijke consequenties te verbinden aan
het niet ten volle kunnen uitoefenen van de vrijheid van godsdienst, geweten
en meningsuiting door vreemdelingen in hun land van herkomst. Tot op heden
is hierbij uitsluitend getoetst aan de internationale verplichtingen die de
Nederlandse regering is aangegaan ten aanzien van vreemdelingen die om bescherming
vragen in Nederland. Daarbij doel ik op het Vluchtelingenverdrag en het Europees
Verdrag voor de Rechten van de Mens.Bij de beoordeling of een persoon voor toelating als vluchteling in Nederland
in aanmerking komt uit hoofde van het Vluchtelingenverdrag, is aan de orde
de vraag of de betrokkene bij terugkeer te maken zal krijgen met vervolging
door de autoriteiten van het land van herkomst. Beoordeeld wordt wat er met
betrokkene bij terugkeer zal gebeuren als de autoriteiten bekend zijn met
zijn bekering. Onder het Vluchtelingenverdrag is Nederland echter niet gehouden
om te beoordelen in hoeverre de betrokkene gevaar loopt als de autoriteiten
op de hoogte komen van zijn bekering door de gedragingen of mededelingen van
betrokkene zelf na zijn terugkeer. Het kan niet zo zijn dat betrokkene enkel
door een nieuwe situatie te creëren in Nederland of door te dreigen met
het openbaar maken van deze nieuwe situatie bij zijn terugkeer, vluchteling
in de zin van het Vluchtelingenverdrag kan worden. Vervolging moet aannemelijk
zijn. Hier is per definitie niet aan voldaan als de autoriteiten niet op de
hoogte zijn van het feit of de omstandigheid op grond waarvan de asielzoeker
stelt vervolgd te kunnen worden. Bij de beoordeling of een persoon verblijf
kan worden toegestaan in verband met een reëel risico op schending van
artikel 3 EVRM geldt, mutatis mutandis, hetzelfde.Dit neemt niet weg dat ik de meer principiële bezwaren van uw Kamer
deel tegen het verwijzen in beschikkingen van de IND naar de mogelijkheid
om in stilte het Christelijk geloof in Iran te belijden. Er zal niet meer
gewag gemaakt worden van deze mogelijkheid. Het onderzoek van de IND zal zich
concentreren op de geloofwaardigheid van het asielrelaas, de feiten en omstandigheden
omtrent het bekend zijn van de autoriteiten met de bekering en de inschatting
van het risico bij terugkeer op vervolging of een behandeling in de zin van
artikel 3 EVRM. 3. Het driejarenbeleidHet enkele tijdsverloop in een verblijfsrechtelijke procedure is in het
algemeen geen reden om tot verblijfsaanvaarding over te gaan. Een vreemdeling
die langdurig in onzekerheid verkeert omtrent de uitkomst van zijn toelatingsprocedure
kan echter onder bepaalde voorwaarden in aanmerking komen voor toelating tot
Nederland op grond van het driejarenbeleid.Een vtv-driejarenbeleid (vtv-tijdsverloop) wordt verleend indien is voldaan
aan de volgende drie cumulatieve voorwaarden:1. er zijn tenminste drie jaren verstreken na de datum van de aanvraag
om toelating en de vreemdeling heeft nog geen beslissing of onherroepelijke
beslissing op zijn aanvraag ontvangen, terwijl het oorspronkelijk beoogde
verblijfsdoel nog steeds van toepassing is; én 2. de uitzetting is om beleidsmatige redenen achterwege gebleven; dat
wil zeggen om een reden die verband houdt met het verblijfsdoel; én3. er is geen sprake van contra-indicaties.Sinds 25 januari 1995 – de datum van de beëindiging van het
vvtv-beleid – zijn de volgende perioden als relevant tijdsverloop aangemerkt
in Iraanse asielzaken:– 9 augustus 1995–2 november 1995 (in afwachting van de uitspraak
van de Rechtseenheidskamer over de beëindiging van het vvtv-beleid);– 30 oktober 1997–22 januari 1999 (de datum waarop aan uw
Kamer is medegedeeld dat het uitstel van vertrek wordt ingetrokken).Voor deserteurs en dienstweigeraars geldt daarnaast als relevant tijdsverloop
de periode van 1 januari 1994 tot 26 juni 1997 en de periode vanaf 30
oktober 1997 omdat er gedurende die periode onzekerheid heeft bestaan over
de beoordeling van hun zaken in verband met vragen van uw Kamer in 1996 over
de verhouding tussen het ambtsbericht en het rapport van de Speciale VN-Rapporteur
op Iran, de heer Copithorne op het punt van desertie en dienstweigering. Aan
Iraanse deserteurs en dienstweigeraars die in 1995 en 1996 zijn gekomen en
nog niet waren uitgeprocedeerd op 30 oktober 1997 zal, mede gelet op het uitstel
van vertrek in veel gevallen inmiddels al een vtv-tijdsverloop zijn verstrekt.Een aantal leden van uw Kamer heeft mij in het algemeen overleg van 4
februari 1999 in overweging gegeven om een ruimere toepassing te geven aan
het driejarenbeleid in Iraanse zaken. In concreto zou dit betekenen dat besloten
wordt om in aanvulling op bovenstaande perioden, (een deel van) de overige
perioden tussen 25 januari 1995 en 22 januari 1999 als relevant tijdsverloop
aan te merken, waardoor in meer individuele zaken dan thans het geval is,
de termijn van drie jaren relevant tijdsverloop kan worden gehaald.Na ampele overweging ben ik tot het oordeel gekomen dat zich sinds de
beëindiging van het vvtv-beleid in Iraanse zaken per 25 januari 1995,
zodanig bijzondere omstandigheden hebben voorgedaan, dat het in de rede ligt
om gehoor te geven aan het eerder bedoelde verzoek, door de periode die ligt
tussen 25 januari 1995 en mijn brief van 22 januari 1999 in dit bijzondere
geval aan te merken als relevant tijdsverloop in de zin van het zogenaamde
driejarenbeleid. Hierbij heb ik in het bijzonder in aanmerking genomen dat
gelet op de vele discussies die hebben plaats gehad tussen de regering en
het parlement over dit onderwerp, voor de betrokken vreemdelingen een zodanig
onduidelijke situatie is ontstaan dat aanmerking van deze periode als relevant
tijdsverloop verdedigbaar is.De Staatssecretaris van Justitie,M. J. Cohen XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19637-447.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl