Zorgnota 2003; Verslag algemeen overleg van 18 juni 2003 over huisartsenzorg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28605, nr. 11

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

15-07-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2002-2003

28605 nr. 11

10-07-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieAntwoord van de ministerNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28605Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 51 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 605Zorgnota 2003nr. 11VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 10 juli 2003De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport1 heeft op 18 juni 2003 overleg gevoerd met minister Hoogervorst
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over de volgende brieven van de minister
van VWS:– d.d. 12 juni 2002 inzake afschrift brief aan
het CTG met betrekking tot de beleidsregel lokale component huisartsenzorg
(VWS-02-725);– d.d. 10 maart 2003 inzake modernisering huisartsenzorg
(VWS-03-281);– d.d. 31 maart 2003 inzake «Zorg in de
buurt»/Versterking huisartsenzorg (28 600, XVI, nr. 115);– d.d. 17 april 2003 inzake standpunt commissie-Tabaksblat/grootschalige
huisartsenposten (28 605, nr. 9);– d.d. 22 mei 2003 inzake eindrapport Taskforce
knelpunten huisartsenzorg (VWS-03-646).Van dit overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieMevrouw Tonkens (GroenLinks) constateert dat
in de brief van de minister de knelpunten bij de huisartsenzorg helder worden
aangegeven. De voorgenomen maatregelen vindt zij echter teleurstellend: vage
inspanningen om meer artsen tot huisarts op te leiden, een onderzoek naar
de werkdruk en een imagocampagne. Als grootste probleem ziet zij het gebrek
aan visie en sturing door de overheid, waar ook de commissie-Tabaksblat en
de Taskforce knelpunten huisartsenzorg op hebben gewezen. De betrokken partijen
zijn van goede wil, maar doen vrijwel niets omdat zij wachten op daden van
andere partijen of ervan uitgaan dat er toch niets terecht zal komen van nieuwe
initiatieven. Al met al vreest zij dat op die manier het huisartsentekort
de komende jaren alleen maar verder zal toenemen.Zij pleit dan ook voor het opstellen van een langetermijnbeleidsvisie
op de huisartsenzorg, in samenhang met de dreigende sluiting van (kleine)
ziekenhuizen en de nieuwe regels voor zelfstandige behandelcentra (ZBC's)
en privé-klinieken. De solistisch werkende huisarts stamt uit de tijd
waarin veel Nederlanders nog in een dorp woonden, met één dokter,
één notaris en één onderwijzer. Zo'n 98% van de
huisartsen wil ook geen solopraktijk meer. Er zal daarom aangekoerst
moeten worden op gezondheidscentra waar meerdere huisartsen werken, ook andere
eerstelijnsvoorzieningen aanwezig zijn, specialistische behandelingen kunnen
worden verricht zoals die nu in ZBC's worden gedaan en bovendien bepaalde
ziekenhuisfuncties kunnen worden ondergebracht.Hierna wijst zij erop dat er jarenlang te weinig huisartsen zijn opgeleid,
met name omdat onvoldoende rekening werd gehouden met de wens van vooral vrouwelijke
artsen om in deeltijd te werken. Zij heeft de indruk dat daar ook nu nog onvoldoende
rekening mee wordt gehouden. Dat zou betekenen dat er voorlopig nog geen einde
komt aan het huisartsentekort. Daarnaast wijst zij erop dat het dringend noodzakelijk
is dat de praktijkondersteuning nu eens echt goed geregeld wordt. Zij vraagt
om in de langetermijnbeleidsvisie ook op deze punten in te gaan.Inmiddels moeten huisartsen, vanuit het volgens haar rare idee dat huisartsen
met elkaar zouden moeten concurreren, nu individueel of met een groep van
hoogstens acht collega's zelfstandig contracten sluiten met zorgverzekeraars.
Dit geeft een bureaucratische rompslomp die niets oplevert, want gezien het
huisartsentekort is er in de praktijk helemaal geen sprake van concurrentie.
Het enige dat dit oplevert, is bijzonder veel ergernis.Verder vindt zij dat er voor huisartsen in achterstandswijken een hogere
toeslag moet komen. Mensen in dergelijke wijken gaan vaker dan gemiddeld naar
de huisarts en daar wordt in de toeslag onvoldoende rekening mee gehouden.
Ook het vestigingsbeleid dient verbeterd te worden. Zo zouden gemeenten ervoor
moeten zorgen dat er in nieuwe wijken ruimte wordt gereserveerd voor gezondheidscentra,
net zoals voor bijvoorbeeld scholen. In dit verband wijst zij ook op het probleem
van onfatsoenlijk gedrag en agressie in de huisartsenpraktijk, en herinnert
zij aan haar eerdere suggestie om een boete te stellen op het niet nakomen
van een afspraak met een huisarts of in een ziekenhuis.Mevrouw Arib (PvdA) stelt vast dat de problemen
in de huisartsenzorg de afgelopen anderhalf jaar eerder toe- dan afgenomen
zijn, ondanks allerlei rapporten en diverse debatten in de Kamer. Het jaarverslag
van de Inspectie gezondheidszorg bevestigt dat beeld en stelt dat de huisartsenzorg
stuurloos is, wat resulteert in onsamenhangende initiatieven waarvan de gevolgen
niet duidelijk zijn. Vooral de bereikbaarheid van de huisartsenzorg is een
probleem. Zo leidde de invoering van 0900-nummers bij huisartsenpraktijken
en bij nacht- en weekeinddiensten tot grote onrust. Zij hoopt dat de minister
staat te popelen om de regie op dit vlak op zich te nemen.Voor de toekomst valt er weinig te verwachten op het punt van het terugdringen
van het huisartsentekort. Zonder structurele maatregelen zal het tekort volgens
een NIVEL-raming zelfs oplopen tot ongeveer 20% in 2010. Er is niet alleen
een grote uitstroom, maar ook een lage instroom en een achterblijvende arbeidsdeelname.
Het ministerie mikt nu op een jaarlijkse instroom van ongeveer 500 nieuwe
huisartsen, maar het is de vraag of dat aantal gehaald wordt. En dat terwijl
met het oog op de vergrijzing en de verder toenemende werkdruk het aantal
nieuwe huisartsen jaarlijks op ongeveer 700 zou moeten liggen. Wat denkt de
minister hieraan te doen?Ook mevrouw Arib vraagt in dit verband aandacht voor het probleem van
de achterstandswijken. Er zijn al wijken, zoals Kanaleneiland in Utrecht,
waar helemaal geen huisartsen en verloskundigen meer zijn en zorgverzekeraars
nu overwegen om artsen uit Marokko te halen. Hoe wil de minister zo'n negatieve
spiraal doorbreken?De avond-, nacht- en weekeinddiensten (ANW-diensten) zijn bedoeld om de
toegankelijkheid en bereikbaarheid van huisartsenzorg buiten kantooruren te
waarborgen, maar blijken in de praktijk een hoge drempel voor patiënten
te hebben. Zo moeten mensen eindeloos bellen en worden ze niet op tijd geholpen,
en hebben assistentes vaak meer belangstelling voor verzekeringspasjes
dan voor de klachten zelf. Het ontbreekt bij de ANW-diensten aan heldere kwaliteitscriteria
en overal in den lande wordt met de zorgverzekeraars gesteggeld over de financiering.
Hoe denkt de minister de toegankelijkheid en bereikbaarheid van de ANW-diensten
te verbeteren en de financiering op een goede manier te regelen? Kennelijk
wilde de minister direct laten zien dat hij een goede boekhouder is, want
de huisartsendienstenstructuren hebben zonder enige inhoudelijke visie op
de toekomst een efficiencykorting van maar liefst 20 mln opgelegd gekregen.
Welke gevolgen heeft deze korting voor de kwaliteit en de toegankelijkheid
van deze zorg?Het initiatief van de praktijkondersteuning is indertijd Kamerbreed ondersteund.
Patiënten en huisartsen zijn er zeer tevreden over, omdat het leidt tot
vermindering van de werkdruk van de huisarts en tot toename van de kwaliteit
van de zorg. Helaas komt in verband met onduidelijkheid over de financiering
ook die praktijkondersteuning in de gevarenzone. Hoe wil de minister deze
ondersteuning garanderen? Het gaat om een onmisbaar onderdeel van de huisartsenzorg.Voor callcentra gelden niet of nauwelijks kwaliteitscriteria, terwijl
ze toch overal door verzekeraars worden opgezet.Mevrouw Arib zal graag zien dat nu eindelijk de aanbevelingen van de commissie-Tabaksblat
over een transparante honoreringsstructuur worden ingevoerd.Ten slotte vraagt zij op korte termijn een concreet voorstel van de minister
waarin wordt aangegeven wanneer welke stappen worden gezet om een kwalitatief
goede en bereikbare huisartsenzorg te waarborgen.De fractie van mevrouw Schippers (VVD) heeft
als inzet een kwalitatief goede, structureel goed beschikbare en betaalbare
huisartsenzorg voor iedereen, waarin het voor artsen en andere eerstelijns
professionals plezierig werken is. Daartoe is de afgelopen jaren ook fors
in deze sector geïnvesteerd. Desondanks zijn er al jaren problemen in
de eerstelijnszorg: tekorten aan huisartsen, huisartsen die eerder stoppen
of elders gaan werken, meer deeltijdwerken, een verbrokkelde en weinig motiverende
financiering en een tekortschietende sturing. Daar zijn al veel rapporten
van adviescommissies over uitgebracht, maar tot nu toe zijn alleen kleine
stappen gezet om de ergste lekken te dichten. Er is nu een ondoorzichtige
lappendeken ontstaan van beleid en stukjes gerepareerde wetgeving, die bovendien
soms contraproductief en demotiverend werken. Bovendien leidt dit alles tot
veel bureaucratie.Omdat de wérkelijke keuzen in financiering en sturing van de zorg
steeds weer worden uitgesteld, lopen steeds meer onderdelen van de zorg vast.
Zij heeft er echter vertrouwen in dat de nieuwe minister hier een einde aan
zal maken. De aanzetten in het Hoofdlijnenakkoord bieden daar ook voldoende
perspectief voor. Er is méér dan voldoende geadviseerd en het
is nu aan het kabinet om snel een integrale visie op de eerstelijns zorg aan
de Kamer te zenden, waarin concreet het beleid voor de komende jaren wordt
geschetst.De prioriteiten die in de brief van 31 maart jl. zijn aangegeven, worden
door mevrouw Schippers gesteund, maar zijn voor de langere termijn onvoldoende.
Zij verwacht dan ook dat in de integrale visie op de eerstelijnszorg wordt
gekozen voor een transparante, eenvoudige, eenduidige en structureel houdbare
financiering, die niet alleen doelmatigheid, maar ook innovatie en patiëntvriendelijkheid
stimuleert en artsen motiveert. De financiering moet geen nauw korset zijn
waarin maar één vorm van eerstelijnszorgaanbod past, maar flexibel
genoeg om diversiteit te kunnen waarderen en op de eigen merites te kunnen
beoordelen en belonen. Verder dringt zij erop aan dat de integrale visie ook
een pakket van maatregelen bevat voor verbetering van de organisatie en de
sturing van de eerstelijnszorg, in samenhang met de financiering ervan, vergezeld
van een stappenplan, een tijdpad en een financiële paragraaf. Zo moet regelgeving partijen faciliteren, in plaats van belemmerend werken
op innovaties en doelmatigheid zoals nu vaak het geval is. Van belang is ook
wat de rollen en de verantwoordelijkheden van de diverse partijen zijn, welke
randvoorwaarden de overheid daarvoor schept en waarop partijen kunnen worden
afgerekend.Daarnaast zal in de integrale visie duidelijkheid moeten worden gegeven
over een aantal andere vragen in dit verband. Wanneer zal de huidige verruiming
van de toelating tot de artsenstudie overgaan in afschaffing van de numerus
fixus? Hoe ziet het nieuwe opleidingscontinuüm eruit en wanneer wordt
dat ingevoerd? Hoe staat het nu met functie- en taakdifferentiatie en wanneer
kan daar werkelijk sprake van zijn? Zijn er plannen om, na de bedrijfsarts,
ook andere eerstelijnsprofessionals zoals verpleeghuisartsen een verwijsfunctie
te geven? Denkt de minister over aanpassing van de norm voor huisartsenpraktijken?
Kan bij een sterke vergroting van het aantal groepspraktijken met een goede
taakdifferentiatie en ICT-ondersteuning de norm wellicht hoger worden gesteld?
Verder ziet zij graag dat in de integrale visie ook wordt aangegeven wat de
minister aan minimumkwaliteit en bereikbaarheid van de eerstelijnszorg verwacht.Ten slotte heeft zij begrepen dat de kosten van de huisartsendienstenstructuren
enige tientallen miljoenen euro's hoger uitvallen dan de 68 mln die indertijd
is afgesproken. Waar wordt deze enorme kostenoverschrijding door veroorzaakt?
Er zullen vooraf toch wel afspraken zijn gemaakt over kwaliteit en bereikbaarheid?De heer Van der Vlies (SGP) steunt het pleidooi
voor het uitbrengen van een integrale beleidsvisie op huisartsenzorg. Een
dergelijke visie, waarin ook is voorzien in een zekere sturing vanwege de
minister, is dringend nodig. Op zichzelf is vernieuwing van de huisartsenzorg
goed, maar de Kamer moet dan wel een zuiver zicht hebben op de voor- en nadelen
daarvan en de eventuele daaraan verbonden risico's voor de zorg zelf en de
beleving van die zorg door de patiënt. Helaas blijkt uit de bouwstenennotitie
dat het perspectief van de patiënt op de kwaliteit van de huisartsenzorg
eerder is afgenomen dan toegenomen, terwijl juist de patiënt centraal
hoort te staan.Vooral aan de problemen met de bereikbaarheid van huisartsenposten in
het landelijke gebied tilt de heer Van der Vlies zwaar. Hij begrijpt dat de
bereikbaarheid in het landelijke gebied niet even groot kan zijn als in de
stad, maar ook in het landelijke gebied zal de bereikbaarheid op een aanvaardbaar
niveau moeten liggen en juist grootschalige dienstenstructuren kunnen daaraan
afbreuk doen door langere reistijden en vermindering van de persoonlijke betrokkenheid.
Wat is nu het leidende beginsel bij de ontwikkeling van dergelijke structuren?
Kostenbeheersing kan toch niet álles in de zorg dicteren?In dit verband wijst hij op het in Medisch Vandaag van 28 mei jl.
gemaakte verwijt dat de aandacht van de lokale overheid soms meer lijkt uit
te gaan naar de ondersteuning van noodlijdend betaald voetbal dan naar de
facilitering van de eerstelijnszorg. Zo hoort het zeker niet te zijn. Welke
mogelijkheden ziet de minister om te bevorderen dat de huisartsenzorg bij
de lokale overheid hoger op de agenda komt?Gezien het groeiende tekort aan huisartsen is het goed dat de capaciteit
van de huisartsopleiding toeneemt, maar anderzijds is wel zorgwekkend dat
86% van de afgestudeerden kiest voor werken in deeltijd. Ook is er de toenemende
wens om zich niet direct na het afstuderen als huisarts te vestigen. Waar
worden die keuzes door ingegeven? Het vasthouden en laten herintreden van
oudere huisartsen verdient in dat verband veel aandacht, waarbij een mogelijke
vrijstelling voor het verrichten van ANW-diensten een rol kan spelen. Ongewenst
vindt de heer Van der Vlies het overigens, dat met het oog op de aantrekkelijke
tarieven de belangstelling toeneemt om uitsluitend als waarnemer op te treden.In dit geheel zou ook een vergaande herschikking van taken passen, waardoor
minder huisartsen nodig zouden zijn. Wanneer valt een reactie te verwachten
op het advies van de Raad voor de volksgezondheid en zorg hierover? Is er
al zicht op de mogelijke consequenties van zo'n herschikking van taken?Ook de heer Buijs (CDA) wijst eerst op de
onderzoeken die laten zien dat concurrentie tussen huisartsen absoluut niet
zinnig is. Huisartsen zijn nu jaarlijkse enkele weken kwijt met het afsluiten
van contracten met vele verschillende ziekenfondsen. De recente uitspraak
van het Europese Hof dat een Nederlandse verzekerde vrije toegang heeft tot
een huisarts in een ander EU-land, lijkt hem trouwens niet goed te stroken
met het strenge NMa-toezicht dat zich uiteraard niet uitstrekt tot over de
landsgrenzen.Het Zeeuwse gezegde «het is met zeggen niet gedaan» lijkt
hem geheel van toepassing op de huisartsgeneeskunde. De afgelopen jaren is
steeds in warme bewoordingen gesproken over de huisartsenzorg en is het belang
van de rol van de huisarts beklemtoond. De toenmalige minister schreef op
30 november 2001 bij het aanbieden van de nota Modernisering huisartsenzorg,
dat het bij uitstek een overheidsverantwoordelijkheid is om de kwaliteit en
de toegankelijkheid van deze zorg te blijven waarborgen, en in juni 2001 liet
deze minister weten dat het advies van de commissie-Tabaksblat over een scheiding
tussen praktijkkosten en inkomen van de huisarts goed paste in de uitgangspunten
van het kabinet. Het CTG zou om een uitvoeringstoets worden gevraagd. Inmiddels
is het twee jaar later en is er nog steeds geen andere honoreringsstructuur,
terwijl de huidige structuur in toenemende mate verbrokkelt. In de brief van
31 maart jl. wordt opnieuw uitvoering van de voorstellen van de commissie-Tabaksblat
beloofd, nu per 1 juli a.s. De heer Buijs moet dit eerst nog zien, ook
al gelet op de toezeggingen uit het verleden die vervolgens niet zijn nagekomen,
onder andere over de inkomensherijking, de lokale kostencomponent en de compensatie
van de premies voor de arbeidsongeschiktheidsverzekering. Met zeggen is het
immers niet gedaan.Nu er inmiddels een nieuwe minister is, vraagt de heer Buijs de toezegging
dat er vóór de bespreking van de begroting 2004 een allesomvattend
plan voor het veiligstellen van de huisartsenzorg ligt. De nota Zorg in de
buurt heeft al bouwstenen geleverd, waar overigens wel een prijskaartje aan
hangt. Ook voorstellen voor werkdrukverlichting, zoals het faciliteren van
praktijkondersteuning en het stimuleren van ICT, zouden in dat plan besproken
moeten worden. De kern is echter gelegen in de nieuwe honoreringsstructuur
voor de huisarts, zoals geadviseerd door de commissie-Tabaksblat.Alleen maar een imagocampagne om het capaciteitsprobleem op te lossen,
vindt hij nogal mager. Op dit moment is de instroom in de beroepsopleiding
bijna 500, terwijl een aantal van 800 gewenst is om het huidige tekort weg
te werken. Als dat niet wordt gehaald, hebben over enkele jaren een paar miljoen
Nederlanders geen huisarts meer.De bereikbaarheid van de huisarts is de laatste tijd een steeds nijpender
probleem geworden, ook als gevolg van het ontstaan van grootschalige huisartsendienstenstructuren.
Bovendien golden vroeger bereikbaarheidscriteria voor huisartsenzorg, maar
de Landelijke huisartsenvereniging (LHV) heeft die criteria inmiddels laten
vallen. In het kader van de ketenzorg ligt het voor de hand om voor zowel
ziekenhuisals ambulance- en huisartsenzorg één bereikbaarheidscriterium
te hanteren, waarbij hij denkt aan maximaal 15 minuten. In dit verband herinnert
hij ook aan de motie van zijn hand over een kleinschaligheidstoeslag. Uitvoering
van die motie zou volgens hem op het platteland tot een veel betere situatie
hebben geleid dan nu met de grootschalige huisartsendienstenstructuren. In
stedelijke gebieden werken die structuren overigens wel goed.Wat betreft de financiële perikelen rond de huisartsendienstenstructuren
vindt hij dat eerst de hele structuur tegen het licht zal moeten worden gehouden
en daarna het punt van de financiering weer aan de orde moet komen.Hij vraagt aandacht voor de positie van de apotheekhoudende huisarts op
het platteland, die nog steeds bedreigd wordt, vooral door de jongste ontwikkelingen.
Die aandacht is ook nodig uit een oogpunt van bereikbaarheid.Hierna gaat hij kort in op de aangekondigde efficiencykorting. Hij beseft
dat er budgettaire problemen zijn, maar voor de huisartsen zijn er wel bijzondere
omstandigheden: de herijking inkomenshonorering en de lokale kostencomponent
zijn niet ingevoerd, er is geen compensatie gekomen voor de premies arbeidsongeschiktheidsverzekering
en de praktijkondersteuning stagneert door onvoldoende financiële middelen.
Hij vraagt om hier specifiek aandacht aan te geven.Afsluitend spreekt hij de hoop uit dat de minister spoedig met concreet
beleid op het vlak van de huisartsenzorg zal komen. De CDA-fractie wil de
minister daar graag op constructieve wijze behulpzaam bij zijn.Mevrouw Kant (SP) herinnert aan de demonstratie
van huisartsen van enkele jaren geleden, waarbij sommigen zich hadden getooid
met een vuilniszak onder het motto dat de huisarts het vuilnisvat van de zorg
was geworden: niet alleen een hoge werkdruk, maar ook het feit dat veel problemen
in andere sectoren uiteindelijk toch op het bord van de huisarts terechtkomen,
bijvoorbeeld het lang moeten wachten van patiënten op een behandeling
in een ziekenhuis of opname in een verpleeghuis. Sindsdien is er wel het een
en ander gedaan, maar er zijn ook toezeggingen gedaan waar weinig tot niets
van terechtgekomen is.Op zichzelf is het positief dat er een regeling is getroffen voor de ANW-diensten,
maar over de manier waarop de ANW-zorg nu wordt verleend, komen er veel klachten.
Er wordt vooral geklaagd dat deze zorg ver van de mensen af is komen te staan.
Met het oog hierop zou mevrouw Kant willen pleiten voor een kleinschaligheidstoeslag.
Verder blijken er grote verschillen te zijn in de kosten en de tarieven van
de huisartsenposten. Hebben die verschillen te maken met specifieke regionale
omstandigheden, of met bepaalde keuzes voor de vormgeving van de ANW-zorg?
Het is heel goed mogelijk dat de kosten hoger worden als de zorg weer dichter
bij de mensen wordt gebracht, omdat er dan waarschijnlijk meer huisartsenposten
nodig zijn, maar als dat leidt tot een kwalitatief betere zorg hoeft dat geen
bezwaar te zijn. In ieder geval vindt zij dat hier eerst nader naar gekeken
moet worden en dat dus niet alleen maar moet worden geconstateerd dat de ramingen
zijn overschreden en dat er reden is voor een korting van 20 mln. Als die
korting daadwerkelijk wordt doorgevoerd, dreigen een aantal huisartsenposten
failliet te gaan en dan is iedereen alleen maar verder van huis.Zij vindt het in dat verband onbegrijpelijk dat er voor alle sectoren
van de zorg een efficiencykorting is aangekondigd. Dit is zeker onbegrijpelijk
waar het gaat om de huisartsenzorg, gezien alle beloften en toezeggingen over
het verbeteren daarvan. Ook begrijpt zij niet waarom het project praktijkondersteuning
is stopgezet. Dit werkt goed en geeft verlichting van de werkdruk van de huisarts,
maar huisartsen die nu een praktijkverpleegkundige willen aantrekken, krijgen
daar geen financiering meer voor.Zij steunt het pleidooi dat er snel een visie van de minister komt op
de huisartsenzorg en meer in het algemeen de eerstelijnszorg. Het oplossen
van alle praktische problemen die nu spelen, kan daar overigens niet op wachten.
Haar visie op de eerstelijnszorg is: wijkgebonden teams en gezondheidscentra,
waarin alle eerstelijnswerkers samenwerken en eenvoudig naar elkaar kunnen
verwijzen, liefst met een betrokkenheid van de wijkverpleging en het consultatiebureau.Ten slotte herinnert zij eraan dat de Kamer al eerder heeft uitgesproken
dat de NMa zich niet met concurrentie tussen huisartsen bezig zou moeten houden.
Helaas gebeurt dat toch. Enerzijds zijn er huisartsen die zich gewoon niet
houden aan de verplichting om zelf met alle concurrerende zorgverzekeraars
te onderhandelen over een nieuw contract, anderzijds zijn er huisartsen die
daar 18 dagen per jaar aan kwijt zijn, tijd die niet voor de directe zorg
kan worden besteed. Zij vindt het een slechte zaak dat concurrentie tussen
verzekeraars tot zo'n omvangrijke bureaucratie voor huisartsen leidt.Antwoord van de ministerDe minister stelt vast dat bij de huisartsenzorg
vele en complexe aspecten een rol spelen. Mede daarom is hij wel dankbaar
voor het verzoek vanuit de Kamer om voor de komende begrotingsbehandeling
met een visie op de huisartsenzorg te komen, want daardoor is hij in de gelegenheid
om zich goed in te werken in dit dossier.Het Nederlandse systeem, met de huisarts als poortwachter aan het begin
van de zorgketen, lijkt op het eerste gezicht misschien wat ouderwets, maar
in landen als Frankrijk en Duitsland wordt inmiddels ook toegewerkt naar het
Nederlandse model van de huisarts als poortwachter, mede ter beheersing van
de kosten. Dit model is dus kennelijk zo gek nog niet. Verder is de huisartsenzorg
in het algemeen kwalitatief goed, mede dankzij de standaarden van het Nederlands
huisartsengenootschap die in internationaal verband een goede «standing»
hebben, en hebben de huisartsen in vergelijking met hun collega's in andere
landen een goed inkomen. Dat neemt niet weg dat ook de bewindsman inziet dat
er problemen zijn die in verband met de vergrijzing en de veranderende samenstelling
van de bevolking alleen maar groter worden en de werkdruk voor de huisarts
doen toenemen. Daarbij komt dat heel wat huisartsen al in deeltijd werken
en dat zeker vrijwel alle pas afgestudeerden hun vak niet meer in voltijd
willen uitvoeren. Het huidige huisartsentekort zou in één klap
verdwijnen als alle huisartsen voltijd zouden gaan werken, maar de overheid
kan dat uiteraard niet voorschrijven en in deeltijd werken is ook een algemene
maatschappelijke tendens.Wel wijst de minister in dit verband op de zeer hoge opleidingskosten
bij huisartsen: gemiddeld 300 000 euro. Mocht de deeltijdfactor bij huisartsen
die op dit moment gemiddeld 0,8 is, verder gaan teruglopen, bijvoorbeeld naar
0,5, dan ontstaat er in zijn ogen toch wel een scheve verhouding tussen de
opleidingskosten en de daadwerkelijke inzet als huisarts.Een ander probleem wordt gevormd door het ingewikkelde honoreringssysteem.
Dit systeem bevat nauwelijks prikkels tot efficiency en geeft in de meeste
gevallen ook geen loon naar werken, terwijl er veel te weinig rekening wordt
gehouden met de grote verschillen in lokale kostencomponenten en de uiteenlopende
zwaarte van het huisartsenvak, bijvoorbeeld in achterstandswijken. Desondanks
is er de afgelopen jaren toch al het nodige gedaan ten behoeve van de huisarts,
zoals het invoeren van de praktijkondersteuning. Indertijd is afgesproken
dat de kosten van de praktijkondersteuning gedeeltelijk zouden worden gedekt
door besparingen uit elektronisch voorschrijven, maar die besparingen zijn
bitter tegengevallen en belopen nog geen 5% van hetgeen werd verwacht. Mede
daarom is besloten om de regeling voor de praktijkondersteuning niet verder
uit te breiden. De huidige ondersteuning blijft echter bestaan en het daarmee
gemoeide bedrag van circa 40 mln blijft dus structureel beschikbaar voor dit
doel. Verder kunnen onder andere worden genoemd een behoorlijke uitbreiding
van het aantal opleidingsplaatsen, de invoering van een aparte ANW-structuur
met een extra uurloon voor ANW-diensten, verhoging van de praktijkkostenvergoeding
en verhoging van het salaris van de huisarts in opleiding. Het totale bedrag
dat in Nederland aan huisartsenzorg wordt uitgegeven, is dan ook de afgelopen vier jaar gestegen van 1 mld naar 1,4 mld, een toename met 40%. Op
een aantal punten was die stijging inderdaad bitter noodzakelijk en ging het
vooral om het inhalen van achterstanden, maar de stelling dat er al jaren
niets zou zijn gedaan, klopt in ieder geval niet.Daarnaast zitten nog enige verbeteringen in de pijplijn: per 1 januari
a.s. kan de bedrijfsarts gaan verwijzen, wat naar verwachting zal leiden tot
een belangrijke verlichting voor de huisarts, wordt in 2004 de capaciteit
van de beroepsopleiding verder verhoogd naar 670 en kunnen er de komende jaren
meer studenten geneeskunde instromen op de universiteiten. Er wordt ook gestreefd
naar het op termijn volledig opheffen van de huidige numerus fixus. De vraag
is wel of deze verruimde capaciteit volledig kan worden opgevuld, want de
afgelopen jaren is de belangstelling voor het artsenvak afgenomen. Daarom
lijkt de minister een imagocampagne toch wel nodig. Ook de introductie van
het eigen risico in 2005 die tot afname van vermijdbare zorgconsumptie zal
leiden, geeft naar verwachting een verlichting van de werkdruk van de huisarts.Dit alles neemt niet weg dat er een fundamentele aanpak van de eerstelijnszorg
nodig is. De bewindsman is graag bereid om daar een notitie over uit te brengen.
Hij ziet op zichzelf nog zeker mogelijkheden tot verbetering. Zo leidt het
meer in deeltijd werken van huisartsen er min of meer vanzelf toe dat er meer
samenwerking tussen huisartsen ontstaat en dat in een aantal gevallen de stap
wordt gezet naar een gezamenlijke huisvesting of meer aansluiting wordt gezocht
bij eerstehulpdiensten, omdat daarmee efficiencyvoordelen behaald kunnen worden.
Bij dit alles zal wel binnen de beschikbare financiële kaders gebleven
moeten worden, zeker nu er in de volksgezondheid enorme kostenoverschrijdingen
zijn en in het regeerakkoord geen geld vrijgemaakt is voor intensivering van
de huisartsenzorg. Dat betekent bijvoorbeeld dat de kosten van een toeslag
voor het werken in een achterstandswijk wellicht op den duur, via een ingroeimodel,
zullen moeten worden opgebracht door die huisartsen die werken in het tegendeel
van een achterstandswijk en er soms «riant bijzitten».Ook het ministerie kan op dit moment alleen maar raden naar de oorzaken
van de sterke kostenstijging en de enorme kostenverschillen bij de huisartsendienstenstructuren.
In sommige regio's liggen de kosten zelfs vier keer hoger dan in andere regio's.
Er wordt nu onderzoek hiernaar gepleegd en het CTG is gevraagd om aan de hand
van die onderzoeksuitkomsten een normering op te stellen. De minister houdt
vast aan de aangekondigde korting voor de dienstenstructuren, nu de indertijd
gemaakte afspraak over een bedrag van zo'n 70 mln zwaar overschreden is, maar
de precieze invulling van die korting vindt plaats aan de hand van de normering
van de kant van het CTG.Aansluitend zegt hij de aangekondigde algemene efficiencykorting op de
zorg heel reëel te vinden, gezien de zeer grote overschrijdingen in deze
sector en het feit dat een groot deel van de extra gelden die de afgelopen
jaren naar de zorg zijn gegaan, is aangewend voor inkomensverbetering en niet
voor bijvoorbeeld bestrijding van de wachtlijsten. Met die korting wordt trouwens
ook maar een klein deel van de overschrijdingen goedgemaakt.Hij nodigt de huisarts die 18 dagen per jaar kwijt is met onderhandelen
met de zorgverzekeraars, graag uit op het ministerie voor het krijgen van
tips om dat tijdsbeslag te verminderen. De minister is voorstander van het
terugdringen van onnodige bureaucratie, maar anderzijds willen alle betrokkenen
ook meer maatwerk op lokaal niveau opdat er beter rekening wordt gehouden
met de lokale componenten, en dat vraagt nu eenmaal duidelijker afspraken
tussen de verzekeraars en de huisartsen. Overigens is de NMa nog geen enkele
huisartsenpraktijk binnengevallen en stelt de NMa zich ook coulant op, onder
andere door ermee akkoord te gaan dat vier of vijf huisartsen de onderhandelingen
gezamenlijk voeren.Met regionale callcentra worden wel degelijk goede ervaringen opgedaan op het punt van verbetering van de triage per telefoon. De verzekeraars
kunnen daar een belangrijke rol in spelen.Hij zegt toe alle nu besproken aspecten nader uit te werken in de door
hem toegezegde beleidsbrief over huisartsenzorg. Datzelfde zal hij doen met
de ook in zijn ogen belangrijke uitspraak van het Europese Hof over vrije
toegang tot de huisarts in een andere EU-lidstaat.Nadere gedachtewisselingMevrouw Tonkens (GroenLinks) constateert dat
zorg in het Hoofdlijnenakkoord eigenlijk alleen nog maar een kostenpost is.
Zij had hoop dat de minister meer ambitie op dit punt zou tonen, maar ook
hij ziet kennelijk de huisartsenzorg alleen als een kostenpost die beheerst
moet worden. Zij vindt dat wel erg armoedig.De toegezegde beleidsbrief over huisartsenzorg zal zij graag voor 1 oktober
a.s. ontvangen, opdat er nog voldoende tijd is voor het bestuderen van die
brief voordat de begrotingsbehandeling start.Zij verwacht niet dat het een verlichting voor de huisarts geeft als de
bedrijfsarts kan gaan verwijzen. Eerder zal het leiden tot méér
werk voor de huisarts, alleen al omdat er veel heen en weer gebeld zal moeten
worden. Bovendien wordt met verwijzing door de bedrijfsarts het element van
afhankelijkheid in de eerstelijnszorg gebracht.Een eigen risico kan inderdaad tot een lagere zorgvraag leiden, maar dan
moet het wel om een hoog eigen risico gaan waar, zo heeft zij begrepen, niet
aan gedacht wordt. Een laag eigen risico werkt in ieder geval niet.Invoering van een achterstandstoeslag kan volgens haar niet budgettair
neutraal verlopen, alleen al omdat zij denkt dat vrijwel geen enkele huisarts
er «riant bijzit». Ziet de minister dat anders? Hoeveel zou zo'n
«riant zittende» huisarts dan moeten inleveren?Zij neemt graag aan dat de NMa nog geen enkele huisartsenpraktijk binnengevallen
is, maar daar gaat het niet om. De vraag is welk beleid er op dit punt wordt
gevoerd en zij vindt dat het een overbodige maatregel is die vrijwel niemand
wil en ook nog veel bureaucratie genereert, waardoor huisartsen worden afgehouden
van het verlenen van zorg.Ook mevrouw Arib (PvdA) wil de toegezegde
beleidsbrief over huisartsenzorg graag vóór 1 oktober a.s.
ontvangen. Zij vraagt om daarin ook nader in te gaan op het punt van de verwijzing
door anderen dan de huisarts, nu ook de fysiotherapeut zonder tussenkomst
van de huisarts zelf wil gaan bepalen hoeveel keren fysiotherapie iemand nodig
heeft.Zij wijst erop dat zorgverzekeraars in diverse regio's de financiering
van de praktijkondersteuning rechtstreeks koppelen aan opbrengsten van elektronisch
voorschrijven. Afspraken over elektronisch voorschrijven moeten natuurlijk
worden nagekomen, maar praktijkondersteuning moet daar niet van afhankelijk
worden gemaakt nu ze zich in de praktijk heeft bewezen.Zij beaamt dat de afgelopen jaren het nodige is geïnvesteerd, maar
zij heeft de indruk dat het hierbij vooral ging om achterstallig onderhoud.
Er is daarom ook in de komende jaren geld voor investeringen nodig, om het
mooie Nederlandse systeem te waarborgen en niet te vervallen in alleen het
blussen van branden.Bij het beoordelen van eigen risico's wordt vaak naar andere landen gekeken,
maar in die landen zijn er in het algemeen geen wachtlijsten en geen artsentekorten,
zodat daar daadwerkelijk zorg wordt verkregen als een eigen bijdrage wordt
betaald. In Nederland komt het echter neer op meer betalen en minder zorg.Zij heeft begrepen dat er voor de huisartsendienstenstructuren nooit van
tevoren een duidelijk budget is vastgelegd; het ging in de trant van «eerst
aan de slag en achteraf declareren». Zolang het onderzoek naar de dienstenstructuren nog niet is afgerond, vindt zij het niet terecht
om een korting op te leggen.Zij vraagt waar de minister zijn uitspraak over goede ervaringen met callcentra
baseert. De inspectie heeft nog vorige week gesteld dat het een experiment
met grote risico's is.Mevrouw Schippers (VVD) dankt de minister
voor zijn toezegging om met een visie op de eerstelijnszorg te komen. Het
maakt haar niet veel uit of die visie ruim voor de begrotingsbehandeling op
tafel komt, of misschien iets later. Zij ziet graag dat in die visie ook andere
honoreringsvarianten worden besproken dan alleen die van de commissie-Tabaksblat.Zij verwacht weinig effect van een imagocampagne en betwijfelt dan ook
of daar geld voor moet worden ingezet.Zij vraagt hoe in de toekomst kan worden voorkomen dat afspraken over
financiële zaken zó volledig anders uitpakken als nu bij de dienstenstructuren.
Het is immers uiterst vervelend wanneer achteraf een korting moet worden opgelegd,
terwijl de betrokken partijen juist hebben gedaan wat van hen werd verwacht.Ook vraagt zij of er wellicht meer gestandaardiseerd kan worden bij het
elektronische contact tussen huisarts en verzekeraar.Ten slotte vindt zij dat mevrouw Tonkens met haar opmerking dat schraalhans
keukenmeester is, een karikatuur maakt van het door het kabinet en de VVD-fractie
voorgestane beleid in de zorgsector. Er is wel een omslag nodig om in Nederland
een goede en vooral houdbare zorg te behouden.De heer Van der Vlies (SGP) kijkt uit naar
de toegezegde integrale beleidsvisie, in de hoop dat daar voldoende daadkracht
uit zal blijken. In dat verband wijst hij nogmaals op de noodzakelijke balans
tussen enerzijds kostenbeheersing en anderzijds de zorgvraag en de kwaliteitsbeleving
van de patiënt, waarbij een bereikbaarheidsnorm niet zou misstaan.Met instemming heeft hij gehoord dat er onderzoek wordt verricht naar
de grote kostenverschillen tussen huisartsendienstenstructuren. Als die verschillen
verklaard kunnen worden, betekent dat in het algemeen ook een rechtvaardiging
voor een zeker verschil. Verschillen met een factor 4 lijken hem echter te
groot.Hij vraagt of de verruiming van de capaciteit van de beroepsopleiding
naar 670 plaatsen, waar in de begroting rekening mee is gehouden, volledig
zal worden gebruikt.Ten slotte wijst hij erop dat de minister met diens opmerkingen over werken
in deeltijd en de hoge opleidingskosten wel raakt aan de persoonlijke levenskeuze
van mensen die daar allerlei motieven voor kunnen hebben. Hoe ligt het in
de ogen van de minister bijvoorbeeld bij artsen die na hun opleiding naar
een ontwikkelingsland gaan om daar hun talenten aan te wenden?De heer Buijs (CDA) onderschrijft deze opmerkingen
over werken in deeltijd en kijkt eveneens uit naar de komende beleidsnotitie.Vervolgens constateert hij dat de minister in de beantwoording nogal sterk
de nadruk heeft gelegd op de kosten van de huisartsgeneeskunde. Bedacht moet
echter worden dat het ook om belangrijke investeringen gaat. Als mensen geen
huisarts meer hebben, gaan zij direct naar het ziekenhuis en dat is tien keer
zo duur als een huisarts. Ook in het kader van kostenbeheersing is het dus
verstandig om in de huisarts te investeren.Afsluitend dringt hij er nogmaals op aan om het bij de komende beleidsbrief
vooral te zoeken in de honoreringsstructuur waar de commissie-Tabaksblat zich
over heeft gebogen. Dit wordt een ingrijpende operatie, maar daar ligt de
sleutel voor de oplossing van de problemen.Mevrouw Kant (SP) heeft begrepen dat de minister
graag ziet dat een eigen risico als een rem werkt. Als het zo inderdaad gaat,
remt een eigen risico ook in die gevallen waarin mensen echt zorg nodig hebben.
Zij is dan ook niet voor een eigen risico en is dat zeker niet wanneer het
huisartsenzorg betreft, want dan wordt een drempel opgeworpen voor de poortwachter.Zij heeft nog niet gehoord hoe de minister denkt over haar suggestie over
kleinschaligheid bij huisartsendienstenstructuren. Verder vindt zij het bijzonder
jammer dat de praktijkondersteuning is bevroren op het huidige peil. Ook verwijzing
door de bedrijfsarts vindt zij beslist geen gunstige ontwikkeling.Het is voor haar niet verrassend dat de minister alleen denkt aan herschikking
van het beschikbare budget, maar daarmee is dat nog niet minder ongewenst.
Er is juist meer geld voor zorg nodig en als dat er niet komt, zal dat negatieve
maatschappelijke gevolgen hebben. Zo is de afgelopen jaren vooral geld naar
wachtlijsten gegaan en nog veel te weinig naar kwaliteit. De daar noodzakelijke
inhaalslag kan niet worden gemaakt als er niet meer geld komt, en zeker niet
als efficiencykortingen worden opgelegd. Vooral in sectoren als de huisartsenzorg
en de verpleeghuiszorg vindt zij dat onverantwoord.Zolang niet duidelijk is waarom de globale ramingen van de kosten van
huisartsendienstenstructuren zijn overschreden, vindt zij het niet terecht
om het totale budget te bepalen op zo'n 70 mln. Er kunnen immers uitstekende
redenen zijn voor die overschrijdingen. Er is nu het gevaar dat dienstenstructuren
failliet gaan en dat geeft alleen maar nog grotere problemen. Wanneer kunnen
de uitkomsten van het onderzoek naar de kostenoverschrijdingen worden verwacht?De minister is een tegenstander van bureaucratie, maar juist marktwerking
leidt vaak tot meer bureaucratie, zeker voor huisartsen die vele dagen kwijt
zijn voor contacten met verzekeraars. Verder vraagt mevrouw Kant alsnog een
reactie van de minister op haar stelling, ondersteund door een rapport van
de LHV, dat concurrentie tussen huisartsen volstrekt onzinnig is.De minister ziet de zorg zeker niet alleen
als een kostenpost. Hij staat voor een hoogwaardige, toegankelijke en solidaire
zorg, maar daarnaast zal er altijd goed moeten worden gelet op de kostenontwikkeling,
omdat sectoren als zorg of sociale zekerheid vrij gemakkelijk financieel onbeheersbaar
worden. Bovendien is voor de komende vier jaar al rekening gehouden met een
volumestijging van 10% voor de zorg en is nog 1 mld vrijgemaakt voor het terugdringen
van de wachtlijsten. Binnen dat kader zal het de komende jaren moeten blijven
en voor dat vele geld zal de sector ook kwaliteit en doelmatigheid moeten
leveren. In 2001 zijn de kosten van de zorg met 7% gestegen en in 2002 met
nog eens 10%. Dat kan zo niet doorgaan, want dan stort het zorgstelsel in
en dat wil hij zeker niet voor zijn rekening nemen.Verwijzing door de bedrijfsarts zal er inderdaad niet toe moeten leiden
dat de werklast van huisartsen alleen maar hoger wordt. Daar zal op gelet
worden en eventuele kinderziekten zullen zo goed mogelijk worden bestreden.Hij beaamt dat een te laag eigen risico niet werkt en uitsluitend administratieve
rompslomp geeft. Wordt een eigen risico op een redelijk niveau gesteld, dan
heeft het wel degelijk effect, wat in tal van andere landen te zien valt.
Op dit moment bestaat 6% van de totale zorgkosten in Nederland uit eigen betalingen
en dat is het laagste percentage in de hele wereld. In Europa ligt het percentage
gemiddeld op 15 en ook na het doorvoeren van de voornemens uit het regeerakkoord
blijft dat percentage voor Nederland nog onder de 10. Hij vindt niet dat daarmee
een extra drempel wordt opgeworpen, want iemand die echt de huisarts nodig
heeft, weet die altijd wel te vinden.Hij is zeker niet voor marktwerking die buitensporige regelgeving behoeft
of tot veel bureaucratie leidt, maar voor marktwerking is wel regelgeving
nodig. Hij zal daar de komende tijd op terugkomen. Hetzelfde zal hij doen
met het vestigingsbeleid.Over de praktijkondersteuning kan hij niet méér zeggen dan
hij al in eerste termijn heeft gedaan. De verwachtingen over de opbrengst
van elektronisch voorschrijven zijn bij lange na niet gehaald. Zelfs de circa
40 mln die nu beschikbaar is, is al veel hoger dan die opbrengst. Er is dan
ook geen andere mogelijkheid dan kiezen voor een standstill.Van tevoren was wel degelijk duidelijk dat het budget voor de huisartsendienstenstructuren
was bepaald op 68 mln. Wel onderkent hij dat het vervelende consequenties
kan hebben als er geld moet worden teruggehaald. Juist daarom wordt hier nu
onderzoek naar verricht. Er hoeft dit jaar niet te worden gevreesd voor faillissementen
van dienstenstructuren en bij het opzetten van een normsystematiek zal er
zeker op worden gelet dat er in die zin geen ongelukken gebeuren.De schaal waarop huisartsendienstenstructuren opereren, wordt op dit momnet
onderzocht door de inspectie. Hij wacht dat onderzoek af.Ook hij ziet dat er risico's kunnen zijn bij inschakeling van callcentra,
maar met een goede protocollering kunnen die volgens hem wel worden ondervangen.Hij is bereid zich nog eens te beraden op de kritische opmerkingen over
de voorgenomen imagocampagne. In ieder geval zal deze campagne op een verstandige
manier worden opgezet.Mochten er nog andere varianten voor een honoreringsstructuur zijn dan
die van de commissie-Tabaksblat, dan houdt hij zich daarvoor aanbevolen.Bij ICT denkt hij aan zaken als het elektronisch afhandelen van de contractering
met verzekeraars, elektronische patiëntendossiers wat veel tijd zou kunnen
besparen bij contacten tussen de bedrijfsarts en de huisarts, en het administratieve
beheer van de huisartsenpraktijk. Op dat vlak is er nog het nodige te doen.Bereikbaarheid van huisartsenzorg, vooral die in de ANW-uren, zal altijd
goed afgewogen moeten worden tegenover het aspect van de doelmatigheid. Bovendien
is het in een situatie van een tekort aan huisartsen niet zo praktisch om
met fraaie bereikbaarheidsnormen te gaan werken, omdat die dan toch vaak niet
gehaald kunnen worden. De gedachten van de bewindsman gaan op dit punt dan
ook vooral uit naar onderlinge samenwerking tussen huisartsen en naar samenwerking
met andere diensten. In dat verband is hij het eens met het pleidooi om ook
over de grenzen van de diverse sectoren heen te kijken. Eveneens is hij het
ermee eens dat het bij de huisartsen vooral gezocht zal moeten worden in een
andere honoreringsstructuur.Met zijn opmerkingen over huisartsen die na een dure opleiding in deeltijd
gaan werken, heeft hij niet beoogd om concrete antwoorden te geven, maar om
erop te wijzen dat hier wel iets wringt. Dit geldt nog veel sterker voor medisch
specialisten, want hun opleiding is nog veel kostbaarder. In België werkt
overigens vrijwel geen enkele huisarts in deeltijd, waarschijnlijk omdat hun
honorering een stuk lager ligt dan in Nederland.De voorzitter van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport,TerpstraDe griffier van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn
en Sport,TeunissenXNoot1Samenstelling:Leden: Terpstra (VVD), voorzitter, Van der Vlies (SGP), Kalsbeek (PvdA),
Rijpstra (VVD), Bakker (D66), Buijs (CDA), Atsma (CDA), ondervoorzitter, Arib
(PvdA), Vendrik (GroenLinks), Kant (SP), Smilde (CDA), Omtzigt (CDA), Smits
(PvdA), Örgü (VVD), Verbeet (PvdA), Van Oerle-van der Horst (CDA),
Vergeer-Mudde (SP), Vietsch (CDA), Tonkens (GroenLinks), Joldersma (CDA),
Van Heteren (PvdA), Nawijn (LPF), Van Dijken (PvdA), Timmer (PvdA), Van Miltenburg
(VVD), Hermans (LPF), Schippers (VVD).Plv. leden: Geluk (VVD), Rouvoet (ChristenUnie), Verdaas (PvdA), Griffith
(VVD), Van der Ham (D66), Ferrier (CDA), Çörüz (CDA), Blom
(PvdA), Halsema (GroenLinks), Gerkens (SP), Mosterd (CDA), Eski (CDA), Dijsselbloem
(PvdA), Weekers (VVD), Tjon-A-Ten (PvdA), Aasted Madsen-van Stiphout (CDA),
De Ruiter (SP), Ormel (CDA), Van Gent (GroenLinks), Van Loon-Koomen (CDA),
Waalkens (PvdA), Varela (LPF), Bussemaker (PvdA), Heemskerk (PvdA), Blok (VVD),
Kraneveldt (LPF), Hirsi Ali (VVD). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28605-11.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl