Wet justitiële gegevens; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24797, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

17-07-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24797 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 3 maart 1995, no.
W03.94.0603, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24797Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 797Wijziging van de regels betreffende de registratie van justitiële
gegevens en het stellen van regels met betrekking tot de registratie van persoonsdossiers
(Wet justitiële documentatie) AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 3 maart
1995 en het nader rapport d.d. 26 juni 1996, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 6 oktober 1994, no. 94.007798, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting, houdende
wijziging van de regels betreffende de registratie van justitiële gegevens
en het stellen van regels met betrekking tot de registratie van persoonsdossiers
(Wet justitiële documentatie).1. In de memorie van toelichting (paragraaf I) komt tot uitdrukking dat
herziening van de regels betreffende de registratie van justitiële gegevens
noodzakelijk is in verband met het Verdrag van Straatsburg tot bescherming
van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens
(Trb.1988, 7). Nederland heeft met toepassing van artikel 3, tweede lid, onder
a, van dit verdrag verklaard dat het verdrag vooralsnog niet van toepassing
zal zijn op onder meer persoonsregistraties op grond van de Wet op de justitiële
documentatie en op de verklaringen omtrent het gedrag (hierna: Wet JD). Aannemende
dat het in de bedoeling ligt om dit onderdeel van de Nederlandse verklaring
in te trekken nadat het voorstel tot wet is verheven, adviseert de Raad van
State van dit voornemen melding te maken in de memorie van toelichting.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 6 oktober 1994,
nr. 94 007798, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 3 maart 1995. nr. WO3.94.0603, bied ik u hierbij
aan.1. Het advies van de Raad is gevolgd.2. Ingevolge artikel 2 houdt de Minister van Justitie een justitieel documentatieregister
in stand met als doel justitiële gegevens op te slaan die nodig zijn
ten behoeve van een goede strafrechtspleging en als zodanig zijn aangewezen
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur. Anders dan de toelichting op dit artikel doet uitkomen, biedt dit artikel
geen grondslag voor regels met betrekking tot de wijze waarop gegevens worden
verkregen.Het voorstel dient te worden aangevuld.2. Aan artikel 2 is een tweede lid toegevoegd waarin is bepaald dat bij
of krachtens algemene maatregel van bestuur de wijze wordt bepaald waarop
de justitiële gegevens worden verkregen.3. Ingevolge artikel 7 is onder meer artikel 8 van de Wet persoonsregistraties
(WPR) van overeenkomstige toepassing op – hoewel dit niet expliciet
wordt geformuleerd – het justitiële documentatieregister. Op grond
hiervan dient de houder zorg te dragen voor de nodige voorzieningen van technische
en organisatorische aard ter beveiliging van een persoonsregistratie tegen
verlies of aantasting van de gegevens en tegen onbevoegde kennisneming, wijziging
of verstrekking daarvan. Een gelijke plicht rust op de bewerker voor het geheel
of het gedeelte van de apparatuur die hij onder zich heeft. Uit de toelichting
komt naar voren dat de minister ter uitvoering van deze bepaling nadere voorschriften
kan geven. Omdat artikel 8, voornoemd, geen uitdrukkelijke basis biedt voor zulk
een regeling, moet aangenomen worden dat gedoeld wordt op een interne regeling.Nu de artikelen 9 en 10 WPR de aansprakelijkheid regelen voor schade als
gevolg van enig handelen in strijd met de bij of krachtens de wet –
in het onderhavige geval de toekomstige Wet JD – gegeven voorschriften
en de acties die de benadeelde kan ondernemen, is de vraag gerechtvaardigd,
met name nu geen plicht tot het vaststellen van een (openbaar toegankelijk)
reglement als bedoeld in artikel 19 WPR geldt, of voornoemde regeling niet
bij voorkeur zijn basis moet hebben in het wetsvoorstel. Omdat de Raad die
wettelijke grondslag wenselijk acht, adviseert hij het wetsvoorstel in die
zin aan te vullen.3. In plaats van het creëren van een grondslag voor de regelgevende
bevoegdheid van de Miister van Justitie voor wat betreft de beveiliging van
het justitiële documentatieregister tegen verlies of aantastig van de
gegevens is ervoor gekozen deze bevoegdheid achterwege te laten. Evenmin als
in de Wet persoonsregistraties is een nadere regelgevig op dit punt noodzakelijk.
Wel is de plicht tot beveiliging in het wetsvoorstel uitgeschreven, opdat
duidelijk is dat de Minister van Justitie hiervoor moet zorgdragen.4. De in het tweede lid van artikel 8 vervatte bevoegdheid van de Minister
van Justitie bij ministeriële regeling nadere voorschriften te geven
omtrent het verstrekken van justitiële gegevens alsmede omtrent de daarbij
te stellen voorwaarden aan het gebruik daarvan, staat op gespannen voet met
aanwijzing 26 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar). Gelet op de aard
van de nadere voorschriften dienen deze in een algemene maatregel van bestuur
te worden opgenomen. Artikel 8 behoeft derhalve aanpassing. Voorts rijst de vraag of het derde lid, dat in tegenstelling tot het eerste
lid, onder c, uitgaat van gegevensverstrekking aan «rechterlijke autoriteiten
ter uitvoering van daartoe gesloten verdragen» in plaats van «rechterlijke
ambtenaren ingevolge internationale verplichtingen», niet op laatstgenoemd
artikelonderdeel dient aan te sluiten.De Raad adviseert die aansluiting tot stand te brengen.4. In overeenstemmig met het advies van de Raad is in artikel 8 bepaald
dat nadere voorschriften omtrent het verstrekken van justitiële gegevens
bij algemene maatregel van bestuur kunnen worden gesteld. Voorts is mede naar
aanleiding van het advies van de Raad de redactie van het eerste en het derde
lid verbeterd.5. Ter toelichting op artikel 9 wordt verwezen naar artikel 15 Wet JD.
De verstrekking van gegevens aan de daarin bedoelde personen heeft daar, in
afwijking van artikel 9, een facultatief karakter. Deze afwijking dient te
worden toegelicht. Overigens ligt het voor de hand dat de in dit artikel bedoelde aanwijzing
van personen en instanties die met een publieke taak zijn belast uitsluitend
plaatsvindt bij algemene maatregel van bestuur en niet bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur, in aanmerking nemend ook het gelijksoortige artikel
18, tweede lid, van de Wet Politieregisters. Voorts is het, gelet op aanwijzing
26 Ar, minder juist de wijze van verstrekking aan vorenbedoelde personen en
instanties bij ministeriële regeling te regelen.Artikel 9 dient te worden aangepast.5. De verstrekking van justitiële gegevens aan de in artikel 9 bedoelde
personen of instanties is naar aanleidig van het advies van de Raad wederom
facultatief gesteld. Niet beoogd is op dit punt af te wijken van de huidige
regeling.De twee andere voorstellen van de Raad zijn gevolgd. Voorts heeft het
artikel een redactionele verbetering ondergaan.6. Uit artikel 10, eerste lid, volgt dat gegevens over onherroepelijke
veroordelingen wegens overtredingen slechts dan kunnen worden verstrekt aan
personen of instanties die met een publieke taak zijn belast, indien een vrijheidsstraf
is opgelegd. Dat betekent dat het verstrekken van gegevens over overtredingen
is beperkt tot overtredingen begaan door natuurlijke personen. Naar de mening van de Raad gaat die beperking voorbij aan het belang,
dat met een publieke taak belaste personen en instanties met het oog op hun
verantwoordelijkheid (bijvoorbeeld bij het doen van aanbestedingen) kunnen
hebben bij kennisneming van onherroepelijke veroordelingen van rechtspersonen
tot geldboeten wegens door hen gepleegde overtredingen. Het college adviseert
het voorstel zo aan te passen dat deze kennisneming alsnog mogelijk wordt.6. In het wetsvoorstel is bepaald over welke justitiële gegevens
de op grond van artikel 9 aangewezen personen of instanties mogen beschikken.
Op voorstel van de Raad worden ook justitiële gegevens verstrekt met
betrekking tot onherroepelijke veroordelingen van rechtspersonen of daarmee
gelijk gestelde organisaties tot een geldboete wegens door hen gepleegde overtredingen.
Zoals de Raad opmerkt, is uitbreiding van de regeling gewenst, aangezien rechtspersonen
wegens een overtreding niet kunnen worden veroordeeld tot een vrijheidsstraf.Dit in tegenstelling tot natuurlijke personen, die wel wegens een overtreding
kunnen worden veroordeeld tot een vrijheidsstraf. Het gaat in het laatste
geval om ernstige overtredingen. Opdat ook ten aanzien van rechtspersonen
slechts gegevens worden verstrekt die betrekking hebben op ernstige overtredingen
is bepaald dat alleen de gegevens inzake veroordelingen tot een geldboete
die behoren tot de derde of hogere categorie, worden verstrekt.7. Van de zijde van de vergadering van de Procureurs-Generaal is ernstige
kritiek geuit op de voorgestelde artikelen 10 en 11. Ook de Raad meent dat
deze artikelen, in samenhang gelezen, zo weinig toegankelijk zijn dat aanpassing
met het oog op de inzichtelijkheid van het hier aan de orde zijnde verstrekkingenregime
geboden is, bijvoorbeeld door artikel 10 uitsluitend van toepassing te doen
zijn op gegevensverstrekking ten aanzien van personen op wie het strafrecht
voor volwassenen is toegepast, en in artikel 11 een volledige regeling te
geven met betrekking tot gegevensverstrekking ten aanzien van personen op
wie het jeugdstrafrecht is toegepast.7. Aan het voorstel van de Raad is voldaan. Aan artikel 10 is de tekst
van het huidige artikel 10a Wet JD toegevoegd. Deze omissie is aldus hersteld.
Voorts zijn enige redactionele verbeteringen aangebracht.8. Met betrekking tot artikel 12 verwijst de Raad in de eerste plaats
naar hetgeen ten aanzien van (sub)delegatie is opgemerkt bij artikel 9 (punt
5 van dit advies). Bovendien gaat de in de tweede zin van artikel 12 bedoelde
bevoegdheid om bij ministeriële regeling te bepalen welke gegevens worden
verstrekt, in aanmerking nemend aanwijzing 26 Ar, te ver. Artikel 12 dient
te worden aangepast.8. De beide adviezen van de Raad zijn gevolgd.9. Uit de tekst van artikel 13 en uit de toelichting op dit artikel blijkt
dat het hier gaat om incidentele informatie in bijzondere gevallen. Daarom
lijkt een ministeriële beschikking meer dan een ministeriële regeling
de geëigende weg te zijn voor het verlenen van de hier bedoelde toestemming.
Geadviseerd wordt de tekst dienovereenkomstig aan te passen.9. Het voorstel van de Raad is overgenomen. Artikel 13 is redactioneel
verbeterd.10. Met betrekking tot de verstrekking van justitiële gegevens aan
derden op geautomatiseerde wijze door tussenkomst van een netwerk, zoals geregeld
in artikel 15, treft het ook hier dat de in het tweede lid bedoelde ministeriële
goedkeuring bij ministeriële regeling geschiedt. De Raad adviseert ook
hier de term beschikking te gebruiken. In het vierde lid van dit artikel wordt volstaan met een ministeriële
regeling voor nadere regels ter beveiliging van de persoonlijke levenssfeer
met betrekking tot de geautomatiseerde gegevensverstrekking. Een regeling
in een algemene maatregel van bestuur dient, in aansluiting op het gelijksoortige
artikel 6, derde lid, van de Wet politieregisters, te worden overwogen.10. Beide voorstellen van de Raad zijn gevolgd. Het eerste lid van artikel
16 is redactioneel gewijzigd. In het derde lid is bepaald dat degenen die
justitiële gegevens ontvangen deze mogen bewaren voor de duur van maximaal
acht maanden. De termijn is afgestemd op de som van de bezwaar- en beroepstermijnen
van de Algemene wet bestuursrecht. Op deze manier bestaat de mogelijkheid
om de justitiële gegevens in de procedure in te brengen.11. In artikel 17, eerste en tweede lid, wordt onder meer verwezen naar
de in artikel 13 bedoelde personen of instanties. In het laatstbedoelde artikel
worden als zodanig geen personen of instanties genoemd. Eén van deze
artikelen dient dan ook te worden aangepast.11. Naar aanleiding van het advies van de Raad is artikel 18 redactioneel
verduidelijkt.12. Volgens de toelichting op artikel 19 is deze bepaling in overeenstemming
met de artikelen 30, aanhef en onder a en b, en 32, derde lid, WPR. De Raad
wijst erop dat artikel 19 slechts aansluiting geeft op artikel 30, aanhef
en onder b, WPR. Hij is van mening dat de uitzondering «in het belang
van de veiligheid van de Staat» genoemd in artikel 30, onder a, WPR,
ook hier zou moeten gelden en adviseert het artikel dienovereenkomstig aan
te passen.12. Aan het voorstel van de Raad is voldaan. Voorts is niet meer geregeld
dat geen mededelingen over geregistreerde gegevens behoeven te worden gedaan
in verband met de opsporing en vervolging van strafbare feiten. Met deze regeling
werd beoogd te voorkomen dat een crimineel zeer frequent hem betreffende informatie
uit het register zou kunnen opvragen, opdat hij kennis kon nemen van een mogelijk
aanhangig gemaakt gerechtelijk vooronderzoek jegens hem voor zover daaruit
gevolgtrekkingen kunnen worden gemaakt omtrent de mogelijke uitoefening van
dwangmiddelen die strekken tot onopgemerkte waarneming. Dit gevaar is echter
niet aanwezig. In het justitiële documentatieregister staat geregistreerd
dat een zaak in behandeling is genomen door de officier van justitie zonder
nader op de wijze van in behandeling nemen in te gaan.13. In de toelichting (paragraaf III.2) wordt ingegaan op de problemen
die zijn gerezen bij de toepassing van artikel 24, eerste lid, onder 3, Wet
JD. Vermeld wordt dat de opdracht om na te gaan of het doel waarvoor de verklaring
wordt gevraagd van voldoende maatschappelijk gewicht is om een verklaring
omtrent het gedrag af te geven, door de burgemeester als moeilijk wordt ervaren,
omdat er meestal weinig inzicht bestaat in de door de aanvrager uit te oefenen
functie en de daaraan te stellen betrouwbaarheidseisen. De Raad betwijfelt
of die problemen worden weggenomen door de introductie van het nieuwe criterium
neergelegd in artikel 27, eerste lid, van het voorstel. Als er meestal weinig
inzicht bestaat in de door de aanvragers te vervullen functies, zal er immers
ook weinig inzicht bestaan in de daaraan voor de samenleving verbonden risico's.
Nu wordt aan de aanvrager in artikel 29, tweede lid, van het voorstel wel
de verplichting opgelegd tot overlegging van een schriftelijke opgave van
het risico dat in het geding is, op te maken door degene te wiens behoeve
de verklaring wordt verzocht, maar op een dergelijke opgave zal de burgemeester
niet zonder meer mogen blindvaren: het is immers geenszins denkbeeldig dat
dit risico, om de gewenste informatie niet mis te lopen, soms breder wordt
uitgemeten dan het in werkelijkheid is. Daarom beveelt de Raad aan de mogelijkheid om de aanvraag buiten behandeling
te laten zodanig te vernauwen dat de toepassing daarvan als regel geen voorafgaand
risico-onderzoek van de burgemeester vergt. Daartoe zou in artikel 27, eerste
lid, kunnen worden bepaald dat een aanvraag tot het afgeven van een verklaring
omtrent het gedrag van een natuurlijke persoon niet in behandeling wordt genomen,
indien een onderzoek naar het gedrag van de verzoeker kennelijk niet noodzakelijk
is om, gelet op het doel van de aanvraag, een risico voor de samenleving te
beperken.13. De Raad adviseert de toetsing met betrekking tot het in behandeling
nemen van de aanvraag tot afgifte van de verklaring omtrent het gedrag te
marginaliseren. In het onderhavige wetsvoorstel keert deze toetsing echter
niet meer terug.In de huidige samenleving is er meer dan vroeger een gerechtvaardigde
behoefte aan inzicht in het justitiële verleden van natuurlijke en rechtspersonen.
Steeds vaker worden uit de maatschappij signalen ontvangen die aangeven dat
het wenselijk is om, alvorens min of meer zakelijke contacten aan te gaan,
al datgene te doen wat problemen van strafrechtelijke aard zoveel mogelijk
kan voorkomen. Een instrument dat hiervoor gehanteerd kan worden is de verklaring
omtrent het gedrag. Zo zal een werkgever alvorens iemand aan te stellen in
een «gevoelige» functie inzicht willen hebben in het justitiële
verleden van de aspirant-werknemer. Niet voorstelbaar is dat om een verklaring
omtrent het gedrag wordt gevraagd in die gevallen waarin er geen gerechtvaardigde
behoefte aan een integriteitsonderzoek is. Ten gevolge van dit systeem wordt
de verklaring omtrent het gedrag een belangrijk instrument in het kader van
de criminaliteitspreventie.Aangezien de toetsing met betrekking tot het in behandeling nemen van
de verklaring vervalt, kan de inhoud van artikel 27 in zijn geheel worden
geschrapt.14. Ingevolge artikel 31, eerste lid, onder b, weigert de burgemeester
de aanvraag in behandeling te nemen, onder meer indien niet voldaan is aan
artikel 29 of artikel 30. Dit artikelonderdeel wijkt af van artikel 4:5 van
de Algemene wet bestuursrecht (Awb), op grond waarvan het bestuursorgaan kan
besluiten de aanvraag niet te behandelen, mits de aanvrager de gelegenheid
heeft gehad binnen een door het bestuursorgaan gestelde termijn de aanvraag
aan te vullen. Indien voor deze afwijking geen motivering in de toelichting
kan worden gegeven, beveelt de Raad, mede gelet op aanwijzing 49 Ar, aan artikel
31, eerste lid, onder b, te schrappen en in de toelichting te verwijzen naar
artikel 4:5 Awb.14. De inhoud van artikel 31, bepalende dat de burgemeester de aanvraag
tot afgifte van de verklaring omtrent het gedrag niet in behandeling neemt,
is in zijn geheel vervallen. Op voorstel van de Raad is artikel 31, eerste
lid, onder b, vervallen. Ook onderdeel a van dit artikel kan vervallen in
verband met de Algemene wet bestuursrecht. De burgemeester die onbevoegd is
de aanvraag tot afgifte van de verklaring in behandeling te nemen zal de aanvraag
op grond van artikel 2:3 lid 1 Algemene wet bestuursrecht moeten doorzenden
naar de bevoegde burgemeester. Zoals onder punt 13 reeds is aangegeven komt
de situatie waarin de burgemeester de aanvraag tot in behandeling nemen moet
weigeren, omdat het doel waarvoor de afgifte wordt gevraagd het instellen
van een onderzoek niet wettigt, niet meer voor.15. Ingevolge artikel 26 van de vigerende Wet JD slaat de burgemeester
bij zijn onderzoek acht op uittreksels uit het strafregister, waarin ingevolge
artikel 4 van die wet slechts onherroepelijke veroordelingen worden vermeld.
Ingevolge artikel 33, aanhef en onder a, van het voorstel slaat de burgemeester
acht op de hem verstrekte gegevens uit het justitiële documentatieregister,
waarin, zoals blijkt uit het Besluit registratie justitiële gegevens,
ook melding wordt gemaakt van door de officier van justitie in behandeling
genomen zaken tegen personen die worden verdacht van in dat besluit opgesomde
strafbare feiten, waaronder de meeste misdrijven, alsmede van de wijze van
afdoening van die zaken, waaronder (onherroepelijke) vrijspraak en seponering. Het zijn die vermeldingen die blijkens de tekst van artikel 32, eerste
lid, van het wetsvoorstel en de memorie van toelichting (paragraaf III.2,
Weigeringsgronden) centraal staan bij de beslissing tot afgifte of weigering
van de gevraagde verklaring omtrent het gedrag: afgifte van een verklaring
omtrent het gedrag wordt slechts geweigerd indien in het justitiële documentatieregister
met betrekking tot de aanvrager of de rechtspersoon of de organisatie, waarop
de aanvraag betrekking heeft, een strafbaar feit is vermeld, dat, indien herhaald
en gelet op de overige omstandigheden van het geval, in de weg zou staan aan
een behoorlijke uitoefening van de taak of de bezigheden waarvoor de verklaring
omtrent het gedrag wordt gevraagd. De in dit artikellid genoemde «overige
omstandigheden van het geval», waaronder begrepen de geregistreerde
wijze van afdoening van de in het justitieel documentatieregister vermelde
zaken, hebben voor die beslissing slechts een corrigerende functie voor het
concrete geval, aldus de memorie van toelichting. Aan het slot van genoemd
onderdeel van de toelichting wordt nog vermeld dat de wijze waarop de zaak
is afgedaan overeenkomstig het gewicht dat hieraan is toegekend, zal worden
meegewogen bij de omstandigheden van het geval.De Raad adviseert in de eerste plaats de woorden «overeenkomstig
het gewicht dat daaraan is toegekend» te verduidelijken, aangezien de
betekenis daarvan niet zonder meer uit de context kan worden afgeleid.De Raad meent in de tweede plaats dat aan de vermelding van een strafbaar
feit dat is afgedaan met een onherroepelijke vrijspraak, nimmer enige betekenis
voor de onderhavige beslissing behoort te worden toegekend. Het artikellid
ware dienovereenkomstig aan te passen.In de derde plaats wijst de Raad op de onzekerheid die ligt besloten in
de vermelding «sepot» als wijze van afdoening. Bij sommige sepotgronden,
zoals gebrek aan bewijs, noodweer of noodweerexces, lijkt het niet aangewezen
dat aan de vermelding van het aldus geseponeerde strafbare feit enige betekenis
voor de onderhavige beslissing behoort te worden toegekend; bij andere sepotgronden
ligt die conclusie minder voor de hand. De Raad adviseert in de toelichting
nader in te gaan op deze problematiek en in ieder geval aan te geven dat bij
het laten meewegen van geseponeerde strafbare feiten grote voorzichtigheid
moet worden betracht.15. In de memorie van toelichtig is aan het slot van de paragraaf over
«weigeringsgronden» aangegeven dat de wijze waarop de zaak is
afgedaan (bij voorbeeld: onherroepelijke of herroepelijke veroordeling, sepot
en transactie), overeenkomstig het gewicht dat hieraan is toegekend zal worden
meegewogen bij de omstandigheden van het geval. Op advies van de Raad is hierna
een passage opgenomen waarin wordt verduidelijkt wat hiermee wordt bedoeld.
Tevens wordt op advies van de Raad ingegaan op de wijze waarmee met een sepot
rekening moet worden gehouden. Zo zal het gewicht dat aan een sepot moet worden
toegekend afhangen van de sepotgrond. Is een zaak geseponeerd, omdat er geen
wettig bewijs is dan is niet voorstelbaar dat aan het daarbij behorende strafbare
feit betekenis wordt toegekend. Dit kan anders liggen in het geval de zaak
is geseponeerd vanwege de onvindbaarheid van de verdachte. Aangezien evident
is dat strafbare feiten die zijn afgedaan met een onherroepelijke vrijspraak
nimmer mogen leiden tot een weigering om de verklaring af te geven, is dit
expliciet in de wet (artikel 33, tweede lid) bepaald. Hiermee wordt ook het
advies van de Raad gevolgd.16. Het sluitstuk van het hiervoor in punt 13 gegeven advies inzake de
weigering om een aanvraag in behandeling te nemen, zou moeten zijn de toevoeging
van een weigeringsgrond aan artikel 32. Die weigeringsgrond zou hierin moeten
bestaan dat de burgemeester de afgifte van een verklaring omtrent het gedrag
weigert, indien een onderzoek naar het gedrag van verzoeker niet noodzakelijk
is om, gelet op het doel van de aanvraag, een risico voor de samenleving te
beperken. Anders dan bij de beslissing om een aanvraag buiten behandeling
te laten, zal de burgemeester, wil hij deze weigeringsgrond toepassen, zich
indien nodig omtrent de aard van de te vervullen functie en de daaraan voor
de samenleving verbonden risico's nader moeten doen informeren op straffe
van vernietiging van zijn besluit wegens onzorgvuldige voorbereiding. De Raad
adviseert artikel 32 in die zin aan te vullen.16. In de definiëring van de verklaring omtrent het gedrag is opgenomen
dat de verklaring gerelateerd is aan het risico voor de samenlevig in verband
met het doel waarvoor de afgifte is gevraagd. De burgemeester zal hiermee
bij de beoordeling van de vraag of de verklaring al dan niet moet worden afgegeven
rekening dienen te houden. Bezien moet worden of het gepleegde feit op zichzelf
en afgezien van de persoon van de aanvrager, indien herhaald, aan een behoorlijke
uitoefening van de bezigheden waarvoor de verklaring wordt gevraagd in de
weg zal staan, omdat daarbij een risico voor de samenleving ontstaat. Op deze
manier is het voorstel van de Raad verwerkt.17. Artikel 33 bevat een beperking van de bronnen van informatie van de
burgemeester. Voor zover het gaat om informatie over de antecedenten van de
aanvrager, ontmoet zulks bij de Raad instemming. Voor zover het echter gaat
om (nadere) informatie over de aard van de te vervullen functie en de daaraan
verbonden risico's, lijkt geen bezwaar te bestaan tegen het mondeling inwinnen
van inlichtingen, bijvoorbeeld bij de werkgever, te wiens behoeve de verklaring
is gevraagd. De Raad beveelt aan het artikel dienovereenkomstig aan te passen.17. Het voorstel van de Raad is gevolgd. Voorts verdient opmerking dat
de burgemeester niet alleen mag beschikken over antecedenten, maar over alle
gegevens van de aanvrager uit het politieregister. De noodzaak tot het verstrekken
van uitsluitend antecedenten werd gemotiveerd door te stellen dat dan voorkomen
werd dat de burgemeester zijn oordeel over het al dan niet afgeven van een
verklaring slechts kon baseren op zogenaamde zachte gegevens. Zoals hierboven
al eerder is opgemerkt is er een gerechtvaardigde maatschappelijke behoefte
aan een verklaring omtrent het gedrag die een uiterst betrouwbaar beeld geeft
over de integriteit van betrokkene. Om deze reden wordt de burgemeester de
gelegenheid geboden om zoveel mogelijk gegevens uit de politieregisters in
zijn oordeel te betrekken. Het gevaar dat een verklaring niet zal worden afgegeven
op grond van uitsluitend zachte gegevens is ondenkbaar. Een aanvrager die
geen verklaring ontvangt kan van deze beslissing immers bezwaar en beroep
instellen. De burgemeester zal dan moeten aantonen dat zijn beslissing gerechtvaardigd
is. Dit houdt in dat het oordeel van de burgemeester met name gebaseerd zal
moeten zijn op harde gegevens. Zachte gegevens zullen alleen gebruikt kunnen
worden om een reeds op harde gegevens gebaseerd oordeel te bevestigen.18. De voorgestelde artikelen 35, 36, 38 en 39 bevatten procedureregels
waarbij wordt afgeweken van de bepalingen van de Awb. In de memorie van toelichting
(paragraaf III.2) worden die afwijkingen gemotiveerd met de stelling dat zij
noodzakelijk zijn in verband met het bijzondere karakter van de verklaring
omtrent het gedrag. De Raad neemt aan dat hiermee wordt gedoeld op de spoed
die doorgaans is geboden bij het geven van een beslissing op de aanvraag.
De Raad vermag echter niet in te zien waarom aan het spoedeisende karakter
van de onderhavige procedure niet voldoende recht zou kunnen worden gedaan
door het vragen van een voorlopige voorziening, eventueel gekoppeld aan een
onmiddellijke uitspraak in de hoofdzaak, een en ander als voorzien in Titel
8.3 Awb. Indien de noodzaak van van het recentelijk gecodificeerde procesrecht
afwijkende procedureregels niet aanwezig is, adviseert de Raad de genoemde
artikelen te schrappen.18. Het voorstel van de Raad is gevolgd. In de memorie van toelichting
is een hoofdstuk opgenomen waarin wordt ingegaan op de toepasselijkheid van
de Algemene wet bestuursrecht. De inhoud van de door de Raad aangehaalde bepalingen
is geschrapt met uitzondering van de regel dat de burgemeester binnen vier
weken nadat de aanvraag is ingediend moet beslissen over het al dan niet afgeven
van de verklaring. Aangezien een verklaring omtrent het gedrag in veel gevallen
zal worden gevraagd in het kader van een sollicitatie is een snelle beslissing
wenselijk.19. Artikel 37, eerste lid, bevat als aanvullende procedureregel de verplichting
tot het horen van het openbaar ministerie. De Raad meent dat hiermee een belangwekkende
mogelijkheid aan het bestuursprocesrecht is toegevoegd, doch merkt op dat
dan ook duidelijkheid moet worden geschapen over de positie van het openbaar
ministerie in de procedure, onder meer inzake het recht op inzage van de processtukken.
De Raad adviseert het artikel dienovereenkomstig aan te vullen. De vraag rijst
overigens waarom deze procedureregel beperkt is tot de eerste aanleg en of
de kennelijk van belang zijnde positie van het openbaar ministerie ook niet
op een of andere wijze tot uitdrukking moet komen in de procedure in hoger
beroep. In de toelichting dient hierop in ieder geval te worden ingegaan.19. Aan beide adviezen van de Raad is voldaan. De positie van het openbaar
ministerie is in artikel 36 verduidelijkt. Bij de regeling is aansluiting
gezocht bij artikel 1.5.1 van het wetsvoorstel inzake de tweede fase herziening
rechterlijke organisatie (kamerstukken II 1995/96, 24 651). Laatstgenoemd
artikel is op zijn beurt weer gebaseerd op artikel 325 van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering. Het openbaar ministerie is bevoegd alle op de
zaak betrekking hebbende bescheiden in te zien, opdat de rechter geïnformeerd
kan worden over het gedrag van de aanvrager. Omgekeerd is het ook wenselijk
dat zowel de aanvrager, als de rechter inzicht hebben in de stukken waarop
het openbaar ministerie zijn oordeel baseert.Aangezien in artikel 36, eerste lid, is bepaald dat het openbaar ministerie
bij de behandeling van het beroepschrift wordt gehoord, is deze regeling ook
van toepassing in hoger beroep. Dit is in de memorie van toelichting aangegeven.20. Hoewel artikel 37, tweede lid, aansluit op artikel 33, tweede lid,
Wet JD, behoeft de afwijking van artikel 8:62 Awb in ieder geval een nadere
motivering, nu het eerste lid van dat artikel voorschrijft dat de zittingen
openbaar zijn en het tweede lid de rechtbank voldoende gronden geeft te beslissen
om zo nodig de zitting geheel of gedeeltelijk met gesloten deuren te laten
plaatshebben.20. Niet langer wordt afgeweken van artikel 8:62 van de Algemene wet bestuursrecht,
waarin is bepaald dat de zittingen openbaar zijn. Op grond van artikel 8:62
heeft de rechter voldoende mogelijkheden om in een concreet geval te beslissen
dat het onderzoek achter gesloten deuren zal plaatsvinden. Aangezien wordt
aangesloten bij de hoofdregel is een nadere motivering als door de Raad voorgesteld
overbodig.21. In de toelichting op artikel 41 wordt gesteld dat de registratie van
persoonsdossiers niet wordt bestreken door de WPR. Er is immers pas sprake
van een persoonsregistratie, indien de opslag van gegevens is geautomatiseerd. Dit standpunt kan niet worden onderschreven. Ingevolge artikel 1 WPR wordt
onder persoonsregistratie verstaan een samenhangende verzameling van op verschillende
personen betrekking hebbende persoonsgegevens, die langs geautomatiseerde
weg wordt gevoerd òf met het oog op een doeltreffende raadpleging van
de gegevens systematisch is aangelegd.De toelichting dient te worden aangepast.21. Het voorstel van de Raad is gevolgd.22. Ingevolge artikel 44 worden de algemene maatregelen van bestuur die
ingevolge de artikelen 19, derde lid, en 20, tweede lid, van de Wet van 15
augustus 1955 (Stb. 395) zijn vastgesteld, geacht te zijn vastgesteld op grond
van de artikelen 26, eerste lid, en 28, tweede lid, van deze wet. Mede gelet op aanwijzing 243 Ar dient artikel 44 overeenkomstig aanwijzing
227, eerste lid, Ar, te worden geherformuleerd.22. Aan het voorstel van de Raad is voldaan.23. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.23. De redactionele kanttekeningen zijn verwerkt.24. In artikel 1, onder a, is de terminologie gecompleteerd. Toegevoegd
is een nieuw onderdeel c waarin de definitie van «rechtspersoon»
wordt gegeven.Hierdoor wordt de leesbaarheid van een aantal artikelen verbeterd.25. In artikel 6, tweede lid, is een redactionele verbetering aangebracht.
In het derde lid is aangegeven dat gegevens over veroordelingen van rechtspersonen
tot geldboetes wegens ernstige overtredingen worden verwijderd na verloop
van tien jaar. De rechtvaardiging van deze lange bewaartermijn is er in gelegen
dat het om een zodanig ernstige overtreding gaat dat een vrijheidsstraf op
zijn plaats zou zijn geweest ware het niet dat een rechtspersoon geen vrijheidsstraf
kan worden opgelegd. De regeling sluit aan bij hetgeen onder punt 6 is opgemerkt.In het vierde lid wordt verduidelijkt op welk moment de bewaartermijnen
aanvangen.26. In het derde lid van artikel 19 is aangegeven dat verzoeken tot hetzij
kennisneming van justitiële gegevens hetzij informatie over gegevensverstrekking
met betrekking tot rechtspersonen worden ingediend door de vertegenwoordiger
van de rechtspersoon.27. Artikel 24, eerste lid, is redactioneel gewijzigd.28. In artikel 27, eerste lid, is niet langer bepaald dat een model van
de verklaring omtrent het gedrag bij algemene maatregel van bestuur dient
te worden vastgesteld. Voor de vaststelling van een model kan met een ministeriële
regeling worden volstaan.29. In artikel 28 wordt thans uitdrukkelijk bepaald dat de beslissing
omtrent de verklaring omtrent het gedrag als een beschikking geldt. Alhoewel
in de memorie van toelichting reeds was aangegeven dat dit de bedoeling was,
leek het beter in de wet op te nemen dat het hier om een beschikking in de
zin van de Algemene wet bestuursrecht gaat.30. In de artikelen 30 en 31 zijn de formaliteitsvereisten, die gesteld
worden aan de aanvraag tot afgifte van een verklaring herschikt. Behoudens
één vereiste, is hiermee geen wijziging beoogd. Voor wat betreft
de verklaring omtrent het gedrag van rechtspersonen is niet meer vereist dat
de verklaring moet worden overgelegd op grond van een wettelijke bepaling.
Ook in het geval er geen wettelijke verplichting bestaat tot het overleggen
van een verklaring kan er een gerechtvaardigde behoefte bestaan aan inzicht
in het justitiële verleden van de rechtspersoon. Hierbij kan gedacht
worden aan aanbestedingen waarop de regels van de Europese aanbestedingsrichtlijnen
niet van toepassing zijn.31. Artikel 32 is in overeenstemming gebracht met de aangepaste definitie
van de verklaring omtrent het gedrag.32. Toegevoegd is een bepalig (artikel 37) waarin wordt aangegeven dat
bij algemene maatregel van bestuur de hoogte van het bedrag kan worden geregeld
dat moet worden betaald voor het in behandeling nemen van de aanvraag tot
afgifte van de verklaring omtrent het gedrag. Op deze wijze wordt bereikt
dat in alle steden dezelfde kostenvergoeding wordt betaald.De geheimhoudingsbepaling, opgenomen in het huidige artikel 36 Wet JD
is in artikel 41 overgenomen. De bepaling sluit tevens aan bij artikel 30
van de Wet politieregisters.33. In het wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn op ondergeschikte
punten verbeteringen van redactionele aard aangebracht.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De waarnemend Vice-President van de Raad van State,P. J. Boukema Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichtig aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Justitie,W. SorgdragerBijlage bij het advies van de Raad van State van 3 maart 1995, no.
W03.94.0603, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– Overeenkomstig de toelichting bij aanwijzing 52 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving (Ar) in de artikelen 31, eerste lid, onder b, en 37, tweede
lid, «het bepaalde in» schrappen.– In artikel 15, tweede lid, eerste en tweede volzin, worden de
begrippen opslaan en vastleggen van justitiële gegevens gebruikt. Uniformering
verdient aanbeveling.In het tweede en vijfde lid van dit artikel «Degene die justitiële
gegevens verstrekt» vervangen door: Onze Minister.– In artikel 32, eerste lid, de passage «aanvrager of de rechtspersoon
of de organisatie» aanpassen aan de artikelen 26, eerste lid, en 27,
eerste lid.– In artikel 43 «vervalt» in aansluiting op aanwijzing
232 Ar vervangen door: wordt ingetrokken.– In de toelichting (paragraaf II.4) de vindplaats van de privacy-richtlijn
vermelden. XNoot1De tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire
Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24797-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl