Wijziging Wet milieubeheer, Wet milieugevaarlijke stoffen en Wet bodembescherming (verbetering handhavingsbevoegdheden); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26929, nr. 6

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

11-06-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

26929 nr. 6

31-05-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingI. Algemeen1. Aanleiding tot het wetsvoorstel2. Knelpunten en onduidelijkheden3. Aanvulling van de Wet milieubeheer in verband met de
handhaving van de artikelen 1.1a en 10.34. Aanvulling van de Wet milieubeheer (wisseling bevoegd
gezag)5. Reacties op het wetsvoorstelII. ARTIKELENArtikel 18.3Artikel 18.9Artikel 18.14aOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26929Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 63 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 929Wijziging van de Wet milieubeheer, de Wet milieugevaarlijke stoffen
en de Wet bodembescherming (verbetering handhavingsbevoegdheden)nr. 6NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 31 mei 2001InleidingIk heb met belangstelling kennis genomen van het verslag van de vaste
commissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer van
de Tweede Kamer over het wetsvoorstel Verbetering handhavingsbevoegdheden.
Uit de reacties van de verschillende fracties leid ik af dat de inspanningen
van het kabinet ter verbetering van de milieuwethandhaving, waaronder begrepen
de verbetering van het juridische handhavingsinstrumentarium en meer specifiek
de nagestreefde verduidelijking van de toedeling van de bestuursrechtelijke
handhavingsbevoegdheden, worden gewaardeerd.In het verslag wordt bevestigd dat het voorliggende wetsvoorstel een weliswaar
qua aard en omvang relatief beperkte problematiek betreft, maar dat het ook
aanleiding geeft tot de nodige discussie. Goede illustraties daarvan zijn
ook te vinden in het advies dat op verzoek van de vaste commissie in het kader
van het voorbereidend onderzoek van het wetsvoorstel aan de commissie is uitgebracht
door prof. mr. drs. F. C. M. A. Michiels, hoogleraar aan de
Universiteit Utrecht, en in de brief van het Interprovinciaal Overleg (IPO)
van 8 mei 2000 aan de vaste commissie.In het onderstaande wil ik gaarne ingaan op de vragen en opmerkingen van
de fracties. Ik zal daarbij allereerst mijn reactie geven op genoemd advies
en de IPO-brief, zoals op verschillende plaatsen in het verslag door de aan
het woord zijnde fracties wordt verzocht. Ik zal daarbij tevens aangeven welke
suggesties uit het advies en de brief worden overgenomen en verder zullen
worden uitgevoerd.I. Algemeen1. Aanleiding tot het wetsvoorstelIk zal in de eerste plaats ingaan op het advies van prof. Michiels dat
door sommigen kritisch wordt genoemd maar waarin ik mij goed kan vinden. Zijn
waardevolle advies sterkt mij in de gedachte dat het wetsvoorstel Verbetering
handhavingsbevoegdheden een nuttige en noodzakelijke oplossing aandraagt voor
het probleem dat er in een (beperkt) aantal «niet-inrichtingsgebonden»
situaties impasses bij de handhaving ontstaan doordat niet of
onduidelijk is geregeld welk bestuursorgaan tot bestuursrechtelijke handhaving
bevoegd is. Ik kan mij ook goed vinden in zijn conclusie dat het wetsvoorstel
geen panacee is voor alle kwalen van de milieurechtshandhaving. Dat is ook
de reden dat het wetsvoorstel in paragraaf 1 van de memorie van toelichting
is geplaatst in het grotere kader van de door het kabinet nagestreefde verbetering
van de milieuwethandhaving. Ik wil op dit punt kortheidshalve ook verwijzen
naar de brieven die halfjaarlijks aan de Tweede Kamer worden aangeboden, waarin
wordt ingegaan op de vele activiteiten die worden ondernomen op het gebied
van de milieuwethandhaving.Hoe men het echter ook wendt of keert, het is nu van belang dat het al
geruime tijd bestaande juridische gat in de bevoegdheidstoedeling wordt gedicht.
Ik deel de mening van ieder die stelt dat de gekozen oplossing niet ideaal
is, maar het stemt me positief dat er ook in de ogen van prof. Michiels geen
betere oplossing is.Op blz. 9 van zijn advies constateert prof. Michiels dat de in het wetsvoorstel
voorziene meervoudige toedeling van bevoegdheden weinig effect zal sorteren
wanneer er tussen de verschillende bestuursorganen geen goede afspraken worden
gemaakt en nagekomen. Hij noemt deze afhankelijkheid van te maken afspraken
daarom de mogelijk zwakke stee van het wetsvoorstel.Ik onderken het bestaan van die afhankelijkheid. Dat geldt niet alleen
met betrekking tot het maken van afspraken over de bevoegdheidshantering maar
ook met betrekking tot samenwerking bij de handhaving in het algemeen. Om
die reden is in paragraaf 2 van de memorie van toelichting ingegaan op
de nog in voorbereiding zijnde wijziging van de Wet milieubeheer om zo nodig
structurele samenwerking bij de milieuwethandhaving te kunnen verzekeren.
Op dit punt wil ik voorts verwijzen naar de recent aangeboden Discussienota
«Met recht verantwoordelijk! discussienota over de toekomst van een
op duurzame ontwikkeling gerichte milieuwetgeving in een verantwoordelijke
samenleving», hierna aangeduid als «de Discussienota». In
Hoofdstuk 8 van de Discussienota wordt het voorstel voor de betreffende wijziging
uitgewerkt.Ik wil er echter ook op wijzen dat Michiels in zijn advies (op blz. 7)
volkomen terecht opmerkt dat een eventuele aarzeling over de waarde van de
onderhavige afspraken eigenlijk het hele beleid inzake de bestuursovereenkomsten
op losse schroeven zou zetten. Ik wil daarom op deze plaats opnieuw mijn vertrouwen
in de ingeslagen weg uitspreken. Over de waarde van de afspraken mag geen
twijfel bestaan. Afspraken over en samenwerking bij de handhaving zijn mijns
inziens absolute voorwaarden om de milieuwethandhaving door de vele daarbij
betrokken bestuursorganen op een hoger niveau te brengen.Prof. Michiels acht bij de gekozen aanpak met afspraken het meeste perspectief
aanwezig in samenwerking in regionale milieudiensten, niet als alternatief
voor de bestuursovereenkomst, maar als belangrijk punt bij de vormgeving van
de uitvoering van (onderdelen van) bestuursovereenkomsten (blz. 9). Die gedachte
spreekt mij aan: het komt nu immers aan op de uitvoering van de bestuursovereenkomsten
en de daarin gemaakte afspraken en op de concrete uitwerking die de samenwerking
bij de handhaving in de provincie of regio in de praktijk gaat krijgen. Van
belang is dat prof. Michiels bij het onderwerp «regionale milieudienst»
de blik niet alleen richt op de samenwerking tussen, met name kleinere, gemeenten
maar ook op de deelname van provincie en waterschappen, waarbij ik daarnaast
ook de betrokken rijksdiensten zou willen noemen. De praktische vormgeving
van de samenwerking – een van de draagmuren van het handhavingsgebouw –
zal niet uit het oog mogen worden verloren. Ik wil in dit verband kortheidshalve
verwijzen naar de Discussienota waarin ik heb voorgesteld om de
komende tijd na te gaan hoe gestalte kan worden gegeven aan de vorming van
regionale milieudiensten of andere samenwerkingsverbanden ten behoeve van
een kwalitatief goede uitvoering van de handhaving door gemeenten, provincies,
waterschappen en rijk. Doelstelling van het uit te voeren project is om voorstellen
te formuleren om de uitvoering van de handhaving verder te professionaliseren
en krachten, deskundigheid en inzicht te bundelen in een professionele ambtelijke
organisatie. In de Discussienota worden enkele modellen voor zo'n organisatie
die verder moeten worden uitgewerkt, genoemd.Tenslotte moge mijn waardering voor de overige constructieve suggesties
van prof. Michiels – voor verbetering van het wetsvoorstel met betrekking
tot de handhavingsbevoegdheid bij wisselend bevoegd gezag (artikel 18.2),
voor het tevens betrekken van de toezichtactiviteiten in de afspraken (artikel
18.3) en voor verbetering en vereenvoudiging van het zijns inziens onnodig
ingewikkelde en niet geheel heldere artikel 18.14a – blijken uit de
bij deze nota gevoegde nota van wijziging waarin aan zijn suggesties graag
gevolg is gegeven.Uit het bovenstaande komt naar voren dat ik mij goed kan vinden in het
advies van prof. Michiels. De brief met notitie van het IPO van 8 mei
2000 daarentegen leidde tot enige verbazing en moet naar mijn mening wel haast
op een misverstand berusten.Over de regeling van het wetsvoorstel is overleg gevoerd met de diverse
betrokken handhavingspartners waaronder vertegenwoordigers van het IPO. Op
21 januari 1999 heeft – op mijn uitdrukkelijke verzoek –
met een bestuurlijke vertegenwoordiging van het IPO finaal overleg plaatsgevonden
over de inhoud van genoemd wetsvoorstel. Daarbij is over de inhoud van het
wetsvoorstel overeenstemming bereikt. Ik betreur het dat de lezer van de brief
van het IPO hierop niet wordt gewezen, maar eerder de indruk krijgt dat het
IPO niet of nauwelijks bij de voorbereiding van het wetsvoorstel zou zijn
betrokken.Naar aanleiding van de brief met notitie merk ik het volgende op.In de bij de brief gevoegde notitie geeft het IPO aan dat de ingevolge
het wetsvoorstel door de betrokken bestuursorganen te maken afspraken over
het hanteren van de handhavingsbevoegdheden problemen opleveren van praktische
en juridische aard waarmee de handhaving niet gediend is. Het IPO pleit er
daarom voor het beginsel van enkelvoudige bevoegdheidstoekenning te blijven
hanteren en daartoe in het wetsvoorstel voorrangsregelingen op te nemen.Ik kan begrip opbrengen voor de voorkeur van het IPO; het aanwijzen van
één bevoegd gezag voor de bestuurlijke handhaving van de onderhavige
milieuvoorschriften is immers lange tijd ook uitgangspunt geweest bij het
concipiëren van het wetsvoorstel. Maar het aanwijzen van slechts één
bevoegd gezag zou – zoals beschreven in de memorie van toelichting op
blz. 3 t/m 5 – tot andere bezwaren aanleiding geven en daardoor geen
afdoende oplossing bieden voor de bestaande onduidelijkheid over de bevoegdheden.
Na ampel overleg is er dan ook voor gekozen om voor een (beperkt) aantal voorschriften
meer dan één bevoegd gezag aan te wijzen. Er bestaat momenteel
ook geen beter alternatief. De lijn van het wetsvoorstel sluit in ieder geval
goed aan bij onze gezamenlijke aanpak door middel van op samenwerking gerichte
bestuursovereenkomsten over de milieuwethandhaving.Voordat ik nader zal ingaan op de praktische en juridische problemen die
het IPO in zijn brief schetst, en mijn reactie daarop geef, wil ik eerst een
algemene opmerking maken over afspraken als de onderhavige. Naar mijn mening verschilt het moeten maken van afspraken over het in
de praktijk toepassen van bestuurlijke handhavingsbevoegdheden in een provincie
weinig van het moeten maken van afspraken over bijvoorbeeld de prioriteiten
bij de aanpak van de zich in een provincie voordoende handhavingsproblematiek
of van het moeten maken van afspraken in de vorm van een programma van handhavingsactiviteiten
dat op die problematiek is toegesneden. In al dergelijke gevallen worden taken
benoemd en onderling verdeeld en dat is juist één van de essenties
bij samenwerking: het gaat er om de handhaving van de milieuwetgeving vanuit
een gemeenschappelijk belang gezamenlijk en gecoördineerd aan te pakken,
teneinde de met die wetgeving beoogde milieukwaliteit op efficiënte en
effectieve wijze te realiseren.De praktische problemen waar het IPO op wijst, betreffen in de eerste
plaats de energie die het zal vergen om tot afspraken te komen, omdat het
daarbij ook gaat om financiële en personele zaken, zoals de kosten van
handhavingscapaciteit en kosten van bestuursdwang.Wat de personele kosten van het inzetten van de handhavingscapaciteit
betreft, is het zo dat deze kosten en de onderlinge verdeling daarvan in ieder
geval al aan de orde zullen moeten zijn bij de – conform de bestuursovereenkomsten
jaarlijkse – programmering van de uit te voeren handhavingsactiviteiten.
Bij het maken van afspraken over de vraag wie in welke situaties de bevoegdheid
in concreto zullen gebruiken, kunnen de gemiddelde kosten daarvan geschat
worden op basis van ervaringscijfers. Primair zullen de prioriteitstelling
en de programmering van handhavingsactiviteiten binnen de provincie de geraamde
omvang van de kosten bepalen. De kostenomvang zal evenwel ook worden bepaald
door de uitvoering van handhavingsverzoeken van derden en dat ligt lastiger.
Daarom is het van belang om ook afspraken te maken over het eventueel onderling
verrekenen van gemaakte kosten achteraf. Prof. Michiels wijst terecht op het
bestaan van de mogelijkheid daartoe in zijn advies (op blz. 8).Wat de niet verhaalbare kosten van bestuursdwang betreft, wil ik verwijzen
naar mijn antwoord op vragen van de leden van de fracties van CDA, SGP, GPV
en RPF over de stand van zaken van een milieuschadevoorziening, verderop in
deze paragraaf. Overigens worden dit soort kosten in de praktijk door sommige
bestuursorganen gefinancierd uit de opbrengsten van verbeurde dwangsommen.Het IPO noemt in de tweede plaats gevallen die niet door afspraken zijn
te ondervangen en wijst daarbij op een aantal mogelijke problemen met het
voorgestelde artikel 18.14a.Probleem één betreft de korte termijn voor het eventueel
bereid vinden van een ander bestuursorgaan om de behandeling over te nemen.
Het tweede punt betreft de vraag hoe praktisch moet worden bepaald wanneer
een ander bestuursorgaan bereid is om te behandeling over te nemen. Ten derde
zou extra werkdruk kunnen ontstaan voor een op handhavingsvlak goed werkend
bestuursorgaan (ten faveure van andere organen die het minder nauw nemen).Andere kanttekeningen die het IPO plaatst bij artikel 18.14a zijn samengevat:
wat is de status van een op verzoek genomen beschikking als dat verzoek had
moeten worden doorgezonden, wanneer zijn afspraken «duidelijk»
genoeg, waaruit blijkt «bereidheid» en welke rechtskracht hebben
de afspraken naar derden?Ik gaf eerder al aan dat prof. Michiels ook kritiek heeft geuit op artikel
18.14a dat hij onnodig ingewikkeld en niet geheel helder noemt.Deze vragen hebben mij ertoe gebracht het voorgestelde artikel 18.14a
opnieuw te bezien en ik heb de suggesties ter zake (op blz. 8 en 9 van het advies van prof. Michiels) in de nota van wijziging overgenomen. Overeenkomstig
het aangepaste artikel 18.14a zal het bestuursorgaan waarbij een verzoek om
handhaving is ingediend, verplicht zijn dat verzoek in behandeling te nemen.
Alleen als een ander bestuursorgaan zich (desgevraagd of uit eigen beweging)
bereid verklaart de behandeling over te nemen en het bestuursorgaan waarbij
het verzoek is ingediend, daarmee instemt, gaat de verplichting om het verzoek
te behandelen over naar het andere orgaan. Dat betekent dat de afspraken over
het hanteren van de handhavingsbevoegdheid in zo'n geval niet meer de doorslag
geven bij de vraag wie verplicht is een verzoek van een derde in behandeling
te nemen. Zo wordt voorkomen dat indieners van handhavingsverzoeken van het
kastje naar de muur worden gestuurd. Een en ander neemt echter niet weg dat
de andere bevoegde bestuursorganen formeel bevoegd tot handhaving blijven
(totdat door één van alle bevoegde bestuursorganen een beschikking
tot toepassing van bestuursdwang of oplegging van een dwangsom is genomen).
De andere bevoegde organen moeten daarom tijdig worden geïnformeerd.
Ik kom daar hierna nog even op terug. Goede afspraken blijven dus van betekenis,
bijvoorbeeld voor de vraag welk bestuursorgaan de (niet verhaalbare) kosten
van handhaving moet dragen. Het is denkbaar om af te spreken dat het bestuursorgaan
dat op verzoek een handhavingsbeschikking heeft genomen en heeft uitgevoerd,
in goed overleg de kosten daarvan kan verrekenen met een ander bestuursorgaan
als dat orgaan ingevolge de gemaakte afspraken in gevallen als het onderwerpelijke
de bevoegdheid primair zou hanteren. Een dergelijke afspraak kan ook het probleem
van de extra werkdruk van een goed werkend bestuursorgaan ten faveure van
de minder actieve bestuursorganen ondervangen.Na aanpassing van de regeling conform de nota van wijziging doet zich
het probleem van de «onduidelijke» afspraken in relatie tot de
burger niet meer voor. Door artikel 18.14a wordt de afhankelijkheid van de
burger van goede bestuurlijke verhoudingen niet vergroot, maar juist verkleind:
de indiener van een verzoek weet altijd waar hij aan toe is en loopt verder
geen risico van vertraging of besluiteloosheid als gevolg van de meervoudige
toedeling van bevoegdheden.Ik wil er bij deze nog eens op wijzen dat het bestaan van de verplichting
voor een bestuursorgaan om een ingediend verzoek te behandelen, onverlet laat
dat de andere bestuursorganen die ingevolge de wet bevoegd zijn, bevoegd blijven
om een handhavingsbeschikking te nemen. Ik gaf al aan dat die bevoegdheid
formeel blijft bestaan totdat door één van die organen een beschikking
tot handhaving is genomen. Ook indien een bestuursorgaan op verzoek een beschikking
heeft genomen inhoudende dat niet zal worden gehandhaafd, blijven de andere
bevoegde bestuursorganen op grond van artikel 18.9 in beginsel bevoegd te
beschikken dat wel zal worden gehandhaafd. Dit geldt eveneens ingeval één
van de bevoegde bestuursorganen een uitdrukkelijke gedoogbeschikking heeft
genomen waarover de rechter zich nog niet heeft uitgesproken. Ik deel de opvatting
van prof. Michiels (op blz. 9 van zijn advies) dat zo'n situatie wel verwarrend
(en in die zin ook onwenselijk) voor de overtreder kan zijn, maar dat het
voor de handhaving beter is. Naar mijn mening doet zich hier geen probleem
voor.Wat de handhavers zelf betreft, ga ik er vanuit dat zij goed op de hoogte
zullen zijn van de afspraken die zij over het hanteren van de bevoegdheden
hebben gemaakt.Verder staat vast dat de afspraken naar derden geen rechtskracht hebben,
in die zin dat die afspraken hen tegengeworpen kunnen worden. De derde die
een handhavingsverzoek bij één van de volgens het wetsvoorstel
bevoegde bestuursorganen indient, is derhalve altijd bij het goede loket. De voorgestelde regeling staat dan ook niet op gespannen voet met deéén-loket-gedachte.Tenslotte wil ik over de reactie van het IPO nog het volgende opmerken.Ik ben het bepaald oneens met de conclusie van het IPO dat de handdoek
te snel in de ring zou zijn geworpen. Voor mij weegt zwaar dat het juridische
probleem van de onduidelijke bevoegdheidstoedeling nu zodanig wordt opgelost
dat handhavingsacties niet langer het risico lopen schipbreuk te lijden in
procedures voor de rechter wegens het formele gebrek van onbevoegdheid. Ik
sluit daarbij overigens niet uit dat in de afgelopen jaren bepaalde handhavingsacties
in verband met dat risico niet meer zijn ondernomen.Mijn conclusie luidt dat de beste waarborgen voor een acceptabele en werkbare
toedeling momenteel te vinden zijn op het niveau van de binnen de provincie
samenwerkende handhavingspartners. Daarbij wil ik zeker niet uitsluiten dat
op termijn op basis van opgedane ervaringen wellicht andere conclusies getrokken
kunnen worden die de aanwijzing in de wet van één bevoegd gezag
voor de handhaving van de onderhavige milieuvoorschriften dichterbij brengen.Ik ben verder van mening dat ook de vorming van regionale samenwerkingsverbanden
als waarop prof. Michiels in zijn advies op blz. 9 doelt en die in de Discussienota
aan de orde wordt gesteld, de kritiek op de meervoudige bevoegdheidstoedeling
in de praktijk zou kunnen laten verstommen. In de door prof. Michiels beoogde
milieudiensten werken ambtenaren van gemeente, provincie en waterschap in
betrekkelijk grote onafhankelijkheid van hun besturen samen bij de handhaving,
terwijl de deelnemende besturen verantwoordelijk blijven. Maar ook dan is
voldoende betrokkenheid van de bestuursorganen essentieel.Uiteraard zal ik intussen het overleg met het IPO voortzetten en werken
aan oplossingen voor zich mogelijkerwijs nog aandienende problemen.De provincies zijn inmiddels (per brief aan het IPO) uitgenodigd voor
verder overleg over de ter uitwerking van het wetsvoorstel tot stand te brengen
afspraken over de verdeling van de handhavingsbevoegdheden. Aan de provincies
is concreet voorgesteld om met ondersteuning door de Inspectie Milieuhygiëne
een «handreiking» tot stand te brengen waarin wordt geïnventariseerd
welke overwegingen een rol kunnen spelen bij de taakverdeling in de provincies,
welke criteria toegepast zouden kunnen worden om een op de provinciale handhavingsproblematiek
toegesneden taakverdeling te ontwerpen en welke modelafspraken geformuleerd
kunnen worden. Daarbij kan dan ook worden bezien in hoeverre de door het IPO
aan het slot van zijn brief aangestipte maar niet verder uitgewerkte, gedachte
aan het maken van onderscheid tussen typen overtredingen van artikel 10.2
van de Wet milieubeheer (het stortverbod buiten inrichtingen) nuttig zou kunnen
zijn.Het is uiteraard belangrijk om ook de VNG en de Unie van Waterschappen
te betrekken bij een en ander.Met behulp van zo'n handreiking is het mogelijk de bestuursovereenkomsten
in iedere provincie op maat aan te vullen met de hierboven bedoelde afspraken
(die dan ook per provincie of regio binnen de provincie een eigen inhoud kunnen
krijgen).De leden van de D66-fractie zouden graag een overzicht willen krijgen
van de stand van zaken met betrekking tot de andere voornemens om te komen
tot verbetering van het handhavingsinstrumentarium. Daarnaast willen zij ook
graag de stand van zaken met betrekking tot de twee andere sporen ter verbetering
van de handhaving van de milieuregelgeving weten. Ook de leden van de VVD-fractie
vragen welke andere voorstellen van de zijde van de regering zijn
te verwachten om de handhaving van het milieurecht op niveau te brengen.Met betrekking hiertoe wil ik kortheidshalve verwijzen naar de halfjaarlijkse
rapportages aan de Tweede Kamer over de versterking van de milieuwethandhaving.
De meest recente rapportage is de brief van 13 maart 2001, kamerstukken
II 2000/01, 22 343, nr. 54.Diverse fracties vragen naar de stand van zaken met betrekking tot een
eventuele milieuschadevoorziening. De CDA-fractie vraagt of een oplossing
van de problematiek van niet verhaalbare kosten van bestuursdwang nabij is.
Ook de GPV-, de RPF- en de SGP-fractie vragen naar de stand van zaken van
de discussie over deze problematiek en wanneer concrete voorstellen van de
regering zijn te verwachten. De CDA-fractie vraagt voorts of inmiddels een
standpunt is ingenomen met betrekking tot het onderzoeksrapport Milieuschade,
hoe een eventuele milieuschadevoorziening wordt bekostigd en wat de resultaten
zijn van het overleg met IPO, VNG en Unie van Waterschappen hierover. Ook
de SGP-fractie vraagt naar dit laatste.In de Discussienota wordt voorgesteld een algemene milieuschaderegeling
te ontwikkelen, die haar basis in de Wet milieubeheer zou moeten krijgen.
Zo'n milieuschaderegeling zou met name moeten zijn gericht op het herstellen
van ecologische schade die voortvloeit uit incidenten. Daarbij zullen het
begrip ecologische schade en de gevallen waarop de regeling van toepassing
is, goed moeten worden afgebakend. Bij de uitwerking van de milieuschaderegeling
zullen voorts nog andere vragen moeten worden beantwoord, waaronder bijvoorbeeld
de vraag naar de financiële voeding van de regeling en de vraag wie schade
zullen mogen claimen. Daarbij zal ook een beslissing worden genomen over de
vraag of en in hoeverre niet verhaalbare kosten van bestuursdwang door bestuursorganen
geclaimd kunnen worden.Voor dit moment geldt dat afspraken – bijvoorbeeld in het kader
van de bestuursovereenkomsten – over de verdeling van niet op de overtreder
verhaalbare kosten over de handhavingspartners waar nodig een uitweg moeten
bieden. Ik heb hierboven al gewezen op de mogelijkheid om opbrengsten van
verbeurde dwangsommen hiervoor beschikbaar te stellen. Een mogelijkheid is
derhalve wellicht ook om een regionale milieuschadevoorziening in het leven
te roepen die primair gefinancierd wordt uit de opbrengsten van in de regio
verbeurde dwangsommen. De in de regio samenwerkende handhavingspartners kunnen
dat door middel van afspraken regelen, ook zonder landelijke regeling. Voor
de bestrijding van niet verhaalbare kosten die qua omvang de opbrengst van
verbeurde dwangsommen te boven gaan, moet echter een andere oplossing worden
gevonden.De leden van de SP-fractie zien het wetsvoorstel als een stap in de goede
richting naar een effectievere en meer zorgvuldige handhaving, maar waren
benieuwd hoe de gewenste structurele samenwerking kan worden verzekerd.In antwoord hierop wil ik nog eens wijzen op de lijn die is neergelegd
in de brief van 29 augustus 1997, kamerstukken II 1996/97, 22 343
en 24 791, nr. 29. Het uitgangspunt is dat de structurele samenwerking
en de afname van de vrijblijvendheid bij de handhaving allereerst via de bestuurlijke
weg -door middel van bestuursovereenkomsten- gestalte krijgen. Zoals in de
halfjaarrapportages reeds is vermeld, is er inmiddels een vrijwel compleet
dekkend stelsel van bestuursovereenkomsten tot stand gekomen. In de brief
van 29 augustus 1997 is al aangegeven dat een wetsvoorstel zal worden
voorbereid om in de Wet milieubeheer een bepaling op te nemen, die erin voorziet
dat bij stagnatie van het proces of bij gebleken ondoelmatigheden
de structurele samenwerking in een bepaald gebied kan worden verzekerd. Aan
dat wetsvoorstel wordt gewerkt. Gelet op het feit dat nog overleg nodig is
met andere departementen en andere overheden, verwacht ik dat het voorstel
in de tweede helft van 2001 aan de Raad van State om advies kan worden voorgelegd.
Ik wil op dit punt nogmaals graag verwijzen naar de Discussienota waarin de
hoofdlijnen van de voor ogen staande regeling worden beschreven.De leden van de SP-fractie zijn van mening dat handhaving vooral van belang
is om overtredingen te voorkomen; er moet naar hun mening dan ook zo snel
mogelijk een ketenaansprakelijkheid voor ontdoeners van afval geregeld worden.De suggestie om de verantwoordelijkheid van de ontdoener voor zijn afval
te versterken, is meegenomen in het zo genoemde «ontdoenersonderzoek».
Hier kan verwezen worden naar de brief aan de vaste commissies voor VROM en
Justitie van 3 april 2000, waarin de opzet van het «ontdoenersonderzoek»
is uiteengezet. Tevens kan verwezen worden naar de nota naar aanleiding van
het verslag bij de wijziging van de Wet milieubeheer (structuur beheer afvalstoffen)
(kamerstukken II 1999/2000, 26 638, nr. 6, par. 4.10), waarin eveneens
op dit onderzoek is ingegaan. Het rapport is in april 2001 verschenen, en
zal, naar verwachting, zomer 2001 aan de Kamer worden aangeboden.Ik heb bij de bespreking van mijn reactie op het advies van prof. Michiels
en de brief van het IPO al aangegeven hoe kan worden voorkomen dat er als
gevolg van het wetsvoorstel vertraging of besluiteloosheid zou gaan ontstaan.
Verder heb stilgestaan bij de vraag naar de bestuurlijke complexiteit en de
afhankelijkheid van goede bestuurlijke verhoudingen. De leden van de GPV-fractie
en de RPF-fractie vragen verder hoe misverstanden en dubbel werk in het handhavingsproces
zullen worden voorkomen. De leden van de VVD-fractie wijzen in dit verband
op de reactie van het IPO waarin een toeneming van de kosten van handhaving
wordt gesignaleerd alsmede een risico van ondoelmatige inzet van personeel
als gevolg van misverstanden en dubbel werk. Het voorkomen van dubbel werk
en de aanbevelingen van prof. Michiels hebben ook de aandacht van de leden
van de D66-fractie.Ik wil de aan het woord zijnde fracties kortheidshalve verwijzen naar
het begin van mijn antwoord waarin ik uitgebreid ben ingegaan op de aanbevelingen
van prof. Michiels en de reactie van het IPO, alsmede naar de nota van wijziging
waarin de voorgestelde procedurele voorrangsregeling is verbeterd.Ik wil er op deze plaats echter wel op wijzen dat met alleen verbetering
van het onderhavige wetsvoorstel natuurlijk niet kan worden gegarandeerd dat
er nooit sprake zal zijn van ondoelmatige inzet van personeel en daardoor
van misverstanden of dubbel werk in het handhavingsproces. Met name bij de
uit eigen beweging ondernomen handhaving zal veel afhangen van de kwaliteit
van de (afspraken over) onderlinge informatievoorziening over voorgenomen
en in uitvoering zijnde activiteiten door de handhavingsactoren. Een toereikende
informatie-uitwisseling en de bereidheid daartoe van de actoren (het draagvlak)
zijn essentiële punten bij de nagestreefde structurele verbetering van
de milieuwethandhaving, waaraan dan ook ruim aandacht zal moeten worden geschonken
bij het in praktijk brengen van de in de bestuursovereenkomsten gemaakte afspraken
en de monitoring daarvan. 2. Knelpunten en onduidelijkhedenDe leden van de VVD-fractie gaan in op de passage uit het nader rapport
dat «het ondoenlijk is om op wetsniveau te voorzien in een zinvolle,
werkbare en voor alle betrokken bestuursorganen acceptabele grondslag voor
een voorrangsregeling – leidend tot handhavingsbevoegdheid van slechts
één bestuursorgaan per situatie». Deze leden vragen of
het ondoenlijk was een ondubbelzinnige juridische oplossing te vinden of dat
het ondoenlijk was een juridische oplossing te vinden die ook voldoende draagvlak
had. De leden van de GPVen de RPF-fractie menen in dit verband dat het vaststellen
van adequate wettelijke criteria vrijwel ondoenlijk is. Het is deze leden
opgevallen dat in de memorie van toelichting over dergelijke criteria geen
algemene uitspraken worden gedaan en zij vragen of de regering bereid is hieraan
alsnog enkele woorden te wijden. In antwoord op de vragen van deze leden wordt
het volgende opgemerkt.In technisch of theoretisch opzicht is het mogelijk om op ondubbelzinnige
wijze één tot handhaving bevoegd gezag aan te wijzen. Zoals
aangegeven in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel (paragraaf 2)
is lange tijd naar een dergelijke oplossing gezocht.Het is bijvoorbeeld denkbaar om de handhaving van het verbod om afvalstoffen
buiten een inrichting te storten exclusief, dus voor alle denkbare gevallen,
op te dragen aan de provincie. De exclusieve toedeling van de handhavingsbevoegdheid
voorkomt dat er – zowel in de regeling zelf, als in een concreet geval –
een afbakening moet worden gemaakt, of een grens moet worden getrokken met
betrekking tot gevallen waarin overtredingen van het stortverbod zouden moeten
worden aangepakt door de gemeenten: de provincie moet immers in alle gevallen
optreden. Deze, vooral praktische, 'oplossing' lijkt aantrekkelijk in haar
eenvoud, maar is weinig subtiel, in die zin dat de provincie in lang niet
alle gevallen het meest geschikte tot handhaving bevoegde bestuursorgaan zal
zijn. Mede gelet op de eerdere besprekingen over het wetsvoorstel met onder
andere het IPO, verwacht ik dat deze oplossing op weinig steun kan rekenen.Een andere oplossing zou zijn om bijvoorbeeld aan te knopen bij het inwoneraantal
van een gemeente. Zo zou bijvoorbeeld de handhaving van de Wet milieugevaarlijke
stoffen aan de gemeenten opgedragen kunnen worden voorzover een gemeente een
inwoneraantal heeft van ten minste 35 000
inwoners (volgens de door het CBS per 1 januari openbaar gemaakte bevolkingscijfers),
en in de overige gevallen bij de Minister van VROM. Deze oplossing gaat uit
van een volstrekt objectief criterium (het inwonertal van de gemeente), dat
eenvoudig kan worden vastgesteld (door de CBS-gegevens te raadplegen). Consequentie
is echter wel dat er met betrekking tot de handhaving van de Wet milieugevaarlijke
stoffen bij inrichtingen slechts in beperkte mate integratie van milieuwethandhaving
bij het tot vergunningverlening bevoegde gezag zal plaatsvinden, hetgeen ik
als zeer onaantrekkenlijk beschouw.De in de twee voorbeelden gehanteerde criteria zijn dus volstrekt ondubbelzinnig
maar tegelijk nogal willekeurig omdat daarmee voorbij wordt gegaan aan de
context van de beleidsvorming en de beleidsuitvoering van het afvalstoffenbeleid,
respectievelijk het stoffenbeleid. Wat het stortverbod betreft, zou eerder
aan de gemeenten kunnen worden gedacht die beschikken over een infrastructuur
voor de inzameling van (huishoudelijke) afvalstoffen. De in het tweede voorbeeld
gekozen grens van 35 000 inwoners is om een andere reden arbitrair; met
evenveel (on)recht zou de wetgever de grens bij 50 000 kunnen leggen,
maar ook bij 15 000 of 25 000. Daarnaast zijn er op het eerste gezicht eenvoudige criteria die echter
in de praktijk tot veel – uiteindelijk pas door de rechter te beslechten –
discussies zullen leiden. Zo zou bijvoorbeeld aangeknoopt kunnen worden bij
de aard en samenstelling van buiten een inrichting gestort afval. In dat geval
moet eerst de precieze aard en samenstelling van het afval zo nauwkeurig mogelijk
worden bepaald voordat het op grond daarvan bevoegd geachte gezag formele
handhavingsstappen kan zetten. Ik verwacht dat er vrijwel altijd een rechter
aan te pas zal moeten komen om dit soort vragen te beantwoorden (en dus om
een eindoordeel te geven over de bevoegdheid).Op het eerste gezicht lijkt ook de hoeveelheid buiten een inrichting gestort
afval zo'n eenvoudig te hanteren criterium voor de verdeling van de handhavingsbevoegdheid
over gemeenten en provincies met betrekking tot de zorgplicht van artikel
13 Wet bodembescherming of het stortverbod van artikel 10.2 Wet milieubeheer.
Zo is gesuggereerd om voor niet-inrichtingsgebonden situaties dezelfde hoeveelheidsgrenzen
te hanteren die in categorie 28 van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer voor afvalinrichtingen worden gehanteerd voor de verdeling van
de bevoegdheid tot vergunningverlening tussen gemeenten en provincies.Het lastige daarvan is echter dat de hoeveelheidsgrenzen in genoemd besluit
doorgaans zijn gekoppeld aan soorten afval. Voor de toepassing van het Inrichtingenbesluit
is dat geen probleem: het gaat daarbij om het in principe eenmalig vaststellen
van de beschikbare capaciteit van de (van te voren uit de vergunningaanvraag
bekende of al blijvend aanwezige) inrichting. Voor de niet-inrichtingsgebonden
situaties is de koppeling met het soort afval dat – in de van te voren
niet bekende, incidentele situatie – feitelijk is gestort echter wel
een probleem zoals hierboven is aangegeven.Een hoeveelheidsgrens komt dus in beginsel wel in aanmerking als er maar
geen relatie wordt gelegd met het soort afval. Over het vaststellen van de
concrete hoeveelheidsgrenzen kunnen echter dezelfde opmerkingen worden gemaakt
als hierboven over het vaststellen van het aantal inwoners van een gemeente:
zo'n in de wet te trekken grens blijft arbitrair.Wat op wetsniveau arbitrair is, behoeft dat op het niveau van de afspraken
niet of in mindere mate te zijn. Ik durf daarbij de stelling wel aan dat een
binnen een provincie samen met de betrokken gemeenten bij een x-tal inwoners
of een x-hoeveellheid gestort afval getrokken grens, minder arbitrair zal
zijn en op een groter draagvlak zal mogen rekenen dan een wettelijk getrokken
grens, onder meer omdat een door de handhavingspartners zelf getrokken grens
onderdeel kan zijn van een meeromvattende efficiënte taakverdeling, welke
ook nog eens kan worden toegesneden op de provinciale en gemeentelijke handhavingsproblematiek.Een in de wet neer te leggen criterium moet dus zo min mogelijk aanleiding
geven tot juridische vragen, efficiënt zijn en ook binnen de beleidscontext
voldoende beargumenteerd kunnen worden (dat wil zeggen niet willekeurig zijn).
De aanwezigheid van bestuurlijk draagvlak is een factor die nauw verband houdt
met het al dan niet discutabel en onderbouwd zijn. Ook voor het voorliggende
wetsvoorstel geldt dat de effectiviteit van het voorstel niet alleen wordt
bepaald door de kwaliteit ervan, maar ook door het draagvlak ervoor. Dat is
met name aan de orde bij de taakverdeling rond de «afvalovertredingen»
en dan in het bijzonder die met betrekking tot het stortverbod buiten inrichtingen
en in relatie daarmee artikel 13 van de Wet bodembescherming.Het antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie wat de bestuurlijke
problemen waren en voor welke overheidsorganen, kan dan ook kort zijn: de
VNG heeft zich uitdrukkelijk verzet tegen het neerleggen van de handhavingsopdracht
voor het stortverbod buiten inrichtingen bij de gemeenten; het
IPO voelde, geconfronteerd met deze opstelling van de VNG, er niets voor om
de provincies met de handhaving te belasten.De leden van de VVD-fractie hebben er meermalen bij de regering op aangedrongen
de definities inzake afvalstoffen in internationaal en nationaal verband op
elkaar af te stemmen en dit zeker te doen binnen de nationale wetgeving.De door deze leden beoogde afstemming van definities op het terrein van
afvalstoffen is doorgevoerd in het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet milieubeheer
(structuur beheer afvalstoffen) (kamerstukken II 1999/2000, 26 638, nrs.
6–7). Ik verwijs hiervoor verder naar de nota naar aanleiding van het
verslag bij dat wetsvoorstel (p. 2–3).Voorts is in het wetsvoorstel een voorziening opgenomen (een zogenaamde
«dynamische verwijzing») waardoor aanpassingen van de Europese
lijsten van afvalstoffen en gevaarlijke afvalstoffen (nagenoeg) automatisch
worden doorgevoerd in de nationale regelgeving (zie 26 638, nr. 8; onderdeel
B, onderdeel 3). In dit verband wil ik ook nog wijzen op de bij mijn brief
van 13 juni 2000 aan de Tweede Kamer gezonden antwoorden op vragen inzake
interpretatiemogelijkheden van het begrip afvalstoffen (lijst van vragen en
antwoorden, kamerstukken II 1999/2000, 26 800 XI, nr. 75).De leden van de CDA-fractie hebben er begrip voor dat een regeling waarbij
voor elk voorschrift maar één instantie belast wordt met de
bestuursrechtelijke handhaving, te omvangrijk en ingewikkeld en daarmee ondoelmatig
zou worden. Zij vinden echter dat de nu voorgestelde aanpak op gespannen voet
staat met de één-loket-gedachte, wat in hun ogen eigenlijk niet
aanvaardbaar zou zijn.Naar mijn mening vormt dit voorstel bezien vanuit de één-loket-gedachte
voor de burger die een verzoek om handhaving doet, een forse stap in de goede
richting: handhavingsverzoeken moeten primair worden behandeld door het bestuursorgaan
dat het verzoek heeft ontvangen en kunnen eventueel in plaats daarvan worden
behandeld door een ander bestuursorgaan indien dat zich – bijvoorbeeld
omdat dat overeenkomstig de gemaakte afspraken is – bereid heeft verklaard
de behandeling over te nemen en het eerstbedoelde orgaan daar ook mee heeft
ingestemd. Overigens merk ik nog op dat er bij de handhaving van de niet-inrichtingsgebonden
voorschriften van de Wet milieubeheer en artikel 13 van de Wet bodembescherming
doorgaans geen sprake is van een blijvende situatie zoals bij inrichtingen
wel het geval is, maar van zich incidenteel voordoende (en onvoorspelbare)
situaties.De leden van de CDA-fractie wijzen ook op de samenhang van de bij het
onderhavige wetsvoorstel voorgestelde wijzigingen met de onlangs afgesloten
bestuursakkoorden en het in voorbereiding zijnde wetsvoorstel dat erin moet
voorzien dat bij stagnatie of ondoelmatigheden de gewenste structurele samenwerking
alsnog kan worden verzekerd. Zij zijn bezorgd over wat er gaat gebeuren als
afspraken niet of niet tijdig tot stand komen of niet worden nagekomen en
het wetsvoorstel Verbetering handhavingsbevoegdheden eerder dan voornoemd
wetsvoorstel in werking zal treden. Zij achten gelijktijdige invoering van
beide wetsvoorstellen eigenlijk noodzakelijk. De leden van de GPV- en de RPF-fractie
maken soortgelijke opmerkingen.Ik ben het met deze leden volstrekt eens dat beide wetsvoorstellen voor
de verbetering van de milieuwethandhaving van belang zijn. Het onderhavige
voorstel is echter niet alleen dringend noodzakelijk, maar het heeft ook zonder
dat andere voorstel zijn waarde. Bedacht moet immers worden dat
het nog in voorbereiding zijnde wetsvoorstel Handhavingsstructuur uitdrukkelijk
bedoeld is als «stok achter de deur» om te kunnen worden gebruikt
in die gevallen waarin bestuursovereenkomsten in bepaalde delen van het land
niet of niet volledig (op vrijwillige basis) tot stand komen of in onvoldoende
mate worden uitgevoerd. Het maken van afspraken over de taakverdeling tussen
bestuursorganen is een van de kernpunten van de bestuursovereenkomsten. Er
mag van worden uitgegaan dat dergelijke afspraken in de meeste gevallen op
vrijwillige basis (al dan niet na uitdrukkelijke aansporing daartoe) tot stand
zullen komen. Wanneer dat in het uiterste geval onverhoopt toch niet het geval
zou zijn, blijft degene die een handhavingsverzoek heeft ingediend in ieder
geval niet in de kou staan: in dat geval moet volgens het derde lid van het
voorgestelde artikel 18.14a van de Wet milieubeheer een besluit worden genomen
door het bestuursorgaan waarbij het verzoek is ingediend of door het bestuursorgaan
waaraan het verzoek op grond van het tweede lid is doorgezonden. Wat de handhaving
van de onderhavige milieuvoorschriften uit eigen beweging betreft, zal het
verschil uitmaken of afspraken als zodanig ontbreken (bijvoorbeeld over door
de LCCM landelijk vastgestelde handhavingsprioriteiten, zoals bijvoorbeeld
het geval zou kunnen zijn met de taakverdeling bij de handhaving van het CFK-besluit,
of dat een afspraak over een incidentele situatie ontbreekt omdat zo'n situatie
over het hoofd is gezien. Overigens kan de Inspectie Milieuhygiëne in
zo'n geval soelaas bieden door het indienen van een handhavingsverzoek op
grond van artikel 18.14 Wet milieubeheer bij het bestuursorgaan dat het meest
in aanmerking lijkt te komen voor het hanteren van de handhavingsbevoegdheden,
al biedt dat bij het eerste voorbeeld natuurlijk niet direct een structurele
oplossing.Daarnaast vragen de leden van de CDA-fractie of de gemaakte afspraken
over bestuursrechtelijke handhaving op enigerlei wijze afdwingbaar zijn en
hoe kan worden bereikt dat afspraken werkelijk worden nagekomen.In antwoord hierop merk ik op dat deze afspraken in de relatie tussen
de bestuursorganen onderling afdwingbaar zijn op de wijze waarop dit in de
bestuursovereenkomsten is geregeld, bijvoorbeeld door middel van een geschillenregeling.
Nadat het nog in voorbereiding zijnde wetsvoorstel Handhavingsstructuur in
werking zal zijn getreden, zullen er meer mogelijkheden ontstaan om het nakomen
van afspraken te verzekeren. Ook hier benadruk ik dat het ontbreken of niet
nakomen van afspraken tussen bestuursorganen onderling niet bij voorbaat nadelige
gevolgen heeft voor burgers of bedrijven die een handhavingsverzoek bij een
bestuursorgaan hebben ingediend.De leden van de GPV- en de RPF-fractie vragen of de regering in algemene
zin kan onderschrijven dat de afspraken tussen de bestuursorganen zo veel
mogelijk moeten aansluiten bij de bestaande bevoegdheidsverdeling.In algemene zin kan worden onderschreven dat de afspraken over de hantering
van de handhavingsbevoegdheden zo veel mogelijk zouden moeten aansluiten bij
de bestaande bevoegdheidsverdeling. Ik wil daar nog aan toevoegen: en bij
de aanwezige kennis en ervaring. Dat kan bijvoorbeeld door af te spreken dat
in situaties waarin zowel de niet-naleving van een (algemene of specifieke)
zorgplichtbepaling als van een specifiek milieuvoorschrift (niet zijnde de
voorschriften 10.2 en 10.43 Wet milieubeheer of voorschriften van of krachtens
de Wet milieugevaarlijke stoffen) aan de orde zijn, de bevoegdheid die ter
zake van het specifieke voorschrift bestaat de doorslag geeft voor het hanteren
van de bevoegdheid ter zake van de zorgplichtbepaling. Ingeval uitsluitend
de naleving van een zorgplichtbepaling (buiten een inrichting) aan de orde
is, is het minder goed mogelijk om aan te sluiten bij bestaande bevoegdheidsverdelingen. Maar het is dan bijvoorbeeld wel denkbaar dat wordt afgesproken
dat de zorgplichtbepaling van de Wet milieugevaarlijke stoffen in zo'n situatie
primair zal worden gehandhaafd door de Minister van VROM. Dergelijke afspraken
kunnen nadat enige ervaring daarmee is opgedaan, desgewenst relatief eenvoudig
worden aangepast.3. Aanvulling van de Wet milieubeheer in verband met de
handhaving van de artikelen 1.1a en 10.3De leden van de GPV-fractie en van de RPF-fractie vragen waarop de veronderstelling
is gebaseerd dat ten aanzien van de algemene zorgplichtbepaling (artikel 1.1.a)
en de specifieke zorgplichtbepaling (artikel 10.3) alleen de minister van
VROM bevoegd is tot bestuurlijk optreden.Voor de toedeling van de bevoegdheden tot bestuurlijke handhaving van
de milieuwetgeving geldt de volgende systematiek.Als in een wettelijke regeling aan de gemeenten een bevoegdheid wordt
toegekend (zoals bijvoorbeeld tot het afgeven van vergunningen) of een uitvoeringstaak
wordt gegeven (bijvoorbeeld tot het moeten vaststellen van een verordening
of het moeten zorgdragen voor de handhaving van bepaalde voorschriften), bestaat
er op grond van artikel 125 van de Gemeentewet 'automatisch' een bestuurlijke
handhavingsbevoegdheid met betrekking tot die vergunningen, die verordening
of die te handhaven voorschriften voor het gemeentebestuur. Er is dan geen
specifieke wetgeving meer nodig om de handhavingsbevoegdheid daarvoor aan
het gemeentebestuur toe te delen. De handhavingsbevoegdheid is voor het provinciale
bestuur en het waterschapsbestuur op vergelijkbare wijze geregeld in artikel
122 van de Provinciewet, respectievelijk artikel 61 van de Waterschapswet.Er komen in de milieuwetgeving echter ook voorschriften voor waarin een
gebod (bijvoorbeeld. artikel 1.1a van de Wet milieubeheer) of een verbod (bijvoorbeeld
artikel 10.2 van de Wet milieubeheer) is opgenomen zonder dat daarbij is geregeld
welk bestuursorgaan ter zake een uitvoerende taak of bevoegdheid heeft. In
die gevallen bieden de genoemde artikelen van de Gemeentewet, de Provinciewet
en Waterschapswet dus geen uitkomst wel is in artikel 18.7 van de Wet milieubeheer
een vangnet-bevoegdheid opgenomen voor «Onze betrokken Minister»,
voor die gevallen waarin geen ander bestuursorgaan bevoegd is tot handhaving.Rondom de onderhavige zorgplichtbepalingen zijn er in de milieuwetgeving
geen specifieke bevoegdheden of uitvoerende taken aan gemeenten, provincies
of waterschappen toegekend.Wel wordt in artikel 18.2 van de Wet milieubeheer de zorg voor de milieuwethandhaving
(een uitvoeringstaak) opgedragen aan het tot vergunningverlening bevoegde
gezag en het gezag waaraan op grond van artikel 8.41 de melding moet worden
gedaan, voorzover het gaat om «het met betrekking tot de inrichting
bij of krachtens de milieuwetten bepaalde». Uit artikel 95, tweede lid,
van de Wet bodembescherming en artikel 64, tweede lid, van de Wet milieugevaarlijke
stoffen volgt dat ook de handhaving van de bij of krachtens deze wetten geregelde
voorschriften – waaronder zorgplichten –, althans bij inrichtingen,
vallen onder de handhavingstaak van het voor de inrichting bevoegde gezag.
In inrichtingsgebonden situaties volgt derhalve uit artikel 18.2 van de Wet
milieubeheer juncto 125 van de Gemeentewet en 122 van de Provinciewet een
bestuurlijke handhavingsbevoegdheid voor het gemeentebestuur, respectievelijk
het provinciaal bestuur voor «hun» inrichtingen.Voor de handhaving van zorgplichten in niet-inrichtingssituaties is de
handhavingstaak niet geregeld en moet worden aangenomen dat de bestuurlijke
handhavingsbevoegdheid voor de zorgplichtbepalingen op grond
van artikel 18.7 uitsluitend bij de Minister van VROM berust, hetgeen niet
wenselijk is.Bovenstaande systematiek is bevestigd in de jurisprudentie. De leden van
de GPV-fractie en van de RPF-fractie vragen hiernaar.Verwezen wordt in de eerste plaats naar uitspraak F03.970316 van de Voorzitter
van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 18 juni 1997
(niet gepubliceerd). Daarin ging het om handhaving van artikel 13 van de Wet
bodembescherming in een situatie waarin het handelen van de overtreder los
stond van een inrichting. De omstandigheid dat er in casu geen sprake was
van een inrichting als bedoeld in de Wet milieubeheer leidde er toe dat ingevolge
artikel 18.7 de Minister van VROM het bevoegde gezag was. (Artikel 95, eerste
lid, van de Wet bodembescherming verklaart onder meer artikel18.7 van de Wet
milieubeheer van toepassing met betrekking tot de handhaving van de Wet bodembescherming.)
Zou er wel sprake zijn geweest van een inrichting dan zou het met betrekking
tot de inrichting bevoegde gezag handhavingsbevoegd zijn geweest ingevolge
artikel 95, tweede lid, van de Wet bodembescherming. (Dat artikellid bepaalt,
zoals hierboven aangegeven, dat het in artikel 18.2 van de Wet milieubeheer
bedoelde bestuursorgaan tot taak heeft zorg te dragen voor de bestuursrechtelijke
handhaving van het ten aanzien van de betrokken inrichting bij of krachtens
de Wet bodembescherming bepaalde.)Deze lijn werd ook gevolgd in een eerdere uitspraak van de Voorzitter
(nr. F03.960877 van 26 september 1996; niet gepubliceerd) waarin het
ging om bestuursrechtelijke handhaving van artikel 13 Wet bodembescherming
door burgemeester en wethouders van een gemeente met betrekking tot de opslag
van gevaarlijk afval in een inrichting. Onder verwijzing naar artikel 75 (thans
95) van de Wet bodembescherming en de artikelen 18.2 tot en met 18.16 van
de Wet milieubeheer en categorie 28.4 van het Inrichtingen – en vergunningenbesluit,
verklaarde de Voorzitter gedeputeerde staten van de provincie bevoegd in plaats
van de gemeente.De leden van de fracties van GPV en RPF stellen voorts de bestuursrechtelijke
handhaving van zorgplichtbepalingen in het algemeen aan de orde. Voorzover
deze leden met deze vraag willen aangeven dat de bestuursrechtelijke handhaving
van zorgplichtbepalingen in het algemeen problematisch is, wil ik daarvan
afstand nemen. Het probleem van de zorgplichtbepalingen waar onderhavig wetsvoorstel
op ziet, is dat voor niet-inrichtingsgebonden situaties geen bestuursorgaan
met de uitvoering of handhaving van die bepalingen is belast en uitsluitend
de minister bevoegd is deze bepalingen te handhaven.Onderhavig wetsvoorstel neemt deze belemmering weg. Ik teken hierbij aan
dat het heel wel mogelijk is dat het bestuur ook in de toekomst pas in laatste
instantie naar de zorgplichtbepalingen zal grijpen en eerst zal bezien of
er niet vanwege overtreding van een meer specifieke bepaling kan worden gehandhaafd.
Juist de vangnet-functie van de zorgplichtbepaling acht ik van groot belang
en ik zie het dan ook niet als problematisch als er verhoudingsgewijs weinig
gebruik wordt gemaakt van de zorgplichtbepaling.Over artikel 2 van de Flora- en faunawet dat door de aan het woord zijnde
leden wordt aangehaald, kan ik geen uitspraken doen aangezien dit artikel
nog niet in werking getreden is. De voorgangers van deze wet (de Vogelwet,
de Wet bescherming uitheemse diersoorten en de Jachtwet 1936) bevatten geen
met artikel 2 vergelijkbare zorgplichtbepaling. 4. Aanvulling van de Wet milieubeheer (wisseling bevoegd
gezag)De leden van de VVD-fractie stellen een aantal vragen naar aanleiding
van een artikel in «De Dordtenaar» van 10 juni 1999, waarin de
provincie Zuid-Holland zou hebben opgemerkt dat de regelgeving voor handhavende
instanties niet handhaafbaar is.Naar aanleiding van deze vragen merk ik voor de goede orde op dat in het
genoemde artikel wordt gezegd dat de Nederlandse milieuwetgeving te onduidelijk
is en dat de wetgeving moet worden aangescherpt om overtreders tot verbeteringen
te kunnen dwingen. Als voorbeeld wordt in het artikel genoemd dat een simpele
stankmeting niet voldoende is om een bedrijf op de vingers te tikken, maar
dat daarvoor ingewikkelde en langdurige onderzoeken naar de «subjectieve
overlastbeleving» nodig zijn. Om bij het genoemde voorbeeld te blijven:
stank is op zich objectief meetbaar, maar blijft een subjectief begrip dat
zich niet voor alle stankstoffen in één vast getal laat vastleggen:
de «geur» van een bakkerij wordt nu eenmaal anders ervaren dan
de «stank» van een slachthuis. Ik wil er in dit verband ook nog
op wijzen dat op 29 maart 1995 met de Tweede Kamer overeenstemming is
bereikt over het nationale stankbeleid, dat vervolgens is vastgelegd in een
brief van de minister van VROM van 30 juni 1995 aan alle bevoegde organen.
Hoofdlijnen daarvan zijn:• als er hinder is worden (lokaal) maatregelen op basis van ALARA
vastgesteld en in de vergunning vastgelegd;• de mate van hinder die nog acceptabel is, wordt bepaald door het
lokaal bevoegde gezag;• van de zijde van VROM is een aantal instrumenten aangereikt, die
ingezet kunnen worden bij het vaststellen van de hinderlijkheid van stank
en de daartegen te treffen maatregelen.Op grond van dit beleid dient het bevoegd gezag een eigen lokale afweging
te maken, en de uitkomst daarvan eenduidig, en daarmee handhaafbaar, in de
vergunning van de inrichting vast te leggen. Een dergelijke vergunning zal
mijns inziens goed te handhaven zijn.Verder wordt er veel gedaan om de handhaafbaarheid van de milieuregelgeving
te vergroten. Zo zijn er checklists ontwikkeld voor uitvoeringsgericht werken,
is er een uitvoerbaarheids- en handhaafbaarheidstoets ontworpen, is er een
document Praktijktips OM-toetsing strafrechtelijke handhaafbaarheid regelgeving
en wordt nagenoeg ieder voorstel inzake milieuregelgeving in ontwerp aan het
Openbaar Ministerie voorgelegd, ter beoordeling van de strafrechtelijke handhaafbaarheid
van zo'n regeling. Bovendien beoordeelt het Ministerie van Justitie de kwaliteit
van wetgevingsvoorstellen, waarbij ook op de handhaafbaarheid wordt gelet.
Het spreekt voor zich dat met deze opmerkingen, evenals met opmerkingen van
andere instanties die bij de voorbereiding van regelgeving zijn betrokken,
terdege rekening wordt gehouden.Voorts is begin 2001 gestart met een gezamenlijk project van VROM en Justitie,
meer in het bijzonder het Openbaar Ministerie, ter verbetering van de handhaafbaarheid
van de milieuregelgeving. In de Discussienota wordt dieper ingegaan op dit,
volgens de planning, drie jaar durende project.De leden van de CDA-fractie vragen met betrekking tot de aanvulling van
de Wet milieubeheer in verband met wisselend bevoegd gezag (artikel 18.2)
naar de garantie dat het nieuwe gezag betrokken wordt bij de besluitvorming
inzake de handhaving.Ik merk daarover het volgende op. Ik vind onderlinge informatie-uitwisseling
tussen bestuursorganen van groot belang. Ik vind het evenwel te ver gaan om
een specifieke wettelijke verplichting daartoe in het leven te
roepen. Ik ben echter zonder meer van mening dat het een goede zaak is om
afspraken te maken over het elkaar betrekken bij de besluitvorming. Ik overweeg
daarom om in het wetsvoorstel Handhavingsstructuur een dergelijke verplichting
op te nemen. Verder is in navolging van de suggestie van prof. Michiels in
de nota van wijziging voorgesteld de ingevolge het onderhavige wetsvoorstel
te maken afspraken over het hanteren van de handhavingsbevoegdheden uit te
breiden met afspraken over het uitoefenen van toezicht dat aan het hanteren
van die bevoegdheden voorafgaat.De leden van de CDA-fractie doen voorts in navolging van het advies van
prof. Michiels enkele suggesties ter verbetering van de voorgestelde regeling;
zowel wat artikel 18.2 betreft, als artikel 18.14a.Uit de bij dit verslag gevoegde nota van wijziging moge blijken dat ik
de mening deel van de aan het woord zijnde leden dat het wetsvoorstel op deze
punten aanpassing behoeft. Ik ben het derhalve ook met deze leden eens dat
het totstandkomen van goede, gedetailleerde en «afdwingbare» afspraken
tussen de handhavende bestuursorganen van groot belang is. In paragraaf 1
van deze nota ben ik ingegaan op de grote rol die bij de verbetering van de
milieuwethandhaving wordt gespeeld door afspraken tussen de handhavingspartners.
Ik heb daar mijn vertrouwen uitgesproken in de door ons ingeslagen weg en
tevens gewezen op het nog in voorbereiding zijnde wetsvoorstel Handhavingsstructuur.De leden van de D66-fractie vragen wie erop gaat toezien dat de betrokken
handhavingsinstanties goede en tijdige afspraken over de uitvoering van het
feitelijke toezicht en de toepassing van de bestuurlijke handhavingsbevoegdheden
maken, wie verantwoordelijk is voor de coördinatie en welke stappen kunnen
worden genomen als afspraken tussen instanties over handhaving tot stand komen.Het ligt het meest voor de hand dat gedeputeerde staten zich in hun rol
als regisseur van de handhavingssamenwerking in de provincie bezighouden met
de coördinatie en erop toezien dat de bedoelde afspraken tot stand komen.
Ik ben aan het slot van mijn reactie op de brief van 8 mei 2000 van het
IPO aan de Tweede Kamer al ingegaan op de ondersteuning van de provincies
door de Inspectie Milieuhygiëne. In tweede instantie zal deze inspectie
(tweede-lijns)toezicht houden op de uitvoering van dit wetsvoorstel. Mocht
een en ander uiteindelijk onvoldoende resultaat opleveren, dan kan in de toekomst
na de inwerkingtreding van het reeds genoemde wetsvoorstel Handhavingsstructuur
zo nodig uiteindelijk ook van een wettelijk instrument gebruik worden gemaakt.
Een beschrijving van dat wetsvoorstel in hoofdlijnen is opgenomen in de Discussienota.De leden van de SP-fractie stellen voor om bij grote industrieterreinen
één handhavende instantie verantwoordelijk te stellen voor alle
daar gevestigde bedrijven.Op zichzelf onderschrijf ik de gedachte dat het benaderen van een industrieterrein
als een samenhangend geheel belangrijke voordelen kan hebben voor zowel de
bescherming van het milieu als voor de betrokken bedrijven. De ontwikkeling
van duurzame bedrijventerreinen laat dit overduidelijk zien. Tegelijk moet
in dit verband worden onderkend dat de huidige regelgeving bij vergunningverlening
en handhaving beperkingen stelt aan de mogelijkheden tot een verdergaande
gecoördineerde en geïntegreerde aanpak. In het kader van de nog
met de Kamer te voeren discussie over de toekomst van de milieuwetgeving (de
Discussienota) ben ik voornemens op dit onderwerp nader in te gaan.De leden van de GPV-fractie en de RPF-fractie stellen naar mijn mening
terecht een aantal kritische vragen met betrekking tot de procedurele voorrangsregeling
die in artikel 18.14a wordt voorgesteld. In paragraaf 1 is heb ik aangegeven
dat ik graag gevolg geef aan de waardevolle suggesties van prof. Michiels
om de in artikel 18.14a voorgestelde regeling te vereenvoudigen, daarmee tevens
tegemoetkomend aan door het IPO gesignaleerde problemen.De leden van de GPV-fractie en de RPF-fractie informeren ook waarom artikel
18.3, derde lid, niet expliciet zo is geformuleerd dat in de handhavingsafspraken
voorzover mogelijk met inhoudelijke voorrangsregelingen moet worden gewerkt.
Zoals deze leden echter zelf al aangeven mag er naar mijn mening van uit worden
gegaan dat men in de praktijk met inhoudelijke criteria zal werken waar dat
mogelijk is.De leden van de SGP-fractie vragen of er geen mogelijkheden zijn de problematiek
van de onzekerheid rondom bevoegdheidsvragen sneller en vooral breder via
heldere en integrale regelgeving op te pakken. Deze leden noemen het gevaar
dat de desbetreffende problematiek te verbrokkeld en te geïsoleerd wordt
behandeld en aangepakt.Ik ben het met deze leden eens dat de aanpak van de onderhavige problematiek
van de onduidelijke toedeling van handhavingsbevoegdheden bij voorkeur sneller
tot resultaat had moeten leiden. In iedere fase van het wetgevingsproces zijn
evenwel door de betrokken actoren vele vragen gesteld, adviezen gegeven en
opmerkingen geplaatst, die niet alleen snel maar ook met de nodige aandacht
moesten worden behandeld en besproken. Ik ben het echter niet eens met de
opvatting van deze leden dat de aanpak breder had moeten zijn. De onderhavige
problematiek betreft specifiek de bevoegdheidsverdeling bij bestuursrechtelijke
handhaving van een beperkt aantal milieuvoorschriften en doet zich integraler
noch breder voor. Het wetsvoorstel kan daarom tot dat specifieke probleem
beperkt worden.Indien een probleemstelling met betrekking tot bevoegdheden breder is
en betrekking heeft op meer taken dan alleen de bestuurlijke handhaving, is
mijn aanpak ook breder. Ik mag in dit verband bijvoorbeeld wijzen op de wijziging
van hoofdstuk 10 van de Wet milieubeheer (wetsvoorstel Structuur beheer afvalstoffen
26 638).De leden van de SGP-fractie merken op dat de beoogde en gewenste uitwerking
van het wetsvoorstel sterk afhankelijk is van het maken en nakomen van adequate
afspraken tussen de verschillende bestuursorganen. Zij vragen of de regering
zich hiermee niet te terughoudend en te afwachtend opstelt en of er niet meer
waarborgen dienen te komen om te bereiken dat dergelijke afspraken inderdaad
voldoende van de grond komen en worden uitgevoerd.Ik ben het met de vragenstellers eens dat de afspraken tussen de bestuursorganen
van groot belang zijn. Ik ben echter niet van mening dat de regering zich
te terughoudend en te afwachtend opstelt. Zoals ik hierboven in mijn reactie
op het advies van prof. Michiels en de brief van het IPO van 8 mei 2000
heb aangegeven, bestaat er geen goed alternatief voor de in het wetsvoorstel
gemaakte keuze. Er kan van worden uitgegaan dat onder regie van de provincies
goede afspraken tot stand komen. Na inwerkingtreding van het wetsvoorstel
Handhavingsstructuur zullen extra sturingsmogelijkheden beschikbaar komen.
Het voorliggende wetsvoorstel schept tenslotte betere mogelijkheden voor indieners
van handhavingsverzoeken. De SGP-fractie vraagt om te voorzien in afspraken voor die gevallen waarbij
het overnemen van kosten geboden is, omdat bij nader inzien blijkt dat een
ander bestuursorgaan had moeten optreden.In antwoord hierop kan worden verwezen naar mijn antwoord op de vragen
van de fracties van het CDA, het GPV, de RPF en de SGP in paragraaf 1
over de problematiek van de niet verhaalbare kosten van bestuursdwang. In
die paragraaf wees ik in reactie op de brief van het IPO van 8 mei 2000
al eerder op het nut van het maken van afspraken over het eventueel onderling
verrekenen van kosten achteraf. Het kunnen voorkomen van impasses in de handhaving
zal voorts aan de orde zijn in het wetsvoorstel Handhavingsstructuur.5. Reacties op het wetsvoorstelDe leden van de GPV-fractie en de RPF-fractie hebben verzocht om voorzover
nog relevant meer specifiek in te gaan op de reacties die zijn ontvangen van
de VNG, het IPO en de Unie van Waterschappen op concepten van het wetsvoorstel.Kernpunten in die reacties vormden vooral de vraag welk bestuursorgaan
voor de handhaving van de in het wetsvoorstel betrokken voorschriften exclusief
bevoegd zou moeten worden verklaard, waarbij vooral naar andere bestuursorganen
werd gekeken. Ik ben in paragraaf 1 en 2 van deze nota op een en ander
uitgebreid ingegaan en ik wil daarom volstaan met een verwijzing naar die
paragrafen.II. ARTIKELENArtikel 18.3De leden van de CDA-fractie informeren nog naar de ervaringen met de toepassing
van artikel 18.3 – dat regelmatig overleg tussen vertegenwoordigers
van de bij de handhaving betrokken bestuursorganen voorschrijft – in
de praktijk.Geconstateerd kan worden, dat het overleg tussen de vertegenwoordigers
van de bij de handhaving betrokken bestuursorganen duidelijk impulsen heeft
gekregen door de bestuursovereenkomsten die in elke provincie zijn gesloten
over de handhaving van de milieuwetgeving. De provinciale handhavingsoverlegorganen
in elke provincie vervullen een belangrijke rol bij het bewaken van de afspraken,
gemaakt in het kader van de bestuursovereenkomsten.De leden van de CDA-fractie informeren voorts naar de wijze waarop de
afspraken worden vastgelegd en vragen of daar voorschriften voor bestaan.Een belangrijk deel van de afspraken is al neergelegd in de bestuursovereenkomsten.
Andere afspraken komen tot stand bij de uitvoering van de bestuursovereenkomsten,
bijvoorbeeld in de vorm van vaststelling van het jaarlijkse programma van
de handhavingsactiviteiten in de provincies. Met het gezamenlijk vaststellen
van het programma committeren de handhavingsorganen zich aan de uitvoering
daarvan. Dergelijke afspraken zullen naar verwacht mag worden, gedocumenteerd
worden door middel van verslaglegging van de vergaderingen van de betrokken
vertegenwoordigers in de provincie en de regio's. Het komt mij voor dat het
niet noodzakelijk is om over de wijze van afspreken regels te stellen. De kenbaarheid van de afspraken kan niettemin van belang
zijn zowel voor de betrokken overheden, als voor burgers en bedrijven. Daaraan
zal dus op provinciaal niveau wel de nodige aandacht moeten worden geschonken. De leden van de CDA-fractie vragen hoe de regering de suggesties van milieuofficier
mr. G.A. Biezeveld beoordeelt om artikel 18.3 Wm minder «vrijblijvend»
te maken. Daarbij werd onder andere gesuggereerd om gedeputeerde staten de
bevoegdheid te geven onder bepaalde omstandigheden de bestaande bevoegdhedenverdeling
te doorbreken en tijdelijk de handhavingsbevoegdheden van een ander bestuursorgaan
aan zich te trekken of bij een ander bestuursorgaan te leggen, bijvoorbeeld
als een bevoegd bestuursorgaan niet bereid of in staat is handhavend op te
treden.In reactie daarop merk ik op dat momenteel in het kader van de voorbereiding
van het wetsvoorstel Handhavingsstructuur wordt bezien of het wenselijk is
om de genoemde suggestie te volgen en de mogelijkheid te scheppen dat de bevoegdheid
tijdelijk elders wordt neergelegd. Een overweging hierbij is in ieder geval
dat het bestaan van een dergelijke regeling geen aanleiding mag zijn voor
het primair bevoegde bestuursorgaan om de handhaving maar aan de provincie
over te laten.Verder vragen de leden van de CDA-fractie of de regering de stelling van
de heer Biezeveld onderschrijft dat ook moet worden voorzien in afstemmingsmogelijkheden
met de beheersstructuur voor de regionale politiekorpsen ingevolge de Politiewet
1993, in het bijzonder het driehoeksoverleg met de territoriale onderdelen
(meestal aangeduid als districten).Ik onderschrijf graag dat een goede afstemming tussen de verschillende
betrokkenen (de leden van het driehoeksoverleg en andere deelnemers aan de
bestuursovereenkomsten) zeer wenselijk is. Het belang van een goede afstemming
tussen de bestuurlijke en de strafrechtelijke handhavingspijlers is een onderwerp
dat in het kader van het wetsvoorstel Handhavingsstructuur aan de orde is.Artikel 18.9In mijn antwoord op de vraag van de leden van de CDA-fractie waarom er
in het voorgestelde artikel 18.9 Wet milieubeheer niet voor is gekozen om
ieders bevoegdheid te laten bestaan tot het (eerdere) moment dat één
bestuurorgaan de handhaving «op zich neemt» en begint met de behandeling,
kan ik kort zijn. Zolang er namelijk geen sprake van een handhavingsbeschikking
is (hetgeen ondubbelzinnig kan worden vastgesteld) maar slechts van «het
op zich nemen van handhaving» (hetgeen de vraag oproept wanneer daarvan
sprake is), staat niet vast dat zo'n beschikking er daadwerkelijk, en in het
benodigde tempo, zal komen. Ik heb daarom in dit verband de suggestie ter
harte genomen van de leden van de SGP-fractie om ter voorkoming van eventuele
misverstanden artikel 18.9 aan te vullen met het voorschrift dat een afschrift
van een door een bestuursorgaan genomen handhavingsbeschikking moet worden
gezonden aan de andere bevoegde bestuursorganen. Prof. Michiels acht blijkens
zijn advies (op blz. 7) een wettelijke plicht wellicht te vergaand en adviseert
om in de afspraken een dergelijke verplichting op te nemen, maar ik ben van
mening dat dit punt ter voorkoming van misverstanden en overbodig werk goed
geregeld moet zijn. Ik mag ter zake verwijzen naar de bij dit verslag gevoegde
nota van wijziging waarin het beoogde voorschrift in een nieuw artikel 18.10
is opgenomen.Artikel 18.14aVoor mijn antwoorden op de vragen van de VVD-fractie, de CDA-fractie,
de D66-fractie en de fractie van de SGP met betrekking tot enkele onvolkomenheden
in het voorgestelde artikel 18.14a, wil ik volstaan met verwijzing
naar mijn reactie in paragraaf van deze nota op het advies van prof. Michiels
en de brief van het IPO van 8 mei 2000 ter zake.De Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,J. P. Pronk 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26929-6.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl