Wijziging van artikel 94 van Boek 3 Burgerlijk Wetboek in verband met het mededelingsvereiste; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20032004-28878, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

14-06-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28878 nr. C

04-06-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28878Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 878Wijziging van artikel 94 van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek in verband
met het mededelingsvereisteCNOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 4 juni 2004Het voorbereidend onderzoek heeft de leden van de vaste commissie voor
Justitie aanleiding gegeven tot het stellen van nog enige vragen en het maken
van enige opmerkingen.Het stemt tot tevredenheid dat de leden van de CDA-fractie met instemming van dit wetsvoorstel hadden kennisgenomen.Naar aanleiding van de uitspraak van de Hoge Raad van 20 september
2002 (NJ 2004/182) met betrekking tot de vraag of een generieke omschrijving
in een authentieke of geregistreerde onderhandse akte van de verpande vorderingen
in overeenstemming is met het in artikel 3:84 lid 2 BW neergelegde vereiste
van voldoende bepaaldheid, vroegen de CDA-fractie of een vergelijkbare generieke
omschrijving met het oog op het bepaaldheidvereiste ook voldoende is voor
de overdracht van vorderingen. Met de leden van de CDA-fractie kan worden
ingestemd dat in beginsel voor de overdracht van alle voor overdracht vatbare
vorderingen van een bepaalde persoon of rechtspersoon toereikend is een authentieke
of geregistreerde onderhandse akte waarin is neergelegd een clausule van globaal
de navolgende strekking: «Middels deze akte worden overgedragen al onze
vorderingen (of gedeelten daarvan) jegens derden die wij thans hebben of rechtstreeks
uit thans bestaande rechtsverhoudingen met die derden zullen verkrijgen en
die – thans of achteraf – met behulp van onze administratie vastgesteld
(zullen) kunnen worden.»Voorts vroegen deze leden mijn reactie op het artikel «Stille cessie:
de verdere lotgevallen van het wetsvoorstel» van prof. mr A.F. Salomons
in WPNR nr 6572/ jaargang 2004.In dit artikel wordt in de eerste plaats een vraag gesteld over de bescherming
tegen onbevoegdheid van de cedent die de cessionaris kan ontlenen aan artikel
88 van Boek 3, in geval hij te goeder trouw was op het tijdstip van de mededeling
van de cessie aan de schuldenaar. Deze bescherming is in zoverre beperkt dat
zij alleen geldt in geval van onbevoegdheid die voortvloeit uit ongeldigheid
van een eerdere overdracht «die niet het gevolg is van onbevoegdheid
van de toenmalige vervreemder». Deze laatste woorden komen erop neer
dat de bescherming niet geldt bij «absolute» onbevoegdheid, maar
wel bij een onbevoegdheid die het gevolg is van een titelgebrek
of een leveringsgebrek bij een eerdere vervreemding. Salomons is het ermee
eens dat voor het onderhavige geval van stille cessie de voorkeur is gegeven
aan de beperkte bescherming die artikel 88 van Boek 3 biedt.De consequentie van deze beperkte bescherming is dat de cessionaris in
de regel evenmin wordt beschermd tegen een onbevoegdheid die hierin bestaat
dat de cessie van de vordering in onbezwaarde toestand plaats vindt, terwijl
op die vordering een beperkt recht, bijv. een pandrecht, rust. Een dergelijke
onbevoegdheid tot onbezwaarde vervreemding zal immers vrijwel altijd terug
zijn te voeren op een absolute onbevoegdheid om over het beperkte recht te
beschikken. Voormelde consequentie vloeit dan ook, anders dan Salomons suggereert,
niet voort uit het ontbreken in artikel 88 van een regel als voor roerende
zaken is uitgeschreven in artikel 86 lid 2, maar uit de beperkte bescherming
die artikel 88 voor de daar genoemde goederen nu eenmaal biedt.Volgehouden kan evenwel worden dat in een beperkt aantal gevallen artikel
88 de verkrijger te goeder trouw – hier de cessionaris – wel degelijk
ook tegen hem onbekende beperkte rechten beschermt. Daarbij valt te denken
aan het geval dat het beperkte recht zijn ontstaan
aan een titelgebrek of een leveringsgebrek dankt. Dit is weliswaar niet gemakkelijk
voorstelbaar, maar in de literatuur is terecht gesignaleerd dat dit geval
zich toch wel kan voordoen. Zo wordt door Snijders/Rank-Berenschot, Goederenrecht,
3e druk, 2003, § 387, het voorbeeld genoemd dat een beperkt recht
is tenietgegaan doordat daarvan overeenkomstig artikel 98 van Boek 3 afstand
is gedaan, en dat vervolgens deze afstand wordt
vernietigd op grond van een wilsgebrek, waardoor het beperkte recht herleeft. In een dergelijk geval kan worden volgehouden
dat artikel 88 wèl de verkrijger te goeder trouw beschermt aan wie
het goed waarop het herleefde beperkte recht rust, in onbezwaarde staat is
overgedragen. De onbevoegdheid tot vervreemding in onbezwaarde staat is hier
immers terug te voeren op een titelgebrek in een voorschakel, te weten de
afstand van het beperkte recht, op welke afstand volgens artikel 98 de regels
betreffende overdracht van overeenkomstige toepassing zijn. Ook Snijders/Rank-Berenschot
t.a.p. zijn deze mening toegedaan, waarbij zij zich mede op analogische toepassing
van artikel 86 lid 2 beroepen. Deze uitleg verdient naar mijn mening de voorkeur
boven de mening van Salomons, die de verkrijger te goeder trouw ook in de
hier bedoelde gevallen elke bescherming tegen onbekende beperkte rechten onthoudt.Voorts vraagt Salomons aandacht voor de positie van de debiteur voordat
hem mededeling van de cessie is gedaan. Volgens het wetsvoorstel moet de schuldenaar
voor de mededeling aan hem steeds aan de cedent betalen en kan hij na de mededeling
uitsluitend aan de cessionaris betalen. Salomons heeft in een eerder artikel,
waarnaar hij verwijst, voorgesteld dit stelsel te vervangen door een stelsel
waarin de schuldenaar die met de cessie bekend is in elk geval niet meer aan
de cedent mag betalen en moet kiezen tussen opschorting van de betaling op
grondslag van artikel 6:37 of betaling aan de cessionaris, terwijl de schuldenaar
verplicht is aan de cessionaris te betalen, als hij mededeling van de cessie
heeft ontvangen. Zoals in de nota naar aanleiding van het verslag al is aangegeven,
verdient het gekozen stelsel met het oog op de rechtszekerheid de voorkeur.
Het verdient geen aanbeveling de vraag of rechtsgeldig betaald is te laten
afhangen van moeilijk vast te stellen factoren als wetenschap van de schuldenaar,
noch ook om een situatie in het leven te roepen dat in geval van cessie van
een omvangrijke groep vorderingen de ene schuldenaar aan de cedent zou moeten
betalen en de andere juist niet, al naar gelang zij toevallig van de cessie
op de hoogte geraakt zijn.De argumenten die Salomons thans aan zijn betoog toevoegt, nopen niet
tot een andere conclusie dan die van het wetsvoorstel. In de zienswijze van
Salomons moet steeds betaald worden aan de rechthebbende op de vordering.
In het stelsel van het wetsvoorstel is voor de vraag aan wie betaald moet
worden, niet beslissend wie rechthebbende op de vordering is, doch wie jegens
de schuldenaar bevoegd is de vordering te innen. De schuldenaar moet zich
niet hoeven te verdiepen in de vraag wie goederenrechtelijk rechthebbende
op de vordering is of wie het geïnde uiteindelijk behoort te ontvangen.Ook de dogmatische benadering die de stille cessie wil vergelijken met
een levering van roerende zaken constituto possessorio, noopt niet tot een
andere oplossing dan die welke is gekozen. In de praktijk kunnen partijen
voor de vraag komen te staan of zij de betreffende vorderingen zullen cederen
dan wel verpanden. Het wetsvoorstel is op die praktische vraag afgestemd.
De stille cessie en stille verpanding dienen met elkaar in de pas te lopen,
zodat de praktijk niet gedwongen wordt op oneigenlijke gronden de ene figuur
te kiezen, omdat de andere figuur onvoldoende rekening houdt met de eisen
van de huidige financiële praktijk.Wat het aan het slot van het artikel gegeven voorbeeld betreft, geldt
het volgende. Het voorbeeld heeft betrekking op een betaling die in weerwil
van het voorgestelde wettelijke stelsel aan de cessionaris wordt gedaan, voordat
aan de debiteur mededeling van de cessie is gedaan, derhalve voordat de cessionaris
bevoegd is geworden de vordering te innen. De debiteur die goede reden had
om aan te nemen dat de cessionaris die bevoegdheid wel had, bijv. omdat hij
de wijze waarop hij van de cessie kennis had gekregen, als een mededeling
aan hem heeft opgevat, wordt beschermd door artikel 6:34. Aarzelt hij over
de vraag of een mededeling geacht moet worden te hebben plaats gevonden, dan
kan hij een betaling opschorten op grond van artikel 6:37. Vordert de cessionaris
of zijn faillissementscurator betaling, dan zal daarin een mededeling van
de cessie besloten liggen. Is de debiteur bekend met het faillissement van
de cessionaris, dan zal hij inlichtingen kunnen vragen over de werkelijke
situatie, en kan ook daarin een grond gelegen zijn de betaling met een beroep
op artikel 6:37 op te schorten tot hij zekerheid heeft verkregen met betrekking
tot de vraag of de cedent en de cessionaris zich op het standpunt stellen
dat de mededeling is gedaan. Niet juist lijkt overigens de mening van Salomons
dat, indien tijdens het faillissement van de cessionaris aan deze in persoon
betaald wordt, de curator niet alsnog betaling aan de boedel zou kunnen verlangen,
aangenomen dat inmiddels is komen vast te staan dat de betreffende vordering
tot het vermogen van de cessionaris is gaan behoren. Dit laatste doet zich,
zoals gezegd, in elk geval voor als de curator alsnog betaling verlangt, nu
daarin een mededeling van de cessie besloten zal liggen.Met instemming is er kennis van genomen dat de leden van deVVD-fractie het wetsvoorstel met name voor bulkcessie van groot nut
achten en dat zij vaststellen dat door de aansluiting bij de internationale
praktijk de concurrentiepositie van onder andere Nederlandse banken wordt
bevorderd.Hoewel de leden van de VVD-fractie het praktische nut inzien van het laten
vallen van het mededelingsvereiste van artikel 3:94 BW, vroegen zij zich toch
af of de rechtszekerheid niet te zeer geweld wordt aangedaan. Waarbij werd
aangetekend dat het kostenaspect niet moet worden overschat, omdat de kosten
van de mededeling – al dan niet constitutief – in ieder geval
gemaakt moeten worden en dat het kostenaspect van het constitutieve mededelingsvereiste
dus nauwelijks een rol kan spelen als onderbouwing van het wetsvoorstel. Voorts
zijn deze leden van oordeel dat het schrappen van het mededelingsvereiste
teneinde te voorkomen dat de debiteur ervan op de hoogte raakt dat de vordering
is overgedragen (de commerciële reden), een overweging is die op enigszins
gespannen voet staat met het belang van debiteuren en anderen bij transparantie
en rechtszekerheid.Vooropgesteld moet worden dat met het invoeren van stille verpanding het
oorspronkelijke motief om mededeling voor te schrijven teneinde de schijn
van kredietwaardigheid te vermijden op de achtergrond is geraakt. Bij de totstandkoming
van artikel 94 was het argument om het mededelingsvereiste op te nemen dan
ook niet zozeer het tegengaan van een valse schijn van kredietwaardigheid,
als wel de rechtszekerheid. Wat nu dit laatste betreft, kan worden gesteld
dat die rechtszekerheid ook kan worden verkregen door een authentieke of geregistreerde
onderhandse akte.Daarbij verdient aantekening dat het opnemen van de mogelijkheid van cessie
zonder mededeling niet in de eerste plaats wordt geschrapt om de debiteur
onwetend te kunnen laten. Het stilhouden van de cessie dient dan ook over
het algemeen niet om kredietposities te camoufleren, maar om te voorkomen
dat derden onjuiste conclusies trekken uit het feit dat de cedent om wat voor
reden dan ook zijn pakket vorderingen heeft overgedragen. De debitor cessus
ondervindt geen enkel nadeel van deze aanpak. Voor hem verandert er door het
wetsvoorstel niets. Bovendien zal hij eerder gebaat zijn bij één
en dezelfde inningsbevoegde partij of dit nu zijn crediteur is of de lasthebber
van de nieuwe crediteur, dan dat hij telkens een nieuwe crediteur tegenover
zich krijgt. Daarom is de praktijk dan ook vaak dat de oorspronkelijke rechthebbende
belast blijft met de inning van de gecedeerde vorderingen, als lasthebber
van de nieuwe rechthebbende.Het publiceren van lijsten van overgedragen vorderingen in dagbladen zoals
wordt voorgesteld in het artikel van Struycken (WPNR 99/6351, p. 228)
voegt weinig toe aan een beter verlopend rechtsverkeer, nu het doorgaans vorderingen
betreft voor een relatief klein bedrag en met een korte looptijd en het nazien
van deze lijsten met vele duizenden vorderingen een tijdrovend karwei zal
zijn waarvan men doorgaans zal afzien. Daarbij komt dat het een gerechtvaardigde
aanpak kan zijn de overdracht niet te publiceren in verband met het gerechtvaardigde
verlangen van de cedent zijn commerciële relatie met zijn klanten niet
te verstoren en de markt ten onrechte te laten denken dat er iets met zijn
kredietwaardigheid aan de hand is. Bovendien moeten de kosten van de omvangrijke
publicaties die bij de uitvoering van dit voorstel regelmatig zouden moeten
plaats vinden, niet worden onderschat. Plaatsing van omvangrijke mededelingen
in al of niet financiële dagbladen is een kostbare aangelegenheid. Dergelijke
kosten wegen niet op tegen het nut dat men van dergelijke publicaties kan
verwachten.Wat het kostenaspect betreft van het doen van mededeling aan de debiteur
van de gecedeerde vordering, kan het volgende worden opgemerkt. Met de aan
het woord zijnde leden kan worden ingestemd dat als de cessionaris wil dat
de debiteur aan hem betaalt, mededeling aan de debiteur van de vordering noodzakelijk
is, wil de overdracht jegens de debiteur werken. Maar daaraan moet worden
toegevoegd dat in de praktijk mededeling aan de debiteur pas opportuun wordt
geoordeeld als de kredietwaardigheid van de cedent zo verslechtert dat de
cessionaris achter het net dreigt te vissen. Alleen dan wordt medegedeeld.
Zoals hierboven ook al is aangegeven is de praktijk bovendien dat de cedent
als lasthebber inningsbevoegd blijft, in welk geval mededeling evenmin plaats
vindt. Een en ander moet tot de conclusie leiden dat nu mededeling doorgaans
niet plaats vindt, deze kosten wel degelijk worden bespaard.Bij dit alles moet worden bedacht dat de thans voorgestelde regeling niet
inhoudt dat het mededelingsvereiste wordt geschrapt, maar alleen dat naast
de cessie met mededeling ook een stille cessie zonder mededeling mogelijk
wordt gemaakt, zij het met de toevoeging van het vereiste van een authentieke
of geregistreerde onderhandse akte. Verwacht mag worden dat in de regel bij
cessie van één vordering of van enkele vorderingen de voorkeur
zal worden gegeven aan de thans bestaande vorm van een onderhandse akte met
mededeling aan de schuldenaar. In zoverre blijft de huidige regeling
derhalve haar betekenis voor transparantie en rechtszekerheid behouden.De Minister van JustitieJ. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20032004-28878-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl