Wijz. Ziektewet e.e.a. wetten ivm uitsluiten uitkering bij vrijheidsontneming (Wet socialezekerheidsrechten gedetin.); Voorlopig verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19981999-26063, nr. 236a

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

26-07-1999

Eerste Kamer der Staten-Generaal

1998-1999

26063 nr. 236a

20-07-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Interdepartementale werkgroep uitkering en detentie3. De rechtsgrond van de regeling4. Reikwijdte van de regeling5. Uitvoering en handhaving6. OvergangsrechtOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26063Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 063Wijziging van de Ziektewet en enkele andere wetten in verband met het
uitsluiten van het recht op een socialeverzekeringsuitkering bij vrijheidsontneming
en het openstellen van socialezekerheidsregelingen in die gevallen waarin
de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of vrijheidsbenemende maatregel
buiten een justitiële inrichting plaatsvindt (Wet socialezekerheidsrechten
gedetineerden)nr. 236aVOORLOPIG VERSLAG VAN DE VASTE COMMISSIE VOOR SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEID1Vastgesteld 20 juli 1999Het voorbereidend onderzoek had de vaste commissie voor Sociale Zaken
en Werkgelegenheid aanleiding gegeven tot het stellen van de volgende vragen
en het maken van de volgende opmerkingen. 1. InleidingDe leden van de CDA-fractie deelden mee met belangstelling,
maar ook met de nodige scepsis kennis te hebben genomen van het voorliggende
wetsvoorstel. Ook deze leden waren van oordeel dat het ongewenst is dat personen
die rechtens hun vrijheid hebben verloren tijdens hun detentie sociale uitkeringen
normaal blijven ontvangen, terwijl in hun levensonderhoud wordt voorzien door
de Staat. De overweging van «gelijke behandeling» van uitkeringsontvangers
en anderen in geval van detentie sprak deze leden eveneens aan.De categorie «anderen» zagen deze leden echter niet beperkt
tot werkenden/loontrekkenden.De leden van de CDA-fractie achtten vooralsnog het heffen van een eigen
bijdrage een betere weg om het met het wetsvoorstel beoogde doel te bereiken
dan een verdere aantasting en beperking van het verzekeringskarakter van de
socialezekerheidswetgeving. Voorts waren de leden van de CDA-fractie van oordeel
dat het wetsvoorstel in diverse opzichten niet consistent en weinig transparant
is.De leden van de VVD-fractie merkten op met belangstelling te
hebben kennis genomen van het voorliggende wetsvoorstel. Het principiële
punt, dat een verzekering wordt stopgezet als iemand zijn vrijheid wordt ontnomen
had indringend hun aandacht gevraagd. Met name de in het preadvies van 17
februari 1997 opgenomen visie van de Raad van State die het kabinet
heeft ontraden voorliggend voorstel aan te bieden aan de Tweede Kamer, was
een punt van zorg voor deze leden.Alles afwegend waren zij van mening, dat het kabinet overtuigend heeft
aangegeven in de onderliggende stukken waarom dit wetsvoorstel toch voorligt.
Daarom hebben de leden van de VVD-fractie op dit punt geen aanleiding gevonden
nadere vragen te stellen.De leden van de fractie van de RPF/GPV deelden mee sympathie
te hebben voor de doelstelling van het wetsvoorstel, namelijk het wegnemen
van de onbillijke situatie dat mensen die «reeds door de Staat worden
voorzien in de kosten van levensonderhoud» (zoals het in de considerans
van het voorstel wordt geformuleerd) toch onbeperkt een sociale uitkering
genieten. Maar deze leden hadden grote aarzelingen bij de wijze waarop in
het wetsvoorstel wordt gepoogd deze onbillijkheid op te heffen.In de memorie van toelichting wordt het probleem waarvoor het wetsvoorstel
een oplossing wil aanbieden als volgt omschreven: «De omstandigheid
doet zich thans voor dat, degene die rechtens zijn vrijheid is ontnomen een
uit collectieve middelen gefinancierde uitkering kan blijven ontvangen terwijl
de Staat daarnaast in de kosten van het levensonderhoud van betrokkene voorziet»
(p. 6). Deze ongewenste samenloop kan in principe op twee manieren worden
tegengegaan, namelijk enerzijds door iets te doen aan het recht op een uitkering
of anderzijds door van betrokkenen te vragen om ook in detentie te betalen
voor het levensonderhoud. De regering heeft gekozen voor de tweede benadering.
Deze keuze had deze leden vooralsnog niet overtuigd.Zij zouden graag van de regering vernemen of zij zich herkent in de onderstaande
recapitulatie van haar argumentatie ten gunste van het wetsvoorstel. Zij wilden
voorts graag een antwoord op de kritische vragen die zij daarover in het navolgende
zouden stellen.De beslissing om niet een vorm van een eigenbijdrageregeling voor te stellen
berust op twee argumenten, zo stelden de leden van de fractie van de RPF/GPV vast.In aansluiting bij een interdepartementale werkgroep in 1993 wordt in
de memorie van toelichting (p. 3) gesuggereerd dat het wellicht als onbillijk
zou worden ervaren als mensen die eigen inkomsten hebben, toch voor de kosten
van hun detentie zouden moeten betalen. Kan de regering uitleggen waarom dat
onbillijk zou kunnen worden gevonden?De uitvoering van een eigenbijdrageregeling is lastig. In aansluiting
bij een kabinetsstandpunt uit 1995 wordt in de nota naar aanleiding van het
verslag (p. 8) gezegd dat het in een aantal gevallen moeilijk is de draagkracht
van een gedetineerde te bepalen, dat invordering van een eigen bijdrage lastig
is en er ook beroepszaken bij de rechter te verwachten zijn. Hoe worden deze
bezwaren in Denemarken, waar wel een eigenbijdrageregeling wordt toegepast,
ondervangen? Is zo'n regeling niet te vereenvoudigen bijv. door de eigen bijdrage
forfaitair vast te stellen, en deze te innen door middel van beslag op inkomsten
(bijv. op een uitkering)?De keuze voor het oplossen van de ongewenste samenloop van uitkering en
onderhoud door de Staat wordt door de regering vooral gebaseerd op de bezwaren
tegen het alternatief, een eigenbijdrageregeling. Herhaaldelijk worden redeneringen
gebruikt in de trant van: nu eenmaal gekozen is voor een uitsluiting van het
recht op een uitkering...Deze negatieve keus heeft echter een groot aantal complicaties tot gevolg.Het verzekeringskarakter van regelingen in de sociale zekerheid moet worden
gerelativeerd, o.a. tegenover bezwaren van de Raad van State. Dat gebeurt
door erop te wijzen dat de financiering geschiedt op basis van een omslagstelsel,
dat ook overwegingen van inkomensbeleid en solidariteit en sociale onwenselijkheid
factoren kunnen zijn bij de inrichting van het stelsel van sociale
zekerheid (memorie van toelichting p. 6, 7). De vraag van deze leden luidt
op welke wijze deze argumenten relevant zijn voor de keuze om de samenloopvan
uitkering en zorg voor levensonderhoud op te heffen door de uitsluiting van
uitkeringen?Een complicatie is ook dat gedetineerden met eigen inkomsten niet betalen
voor de kosten van hun levensonderhoud en uitkeringsgerechtigden wel. Dit
bezwaar moeten we voor lief nemen, gegeven de onwenselijkheid van een alternatief,
aldus de regering. Is de regering het met de leden eens dat in deze ongelijke
behandeling een probleem schuilt?De leden, behorende tot de fractie van de RPF/GPV merkten op,
dat het Verdrag betreffende minimumnormen van sociale zekerheid (nr. 102)
het mogelijk maakt uitkeringsgerechtigden hun uitkering te onthouden wanneer
zij anderszins van overheidswege steun voor hun levensonderhoud ontvangen,
maar dan wel tot de hoogte van deze steun (memorie van toelichting p. 19).
Deze complicatie wordt gepareerd door erop te wijzen dat het probleem van
het uit te keren surplus niet optreedt wanneer wordt bepaald dat mensen in
bepaalde situaties niet verzekerd zijn voor inkomensderving. Hier ligt de
reden om gedetineerden hun AOW-uitkering niet te ontnemen. Zijn er inderdaad
geen andere redenen om de AOW niet in het wetsvoorstel op te nemen? Verder
rijst de vraag of een ANW-uitkering, niet zijnde een uitkering ter compensatie
van inkomensderving, volgens het betreffende verdrag wel valt onder de bepaling
betreffende het uit te keren surplus?De uitsluiting van gedetineerden van het recht op een uitkering kan gezinsleden
van de betrokkene zwaar treffen. De regering wijst er in dit verband op dat
in zulke gevallen steun op grond van de ABW mogelijk is. Is het niet gemakkelijker
om dit probleem op te lossen in het kader van een eigenbijdrageregeling?Het wetsvoorstel geldt ook voor gedetineerden in het buitenland. Op welke
grond is dit het geval? Hier is toch geen sprake van een samenloop zoals die
in Nederlandse gevangenissen wel kan bestaan? De regering zegt dat aan een
gedetineerde in het buitenland – als dat nodig is – extra steun
kan worden gegeven. Zou met het oog op deze situaties een eigenbijdrageregeling
niet eenvoudiger zijn?De leden van de SP-fractie stelden vast dat de achterliggende
gedachte van het wetsvoorstel de overweging is, dat het onwenselijk wordt
geacht dat gedetineerden hun uitkering behouden terwijl de staat in hun kosten
van levensonderhoud voorziet. Daardoor ontstaat immers de mogelijkheid dat
gedetineerden financieel voordeel verkrijgen door de detentie.Het voorstel houdt in dat de ZW, WAO, WAZ, de WAJONG en de ANW zodanig
worden gewijzigd dat degene die rechtens zijn vrijheid is ontnomen, van het
recht op uitkering wordt uitgesloten. 2. Interdepartementale werkgroep uitkering en detentieHet heffen van een eigen bijdrage is, zo merkten de leden behorende tot
de CDA-fractie op, in de rapportage van de interdepartementale
werkgroep uitkering en detentie onderzocht. Blijkens deze Rapportage is het
afwijzen van de optie van het heffen van een eigen bijdrage gebaseerd op de
praktische uitvoerbaarheid. De rapportage voert tegen beide opties (te weten
het niet uitbetalen van een uitkering en het heffen van een eigen bijdrage)
zwaarwegende bezwaren aan. Naar de mening van de leden van de CDA-fractie
mag de praktische uitvoerbaarheid niet de doorslag geven bij een principiële
keuze zoals die ten aanzien van het wetsvoorstel aan de orde is tussen het
uitsluiten van het recht op uitkering en het heffen van een eigen bijdrage.Het heffen van een eigen bijdrage zal eveneens als een toereikende oplossing kunnen worden gezien en de solidariteit geen geweld aandoen,
zelfs niet wanneer de kosten van zo'n regeling de baten zouden overstijgen.
Kunnen de bewindslieden zich voorstellen dat voor de leden van de CDA-fractie
principiële argumenten (vóór het verzekeringskarakter)
zwaarder wegen dan de praktische (tegen het heffen van een eigen bijdrage)?
Het argument dat het veelal om kort-gestraften zal gaan mag zeker geen overheersende
rol gaan spelen. Het heffen van een vaste eigen bijdrage biedt in dit verband
een goede oplossing.Is het overigens waar dat het onderzoek waarnaar de bewindslieden verwijzen
en waarop de staatssecretaris zich tijdens de mondelinge behandeling in de
Tweede Kamer heeft beroepen, vooral – zo niet uitsluitend – wordt
gevormd door de rapportage van de interdepartementale werkgroep uitkering
en detentie 1993 (afgezien van nadien uitgebrachte adviezen zoals die van
de SVB, het Ctsv en het LISV)? Deze rapportage is meer dan zes jaar oud. Zijn
sedert de opstelling ervan het socialezekerheidsrecht, nationaal en internationaal,
de socialezekerheidswetten en -regelingen niet aanmerkelijk veranderd, zodat
de in 1993 getrokken, terughoudende conclusies thans helemaal niet meer gelden?
Brengt de bij voorbereiding van wetgeving vereiste zorgvuldigheid niet mee,
dat de bewindslieden zich vergewissen van de gevolgen voor particuliere verzekeringen
in het bijzonder zoals deze na TBA, TZ/Arbo, Wulbz en Pemba terzake van arbeidsongeschiktheid
zijn afgesloten? Te denken valt bijvoorbeeld aan de WAO-hiaatverzekeringen,
WAO-excedentverzekeringen en arbeidsongeschiktheidsverzekeringen voor zelfstandigen.
Zijn de mogelijkheden voor een praktisch goed uitvoerbare eigenbijdrageregeling
anno 1999 – 2000 niet minstens gelijkwaardig aan die van de systematiek
welke in het wetsvoorstel is voorzien, gelet op de actuele stand van de informatie-
en communicatietechnologie die bij de betrokken organen en organisaties beschikbaar
is? Gelet op het feit dat het argument van praktische uitvoerbaarheid de doorslag
heeft gegeven in de uitwerking van het wetsvoorstel, vroegen de leden van
de CDA-fractie waar zij het oordeel van de betrokken uitvoerders, zoals uitvoeringsinstellingen
en sociale diensten, over de praktische uitvoering kunnen vinden. De leden
van de CDA-fractie zouden ook een vergelijking willen zien op dit punt van
beide opties. Het uitsluiten en vervolgens weer heropenen van het recht op
een socialezekerheidsuitkering brengt zeker zoveel administratieve rompslomp
met zich als het heffen van een eigen bijdrage. De leden van de CDA-fractie
zagen beantwoording van dergelijke vragen gaarne gestaafd door actueel onderzoek,
waarbij ook betrokken wordt een analyse van de situatie in landen waar in
geval van detentie een eigen bijdrage wordt geheven.De leden van de fractie van de SP stelden, dat ook indien het
uitgangspunt wordt onderschreven, dat het onwenselijk is dat gedetineerden
hun uitkering behouden, er nog onvoldoende grond voor het wetsvoorstel is.
In dat verband wezen zij ook naar de brief van Reclassering Nederland van
24 augustus 1998 aan de minister van Justitie. In deze brief wordt een aantal
argumenten opgesomd die pleiten voor een eigen bijdrageregeling.De «eigen bijdrage» heeft als voordelen dat het nadeel van
de staat wordt gecompenseerd, het financiële voordeel van de gedetineerde
wordt weggenomen en een bijdrage naar draagkracht wordt opgelegd. Tegelijk
wordt daardoor voorkomen dat gezinsleden van gedetineerden, die van de uitkering
van de gedetineerde afhankelijk zijn in financiële problemen geraken.Bovendien zal het hanteren van deze «eigen bijdrage» gunstig
uitwerken met betrekking tot de financiële effecten van het voorstel,
aangezien de meerkosten als door de regering begroot in de memorie van toelichting
lager zullen uitvallen.Daarnaast draagt deze methode bij aan de resocialisatie van de gedetineerde na afloop van de detentie. In dat verband wezen deze leden op
de bezwaren die tegen het voorstel zijn ingebracht in de brief van de Centrale
Raad voor de Strafrechtspleging van 22 juni 1998, gericht aan de vaste commissies
van Sociale Zaken en Justitie van de Tweede Kamer.Naar de mening van de leden van de SP-fractie kan het voorstel leiden
tot rechtsongelijkheid tussen twee groepen van gedetineerden, althans het
meten met twee maten.Immers, jegens gedetineerden met een sociale uitkering neemt de regering
het standpunt in dat hun uitkering moet worden ingetrokken, omdat de staat
tijdens de detentie in hun onderhoud voorziet, maar jegens gedetineerden die
geen uitkering ontvangen en van hun vermogen leven wordt geen bijdrage gevraagd
voor de onderhoudskosten van de staat tijdens de detentie. Ziet de regering
aanleiding om dat onderscheid op te heffen? 3. De rechtsgrond van de regelingDe leden, behorende tot de fractie van het CDA vroegen of het
waar is, – zoals deze leden uit de gewisselde stukken maar vooral uit
de mondelinge gedachtewisseling in de Tweede Kamer hebben begrepen –
dat vooral de «dubbele betaling» (op kosten van de Staat worden
onderhouden èn een socialezekerheidsuitkering uit een verplichte, collectief
gefinancierde regeling) de inbreuk op de verzekeringsgedachte rechtvaardigt.
Realiseert de regering zich dat dit de deur kan openzetten voor andere ingrepen,
zoals bijvoorbeeld roekeloos gedrag dat tot langdurige verpleging en verzorging
leidt? Zal dit op den duur dan kunnen leiden tot een uitsluitingsgrond? Kortom,
is er sprake van een hellend vlak bij het op deze wijze opzij zetten van het
verzekeringskarakter?Ook voor de in het wetsvoorstel voorkomende inconsistenties wordt naar
het oordeel van de leden van de CDA-fractie geen sluitende verklaring gegeven.
Hoewel het feit van «dubbele betaling» aanvankelijk als overtuigend
argument werd gehanteerd (tast de solidariteit aan, etc.) wordt de parallel
met de werkenden/loontrekkenden soms niet als een ondergeschikt argument aangevoerd,
maar eveneens als een grondoverweging die even belangrijk is als de «dubbele
betaling». Mocht de minister van Justitie – na de aansporing van
de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in de Tweede Kamer
daarop aan te dringen – met een regeling komen ten aanzien van àlle
gedetineerden met inkomen (ook anders dan een uitkering), dan zal dit niet
veel anders dan een eigenbijdrageregeling kunnen zijn. In dit verband onderstreepten
de leden van de CDA-fractie dat zij «gelijke behandeling» van
uitkeringsgerechtigden en werkenden/loontrekkenden te eng vinden. Het moet
gaan over gelijke behandeling van ieder die over eigen inkomen beschikt. Bij
zo'n verbreding van de reikwijdte van de regeling past een eigen bijdrage
in het socialezekerheidsrecht beter dan een uitsluiting van het recht op uitkering.Ten aanzien van de keuze tussen uitsluitingsgrond of weigeringsgrond vonden
de leden van de SP-fractie het voorstel van de regering niet verstandig.
Evenals de Raad van State waren zij van oordeel, dat niet de uitkering moet
worden beëindigd vanwege detentie, maar dat perioden van detentie moeten
worden uitgesloten als verzekerd risico. Door die benadering hoeft geen keuze
gemaakt te worden tussen het hanteren van een weigeringsgrond of een uitsluitingsgrond
en blijft de verzekeringsgedachte van de sociale uitkeringen overeind. 4. Reikwijdte van de regelingDe leden van de CDA-fractie merkten op, dat wanneer de «dubbele
betaling» doorslaggevend is, de vraag rijst waarom niet ook de AOW in
het wetsvoorstel betrokken is. Dit zou ook volstrekt aansluiten bij de in
algemene bewoordingen gestelde considerans van het wetsvoorstel. Is de «gelijke
behandeling» van uitkeringsgerechtigden en werkenden/loontrekkenden
de grondoverweging, dan is de considerans van het voorstel niet in orde en
behoeft de reden waarom de verschillende uitkeringen ingevolge de Anw onder
de reikwijdte van het wetsvoorstel zijn gebracht een nadere, exacte precisering.Ervan uitgaand dat AOW-uitkeringen buiten de werkingssfeer van het wetsvoorstel
gehouden worden, wierpen de leden van de CDA-fractie de vraag op in hoeverre
de positie van gedetineerden met een AOW-uitkering verschilt van de positie
van gedetineerde (oudere) volledig arbeidsongeschikten of gedetineerde (oudere)
gedeeltelijk arbeidsongeschikten voor wie het reïntegratietraject na
jaren niets heeft opgeleverd. Dient in dergelijke gevallen niet ook de arbeidsongeschiktheidsuitkering
buiten de reikwijdte van de wet gebracht te worden op basis van «gelijke
behandeling»?Tijdens de mondelinge behandeling in de Tweede Kamer heeft de staatssecretaris
terzake als dragend argument voor de reikwijdte van het wetsvoorstel toegevoegd
dat de AOW een opbouwverzekering zou zijn. De leden van de CDA-fractie zagen
deze argumentatie gaarne nader uiteengezet en toegelicht in relatie tot doelstelling,
reikwijdte en tekst van het wetsvoorstel.De staatssecretaris zelf heeft aangegeven dat hij zich kan voorstellen
dat er bij de onderbouwing van het wetsvoorstel vraagtekens zijn (en dus ook
worden) gezet. Hij geeft bovendien aan dat de grondprincipes niet sluitend
zijn.Ook met betrekking tot de BOPZ-gevallen loopt de redenering niet rond.
Deze gaan na een jaar verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis een eigen bijdrage
betalen; dan geldt dus niet het argument van «dubbele betaling».
Voor de leden van de CDA-fractie opnieuw een argument om sterk op de eigenbijdrageregeling
aan te koersen. Bij kortere duur van een BOPZ-geval en dus geen eigen bijdrage,
speelt als belangrijkste argument de resocialisatie. Zou dit argument dan
niet ook voor de kort-gestraften dienen te gelden? Voor het afwijzen van een
uitzondering bij voorlopige hechtenis wordt met geen woord gerept over de
administratieve rompslomp die in zo'n geval met betrekking tot de uitsluiting
van het recht op uitkering kan ontstaan. Naar het oordeel van de leden van
de CDA-fractie verzet het voorlopig karakter van de voorlopige hechtenis zich
tegen een uitsluiting van het recht op uitkering. Een eigenbijdrageregeling
kan ook in dit verband tot soepeler oplossingen leiden.Voorts rijst de vraag of het aantal schadevergoedingen op grond van artikel
89 Wetboek van Strafvordering en de hoogte ervan zullen oplopen na inwerkingtreden
van het wetsvoorstel. Kunnen de bewindslieden terzake een schatting maken?
Aan deze vraag verbinden de leden van de CDA-fractie een andere vraag, namelijk
wat er te dien aanzien zou gebeuren indien niet sprake zou zijn van uitsluiting
van het recht op uitkering na één maand maar bijvoorbeeld na
twee of drie maanden. In het algemeen wensen deze leden nog eens een precieze
toelichting op de eenmaandstermijn. Zou de praktische uitvoerbaarheid van
het voorstel niet gediend zijn met verlenging van deze termijn tot bijvoorbeeld
twee of drie maanden?Met betrekking tot de gedetineerden in het buitenland rijst de vraag wat
onder een redelijke termijn, waarbinnen het gros van de gevallen van detentie
in het buitenland bekend wordt, wordt verstaan. Overigens merkten de leden
van de CDA-fractie ten aanzien van in het buitenland gedetineerden op, dat
het heffen van een eigen bijdrage van deze gedetineerden een genuanceerder
uitvoeringspraktijk mogelijk maakt dan een categorische uitsluiting van het
recht op uitkering. Ook met betrekking tot gedetineerden in Nederland stelden
de leden van de CDA-fractie de vraag of in de gegevensverstrekking en -uitwisseling
in voldoende mate is voorzien. Welke aanvullende gegevens dienen door uitvoerende
organisaties te worden verzameld, verstrekt en uitgewisseld? In dit verband
toonden die leden zich geïnteresseerd in het evaluatie-onderzoek inzake
het CVCS, dat in het tweede kwartaal van 1999 beschikbaar zou zijn. In het
algemeen legden deze leden de bewindslieden de vraag voor of zij van oordeel
zijn dat met de noodzakelijke gegevensuitwisseling geen problemen ontstaan
bij de uitvoering van de wet waarvan het voorstel thans voorligt. Is terzake
van de voorziene gegevensverzameling enuitwisseling, die zeker bij dit wetsvoorstel
extra gevoelig liggen, het oordeel of het advies van de Registratiekamer gevraagd?De leden, behorende tot de fractie van de VVD vroegen of de
staatssecretaris nog eens helder kan aangeven waarom de AOW niet onder het
huidige wetsvoorstel valt? Ook bij de AOW geldt toch, dat gedetineerden hun
AWO kunnen opsparen omdat ze in detentie helemaal verzorgd worden. Andere
mensen die gewoon thuis wonen moeten vaak van een AOW rondkomen. Dat lijkt
ook onrechtvaardig. De argumentatie van de staatssecretaris (pag. 7 van de
nota naar aanleiding van het verslag) is niet echt helder. Wat is nu bijvoorbeeld
in dit verband het belang van het feit dat de AOW een opbouwverzekering is?
Ook het argument dat de AOW een meer generiek karakter heeft is niet een erg
overtuigende reden om deze uitkering niet stop te zetten.De leden van de PvdA-fractie wezen er op, dat detentie weliswaar
leidt tot niet-beschikbaarheid van de werknemer of de zelfstandige voor de
arbeidsmarkt, maar niet tot een verandering in de status van arbeidsongeschikte
of nabestaande. Deze leden zouden graag toegelicht zien of en zo ja, hoe de
uitsluiting van uitkeringsrechten uit hoofde van de WAO, WAZ, Wajong en ANW
te rijmen is met het verzekeringskarakter van deze wetten, dat blijkbaar wel
reden is geweest om de AOW uit te zonderen van de met het wetsvoorstel beoogde
harmonisatie. Anderzijds vragen zij zich af hoe het buiten beschouwing laten
van de AOW zich verdraagt met de bestaande eigen bijdrageregeling van AOW-gerechtigden
voor verpleging en verzorging uit hoofde van de AWBZ.Verder vroegen deze leden of aanvullende verzekeringen op de in het wetsvoorstel
bedoelde wetten, die mensen individueel of collectief hebben afgesloten in
de privaatrechtelijke sfeer, op enigerlei wijze in gevaar worden gebracht
als de voorliggende voorziening wordt opgeschort.Tenslotte vroegen deze leden een nadere verduidelijking van de reikwijdte
van de regeling. Geldt zij ook voor gijzeling en voor elektronisch toezicht?
En hoe denkt de staatssecretaris uitvoering te geven aan de uitsluiting van
in het buitenland gedetineerden? Doemt daarbij niet het gevaar op van een
dubbele bestraffing, als het inroepen van consulair bijstand leidt tot het
verlies van een uitkering? Spelen verdragsrechtelijke verplichtingen hier
een rol? Zo ja, welke? Wil de staatssecretaris meer in het algemeen nog eens
toelichten waarom, naar het oordeel van de regering, bij de voorgestelde regeling
geen sprake zou zijn van dubbele bestraffing? 5. Uitvoering en handhavingDe leden van de CDA-fractie vroegen of de staatssecretaris
nog eens nader wil ingaan op wat hij onder een aanvaardbaar handhavingsrisico
verstaat? Welke kosten en baten worden hier tegen elkaar afgewogen? En wat
is het resultaat van deze afweging, ook kwantitatief gezien?In het licht van de uitgangspunten van het wetsvoorstel vernamen de leden van de CDA-fractie gaarne welke regels de positie van de gedetineerde
ambtenaar respectievelijk gedetineerde ex-ambtenaar bepalen. Heeft het onderhavige
wetsvoorstel ook betrekking op deze groep gedetineerden? Zo neen, welke regels
gelden voor deze groep dan wel?Het LISV heeft er op gewezen dat nu het wetsvoorstel uitgaat van uitsluiting
van het recht op uitkering, aan gedetineerden geen verplichtingen kunnen worden
opgelegd die rechtstreeks samenhangen met een uitkeringsrecht. Gaat dit niet
ten detrimente van mogelijkheden tot reïntegratie in het arbeidsproces?
Let wel: in een systeem met een eigenbijdrageregeling blijft het uitkeringsrecht
als zodanig onaangetast en kunnen dus ook ermee samenhangende verplichtingen
ongewijzigd blijven voortbestaan.De leden van de CDA-fractie verwachten dat de Algemene maatregel van Bestuur
waarbij de uitsluiting van het recht op uitkering voor bepaalde gevallen ongedaan
gemaakt wordt, via een «voorhangprocedure» als concept tijdig
bekend gemaakt wordt zodat op de uiteindelijke tekst van de regeling (externe)
invloed kan worden uitgeoefend.De leden, behorende tot de fractie van de VVD toonden zich
bezorgd over de uitvoering van het voorliggende wetsvoorstel. De staatssecretaris
zegt daar wat luchtigjes over aan de overzijde «Wij hebben er wel vertrouwen
in dat dit allemaal wel op tijd zal gebeuren», en «dit»
is dan een enorme lijst van instellingen die met elkaar tot afstemming moeten
komen. Kan de staatssecretaris nog even aangeven of al die afstemmingen op
schema liggen en of de wet echt ordentelijk kan worden ingevoerd? Verwacht
de staatssecretaris geen problemen met de uitvoering van de wet als het gaat
om mensen die kortdurende vrijheidsstraffen moeten uitzitten? Zodra zij thuis
komen moeten zij weer opnieuw worden ingeschreven en weer herkeurd worden.
En hoe gaat het met personen die met proefverlof mogen? Krijgen zij een paar
dagen een uitkering en dan weer niet?Met belangstelling zeiden deze leden de beantwoording van de staatssecretaris
te willen afwachten. 6. OvergangsrechtMet betrekking tot het overgangsrecht gaven de leden van deCDA-fractie
de voorkeur aan een zekere eerbiedigende werking boven de thans in het voorstel
voorziene onmiddellijke werking van de regeling. Teneinde zowel het beginsel
van de rechtszekerheid als het gelijkheidsbeginsel in voldoende mate recht
te doen konden die leden zich voorstellen dat ten aanzien van nieuwe gevallen
het wetsvoorstel onmiddellijk werkt, dat wil zeggen met ingang van de dag
van inwerkingtreden, terwijl voor oude gevallen een zekere overgangsperiode
in acht genomen wordt van bijvoorbeeld drie of zes maanden. De leden van de
CDA-fractie verwezen in dit verband naar hetgeen zij bij de behandeling van
de Wet beperking exportuitkeringen (BEU) hadden opgemerkt.De voorzitter van de commissie,Van den Broek-Laman TripDe griffier van de commissie,Nieuwenhuizen XNoot1Samenstelling: Jaarsma (PvdA), Veling (RPF/GPV), Van den Broek-Laman Trip
(VVD) (voorzitter), Van Leeuwen (CDA), Van den Berg (SGP), Hofstede (CDA),
Bierman (OSF), Ruers (SP), Wolfson (plv. voorzitter), De Jong (CDA), Swenker
(VVD), Kohnstamm (D66), Kneppers-Heijnert (VVD), De Wolff (GL). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19981999-26063-236a.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl