Aanpassing fiscale procesrecht aan Algemene wet bestuursrecht en wijz. van een aantal fiscale e.a. wetten; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25175, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-01-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

25175 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 9 juli 1996, no. W03.96.0029,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeftWettekstMemorie van toelichting
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25175Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 175Aanpassing van het fiscale procesrecht aan de Algemene wet bestuursrecht
en wijziging van een aantal fiscale en andere wetten (herziening van het fiscale
procesrecht)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 9 juli
1996 en het nader rapport d.d. 16 december 1996, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Justitie. Het advies van de Raad van State is cursief
afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 30 januari 1996, no. 96.000513, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, mede namens de Staatssecretaris
van Financiën, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet met memorie van toelichting, houdende aanpassing van
het fiscale procesrecht aan de Algemene wet bestuursrecht en wijziging van
een aantal fiscale en andere wetten (herziening van het fiscale procesrecht).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 30 januari
1996, nr. 96.000513, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 9 juli 1996, nr. WO3.96.0029, bied ik U hierbij aan.1. In de toelichting op het voorgestelde artikel 26, eerste lid, wordt
voor een van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) afwijkende regeling van de
relatieve competentie als redengeving aangevoerd dat de relatieve competentie
in belastingzaken van oudsher wordt bepaald door de standplaats van de inspecteur
die de uitspraak heeft gedaan. De Raad van State acht – mede in aanmerking
nemend dat sinds de reorganisatie van de belastingdienst een groot aantal
zaken nog slechts door één dan wel enkele inspecties wordt behandeld –
deze motivering niet toereikend voor een afwijkende regeling van het overige
bestuursrecht en ziet voorshands ook geen andere zwaarwichtige redenen die
een afwijking van de ingeslagen weg van algehele harmonisatie van het bestuursrecht
rechtvaardigen. De Raad adviseert dan ook voor de relatieve competentie aan te sluiten
bij artikel 8:7, tweede lid, Awb.1. De Raad van State acht de motivering die in de memorie van toelichting
is gegeven voor de afwijking van de algemene regeling van de relatieve competentie
ontoereikend en ziet ook overigens geen zwaarwichtige redenen die deze afwijking
rechtvaardigen. Met de Raad ben ik van mening dat de motivering zoals weergegeven
in de memorie van toelichting te summier is. Er zijn evenwel aan de eigen
aard van het belastingrecht zwaarwegende argumenten te ontlenen, die niettemin
pleiten voor handhaving van de thans geldende regeling. De memorie van toelichting
is dan ook uitgebreid met een uitvoeriger toelichting op de gemaakte keuze.2. In de eerste alinea van de toelichting op het nieuwe artikel 26a wordt
opgemerkt dat de belanghebbende, ook indien de inspecteur zijn uitspraken
heeft vervat in meer geschriften die niet dezelfde dagtekening hebben, zijn
afzonderlijke beroepen kan bundelen in één beroepschrift. De
Raad signaleert dat de redactie van het nieuwe artikel 26a van de Algemene
wet inzake rijksbelastingen (AWR) dermate ruim is dat daaronder verschillende
situaties kunnen worden gerangschikt. In beginsel kan zowel worden gedacht
aan de situatie dat een belanghebbende tegen een aantal samenhangende zaken
één beroepschrift indient als aan de situatie dat verscheidene
belanghebbenden ter zake van dezelfde belasting één beroepschrift
indienen, zoals zich bijvoorbeeld laat denken bij de baatbelasting en de onroerendzaakbelasting.
Naast de onduidelijkheid of de mogelijkheid tot het indienen van een beroepschrift
naar de bedoeling van de wetgever wordt beperkt tot één subject
met meer objecten dan wel tevens ruimte biedt voor meer subjecten, ontbreekt
bovendien duidelijkheid ten aanzien van de vraag wat nu precies moet worden
verstaan onder inhoudelijk samenhangende zaken. De Raad vraagt zich af of
daaronder ook valt de situatie dat de op het gebied van de omzetbelasting
gemaakte correcties doorwerken in de winstbepaling van de onderneming en derhalve
gevolgen hebben voor de inkomstenbelasting of de vennootschapsbelasting. Nu het antwoord op de opgeworpen vragen consequenties kan hebben voor
de ontvankelijkheid en de verschuldigdheid van het griffierecht en de daarmee
samenhangende administratieve handelingen van de griffie van het gerechtshof,
dient naar de mening van de Raad uitvoeriger op deze problematiek te worden
ingegaan en zo nodig de tekst van artikel 26a te worden aangepast.2. De door de Raad van State opgeworpen vragen hebben mij aanleiding gegeven
tot een nadere verduidelijking in de memorie van toelichting. Daarin wordt
thans ook ingegaan op de samenhang met artikel 23 van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen (AWR), dat immers met zich meebrengt dat een bezwaarschrift
slechts door één belanghebbende kan worden ingediend. De toelichting
is ook aangevuld naar aanleiding van de vraag van de Raad, wat moet worden
verstaan onder inhoudelijk samenhangende zaken, een term die overigens niet
in het onderhavige wetsvoorstel wordt gehanteerd maar in artikel 8:41 van
de Algemene wet bestuursrecht (Awb) inzake het aantal malen dat griffierecht
verschuldigd is.3. In de toelichting op artikel 27b wordt opgemerkt dat ook voor fiscale
zaken uitdrukkelijk wordt aangesloten bij de algemeen geldende regeling van
het griffierecht. Dit houdt in dat er voortaan geen plaats meer is voor vrijstellingen
of verminderingen van griffierecht in verband met de draagkracht of het belang
van een specifiek geschil. Wel wordt evenals reeds het geval is op het terrein
van het sociale verzekeringsrecht in beperkte zin rekening gehouden met het
feit dat de drempel in fiscale zaken voor natuurlijke personen niet te hoog
mag zijn. Daartoe wordt voor natuurlijke personen een tweedeling gemaakt in
een laag tarief van f 50,– tegen besluiten die niet vallen onder
artikel 27b, eerste lid, onderdeel b, en een hoog tarief van f 200,–
tegen besluiten die daar wel onder vallen. Ingevolge onderdeel b is het hoge
tarief verschuldigd met betrekking tot de loonbelasting, de dividendbelasting,
de omzetbelasting, de belasting op personenauto's en motorrijwielen, de accijnzen,
de verbruiksbelastingen van alcoholvrije dranken en enkele andere produkten
en de belastingen op milieugrondslag. Dit komt neer op een objectieve benadering
van de veronderstelde draagkracht en het in het geding zijnde belang. De toelichting
acht het hoge tarief gerechtvaardigd daar het belastingen betreft waar vooral
ondernemingen mee worden geconfronteerd. Dit neemt echter niet weg dat ook
natuurlijke personen met deze belastingen te maken kunnen krijgen. Daarnaast blijft als bezwaar tegen de thans gekozen objectieve benadering
van de draagkracht naar de mening van de Raad evenwel dat ook een ondernemer
minder draagkrachtig kan zijn en dat een natuurlijk persoon zeer wel in staat
kan zijn het hoge griffierecht te voldoen. De Raad meent dat aan deze aspecten
in de toelichting onvoldoende aandacht is besteed en dat daarop dient te worden
ingegaan. Ook valt op dat niet is voorzien in een laag griffierecht voor de
gevallen dat een administratieve boete is opgelegd. Nu artikel 6 van het Europees
Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden
zich verzet tegen een griffierecht dat zo hoog is dat de toegang tot de rechter
wezenlijk wordt belemmerd, zou een voorziening voor de hand hebben gelegen.
De Raad adviseert deze te treffen.3. De Raad van State beschrijft de gemaakte keuze voor het stelsel van
griffierechten, waarmee is aangesloten bij het stelsel van de Awb, als een
objectieve benadering van de veronderstelde draagkracht. De Raad adviseert
wel om in de toelichting aandacht te besteden aan enkele daarmee samenhangende
aspecten, zoals het feit dat een ondernemer minder draagkrachtig kan zijn
en anderzijds een natuurlijk persoon zeer wel in staat kan zijn het hoge griffierecht
te voldoen. Dit advies is opgevolgd door aanvulling van de toelichting op
artikel 27b van de AWR.De Raad adviseert daarnaast, onder verwijzing naar artikel 6 van het Europees
Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), een bijzondere voorziening te
treffen voor de gevallen waarin een administratieve boete in het geding is.
Zoals in de memorie van toelichting is uiteengezet, is ervoor gekozen zoveel
mogelijk aansluiting te zoeken bij het stelsel van griffierechten van artikel
8:41 van de Awb. Een bijzondere regeling voor het fiscale procesrecht acht
ik in dat licht slechts aanvaardbaar, indien daartoe dwingende redenen besloten
liggen in de eigen aard van het belastingrecht, hetgeen niet het geval is.
Administratieve boeten komen immers ook voor in andere delen van het bestuursrecht.
Daarbij komt dat de rechter, mocht hij in een specifiek geval van oordeel
zijn dat het van toepassing zijnde griffierecht, mede gelet op de voor de
betrokkene in het geding zijnde belangen, een wezenlijke belemmering voor
de toegang tot de rechter vormt, over voldoende middelen beschikt om die belemmering
in dat specifieke geval weg te nemen. Gelet echter op de regeling zoals opgenomen
in het voorgestelde artikel 27b van de AWR, meen ik dat een zodanige belemmering
zich niet zal voordoen. Tenslotte teken ik hierbij nog aan dat, ter uitvoering
van een daartoe gedane toezegging (kamerstukken II 1991/92, 22 495, nr.
3, blz. 161), thans een evaluatie wordt verricht van het bestuursprocesrecht
van hoofdstuk 8 van de Awb, waarbij ook aandacht wordt besteed aan de hoogte
van het griffierecht in relatie tot artikel 6 van het EVRM. Ik geef er de
voorkeur aan de uitkomsten van die evaluatie – waaraan ook wordt bijgedragen
door de rechterlijke colleges – af te wachten alvorens wijzigingen of
aanvullingen ter zake van de regeling van het griffierecht in voorbereiding
te nemen.4. Hetgeen hiervoor (onder 1) is opgemerkt met betrekking tot de relatieve
competentie acht de Raad van overeenkomstige toepassing met betrekking tot
de afwijkende termijn voor verdaging van de mondelinge uitspraak. Niet valt
in te zien waarom voor de mondelinge uitspraak in belastingzaken ten hoogste
twee weken geboden is, terwijl voor de mondelinge uitspraak in andere bestuurszaken
ingevolge artikel 8:67, eerste lid, Awb ten hoogste een week geldt. De Raad
beveelt aan ook voor mondelinge uitspraken in fiscale zaken aan te sluiten
bij de Awb en het voorgestelde artikel 27d AWR te schrappen.4. De Raad van State adviseert tot schrapping van artikel 27d AWR, omdat
naar zijn oordeel niet valt in te zien waarom voor de mondelinge uitspraak
in belastingzaken een termijn van ten hoogste twee weken geboden is, terwijl
voor de mondelinge uitspraak in andere bestuurszaken een termijn van ten hoogste
een week geldt. In het wetsvoorstel is gekozen voor een termijn van twee weken
omdat een termijn van een week voor het doen van mondelinge uitspraken in
belastingzaken naar het oordeel van de gerechtshoven onhaalbaar is. Van belang
acht ik dat ook in het huidige artikel 17a van de Wet administratieve rechtspraak
belastingzaken (WARB) een termijn van twee weken voorkomt. Bovendien acht
ik het onwenselijk een termijn te kiezen waarvan van te voren al vaststaat
dat hij in veel gevallen niet gehaald kan worden. Om deze reden heb ik het
advies van de Raad van State niet overgenomen.5. In de toelichting op Afdeling 8.2.2 (vooronderzoek) is gesteld dat
onder meer artikel 8:42 op onderdelen afwijkt van het overeenkomstige artikel
in de Wet administratieve rechtspraak belastingzaken (WARB), maar dat het
artikel zonder bezwaar voor toepassing in aanmerking komt. De Raad merkt op
dat in artikel 8, derde lid, WARB is bepaald dat de ambtenaar een ondertekend
vertoogschrift aan het gerechtshof kan zenden en daarbij de stukken kan overleggen
welke hij dienstig acht. De inzendplicht van artikel 8:42, die slaat op alle
stukken die op de zaak betrekking hebben, gaat verder dan thans op grond van
genoemd artikel 8 WARB is bepaald en strekt zich bijvoorbeeld ook uit tot
de niet-openbare gedeelten van de RAD-rapporten, indien deze bij de besluitvorming
met betrekking tot de aanslag zijn betrokken en elementen bevatten die in
het geschil aan de orde zijn. De Raad adviseert in de toelichting niet te volstaan met de aangehaalde
opmerking, maar meer uitgebreid in te gaan op de inzendplicht van stukken
bij het verweer, de samenhang tussen de artikelen 8:42 en 8:29 en de wijzigingen
in de Instructie Beroepschriften die na de invoering van het voorstel zullen
moeten worden ingevoerd, waarbij in het bijzonder aandacht gegeven kan worden
aan de uitwerking van de voorschriften aan de ambtenaren met betrekking tot
het beroep dat zij kunnen doen op artikel 8:29.5. De Raad van State merkt terecht op dat verschil bestaat tussen de formulering
van artikel 8:42, eerste lid, van de Awb en die van artikel 8, derde lid,
van de WARB betreffende het verstrekken van relevante gegevens aan het gerechtshof.
De uitspraak van de inspecteur moet worden gedragen door gegevens die ook
voor de belastingplichtige beschikbaar zijn. Datzelfde geldt voor de procedure
bij de rechter. In de belastingrechtspraak geldt al tientallen jaren dat de
belastingrechter het recht toepast op feiten waarvan beide partijen hebben
kunnen kennisnemen; feiten waarvan slechts één partij kennisdraagt
laat hij buiten beschouwing. Gegevens die relevant zijn bij de desbetreffende
beslissing moeten daardoor aan de rechter en aan de wederpartij ter kennisneming
beschikbaar worden gesteld. Niet-openbare gedeelten van de RAD-rapporten kunnen
dus geen rol spelen bij de onderbouwing van een ter discussie staande belastingaanslag
en zullen om die reden niet beschouwd kunnen worden als «op de zaak
betrekking hebbende stukken». In de memorie van toelichting wordt hierop
nader ingegaan, zoals door de Raad aanbevolen.De Raad vraagt in dat verband voorts naar de samenhang tussen de artikelen
8:42 en 8:29 Awb voor de belastingrechtspraak. Het is in het licht van de
hiervoor genoemde uitgangspunten niet wenselijk dat inspecteurs het gerechtshof
om toepassing van artikel 8:29 Awb verzoeken. De Instructie beroepschriften
zal op dit punt worden aangepast.6. Doordat artikel 28 beroep in cassatie openstelt tegen een uitspraak
van het gerechtshof die overeenkomstig afdeling 8.2.6 Awb is gedaan, wordt
voortaan ook (direct) cassatieberoep tegen een mondelinge uitspraak mogelijk.
Het college signaleert dat in het nieuwe artikel 28b uitvoering is gegeven
aan de suggestie van de Hoge Raad om het proces-verbaal van de mondelinge
uitspraak in ieder geval aan te vullen met de op uitspraak betrekking hebbende
gedingstukken die van belang kunnen zijn voor de toetsing aan het recht en
de vormvereisten. In artikel 28b wordt eveneens bepaald dat na het indienen
van het beroepschrift in cassatie de mondelinge uitspraak binnen zes weken
wordt aangevuld met de aldaar genoemde gegevens. De Raad constateert dat er aldus weinig verschil bestaat met het geldend
recht waarin de mondelinge uitspraak wordt vervangen door een schriftelijke –
inhoudende alle gegevens van belang voor de toetsing aan het recht en de vormvereisten –
alvorens cassatieberoep kan worden ingesteld. De beoogde tijdwinst wordt als
gevolg van de termijn van zes weken voor het aanvullen van de gegevens weer
grotendeels teniet gedaan, terwijl belanghebbenden de mogelijkheid wordt ontnomen
zich, mede aan de hand van de in de schriftelijke uitspraak vermelde aanvullende
gegevens, een afgewogen oordeel over het al dan niet instellen van beroep
in cassatie te vormen. Bovendien dient naar het oordeel van de Raad bij de
thans voorgestelde gang van zaken voorzien te worden in de mogelijkheid voor
partijen zich te uiten over de aanvulling van de gegevens, hetgeen een extra
uitwisseling van conclusies met zich brengt en derhalve ook weer tijdverlies
zal opleveren. De Raad vreest voorts dat een en ander ertoe zal leiden dat
vaker dan thans het geval is beroep in cassatie tegen mondelinge uitspraken
zal worden ingesteld, hetgeen ongewenst lijkt. De Raad meent dan ook dat handhaving
van de oude regeling hier de voorkeur verdient en beveelt aan het wetsvoorstel
op dit punt te heroverwegen.6. De Raad van State constateert dat de voorgestelde regeling van beroep
in cassatie tegen mondelinge uitspraken weinig verschil vertoont met het geldende
recht waarin de mondelinge uitspraak eerst moet worden vervangen door een
schriftelijke, maar adviseert tot een heroverweging van de voorgestelde regeling
op grond van vier, deels samenhangende, argumenten. In het navolgende bespreek
ik elk van deze argumenten. Weging van deze argumenten heeft mij ertoe gebracht
de regeling te handhaven zoals voorgesteld.De Raad is van mening dat de met de voorgestelde regeling beoogde tijdwinst
weer teniet gaat als gevolg van de termijn van zes weken voor het aanvullen
van gegevens door het gerechtshof. Dat met de voorgestelde regeling een tijdwinst
wordt beoogd, berust op een misverstand. De doelstelling van de voorgestelde
regeling is tweeledig. Ten eerste wordt ook op dit punt zoveel mogelijk aansluiting
gezocht bij het algemeen geldende bestuursprocesrecht zoals opgenomen in de
Awb, teneinde daarmee het recht te vereenvoudigen en beter toegankelijk te
maken. Ten tweede worden met de voorgestelde regeling de bijzondere problemen
vermeden die in de literatuur zijn gesignaleerd ten aanzien van de zogenaamde
vervangingsregeling (o.m. J.P.A. Boersma, «De vervangingsregeling kan
vervallen: de regeling van art. 17B Wet ARB is overbodig», Weekblad
voor Fiscaal Recht 1995, blz. 542). Vanzelfsprekend zou de voorgestelde regeling
nog eens overwogen moeten worden indien zij zou leiden tot langere procedures
dan onder het huidige recht. Ik heb echter geen aanleiding voor de veronderstelling
dat dat het geval zou zijn; ook het advies van de Raad van State geeft daarvoor
geen grond.De Raad merkt vervolgens op dat de belanghebbenden door de voorgestelde
regeling de mogelijkheid wordt ontnomen zich, mede aan de hand van de schriftelijke
uitspraak, een afgewogen oordeel te vormen over het al dan niet instellen
van beroep in cassatie. Ik acht deze constatering juist, althans voor zover
zij wordt geplaatst tegen de achtergrond van de huidige regeling, die in zijn
praktische uitwerking meebrengt dat de vervangende schriftelijke uitspraak
een beter inzicht kan bieden in de motivering voor de beslissing van de rechter.
Ik ben evenwel van mening dat het de uitdrukkelijke bedoeling van de wetgever
is geweest dat ook mondelinge uitspraken reeds zodanig moeten worden gemotiveerd
dat partijen zich een voldoende afgewogen oordeel kunnen vormen over de wenselijkheid
van het aanwenden van een rechtsmiddel daartegen. Ik ontleen dit zowel aan
de jurisprudentie van de Hoge Raad over artikel 17a van de WARB als aan de
memorie van toelichting bij artikel 8:67 van de Awb. Een en ander kan ertoe
leiden dat onder het nieuwe recht in meer gevallen wordt gekozen voor een
schriftelijke uitspraak en dat, indien mondelinge uitspraken worden gedaan,
deze beter worden gemotiveerd dan thans wellicht het geval is.Het standpunt van de Raad, dat partijen de mogelijkheid dienen te hebben
zich te uiten over de aanvulling van de gegevens door het gerechtshof, deel
ik. Daarin ligt naar mijn oordeel evenwel geen reden voor verder «tijdverlies».
Ook bij de huidige vervangingsregeling hebben partijen immers de gelegenheid
opmerkingen te maken over de schriftelijke uitspraak en de daarbij blijkende
aanvullingen ten opzichte van de oorspronkelijke mondelinge uitspraak. Er
is geen enkele reden voor de veronderstelling dat partijen hun oordeel over
de aanvulling van gegevens door middel van een extra uitwisseling van conclusies
zouden moeten geven.De vrees van de Raad, dat de voorgestelde regeling ertoe zal leiden dat
vaker dan thans het geval is, beroep tegen mondelinge uitspraken zal worden
ingesteld – de Raad zal hier bedoelen dat vaker beroep tegen mondelinge
uitspraken zal worden ingesteld dan thans tegen vervangende schriftelijke
uitspraken – deel ik niet. Weliswaar wordt onder het huidige recht regelmatig
een vervangende schriftelijke uitspraak gevraagd zonder dat dit vervolgens
leidt tot een beroep in cassatie, maar dat hoeft op zichzelf niet te betekenen
dat de voorgestelde regeling tot een toename zal leiden van het aantal beroepen
in cassatie. Ook hierbij acht ik eerder gestelde van belang, namelijk dat
een mondelinge uitspraak adequaat moet worden gemotiveerd en dat er aanleiding
kan zijn in minder gevallen dan thans een mondelinge uitspraak te doen.7. In het nieuwe artikel 29c, eerste lid, wordt uitdrukkelijk de mogelijkheid
genoemd dat in plaats van een mondeling pleidooi in cassatie ook een schriftelijk
pleidooi kan worden overgelegd of toegezonden. In de toelichting op het artikel
wordt in dat verband opgemerkt dat daarmee kan worden bereikt dat het pleidooi
feitelijk wordt opgesteld door een ander dan een advocaat, bijvoorbeeld door
een belastingadviseur die op het desbetreffende terrein deskundigheid bezit. Het houden van een mondeling pleidooi kan ingevolge deze bepaling echter
slechts door advocaten geschieden. De Raad acht het moeilijk met elkaar in
overeenstemming te brengen dat een belastingadviseur in staat wordt geacht
een schriftelijk pleidooi op te stellen doch niet om datzelfde pleidooi mondeling
te houden en toe te lichten. Het college wijst er in dit verband op dat het
bestuursrecht ook overigens geen verplichte procesvertegenwoordiging kent.
Daarbij zou aan het bezwaar van de Hoge Raad dat het specifieke karakter van
de cassatieprocedure niet toelaat dat onbeperkt wordt bepaald dat ook anderen
dan advocaten als vertegenwoordigers kunnen optreden, tegemoet gekomen kunnen
worden door – zoals in het advies van de Orde van Advocaten is voorgesteld –
in het wetsvoorstel te bepalen aan welke eisen van deskundigheid, kwaliteit
en onafhankelijkheid andere vertegenwoordigers dan advocaten in cassatieprocedures
dienen te voldoen. De Raad beveelt aan het wetsvoorstel in voormelde zin te
wijzigen.7. De voorgestelde regeling, waardoor enerzijds de mogelijkheid wordt
geboden te volstaan met het overleggen van een pleitnota die door een ander
dan de advocaat is opgesteld maar anderzijds het feitelijke optreden ter zitting
van de Hoge Raad, evenals thans, voorbehouden blijft aan advocaten, is opgenomen
op instigatie van de Hoge Raad zelf. De twee elementen zijn naar mijn oordeel,
anders dan de Raad van State van mening is, ook niet noodzakelijkerwijs met
elkaar onverenigbaar. Het staat een advocaat vrij zich met anderen te verstaan
over hetgeen hij ter zitting naar voren zal brengen of over de stukken die
hij zal overleggen. Er is ook geen regel die eraan in de weg staat dat (een
deel van) een pleitnota door een ander dan de advocaat wordt opgesteld. Het
specifieke karakter van de cassatieprocedure laat naar het oordeel van de
Hoge Raad evenwel niet toe dat onbeperkt wordt bepaald dat ook anderen dan
advocaten de zaak mondeling kunnen toelichten. Met de voorgestelde oplossing
is aangesloten bij de regeling in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering,
de artikelen 408a, tweede lid, onderdeel a, en 428, tweede lid.De tussenoplossing die de Raad van State aan de hand doet, om in dit wetsvoorstel
te bepalen aan welke eisen van deskundigheid, kwaliteit en onafhankelijkheid
andere vertegenwoordigers dan advocaten in cassatieprocedures dienen te voldoen,
acht ik in ieder geval in dit stadium ongewenst omdat daarmee de discussie
over de verruiming van de toelating tot de balie en die over de verplichte
procesvertegenwoordiging zou worden doorkruist. Wel heb ik hierin aanleiding
gevonden de kwestie voor advies voor te leggen aan de Commissie herijking
omvang verplichte procesvertegenwoordiging (commissie-Van Delden).8. In de eerste alinea van de toelichting op de toepasselijkheid van afdeling
8.1.3 Awb wordt in verband met de relatieve competentie verwezen naar kamerstukken
II 1991/92, 22 495, nr. 3, blz. 11, waar in verband met verwijzing naar
een ander rechtsprekend college uitdrukkelijk sprake zou zijn van «instemming»
met de verwijzing van partijen. Bedoelde passage luidt: «Indien een partij niet instemt met deze verwijzing, kan in die
omstandigheid aanleiding worden gevonden van de verwijzing af te zien. Uitdrukkelijk
is bepaald dat de rechtbank waarnaar zal worden verwezen met de verwijzing
zal moeten instemmen.»Nu blijkens die passage slechts de instemming van het desbetreffende rechtscollege
doch niet die van partijen een voorwaarde is voor de beoogde verwijzing, adviseert
de Raad genoemde alinea minder stellig te redigeren.8. Van belang bij de bedoelde verwijzing naar wetsvoorstel 22 495
is niet alleen de eerste door de Raad geciteerde zin, maar ook de daaraan
voorafgaande zin: «Het spreekt vanzelf dat hierbij (d.w.z. bij de verwijzing)
met de belangen van de partijen wordt rekening gehouden.». De door de
Raad geciteerde zin aangaande de instemming van het college waarheen de zaak
wordt verwezen is in dit verband niet relevant. Ter vermijding van dit –
kennelijk bij de Raad gerezen – misverstand is de memorie van toelichting
op dit punt verduidelijkt.9. De Raad deelt de opvatting neergelegd in de toelichting op de toepasselijkheid
van afdeling 8.2.6 Awb, derde alinea, dat de harmonisatie van het bestuursrecht
niet compleet zou zijn, indien voor de belastingrechter niet de bevoegdheid
zou bestaan om ambtshalve de feiten aan te vullen. Wel acht de Raad het van
belang dat in de toelichting in dit verband wordt ingegaan op de jurisprudentie
van de Hoge Raad en de gerechtshoven, waarin is geoordeeld dat alleen in het
geval de belastingplichtige een beroep doet op het ontbreken van een zogenoemd
nieuw feit, dat ten grondslag ligt aan een navorderingsaanslag, of op het
overschrijden van de aanslagtermijn de rechter daarop acht slaat. Daarnaast
beveelt de Raad aan om in de toelichting meer dan thans het geval is tot uitdrukking
te brengen dat met het scheppen van die bevoegdheid overeenkomstig de opzet
van de Abw is bedoeld de burger te beschermen tegen de overheid en niet andersom.9. In de jurisprudentie waarop de Raad van State doelt, is geoordeeld
dat de rechter niet buiten de rechtsstrijd mag treden en derhalve de genoemde
aspecten niet ambtshalve mag toetsen. Afgewacht zal moeten worden in hoeverre
deze jurisprudentie – mede gelet op de context waarin deze jurisprudentie
tot stand is gekomen – wijziging zal ondergaan ten gevolge van de wijziging
van het toepasselijke recht.10. Het valt de Raad op dat in de toelichting op artikel II (wijziging
van de Tariefcommissiewet) in het geheel niet wordt ingegaan op het commentaar
van de Tariefcommissie en de door haar aangedragen voorstellen tot wijziging
van de wettekst op verschillende punten. In de toelichting zou summier kunnen
worden aangegeven waarom de suggesties – met uitzondering van de gesignaleerde
misslag in artikel 13, tweede lid – niet zijn overgenomen.10. Het advies van de Raad is opgevolgd.11. Ten aanzien van de financiële gevolgen van het wetsvoorstel en
de gevolgen daarvan voor de rechterlijke macht en de belastingdienst wordt
in de toelichting (paragraaf I.6) ervan uitgegaan dat het wetsvoorstel in
ieder geval in de aanvangfase van de toepassing van het nieuwe procesrecht
tot een beperkte uitbreiding van de werklast van de gerechtshoven en de belastingdienst
zal leiden. Niet duidelijk is of bij dit uitgangspunt tevens rekening is gehouden
met het voorstel van wet tot wijziging van de AWR en van enkele andere wetten
in verband met de openstelling van bezwaar en beroep tegen een aantal fiscale
beschikkingen. De Raad beveelt aan daarop in de toelichting alsnog in te gaan.11. Er is in dit wetsvoorstel wat betreft de budgettaire gevolgen geen
rekening gehouden met het wetsvoorstel tot wijziging van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen en van enkele andere fiscale wetten in verband met de openstelling
van bezwaar en beroep tegen een aantal fiscale beschikkingen, aangezien reeds
in dat wetsvoorstel rekening is gehouden met de mogelijkheid van het vragen
van voorlopige voorzieningen.12. Voor een aantal redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.12. De redactionele kanttekeningen zijn verwerkt. De opmerking inzake
artikel III, onderdelen G, I en L («Algemene wet» moet zijn «Algemene
wet inzake rijksbelastingen») is niet overgenomen aangezien in de desbetreffende
wetten het begrip «Algemene wet» als zodanig is gedefinieerd.Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om nog enige wijzigingen van technische
aard aan te brengen, onder meer ter aanpassing aan de met ingang van 1 juni
1996 in werking getreden Invoeringswet Douanewet.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Ik moge U, mede namens de Staatssecretaris van Financiën, verzoeken
het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie
van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Justitie,W. SorgdragerBijlage bij het advies van de Raad van State van 9 juli 1996, no. W03.96.0029,
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeftWettekst– In artikel III, onderdeel B, (Successiewet 1956) in de aangehaalde
passage «(Stb. 1959, 301)» en «(Stb. 1956, 323)» achterwege
laten.– In artikel III, onderdeel G, «artikel 236, eerste lid»
vervangen door: artikel 236.– In artikel III, onderdelen G, I en L, na «de Algemene wet»
telkens toevoegen: inzake rijksbelastingen.– In artikel III, onderdeel O, eveneens bepalen dat in artikel 13,
eerste lid, vervalt «(Stb. 221)». Memorie van toelichting– In paragraaf 1.4, vierde alinea, eerste volzin, «opneming
in de AWR» vervangen door: opneming van specifieke regels van fiscaal
bestuursprocesrecht in de AWR.– In paragraaf 1.5, vijfde alinea, tweede volzin, «dus niet
als de hoofdzaak nog aanhangig is in de bezwaarschriftprocedure» vervangen
door: dus nadat een besluit op bezwaar is genomen en beroep is ingesteld.– Onder II. Artikelsgewijs, in overeenstemming met aanwijzing 86
van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) het Staatsbladnummer achterwege
laten.– Onder II. Artikelsgewijs, onderdelen B, C en F, laatste volzin,
«zowel toegevoegd» vervangen door: telkens afzonderlijk opgenomen.– In de toelichting op de toepasselijkheid van afdeling 8.1.4 van
de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in overeenstemming met aanwijzing 60 Ar
«EVRM» en «IVBPR» voluit schrijven.– In de toelichting op de toepasselijkheid van afdeling 8.1.5, eerste
alinea, Awb «onderdeel H hiervoor» vervangen door: onderdeel I
hierna.– In de toelichting op de toepasselijkheid van afdeling 8.2.6, zevende
alinea, tweede volzin, Awb tussen «artikel 27g» en voor «materieel
aangesloten» invoegen: , 30 AWR en artikel 15 van de Tariefcommissiewet.– In de laatste volzin van de toelichting op artikel 28b «voor
de cassatie» vervangen door: voor de toetsing in cassatie.– In de tweede alinea, eerste volzin, van de toelichting op artikel
29e achter «artikel 24, derde en vierde lid» toevoegen: van de
WARB.– In de toelichting op artikel 29f aanwijzing 86 Ar in acht nemen.– In de derde alinea, eerste volzin, van de toelichting op onderdeel
I na «inzake vertegenwoordiging» toevoegen: buiten rechte. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25175-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl