Arbeidsomstandighedenwet 1998; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25879, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

16-02-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25879 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 11 november 1997,
no. W12.97.0599, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Voorstel van wetMemorie van toelichting.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25879Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 32 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 879Arbeidsomstandighedenwet 1998BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 11 november
1998 en het nader rapport d.d. 5 februari 1998, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het advies
van de Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 22 september 1997, no. 97.004515, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt de ontwerp-Arbeidsomstandighedenwet
1998, met memorie van toelichting.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 22 september
1997, nr. 97.004515, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 11 november 1997, no. W12.97.0599, bied ik U hierbij
aan.Naar aanleiding van de opmerkingen van de Raad van State merk ik hierbij
het volgende op.1. Het wetsvoorstel beoogt een zelfwerkend systeem voor goede arbeidsomstandigheden
in het leven te roepen door het tot stand brengen van een stelsel dat het
huidige beschermingsniveau handhaaft maar meer dan thans werkgevers en werknemers
op ondernemingsniveau (maatwerk) aanzet tot preventieve activiteiten. Het
wetsvoorstel sluit aan op de reeds ingezette koers in de sociale zekerheid,
waarbij de financiële risico's meer dan voorheen bij de bedrijven worden
neergelegd. In het bijzonder de toegenomen private verantwoordelijkheid voor
het verzuimbeleid wordt gezien als een belangrijke motiverende factor voor
bedrijven tot het voeren van een preventief arbeidsomstandighedenbeleid. Het
voorstel legt daarbij sterk de nadruk op relatief autonoom, naast elkaar werkende
systeembepalingen, zoals certificatie, risico-inventarisatie en evaluatie,
en het lik-opstuk-beleid. Om de effectiviteit van het toezicht en de handhaving te vergroten wordt
in het onderhavige wetsvoorstel de bestuurlijke boete geïntroduceerd.
De keuze tussen strafrechtelijke en bestuurlijke handhaving van een bepaalde
norm is hier gemaakt door de wetgever en wordt niet overgelaten aan het toezichthoudende
bestuursorgaan. Indien terzake van een beboetbaar feit echter tweemaal recidive
plaatsvindt binnen 48 maanden, volgt uit artikel 32, tweede lid, dat het strafrechtelijke
handhavingssysteem weer, met uitsluiting van het bestuursrechtelijke traject,
van toepassing wordt. Op uitdrukkelijk verzoek van de Staatssecretaris van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid zal de Raad van State in punt 9 van dit advies
nadere aandacht aan deze constructie besteden. Een vernieuwend aspect van het wetsvoorstel is gelegen in artikel 16.
Dit artikel voorziet in een wettelijke basis om bij algemene maatregel van
bestuur te bepalen dat van de middel-voorschriften in deze wet bij collectieve
regeling, dan wel op grond van een schriftelijke overeenstemming tussen werkgever
en ondernemingsraad of personeelsvertegenwoordiging, kan worden afgeweken,
mits daardoor geen afbreuk wordt gedaan aan het door de betrokken bepalingen
voorgeschreven beschermingsniveau. Van deze aanpak wordt verwacht dat, doordat
overeenstemming tussen werkgever(s) en werknemers is vereist, de zelfwerkzaamheid
wordt gestimuleerd en dat arbeidsomstandigheden in het CAO-overleg een belangrijker
plaats gaan innemen. Zeker nu er grotere financiële risico's rusten op
de werkgever voor wat betreft het verzuimbeleid, hebben beide partijen immers
belang bij zo goed mogelijke arbeidsomstandigheden. Voor bedrijven die geen
behoefte hebben aan maatwerk blijft de norm in de vorm van een wettelijk voorschrift
voorhanden. Vooralsnog zal de mogelijkheid van artikel 16 niet worden toegepast
voor regels die uit Europeesrechtelijke verplichtingen voortvloeien.De Raad onderschrijft de uitgangspunten van de door de regering voorgestelde
aanpak terzake van het arbeidsomstandighedenbeleid, waarbij van overheidswege
een minimumbeschermingsniveau wordt vastgesteld en voorts terzake van de concrete
invulling daarvan zoveel mogelijk de ruimte wordt gelaten aan belanghebbenden.
Ten aanzien van artikel 16 doet de Raad de volgende aanbeveling. Naar zijn
mening dient in de wet zelf geregeld te worden onder welke voorwaarden en
met inachtneming van welke voorschriften, van welke bepalingen van het wetsvoorstel
afgeweken kan worden. Daarnaast wordt de mogelijkheid geboden om bij algemene
maatregel van bestuur de bij wet aangewezen bepalingen uit te breiden met
niet dwingende Europeesrechtelijke voorschriften op dit gebied. De Raad is
van mening dat het primaat van de wetgever een aanpassing van artikel 16 in
deze zin wenselijk maakt. De Raad adviseert voorts in de toelichting aandacht
te geven aan de gevolgen van het eventueel algemeen verbindend verklaren van
cao's voor bedrijven die daarbij geen partij zijn in relatie tot de maatwerkgedachte,
die aan deze bepaling ten grondslag ligt.1. De mogelijkheid tot afwijking van wetsartikelen is bij artikel 16 niet
aan de orde. Omdat de mogelijkheid tot afwijking betrekking heeft op alternatieven
voor middelvoorschriften en deze in het op de wet gebaseerde besluit en de
arbeidsomstandighedenregeling zijn geregeld, wordt het niet noodzakelijk geacht
dit op het niveau van wet te regelen. Voorts geldt dat een regeling op het
niveau van de wet zeer omvangrijk en niet eenvoudig zou zijn, mede gezien
de omvang van bedoelde besluit en regeling. De belangrijkste algemene voorwaarden
zijn overigens in de wet geregeld. Concreet betreft het de bepaling dat afwijken
alleen mogelijk is als daarover overeenstemming is tussen werkgever(s) en
werknemers en de voorwaarde dat met het alternatief minimaal het in de doelbepalingen
vastgelegde beschermingsniveau wordt gerealiseerd. De aanbeveling van de Raad
tot aanpassing van artikel 16 is dan ook niet overgenomen.Wel is het advies van de Raad overgenomen om in de toelichting aandacht
te geven aan de gevolgen van het algemeen verbindend verklaren van cao's.
Daarbij is het staande beleid verwoord. Maatwerk moet in een regeling worden
vastgelegd. Dat kan in de vorm van een cao-afspraak. Wanneer gegeven ruimte
niet via een cao is ingevuld kan dit gebeuren door een met de ondernemingsraad
of personeelsvertegenwoordiging overeengekomen regeling. Cao-afspraken gaan
boven afspraken met een medezeggenschapsorgaan. Voor cao-afspraken in een
bedrijfstakcao kan algemeen verbindend verklaring worden aangevraagd. Het
beleid is dat «maatwerk»-bepalingen in een bedrijfstakcao in principe
daarvoor in aanmerking komen omdat daarmee invulling wordt gegeven aan regelruimte
die de wetgever expliciet aan sociale partners heeft gegeven, zoals via het
zogeheten driekwart dwingend recht in het Burgerlijk Wetboek.2. Artikel 2 in samenhang met artikel 15, vierde tot en met het zevende
lid, bepaalt het toepassingsgebied van de wet. Nog afgezien van de vraag in hoeverre het wenselijk is om dit onderwerp
over twee artikelen te verdelen, dient in dit verband opgemerkt te worden
dat artikel 2 van richtlijn nr. 89/391/EG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen
ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid
van de werknemers op het werk (PbEG L 183) bepaalt dat de richtlijn van toepassing
is op alle particuliere en openbare sectoren doch niet geldt wanneer «bijzondere
aspecten die inherent zijn aan bepaalde activiteiten in overheidsdienst, bijvoorbeeld
bij de strijdkrachten of de politie, of aan bepaalde activiteiten in het kader
van de bevolkingsbescherming, de toepassing ervan in de weg staan».Het is de vraag hoe deze in de richtlijn afgebakende werkingssfeer zich
verhoudt tot artikel 15, vierde lid, onder a, voorzover het binnenlands vervoer
betreft, onder c, voorzover het arbeid verricht door werknemers in onderwijsinrichtingen
betreft en onder d. In deze artikelonderdelen wordt ten aanzien van bepaalde
categorieën arbeid, die wel onder de werkingssfeer van de richtlijn vallen,
geregeld dat bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald
dat het bij of krachtens deze wet bepaalde geheel of gedeeltelijk niet van
toepassing is. Hiermee is de mogelijkheid geopend om ook van de in het wetsvoorstel
opgenomen Europeesrechtelijke verplichtingen af te zien. De EG-richtlijn stelt
echter dwingende minimumvoorschriften. De Raad is van oordeel dat voorzover
de minimumvoorschriften terzake van de hiervoor genoemde categorieën
niet elders in de wetgeving worden gewaarborgd of krachtens het vijfde lid
van artikel 15 worden gerealiseerd, de vorengenoemde richtlijn niet correct
is geïmplementeerd. In de memorie van toelichting ware hierop in te gaan.2. Overeenkomstig het advies van de Raad is in de memorie van toelichting
nader op de verhouding tussen de artikelen 2 en 15, die beide betrekking hebben
op het toepassingsgebied van de wet, ingegaan. Volledigheidshalve is er in
de toelichting nog op gewezen dat artikel 15 niet de mogelijkheid biedt om
af te wijken van Europeesrechtelijke dwingende voorschriften.3. In paragraaf 5.3 van de memorie van toelichting is vermeld dat het
kabinet de lijn van de Sociaal-Economische Raad (SER) volgt om met betrekking
tot doelbepalingen de bestuursrechtelijke sanctie eerst dan op te leggen als
de Arbeidsinspectie bij een eerste bezoek reeds terzake van die bepaling een
eis tot naleving ex artikel 26 heeft gesteld. Door middel van een dergelijke
eis wordt de bepaling voor de desbetreffende werkgever pas geconcretiseerd.
De Raad kan instemmen met dit standpunt. Het opleggen van een boete terzake
van een bepaling waarvan de inhoud onvoldoende bepaalbaar is, staat immers
op gespannen voet met artikel 7 van het Europees Verdrag tot bescherming van
de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en artikel 16 van
de Grondwet. Uit de tekst van artikel 32, eerste lid, eerste volzin, blijkt
echter niet duidelijk dat aan de beboetbaarheid van doelbepalingen, zoals
artikel 3, de voorwaarde is verbonden dat terzake van de overtreding van die
bepaling reeds een eis tot naleving ex artikel 26, derde lid, is gesteld.
Het voorstel verdient aanpassing in deze zin.3. Het is naar verwachting zeker niet in alle gevallen nodig en wenselijk
om voorafgaand aan de beboeting van een globale bepaling een eis te formuleren.
In voorkomende gevallen kan overduidelijk zijn dat het doel in het geheel
niet is gerealiseerd en/of dat, mede gezien ook de praktijk in de bedrijfstak,
volstrekt onvoldoende maatregelen zijn getroffen. In die situaties is het
stellen van een eis, voorafgaand aan het opleggen van een boete, niet noodzakelijk.
Dit is in strijd met het «lik op stuk karakter» en zou het traject
onnodig verlengen.De tekst van artikel 32, eerste lid, eerste volzin, maar ook de tekst
in de bestaande wet laat het stellen van een eis open. Ook met het oog op
de diversiteit in de praktijk is aanpassing van de wettekst niet opportuun.
Wel wordt een en ander verduidelijkt in de memorie van toelichting.4a. De in artikel 32, eerste lid, tweede volzin, opgenomen delegatiebepaling
is onduidelijk omdat daaruit niet blijkt dat de «bij algemene maatregel
van bestuur omschreven beboetbare feiten» betrekking hebben op handelingen
of nalaten in strijd met bepalingen die krachtens deze wet in het Arbeidsomstandighedenbesluit
zijn vastgesteld. In de algemene maatregel van bestuur als bedoeld in het
derde lid van artikel 32, – het betreft hier een andere algemene maatregel
van bestuur dan het Arbeidsomstandighedenbesluit – worden uitsluitend
bepalingen uit het Arbeidsomstandighedenbesluit als beboetbaar feit
aangewezen en tezamen met de in artikel 32, eerste lid, van de wet als beboetbaar
aangemerkte feiten in een boetecategorie ingedeeld. De redactie van artikel
32 dient in dit opzicht, conform de artikelsgewijze toelichting op artikel
32, verduidelijkt te worden.b. Het is gelet op de huidige redactie van artikel 32, eerste lid, niet
duidelijk of de strafbaarstelling in het tweede lid ook van toepassing is
op de in het eerste lid genoemde, bij algemene maatregel van bestuur omschreven,
beboetbare feiten. Indien het advies onder punt a niet wordt opgevolgd dient
ten minste het tweede lid van artikel 32 in dit opzicht verduidelijkt te worden.4a. en 4b. Teneinde beter aan te geven welke feiten beboetbaar zijn, is
de redactie van artikel 32 en van de artikelsgewijze toelichting aangepast.
Bovendien is in de toelichting duidelijk gemaakt dat het in het tweede lid
van artikel 32 over een en hetzelfde besluit gaat, namelijk (een aanpassing
van) het Arbeidsomstandighedenbesluit. Ook wat betreft mogelijke onduidelijkheid
ten aanzien van de strafbaarstelling is artikel 32 en de toelichting daarop
verduidelijkt. Een en ander overeenkomstig het advies van de Raad.5. In artikel 33, vierde lid, worden twee geldboetecategorieën in
het leven geroepen. De Raad is van mening dat het op gespannen voet staat
met artikel 89, tweede lid, van de Grondwet om niet bij wet maar bij algemene
maatregel van bestuur te bepalen welke beboetbare feiten onder welke categorie
vallen. Indien sprake is van beboetbare feiten met sterk uiteenlopende zwaarte
dient de maximale straf voor het desbetreffende feit in de wet te worden bepaald.
Het voorstel dient dienovereenkomstig te worden aangepast.5. Ik deel niet de opvatting van de Raad dat de voorgestelde regeling
neergelegd in artikel 33, vierde lid, op gespannen voet zou staan met artikel
89, tweede lid, van de Grondwet, luidende: «Voorschriften, door straffen
te handhaven, worden daarin alleen gegeven krachtens de wet. De wet bepaalt
de op te leggen straffen.»In het wetsvoorstel is het sanctioneringssysteem vastgelegd (straf en
boete en aanduiding hoogte boetecategorie). Wijziging van de maximale boetetarieven
zal dus alleen door middel van wetswijziging kunnen plaatsvinden. Ook is in
de wet vastgelegd welke voorschriften ingevolge de wet, op welke wijze gesanctioneerd
zijn. Het wetsvoorstel is in die zin nog verduidelijkt: in het wetsvoorstel
is aangegeven welke beboetbare feiten ingevolge de wet onder welke boetecategorie
vallen.Weliswaar wordt ingevolge artikel 32 van het wetsvoorstel de nadere indeling
van de bepalingen van het Arbeidsomstandighedenbesluit in boetecategorieën
bij algemene maatregel van bestuur, een aanpassing van het Arbeidsomstandighedenbesluit,
bepaald; maar de boetecategorieën zelf en daarmee dus de maximaal op
te leggen straf zijn in de wet vastgelegd.Ook de Commissie voor de toetsing van wetgevingsprojecten (CTW) onderkent
dat materiële gedragsvoorschriften vaak voor een belangrijk deel zijn
vastgelegd in algemene maatregelen van bestuur en dat de behoefte kan ontstaan
boetetarieven bij algemene maatregel van bestuur te wijzigen. Een dergelijke
werkwijze acht zij aanvaardbaar, mits de formele wet bepaalt met welke boete
overtreding van bij of krachtens de wet gestelde voorschriften ten hoogste
kan worden bedreigd.In het onderhavige wetsvoorstel is minder ver gegaan; gekozen is voor
een vaststelling van de maximale hoogte van de boete in de wet en de koppeling
van de boeten aan de materiële gedragsvoorschriften op het niveau van
de algemene maatregel van bestuur.Naar mijn mening verdraagt deze constructie zich dan ook met artikel 89,
tweede lid, van de Grondwet en verschilt hij materieel ook niet wezenlijk
van in andere, vergelijkbare, situaties gekozen constructies, zoals de Wet
administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften en de Mediawet.
Ook in deze wetten geschiedt de uitwerking van de sanctionering van een groot
deel van de beboetbare feiten op niveau van een algemene maatregel van bestuur.Gezien de relatie die de Raad legt met het sterk uiteenlopen van de zwaarte
van de maximaal op te leggen boeten van de twee boetecategorieën (10 000
en 50 000 gulden), is besloten het maximum bedrag van de tweede boetecategorie
omlaag te brengen van 50 000 naar 25 000 gulden. De uitzonderlijke situaties waarvoor een boete hoger dan 25 000 gulden
op zijn plaats zou zijn, zijn naar verwachting situaties die ook strafrechtelijk
vervolgd kunnen worden, via het zogenaamde «vangnet-artikel» artikel
31. Een dergelijk maximum verhoudt zich ook beter met de bedragen die het
Openbaar Ministerie hanteert bij transacties.6. In artikel 34, eerste lid, is onder meer een regeling voor het zwijgrecht
neergelegd. Volgens de eerste volzin van dit artikellid geldt het zwijgrecht
vanaf het moment waarop jegens de verantwoordelijke een handeling wordt verricht
waaraan hij in redelijkheid de gevolgtrekking kan verbinden dat aan hem wegens
een bepaalde gedraging een bestuurlijke boete zal worden opgelegd. Uit de
toelichting bij artikel 34, eerste lid, blijkt dat hierbij wordt uitgegaan
van een enge interpretatie van jurisprudentie van het Europese Hof voor de
Rechten van de Mens (EHRM) inzake artikel 6, eerste lid, EVRM, doordat ervan
wordt uitgegaan dat het zwijgrecht pas geldt vanaf het moment waarop er sprake
is van een «criminal charge». Uit de jurisprudentie van de Hoge
Raad (HR 17 februari 1987, NJ 1987, 951) wordt vervolgens afgeleid dat bij
bestuurlijke boeten pas sprake is van een «criminal charge» op
het moment waarop jegens een persoon vanwege de staat een handeling is verricht
waaraan deze persoon in redelijkheid de gevolgtrekking heeft kunnen verbinden
dat aan hem een boete zal worden opgelegd. Het zwijgrecht geldt dan niet in
de controlefase en evenmin in de fase waarin er nog geen sprake is van een
«criminal charge». Gelet op het feit dat de jurisprudentie van het EHRM op dit punt nog niet
is uitgekristalliseerd – in dit verband dient gewezen te worden op de
uitspraak van het EHRM in de Saunders-zaak (EHRM 17 december 1996, Reports
of Judgements and decisions 1996-VI, no. 24) – en ter wille van de formulering
van een criterium ter bepaling van het moment waarop het zwijgrecht ontstaat,
dat zowel uit handhavingsoogpunt als uit oogpunt van waarborging van de rechten
van belanghebbenden verantwoord is, lijkt het de Raad raadzaam voor de vraag
vanaf welk moment het zwijgrecht dient te gelden het moment bepalend te doen
zijn waarop de verantwoordelijke aan enig jegens hem verrichte handeling vanwege
de overheid de gevolgtrekking heeft kunnen verbinden dat hij verdacht wordt
een overtreding begaan te hebben die met een bestuurlijke boete wordt bedreigd.
De Raad adviseert artikel 34, eerste lid, en de memorie van toelichting dienovereenkomstig
aan te passen.6. Het advies van de Raad om artikel 34, eerste lid, aan te passen op
het punt van het zwijgrecht, – namelijk voor het ingaan van het zwijgrecht
bepalend te doen zijn het moment waarop de verantwoordelijke aan enig jegens
hem verrichte handeling vanwege de overheid de gevolgtrekking heeft kunnen
verbinden dat hij ervan verdacht wordt een overtreding begaan te hebben die
met een bestuurlijke boete wordt bedreigd – , is niet overgenomen. De
formulering zoals die thans in het wetsvoorstel met betrekking tot het zwijgrecht
is opgenomen en die erop neer komt dat het zwijgrecht pas geldt vanaf het
moment dat er sprake is van een «criminal charge», komt overeen
met de regeling van het zwijgrecht in andere wetten, zoals de Wet boeten en
maatregelen sociale zekerheid, waarin de bestuurlijke boete is opgenomen.Bovendien is de onderhavige regeling van het zwijgrecht inmiddels bij
deze andere wetten ook uit handhavingsoogpunt goed bruikbaar gebleken.Naar aanleiding van de verwijzing van de Raad van State naar de uitspraak
van het EHRM in de Saunders-zaak, die er op neer komt dat artikel 6 van het
EVRM verbiedt dat verklaringen die voor het het moment van de charge onder
dwang zijn afgelegd in een strafprocedure kunnen worden gebruikt, merk ik
overigens op dat deze uitspraak niet betekent dat het zwijgrecht moet kunnen
worden ingeroepen voordat een «charge» is uitgebracht. De voorgestelde
formulering van het zwijgrecht is daarmee dus niet in strijd.7. Nadat door de toezichthouder het boeterapport is opgemaakt (artikel
35 van het wetsvoorstel) wordt een bestuurlijke boete opgelegd bij beschikking
van de daartoe aangewezen ambtenaar als bedoeld in artikel 23 (artikel 36).
Het wetsvoorstel bevat evenwel geen termijn waarbinnen het bestuur de boete
zal moeten opleggen. Gelet op het in artikel 6, eerste lid, EVRM neergelegde
vereiste van een berechting van de zaak binnen een redelijke termijn, is het
wenselijk een dergelijke termijn op te nemen waarbij gedacht kan worden aan
een termijn van twaalf weken. 7. Het is inderdaad wenselijk, zoals de Raad signaleert, een termijn na
opmaken van het boeterapport op te nemen waarbinnen het bestuur een boete
moet opleggen. Gegeven het feit dat een 8-weken termijn gebruikelijk is voor
beschikkingen, zoals in de Algemene Wet Bestuursrecht, is deze termijn opgenomen.8. In het wetsvoorstel is geen schorsende werking toegekend aan bezwaar
en beroep (hoofdstuk I, paragraaf 5.3, onder «Aanpassing bestuursorganisatie»,
van de toelichting en de toelichting op de artikelen 38 en 39). De Raad wijst
er allereerst op dat dit standpunt afwijkt van het algemene standpunt van
de regering, in navolging van de Commissie voor de Toetsing van Wetgevingsprojecten
(CTW), dat bij bezwaar schorsende werking uitgangspunt is (kamerstukken II
1993/94, 23 400, VI, nr. 48). De Raad is voorts van mening dat het onthouden
van schorsende werking aan het bezwaar en beroep op gespannen voet staat met
artikel 6, eerste en tweede lid, EVRM, daar eerst in beroep een vaststelling
van de gegrondheid door een onafhankelijke en onpartijdige rechter plaatsvindt.
In de Mededingingswet (artikel 63, eerste lid) en de Wet onafhankelijke post-
en telecommunicatie-autoriteit (artikel 15i) is reeds de keuze gemaakt om
schorsende werking aan het beroep te verlenen. De Raad adviseert om op de
reeds ingeslagen weg voort te gaan en het wetsvoorstel zodanig aan te passen
dat de verplichting tot betaling van de boete wordt opgeschort totdat de beroepstermijn
is verstreken of op het beroep is beslist en dat de boete wordt vermeerderd
met de wettelijke rente over de termijn van uitstel van betaling.8. Het voorstel van de Raad om aan bezwaar en beroep schorsende werking
toe te kennen heb ik niet overgenomen. Het verlenen van schorsende werking
aan bezwaar en beroep staat op gespannen voet met het «lik op stuk»
principe. Bovendien zou van eventuele schorsende werking een ongewenst stimulerend
effect kunnen uitgaan op het maken van bezwaar en het instellen van beroep.
Op die manier zou het eerder geconstateerde handhavingstekort alleen maar
worden vergroot. Het niet verlenen van schorsende werking is bovendien in
lijn met andere wetgeving op het terrein van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
zoals de Wet boeten en maatregelen sociale zekerheid.Wat betreft de opvatting van de Raad dat het niet verlenen van schorsende
werking op gespannen voet staat met artikel 6 EVRM, wordt verwezen naar het
Kabinetsstandpunt over het rapport «Handhaving bestuurlijke boeten»
van de CTW. Daarin wordt verwoord dat de voorkeur uitgaat naar toekenning
van schorsende werking, maar dat afwijken daarvan mogelijk is in verband met
een sterke behoefte aan «lik op stuk» beleid of het tegengaan
van een grote aanzuigende werking van bezwaar en beroep. Ook de CTW is van
mening dat artikel 6 EVRM geen schorsende werking eist. De jurisprudentie
bevat hiervoor geen aanwijzingen.Overigens is in verband met het niet verlenen van schorsende werking en
overeenkomstig het CTW advies inzake handhaving door bestuurlijke boeten,
in het wetsvoorstel een extra waarborg ingebouwd in de vorm van een hoorplicht
(artikel 34, vierde lid). Deze hoorplicht is ingesteld in afwijking van de
Algemene wet bestuursrecht. Bovendien is in artikel 42 een terugbetalingsprocedure
geregeld die inhoudt dat, indien de boete ten onrechte is opgelegd, de betaalde
geldsom, vermeerderd met de wettelijke rente, aan de rechthebbende wordt terugbetaald.Ten slotte merk ik op dat het natuurlijk altijd mogelijk is voor betrokkene
om, ingevolge titel 8.3 van de Algemene wet bestuursrecht, bij de president
van de rechtbank om schorsing te verzoeken.Ik meen dat de voorstellen een evenwichtig pakket vormen waarin zowel
de zorgvuldige behandeling van de burger als het «beoogde lik op stuk»
beleid zijn gecombineerd.9. De indiener van het wetsvoorstel heeft de bijzondere aandacht van de
Raad gevraagd voor de in artikel 32, tweede lid, tweede volzin, neergelegde
constructie waarbij in geval van stelselmatig handelen of nalaten in strijd
met de wet en de daarop rustende bepalingen strafrechtelijke sanctionering
mogelijk wordt. Dit is het geval indien tweemaal binnen 48 maanden voorafgaand
aan de handeling of het nalaten terzake van eenzelfde handeling of nalaten
een bestuurlijke boete is opgelegd. Naar de mening van de Raad past deze constructie in het stelsel van het
wetsvoorstel waarbij in beginsel is gekozen voor bestuursrechtelijke handhaving
en strafrechtelijke handhaving is opengelaten voor ernstige feiten (model
A zoals ontwikkeld door de CTW in haar rapport «Handhaving door bestuurlijke
boeten» van 12 januari 1994). In dit systeem dient duidelijkheid te
bestaan omtrent de vraag of in een concreet geval de bestuursrechtelijke,
dan wel de strafrechtelijke weg moet worden doorlopen. In het onderhavige
geval bestaat een duidelijk criterium om dit te bepalen. Voor een nader omschreven
nieuw feit, te weten de handeling of het nalaten waaraan voorafgaand tweemaal
binnen 48 maanden een bestuurlijke boete is opgelegd terzake van eenzelfde
handeling of nalaten, dient de strafrechtelijke weg te worden gekozen.9. In de adviesaanvraag is de Raad gevraagd bijzondere aandacht te besteden
aan de in het wetsvoorstel neergelegde constructie waarbij in geval van stelselmatig
handelen of nalaten in strijd met de wet strafrechtelijk sanctionering mogelijk
wordt. De Raad is van mening dat deze constructie past in het voorgestelde
wettelijke stelsel.10. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.10. Aan de redactionele kanttekeningen van de Raad is gevolg gegeven,
met uitzondering van de in de bijlage bij het advies onder het 7e aandachtstreepje
voorgestelde herindeling van wetsartikelen.In de memorie van toelichting zijn de passages over de discussie «maatvoering
risico-inventarisatie en -evaluatie» en het SER-advies over de tweedelijns
onderzoeks- en adviesinfrastructuur inzake arbeidsomstandigheden, geactualiseerd.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,F. H. G. de Grave Bijlage bij het advies van de Raad van State van 11 november 1997,
no. W12.97.0599, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.Voorstel van wet– Artikel 1, vierde en vijfde lid, toevoegen aan artikel 12 betreffende
de samenwerking en bijzondere rechten van de ondernemingsraad en personeelsvertegenwoordiging.– Het opschrift van artikel 2 vervangen door: Uitbreiding toepassingsgebied.– Aan het opschrift van artikel 5 toevoegen: van risico's.– In artikel 7, eerste lid, overeenkomstig aanwijzing 82, tweede
lid, van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) «ambtenaar als bedoeld
in», vervangen door: ambtenaar, bedoeld in.– In artikel 7, derde lid, terzake van verwijzing naar de EG-richtlijn
aanwijzing 89 Ar in acht nemen.– In de slotzin van artikel 13, derde lid, gelet op aanwijzing 52
Ar, «het bepaalde in» laten vervallen.– De artikelen 13, 14, 17 en 18 in hoofdstuk I opnemen. Het gaat
immers steeds om algemeen geldende verplichtingen voor de werkgever.– Aan het opschrift van artikel 15 toevoegen: alsmede uitzonderingen
op en uitbreidingen van toepassingsgebied.– In het opschrift en in het eerste lid van artikel 18, «meerdere
werkgevers» vervangen door: Verschillende werkgevers.– Het opschrift van artikel 24 vervangen door: Toezicht op instellingen.– Artikel 28 onderverdelen in leden.– In artikel 28 de zin «Indien ... verricht» vervangen
door: De onderbreking van het werk wordt zo spoedig mogelijk ter kennis gebracht
van de ingevolge artikel 23 bevoegde ambtenaar, die een bevel geeft krachtens
het eerste lid van dat artikel of verklaart, zo nodig onder het stellen van
een eis als bedoeld in artikel 26, dat de arbeid kan worden verricht.– De titel van hoofdstuk 7 vervangen door: Sancties.– Het opschrift van artikel 31 vervangen door: Strafbepaling.– De laatste volzin van artikel 32, eerste lid, en de eerste volzin
van artikel 32, tweede lid, laten vervallen en in een apart artikellid opnemen
dat geen boete kan worden opgelegd terzake van bij deze wet strafbaar gestelde
feiten.– Artikel 32, tweede en derde lid, verwisselen.– Het opschrift boven artikel 34 vervangen door: Informatie, zwijgrecht
en cautie.– In artikel 34, eerste lid, opnemen door wie de desbetreffende
handeling jegens de belanghebbende dient te worden verricht wil deze handeling
de bedoelde gevolgen hebben.– In artikel 36, tweede lid, onder e, «de termijn» vervangen
door: de termijn of de termijnen.– In artikel 37 het derde lid toevoegen aan het tweede lid nu de
ministeriële regeling blijkens de memorie van toelichting betrekking
heeft op het tweede lid.– In artikel 45, tweede lid, tevens bepalen dat in artikel 1.4 van
de Wet op de economische delicten de zinsnede «De Wet arbeid gehandicapte
werknemers, artikel 6, tweede tot en met vierde lid, voor zover daarin de
Arbeidsomstandighedenwet ...;» komt te vervallen.– Artikel 48 als volgt redigeren: De straffen gesteld op de bij
de Arbeidsomstandighedenwet juncto artikel 1, onderdeel 4, van de Wet op de
economische delicten strafbaar gestelde feiten waarvoor ingevolge deze wet
slechts een bestuurlijke boete kan worden opgelegd en die begaan zijn voor
de dag van inwerkingtreding van deze wet of de desbetreffende onderdelen of
artikelen daarvan, blijven van toepassing. Memorie van toelichting.– In de memorie van toelichting afkortingen de eerste maal voluit
schrijven, met de afkorting tussen haakjes.– In de memorie van toelichting «kabinet» vervangen
door: regering. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25879-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl