Vrij verkeer werknemers uit de nieuwe EU-lidstaten; Brief minister over inlenersaansprakelijkheid voor lonen
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-05 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 29407, nr. 73

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

16-08-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

29407 nr. 73

14-08-2007

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. Malafide inleners en onderbetaling wettelijk minimumloon2a. Strafrecht2b. Civielrecht2c. Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag3. Algemene wettelijke inlenersaansprakelijkheid
voor lonen3a. Principiële standpunt3b. Praktische argumenten4. ConclusieOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 29407Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
29 407Vrij verkeer werknemers uit de nieuwe EU lidstatennr. 73BRIEF VAN MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN WERKGELEGENHEIDAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 14 augustus 20071. InleidingIn verschillende debatten over het vrij verkeer van werknemers uit de
Midden- en Oost Europese landen is meermalen gesproken over inlenersaansprakelijkheid
voor lonen. In mijn brief van 6 april jl. (Kamerstukken II 2006/07, 29 407,
nr. 62) heb ik onder andere gereageerd op de wens van de vakcentrales, zoals
neergelegd in hun gezamenlijke brief aan uw Kamer d.d. 27 maart jl.,
om te komen tot een wettelijke aansprakelijkheid voor inleners en hoofdaannemers
op het terrein van lonen. Tijdens het Algemeen Overleg met de Vaste commissie
voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid van 19 april jl. (Kamerstuk 29 407,
nr. 71) heb ik aangegeven dat nader bezien zou kunnen worden of kan worden
opgetreden tegen werkgevers die arbeid inlenen tegen voorwaarden waarbij ze
kunnen vermoeden dat deze in strijd met de Wet op het minimumloon en minimumvakantiebijslag
en andere dwingende bepalingen wordt aangeboden. Hierbij doelde ik op malafide
inleners die kunnen weten dat zij gebruik maken van een situatie die in strijd
is met de wet. In mijn brief van 24 april jl. ben ik nader ingegaan op
het punt van de malafide inleners (Kamerstukken II 2006/07, 29 407, nr.
70). In genoemde brief geef ik aan met de Minister van Justitie te willen
onderzoeken of de in artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht opgenomen
bepaling, die het mogelijk maakt om op te treden tegen uitbuiting, waaronder
uitbuiting van een ander in gedwongen of verplichte arbeid en diensten, ook
een pendant in het burgerlijk recht gegeven zou moeten worden. Tot slot heb
ik tijdens het plenair debat over vrij verkeer van werknemers d.d. 25 april
jl. toegezegd om, conform de inhoud van de door uw Kamer aangenomen motie
van de leden Heerts en Van Gent (Kamerstukken II, 2006/07, 29 407, nr.
69), uiterlijk in juni 2007 aan de Tweede Kamer een notitie toe te sturen
met de vooren nadelen van een wettelijk recht voor werknemers om achterstallig
loon te claimen bij hun inlener, hierbij een onderscheid makend naar strafrechtelijke
en civielrechtelijke oplossingen voor het invorderingsprobleem.2. Malafide inleners en onderbetaling wettelijk minimumloonIn de eerste plaats wil ik ingaan op de situatie waarin een werkgever
een overeenkomst afsluit met een uitzendbureau tegen een bedrag waarvan op
voorhand duidelijk is dat de betreffende werknemer niet het in Nederland geldende
wettelijk minimumloon krijgt uitbetaald.2a. StrafrechtHet strafrecht biedt alleen onder bijzondere omstandigheden aanknopingspunten
om op te treden tegen een dergelijke malafide inlener. Bij strafrechtelijke
vervolging dient immers sprake te zijn van dusdanige slechte arbeidsomstandigheden,
dat sprake is van uitbuiting zoals bedoeld in artikel 273 f van het Wetboek
van Strafrecht. Sinds de invoering van dit artikel zijn naast seksuele uitbuiting
ook andere vormen van uitbuiting op het terrein van arbeid en diensten strafbaar
gesteld, alsmede het profiteren van dergelijke uitbuiting. Degenen die excessief
misbruik maken van mensen in een arbeids- of dienstverleningsverhouding kunnen
op basis van dit artikel strafrechtelijk worden vervolgd. Uit de omstandigheden
van het geval moet blijken of de misstanden dermate ernstig zijn dat vervolging
op grond van artikel 273 f van het Wetboek van Strafrecht mogelijk is. Op
basis van het strafrecht kan dan ook niet worden opgetreden tegen de inlener
op grond van het enkele feit dat de inlener op voorhand weet dat de uitlener
onder het niveau van het wettelijk minimumloon betaalt. 2b. CivielrechtIn beginsel is het denkbaar om in het burgerlijk recht een bepaling op
te nemen op grond waarvan een inlener wettelijk aansprakelijk wordt gesteld
voor het betalen van het wettelijk minimumloon aan de uitzendkracht in die
situaties waarin de inlener bij het afsluiten van zijn contract met het uitzendbureau
in alle redelijkheid kan vermoeden dat de werknemer niet zal worden betaald
conform het wettelijk minimumloon. Hierbij kan worden gedacht aan de situatie
waarin de inlener aan de uitlener een bedrag moet betalen voor de inhuur van
arbeidskrachten, dat ver ligt onder de bruto wettelijk minimumloonkosten inclusief
werkgeverslasten. Gesteld kan worden dat de inlener in deze situatie onrechtmatig
handelt omdat hij willens en wetens profiteert van het ingebreke blijven van
het uitzendbureau jegens de uitzendkracht. In een dergelijke situatie waarin
de inlener feitelijk te kwader trouw handelt lijkt het ook rechtvaardig om
hem aansprakelijk te stellen voor de betaling van het wettelijk minimumloon.
Het probleem dat zich hier voordoet is echter dat de werknemer zelf zal moeten
aantonen dat hij niet het wettelijk minimumloon heeft ontvangen van de uitlener
(i.c. diens formele werkgever) en dat de betreffende werknemer aansluitend
zelf de inlener (i.c. diens materiële werkgever) zal moeten aanspreken
om aan hem het wettelijk minimumloon te betalen. Op voorhand kunnen we er
van uit gaan dat dit in de praktijk problemen met zich zal meebrengen en het
maar de vraag is of dit een effectieve aanpak van het geschetste probleem
is.2c. Wet minimumloon en minimumvakantiebijslagHet ligt dan ook meer voor de hand om voor deze situatie (zonodig) aan
te sluiten bij hetgeen thans al is geregeld in de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
In mijn brief van 24 april jl. heb ik reeds aangegeven dat het in beginsel
mogelijk is om hiervoor de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag te wijzigen.
De mogelijke wijziging houdt in dat de Arbeidsinspectie aan de malafide inlener
een boete en een last onder dwangsom oplegt om alsnog het minimumloon te betalen,
als het niet mogelijk blijkt te zijn om een boete of een last
onder dwangsom op te leggen aan de malafide (al dan niet buitenlandse) uitlener.
Met een dergelijke invulling wordt bovendien voorkomen dat de betrokken werknemer
zelf in actie moet komen richting de inlener. In november a.s. kom ik op dit
onderwerp terug in mijn rapportage over de uitwerking van de kernelementen
van het flankerend beleid betreffende het vrij verkeer van werknemers uit
de Midden- en Oost-Europese landen. 3. Algemene wettelijke inlenersaansprakelijkheid
voor lonenVervolgens kan de vraag worden gesteld of de bovenomschreven impliciete
aansprakelijkheid van een malafide inlener op het terrein van het wettelijk
minimumloon niet zou moeten worden uitgebreid, zodanig dat inleners te allen
tijde wettelijk aansprakelijk zijn voor de correcte betaling van de relevante
lonen waar betrokken werknemers recht op hebben op grond van het vigerend
arbeidsrecht. In dat geval zou sprake zijn van een ongeclausuleerde wettelijke
inlenersaansprakelijkheid voor lonen zoals onder meer door de vakcentrales
wordt voorgesteld in hun gezamenlijke brief aan uw Kamer van 27 maart
jl.3a. Principiële standpuntDe introductie van een wettelijke inlenersaansprakelijkheid voor lonen
betekent het plegen van een forse inbreuk op de bestaande structuur van verantwoordelijkheden
en aansprakelijkheden. Zoals ik reeds heb aangegeven in mijn brief van 6 april
jl. is een wettelijke aansprakelijkheid voor correcte loonbetaling van een
andere orde dan vormen van aansprakelijkheid voor inleners die wij thans kennen,
bijvoorbeeld met betrekking tot de naleving van de Arbeidsomstandighedenwet
en de Arbeidstijdenwet. Bij deze regelingen ligt de verantwoordelijkheid voor
de naleving van hieruit voortvloeiende verplichtingen bij de werkgever waar
de werknemer in kwestie zijn werkzaamheden verricht; in het geval van uitzendarbeid
is dat de inlener. Dat is ook logisch, omdat de inlener invloed heeft op de
omstandigheden waaronder arbeid wordt verricht. Wat betreft de loonbetaling
en de naleving van daarvoor geldende voorschriften is dat niet het geval.
Kenmerkend is dat die verplichtingen feitelijk bij een andere organisatie
liggen dan de inlener. De inlener heeft daar geen invloed op. De inlener betaalt
een bedrag aan de uitlener (i.c. het uitzendbureau) en ontvangt in ruil daarvoor één
of meer uitzendkrachten die tijdelijk werkzaamheden verrichten in zijn bedrijf.
Het betaalde inleenbedrag is het bedrag dat inlener en uitlener met elkaar
hebben afgesproken en dient ter dekking van ten minste de van toepassing zijnde
bruto loonkosten inclusief werkgeverslasten van de uitlener. De uitlener en
niet de inlener is vervolgens verantwoordelijk voor een correcte loonbetaling
aan zijn werknemer.3b. Praktische argumentenDe voorstanders van een wettelijke inlenersaansprakelijkheid voor lonen
wijzen echter op het volgende. In de Invorderingswet 1990 is geregeld dat
de inlener hoofdelijk aansprakelijk is voor de loonheffingen in het geval
de uitlener nalatig is. De Belastingdienst kan de (achterstallige) afdracht
van loonheffingen claimen bij de inlener in het geval de uitlener daarmee
ingebreke blijft. De inlener kan het risico dat hij hiermee loopt beperken
door overmaking van een bedrag ten behoeve van de betaling van de loonbelasting
en premies werknemersverzekeringen op een geblokkeerde rekening die door de
uitlener ten behoeve hiervan wordt aangehouden bij een speciale kredietinstelling
(g-rekening). De Belastingdienst kan het bedrag van de loonheffingen onttrekken
van deze geblokkeerde rekening. In de wet wordt storting op een
geblokkeerde rekening overigens niet verplicht gesteld.Gelijk de Belastingdienst bij de inlener kan aankloppen voor het invorderen
van loonheffingen, zou de werknemer een wettelijk recht moeten krijgen om
achterstallig loon te claimen bij de inlener. Ook hier zou de inlener wellicht
de mogelijkheid moeten krijgen om zijn aansprakelijkheidsrisico te verkleinen
door periodiek het verschuldigde bedrag aan loonkosten te storten op een separate,
geblokkeerde rekening die de uitlener voor dit doel aanhoudt bij een speciale
kredietinstelling. Gelijk de Belastingdienst loonheffing int via het onttrekken
van middelen van de g-rekening van de nalatige uitlener, zo zou ook de werknemer
bij aantoonbare wanprestatie van de uitlener het loon waar hij recht op heeft
kunnen innen via een separate g-rekening van diens formele werkgever.Zonder afbreuk te willen doen aan mijn eerdere constatering dat een dergelijk
nieuw model een forse inbreuk betekent op de bestaande structuur van verantwoordelijkheden
en aansprakelijkheden (waarvan ik dus geen voorstander ben), zal ik enkele
aspecten nader belichten. Hiermee kom ik tevens tegemoet aan de in uw Kamer
aangenomen motie van de leden Heerts en Van Gent.Bij een hoofdelijke inlenersaansprakelijkheid voor de betaling van het
correcte loon wordt de inlener verantwoordelijk voor de naleving van de inhoudelijke
loonbepaling uit een arbeidscontract dat twee partijen (formele werkgever
en de uitzendkracht respectievelijk de vakbond), buiten hem om, tot stand
hebben gebracht. Aangezien hij aansprakelijk wordt gesteld voor correcte loonbetaling,
zal hij minimaal moeten weten voor welk bedrag hij exact hoofdelijk aansprakelijk
is. Dit vereist dat de inlener zich voorafgaand aan het afsluiten van een
uitzendovereenkomst exact moet informeren over de hoogte van het loon waar
betrokken uitzendkracht recht op heeft evenals over het patroon van betalingstermijnen
dat van toepassing is. Lang niet in alle gevallen zal op voorhand duidelijk
zijn op welk loon een werknemer recht heeft; naast het initiële loon
(brutoloon per tijdvak) kunnen immers ook andere looncomponenten van toepassing
zijn. Ook moet worden gewezen op de mogelijkheid dat lonen met terugwerkende
kracht kunnen worden gewijzigd, waardoor de inlener tijdens of na afloop van
de uitzendovereenkomst kan worden geconfronteerd met wijzigingen in het bedrag
waar hij op aangesproken kan worden. In veel gevallen zal deze verplichting
haaks staan op de reden waarom de inlener in zee wenst te gaan met uitzendbureaus,
te weten het voor een korte tijdsperiode inlenen van arbeidskracht zonder
dat hij aandacht hoeft te besteden aan het opzetten en bijhouden van een salarisadministratie.
Dat dit gepaard gaat met een forse administratieve rompslomp en een aanzienlijke
toename van administratieve lasten voor het bedrijfsleven hoeft hier verder
geen betoog. Van de zijde van het bedrijfsleven hoeft dan ook niet op veel
sympathie voor deze vorm van inlenersaansprakelijkheid te worden gerekend.Een wettelijke inlenersaansprakelijkheid voor lonen is door voorstanders
bedoeld ter voorkoming dan wel reducering van malafide uitzendpraktijken.
Een dergelijk model kan echter zelf een bron van malafide praktijken vormen.
Zo kunnen werknemer en uitzendbureau constructies opzetten waarbij men doet
voorkomen alsof de werknemer geen of te weinig loon ontvangt en vervolgens
de inlener aansprakelijk stellen. De inlener wordt op deze wijze geconfronteerd
met grote financiële risico’s. Gevolg is dat binnen dit model een
systeem van check en dubbelcheck zal moeten worden opgenomen, dat qua impact
niet in verhouding staat tot het doel – het voorkómen van malafide
praktijken – waarvoor het zou worden geïntroduceerd. Een dergelijk
nader vorm te geven systeem zal kostbaar zijn en het is maar de
vraag in hoeverre een dergelijk systeem van check en dubbelcheck effectief
is.Een andere vraag is wanneer er feitelijk sprake is van een situatie waarin
de uitlener zijn wettelijke of contractuele verplichtingen niet nakomt en
wie dat dan eigenlijk moet vaststellen. Het ligt voor de hand er van uit te
gaan dat de bewijslast bij de uitzendkracht ligt. De uitzendkracht zal moeten
aantonen dat de uitlener (zijn formele werkgever) in gebreke is gebleven voor
wat betreft het betalen van het toepasselijke loon. De uitzendkracht heeft
hierbij de mogelijkheid om langs civielrechtelijke weg zijn gelijk te halen.
Pas nadat dit eenduidig is vastgesteld en bekrachtigd door een officiële
instantie (Nederlandse of buitenlandse civiele rechter), kan binnen dit nieuwe
model aansluitend de inlener aansprakelijk worden gesteld. Maar dit roept
de vraag op naar de meerwaarde van deze nieuwe invulling ten opzichte van
de status quo. De betreffende werknemer kan immers ook binnen de vigerende
wetgeving de stap naar de civiele rechter zetten om zijn gelijk te halen.
In het geval het uitzendbureau is gevestigd in een andere EU-lidstaat heeft
de bewuste werknemer de mogelijkheid zich te wenden tot de civiele rechter
in Nederland dan wel de lidstaat waar het uitzendbureau is gevestigd. En in
het geval hij bij de rechter zijn gelijk haalt zal diens formele werkgever
alsnog het (achterstallige) loon dienen te betalen.Ook kan de vraag worden gesteld naar de wijze waarop naleving van deze
wettelijke regeling kan worden vormgegeven. Naar mijn opvatting is hier geen
rol weggelegd voor de Arbeidsinspectie. Het afdwingen dat werkgevers alsnog
achterstallig loon uitbetalen betreft in Nederland een privaatrechtelijke
aangelegenheid – hier heeft de Arbeidsinspectie geen bemoeienis mee.
Uitzondering op voorgaande is het instrument van de last onder dwangsom zoals
opgenomen in de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag, waarbij de wetgever
zich baseert op de publiekrechtelijke verplichting voor de werkgever om ten
minste het wettelijk minimumloon te betalen.Het is ook niet goed voorstelbaar hoe een wettelijke inlenersaansprakelijkheid
voor lonen zou kunnen bestaan zonder de mogelijkheid van periodieke stortingen
door de inlener op een g-rekening van (een deel van) het bedrag dat hij is
overeengekomen met het uitzendbureau. In geval van wanbetaling door de uitlener
zal de inlener immers – bovenop het bedrag dat hij met de uitlener is
overeengekomen en periodiek heeft betaald – tevens de brutoloonkosten
aan de uitzendkracht moeten betalen. De vraag die zich vervolgens voordoet
is hoe moet worden geregeld dat een Nederlandse dan wel buitenlandse financiële
instelling een bedrag zal overmaken van de g-rekening van de (Nederlandse
of buitenlandse) uitlener ten gunste van de benadeelde uitzendkracht. Ook
hier geldt dat de uitzendkracht de beschikking zal moeten hebben over een
onomstotelijk bewijs dat de uitlener persisteert in de wanbetaling. Zolang
de uitzendkracht een dergelijk bewijs niet kan overleggen kan de financiële
instelling niet overgaan tot het overmaken van een bedrag van de g-rekening
van de uitlener. En zolang de uitzendkracht zijn geld niet heeft ontvangen
blijft de inlener hoofdelijk aansprakelijk voor de correcte betaling van het
loon, ondanks het feit dat de inlener zijn verplichting is nagekomen getuige
het bewijs van periodieke storting van het bedrag op de g-rekening van de
uitlener.4. ConclusieUit het voorgaande volgt dat ik geen voorstander ben van het idee van
een wettelijke inlenersaansprakelijkheid voor lonen. Het model legt de risico’s
te eenzijdig neer bij de inleners en gaat gepaard met erg veel administratieve
lasten. Naar mijn overtuiging zal de invoering van een dergelijk model tot
gevolg hebben dat op zichzelf legitieme in- en uitleenconstructies aanzienlijk
in omvang zullen gaan verminderen. Een dergelijke reductie van flexibiliteit
is naar de opvatting van het kabinet niet wenselijk.Het ligt dan ook voor de hand om op dit punt de status quo te handhaven.
Een uitzendkracht heeft de mogelijkheid om via de gang naar de civiele rechter
(in Nederland dan wel in de EU-lidstaat waar het uitzendbureau is gevestigd)
loonuitbetaling door de uitlener af te dwingen. Cao-partijen hebben de mogelijkheid
om in hun cao’s bepalingen op te nemen waarin aansprakelijkheden over
en weer worden geregeld. In dit verband verwijs ik wederom naar de «Aanbeveling
inzake de toepassing van arbeidsvoorwaardelijke regels bij grensoverschrijdende
arbeid in Nederland» van de Stichting van de Arbeid (publicatienummer
9/06, d.d. 14 juni 2006).Zoals u weet heeft de uitzendbranche nadrukkelijk gekozen voor een vorm
van zelfregulering om fraude en illegaliteit in de branche terug te dringen
via de NEN-certificering. Cao-bepalingen die ertoe strekken dat de werkgever
slechts in zee mag gaan met NEN-gecertificeerde uitzendbedrijven komen in
beginsel in aanmerking voor algemeen verbindend verklaren. Vertrekpunt hierbij
is dat een eis van NEN-certificatie niet op voorhand in strijd is met de rechtmatige
belangen van derden indien met zekerheid vaststaat dat de certificatie uitsluitend
via objectieve methoden plaatsvindt en de aan die certificatie verbonden lasten
niet disproportioneel zijn.Begin 2008 zal uw Kamer worden geïnformeerd over ontwikkelingen binnen
de uitzendbranche m.b.t. onder meer de NEN-certificering. Afhankelijk van
de resultaten van onderzoek zal op dat moment worden bezien of het huidige
pakket de beoogde trendbreuk heeft gerealiseerd dan wel of alsnog een vergunningstelsel
of waarborgsom moet worden ingevoerd (zie de brief van 15 juni 2006,
Kamerstukken II 2005/06, 17 050, nr. 326). Ik stel voor om in het debat
over de effectiviteit van de NEN-certificering verder te spreken met uw Kamer
over de wettelijke inlenersaansprakelijkheid voor lonen, waarbij aandacht
kan uitgaan naar de samenhang van dit concept met een certificerings- dan
wel vergunningstelsel.De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29407-73.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl