Wet havenstaatcontrole; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25254, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-03-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25254 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 12 december 1996,
no. W09.96.0246, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25254Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 254Regels betreffende het toezicht aan boord van schepen onder buitenlandse
vlag in Nederlandse havens op de naleving van internationale voorschriften
op het gebied van de veiligheid, voorkoming van verontreiniging en leef- en
werkomstandigheden (Wet havenstaatcontrole)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 12 december
1996 en het nader rapport d.d. 26 februari 1997, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Verkeer en Waterstaat. Het advies van de Raad van State
is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 17 juni 1996, no. 96.003197, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Verkeer en Waterstaat, bij de Raad van State
ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie van toelichting,
houdende regels betreffende het toezicht aan boord van schepen onder buitenlandse
vlag in Nederlandse havens op de naleving van internationale voorschriften
op het gebied van de veiligheid, voorkoming van verontreiniging en leef- en
werkomstandigheden (Wet havenstaatcontrole).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 17 juni 1996,
nr. 96.003197, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 12 december 1996, nr. W09.96.0246, bied ik U hierbij
aan.1a. Het valt de Raad van State op dat de reikwijdte van het wetsvoorstel
op onderdelen aanzienlijk verder gaat dan die van richtlijn nr. 95/21/EEG
van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 19 juni 1995 (PbEG L 157) betreffende
de naleving met betrekking tot de schepen die gebruik maken van havens in
de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie van de lidstaten vallende
wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen,
voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandig- heden aan boord
(havenstaatcontrole) (hierna: de richtlijn). Zo heeft het in artikel 1, onder
b, genoemde onderdeel 8°, betrekking op nog niet in werking getreden protocollen,
hetgeen niet strookt met het bepaalde in artikel 1, eerste lid (slot), van
de richtlijn. Hetzelfde kan worden geconstateerd met betrekking tot onderdeel
9°, waar het gaat om voor Nederland bindende protocollen, bijlagen of
aanhangsels, en met betrekking tot onderdeel 10°, waar het gaat om bij
ministeriële regeling aan te wijzen andere verdragen of Nederland bindende
besluiten van een volkenrechtelijke organisatie. Het gevolg van deze toevoegingen
is dat het wetsvoorstel de dynamische verwijzingsmethode hanteert en niet
de in de richtlijn gevolgde statische verwijzingsmethode. In de toelichting wordt opgemerkt dat de richtlijn een dergelijke aanpak
niet verbiedt zolang toepassing van latere verdragswijzigingen niet verhindert
dat een daarmee strijdige communautaire norm uit de richtlijn wordt toegepast.
De Raad stelt daar tegenover dat het in verband met de dynamische verwijzingsmethode
voorgestelde artikel 30, tweede lid, de kans schept dat nationale bepalingen
vooruitlopen op de richtlijn en daarmee de uniformiteit van de richtlijn aantasten,
hetgeen consequenties kan hebben voor het vrije verkeer of de mededinging.
De Raad wijst in dit verband op advies 1/94 van het Hof van Justitie, jur.
Hof EEG, 1994-Ip 5267–5422, waaruit is af te leiden dat waar ten aanzien
van verdragen deels de Gemeenschap en deels de lid-staten bevoegdheden hebben,
de lid-staten de plicht hebben om gecoördineerd op te treden om de eenheid
van de internationale vertegenwoordiging van de Gemeenschap te waarborgen
(overweging 108). Door te kiezen voor de dynamische verwijzing waar andere
lid-staten de statische verwijzing, overeenkomstig de richtlijn, kiezen, loopt
deze coördinatie gevaar.Voorts rijst ten aanzien van onderdeel 10° de vraag – gelet
op aanwijzing 26, tweede lid, van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) –
of delegatie aan de minister de aangewezen weg is. Niet uitgesloten is immers
dat daarbij ook keuzen van beleidsinhoudelijke aard moeten worden gemaakt.
Indien in een regeling strekkende tot implementatie van de richtlijn door
Nederland eenzijdig tot uitbreiding van het aantal verdragen kan worden overgegaan
(hetgeen overigens aan grote twijfel onderhevig is) verdient het de voorkeur
zulks slechts in spoedeisende gevallen te doen door middel van een aanwijzing
bij algemene maatregel van bestuur. Deze als tijdelijk bedoelde maatregel
zou dan gevolgd dienen te worden door een onverwijlde indiening van een wetsvoorstel
van gelijke inhoud. Het voorgaande brengt de Raad tot de conclusie dat de
noodzaak van deze implementatieregeling met een ruimere reikwijdte dan de
richtlijn onvoldoende is aangetoond en dat bij de wijze van uitbreiding vraagtekens
kunnen worden gezet. De Raad adviseert tot heroverweging; mocht besloten worden
tot handhaving van de thans voorgestelde aanpak dan dient in de toelichting
in het bijzonder te worden uiteengezet welke belangen zwaarder hebben gewogen
dan het hiervoor genoemde belang van Europese coördinatie. Uitbreiding
van de reikwijdte bij ministeriële regeling wijst de Raad echter zonder
enig voorbehoud af.b. Het slechts gedeeltelijk volgen van de opzet van de richtlijn komt
voorts tot uiting in definitieverschillen. Zo wordt in artikel 1, onder f,
van het wetsvoorstel het begrip «nadere inspectie» gehanteerd
dat zowel het in artikel 2, zevende lid, van de richtlijn gedefinieerde begrip
«gedetailleerde inspectie» omvat als het in artikel 2, achtste
lid, gedefinieerde begrip «uitgebreide inspectie». De beide begrippen
vertonen verschillen voor wat betreft de schepen waarop zij van toepassing
zijn en voor wat betreft de tijdslimieten. Weliswaar is het denkbaar de verschillen
alsnog tot uitdrukking te brengen in de op grond van artikel 5, tweede lid,
onder d, van het wetsvoorstel vast te stellen ministeriële regeling,
maar uit de tekst van artikel 5 blijkt niet dat de minister gehouden is zich
aan de normen van de richtlijn te houden. De Raad adviseert het door de richtlijn
gemaakte onderscheid in het wetsvoorstel zelf tot uitdrukking te brengen.Verschil in definitie is er ook voor wat betreft het begrip «stopzetting
van een activiteit». Volgens de richtlijn (artikel 2, tiende lid) is
deze stopzetting het formele verbod voor een schip om een activiteit voort
te zetten omdat er tekortkomingen zijn geconstateerd die afzonderlijk of gezamenlijk
maken dat voortzetting van deze activiteit gevaarlijk is. In de definitie
in het wetsvoorstel (artikel 1, onder j) ontbreekt het bijvoeglijk naamwoord
«formeel» en in de toelichting de redengeving.De in het wetsvoorstel gehanteerde definitie van het begrip «aanhouding»
(artikel 1, onder i) vertoont een vergelijkbaar verschil met die welke in
de richtlijn (artikel 2, negende lid) wordt gehanteerd. De Raad adviseert
de bedoelde verschillen weg te nemen dan wel in elk geval toe te lichten.1a. Met betrekking tot de reikwijdte van het wetsvoorstel in relatie tot
de reikwijdte van de richtlijn nr. 95/21/EG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 19 juni 1995 betreffende de naleving met betrekking tot de schepen die
gebruik maken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie
van de lid-staten vallende wateren, van internationale normen op het gebied
van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en
werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole) (PbEG L 157) (hierna: de
richtlijn) kan naar aanleiding van het advies van de Raad het volgende worden
opgemerkt. De in artikel 1, onder b, onderdeel 8°, van het wetsvoorstel
genoemde protocollen zijn toegevoegd aan de lijst van de verdragen, genoemd
in artikel 2, onderdeel 1, van de richtlijn, in verband met de invoering van
het mondiale geharmoniseerde systeem van onderzoek en certificering van zeeschepen,
het Harmonized System of Survey and Certification, waarbij tevens nieuwe certificaten
worden geïntroduceerd. Aangezien deze nieuwe certificaten in de richtlijn
zijn genoemd in de lijst van te controleren certificaten en documenten (bijlage
II, onder 2), zijn de protocollen op basis waarvan de nieuwe certificaten
worden afgegeven, afzonderlijk opgenomen in artikel 1 van het wetsvoorstel.
Dit is noodzakelijk om havenstaatcontrole op deze certificaten mogelijk te
maken. Alhoewel in artikel 2, onderdeel 1, van de richtlijn, deze protocollen
niet worden genoemd, wordt met het oog op een goede implementatie van de richtlijn
derhalve de voorgestelde aanpak gehandhaafd. De toelichting is op dit punt
aangepast.De dynamische verwijzing naar de verdragen, genoemd in artikel 1, onder
b, onderdelen 1° tot en met 7°, en de in artikel 1, onder b, onderdeel
9°, bedoelde uitbreiding van de reikwijdte van de richtlijn zijn in het
wetsvoorstel opgenomen teneinde te verhinderen dat internationaal in werking
getreden wijzigingen van de verdragen na de datum van vaststelling van de
richtlijn in het kader van de havenstaatcontrole niet kunnen worden toegepast.
De Raad stelt dat door het toepassen van deze methode de uniformiteit van
de richtlijn kan worden aangetast. Hij wijst hierbij op de verplichting van
de lid-staten om bij een gedeelde (externe) competentie gecoördineerd
op te treden. Met de Raad ben ik van mening dat deze verplichting inderdaad
op de lid-staten rust. Over deze verplichting tot coördinatie wordt opgemerkt
dat daaraan invulling wordt gegeven door middel van zogenaamde coördinatievergaderingen
met de lid-staten van de Europese Unie. De coördinatievergaderingen die
onder voorzitterschap van de Commissie van de Europese Gemeenschappen (hierna:
de Commissie) staan, vinden voorafgaand aan de vergaderingen van de internationale
organisaties, doorgaans de IMO, plaats. Nederland neemt deel aan deze vergaderingen.
Op deze wijze wordt gewaarborgd dat de lid-staten zo veel mogelijk uniform
en overeenkomstig de communautaire besluitvorming in de internationale fora
optreden. Zo wordt vrijwel uitgesloten dat latere verdragswijzigingen strijden
met de richtlijn of met het desbetreffende vooraf geformuleerde communautaire
standpunt. Indien latere verdragswijzigingen nopen tot aanpassing van de richtlijn,
kan daarin bijvoorbeeld door middel van de comitologieprocedure van artikel
19 van de richtlijn worden voorzien. Voor een goede toepassing van de havenstaatcontrole,
bedoeld in de richtlijn en de desbetreffende verdragen, is het derhalve noodzakelijk
de bovenbedoelde dynamische verwijzing en artikel 1, onder b, onderdeel 9°,
te handhaven. Aangezien een passage over de verplichting tot coördinatie
in de toelichting ontbrak, is de toelichting terzake uitgebreid.De in artikel 1, onder b, onderdeel 10°, bedoelde uitbreiding van
de reikwijdte van de richtlijn bij ministeriële regeling is naar aanleiding
van het advies van de Raad in het wetsvoorstel vervangen door uitbreiding
bij algemene maatregel van bestuur. Aangezien niet uitgesloten is dat bij
uitbreiding van de lijst van verdragen in artikel 1, onder b, van het wetsvoorstel
keuzen van beleidsinhoudelijke aard moeten worden gemaakt, is voorzien in
een dergelijke aanwijzing bij algemene maatregel van bestuur. Gelet op de
recente ontwikkelingen in mondiaal en communautair verband is het wenselijk
verdragen en besluiten als bedoeld in dit onderdeel aan te kunnen wijzen als
toe te passen instrumenten in het kader van havenstaatcontrole. Te noemen
valt het op 22 oktober 1996 te Genève tot stand gekomen Protocol bij
het Verdrag inzake de minimumnormen op koopvaardijschepen (nog niet gepubliceerd
in het Tractatenblad), waarbij onder meer nieuwe voorschriften voor arbeids-
en rusttijden onder de werking van havenstaatcontrole worden gebracht. Indien
dit protocol door het Koninkrijk der Nederlanden wordt geratificeerd en het
internationaal in werking is getreden, moet op de voorschriften daarvan door
de havenstaat kunnen worden toegezien. Ook het door de Commissie bij de Raad
van de Europese Unie aanhangig gemaakte voorstel voor een richtlijn betreffende
de invoering van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen
waarvan de lengte 24 meter of meer bedraagt (PbEG 1996 C 292), bevat voorschriften
met betrekking tot havenstaatcontrole. Indien deze richtlijn wordt vastgesteld,
kan het ter implementatie van deze richtlijn noodzakelijk zijn haar onder
de werkingssfeer van het wetsvoorstel te brengen.b. Het begrip «nadere inspectie» (artikel 1, onder f, van
het wetsvoorstel) omvat zowel de «gedetailleerde inspectie» als
de «uitgebreide inspectie» (respectievelijk artikel 2, onderdelen
7 en 8, van de richtlijn). Aangezien in het wetsvoorstel geen onderscheid
wordt gemaakt tussen beide inspecties, adviseert de Raad dit wel door de richtlijn
gemaakte onderscheid in het wetsvoorstel zelf tot uitdrukking te brengen,
zodat uit de tekst van artikel 5 blijkt dat de minister gehouden is zich aan
de normen van de richtlijn te houden. Naar aanleiding van het advies van de
Raad is in artikel 5, eerste lid, bepaald dat de desbetreffende regels moeten
worden gesteld met inachtneming van de richtlijn. Dit heeft naast het in de
richtlijn gemaakte onderscheid tussen «gedetailleerde inspectie»
en «uitgebreide inspectie» mede betrekking op meer onderdelen
van de inspectie als bedoeld in artikel 5, tweede lid, die eveneens strekken
tot uitvoering van de richtlijn.Ten aanzien van het ontbreken van het bijvoeglijke naamwoord «formeel»
in de begripsomschrijving «aanhouding» en «stopzetting van
een activiteit» van het wetsvoorstel (artikel 1, onder i en j), wordt
opgemerkt dat dit bijvoeglijke naamwoord niet in de begripsomschrijving is
opgenomen vanwege het feit dat de gehanteerde omschrijving voldoende tot uitdrukking
brengt dat het bedoelde verbod «formeel» is. Toevoeging van het
bijvoeglijke naamwoord «formeel» heeft in dit opzicht geen meerwaarde.2. Zoals in de toelichting wordt uiteengezet, heeft het wetsvoorstel betrekking
op ieder schip dat zich in een haven van een lid-staat van de Europese Unie
bevindt (de havenstaat) en een andere vlag voert dan die van de havenstaat.
Aangezien het Verdrag betreffende de Europese Unie (afgezien van titel 4)
alleen van toepassing is op het Koninkrijk in Europa, valt alleen Nederland
onder het begrip havenstaat zoals dat voorkomt in de in artikel 2, derde lid,
van de richtlijn opgenomen definitie van «schip». In de zin van
de richtlijn zijn schepen die geregistreerd zijn in de Nederlandse Antillen
of in Aruba, ingeval zij zich bevinden in een Nederlandse haven, geen Nederlandse
schepen. In dit licht zou mogen worden verwacht dat deze schepen onder de
toepassing van de wet zouden vallen. Hoewel de tekst van het wetsvoorstel
zelf over een en ander zwijgt, blijkt uit de toelichting (hoofdstuk 3) dat
het de bedoeling is deze schepen buiten de toepassing van de wet te laten –
als waren het schepen die geregistreerd zijn in het Rijk in Europa. Als argument
wordt aangevoerd dat het ongewenst wordt geacht, indien Nederland havenstaatcontrole
zou uitoefenen op schepen die in de Nederlandse Antillen of Aruba zijn geregistreerd.
Er wordt derhalve volstaan met toezicht op deze schepen door Nederland als
vlaggenstaat, welk toezicht, aldus de toelichting, in voldoende mate door
de Scheepvaartinspectie kan worden uitgeoefend. Deze benadering valt niet te rijmen met artikel 2, derde lid, juncto artikel
3, eerste lid, van de richtlijn, volgens welke bepalingen de richtlijn betrekking
heeft op schepen die varen onder een andere vlag dan die van de havenstaat –
welke staat in dit geval het Rijk in Europa is.In feite zijn er op grond van de richtlijn slechts twee benaderingen denkbaar:
hetzij een behandeling van deze schepen als alle andere buitenlandse schepen
met toezicht door Nederland als havenstaat, hetzij een behandeling als Nederlandse
schepen en dan volledig overeenkomstig de regelgeving zoals die voor de Nederlandse
schepen geldt. Dat er tussen de bedoelde schepen en Nederland een «genuine
link» zou bestaan in de zin van het zeerecht waardoor het optreden van
Nederland als vlaggenstaat acceptabel zou zijn acht de Raad, met name omdat
het Nederland ontbreekt aan reële rechtsmacht en toezicht op de in de
Nederlandse Antillen en Aruba geregistreerde schepen, geen overtuigend argument.
De Raad acht een keuze voor een van de beide genoemde benaderingen gewenst.2. Naar aanleiding van de mening van de Raad dat een keuze moet worden
gemaakt tussen een behandeling van schepen onder koninkrijksvlag die zijn
geregistreerd in de Nederlandse Antillen en Aruba hetzij als buitenlandse
schepen hetzij als Nederlandse schepen, wordt opgemerkt dat deze schepen in
Nederlandse havens niet als buitenlandse schepen worden aangemerkt. Dit houdt
verband met het feit dat havenstaatcontrole in de verdragen is geformuleerd
als een bevoegdheid om schepen die varen onder vreemde vlag te controleren
en niet als een bevoegdheid om aanvullend toezicht te houden op schepen die
varen onder eigen vlag. Gelet daarbij mede op het – ook in de toelichting
opgenomen – feit dat krachtens de Schepenwet voldoende vlaggenstaatcontrole
kan worden uitgeoefend op schepen onder koninkrijksvlag die zijn geregistreerd
in de Nederlandse Antillen en Aruba, zijn deze schepen buiten de reikwijdte
van het wetsvoorstel gelaten.3. In artikel 12 van de richtlijn worden kwaliteitseisen gesteld aan de
inspecteurs die worden belast met de uitvoering van de inspectietaak. Uit
artikel 1, onder k, van het wetsvoorstel blijkt dat het Hoofd van de scheepvaartinspectie
de ambtenaren van de scheepvaartinspectie aanwijst die belast worden met de
inspectie bedoeld in het wetsvoorstel. Uit de tekst van het artikel en de
toelichting blijkt evenwel niet dat het Hoofd daarbij is gehouden aan de normen
die de richtlijn zelf geeft in artikel 12 en in bijlage VII. Voor wat betreft de implementatie van richtlijnverplichtingen kan, mede
gelet op de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
(bijvoorbeeld Zaak 102/79, Jur. 1980, 1473), echter niet worden volstaan met
administratieve praktijken zonder een juridische basis. De Raad beveelt daarom
aan om hetzij de definitie van artikel 1, onder k, van het wetsvoorstel aan
te scherpen hetzij de bevoegdheid van artikel 5 om bij ministeriële regeling
regels te stellen over de taakuitoefening van de ambtenaren van de scheepvaartinspectie
uit te breiden zodat de minister ook regels kan vaststellen met betrekking
tot de kwaliteitseisen waaraan genoemde ambtenaren moeten voldoen.3. Overeenkomstig de aanbeveling van de Raad is in artikel 5 van het wetsvoorstel
opgenomen dat bij ministeriële regeling regels worden gesteld betreffende
de aan de ambtenaren van de Scheepvaartinspectie te stellen minimumeisen,
alvorens zij door het hoofd van de Scheepvaartinspectie kunnen worden aangewezen
als ambtenaar belast met havenstaatcontrole. Op deze wijze kan ervoor worden
gezorgd dat de in de richtlijn gestelde eisen aan inspecteurs worden geïmplementeerd
door middel van algemeen verbindende voorschriften.4. Bezwaarlijk acht de Raad het voorts dat het wetsvoorstel in afwijking
van de richtlijn grotendeels van toepassing is op vissersvaartuigen. Blijkens
de toelichting op artikel 2 wordt het wenselijk geacht de bevoegdheden en
verplichtingen van dit wetsvoorstel ook, voor zover mogelijk, ten aanzien
van vissersvaartuigen te laten gelden aangezien enkele van de in de richtlijn
genoemde verdragen van toepassing zijn op vissersvaartuigen. Door het wetsvoorstel
gedeeltelijk wel en gedeeltelijk niet van toepassing te verklaren op vissersvaartuigen,
ontstaat een onoverzichtelijk regime voor deze vaartuigen. Met name artikel
7, tweede en derde lid, van het wetsvoorstel is onoverzichtelijk. Gezien het feit dat aanwijzing 337 Ar er de voorkeur aan geeft om «extra»
nationaal beleid in een afzonderlijke regeling op te nemen in plaats van in
de implementatieregeling, beveelt de Raad aan het regime betreffende vissersvaartuigen
in een aparte regeling op te nemen.4. De aanbeveling van de Raad om een afzonderlijke regeling op te stellen
voor vissersvaartuigen en deze niet gedeeltelijk onder het toepassingsbereik
van het wetsvoorstel te brengen is niet overgenomen. Hiervoor is een aantal
redenen van belang. Uit oogpunt van harmonisatie van regelgeving wordt het
wenselijk geacht havenstaatcontrole op zeeschepen, waaronder vissersvaartuigen,
in één wettelijke regeling onder te brengen. Alhoewel aanwijzing
337 Ar er de voorkeur aan geeft om «extra» nationaal beleid in
een afzonderlijke regeling op te nemen in plaats van in de implementatieregeling,
zijn vissersvaartuigen in het wetsvoorstel meegenomen vanwege het feit dat
havenstaatcontrole op deze vaartuigen veel overeenkomsten vertoont met havenstaatcontrole
op andere zeeschepen. Vanwege de verwante controle is gekozen voor één
wettelijke regeling. Aangezien het daarbij gaat om handhaving van het thans
geldende en in de praktijk toegepaste systeem van havenstaatcontrole onder
de Wet voorkoming verontreiniging door schepen en de Schepenwet, en er geen
sprake is van uitvoering van nieuw nationaal beleid, wordt geen extra tijdsbeslag
op de implementatie gelegd.5. De Raad vraagt zich af of de in de artikelen 4 en 5, tweede lid, onder
h, van het wetsvoorstel bedoelde wijze van onderzoeken niet te onbepaald is
om te kunnen voldoen aan de geen-gunstiger-behandelingsclausule van artikel
3, derde lid, van de richtlijn. Slechts uit de toelichting blijkt dat het
moet gaan om een «overeenkomstige wijze» van onderzoek; de wet
zelf spreekt in beide bepalingen slechts van «een controle». De
norm van artikel 3, derde lid, van de richtlijn moet in artikel 4 worden opgenomen.
Voorts rijst de vraag of ten behoeve van de scheepvaartinspectie, die immers
het onderzoek dient uit te voeren, niet een nadere normering van het onderzoek
gegeven moet worden in de wet. Ingevolge artikel 5, tweede lid, onder h, van
het wetsvoorstel worden bij ministeriële regeling regels opgenomen betreffende
de in acht te nemen procedures en richtsnoeren bij een controle als bedoeld
in artikel 4 van het wetsvoorstel. Het gaat hier om het vaststellen van algemeen
verbindende voorschriften ter uitvoering van de richtlijn. Bij de huidige
formulering is het echter niet uitgesloten dat punten van beleidsinhoudelijke
aard bij ministeriële regeling zullen worden geregeld, hetgeen, gelet
op aanwijzing 26, tweede lid, Ar vermeden dient te worden.5. Overeenkomstig het advies van de Raad is in artikel 4 de norm van artikel
3, derde lid, overgenomen zodat schepen als bedoeld in artikel 4 geen gunstiger
behandeling krijgen in vergelijking tot schepen als bedoeld in artikel 3.
Aangezien ten behoeve van dergelijke schepen geen ingevolge de verdragen vereiste
certificaten of documenten worden afgegeven, zal de controle zoveel mogelijk
overeenkomstig geschieden.De vraag van de Raad of ten behoeve van de Scheepvaartinspectie niet een
nadere normering van het onderzoek in het wetsvoorstel moet worden gegeven,
wordt ontkennend beantwoord. Aangezien de in acht te nemen procedures en richtsnoeren
bij een inspectie, een nadere inspectie en een controle als bedoeld in artikel
4 een overwegend technisch en gedetailleerd karakter hebben, is de bedoelde
bepaling in het wetsvoorstel gehandhaafd. Deze procedures en richtsnoeren
zullen bij ministeriële regeling worden gesteld, aangezien bij de uitvoering
van deze bepaling, behoudens op ondergeschikte punten, geen keuzen van beleidsinhoudelijke
aard zullen worden gemaakt.6. Artikel 9, tweede lid, van de richtlijn bepaalt dat een schip wordt
«aangehouden» of een «activiteit wordt stopgezet»
als sprake is van tekortkomingen die een «duidelijk gevaar» inhouden
voor de veiligheid, de gezondheid of het milieu. De Raad merkt op dat in het
wetsvoorstel bij de gronden voor «aanhouding» in artikel 7, eerste
lid, onder d, gesproken wordt van «gevaarlijk» voor veiligheid,
gezondheid of milieu. Artikel 6 van het wetsvoorstel, inhoudende de gronden
voor «stopzetting van activiteiten», en artikel 10, eerste lid,
van het wetsvoorstel, inhoudende de gronden voor opheffing van de stopzetting
van de activiteiten, hanteren een vergelijkbare formulering als artikel 7,
eerste lid, onder d. Door te kiezen voor een ruimer begrip («gevaar»
tegenover «duidelijk gevaar») bestaat de kans dat op basis van
de in het wetsvoorstel genoemde bevoegdheden besluiten worden genomen die
in strijd zijn met de richtlijn. Het verdient aanbeveling de tekst van artikel
9, tweede lid, van de richtlijn te volgen.6. Teneinde te vermijden dat op basis van de in de artikelen 6, 7 en 10
van het wetsvoorstel genoemde bevoegdheden met de richtlijn strijdige besluiten
worden genomen, vanwege het hanteren van het ruimere begrip «gevaar»
in vergelijking tot het «duidelijk gevaar» in de richtlijn, zijn
deze artikelen aangepast. Het bijvoeglijke naamwoord «duidelijk»
is, zoals de Raad aanbeveelt, in de artikelen 6, 7 en 10 ingevoegd.7. In artikel 7, eerste lid, onder e, wordt aan de ambtenaar van de scheepvaartinspectie
de bevoegdheid verleend om een schip aan te houden indien de ambtenaar wordt
belemmerd in de uitoefening van zijn taak. Hoewel de richtlijn geen limitatieve
opsomming geeft van de gronden voor aanhouding (bijlage VI) en het de minister
dus in beginsel vrijstaat een extra grond voor aanhouding voor te stellen,
wijst de Raad er toch op dat zo'n extra grond in de toelichting dient te worden
gemotiveerd.7. Zoals de Raad adviseert is in de toelichting uiteengezet waarom de
bevoegdheid voor een ambtenaar van de Scheepvaartinspectie om een schip aan
te houden indien hij wordt belemmerd in de uitoefening van zijn taak, aanvullend
als aanhoudingsgrond is opgenomen in artikel 7 van het wetsvoorstel.8. De bevoegdheid van artikel 9, vierde lid, van de richtlijn om de inspectie
op te schorten in uitzonderlijke omstandigheden, waarin de algemene toestand
van het schip duidelijk niet aan de normen voldoet, is volgens de memorie
van toelichting (toelichting op artikel 7) niet in het wetsvoorstel opgenomen,
omdat die bevoegdheid reeds zou bestaan in de eerste fase van een inspectie.
De Raad vraagt zich af waarop deze bevoegdheid dan is gebaseerd. Indien inderdaad
reeds een wettelijke basis bestaat, dient in de toelichting aangegeven te
worden waarop de bevoegdheid is gebaseerd. Indien die basis niet bestaat,
dient in het wetsvoorstel die basis alsnog te worden gecreëerd.8. De bevoegdheid van artikel 9, vierde lid, van de richtlijn om de inspectie
in uitzonderlijke omstandigheden op te schorten is gebaseerd op de aanhoudingsgronden,
bedoeld in artikel 7 van het wetsvoorstel. Aangezien de opschorting te beschouwen
is als een uitgestelde inspectie na een aanhouding, behoeft dit niet als een
afzonderlijke bevoegdheid in het wetsvoorstel te worden opgenomen. Overeenkomstig
het advies van de Raad is de toelichting op dit punt aangepast.9a. Blijkens de toelichting op artikel 7 is de in artikel 9, zevende lid,
van de richtlijn voorziene aanspraak op schadevergoeding op grond van «onnodige
aanhouding» niet geïmplementeerd, omdat naar geldend Nederlands
recht daartoe zowel een procedure bij de burgerlijke rechter als bij de bestuursrechter
openstaat. Voorwaarde voor de toegang tot de bestuursrechter is dat de aanhouding
schriftelijk is geschied. Blijkens artikel 8 van het voorstel zal dit steeds het geval zijn, zodat
sprake is van een besluit in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb). De Raad adviseert in de toelichting een passage op te nemen die een
en ander verduidelijkt.b. Artikel 9, zevende lid, laatste volzin, van de richtlijn bepaalt voorts
dat in geschillen met betrekking tot de aanhouding of het oponthoud de bewijslast
ligt bij de eigenaar of de exploitant. In de toelichting op artikel 7 van
het wetsvoorstel wordt niet nader ingegaan op de vraag of de bewijslastverdeling
die de richtlijn voorschrijft volledig parallel loopt met het geldende Nederlandse
recht. Zonder nadere regeling zal de bewijslast over het algemeen bij de eigenaar
of de exploitant liggen in een procedure over de aanhouding of oponthoud.
Maar zowel in het civiele procesrecht als in het administratieve procesrecht
is een andere verdeling van de bewijslast mogelijk.De Raad adviseert om iedere twijfel over de verdeling van de bewijslast
weg te nemen door een bepaling conform artikel 9, zevende lid, van de richtlijn
op te nemen. In ieder geval moet in de memorie van toelichting worden aangegeven
in hoeverre het Nederlandse recht met betrekking tot de bewijslastverdeling
overeenstemt met de regel in artikel 9, zevende lid, laatste volzin, van de
richtlijn.9a. Een exploitant kan beroep bij de administratieve rechter instellen
tegen een door de minister in administratief beroep genomen besluit, bijvoorbeeld
tegen een besluit dat strekt tot aanhouding van een schip. Indien dit beroep
gegrond wordt geacht kan de exploitant eventuele schade die hij lijdt als
gevolg van het bestreden besluit, bij dezelfde rechter vergoed krijgen. Een
actie uit onrechtmatige overheidsdaad staat hier bij de administratieve rechter
open omdat het besluiten in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (hierna:
Awb) betreft. De toelichting is naar aanleiding van het advies van de Raad
op dit punt verduidelijkt.b. Artikel 9, zevende lid, van de richtlijn bepaalt dat in gevallen waar
onnodige aanhouding of onnodig oponthoud wordt gesteld de bewijslast ligt
bij de exploitant van het schip. Alhoewel in het algemeen de bewijslast bij
een procedure bij de rechtbank in dergelijke gevallen bij de exploitant zal
liggen, is een met de richtlijn overeenkomstige bepaling opgenomen in het
wetsvoorstel (artikel 27), teneinde elke twijfel over de bewijslast weg te
nemen. Het advies van de Raad is ten aanzien van dit onderdeel overgenomen.10. Volgens de transponeringstabel behorende bij de toelichting op het
wetsvoorstel wordt artikel 9, vijfde lid, van de richtlijn geïmplementeerd
in de artikelen 8, derde lid, en 28 van het wetsvoorstel. Artikel 9, vijfde
lid, van de richtlijn bevat de regels voor het in kennis stellen van onder
andere de vlaggenstaatadministratie van de aanhouding van een schip. Blijkens
de eerste volzin van de bepaling geschiedt het in kennis stellen «schriftelijk».
Deze eis komt niet terug in artikel 8, derde lid, van het wetsvoorstel en
evenmin in artikel 28 van het wetsvoorstel, waar de bevoegdheid wordt gecreëerd
om bij ministeriële regeling regels te stellen met betrekking tot overleg-
en meldingsplichten voor de scheepvaartinspectie. Het valt op dat de bevoegdheid
om te normeren op welke wijze (schriftelijk of anderszins) de scheepvaartinspectie
dient op te treden de minister uitsluitend toekomt in het kader van de overlegplicht
in de zin van artikel 28, aanhef en onder a, van het wetsvoorstel en niet
in het kader van een meldingsplicht, zoals de plicht om instanties in kennis
te stellen van de aanhouding van een schip. Het verdient daarom aanbeveling
het element «schriftelijk» in artikel 8, derde lid, van het wetsvoorstel
toe te voegen om ieder misverstand te voorkomen. De Raad betwijfelt voorts of een ministeriële regeling het juiste
instrument is om invulling te geven aan de in de tweede volzin van artikel
9, vijfde lid, van de richtlijn genoemde verplichting om bovendien, indien
zulks van belang is, de aangewezen inspecteurs of de erkende organisaties
die verantwoordelijk zijn voor de afgifte van de certificaten voor het schip
in kennis te stellen van de (redenen voor) aanhouding. Het wordt op deze manier
aan de discretie van de minister overgelaten om te bepalen wanneer het van
belang is om de hiervoor genoemde personen in kennis te stellen. Het gaat
hier niet om een «ondergeschikt punt» als bedoeld in aanwijzing
26, tweede lid, Ar. De tweede volzin van artikel 9, vijfde lid, van de richtlijn
dient dan ook in het derde lid van artikel 8 van het wetsvoorstel te worden
opgenomen.10. In artikel 8, derde lid, van het wetsvoorstel is het woord «schriftelijk»
ingevoegd om elk misverstand over de wijze waarop de desbetreffende meldingen
volgens de richtlijn moeten plaatsvinden, te voorkomen. De aanbeveling van
de Raad op dit punt is overgenomen.Als instrument om invulling te geven aan de in de tweede volzin van artikel
9, vijfde lid, van de richtlijn genoemde verplichting om, indien zulks van
belang is, de aangewezen inspecteurs of de erkende organisaties die verantwoordelijk
zijn voor de afgifte van de certificaten voor het schip in kennis te stellen
van de (redenen voor) aanhouding, is, in afwijking van het advies van de Raad,
de ministeriële regeling gehandhaafd. Aangezien de meldingsverplichting
vooral betrekking heeft op informatievoorziening voor de onderscheiden betrokken
autoriteiten en organen zal deze verplichting in tegenstelling tot andere
meldingsverplichtingen in de richtlijn kunnen worden geïmplementeerd
bij ministeriële regeling. Artikel 29 (nieuw) van het wetsvoorstel is
wel aangevuld in die zin dat daaruit blijkt dat de door de minister vast te
stellen regels onder meer strekken tot implementatie van de artikelen 9, 11
en 13 van de richtlijn, zodat het niet aan zijn discretie wordt overgelaten
om te bepalen wanneer het van belang is de hierboven genoemde personen in
kennis te stellen. Er bestaat derhalve geen reden om de bedoelde implementatie
niet bij ministeriële regeling te realiseren.11. Artikel 8 van het wetsvoorstel wijkt op het punt van de bekendmaking
af van hetgeen is bepaald in artikel 3:41 Awb. Op grond van die bepaling moet
een besluit aan de belanghebbende worden bekendgemaakt. Dat de exploitant
over het algemeen belanghebbende is bij een besluit tot aanhouding of stopzetting
van activiteiten lijdt geen enkele twijfel, zoals wordt opgemerkt in de toelichting
op artikel 8. De reden voor de afwijking is gelegen in het feit dat de exploitant
in het merendeel van de gevallen niet snel te bereiken zal zijn en er spoed
is geboden bij de bekendmaking. De Raad wijst er evenwel op dat de afwijking
van de bekendmakingsregel van artikel 3:41 Awb niet afdoet aan de plicht tot
toezending of uitreiking aan andere belanghebbenden – zoals de exploitant.
De Raad adviseert in de toelichting op deze verplichting te wijzen.11. Artikel 3:40 van de Awb bepaalt dat een besluit niet in werking treedt
voordat het is bekendgemaakt. In aansluiting hierop bepaalt artikel 3:41 van
de Awb dat besluiten die tot één of meer belanghebbenden zijn
gericht, worden bekendgemaakt door toezending of uitreiking aan die belanghebbenden.
Een besluit dat strekt tot de stopzetting van een activiteit of de aanhouding
van een schip is een besluit dat zich richt tot één of meer
belanghebbenden. Volgens de algemene regel van artikel 3:41 van de Awb behoort
het besluit dan ook aan die belanghebbenden te worden toegezonden of uitgereikt.
In de praktijk zal het evenwel dikwijls niet goed mogelijk zijn om een dergelijk
besluit bekend te maken aan degenen tot wie het is gericht. Vaak zullen deze
belanghebbenden moeilijk zijn te identificeren en voorts zullen zij, zo zij
al kunnen worden geïdentificeerd, in deze mondiaal opererende bedrijfstak
veelal niet met de vereiste spoed kunnen worden bereikt, indien zij zich in
het buitenland bevinden. Toepassing van artikel 3:41 van de Awb verhoudt zich
dan ook slecht tot de spoed die doorgaans geboden is bij een besluit dat strekt
tot de stopzetting van een activiteit of de aanhouding van een schip. Bovendien
is het denkbaar dat de soms moeilijke identificeerbaarheid of bereikbaarheid
van belanghebbenden in bepaalde situaties zal leiden tot ongelijktijdige of
onvolkomen bekendmaking van het besluit, waardoor onzekerheid kan ontstaan
over het tijdstip waarop het besluit in werking treedt. Om te vermijden dat
de bekendmaking van een dergelijk besluit op de hierboven beschreven praktische
bezwaren stuit, bepaalt het eerste lid van het onderhavige artikel in afwijking
van artikel 3:41 van de Awb dat de bekendmaking van een besluit dat strekt
tot de stopzetting van een activiteit of de aanhouding van een schip geschiedt
door uitreiking van dat besluit aan de kapitein. Door deze uitreiking wordt
de constitutieve voorwaarde van artikel 3:40 van de Awb vervuld en kan het
besluit in werking treden. Anders dan de Raad ben ik dan ook van mening dat
de voorgestelde afwijking niet de plicht onverlet laat om een besluit aan
andere belanghebbenden toe te zenden of uit te reiken. Naar aanleiding van
het advies van de Raad is in de toelichting de afwijking van de Awb nader
uiteengezet.12. Artikel 9 van het wetsvoorstel beoogt artikel 11, eerste tot en met
derde lid, van de richtlijn, inhoudende regels voor het vertrek naar een reparatiewerf,
te implementeren. In artikel 9, eerste lid, van het wetsvoorstel wordt aan
de ambtenaar van de scheepvaartinspectie de bevoegdheid verleend voorwaarden
te stellen met betrekking tot de reis naar een (buitenlandse) reparatiewerf.
Het eerste lid van artikel 11 van de richtlijn bepaalt echter dat de voorwaarden
als hiervoor bedoeld door de «vlaggestaat» worden vastgesteld.
De bevoegde instantie in de «havenstaat» (in casu Nederland) kan
deze voorwaarden slechts goedkeuren. De tekst van het wetsvoorstel dient in
overeenstemming te worden gebracht met de richtlijn.12. In de praktijk van de havenstaatcontrole worden de voorwaarden voor
het vertrek van een aangehouden schip naar een reparatiewerf vastgesteld door
de betrokken havenstaatautoriteit, de autoriteit die moet beoordelen of het
aangehouden schip kan vertrekken zonder gevaar op te leveren voor de veiligheid
en gezondheid van passagiers en bemanning of voor andere schepen, of onredelijk
groot gevaar op te leveren voor schade aan het mariene milieu. De havenstaatautoriteit
die het schip heeft gecontroleerd, is in staat om goed te kunnen beoordelen
welke voorwaarden noodzakelijk zijn om de bovenbedoelde gevaren te voorkomen.
De havenstaatautoriteit zal dit doorgaans in overleg met de betrokken vlaggenstaat
doen. Aangezien het aangehouden schip zich vaak op grote afstand van de vlaggenstaat
bevindt, is het voor de vlaggenstaat vrijwel onmogelijk de situatie goed in
te schatten en de desbetreffende voorwaarden vast te stellen. Daarom is in
het wetsvoorstel bepaald dat de voorwaarden voor het vertrek naar de reparatiewerf
door de ambtenaar van de Scheepvaartinspectie worden vastgesteld en goedgekeurd.
Dit is ook in lijn met artikel 11, vierde lid, van de richtlijn, waarin wordt
gerefereerd aan «de voorwaarden die gesteld zijn door de bevoegde instantie
van een lid-staat in de haven van inspectie». Het advies van de Raad
is derhalve niet gevolgd.13. Ingevolge artikel 19 is de ambtenaar van de scheepvaartinspectie bevoegd
elke plaats te betreden. Zoals de toelichting opmerkt valt daaronder ook het
bemanningsverblijf, hetwelk in de zin van artikel 8 van het Europees Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM)
kan worden aangemerkt als woning. In de artikelsgewijze toelichting wordt
de bevoegdheid gemotiveerd met een verwijzing naar «het belang van de
veiligheid van de bemanningsleden». De Raad is van oordeel dat deze
verwijzing te summier is gelet op de beperkingsvoorwaarden die artikel 8 EVRM
stelt. Zo wordt niet ingegaan op de vraag of de beperking (het betreden) noodzakelijk
is in een democratische samenleving en of sprake is van het in de Europese
jurisprudentie ontwikkelde begrip «pressing social need». De Raad beveelt aan in de toelichting aandacht te besteden aan deze materie
en aan te geven ter bescherming van welke in het tweede lid van artikel 8
EVRM genoemde belangen de inbreuk nodig is.13. Voor de uitoefening van havenstaatcontrole is de bevoegdheid om bemanningsverblijven
die als woning kunnen worden aangemerkt, te kunnen binnentreden, ook zonder
toestemming van de betrokken bewoners noodzakelijk. In het belang van de veiligheid
van de bemanningsleden moet kunnen worden gecontroleerd of wordt voldaan aan
de voorschriften onder meer met betrekking tot de gezondheid en de leef- en
werkomstandigheden van de bemanningsleden. Voorbeelden hiervan zijn afmetingen
van verblijven en meubilair, verlichting, ventilatie, sanitair, alsmede persoonlijke
reddingmiddelen en instructies voor noodgevallen. Naar aanleiding van de opmerking
van de Raad dat de bedoelde noodzaak met het oog op artikel 8, tweede lid,
van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden nader moet worden toegelicht, is de toelichting op
artikel 19 uitgebreid.14. Ingevolge artikel 26, vierde lid, kan de minister bepalen dat een
beroep tegen een door een ambtenaar van de scheepvaartinspectie genomen besluit
schorsende werking heeft behalve als het gaat om een besluit dat aanhouding
van een schip inhoudt. De Raad is van mening dat deze ministeriële bevoegdheid
onbepaald is en een nadere clausulering behoeft overeenkomende met die van
de president van de rechtbank in voorlopige voorzieningen (artikel 8:81 Awb).
Artikel 26, vierde lid, ware aan te vullen met de clausule «indien onverwijlde
spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist».14. Artikel 26, vierde lid, van het wetsvoorstel is, zoals de Raad aanbeveelt,
aangevuld met de met artikel 8:81 Awb overeenkomende clausule «indien
onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist».15. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.15. De redactionele kanttekeningen van de Raad zijn in het wetsvoorstel
verwerkt.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,W. Scholten Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om het wetsvoorstel op een aantal
onderdelen te actualiseren. Ook is een aantal redactionele wijzigingen aangebracht.Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-LebbinkBijlage bij het advies van de Raad van State van 12 december 1996,
no. W09.96.0246, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft– In artikel 11, eerste lid, aanhef, «havenstaat van het MOU»
vervangen door: bij het MOU aangesloten havenstaat.– In artikel 11, derde lid, tussen «het schip aan de»
en «verdragen» toevoegen: voorschriften van de.– In artikel 17, derde lid, aanwijzing 82 van de Aanwijzingen voor
de regelgeving in acht nemen.– In de transponeringstabel bij artikel 20, tweede lid, de verwijzing
«transponeringstabel» vervangen door: considerans. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25254-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl