Wijziging enkele onderwijswetten i.v.m. onder meer bestrijding seksueel misbruik en seksuele intimidatie; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25979, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

15-04-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

25979 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAlgemeen deel § 1. Inleiding§ 2. Beleidsinitiatieven en activiteiten tot nu toe;
voorgeschiedenis§ 3. Bestaande wettelijke regelingen: de Arbeidsomstandighedenwet § 4. Maatregelen op twee niveausUitgangspunten van beleid: de verantwoordelijkheid van
de schoolPreventie op schoolniveauBestrijding§ 5. InstrumentatieGedragscodesVertrouwenspersoonKlachtenregelingDe vertrouwensinspecteur§ 6. Nazorg§ 7. Aanvullende wettelijke maatregelen noodzakelijkArtikelsgewijze toelichting Artikel I Onderdeel A (artikel 4a WPO)Onderdeel B (artikel 5a WPO)Onderdeel C (artikel 100 WPO)Onderdelen D en E (artikel 106 en 108a, derde lid, WPO)Artikel II Onderdelen A, B en D (artikelen 4a, 5a en 103 WEC)Onderdeel C (artikel 97 WEC)Artikel IIIArtikel IVArtikel VArtikel VIArtikel VIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25979Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 52 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 979Wijziging van enkele onderwijswetten in verband met onder meer de bestrijding
van seksueel misbruik en seksuele intimidatie in het onderwijsnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING Algemeen deel § 1. InleidingScholen1 zijn bezig met het ontwikkelen en
uitvoeren van beleid tegen seksueel misbruik en seksuele intimidatie. Uit
een onderzoek van de onderwijsinspectie (juni 1996) in het primair en voortgezet
onderwijs en het beroepsonderwijs en de volwasseneneducatie blijkt echter
dat er nog een wereld te winnen valt.Bij brief van 8 november 1996 (kamerstukken II 1996/97, 25 101, nr.
1) is de Tweede Kamer geïnformeerd over de beleidsvoornemens inzake de
preventie en bestrijding van seksuele intimidatie in het onderwijs. In die
brief wordt een inventarisatie gegeven van de gewenste aanvullende maatregelen
en activiteiten. Aangegeven is dat voor de sectoren primair en voortgezet
onderwijs en de sector beroepsonderwijs en volwasseneneducatie in de onderwijswetgeving
een aantal zaken zou worden geregeld, als sluitstuk van de activiteiten inzake
preventie en bestrijding van seksuele intimidatie, te weten onder meer:a. een aangifteplicht voor het bevoegd gezag, met daarbij een meldingsplicht
bij de inspectie, in de persoon van de vertrouwensinspecteur;b. een plicht voor het onderwijspersoneel het bevoegd gezag te informeren;c. het handhaven van de functie van de vertrouwensinspecteur en zo mogelijk
vrijstelling van aangifteplicht voor deze functionarissen.Over de voorgestelde maatregelen is inmiddels overleg gevoerd met het
onderwijsveld. De uitkomsten van dit overleg zijn bij brief van 24 april 1997
aan de Tweede Kamer medegedeeld (kamerstukken II 1996/97, 25 101, nr.
2). Zoals uit de brief blijkt, kan worden geconstateerd dat het onderwijsveld
de hoofdlijnen van de voorstellen met instemming heeft ontvangen en dat mede
daarom de voornemens, opgenomen in de beleidsbrief van 8 november 1996, worden
gehandhaafd.Met het onderhavige wetsvoorstel wordt aan deze voornemens door ondergetekende,
mede namens de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, wettelijk
vormgegeven.In het wetsvoorstel is voorts een drietal wijzigingen van technische aard
opgenomen, die in het artikelsgewijze deel zullen worden toegelicht. Het wetsvoorstel gaat uit van de tekst van de Wet op het primair onderwijs
(WPO), de Wet op de expertisecentra (WEC) en de Wet op het voortgezet onderwijs
(WVO), zoals deze wetten zullen luiden met ingang van 1 augustus 1998, het
tijdstip waarop de wet van 2 april 1998, houdende wijziging van enkele onderwijswetten
en technische wijziging van enkele andere wetten in verband met het totstandbrengen
van onder meer een Wet op het primair onderwijs en een Wet op de expertisecentra,
in werking treedt. § 2. Beleidsinitiatieven en activiteiten tot nu toe;
voorgeschiedenisGevallen van seksuele intimidatie in het onderwijs zijn de afgelopen jaren
meermalen aan het licht gekomen. Seksuele intimidatie (waaronder in deze toelichting
mede seksueel misbruik wordt verstaan) is een ruim begrip, lopend van verbaal
en non-verbaal gedrag van seksuele aard (zoals het maken van seksueel getinte
opmerkingen of gebaren) tot zedenmisdrijven als ontucht met minderjarigen,
aanranding en zelfs verkrachting.In de jaren tachtig was de bestrijding van seksueel geweld tegen vrouwen
en meisjes één van de beleidsprioriteiten in het emancipatiebeleid
van de rijksoverheid. In 1984 kondigde de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
een aantal onderzoeken aan naar de diverse vormen van seksueel geweld, waaronder
seksueel misbruik van meisjes door verwanten en seksueel geweld/ongewenste
intimiteiten op het werk. In het rijksoverheidsbeleid werd toen nog geen aandacht
besteed aan ongewenste intimiteiten en seksuele intimidatie in het onderwijs.
In de tweede helft van de jaren tachtig werden de eerste klachten over seksuele
intimidatie in het onderwijs bekend. De stichting Handen Thuis, in 1986 opgericht
als klachtenbureau voor seksuele intimidatie in de werksituatie, kreeg in
de beginperiode (1986/1987) relatief veel klachten van leerlingen uit verschillende
sectoren van het onderwijs. De toenmalige Minister van Onderwijs en Wetenschappen
nam in 1988 twee maatregelen. Er werden vertrouwensinspecteurs aangesteld
in de vier sectoren primair en voortgezet onderwijs en middelbaar en hoger
beroepsonderwijs. Daarnaast werd subsidie verleend aan de Landelijke Pedagogische
Centra (LPC) voor activiteiten in het kader van bestrijding en preventie van
ongewenste intimiteiten.In het begin van de jaren negentig richtte het beleid zich, behalve op
de bestrijding van seksuele intimidatie, steeds meer op de preventie ervan.
Zo werd er onder andere door de Ministeries van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
Onderwijs en Wetenschappen, Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur en Justitie
gezamenlijk een campagne gevoerd over preventie van seksueel geweld, bestemd
voor jongens en mannen.In de vierde Onderwijsemancipatienota 1993–1996 is seksuele intimidatie
opgenomen als onderdeel van het speerpunt sociaal-culturele zelfstandigheid
en weerbaarheid (Ministerie van Onderwijs en Wetenschappen, 1992). Doelstelling
was het versterken van sociaal-culturele zelfstandigheid van meisjes en deskundigheidsbevordering
van docenten, gericht op de bestrijding en preventie van seksueel geweld.Eind 1992 is in navolging van het voorstel van de Stichting tegen Ongewenste
Intimiteiten in het Onderwijs, als «aanjager» voor het gehele
onderwijs aangewezen: het Project Preventie Seksuele Intimidatie in het onderwijs
(PPSI) bij het Landelijk Pedagogisch Centrum MateM. Het PPSI had als taak:– het functioneren als informatiepunt voor organisaties en scholen
die activiteiten in dit kader willen ondernemen;– het verzamelen, documenteren, bundelen en verspreiden van relevante informatie over het cursusaanbod, het ontwikkelde materiaal
en de resultaten van projecten;– het organiseren van regelmatig overleg tussen de meest betrokken
organisaties;– het aangeven van lacunes, behoeften en prioriteiten en het doen
van een voorstel voor de jaarlijks door de overheid te besteden middelen;– het rapporteren aan de overheid over de voortgang van deze activiteiten.Uit het inspectierapport «Preventie en bestrijding seksuele intimidatie,
Stand van zaken op scholen voor Basisonderwijs, Speciaal en Voortgezet Speciaal
onderwijs en Voortgezet onderwijs» (juni 1996) blijkt dat het aanstellen
van vertrouwenspersonen op de scholen slechts gedeeltelijk is gerealiseerd.
Aan 44% van de scholen voor Basisonderwijs (BaO), 60% van de scholen voor
Speciaal en Voortgezet speciaal onderwijs (SO/VSO), 79% van de scholen voor
Voortgezet onderwijs (VO) en 51% van de instellingen voor Beroepsonderwijs
en volwasseneneducatie (BVE) is een vertrouwenspersoon aangesteld. Ook het
hebben van een klachtenregeling en het instellen van een klachtencommissie
is nog geen gemeengoed. Slechts 33% van de scholen voor BaO, 57% van de scholen
voor SO/VSO, 55% van de scholen voor VO en 52% van de BVE-instellingen beschikt
over een klachtenregeling.Ten aanzien van het beleid ter preventie van seksuele intimidatie is de
belangrijkste conclusie van de inspectie dat hierin nog te weinig is voorzien.
Slechts op een beperkt aantal scholen in de verschillende onderwijssectoren
heeft men intern geldende gedragsregels opgesteld. Zo er al gedragsregels
zijn, wordt hieraan tijdens lessen niet consequent aandacht besteed. § 3. Bestaande wettelijke regelingen: de Arbeidsomstandighedenwet De Arbeidsomstandighedenwet geeft regels over de veiligheid, de gezondheid
en het welzijn van de werknemer in verband met de arbeid. Een van de uitgangspunten
van deze wet is dat een arbo-beleid wordt gevoerd dat tot zo goed mogelijke
arbeidsomstandigheden leidt. Omdat in het onderwijs niet alleen sprake is
van een arbeidsproces maar ook van een leerproces waarbij leerlingen en studenten
zijn betrokken, zijn de Arbeidsomstandighedenwet en de daarop gebaseerde besluiten
en regelingen ook van toepassing met betrekking tot verrichtingen van leerlingen
en studenten in onderwijsinrichtingen.Krachtens artikel 3, tweede lid, van de Arbeidsomstandighedenwet is de
werkgever (het bevoegd gezag) verplicht ervoor te zorgen dat leerlingen en
personeelsleden zoveel mogelijk worden beschermd tegen seksuele intimidatie
en de nadelige gevolgen daarvan. Een van de manieren om uitvoering te geven
aan deze zorgplicht, is het treffen van een klachtenregeling inzake seksuele
intimidatie. Een belangrijk deel van de scholen beschikt dan ook over een
dergelijke klachtenregeling (zie paragraaf 5).Indien het onlangs door de Tweede Kamer aanvaarde voorstel van wet tot
wijziging van een aantal onderwijswetten in verband met onder meer de invoering
van het schoolplan, de schoolgids en het klachtrecht (kamerstukken I 1997/98,
25 459, nr. 295) tot wet zal worden verheven, is ieder bevoegd gezag
in het primair en voortgezet onderwijs verplicht een klachtenregeling te treffen.
Deze klachtenregeling – op grond waarvan een klacht kan worden ingediend
over gedragingen en beslissingen van het bevoegd gezag en personeel –
strekt tevens ter vervanging van een eventuele klachtenregeling op basis van
de Arbeidsomstandighedenwet. De door het bevoegd gezag in te stellen klachtencommissie
vormt zich een oordeel over de gegrondheid van de klacht en deelt dit oordeel
schriftelijk mede aan onder meer het bevoegd gezag.De vertrouwensinspecteur heeft ten aanzien van leerlingen en personeelsleden die het slachtoffer zijn van seksuele intimidatie, een andersoortige
taak dan de klachtencommissie. Hij fungeert als aanspreekpunt, adviseert over
eventueel te nemen stappen en helpt het slachtoffer bij het zoeken naar een
oplossing en het eventueel doen van aangifte. Een strikt vertrouwelijke behandeling
staat daarbij voorop. Het bevoegd gezag mag uitsluitend worden ingelicht,
indien het slachtoffer dit wenst.De vertrouwensinspecteur en de klachtencommissie spelen derhalve ieder
afzonderlijk een belangrijke rol bij de voorkoming en bestrijding van seksuele
intimidatie op school. § 4. Maatregelen op twee niveausIn eerdergenoemde beleidsbrief van 8 november 1996 is in het bijzonder
ingegaan op twee vragen:– Welke maatregelen mogen van de scholen verwacht worden waar het
gaat om de preventie en de bestrijding van seksuele intimidatie?– Welke aanvullende (wettelijke) maatregelen en activiteiten moeten
worden ontwikkeld en voorgesteld ter ondersteuning van de scholen? Uitgangspunten van beleid: de verantwoordelijkheid van
de schoolBij de preventie en bestrijding van seksuele intimidatie gaat het om een
mentaliteitsverbetering en/of cultuurverandering binnen de school. Het gaat
om veiligheid en een goed schoolklimaat. Dit kan niet van buitenaf opgelegd
worden, het vraagt om een verandering van binnenuit. Dat betekent dat de school
in beginsel zelf verantwoordelijk is. Het bevoegd gezag wordt geacht een eigen
beleid te voeren, strekkend tot preventie en bestrijding van seksuele intimidatie.Hoewel preventie en bestrijding van seksuele intimidatie in elkaars verlengde
liggen, wordt voor de helderheid in de beleidsbrief een onderscheid gemaakt
tussen de preventie van seksuele intimidatie en de bestrijding ervan. Preventie op schoolniveauEen veilig schoolklimaat is voor leerlingen, leraren, onderwijsondersteunend
en beheerspersoneel en schoolleiding in een school een absolute voorwaarde
om prettig en goed te leren en te werken. Er is dus alles aan gelegen om seksuele
intimidatie en andere vormen van geweld op scholen te voorkomen. Het optreden
bij klachten over seksuele intimidatie is daarbij het sluitstuk.De brochure De veilige school (1995; bijlage)1 is, met de daarin opgenomen campagne, in haar geheel gewijd aan een
veilig schoolklimaat. In De veilige school worden het signaleren,
de preventie en de bestrijding van geweld op scholen behandeld. Scholen worden
opgeroepen gericht te werken aan het verbeteren van de leer- en werkomgeving.
Het uitgangspunt is dat jongeren met een positieve schoolbinding minder geweld
gebruiken. Seksuele intimidatie wordt gezien als één van de
vormen van geweld. Bij preventie van seksuele intimidatie moet in het bijzonder
gedacht worden aan:– het stellen en respecteren van grenzen en het maken van afspraken
hierover door de schoolleiding met het personeel en de leerlingen;– het creëren van een open klimaat en het uitstralen van vertrouwen:
ervoor zorgen dat leerlingen en het personeel weten dat ze ergens terecht
kunnen en dat er geluisterd wordt;– het geven van seksuele voorlichting aan leerlingen en het aanleren
van vaardigheden op het gebied van sociale weerbaarheid en zelfverdediging. In het kader van De veilige school zijn inmiddels verschillende
instrumenten ontwikkeld die samen een integraal veiligheidsbeleid in scholen
vergemakkelijken. De instrumenten dienen als voorbeeld. Zo kan met het diagnose-instrument,
een matrix, thermometer en top-tien-lijst de school de eigen beginsituatie
in kaart brengen, waarna vervolgens met behulp van de checklist een plan van
aanpak kan worden opgesteld. Om een goede keuze te kunnen maken uit het aanbod
van scholing, materiaal en werkwijzen die passen bij de eigen beginsituatie,
biedt De veilige school een wijzer voor onder meer schoolleiders.Omdat seksuele voorlichting, weerbaarheid en zelfverdediging van groot
belang zijn in het kader van de preventie van seksuele intimidatie, zijn deze
onderdelen in de kerndoelen voor de basisvorming opgenomen. Ook in de sector
van het basisonderwijs zal bij de herziening van de kerndoelen aandacht worden
besteed aan de sociale weerbaarheid van de leerlingen. Hiermee is de randvoorwaarde
geschapen dat preventie niet langer afhankelijk is van incidentele aandacht
van individuele docenten of leerlingen, maar dat het een structureel onderdeel
is van het onderwijsaanbod. BestrijdingWanneer een geval van seksuele intimidatie op de school bekend is geworden,
is zorgvuldig handelen uiteraard een eerste vereiste. De opvang van het slachtoffer
en de ouders, het zorgvuldig treffen van straf of andere sancties ten opzichte
van de dader, het zoveel mogelijk voorkómen van opschudding door het
goed en juist informeren van betrokkenen in en buiten de school en het omgaan
met pers en publiciteit zijn zaken die goed gecoördineerd en verantwoord
moeten worden behandeld. In het kader van De veilige school is
een «calamiteitenwaaier» ontwikkeld die behulpzaam kan zijn bij
het ontwikkelen van een procedure hiervoor.Speciaal over het onderwerp seksuele intimidatie in het primair onderwijs
heeft PPSI een draaiboek gemaakt. § 5. InstrumentatieIn deze paragraaf wordt ingegaan op vier verschillende instrumenten ter
voorkoming en bestrijding van seksuele intimidatie: gedragscodes, vertrouwenspersonen,
klachtenregelingen en vertrouwensinspecteurs. GedragscodesIn aanvulling op bestaand beleid en hetgeen scholen zelf al doen aan preventie
en schoolklimaat, is het van belang dat er gedragscodes worden ontwikkeld
op het niveau van de besturenorganisaties voor iedereen in de school die met
minderjarigen in contact komt. Met gedragscodes, per school uitgewerkt/omgezet
in gedragsregels, wordt bevorderd dat op de school een klimaat van openheid
en respect voor elkaar wordt gecreëerd, waarin voor seksuele intimidatie
en ander gedrag dat op school niet thuishoort, geen plaats is. Gedragscodes
en gedragsregels ter voorkoming van seksuele intimidatie geven ook naar buiten
toe, in het bijzonder naar de ouders van de leerlingen, duidelijkheid over
hoe het team, dat wil zeggen onderwijzend en onderwijsondersteunend personeel,
met de aan hen toevertrouwde kinderen omgaat. Ook ten aanzien van contacten
binnen het team en contacten met meerderjarige leerlingen en studenten achten
ondergetekenden gedragscodes nodig.De uit de gedragscodes «afgeleide» gedragsregels kunnen van
school tot school verschillen, omdat het schoolklimaat verschilt. Voorstellen
met betrekking tot de vaststelling of wijziging van de regelingen op het gebied van de veiligheid en de gezondheid worden ter accordering aan de medezeggenschapsraad
voorgelegd (artikel 6, aanhef en onderdeel f, van de Wet medezeggenschap onderwijs
1992).Gedragsregels die ook aangeven hoe leerlingen met elkaar en met onderwijspersoneel
omgaan, kunnen worden opgenomen in het leerlingenstatuut en/of het schoolreglement.
Voor de BVE-instellingen kunnen deze regels afdwingbaar worden opgenomen in
het onderwijscontract tussen deelnemer en instelling. De modelcontracten in
de BVE-sector worden vastgesteld nadat de medezeggenschapsraad zijn instemming
daaraan heeft gegeven.De besturenorganisaties, de BVE-Raad, de HBO-Raad en de Vereniging van
Universiteiten VSNU is gevraagd het initiatief te nemen ten aanzien van het
opstellen van gedragscodes ten behoeve van hun sector. Preventie en bestrijding
van seksuele intimidatie is immers in de eerste plaats een verantwoordelijkheid
van het bevoegd gezag. Dit zal in samenspraak moeten gebeuren met de landelijke
organisaties van schoolleiders, ouders en leerlingen/studenten en de personeelsvakorganisaties.
Op de langere termijn zouden, naar de mening van ondergetekenden, gedragscodes
onderdeel moeten worden van de beroepscode voor de leraar, op te stellen door
de beroepsgroep zelf. VertrouwenspersoonHet aanstellen van één of bij voorkeur meerdere vertrouwenspersonen
kan, naast gedragsregels en het beschikken over een klachtenregeling inclusief
een klachtencommissie (zie hierna), bijdragen aan het voorkomen en bestrijden
van seksuele intimidatie op de school. De inspectie concludeert in haar rapport
dat het aantal scholen in de verschillende sectoren dat één
of meer vertrouwenspersonen heeft, groter is dan het aantal scholen dat een
klachtenregeling heeft. Dit verschil vindt zijn oorsprong in de aanvankelijke
gedachte van scholen dat zij met het aanstellen van een vertrouwenspersoon
in de preventie en de bestrijding van seksuele intimidatie hadden voorzien.
De inspectie constateert dat de vertrouwenspersonen meestal intern zijn gerekruteerd.
Wanneer scholen een beroep doen op personen van buiten de school, dan blijken
zij personen te benaderen met een specifieke deskundigheid, bijvoorbeeld een
schoolarts. Op de helft van de scholen zijn de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersonen nog niet vastgelegd. De rol van de vertrouwenspersonen
is daardoor niet altijd helder. De vertrouwenspersonen zijn, met uitzondering
van het BVE-veld, vaak aangesteld voor het vertrouwelijk behandelen van allerhande
klachten. Maar ook als zij speciaal zijn aangesteld voor het behandelen van
problemen rondom seksuele intimidatie, worden zij door ouders en leerlingen
benaderd met andersoortige klachten. De inspectie wijst erop dat, als de taken
en de verantwoordelijkheden van deze functionarissen niet duidelijk omschreven
zijn, gemakkelijk loyaliteitsproblemen kunnen ontstaan. Daarbij dient te worden
bedacht dat het aanwijzen van een personeelslid als vertrouwenspersoon in
de praktijk drempelverhogend zou kunnen uitwerken, omdat personeelsleden ter
zake van zedenmisdrijven een meldingsplicht hebben en, indien zij in het openbaar
onderwijs werkzaam zijn, tevens aangifteplichtig zijn krachtens artikel 162
van het Wetboek van Strafvordering. Bij externe vertrouwenspersonen bestaat
dit bezwaar niet. Ook dit aspect zal in de voorlichting over deze wetswijziging
aandacht krijgen. KlachtenregelingEen andere belangrijke schakel in de reeks van maatregelen om seksuele
intimidatie te bestrijden, is een klachtenregeling bestaande uit tenminste
een klachtenprocedure en een klachtencommissie. Volgens het inspectierapport beschikt de helft van de scholen voor SO/VSO en VO en instellingen
voor BVE over een procedure voor de behandeling van klachten. Bij het BaO
heeft 28% van de scholen een klachtenprocedure.In de afgelopen vier jaar is de kennis over het functioneren van klachtencommissies
seksuele intimidatie toegenomen. Volgens het PPSI is het voor het goed functioneren
belangrijk dat de onafhankelijkheid en objectiviteit van de commissieleden
is gegarandeerd. Daarnaast is belangrijk dat er binnen de commissie juridische
deskundigheid en deskundigheid op het terrein van seksuele intimidatie aanwezig
is. Vooral wanneer het gaat om ernstige vormen van seksuele intimidatie, bijvoorbeeld
indien er sprake is van (een vermoeden) van een strafbaar feit, is aanwezigheid
van die specifieke deskundigheid van belang.In verscheidene steden en regio's zijn initiatieven ontstaan voor regionale
en lokale klachtencommissies. Vanuit de lokale overheden, de gezondheidszorg
en de hulpverlening worden initiatieven genomen om tot zo'n aanbod aan scholen
(en andere instellingen) te komen. Daarnaast zijn er ook klachtencommissies
die zich niet alleen beperken tot gevallen van seksuele intimidatie, maar
ook klachten over discriminatie/racisme, agressie/geweld en andere gevallen
van machtsmisbruik behandelen.In de nota «De school als lerende organisatie» (kamerstukken
II 1994/95, 24 248, nrs. 1 en 2) is aandacht besteed aan instrumenten
om de kwaliteit van het onderwijs te bevorderen. Eén van deze instrumenten
is een klachtenregeling. Het bevoegd gezag treft een regeling voor de klachtenbehandeling
door een klachtencommissie. De klachten betreffen in dit verband gedragingen
of beslissingen van het bevoegd gezag of het personeel. Dit klachtrecht is
bedoeld voor ouders, verzorgers, leerlingen en personeelsleden. Deze klachtencommissie
zal ook de klachten op het terrein van seksuele intimidatie kunnen behandelen.
Het desbetreffende wetsvoorstel is inmiddels bij de Eerste Kamer aanhangig
(kamerstukken I 1997/98, 25 459, nr. 295).Gedurende de periode 1997–1999 zal het PPSI nog een belangrijke
taak krijgen in het monitoren van ontwikkelingen in het veld, het bundelen
en verspreiden van expertise en waar nodig aanzetten te geven tot ontwikkeling
in gemeenten of regio's die achterblijven. Daarbij is een nauwe relatie met De veilige school gewenst. De vertrouwensinspecteurIn principe dienen klachten op het terrein van seksuele intimidatie bij
de klachtencommissie van de school zelf gemeld en afgehandeld te worden. Echter
nog niet alle scholen hebben hiervoor de bovengenoemde voorzieningen getroffen,
zo blijkt uit het inspectierapport. Daarnaast hebben ouders, leerlingen of
andere betrokkenen er in sommige gevallen, met name bij ernstige gevallen
van seksuele intimidatie, behoefte aan een en ander met een onafhankelijk
persoon los van de school door te spreken. Hiertoe zijn bij de onderwijsinspectie
voor elke onderwijssector één of meer vertrouwensinspecteurs
aangesteld. De vertrouwensinspecteur heeft een speciale scholing gevolgd om
klachten over seksuele intimidatie adequaat te behandelen.Het functioneren van de vertrouwensinspecteur kan bemoeilijkt worden door
het feit dat de inspecteur, ambtenaar zijnde, aangifteplichtig is, waar het
gaat om misdrijven in de ambtelijke sfeer (artikel 162, eerste lid, aanhef
en onderdeel b, van het Wetboek van Strafvordering). Dat betekent dus dat
de inspecteur aangifteplichtig is ten aanzien van zedenmisdrijven jegens leerlingen
en personeelsleden, gepleegd door personeel aangesteld bij openbare
scholen. Daarbij moet onder meer gedacht worden aan overtreding van artikel
249 van het Wetboek van Strafrecht, dat ontucht met een minderjarige leerling,
gepleegd door zijn of haar docent, als misdrijf strafbaar stelt. Bovendien
is krachtens artikel 160, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering een
ieder – dus ook de vertrouwensinspecteur – die kennis draagt van
een geval van verkrachting, verplicht daarvan onverwijld aangifte te doen.De wetenschap dat de vertrouwensinspecteur aangifteplichtig is, kan voor
de leerling, de ouder of het personeelslid vaak een te hoge drempel betekenen
om in vertrouwen te melden dat er sprake is van seksuele intimidatie in relatie
met de school en om dit te bespreken. Om die drempel weg te halen is in het
wetsvoorstel opgenomen dat de artikelen 160, eerste lid, en 162, eerste lid,
van het Wetboek van Strafvordering niet gelden voor de vertrouwensinspecteur,
voor zover het betreft zedenmisdrijven jegens een leerling of een personeelslid
van een school. Bovendien wordt, ter verdere waarborging van zijn vertrouwensfunctie,
aan de vertrouwensinspecteur een bijzondere plicht tot geheimhouding opgelegd
van hetgeen hem in de uitoefening van zijn functie is toevertrouwd door een
leerling, de ouders van een leerling of een personeelslid. Deze bijzondere
geheimhoudingsplicht dient mede als grondslag voor een aan de vertrouwensinspecteur
toe te kennen verschoningsrecht in de zin van artikel 218 van het Wetboek
van Strafvordering.Naast de hierboven opgenomen vertrouwensfunctie naar individuen zal de
vertrouwensinspecteur – nog meer dan nu – een klankbord en adviseur
moeten zijn voor het bevoegd gezag en klachtencommissies. Het bevoegd gezag
moet, zodra hem op enigerlei wijze bekend is geworden dat een personeelslid
van een school zich mogelijk schuldig heeft gemaakt aan ontucht met een minderjarige
leerling (of een ander zedenmisdrijf jegens een minderjarige leerling), contact
opnemen met de vertrouwensinspecteur. Daarmee wordt een deskundige ingeschakeld.
Vervolgens dient het bevoegd gezag aangifte te doen, indien uit het overleg
met de vertrouwensinspecteur moet worden geconcludeerd dat er een redelijk
vermoeden is van een strafbaar feit.In de artikelsgewijze toelichting zal nader worden ingegaan op de inhoud
van de functie van de vertrouwensinspecteur. § 6. NazorgHet verlenen van nazorg ten aanzien van slachtoffers en andere betrokkenen
bij klachten rond seksuele intimidatie is van groot belang. De school kan
bij lichte vormen van seksuele intimidatie zelf een belangrijke rol spelen
bij de begeleiding van slachtoffers en betrokkenen. In ernstige gevallen zal
het noodzakelijk zijn dat de school het slachtoffer doorverwijst naar externe
deskundigen en instanties. Te denken valt aan het RIAGG en instanties voor
jeugdhulpverlening. De vertrouwenspersonen kunnen daarbij intermediair zijn.
Het is daarom belangrijk dat de school over een sociale kaart beschikt die
de adressen van hulpverleningsinstanties en hun contactpersonen bevat, en
ook dat de school deelneemt aan het regionaal netwerk van hulpverlening. § 7. Aanvullende wettelijke maatregelen noodzakelijkEen aantal vormen van seksuele intimidatie is dermate ernstig dat er sprake
is van een strafbaar feit. Een artikel dat met name voor het onderwijs van
belang is, is artikel 249 van het Wetboek van Strafrecht. In dat artikel is
onder meer het plegen van ontucht door een leraar met een minderjarige leerling
als misdrijf strafbaar gesteld. In die gevallen is vervolging
door het openbaar ministerie aan de orde. Om het tot een vervolging te laten
komen, is aangifte noodzakelijk.Krachtens artikel 160, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering
is ieder die kennis draagt van het misdrijf van verkrachting, verplicht daarvan
onverwijld aangifte te doen. Krachtens artikel 162, eerste lid, onderdeel
b, van het Wetboek van Strafvordering zijn openbare colleges en ambtenaren
(in casu personeelsleden van openbare scholen) die in de uitoefening van hun
functie kennis krijgen van een misdrijf dat is begaan door een ambtenaar (bijvoorbeeld
een collega-personeelslid) die daarbij gebruik heeft gemaakt van macht, gelegenheid
of middel hem door zijn ambt geschonken, verplicht daarvan onverwijld aangifte
te doen.Naast deze reeds geldende aangifteplichten krachtens het Wetboek van Strafvordering,
is een wettelijke aangifteplicht voor het bevoegd gezag noodzakelijk, omdat
alleen op die manier gegarandeerd kan worden dat een schoolbestuur/bevoegd
gezag niet eigen rechter gaat spelen dan wel het probleem «binnenskamers»
probeert op te lossen. Wanneer het bevoegd gezag geen aangifteplicht heeft,
is de kans op aangifte kleiner. Het inschakelen van politie en Justitie als
gevolg van aangifte kan juist meehelpen zogenoemde veenbranden tegen te gaan.
Dat wil zeggen, het weer de kop op steken van seksuele misdragingen van een
personeelslid, die op een andere school opnieuw een baan krijgt.Via de in dit wetsvoorstel opgenomen wetsbepalingen die in de verschillende
sectorwetten zullen worden opgenomen, worden de bevoegde gezagsorganen in
de sectoren primair en voortgezet onderwijs en beroepsonderwijs en volwasseneneducatie
verplicht in de gevallen waarin moet worden geconcludeerd dat er sprake is
van een redelijk vermoeden van een zedenmisdrijf jegens een minderjarige leerling,
daarvan aangifte te doen. Hiermee worden die gevallen aangepakt, waarbij het
bevoegd gezag kennis krijgt van een mogelijk strafbaar feit, bijvoorbeeld
na een klacht van een leerling of ouder.Om te voorkomen dat het bevoegd gezag niet op de hoogte is van een mogelijk
strafbaar feit en een personeelslid dit wel weet, wordt in de onderwijswetgeving
vastgelegd dat – gekoppeld aan de aangifteplicht van het bevoegd gezag –
het personeel de verplichting heeft het bevoegd gezag te informeren over een
zich voordoend geval waarvan het personeelslid op enigerlei wijze op de hoogte
is. Deze meldingsplicht betekent dat het personeelslid hierop kan worden aangesproken
door zijn werkgever. Voldoet hij niet aan die wettelijke opgedragen meldingsplicht,
dan verzaakt hij één van de plichten waaraan hij als werknemer
behoort te voldoen.Conform eerdergenoemde brief aan de Tweede Kamer van 8 november 1996 is
ervoor gekozen om de voorschriften te beperken tot die leerlingen die de leeftijd
van 18 jaren nog niet hebben bereikt. Daarmee is feitelijk ook een scheidslijn
aangebracht ten aanzien van de onderwijssectoren waarin de aangifteplicht
wettelijk wordt geregeld. Bij instellingen voor hoger onderwijs en wetenschappelijk
onderzoek komt derhalve de nadruk te liggen op de ontwikkeling van gedragscodes
en de vormgeving van de eigen verantwoordelijkheid in dezen.Leerlingen die minderjarig (jonger dan 18 jaar) zijn, behoeven naar het
oordeel van de regering een verdergaande bescherming dan meerderjarige leerlingen
en studenten.De ondergetekenden benadrukken nog eens dat een verbetering van het pedagogisch
en schoolklimaat een essentiële voorwaarde is om te komen tot preventie
en bestrijding van seksuele intimidatie. De scholen zijn hiervoor zelf verantwoordelijk.
Hiervoor is het belang genoemd van onder meer gedragscodes, uit te werken
in gedragsregels, het aanstellen van vertrouwenspersonen, het
instellen van een klachtenregeling inclusief een klachtencommissie en het
actief deelnemen aan netwerken van hulpverlening. Aanvullende wettelijke maatregelen
zijn noodzakelijk als sluitstuk van de maatregelen die op schoolniveau getroffen
worden. Concreet gaat het om een aangifteplicht voor het bevoegd gezag en
een meldingsplicht voor het personeel. Artikelsgewijze toelichting Artikel I Onderdeel A (artikel 4a WPO)Na artikel 4 wordt een nieuw artikel 4a ingevoegd over de plicht tot overleg
met de vertrouwensinspecteur en de aangifteplicht van het bevoegd gezag, alsmede
de meldingsplicht van het personeel aan het bevoegd gezag, indien op enigerlei
wijze aan een personeelslid bekend is geworden dat mogelijk een strafbaar
feit als bedoeld in de titel Zedenmisdrijven van het Wetboek van Strafrecht
is of wordt gepleegd jegens een leerling van de school. Met opzet is gekozen
voor deze formulering, omdat het niet aan het bevoegd gezag is een diepgaand
onderzoek in te stellen. Deze taak is voorbehouden aan het openbaar ministerie.
Van een bevoegd gezag wordt dan ook verwacht dat het tijdig en zorgvuldig
aangifte doet in dit soort gevallen. Het openbaar ministerie kan dan op grond
van de aangifte beoordelen of voldoende grond aanwezig is voor een opsporingsonderzoek
en vervolging.In artikel 4a is de plicht opgenomen tot overleg met de vertrouwensinspecteur
en tot het doen van aangifte, voor zover het gaat om plegers van zedenmisdrijven
behorend tot de groep «ten behoeve van de school met taken belaste personen».
Daarbij kan worden gedacht aan personen met een dienstverband of een overeenkomst
tot het verrichten van enkele diensten, maar de formulering is dermate breed,
dat ook zonder dat sprake is van een formele dienstverhouding, maar wel materieel
sprake is van het verrichten van taken of werkzaamheden ten behoeve van de
school, een verplichting bestaat tot overleg en het doen van aangifte. Ten
behoeve van een school zijn immers vele mensen werkzaam, die allen in een
andere verhouding staan tot het bevoegd gezag. Voorbeelden: werknemers, dienstverleners
als schoonmaakpersoneel, uitzendkrachten etc., maar ook stagiaires van de
PABO en andere personen die (onderwijsondersteunende) werkzaamheden verrichten
voor de school en die geen dienstverhouding hebben met de school.Aangezien ook tijdens buitenschoolse activiteiten sprake is van «leerlingen
van de school», geldt de overleg- en aangifteplicht van het bevoegd
gezag ook, indien het bevoegd gezag ter ore komt dat een ten behoeve van zijn
school met taken belast persoon een zedenmisdrijf heeft gepleegd in de periode
buiten de reguliere schooluren, zoals bijvoorbeeld tijdens de overblijfperioden,
naschoolse opvang of schoolavonden, of bij de mogelijke pleger thuis.In alle gevallen waarin het bevoegd gezag op enigerlei wijze bekend is
geworden dat een ten behoeve van zijn school met taken belast persoon zich
mogelijk schuldig maakt of heeft gemaakt aan een zedenmisdrijf jegens een
leerling van de school, is het bevoegd gezag verplicht daarover in overleg
te treden met de vertrouwensinspecteur. Deze verplichting geldt ook in geval
van twijfel – zelfs in het geval van grote twijfel – of er daadwerkelijk
sprake is (geweest) van een strafbaar feit. Het overleg heeft juist tot doel
een conclusie te bereiken over de vraag of er sprake is van een redelijk vermoeden
van een strafbaar feit. In dit overleg zal de eventuele twijfel van het bevoegd
gezag uiteraard een van de aandachtspunten zijn, maar deze twijfel
ontslaat het bevoegd gezag nimmer van de plicht tot overleg.Het bevoegd gezag doet aangifte, indien uit het overleg met de vertrouwensinspecteur
moet worden geconcludeerd dat er sprake is van redelijk vermoeden van een
strafbaar feit. Hiermee wordt een geobjectiveerde norm geïntroduceerd.
Aangifte is verplicht, indien uit het overleg moet worden geconcludeerd dat
er sprake is van een redelijk vermoeden van een strafbaar feit. De vrijheid
van handelen is voor het bevoegd gezag derhalve zeer beperkt.In dit verband zij overigens nog aandacht geschonken aan de zogenaamde
klachtdelicten. Titel XIV van het Wetboek van Strafrecht noemt een aantal
delicten jegens minderjarigen die uitsluitend vervolgbaar zijn op klacht van
het slachtoffer, diens wettelijke vertegenwoordigers of de raad voor de kinderbescherming.
Hieronder valt ook het misdrijf van ontucht met een minderjarige die 12 jaar
of ouder, maar jonger dan 16 jaar is (artikelen 245 en 247 van het Wetboek
van Strafrecht). Daarbij moet overigens direct worden opgemerkt dat het plegen
van ontucht met een minderjarige door degene aan wiens opleiding die minderjarige
is toevertrouwd (artikel 249 van het Wetboek van Strafrecht), geen
klachtdelict is. Een leraar die ontucht pleegt met een leerling die jonger
is dan 18 jaar, kan derhalve ook op grond van een aangifte van een derde worden
vervolgd. Andere ernstige delicten zoals ontucht met een minderjarige die
jonger is dan 12 jaar (al dan niet in een verhouding leraar/leerling), aanranding
en verkrachting zijn eveneens zonder klacht vervolgbaar. Het gevolg hiervan
is dat de artikelen 245 en 247 van het Wetboek van Strafrecht in de onderwijssituatie
geen grote rol zullen spelen. Dit neemt niet weg dat de voorgestelde aangifteplicht
ook in deze gevallen geldt. De aangifte kan zich immers beperken tot aangifte
van een (vermoedelijk) strafbaar feit en houdt gewoonlijk geen nauwkeurige
aanduiding van de delictsomschrijving in. Het openbaar ministerie beslist
mede op basis van de aangifte over de eventuele vervolging. Indien het openbaar
ministerie van oordeel is dat er sprake is van een klachtdelict, zal het niet
tot vervolging overgaan, tenzij er door een klachtgerechtigde een klacht is
of wordt ingediend.Als gevolg van het verplichte overleg met de vertrouwensinspecteur alvorens
tot aangifte over te gaan en de verplichting de vertrouwensinspecteur na het
doen van aangifte daarvan onverwijld in kennis te stellen, heeft deze zicht
op de vraag of aan de aan het bevoegd gezag opgelegde aangifteplicht ook wordt
voldaan. Overigens is de vertrouwensinspecteur dan tevens op de hoogte, indien
zich een volgend ernstig geval van seksuele intimidatie op de school of met
betrekking tot degene die is aangegeven, voordoet.Terzake van zedenmisdrijven met betrekking tot minderjarige leerlingen
kan de situatie ontstaan dat een personeelslid weliswaar van een zodanig strafbaar
feit op de hoogte is, maar er om hem of haar moverende redenen voor kiest
zich niet met de zaak te bemoeien en er dus ook geen melding van te maken
richting het bevoegd gezag. Om dit te voorkomen, is voorgeschreven dat een
personeelslid, zodra hij of zij op de hoogte raakt, het bevoegd gezag moet
informeren. De mogelijke dilemma's waartegen een personeelslid kan aanlopen
in dit soort situaties, wordt daarmee in geval van de in artikel 4a bedoelde
ernstige misdrijven doorbroken.Zowel personeelsleden als bevoegd gezag kennen hun plicht, zodat daarover
geen onzekerheid meer kan bestaan. Onderdeel B (artikel 5a WPO)Het nieuwe artikel 5a regelt dat de in de praktijk reeds bestaande functie
van vertrouwensinspecteur (zie het algemene deel) een wettelijke grondslag
krijgt. De vertrouwensinspecteurs hebben ten aanzien van de voorkoming en bestrijding
van seksuele intimidatie een adviserende functie. Voor een goede uitoefening
van hun functie is het in de praktijk noodzakelijk gebleken dat zij een vrijstelling
krijgen van de aangifteplicht met betrekking tot zedenmisdrijven die zijn
gepleegd jegens leerlingen of personeelsleden van de school. De thans bestaande
aangifteplicht van deze ambtenaren kan tot gevolg hebben dat het bevoegd gezag
van een school, bijvoorbeeld bij twijfel of aangifte gerechtvaardigd is, afziet
van het informeren en het om advies vragen van de inspectie.Ter waarborging van zijn vertrouwensfunctie heeft de vertrouwensinspecteur
voorts een bijzondere geheimhoudingsplicht met betrekking tot hetgeen hem
in de uitoefening van zijn functie is toevertrouwd door een leerling, de ouders
van een leerling of een ten behoeve van de school met taken belast persoon.
Deze bijzondere geheimhoudingsplicht gaat verder dan de algemene voor ambtenaren
geldende geheimhoudingsplicht, bedoeld in artikel 2:5 van de Algemene wet
bestuursrecht. De bijzondere geheimhoudingsplicht geldt bijvoorbeeld ook in
contacten met collega's, superieuren en de minister. Bovendien dient de bijzondere
geheimhoudingsplicht mede als grondslag voor een aan de vertrouwensinspecteur
toe te kennen verschoningsrecht in de zin van artikel 218 van het Wetboek
van Strafrecht.Het onderhavige artikel betekent feitelijk een wijziging in de constellatie
waarbinnen de vertrouwensinspecteurs werkzaam zijn. Zij zijn immers binnen
de inspectie de enigen die een vrijstelling hebben van de aangifteplicht en
aan wie een bijzondere geheimhoudingsplicht is opgelegd. De overige inspecteurs
en andere inspectiemedewerkers hebben deze vrijstelling en deze geheimhoudingsplicht
niet. Klachten inzake de zedenmisdrijven dienen ingevolge dit artikel dus
te worden ingediend bij de vertrouwensinspecteurs.Bij de omschrijving van de taken van de vertrouwensinspecteur is zoveel
mogelijk aangesloten bij de taken van vertrouwenspersonen die zijn geregeld
in een regeling van de Minister van Binnenlandse Zaken (Regeling van 22 juli
1994, Stcrt. 151, tot vaststelling van een uniforme procedure voor de afhandeling
van klachten in verband met seksuele intimidatie). De in dit wetsvoorstel
opgenomen regeling omvat de taken die nu reeds aan de vertrouwensinspecteur
zijn opgedragen. De vertrouwensinspecteur heeft een klankbordfunctie: aan
hem kunnen vragen worden gesteld door leerlingen en personeelsleden die zelf
slachtoffer zijn van seksuele intimidatie, alsmede door leerlingen, personeelsleden,
bevoegde gezagsorganen, ouders, klachtencommissies en vertrouwenspersonen
die – niet persoonlijk slachtoffer zijnde – geconfronteerd worden
met seksuele intimidatie jegens een leerling of een personeelslid. Hij zal
hen met zijn deskundigheid bijstaan en zo nodig en waar mogelijk zelf actie
ondernemen.In het eerste lid wordt de taak van de vertrouwensinspecteur nader omschreven.
Zijn vertrouwensfunctie geldt niet alleen voor het bevoegd gezag, maar evenzeer
voor leerlingen (en hun ouders), personeelsleden en andere ten behoeve van
de school met taken belaste personen. Ook zij moeten zich met klachten, problemen
en vragen op het gebied van seksuele intimidatie in vertrouwen tot de vertrouwensinspecteur
kunnen wenden. Onderdeel C (artikel 100 WPO)Het huidige artikel 100 is vastgesteld bij wet van 4 juli 1996 (Stb. 403)
(vereenvoudiging Londo) en in werking getreden met ingang van 1 januari 1997.
Strikte toepassing van het zevende lid blijkt in de praktijk echter een niet-beoogd
gevolg te kunnen hebben.Gebleken is dat bij toepassing van artikel 14 van het Bekostigingsbesluit
WBO/OWBO het normatief bepaalde aantal te huisvesten groepen leerlingen
op de groeiteldatum 1 maart in sommige gevallen lager uitvalt dan op de reguliere
teldatum 1 oktober. Dit is niet de bedoeling, maar wordt veroorzaakt doordat
op 1 oktober het feitelijk aantal leerlingen met 3% wordt verhoogd en op 1
maart niet. De in dit wetsvoorstel voorgestelde toevoeging heeft tot gevolg
dat, indien zich zo'n situatie voordoet, de vergoedingsgrondslag wordt vastgesteld
op basis van de reguliere teldatum 1 oktober. Onderdelen D en E (artikel 106 en 108a, derde lid, WPO)In onderdeel D wordt voorzien in een wijziging van artikel 106, eerste
lid, betreffende de inhouding van de vergoeding indien het bevoegd gezag van
een openbare of bijzondere school de bij of krachtens de wet gegeven voorschriften
niet nakomt. Het betreft een verduidelijking, doordat expliciet wordt bepaald
dat naast het inhouden van de vergoedingen ook opschorting kan plaatsvinden.
Daarnaast is tevens expliciet bepaald dat onder vergoedingen mede de voorschotten
op die vergoedingen worden verstaan.Met dit laatste komt ook de noodzaak te vervallen om de 2%-regeling van
108a, derde lid, in stand te houden. De wijziging van artikel 106 biedt immers
de noodzakelijke flexibiliteit ten aanzien van de gevallen waarin tot inhouding
van bekostiging kan worden overgegaan, doordat ook expliciet de (gehele of
gedeeltelijke) opschorting en inhouding van het voorschot worden geregeld.In het kader van de harmonisatie van de onderwijswetgeving is voorts de
redactie van artikel 106, eerste lid, aangepast aan de redactie van artikel
11.1, eerste lid, WEB. Hierdoor wordt duidelijker tot uitdrukking gebracht
dat de minister een bekostigingssanctie kan opleggen, ook indien het bevoegd
gezag van een bijzondere school in strijd handelt met een voorschrift dat
is opgenomen in Titel I WPO («Algemene bepalingen»). Titel I geldt
immers gelijkelijk voor het openbaar onderwijs én voor het (bekostigde
en onbekostigde) bijzonder onderwijs. Artikel II Onderdelen A, B en D (artikelen 4a, 5a en 103 WEC)De in deze onderdelen geregelde artikelen 4a en 5a regelen voor het speciaal
en voortgezet speciaal onderwijs de procedure voor aangifte, de meldingsplicht
van het personeel en de vertrouwensinspecteurs. Kortheidshalve zij verwezen
naar de toelichting op artikel I, onderdelen A en B, waar de overeenkomstige
regeling in de WPO wordt beschreven. Opmerking verdient dat in artikel 4a
expliciet wordt gesproken van minderjarige leerlingen, aangezien in het voortgezet
speciaal onderwijs ook meerderjarigen onderwijs volgen.Daarnaast wordt overeenkomstig de WPO voorzien in een wijziging van het
artikel betreffende de inhouding van de vergoeding indien het bevoegd gezag
van een openbare of bijzondere school de bij of krachtens de wet gegeven voorschriften
niet nakomt (artikel 103 ISOVSO). Verwezen wordt naar de toelichting op artikel
I, onderdeel D. Onderdeel C (artikel 97 WEC)Het huidige artikel 97 is vastgesteld bij wet van 4 juli 1996 (Stb. 403)
(vereenvoudiging Londo) en in werking getreden met ingang van 1 januari 1997.In het tweede lid wordt bepaald dat het Rijk jaarlijks aan de provincie
Friesland de kosten van de materiële instandhouding vergoedt, voor zover
het betreft het onderwijs in de Friese taal, bedoeld in artikel 13, derde
lid. Artikel 13 betreft de inhoud van het voortgezet speciaal onderwijs. De vergoeding aan de provincie Friesland heeft echter uitsluitend betrekking
op het speciaal onderwijs. De verwijzing naar artikel 13 wordt daarom vervangen
door een verwijzing naar artikel 12, dat betrekking heeft op de inhoud van
het speciaal onderwijs. Artikel IIIDe in dit artikel geregelde artikelen 3 en 115a van deel I WVO regelen
voor het voortgezet onderwijs de procedure voor aangifte, de meldingsplicht
van het personeel en de vertrouwensinspecteurs. Kortheidshalve zij verwezen
naar de toelichting op artikel I, onderdelen A en B, waar de overeenkomstige
regeling in de WPO wordt beschreven. Opmerking verdient dat in artikel 3 van
deel I WVO expliciet wordt gesproken van minderjarige leerlingen, aangezien
in het voortgezet onderwijs ook meerderjarigen onderwijs volgen.Daarnaast wordt overeenkomstig de WPO voorzien in een wijziging van het
artikel betreffende de inhouding van de vergoeding indien het bevoegd gezag
van een openbare of bijzondere school de bij of krachtens de wet gegeven voorschriften
niet nakomt (artikel 104 van deel I WVO). Verwezen wordt naar de toelichting
op artikel I, onderdeel D. Artikel IVDit artikel is inhoudelijk gelijk aan artikel II en heeft betrekking op
het voortgezet speciaal onderwijs zoals geregeld in deel II WVO. Artikel VDe in dit artikel geregelde artikelen 1.3.8 en 5.2a WEB regelen voor de
instellingen voor educatie en beroepsonderwijs en de agrarische innovatieen
praktijkcentra de procedure voor aangifte, de meldingsplicht van het personeel
en de vertrouwensinspecteurs. Kortheidshalve zij verwezen naar de toelichting
op artikel I, onderdelen A en B, waar de overeenkomstige regeling in de WPO
wordt beschreven. Opmerking verdient dat in artikel 1.3.8 WEB expliciet wordt
gesproken van minderjarige deelnemers, aangezien in de desbetreffende onderwijssector
ook meerderjarigen onderwijs volgen.Artikel 1.3.8. is, gelet op zijn plaatsing in titel 3, zonder nadere voorziening
uitsluitend van toepassing op bekostigde instellingen en agrarische innovatie-
en praktijkcentra. Aan artikel 1.4.1. wordt daarom een lid toegevoegd, waarin
artikel 1.3.8. van overeenkomstige toepassing wordt verklaard op niet uit
's Rijks kas bekostigde instellingen voor beroepsonderwijs.Daarnaast wordt overeenkomstig de WPO voorzien in een wijziging van het
artikel betreffende de inhouding van de rijksbijdrage indien het bevoegd gezag
van een instelling, een agrarisch innovatie- en praktijkcentrum of een landelijk
orgaan in strijd handelt met het bepaalde bij of krachtens de wet (artikel
11.1 WEB). Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel D. Artikel VIArtikel 11 van de Leerplichtwet 1969 bepaalt op welke gronden vrijstelling
van de leerplicht kan worden verleend. Een van de gronden is dat de jongere
vanwege de specifieke aard van het beroep van een van de ouders of verzorgers
slechts buiten de schoolvakanties met hen op vakantie kan gaan. Krachtens
artikel 13a, eerste lid, kan slechts beroep op deze vrijstelling worden gedaan,
indien het schoolhoofd op verzoek van de ouders of verzorgers verlof heeft
verleend dat de jongere voor de duur van het verlof de school
niet bezoekt, en voor zover het verzoek geen betrekking heeft op de eerste
twee lesweken van het schooljaar.Artikel 13a, tweede lid, legt beperkingen op aan het aantal keren dat
het hoofd verlof wegens vakantie van de jongere kan verlenen (ten hoogste
eenmaal per schooljaar) en aan de duur van dat verlof (ten hoogste tien dagen
per schooljaar, of – in geval van partieel leerplichtigen – een
evenredig deel daarvan). Overtreding van deze bepaling door het hoofd is per
abuis niet strafbaar gesteld. In artikel 27 (Strafbedreiging hoofd) ontbreekt
een verwijzing naar artikel 13a, tweede lid. Het valt niet in te zien waarom
een hoofd dat in strijd handelt met artikel 13a, tweede lid, of verlof verleent
in de eerste twee lesweken van het schooljaar, niet strafbaar is, terwijl
een hoofd dat langer dan tien dagen per schooljaar verlof verleent wegens
«andere gewichtige omstandigheden» op grond van artikel 27 wel
gestraft kan worden.Met de voorgestelde wijziging van artikel 27 wordt aan deze ongewenste
situatie een eind gemaakt. Daarbij zijn tevens de artikelen 13a en 14 verduidelijkt,
waardoor in artikel 27 kan worden volstaan met een verwijzing. Artikel VIIDe (technische) wijzigingen van artikel 100 WPO en artikel 97 WEC werken
terug tot en met 1 januari 1997, de datum waarop deze artikelen in werking
zijn getreden. De wijziging van artikel 97 van deel II WVO (dat identiek is
aan artikel 97 WEC) werkt echter terug tot en met 1 augustus 1998, omdat eerst
met ingang van die datum deel II aan de WVO is toegevoegd. De Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen,T. Netelenbos XNoot1Tenzij anders blijkt, wordt in deze memorie van toelichting onder «scholen»
mede verstaan: instellingen voor educatie en beroepsonderwijs en agrarische
innovatie- en praktijkcentra.XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25979-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl