Vergunningenwet kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24164, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

01-06-1995

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24164 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamINHOUDSOPGAVEI. ALGEMEEN 1. Inleiding2. Hoofdlijnennotitie3. Recente Europese ontwikkelingen4. Voortrein5. Enkele hoofdkenmerken van de voorgestelde wetgeving 5.1. Afstemming van het wetsvoorstel op de voornemens
van de Europese Commissie tot liberalisering van de kabeltelevisienetten5.2. De verhouding tussen de registratie en de infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking enerzijds en de vergunning zonder gebiedsbeperking
anderzijds6. Vergunningverlening zonder of met voorafgaande vergelijkende
toets 6.1. Algemeen6.2. Vergelijkende toets voor het verkrijgen van een infrastructuurvergunning
met gebiedsbeperking in de witte gebieden6.3. Vergelijkende toets voor het verkrijgen van de infrastructuurvergunning
zonder gebiedsbeperking7. Enkele bijzondere aandachtspunten 7.1. Symmetrische en asymmetrische regelgeving 7.1.1. Symmetrische regelgeving7.1.2. Asymmetrische regelgeving7.2. Interconnectie8. Overige opmerkingen 8.1. De begrippen «infrastructuur» en «diensten»8.2. Andere toekomstige wetgeving8.3. Toekomstig frequentiebeleid9. Overleg 9.1. Bevindingen van het Overlegorgaan Post en Telecommunicatie9.2. Verdere reacties9.3. Nieuwe aspecten ten opzichte van de aan het OPT voorgelegde
tekstvoorstellen10. Wetgevingsaspecten 10.1. Normstelling, delegatie, bestuursinstrumenten en
de met de uitvoering gemoeide bestuurlijke lasten10.2. Handhaving, werkdruk bestuurlijk en justitieel apparaat
en rechtsbescherming10.3. Gevolgen voor de sociaal-economische ontwikkeling
en voor bedrijfsleven, burgers en non-profitinstellingen11. Budgettaire consequentiesII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 10Artikel 11Artikel 12Artikel 13Artikel 14Artikel 15Artikel 16Artikel 17Artikel 18Artikel 19Artikel 20Artikel 21Artikel 22Artikel 23Artikel 24Artikel 25Artikel 26Artikel 27Artikel 28Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24164Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 97 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 164Regels inzake vergunningen voor de aanleg, de instandhouding en de exploitatie
van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur (Vergunningenwet kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGINHOUDSOPGAVE  Blz   I.ALGEMEEN2   1.Inleiding2   2.Hoofdlijnennotitie2   3.Recente Europese ontwikkelingen4   4.Voortrein5   5.Enkele hoofdkenmerken van de voorgestelde wetgeving65.1.Afstemming van het wetsvoorstel op de voornemens van de Europese
Commissie tot liberalisering van de kabeltelevisienetten6 5.2.De
verhouding tussen de registratie en de infrastructuurvergunning met
een gebiedsbeperking enerzijds en de vergunning zonder gebiedsbeperking anderzijds8   6.Vergunningverlening zonder of met voorafgaande
vergelijkende toets96.1.Algemeen9 6.2.Vergelijkende
toets voor het verkrijgen van een infrastructuurvergunning met gebiedsbeperking
in de witte gebieden10 6.3.Vergelijkende toets voor het
verkrijgen van de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking10   7.Enkele bijzondere aandachtspunten107.1.Symmetrische en asymmetrische regelgeving10 7.1.1.Symmetrische
regelgeving10 7.1.2.Asymmetrische regelgeving11 7.2.Interconnectie12   8.Overige opmerkingen138.1.De
begrippen «infrastructuur» en «diensten»13 8.2.Andere
toekomstige wetgeving14 8.3.Toekomstig frequentiebeleid14   9.Overleg149.1.Bevindingen
van het Overlegorgaan Post en Telecommunicatie14 9.2.Verdere
reacties16 9.3.Nieuwe aspecten ten opzichte van de aan het
OPT voorgelegde tekstvoorstellen16    10.Wetgevingsaspecten1710.1.Normstelling, delegatie, bestuursinstrumenten en de met de
uitvoering gemoeide bestuurlijke lasten17 10.2.Handhaving,
werkdruk bestuurlijk en justitieel apparaat en rechtsbescherming17 10.3.Gevolgen
voor de sociaal-economische ontwikkeling en voor bedrijfsleven, burgers en
non-profitinstellingen17    11.Budgettaire consequenties18      II.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING19I. ALGEMEEN 1. InleidingHet onderhavige wetsvoorstel (hierna te noemen: vergunningenwet) wordt
gelijktijdig met het voorstel van wet, houdende wijziging van de Wet op de
telecommunicatievoorzieningen, de Mediawet, de Radio-Omroep-Zender Wet 1935
en het Wetboek van Strafvordering in verband met de liberalisering van kabelgebonden
telecommunicatie-inrichtingen (kabelgebonden telecommunicatie) (hierna te
noemen: wijzigingswet) ingediend bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal.
Dit houdt verband met de onverbrekelijke onderlinge samenhang tussen beide
wetsvoorstellen. Het algemene deel van deze memorie is hierom en ook vanwege
de zelfstandige leesbaarheid ervan nagenoeg geheel gelijkluidend aan die van
de wijzigingswet. Met inachtneming van het voorgaande wordt het volgende opgemerkt.Met ingang van 1 januari 1989 is de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
in werking getreden. Deze wet (hierna te noemen: WTV) kent aan de houder van
de concessie exclusieve rechten toe op het gebied van telecommunicatie. Op
grond van artikel 5 van de «Machtigingswet PTT Nederland NV» is
Koninklijke PTT Nederland N.V. (KPN) aangewezen als de rechtspersoon die met
uitsluiting van anderen concessie heeft voor de aanleg, de instandhouding
en de exploitatie van de telecommunicatie-infrastructuur. De exclusieve positie
van de houder van de concessie brengt mee dat deze een aantal telecommunicatiediensten
op grond van de wet verplicht moet aanbieden. Deze verplicht te leveren telecommunicatiediensten
worden in diverse bepalingen van de WTV beschermd tegen «afroming».Ook moet de houder van de concessie aan een ieder tegen vergoeding vanuit
zijn infrastructuur vaste verbindingen ter beschikking stellen.Reeds in de oorspronkelijke opzet van de WTV was het infrastructuurmonopolie
van KPN niet absoluut van aard: ook anderen dan KPN mochten en mogen op grond
van de WTV onder bepaalde voorwaarden telecommunicatie-inrichtingen aanleggen
en gebruiken. Daarvoor worden machtigingen verstrekt op basis van hoofdstuk
III van de WTV. Destijds waren deze inbreuken op de exclusieve rechten van
KPN beperkt. Deze telecommunicatie-inrichtingen zijn overigens formeel geen
infrastructuur in de zin van de huidige WTV.Inmiddels is als gevolg van een wijziging van de WTV, die met ingang van
1 september 1994 in werking is getreden, de concessie van KPN op het terrein
van de telecommunicatie-infrastructuur teruggebracht tot de vaste telecommunicatie-infrastructuur
en de vaste verbindingen via de ether. Het betreft hier de wet, houdende wijziging
van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen, het Wetboek van Strafrecht
en het Wetboek van Strafvordering in verband met de doorbreking van het exclusieve
recht van de houder van de concessie in hoofdzaak door middel van de invoering
van een gelimiteerd vergunningenstelsel voor specifieke vormen van openbare
mobiele telecommunicatie (mobiele telecommunicatie) (Stb. 1994, 628), hierna
te noemen de wet mobiele telecommunicatie. 2. HoofdlijnennotitieDoor diverse ontwikkelingen is er verandering gekomen in de gevestigde
opvattingen over de wijze waarop het aanbod van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
tot stand dient te komen. Aan die ontwikkelingen is uitvoerig aandacht besteed
in de «Hoofdlijnennotitie herziening WTV» van 23 juni 1993, inhoudende
het voorlopige kabinetsstandpunt over de voorgenomen herziening
van de WTV (Kamerstukken II 1993/94, 21 693, nr. 13). Later, op 17 november
1993, is deze gevolgd door het «Definitief kabinetsstandpunt herziening
Wet op de telecommunicatievoorzieningen» (Kamerstukken II 1994/95, 21 693,
nr. 14). Beide beleidsnota's zullen hierna tezamen worden aangeduid als: Hoofdlijnennotitie.
Voorts verwijs ik naar de in de laatstgenoemde nota (nr. 14) opgenomen verduidelijkingen
ten aanzien van de voorgenomen wetsherziening.Tenslotte is deze materie uitgebreid aan de orde geweest tijdens het overleg
over de genoemde beleidsnota's tussen de toenmalige Minister van Verkeer en
Waterstaat en de vaste commissie voor Verkeer en Waterstaat uit de Tweede
Kamer der Staten-Generaal, en wel in de uitgebreide commissievergadering (UCV)
van 21 maart 1994 (Handelingen II 1993/94, UCV 37). In dit overleg is gebleken
dat er een brede politieke steun bestaat voor de in de Hoofdlijnennotitie
voorgestelde vernieuwing van het telecommunicatiebeleid.Met het oog op het onderhavige voorstel van wet merk ik over de reeds
met de Tweede Kamer besproken ontwikkelingen in de telecommunicatiesector
en over de Hoofdlijnennotitie nog het volgende op.Kort samengevat geeft de Hoofdlijnennotitie de doelstellingen aan om nieuw
beleid te kunnen uitvoeren op grond van een daartoe aan een algehele herziening
te onderwerpen Wet op de telecommunicatievoorzieningen. De eerste doelstelling
daarbij is dat door verdere liberalisering van de telecommunicatiesector bevorderd
wordt dat het bedrijfsleven in Nederland de beschikking krijgt over een gevarieerd
aanbod van de modernste telecommunicatievoorzieningen tegen, internationaal
gezien, concurrerende tarieven. Het wettelijk verankeren van het telecommunicatiemonopolie
werd in het verleden gerechtvaardigd geacht op grond van de overweging dat
de zogenoemde «eenheid van beheer» de beste waarborg bood om goede
voorzieningen van telecommunicatie veilig te stellen.De argumenten die in het verleden pleitten voor de instandhouding van
een telecommunicatiemonopolie hebben nu hun betekenis verloren. Dit komt door
de drastisch gewijzigde marktsituatie en door het gewijzigde beleid op Europees
niveau.Effectieve concurrentie op infrastructuurgebied is, zo geeft het aan de
Hoofdlijnennotitie ten grondslag liggende McKinsey-onderzoek aan, een noodzakelijke
stap om de voor het bedrijfsleven gewenste verbeteringen tot stand te brengen.
Daarom wordt deze stap gezet.Voorts is in de Hoofdlijnennotitie aangegeven dat de introductie van concurrentie
op de nationale en internationale publieke telefonie per 1 januari 1998 zal
plaatsvinden, dat er voldoende sturingsinstrumenten beschikbaar moeten zijn
om de introductie en ontwikkeling van concurrentie in goede banen te leiden
en dat het beleid ten aanzien van de ether-infrastructuur moet worden vernieuwd.
Een belangrijk doel bij de herziening van de huidige wet is ten slotte, dat
de toekomstige Wet op de telecommunicatievoorzieningen flexibel van opzet
moet zijn.In de Hoofdlijnennotitie is meer in het bijzonder aangegeven dat het streven
er op is gericht om reeds in 1995 concurrentie op telecommunicatie-infrastructuur
in te leiden, hetgeen in het parlementair overleg op 21 maart 1994 is bevestigd.Volgens het model van de Hoofdlijnennotitie kunnen bij de beëindiging
van het exclusieve recht van KPN de op grond van hoofdstuk III van de WTV
gemachtigde telecommunicatie-inrichtingen van de Nederlandse Spoorwegen, de
electriciteitsmaatschappijen alsmede de gemachtigde draadomroepinrichtingen
een belangrijke rol spelen.Het gaat hier dan om activiteiten die deze ondernemingen, gezamenlijk
of afzonderlijk, op basis van te verlenen infrastructuurvergunningen kunnen ontplooien om de concurrentie op het aanbod van openbare kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur gestalte te geven. 3. Recente Europese ontwikkelingenOp 22 december 1994 is door de Raad van de Europese Unie een resolutie
vastgesteld inzake het principe van en een tijdschema voor de liberalisering
van telecommunicatie-infrastructuur (94/C 379/03). In deze resolutie is vastgelegd
dat per 1 januari 1998 alle infrastructuur geliberaliseerd zal worden en dat
er vóór 1998 een regelgevend kader moet zijn opgesteld waarin
principes van onder meer interconnectie, vergunningverlening en eerlijke concurrentie
worden uitgewerkt.Vrijwel gelijktijdig met de vaststelling van de hiervoor genoemde resolutie
van de Raad heeft de Europese Commissie op 21 december 1994 een ontwerp-richtlijn
gepubliceerd, inhoudende een voorstel tot wijziging van Richtlijn 90/388 EEG
van de Commissie, inzake de opheffing van de beperkingen op het gebruik van
kabeltelevisienetten voor het verrichten van telecommunicatiediensten (PbEG
C 76). Het betreft hier een aanpassing van de zogenoemde dienstenrichtlijn
(Richtlijn 90/388 EEG). De voorgestelde aanpassing van de dienstenrichtlijn
bevat onder meer een aanpassing van artikel 4 van die richtlijn. De voorgestelde
aanpassing betreft de eis dat de Lid-Staten alle beperkingen intrekken op
het aanbieden van transmissiecapaciteit op kabeltelevisienetten en de exploitanten
toestaan deze kabelnetten te gebruiken voor het verstrekken van diensten.
Met deze maatregel wordt beoogd het gebruik van kabeltelevisienetten te liberaliseren
ten behoeve van multimediadiensten, het aanbieden van huurlijnen en alle andere
telecommunicatiediensten die reeds geliberaliseerd zijn op basis van de dienstenrichtlijn.
Op grond van artikel 4 van deze ontwerp-richtlijn treedt de richtlijn in werking
op 1 januari 1996.Gelet op dit voornemen van de Europese Commissie en in aanmerking nemende
dat de voorgenomen richtlijn op grond van artikel 90, derde lid, van het EEG-verdrag
zal worden vastgesteld, heb ik besloten de ontwerp-richtlijn naar inhoud en
strekking in de voorgestelde wetgeving te betrekken. Ik wil hiermee voorkomen
dat er een situatie kan ontstaan waarbij de Nederlandse wetgeving ten aanzien
van deze materie niet tijdig op de Europese ontwikkelingen is afgestemd.Tezamen met de separaat aan de Tweede Kamer aangeboden wijzigingswet wordt
beoogd de hiervoor genoemde activiteiten mogelijk te maken. Op basis van zowel
infrastructuurvergunningen met een gebiedsbeperking als (voorshands) één
landelijk werkende infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking kunnen
de vergunninghouders zich als aanbieder van openbare infrastructuur manifesteren.
Bij hun activiteiten als vergunninghouder zullen de desbetreffende ondernemingen
dan onderworpen zijn aan de terzake geldende bepalingen van de onderhavige
wet en de WTV.De uit de ontwerp-richtlijn voortvloeiende aanpassingen hebben daarnaast
hun beslag gekregen in de wijzigingswet en wel door het voorstel tot aanpassing
van artikel 22 van de WTV. Ik verwijs naar de artikelsgewijze toelichting
op dit artikel. Voorts verwijs ik naar paragraaf 5 van deze memorie, waarin
is ingegaan op de wijze waarop de voorgestelde wetgeving is afgestemd op de
meergenoemde ontwerp-richtlijn.Mede met het onderhavige wetsvoorstel wordt het exclusieve recht van KPN
op de vaste – ofwel: kabelgebonden – infrastructuur beëindigd
door de toelating van andere aanbieders van deze soort infrastructuur. De
vergunningenwet voorziet daartoe in een procedure voor het verlenen van infrastructuurvergunningen. Door de gelijktijdige implementatie van Richtlijn nr. 94/46/EG van de
Commissie van de Europese Gemeenschappen van 13 oktober 1994 tot wijziging
van Richtlijn 88/301/EEG en Richtlijn 90/388/EEG met name met betrekking tot
satellietcommunicatie (PbEG L 268), wordt de telecommunicatiemarkt nog verder
geliberaliseerd: het onderhavige wetsvoorstel maakt een einde aan de concessie
van KPN op de satelliet-infrastructuur, onder gelijktijdige verruiming van
het daarop toegestane dienstenpakket. 4. VoortreinIn het definitieve kabinetsstandpunt is naar aanleiding van reacties op
het voorlopige kabinetsstandpunt aangegeven dat, gezien dringende verzoeken
daartoe, al voor de totstandkoming van de algehele herziening van de WTV een
regeling zou worden getroffen waardoor degenen die op grond van artikel 21
of 23 van de WTV een machtiging hebben verworven, hun inrichtingen zouden
kunnen aanbieden aan derden of deze zelf zouden kunnen gebruiken voor het
aanbieden van telecommunicatiediensten. Ik geef aan dit voornemen uitvoering
door de indiening bij voorrang van het voorliggende wetsvoorstel. Hiermede
wordt een deel van de herziening van de WTV als het ware naar voren gehaald,
zodat dit wetsvoorstel tezamen met de wijzigingswet als een «voortrein»
van de algehele herziening kan worden aangemerkt. Tevens heb ik bij bekendmaking
van 2 december 1994 (Stcrt. 233) aangegeven dat vanaf dat moment houders van
een machtiging voor een draadomroepinrichting krachtens artikel 21 van de
WTV in een bepaalde daar aangegeven mate en onder de daar aangegeven voorwaarden
mogen experimenteren om op niet commerciële basis ervaring op te doen
met de levering van de geliberaliseerde telecommunicatiediensten tussen aangeslotenen
op de inrichting.Met het voorliggende wetsvoorstel en de wijzigingswet is derhalve, vooruitlopende
op de algehele herziening van de WTV, nu uitvoering gegeven aan het met de
Tweede Kamer besproken streven om in 1995 te komen tot concurrentie op het
aanbieden van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur, en tot het openstellen
van deze infrastructuur voor dezelfde gebruiksmogelijkheden als die gelden
voor het KPN-net, behalve de spraaktelefoniedienst en de telexdienst.Het kabinet heeft in het op 27 december 1994 aan de Staten-Generaal gezonden
Actieprogramma Elektronische Snelwegen «Van metafoor tot actie»
(Kamerstukken II 1994/95, 23 900, nr. 20) aangegeven dat een zo optimaal
mogelijke benutting van informatietechnologie van groot belang is voor de
ontwikkeling van de Nederlandse economie. In dit actieprogramma wordt benadrukt
dat de huidige regelgeving, waarin de koppeling tussen infrastructuur en diensten
een centrale plaats inneemt, een belemmering vormt voor een optimale benutting
van die informatietechnologie. Er is het kabinet veel aan gelegen deze belemmering
op te heffen. Liberalisatie van de telecommunicatiemarkt, waarbij een scheiding
van infrastructuur en diensten kan worden bewerkstelligd, is daarvoor een
voorwaarde. In het Actieprogramma heeft het kabinet daarvoor een strak tijdschema
vastgesteld. De liberalisatie van de kabelgebonden infrastructuur is één
van de fasen die in dit tijdschema moet worden doorlopen. Ook in dit opzicht
is het voorliggende wetsvoorstel van groot belang.Tenslotte wordt nog stilgestaan bij de vormgeving van de te regelen materie.Besloten is de bepalingen met betrekking tot de verlening van de genoemde
infrastructuurvergunningen en hetgeen verder terzake regeling behoeft, in
een afzonderlijke wet en niet in de WTV op te nemen. Voor wat betreft de samenhang met de wijzigingswet wordt het volgende
opgemerkt.Op grond van de vergunningenwet zullen aspirant-aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur
een infrastructuurvergunning kunnen verkrijgen. De vergunningenwet heeft dus
voornamelijk een procedureel karakter. Is eenmaal een infrastructuurvergunning
op grond van die wet verleend, dan verkrijgt de houder van die vergunning
daarmee de rechten die hem een positie als aanbieder van openbare infrastructuur
in de WTV waarborgen. Ook zal de houder van de infrastructuurvergunning zich
moeten houden aan de op grond van de WTV geldende verplichtingen. In de WTV
is derhalve de materiële liberalisering onder het stellen van de daarmee
verbonden randvoorwaarden geregeld.De aanpak om de procedure voor het verkrijgen van een infrastructuurvergunning
niet in de WTV onder te brengen, is uitsluitend ingegeven door overwegingen
van hanteerbaarheid van regelgeving. De WTV zou een te complex karakter krijgen
indien de hierbedoelde bepalingen van vergunningverlening in de WTV zelf waren
opgenomen. De rechten en plichten van infrastructuurvergunninghouders moeten
namelijk geregeld worden in hoofdstuk II van de WTV (in samenhang met de parallelle
regeling voor de houder van de concessie), terwijl de bepalingen tot het verkrijgen
van een machtiging op grond van artikel 21 of artikel 23 van de WTV –
welke machtigingen de grondslag vormen voor het verkrijgen van een infrastructuurgvergunning –
pas daarna, in hoofdstuk III van de WTV zijn geplaatst. De nu voorgestelde
aanpak, waarbij een aparte vergunningenwet wordt voorgesteld, vertoont enige
gelijkenis met de eerder genoemde Machtigingswet waarmee de houder van de
concessie, die in de WTV een grote rol speelt, buiten de WTV werd aangewezen.Tussen de vergunningenwet en de wijzigingswet bestaat, zoals eerder gezegd,
een onverbrekelijke samenhang. Het algemene gedeelte van de desbetreffende
memories van toelichting stemt dan ook in vergaande mate overeen. Enkele verschillen
zijn er wel. In deze memorie van toelichting is namelijk ook ingegaan op onderdelen
die in de wijzigingswet niet aan de orde komen. In paragraaf 6 van deze memorie
van toelichting is aandacht besteed aan de in de vergunningenwet vastgelegde
mogelijkheden voor het in bepaalde gevallen uitschrijven van een vergelijkende
toets als selectiemiddel voor het verlenen van een infrastructuurvergunning.
In paragraaf 6 van de toelichting, behorende bij de wijzigingswet, is aan
de andere kant aandacht besteed aan enkele onderwerpen die specifiek in dat
wetsvoorstel verder een rol spelen zonder dat zij direct met de liberalisering
van de kabelgebonden infrastructuur te maken hebben. Het gaat daarbij om:
de afsluitende implementatie van de zogenoemde dienstenrichtlijn, de daarmee
samenhangende invoering van de begrippen openbare telecommunicatienetten en
openbare telecommuncatiediensten, de satellietrichtlijn tot wijziging van
de dienstenrichtlijn (richtlijn nr. 94/46/EG; PbEG L 268), alsmede aspecten
van nummerplanning en -beheer. 5. Enkele hoofdkenmerken van de voorgestelde wetgeving 5.1. Afstemming van het wetsvoorstel op de voornemens
van de Europese Commissie tot liberalisering van de kabeltelevisienettenZoals hierboven reeds aangegeven lag het oorspronkelijk op grond van de
Hoofdlijnennotitie in de bedoeling de liberalisering van de kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur uitsluitend te doen plaatsvinden door middel
van het verlenen van infrastructuurvergunningen, al dan niet met gebiedsbeperking.
Deze openbare infrastructuur zou dan kunnen worden gebruikt voor het verrichten
van alle telecommunicatiediensten met uitzondering van de spraaktelefoondienst
en de telexdienst. De ontwerp-richtlijn van de Europese Commissie
van 21 december 1994, die in het onderhavige wetsvoorstel reeds zijn neerslag
heeft gevonden, brengt mee dat het vooruitlopend op de infrastructuurliberalisering
in Europees verband in 1998 wenselijk is de capaciteit van kabeltelevisienetten
te benutten voor het leveren van vaste verbindingen en het aanbieden van alle
geliberaliseerde telecommunicatiediensten, waarbij de Commissie vooral het
oog heeft op multimedia diensten. Deze ontwerp-richtlijn past binnen het voornemen
van de Nederlandse regering het regime van de betreffende netten te liberaliseren.
Evenwel is een verschil tussen het oorspronkelijke voornemen van de Nederlandse
regering en de ontwerp-richtlijn met name daarin gelegen dat in Nederland
principieel van een infrastructuurliberalisering sprake is, hetgeen zich uit
in verdergaande rechten en in de verplichtingen van de aanbieders van deze
openbare netten, terwijl de ontwerp-richtlijn zich in de overgangsfase naar
1998 uitspreekt voor de mogelijkheid om zonder meer de bestaande reserve transmissiecapaciteit
op deze netten voor huurlijngebruik en dienstenaanbod aan te wenden. Gezien
de aard van deze overgangsmaatregel gaat de Commissie er daarbij vanuit dat
door het opleggen van verplichtingen geen drempel mag worden geschapen voor
de machtiginghouders van een draadomroepinrichting deze overcapaciteit te
exploiteren. Bij de daadwerkelijke invoering in 1998 in Europees verband van
infrastructuurliberalisering zal zo – stelt de Commissie zich voor –
bezien moeten worden op welke wijze de exploitanten van deze overcapaciteit
moeten toegroeien naar de formele status van infrastructuuraanbieder. De discussie
daarover zal bij de uitvoering van het door de Commissie op 25 januari 1995
in de consultatieronde gebrachte Groenboek inzake de liberalisering van telecommunicatie-infrastructuur
en van kabeltelevisienetten moeten worden gevoerd. Het is daarom noodzakelijk
reeds thans in de Nederlandse wetgeving te voorzien in de mogelijkheid de
desbetreffende exploitanten te zijner tijd de noodzakelijke zwaardere lasten
en verplichtingen, gepaard gaande met de status van openbare infrastructuuraanbieder,
op te leggen.In de voorgestelde wetgeving wordt met het oog op het vorenstaande voor
de houders van een machtiging voor een draadomroepinrichting als bedoeld in
artikel 21 van de WTV voorzien in twee modaliteiten om hun net voor telecommunicatiedoeleinden
te exploiteren: enerzijds is een nieuw artikel 22 van de WTV (hoofdstuk III)
in het wetsvoorstel opgenomen, waarin de kern van de ontwerp-richtlijn is
neergelegd, terwijl anderzijds voor machtiginghouders die hun net als openbare
infrastructuur willen exploiteren via een infrastructuurvergunning, verkregen
op basis van de vergunningenwet, het infrastructuurregime (hoofdstuk II van
de WTV) geldt.Dit infrastructuurregime brengt mee dat de houders van de infrastructuurvergunningen
aan de leveringsplicht van artikel 4b van de WTV moeten voldoen, zodat zij
verplicht zijn aan een ieder tegen vergoeding vaste verbindingen ter beschikking
te stellen. Teneinde hen de aanleg van vaste verbindingen mogelijk te maken
indien in de behoefte niet kan worden voorzien met de bestaande draadomroepinrichtingen,
is in het onderhavige wetsvoorstel, evenals dit voor KPN het geval is, voorzien
in een gedoogplicht van de rechthebbenden op de openbare grond waarin deze
kabelaanleg moet plaatsvinden. Voorts geldt in beginsel de eis van op kosten
georiënteerde tarieven, terwijl tevens op basis van de wetgeving een
open en efficiënte toegang tot het net en de diensten moet zijn verzekerd.
Aldus wordt de houder van een dergelijke vergunning op één lijn
gesteld met de houder van de concessie in zijn hoedanigheid van aanbieder
van openbare telecommunicatie-infrastructuur.Voor wat betreft degenen die op basis van artikel 22 j° artikel 22a
e.v. optreden en daartoe moeten worden geregistreerd, geldt het vorenstaande regime op een enkel onderdeel na niet. In de artikelsgewijze
toelichting wordt hierop nader ingegaan.Het moge duidelijk zijn dat het niet mogelijk is dat een bepaalde machtiginghouder
zowel op basis van artikel 22 van de WTV als op basis van een infrastructuurvergunning
op grond van de vergunningenwet optreedt. Deze registratie en de infrastructuurvergunning
sluiten elkaar uit.Voor de gevallen dat houders van een op grond van artikel 23 van de WTV
verleende machtiging hun kabelinrichting voor gebruik ten behoeve van derden
willen exploiteren, is steeds vereist dat een infrastructuurvergunning wordt
verkregen. Om de kabelinrichting op grond van een artikel 23-machtiging te
kunnen betrekken bij het streven om een nieuwe telecommunicatie-infrastructuur
op basis van bestaande netten te doen ontstaan, knoopt de vergunningenwet
overeenkomstig de Hoofdlijnennotitie aan bij zowel de op grond van de artikelen
21 als de op grond van artikel 23 WTV verleende machtigingen (de zogenoemde
«gemachtigde infrastructuur»). Het voorgenomen artikel 90, lid
3, richtlijn van de Europese Commissie heeft op artikel 23 inrichtingen geen
betrekking.Tot slot merk ik nog met nadruk op dat een machtiginghouder – ingeval
hij tevens een registratie of een infrastructuurvergunning verkrijgt –
verzekerd blijft van zijn oorspronkelijke machtiging. Het verwerven van zijn
nieuwe status doet dus aan deze oorspronkelijke titel geen afbreuk. Omgekeerd
brengt wel het verlies van de oorspronkelijke status van machtiginghouder
het verlies van de registratie of de infrastructuurvergunning mee.De hier geschetste gang van zaken sluit aan bij wensen uit het bedrijfsleven.
Van die zijde is met nadruk betoogd dat het uit een oogpunt van rechtszekerheid
wenselijk is dat de machtiginghouders hun positie als machtiginghouder niet
verliezen indien een infrastructuurvergunning wordt verworven. Het behoud
van de oorspronkelijk verleende machtiging kan, zo wordt gesteld, waarborgen
dat de bedrijfsprocessen waarvoor men de machtiging heeft aangevraagd, niet
worden verstoord. 5.2. De verhouding tussen de registratie en de infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking enerzijds en de vergunning zonder gebiedsbeperking
anderzijdsIn het definitieve kabinetsstandpunt over de hoofdlijnen herziening WTV
(blz. 10) is ten aanzien van de landelijke vergunning opgemerkt dat de landelijke
vergunning zal worden verleend aan de maatschappij waarin het samenwerkingsverband
gestalte heeft gekregen. Op dat moment zouden volgens dit standpunt individuele
vergunningen van de deelnemende partijen vervangen worden door de landelijke
vergunning. De infrastructuurvergunning van de betrokkene zou bij deelneming
aan het landelijke samenwerkingsverband derhalve vervallen. Indien betrokkene
later uit het samenwerkingsverband zou stappen, dan kon hij, zo is in de Hoofdlijnennotitie
gesteld, als machtiginghouder desgewenst opnieuw een infrastructuurvergunning
vragen om binnen de gebiedsgrenzen van zijn machtiging, openbare infrastructuur
aan te bieden. In het oorspronkelijke aan het Overlegorgaan Post en Telecommunicatie
(OPT) voorgestelde tekstvoorstel was dit ook het uitgangspunt. Dit systeem
is in de voorgestelde wetgeving echter niet gevolgd.Degene die een infrastructuurvergunning met een gebiedsbeperking heeft
verworven en die zich contractueel verbindt tot de landelijk opererende houder
van de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking (vgl. artikel 17 van
deze wet) zal op grond van de voorgestelde wetgeving zijn infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking niet door middel van intrekking verliezen.
Ook de registratie op grond van artikel 22a van de WTV blijft behouden als
de geregistreerde houder van een artikel 21 machtiging zich contractueel verbindt
met de landelijk opererende vergunninghouder ter uitoefening van die laatste
vergunning. De nu voorgestelde opzet sluit aan bij de overheersende opvattingen
van het bedrijfsleven op dit punt, alsmede bij de opvatting van de Vereniging
van Nederlandse Gemeenten. Van die kant is betoogd dat indien een infrastructuurvergunning
met gebiedsbeperking zou komen te vervallen in het geval dat de houder van
een dergelijke vergunning zou toetreden tot of partij zou worden bij de landelijke
aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur, dit afbreuk zou doen aan de
animo om medewerking te verlenen aan de totstandkoming van de landelijke vergunninghouder.Het commentaar is dus ter harte genomen. De nu gekozen opzet brengt mee
dat er op deze wijze wel wordt afgeweken van de op 21 maart 1994 met de vaste
commissie voor Verkeer en Waterstaat besproken beleidslijn. Voor het doorbreken
van dit aanvankelijk gekozen uitgangspunt is echter te meer reden, nu er op
grond van de onder 3 van het algemene gedeelte van deze memorie besproken
ontwerp-richtlijn geen beperkingen mogen worden gesteld aan het gebruik van
kabeltelevisienetten.De nu voorgestelde wetgeving leidt er toe dat de houders van draadomroepinrichtingen
of kabelinrichtingen die vaste verbindingen hebben ter beschikking gesteld
aan de landelijk opererende houder van de infrastructuurvergunning, hun eigen
registratie of infrastructuurvergunning zullen kunnen behouden en exploiteren.De hiervoor uiteengezette verhouding tussen de houder van een infrastructuurvergunning
met gebiedsbeperking en die van een infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking
doet niet af aan de verschillen in rechtspositie tussen deze vergunninghouders.
Qua rechten onderscheidt de houder van de infrastructuurvergunning zonder
gebiedsbeperking zich van de overige houders van een infrastructuurvergunning
doordat hij zijn graafrechten kan benutten over het gehele Nederlandse grondgebied;
er is immers geen gebiedsbeperking. Daarnaast zal de vergunninghouder zonder
gebiedsbeperking op basis van deze wet kunnen beschikken over frequenties
om zijn vergunde activiteiten te ondersteunen. Het betreft hier een voorziening
die niet toekomt aan de houder van een infrastructuurvergunning met gebiedsbeperking.
Op het verschil in verplichtingen werd in algemene zin reeds ingegaan onder
5.1. van het algemene gedeelte van deze memorie. 6. Vergunningverlening zonder of met voorafgaande vergelijkende
toets 6.1. AlgemeenDe vergunningverlening op grond van deze wet zal niet per se eerst plaatsvinden
nadat een vergelijkende toets tussen de aanvragers is gehouden. Deze aanpak
is in tegenstelling tot hetgeen is geschied bij de liberalisering van de markt
voor mobiele telefonie. Een dergelijke «tenderprocedure» is hier
niet nodig, omdat bij de vergunningverlening in beginsel steeds wordt uitgegaan
van het aanwezig zijn van «gemachtigde» infrastructuur. Degene
die een vergunning aanvraagt voor het aanbieden van telecommunicatie-infrastructuur
moet op grond van deze wet in beginsel reeds beschikken over een geheel van
kabelgebonden infrastructuur waarover op grond van artikel 21 of artikel 23
van de WTV een machtiging is verleend. Ook is het op grond van deze wet mogelijk
dat degene die een infrastructuurvergunning vraagt voorafgaande aan zijn aanvraag
bij die gemachtigde infrastructuur aansluiting zoekt door middel van contractuele
afspraken. In het laatst bedoelde geval zal het de exploitant van een verleende
machtiging zijn – en dus niet de machtiginghouder zelf –
die de infrastructuurvergunning aanvraagt. In de hiervoor genoemde situaties
is dus geen vergelijkende toets nodig. Voor de behandeling van een tweetal
aparte situaties is dit echter anders. In die gevallen moet dus wel rekening
worden gehouden met het uitschrijven van een vergelijkende toets, zoals hierna
moge blijken. 6.2. Vergelijkende toets voor het verkrijgen van een infrastructuurvergunning
met gebiedsbeperking in de witte gebiedenEen aparte situatie betreft die van de zogenoemde «witte gebieden».
Dit zijn de gebieden waarvoor in Nederland geen machtigingen op grond van
artikel 21 van de WTV zijn verleend. Het verlenen van een infrastructuurvergunning
met gebiedsbeperking is voor deze gebieden op grond van artikel 8 van deze
wet afhankelijk gemaakt van het doorstaan van een vergelijkende toets. Hetzelfde
geldt indien zich een situatie voordoet dat een aanvraag om een infrastructuurvergunning
van de betreffende houder van de machtiging als bedoeld in artikel 21 van
de WTV of van degene die die machtiging exploiteert, is afgewezen of deze
personen hun recht om een infrastructuurvergunning aan te vragen niet binnen
drie maanden na het in werking treden van deze wet hebben benut. Deze regeling betreffende een vergelijkende toets zal evenwel alleen pas
gelden indien de in artikel 26 genoemde overgangsperiode voorbij is. Ik verwijs
naar de toelichting op de artikelen 6, 8 en 26. 6.3. Vergelijkende toets voor het verkrijgen van de infrastructuurvergunning
zonder gebiedsbeperkingEen andere aparte situatie betreft verder de aanvraag voor de vergunning
zonder gebiedsbeperking. In verband met de interimperiode is in het wetsvoorstel
de mogelijkheid geopend voor de toelating van slechts één vergunninghouder
van landelijke omvang. Hoofdstuk IV van de wet heeft hierop betrekking. Uit
dit hoofdstuk moge blijken dat ook bij de verlening van deze vergunning zonder
gebiedsbeperking de benutting van de zogenoemde gemachtigde infrastructuur
centraal staat. In het geval de verlening van deze vergunning, om welke reden
dan ook, niet mogelijk zou blijken te zijn, dan kan toepassing van een tenderprocedure
toch aangewezen zijn. De opzet van hoofdstuk IV brengt mee dat ik hiertoe
alleen zal overgaan in het geval er zich binnen een redelijke termijn geen
gerede kandidaat aandient voor het verkrijgen van een vergunning zonder gebiedsbeperking.
In artikel 17 van de wet is met die situatie dan ook rekening gehouden. Voor
een verdere uiteenzetting verwijs ik naar de toelichting op dit artikel. 7. Enkele bijzondere aandachtspunten 7.1. Symmetrische en asymmetrische regelgeving 7.1.1. Symmetrische regelgevingBij de opzet van dit wetsvoorstel en die van de wijzigingswet is er uiteraard
voor gewaakt om, waar mogelijk, de gelijke behandeling van aanbieders van
telecommunicatie-infrastructuur te verzekeren. In verband hiermee is bij het
onderbrengen van de positie van de infrastructuurvergunninghouders in de WTV
daarmee rekening gehouden bij de wijzigingen van de WTV die daartoe noodzakelijk
zijn. Het betreft onder meer wijzigingen van de artikelen 12, 13, 17, 23,
25, 43, 43 a, 43 b, 44, 48, 54, 57, 59, 60, 62 en 64 WTV. Voorts is voor de
nieuwe aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur het thans alleen voor
de concessiehouder geldende hoofdstuk VI van de WTV van toepassing verklaard.
Voor één en ander moge ik verder verwijzen naar
de artikelsgewijze toelichting bij de wijzigingswet.Op een aantal terreinen is het gedurende een bepaalde periode niet mogelijk
om gelijke rechten en plichten voor de onderscheiden aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur
te verzekeren. Hiertoe biedt zowel deze wet als de wijzigingswet de mogelijkheid
zonodig «asymmetrische» bepalingen van toepassing te doen zijn. 7.1.2. Asymmetrische regelgevingIn de Hoofdlijnennotitie is aangegeven dat de onderscheidene aanbieders
van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur in beginsel dezelfde rechten
en plichten hebben, met «dien verstande dat de nieuwkomer voldoende
gelegenheid moet krijgen om een redelijke marktpositie te bereiken».
Hiermee is bedoeld dat er rekening mee gehouden zou moeten worden dat andere
infrastructuuraanbieder(s) dan KPN voor enige tijd zouden moeten worden vrijgesteld
van één of meer verplichtingen die wel voor KPN als aanbieder
van telecommunicatie-infrastructuur gelden. In dit verband is gesproken van
«asymmetrische regelgeving». Mijn ambtsvoorganger heeft aan dit
aspect reeds aandacht besteed in de toelichting op het definitief kabinetsstandpunt
en bij de mondelinge behandeling van de Hoofdlijnennotitie op 21 maart 1994
(vgl. Kamerstukken II 1993/94, 21 693, nr 14, paragraaf 2.5 en Handelingen
II 1993/94, UCV 37, blz. 28 e.v.). Hierbij is steeds benadrukt dat een verschil
in plichten voor KPN en haar nieuwe concurrenten op het gebied van infrastructuur
van tijdelijke aard zou zijn.Toegespitst op de positie van de landelijke aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur
merk ik op dat de asymmetrische periode overeenstemt met de periode die voor
de nieuwe toetreder van de markt nodig is om een volwaardige marktpartij op
landelijke schaal te worden. Alleen wanneer die situatie is bereikt, zal de
houder van een infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking alle verplichtingen
ook redelijkerwijs kunnen nakomen. Zo zal de nieuwe vergunninghouder voor
het exploiteren van landelijke telecommunicatie-infrastructuur aan de eis
van «landelijke dekking» en daarmede van een landelijke leveringsplicht
eerst op termijn ten volle behoeven te voldoen. Op dit punt zal er tijdelijk
dus een verschil van plichten zijn tussen de houder van de concessie en de
nieuwe houder van de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking. Andere
asymmetrische aspecten zullen met name betrekking kunnen hebben op de verplichting
van universele dienstverlening en op verplichtingen terzake van interconnectie.
Naar thans wordt aangenomen, zal met een aanloopperiode van vijf tot tien
jaren rekening moeten worden gehouden. Beziet men de toekomstige positie van de houders van infrastuctuurvergunningen
met een gebiedsbeperking, dan moet worden vastgesteld dat deze vergunninghouders
hun activiteiten zullen moeten ontplooien binnen de beperking van het gebied
waarop hun vergunning betrekking heeft. Daarom zal voor deze categorie van
vergunninghouders gelden dat aan hen geen zwaardere verplichtingen worden
opgelegd dan op grond van het beperkte karakter van deze vergunning gerechtvaardigd
is. Dit laat onverlet dat alle infrastructuurvergunninghouders aan zekere
verplichtingen zullen moeten voldoen, zoals de naleving van het verbod van
kruissubsidiëring van de telecommunicatie-aktiviteiten vanuit hun aktiviteiten
die uit exclusieve rechten voortkomen, zoals omroepaktiviteiten.Wat betreft de wettelijke basis voor de asymmetrische regelgeving kan
nog het volgende worden opgemerkt. Er is voor gekozen om de voor de
nieuwe vergunninghouders geldende verplichtingen zoveel mogelijk in algemeen
verbindende voorschriften op te nemen. De wijzigingswet strekt mede daartoe.
Daardoor is verzekerd dat over deze verplichtingen voor derden zoveel mogelijk
duidelijkheid bestaat, hetgeen kan bijdragen aan eerlijke concurrentieverhoudingen.
Op hoofdpunten zullen de marktpartijen precies kunnen weten welke verplichtingen
er door de overheid aan ieder van hen worden gesteld. In lagere regelgeving
kan, waar nodig, onderscheid worden gemaakt tussen vergunninghouders met gebiedsbeperking
en de vergunninghouder zonder gebiedsbeperking. Dat onderscheid is onder meer
denkbaar in eisen die gesteld kunnen worden ten aanzien van het aanhouden
van een gesplitste boekhouding, het van kosten georiënteerde tarieven
hanteren en andere verplichtingen die voortvloeien uit de Open Netwerk Voorziening
(ONP).Naast de aldus bij de WTV of bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
aan de vergunninghouders te stellen verplichtingen is in de artikelen 12 en
19 van deze wet een wettelijke grondslag opgenomen om aan de vergunning(en)
van concurrerende aanbieder(s) van telecommunicatie-infrastructuur nog additionele
voorschriften te kunnen verbinden. Dit houdt mede verband met de asymmetrische
behandeling van nieuwe vergunninghouders, waarvoor maatwerk niet kan worden
gemist. Het kan daarbij nodig zijn dat in de vergunningsvoorschriften een
tijdschema wordt opgenomen dat niet voor alle vergunninghouders gelijk behoeft
te zijn. Mijn ambtsvoorganger stelde dit reeds in het vooruitzicht (Kamerstukken
II 1993/94, 21 693, nr. 14, paragraaf 2.5.).Ook stel ik mij voor een te verlenen vergunning, zo nodig, ambtshalve,
te wijzigen of aan te vullen indien de markttoestand daarvoor aanleiding geeft.
Deze aanpak komt het meest tegemoet aan het verlangen om snel op de dynamische
ontwikkelingen in deze sector te kunnen reageren. 7.2. InterconnectieTijdens de parlementaire behandeling van de Hoofdlijnennotitie en tijdens
de daaraan voorafgaande periode is van diverse kanten aandacht gevraagd voor
het treffen van waarborgen om de zogenoemde interconnectie van telecommunicatie-infrastructuren
met het oog op eerlijke mededinging afdoende te regelen. Het betreft een bijzonder
complex onderwerp dat sterk verbonden is met aspecten van technologie, techniek
van boekhouding en prijsstelling voor interconnectie-diensten en voorzieningen.
Via regelgeving kan dit onderwerp slechts in beperkte mate worden beheerst.
Naast het treffen van wettelijke maatregelen en technische voorzieningen komt
het in de dagelijkse praktijk bij de behandeling van deze materie namelijk
ook aan op de wil van alle betrokken partijen – en van potentieel betrokken
partijen – om moeilijkheden op dit punt op te lossen. Voor een goede
uitvoering van het nieuwe telecommunicatiebeleid, dat in belangrijke mate
uitgaat van de introductie van effectieve concurrentie, is het echter van
vitaal belang dat op het belangrijke terrein van interconnectie geen onnodige
hindernissen ontstaan of worden opgeworpen. Om de goede interconnectie van
infrastructuren te bevorderen, wordt in deze wijzigingswet voorgesteld om
de basisverplichtingen van de beheerders van de kabelgebonden infrastructuren,
waaronder de houder van de concessie, ten aanzien van interconnectie vast
te leggen in de WTV zelf. Partijen zullen op grond van de hierin voorgestelde
aanpak eerst zelf moeten trachten tot overeenstemming te komen. Indien er
meningsverschillen over de verlangde interconnectie rijzen, kan het geschil
aan de Minister worden voorgelegd. Teneinde partijen op voorhand duidelijkheid
te verschaffen over de wijze waarop de Minister de voorgelegde geschillen
zal toetsen, ligt het in het voornemen om desbetreffende criteria bekend te
maken. Hierna kunnen partijen zich hierop richten bij de onderhandelingen
om tot interconnectie-afspraken te komen. Het beschreven wettelijk systeem is identiek met hetgeen KPN als houder
van de concessie is opgedragen ten opzichte van de houders van vergunningen
op grond van hoofdstuk IIA.Ten slotte houd ik er, vanwege de complexiteit van het terrein van interconnectie,
rekening mee dat wellicht ook op interconnectie betrekking hebbende voorschriften
aan de vergunning(en) van de nieuwe aanbieder(s) van telecommunicatie-infrastructuur
moeten worden verbonden, indien het stellen van algemene regels onvoldoende
uitkomst zou bieden.Dergelijke aanvullende voorschriften kunnen op grond van artikel 12 of
19 van deze vergunningenwet aan de vergunning worden verbonden.Met het voorgaande zal in de sfeer van wetgeving niet het laatste woord
over het onderwerp interconnectie zijn geschreven. Integendeel. Het is mijn
voornemen om bij de algehele herziening van de WTV verder op dit punt terug
te komen.Ten slotte wil ik in het kader van interconnectie wijzen op aanpassingen
die in de WTV zijn aangebracht ten aanzien van het tot stand brengen van koppelingen
met telecommunicatie-inrichtingen die zich binnen- en buitenslands bevinden.
Op dezelfde voet als de houder van de concessie kunnen dergelijke koppelingen
of aansluitingen op andere telecommunicatie-inrichtingen worden verzorgd door
de houder(s) van een infrastructuurvergunning. Deze voorzieningen zijn mogelijk
gemaakt door aanpassing van artikel 3 en artikel 25 van de WTV. Voor een nadere
uiteenzetting over deze aanpassingen van de WTV verwijs ik naar de desbetreffende
artikelsgewijze toelichting. 8. Overige opmerkingen 8.1. De begrippen «infrastructuur» en «diensten»Het aanscherpen van het onderscheid tussen «infrastructuur»
en «diensten», zoals in de Hoofdlijnennotitie is bepleit, wordt
in de voorgestelde wetgeving niet alomvattend uitgewerkt. Een dergelijke kwestie
is zozeer verbonden met een intrinsiek andere opzet van de WTV, dat dit aspect
eerst bij de algehele herziening van de WTV alle aandacht kan krijgen. Niettemin
moge uit de voorgestelde wetgeving en de hierop gegeven toelichting duidelijk
zijn dat de infrastructuurvergunning op zich moet worden losgezien van het
leveren van telecommunicatiediensten. De over de telecommunicatie-infrastructuur
af te wikkelen diensten zullen als gevolg van het onderhavige wetsvoorstel
kunnen worden onderworpen aan een machtigings- of registratieregime (vgl.
het voorgestelde artikel 7 e.v. van de WTV). Aldus is hier een scheiding tussen
de begrippen «infrastructuur» en «diensten» aangehouden.In het kader van het hier benadrukte onderscheid tussen infrastructuur
en diensten zij nog een enkele opmerking gemaakt over de voorgenomen liberalisering
van de openbare spraaktelefoondienst.Hoewel de nu voorliggende wetgeving losstaat van de voorgenomen liberalisering
van de publieke telefonie in 1998 wil ik er op wijzen dat ik, wat dit punt
betreft, niettemin een zeker verband heb gelegd met de totstandkoming van
de tweede landelijke aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur. Ter gelegenheid
van de behandeling van de begroting van mijn ministerie voor het jaar 1995
heb ik benadrukt dat als de tweede landelijke aanbieder van infrastructuur
op het gebied van rechten en plichten dezelfde positie heeft als KPN, het
mij dan logisch lijkt dat ook op het gebied van telefonie de tweede landelijke
aanbieder dezelfde rechten en plichten krijgt (Handelingen II 1994/95, blz.
21–1259). Meer in het algemeen merk ik verder op dat het op grond van de nu voorgestelde
wettelijke maatregelen mogelijk zal worden dat kabelnetten worden gebruikt
voor spraakverkeer binnen zogenoemde gesloten gebruikersgroepen (vgl. de memorie
van toelichting op Artikel I, onderdeel P van de wijzigingswet). De liberalisering
van de openbare spraaktelefoondienst betreft dus een aspect van het telefoonverkeer.
Ander spraakverkeer wordt met het onderhavige wetsvoorstel reeds, zij het
onder bepaalde condities, geliberaliseerd. 8.2. Andere toekomstige wetgevingHet ligt in het voornemen om op zo kort mogelijke termijn een algehele
herziening van de WTV tot stand te brengen. Het moge duidelijk zijn dat deze
nieuwe wetgeving zodanig tijdig moet zijn afgerond dat de liberalisering van
de openbare spraaktelefonie hierin zijn beslag kan krijgen. De herziening
heeft overigens uiteraard een veel bredere context dan alleen dit onderwerp.De op grond van de nu voorgestelde wetgeving toe te laten nieuwe aanbieders
van telecommunicatie-infrastructuur zullen zich op termijn uiteraard moeten
conformeren aan al hetgeen dan voortvloeit uit de te entameren algehele herziening
van de WTV. Het is nadrukkelijk niet de bedoeling om de eventuele nieuwe vergunninghouders
in een uitzonderingstoestand te plaatsen ten opzichte van de werking van een
algeheel nieuw regime van telecommunicatiewetgeving. 8.3. Toekomstig frequentiebeleidEerder is aangegeven dat de exclusieve rechten van KPN op het gebied van
mobiele telecommunicatie zijn beëindigd door de inwerkingtreding op 1
september 1994 van de wet mobiele telecommunicatie. Zoals in de Hoofdlijnennotitie
is opgemerkt, zal voorts het beleid ten aanzien van beheers- en toewijzingssystemen
van de ether-infrastructuur worden vernieuwd. De desbetreffende nieuwe beleidsvoornemens
van het kabinet zijn opgenomen in de nota Frequentiebeleid, die ik op 17 februari
jl. aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal heb aangeboden (Kamerstukken II
1994/95, 24 095, nrs. 1 en 2). Het onderhavige voorstel van wet heeft
derhalve op het toekomstige frequentiebeleid geen betrekking. Het is mijn
voornemen om de algehele herziening van het frequentiebeleid later wettelijk
gestalte te geven bij gelegenheid van de algehele herziening van de WTV. 9. Overleg 9.1. Bevindingen van het Overlegorgaan Post en TelecommunicatieOp 25 november 1994 heeft overleg plaatsgevonden over de voorgenomen wetgeving
in het Overlegorgaan Post en Telecommunicatie (OPT). In het rapport van bevindingen
inzake de interimwetgeving WTV d.d. 20 december 1994 (OPT 67/94)1 heeft het OPT in zijn algemeenheid geconstateerd dat de inhoud van
de Hoofdlijnennotitie goed is verwerkt in de onderhavige wetsvoorstellen.
Voorts heeft het OPT in overwegende mate de lijn onderschreven waarbij, conform
de afspraken met de Tweede Kamer, in deze wetgeving ruimte wordt geboden voor
regionale initiatieven. Daarnaast zijn in het OPT diverse kritische opmerkingen
gemaakt. Deze opmerkingen zijn grotendeels in het genoemde rapport van bevindingen,
tezamen met reacties van de zijde van de minister, opgenomen. Het geheel van
reacties heeft aanleiding gegeven de aan het OPT voorgelegde wetteksten en
toelichtingen op tal van punten te verduidelijken of – veelal met behoud
van strekking – verder aan te passen. In de desbetreffende
passages in de toelichtingen zijn de gemaakte keuzen verduidelijkt.Op één punt wil ik in dit onderdeel van de toelichting ingaan.
Het betreft een pleidooi van KPN om voor die houders van een machtiging voor
telecommunicatienetten, die een monopolie hebben in een andere economische
sector, een verbod op kruissubsidies te introduceren. Dit zou moeten gebeuren
overeenkomstig het verbod op kruissubsidiëring voor de houder van de
concessie. De gemaakte opmerking is in het bijzonder gericht op de positie
van energiebedrijven, die in de Hoofdlijnennotitie zijn genoemd als ondernemingen
die deel zouden kunnen uitmaken van het landelijke samenwerkingsverband. Voor
deze opmerking heb ik begrip, omdat het hier om bedrijven gaat die door wetgeving
een monopoliepositie is toegekend. Het zou onjuist zijn indien zij met de
door hen aldus te verwerven inkomsten hun activiteiten in andere economische
sectoren subsidiëren. In de wijzigingswet zijn dan ook bepalingen opgenomen
die kruissubsidiëring moeten tegengaan.Hierbij kan worden gedacht aan het tegengaan van kruissubsidiëring
van de electriciteitsmaatschappijen van hun electra- naar hun telecomaktiviteiten.Het onderwerp van ontoelaatbare kruissubsidiëring is in andere sectoren
overigens ook denkbaar. Kruissubsidiëring kan zich ook manifesteren door
subsidiëring via de monopolide omroepaktiviteiten van kabelexploitanten
naar hun telecomaktiviteiten. Ook bij de Nederlandse Spoorwegen (NS) zouden
met oog op hun telecomaktiviteiten ongeoorloofd kruissubsidies kunnen plaatsvinden.
In het wetsvoorstel is hiervoor in de artikelen 9, eerste lid, onder c, en
22b voorzien in gescheiden boekhoudingen ter zake.In de lagere regelgeving kan dan op grond van de voornoemde artikelen
het verbod op het ontvangen van kruissubsidiëring worden opgenomen.Ten aanzien van de kabelexploitanten kan dit verbod zowel de kruissubsidiëring
omroep(monopolie)-kant als de kruissubsidie ontvangende telecomkant betreffen,
nu beide categorieën van aktiviteiten op de WTV berusten. De kruissubsidiërende
aktiviteiten kunnen worden opgenomen in een machtigingsvoorschrift op grond
van artikel 21, vierde lid, van de WTV.Voor de elektriciteitsmaatschappijen kan, zoals uit het vorenstaande blijkt,
alleen het verbod tot het ontvangen van kruissubsidie geregeld worden. Van
de zijde van de Minister van Economische Zaken wordt sterk overwogen ook de
aktieve kant van een verbod te voorzien door middel van een binnenkort in
te dienen nota van wijziging op een reeds bij de Tweede Kamer aanhangig wetsvoorstel
tot Wijziging van de Elektriciteitswet 1989.Voor de NS is aan de aktieve kant (nog) niets in wetgeving geregeld.Overigens lijkt een eenzijdige regeling van het verbod op kruissubisidies
voor de elektriciteitsmaatschappijen en de NS in de WTV op zich, althans voor
de komende periode, redelijk te voldoen.Wat de opmerkingen van meer algemene aard betreft, wijs ik erop dat de
aan het OPT voorgelegde teksten betrekking hebben op de regeling van een aantal
specifieke onderwerpen. Tot die onderwerpen behoren niet de liberalisering
van de telefonie, noch de introductie van een onafhankelijke instantie die
belast wordt met het toezicht en de beoordeling van vergunningaanvragen. Ik
zie thans geen reden om bij de nu voorgestelde interimwetgeving hierop terug
te komen. De hier genoemde onderwerpen vallen dan ook buiten het bestek van
de voorgestelde wetgeving.Verder zal ik niet tegemoet komen aan de wens om bij de nu voorgenomen
wetgeving verdere detaillering te beproeven dan thans is voorgesteld. Naar
mijn overtuiging zou die aanpak de reeds sterk complexe wetgeving
niet ten goede komen en in elk geval afbreuk doen aan het streven om in dit
dynamische beleidsveld te komen tot meer flexibele regelgeving. 9.2. Verdere reactiesNaar aanleiding van het gevoerde overleg met het OPT op 25 november 1994
is nog – als uitvloeisel van het OPT-overleg – afzonderlijk commentaar
ontvangen van de Nederlandse vereniging van fabrikanten en importeurs voor
antenne-inrichtingen (VEFICA) en van de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG).
Het betreffen afzonderlijke reacties van respectievelijk 7 en 20 december
1994. In deze reacties wordt aandacht gevraagd voor aspecten waarop ik ondermeer
reeds ben ingegaan in paragraaf 5.2 van het algemene gedeelte van deze memorie. 9.3. Nieuwe aspecten ten opzichte van de aan het OPT voorgelegde
tekstvoorstellenTen slotte zij er op gewezen dat in de nu voorgestelde wetgeving enkele
aspecten voorkomen die niet waren opgenomen in de aan het OPT voorgelegde
teksten. Zo was in de aan het OPT voorgelegde ontwerp-teksten geen vergoedingenregime
opgenomen. Dit is nu wel het geval. De kosten die voor de overheid voortvloeien
uit de bemoeiingen met de verlening van infrastructuurvergunnigen en het houden
van toezicht zullen aan de betrokkenen in rekening worden gebracht. Zoals
uit paragraaf 11 moge blijken, sluit een dergelijk vergoedingenstelsel aan
bij het overheidsbeleid, dat, wat deze punten betreft, gericht is op integrale
kostentoerekening bij de betrokkenen.Ten opzichte van de aan het OPT voorgelegde teksten is voorts nieuw dat
door de afzonderlijk voorgestelde wijzigingswet de zogenoemde liberalisering
van satellietinfrastructuur en diensten mogelijk wordt. Wat de aanpassingen
van de WTV aangaat die verband houden met de liberalisering van satellietdiensten
verwijs ik naar de aanpassingen die door deze wet zijn aangebracht in de artikelen
14 en 18 van de WTV. Verder heeft de voorgestelde wetgeving naar zijn uitvoering een andere
«kleur» gekregen. Dit komt doordat in de voorgestelde wetgeving
is rekening gehouden met de in december 1994 verspreide ontwerp-richtlijn
van de Europese Commissie betreffende de opheffing van de beperkingen op het
gebruik van kabeltelevisienetwerken voor het aanbieden van telecommunicatiediensten.
Voor de betekenis van die richtlijn bij de uitwerking van de voorgestelde
wetgeving verwijs ik naar de paragrafen 3 en 5.1. van deze memorie.Een meer specifiek punt betreft de wijziging die is aangebracht bij de
weigeringsgrond ten aanzien van degene die een infrastructuurvergunning vraagt
en die daardoor zijn dominante positie in de markt verder versterkt. In de
aan het OPT voorgelegde tekst was deze bepaling sterk toegesneden op de positie
van de concessiehouder. In de nu voorgestelde tekst van artikel 7, onder e,
van de vergunningenwet is deze aanpak verlaten. Thans is het mededingingsrecht
als beslissend criterium tot uitgangspunt genomen om de vraag te beantwoorden
of de vergunningverlening aan een partij in het kader van marktdominantie
geoorloofd is. Ik verwijs naar de toelichting op deze bepaling.Een ander specifiek punt betreft de wijziging die is aangebracht ten aanzien
van de verhouding tussen de houder van een regionale infrastructuurvergunning
en de houder van een landelijke infrastructuurvergunning. Dit punt is eerder
besproken in paragraaf 5.2. van deze memorie. 10. Wetgevingsaspecten 10.1. Normstelling, delegatie, bestuursinstrumenten en
de met de uitvoering gemoeide bestuurlijke lastenMet het wetsvoorstel wordt beoogd dat degenen die een infrastructuurvergunning
hebben verkregen op grond van deze vergunningenwet hun activiteiten kunnen
ontplooien onder het (aangepaste) regime van de WTV. De wijzigingswet bevat
daartoe de nodige voorstellen tot aanpassing van de WTV. Het vergunningenstelsel
vormt een tussenvorm tussen het in de wet reeds voorkomende concessie- en
machtigingsregime.De verlening van infrastructuurvergunningen zal op zich een verhoging
van bestuurlijke lasten meebrengen, welke verder gepaard gaat met de kosten
voor het uitoefenen van toezicht op de uitvoering van de regeling. De kosten
van het toezicht op de naleving van de regelgeving en van de administratieve
bemoeiingen van de overheid komen in eerste instantie ten laste van de centrale
overheid. Deze kosten zullen echter vervolgens, zoals dat thans ook geschiedt
bij houders van machtigingen, ten laste worden gebracht van de houders van
de infrastructuurvergunningen (zie verder de artikelsgewijze toelichting op
Artikel I, onderdeel XX, van de wijzigingswet). 10.2. Handhaving, werkdruk bestuurlijk en justitieel apparaat
en rechtsbeschermingTegen beschikkingen die in het kader van het in het wetsvoorstel neergelegde
vergunningenstelsel worden genomen, staat op gelijke wijze als reeds het geval
is voor andere beschikkingen in het kader van de WTV, beroep open bij het
College van Beroep voor het bedrijfsleven.Niet uit te sluiten is dat beroepsprocedures gevoerd zullen worden naar
aanleiding van eisen die in de sfeer van de WTV of de vergunningenwet aan
vergunninghouders kunnen worden gesteld. Een substantiële verhoging van
het aantal bezwaar- en beroepsprocedures kan dan – mede in het licht
van toenemende concurrentie – tot de mogelijkheden behoren. Hierover
zijn evenwel thans geen prognoses te geven. De praktijk zal moeten worden
afgewacht. 10.3. Gevolgen voor de sociaal-economische ontwikkeling
en voor bedrijfsleven, burgers en non-profitinstellingenHet wetsvoorstel strekt ertoe op het aanbod van kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur
concurrentie toe te staan. Hiervan wordt een positieve uitwerking verwacht
op de gehele economie en met name door de aanbieding van vaste verbindingen
die van een kwalitatief hoog gehalte zijn. Dit zal het bedrijfsleven en de
internationale concurrentiepositie van Nederland ten goede komen. Ook zal
deze wetgeving kunnen meebrengen dat de ontwikkeling van nieuwe technologie
en de dienstverlening aan burger en non-profitinstellingen wordt bevorderd.
Daarnaast zal de wetgeving een stimulans kunnen zijn voor de werkgelegenheid
in de telecommunicatiesector.Het is duidelijk dat het wetsvoorstel met name gevolgen zal kunnen hebben
voor bedrijven in de telecommunicatiesector. Het wetsvoorstel schept voor
bedrijven mogelijkheden om toe te treden tot een markt, die voorheen niet
bestond. Naar verwachting zal een groot aantal bedrijven belangstelling tonen
voor de mogelijkheden die door dit wetsvoorstel en de wijzigingswet worden
gecreëerd om telecommunicatiediensten te verrichten over de infrastructuur
van diegenen die beschikken over een infrastructuurvergunning
of een registatie als bedoeld in artikel 22b van de WTV (nieuw).De met het wetsvoorstel gepaard gaande gevolgen voor de organisatie van
ondernemingen zullen naar verwachting geen bezwaar ontmoeten. 11. Budgettaire consequentiesBij de budgettaire consequenties van het wetsvoorstel en de daarbij behorende
wijzigingswet gaat het in het bijzonder om kosten voor de verlening van vergunningen
en, in het verlengde daarvan, om het toezicht. De Hoofddirectie Telecommunicatie
en Post (HDTP) van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat is belast met
de verlening van deze vergunningen en met de nieuwe toezichtstaak. Daarnaast
is de HDTP belast met bemiddeling en arbitrage met betrekking tot interconnectie
van infrastructuren.Buitenlandse ervaringen bij de liberalisering van de telecommunicatiemarkt
tonen aan dat bij die liberalisering het paradoxale verschijnsel optreedt
van een aanzienlijke, maar tijdelijke intensivering van het overheidstoezicht.
De kosten van verlening van infrastructuurvergunningen en, in het verlengde
daarvan, van het toezicht zullen evenwel door middel van retributies bij de
betrokkenen in rekening worden gebracht.Op dit moment kan van de benodigde personele capaciteit geen exacte kwantificering
worden gegeven, omdat de belangstelling voor het verwerven van infrastructuurvergunningen
thans nog niet goed kan worden ingeschat. Ook ontbreekt op dit moment een
precieze indruk van de benodigde bemoeiingen van de overheid met de toetsing
van aanvragen en het toezicht op de naleving van de bij of krachtens deze
wetten nog te stellen regels, voorschriften en beperkingen. De budgettaire
consequenties van de voorgenomen nieuwe wetgeving zijn dan ook alleen globaal
in te schatten.Wat betreft het toezicht op de concessie merk ik in dit verband nog het
volgende op.Aan KPN is voor het houden van toezicht op de concessie tot nu toe niets
in rekening gebracht. In de WTV is hiervoor ook geen wettelijke basis aanwezig.
Gelet op het huidige tijdsbeeld en in aanmerking nemende het uitgangspunt
dat een nieuwe landelijke aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur in
dezelfde positie moet zijn als de houder van de concessie, is de bestaande
situatie niet langer houdbaar. Nu de nieuwe houders van infrastructuurvergunningen
zullen moeten betalen voor onder meer het door de overheid te houden toezicht,
zal ook KPN de kosten voor de bemoeiingen met betrekking tot de concessie
moeten vergoeden. In verband hiermee zal artikel 41 van de WTV worden aangepast
door middel van de wijzigingswet. Het gaat dan om het leggen van een wettelijke
basis voor het ook bij KPN in rekening brengen van kosten van de overheid
met betrekking tot de concessie en het toezicht op de naleving van de bij
of krachtens de WTV gegeven regels, voorschriften en beperkingen. Graag benadruk
ik hierbij dat een stelsel van adequaat toezicht in het belang is van alle
marktpartijen, waaronder KPN.Tegelijkertijd met de totstandkoming van de nodige uitvoeringsregelingen
zal voor de eerder vermelde bemoeiingen van de overheid een tarievenstelstelsel
worden ontwikkeld. Dit tarievenstelsel zal worden gebaseerd op het binnen
de rijksoverheid gehanteerde tarievenbeleid, dat gericht is op integrale kostentoerekening.
De basis hiervoor is de Handleiding bij de bepaling van tarieven voor verrichte
werkzaamheden en verleende diensten voor 1994 (Kamerstukken II 1992/93, 23 065,
nr. 2). Dit beleid is wat betreft het Ministerie van Verkeer en Waterstaat
nader ingevuld in een departementaal tarievenbeleid. De kosten
van management, beheer, huisvesting, juridische ondersteuning etc. die voor
de uitvoering van deze taken worden gemaakt, zullen via het nader te ontwikkelen
retributiesysteem worden verhaald.De verlening van infrastructuurvergunningen zal in 1996 zijn hoogtepunt
hebben. Daarna zal, na de introduktie van een nog onbekend aantal houders
van infrastructuurvergunningen, het inspanningsniveau met betrekking tot het
toezicht navenant toenemen.Gelet op het voornemen om het door de wijzigingswet geïntroduceerde
vergunningensysteem voor diensten zo licht mogelijk te doen zijn, ga ik uit
van een geringe capaciteitsbehoefte voor de uitvoering daarvan.Wat tenslotte de bemoeiingen met betrekking tot interconnectie betreft,
zal de benodigde overheidsinspanning sterk fluctueren afhankelijk van de mate
en wijze waarop tussen infrastructuuraanbieders overeenstemming wordt bereikt.
In verband hiermee wordt, wat dit onderwerp betreft, uitgegaan van een kleine
kern van eigen personeel. Uit budgettair oogpunt zal deze inzet worden gekoppeld
aan een reservering voor het inhuren van externe deskundigheid ad hoc.De extra uitgaven en inkomsten die uit de voorgestelde wetgeving voortvloeien,
zijn deels reeds in de begroting van Verkeer en Waterstaat gereserveerd (Kamerstukken
II 1994/95, 23 900 XII, Artikel 06.01). Bij de begrotingsvoorbereiding
voor 1996 zal het restant worden verwerkt. De kosten die – uitgaande
van inwerkingtreding van de wet aan het eind van 1995 – nog op de begroting
1995 zullen drukken, zullen incidenteel uit de vacatureruimte van de personele
begroting van de HDTP worden gedekt. II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1In artikel 1 is het begrip «infrastructuurvergunning» gedefinieerd.
Er is voor dit begrip gekozen om verwarring te vermijden met het in de WTV
voorkomende en gedefinieerde begrip «vergunning». Het begrip «vergunning»
heeft enkel betrekking op de vergunning voor netwerken voor mobiele telecommunicatie,
welke wordt verleend op grond van hoofdstuk II A van de WTV. Nu de «infrastructuurvergunning»
doorwerkt in de WTV, waar de inhoud en de gevolgen van deze infrastructuurvergunning
hun wettelijke regeling vinden, kan in het kader van de onderhavige vergunningenwet
niet het enkele begrip vergunning worden gebezigd.Voorts is in artikel 1 het begrip «dekkingsgraad» gedefinieerd.
Dit is van belang in verband met enkele bepalingen in de wet die een omvangseis
bevatten.Zowel in artikel 12 (voor de infrastructuurvergunningen met een gebiedsbeperking)
als in de artikelen 17, eerste lid, en 19 (voor de landelijke infrastructuurvergunning)
speelt de dekkingsgraad een rol.Uit de omschrijving wordt duidelijk dat de dekkingsgraad niet enkel door
de mate van aanwezig zijn van infrastructuur in geografische zin behoeft te
worden bepaald.In het bijzonder bij de landelijke infrastructuurvergunning is dat van
belang. Zo kan de vereiste mate van betrokkenheid van artikel 21 kabelinrichtingen
het netwerk van een aanvrager om een zodanige vergunning mede worden uitgedrukt
in de eis tot het hebben van een minimaal aantal aangeslotenen op de desbetreffende
kabelinrichtingen.De overige gedefinieerde begrippen spreken voor zich. Artikel 2Artikel 2 is een inleidend artikel ten aanzien van de op grond van deze
wet te verlenen infrastructuurvergunningen, al dan niet met een gebiedsbeperking.Artikel 2, eerste lid, van deze wet geeft aan waarvoor de vergunning wordt
verleend. Duidelijk is dat de op grond van de infrastructuurvergunning toegestane
exploitatie enkel bestaat in de aanbieding van vaste verbindingen aan derden.
Indien de houder van de infrastructuurvergunning telecommunicatiediensten
wil aanbieden over zijn netwerk, is hij – evenals de derden die zijn
vaste verbindingen gebruiken – gebonden aan het bepaalde in de artikelen
7a tot en met 7c van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen, zoals gewijzigd
bij wet van ......., Stb. ....... Dit betekent dat voor zijn dienstverlening
in het algemeen een machtiging zal zijn vereist.De rechten en plichten van de houder van een infrastructuurvergunning
zijn vrijwel geheel geregeld bij of krachtens de Wet op de telecommunicatievoorzieningen.
Slechts de direct met de vergunning als zodanig verbonden aspecten als vergunningsduur
en dekkingsgraad vinden hun grondslag in de vergunningenwet.In het tweede lid van artikel 2 is aangegeven dat de vergunninghouder
zonder gebiedsbeperking radiofrequenties kunnen worden toegekend om ter ondersteuning
van de vergunde activiteiten een of meer verbindingen tot stand te brengen.
In artikel 21 is aan dit aspect verdere uitwerking gegeven. Artikel 3Artikel 3 heeft betrekking op procedurele aspecten die bij de aanvraag
tot verlening, wijziging, verlenging of intrekking van een vergunning in acht
moeten worden genomen. Op grond van artikel 3 worden deze regels op het niveau
van een ministeriële regeling vastgesteld.De bewoordingen van het tweede lid van dit artikel maken het mogelijk
dat geregeld wordt hoe een eventueel – in het kader van een eenmalige
aanvraagprocedure – uit te voeren vergelijkende toets tussen aanvragers,
als bedoeld in artikel 6 of artikel 23, zal worden ingeleid en behandeld.Het geheel van procedurele aspecten voor de behandeling van aanvragen
om infrastructuurvergunningen wordt in de eerste plaats geregeld door de Algemene
wet bestuursrecht (Awb). Daarbij zijn met name de voorschriften van titel
4:1 (beschikkingen) van de Awb van belang. De specifieke materie die het onderwerp
van dit wetsvoorstel vormt, noodzaakt echter tot het stellen van regels die
als een aanvulling op de betrekkelijk summiere procedurevoorschriften van
de Awb kunnen worden aangemerkt. Het systeem van de Awb biedt daartoe overigens
de mogelijkheid.Deze aanvullende regels betreffen de door de aanvrager – verplicht –
over te leggen gegevens en het vaststellen van een beslistermijn. Daarnaast
zal nog een regeling van de zogeheten tenderprocedure, een vergelijkende toets
tussen aanvragers, tot stand moeten komen. In dit verband zij verwezen naar
de toelichting op de artikelen 8 en 23. Artikel 4Met artikel 4 is beoogd duidelijkheid te verzekeren inzake de term infrastructuurvergunning,
zoals deze in het verband van hoofdstuk III wordt gebruikt. Het gaat in dit
hoofdstuk uitsluitend om de infrastructuurvergunning met een
gebiedsbeperking. Het pendant van artikel 4 vormt artikel 16 dat voor hoofdstuk
IV van toepassing is. Artikel 5Artikel 5, eerste lid, vormt een kernbepaling, nu daarin is vastgelegd
welke personen in aanmerking kunnen komen voor een infrastructuurvergunning.
In beginsel zijn dit uitsluitend de machtiginghouders op grond van artikel
21 of 23 van de WTV in het gebied waarvoor de vergunning wordt aangevraagd.
Het oogmerk van de Hoofdlijnennotitie om bij het streven naar een tweede landelijke
infrastructuur aan te knopen bij de bestaande «gemachtigde infrastructuur»
wordt hier verwoord.Met dit artikel wordt tegemoet gekomen aan het commentaar van de zijde
van het OPT om in het ontwerp meer duidelijkheid te geven ten aanzien van
de vraag wie voor het verkrijgen van een infrastructuurvergunning in aanmerking
kan komen.Vaak zal het voorkomen dat de gebieden van artikel 21 en artikel 23 machtiginghouders
elkaar kruisen d.w.z. ten dele overlappen. Zo zullen de gebieden van spoor-
en electriciteitsmaatschappijen op vele plaatsen de gebieden van kabelexploitanten
doorsnijden (bijvoorbeeld een strook spoorweggrond door een omroepkabelgebied).
Hierin ligt voor de huidige situatie geen probleem besloten, evenmin zal dit
in de toekomst het geval zijn. Ook de gebieden van infrastructuurvergunninghouders
zullen in de toekomst (zeer) ten dele samenvallen.In artikel 5, eerste lid, is verder benadrukt dat het hierin geregelde
voorkeursrecht voor de machtiginghouders of – met diens toestemming –voor
degene die de machtiging exploiteert binnen een bepaalde termijn moet worden
uitgeoefend. Het is niet onredelijk dat o.m. de machtiginghouders enkel door
tijdsverloop hun voorkeursrecht verliezen. Het gaat hier immers om voorkeursrechten,
dat wil zeggen rechten die zij thans nog niet hebben. Uitsluitend op grond
van deze wet komen deze machtiginghouders, zij het voor een periode van niet
meer dan twaalf weken, in een voorkeurspositie te verkeren.De vraag kan worden gesteld of er bezwaren bestaan uit Europeesrechtelijk
oogpunt tegen de voorkeursbehandeling van bestaande machtigingshouders, die
het gevolg is van het centrale uitgangspunt dat zoveel mogelijk moet worden
aangesloten bij de reeds aanwezige «gemachtigde infrastructuur».
Het antwoord op die vraag luidt ontkennend. Het hoofddoel van het onderhavige
voorstel van wet is de verruiming ten behoeve van Nederlandse gebruikers van
de exploitatie- en gebruiksmogelijkheden van in Nederland aanwezige, en zonodig
aanvullende in Nederland aan te leggen, kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur.
De activiteiten die daarmee gepaard gaan, vereisen naar hun aard een min of
meer bestendige band met het Nederlands grondgebied en veronderstellen dus
naar hun aard vestiging. Niet voorstelbaar is dat het aanbieden van kabelgebonden
telecommunicatie-infrastructuur voor telecommunicatiedoeleinden plaats kan
vinden zonder gebruik te maken van in Nederland aanwezige kabels en kabelwerken.Van grensoverschrijdende dienstverlening in eigenlijke zin is dan ook
geen sprake, zodat artikel 59 van het EG-Verdrag niet in het geding is. Het
ligt dan ook niet voor de hand dat de prioriteit die in het voorgestelde systeem
wordt gegeven aan de reeds «gemachtigde infrastructuur» inbreuk
maakt op de vrijheid om vanuit het land van vestiging telecommunicatie-infrastructuur
aan te bieden nu dat aanbieden fysiek slechts mogelijk is binnen Nederland.
De infrastructuurvergunning met gebiedsbeperking maakt het voor de vergunninghouder
mogelijk binnen het betrokken gebied, doorgaans het gebied van een gemeente,
kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur aan te leggen, in stand te houden en ten behoeve van derden (openbaar) te exploiteren via huurlijnen
en het aanbieden van geliberaliseerde diensten. Dit is bij uitstek een activiteit
die zich binnen een lid-staat, in casu Nederland, afspeelt. Ook al dient de
vrijheid van dienstverrichting ruim te worden uitgelegd en strekt zij zich
ook uit tot non-discriminatoire beperkingen, in casu is geen sprake van een
grensoverschrijdend karakter van diensten. Zelfs al zou daar wel sprake van
zijn, dan bestaat in dit geval voor de prioriteit die wordt gegeven aan benutting
van de aanwezige «gemachtigde infrastructuur» een rechtvaardiging.
Deze is gelegen in de belangen van verkeersmanagement en stadsplanning en
andere ruimtelijke ordeningsaspecten (zie ook het door de Commissie op 25
januari 1995 uitgebrachte Groenboek inzake de liberalisering van telecommunicatie-infrastructuur
en van kabeltelevisienetten II, blz. 65 en het rapport van de Commissie etherfrequenties
en commerciële omroep van februari 1992, blz. 215). Het Hof van Justitie
heeft in de loop der tijd in zijn rechtspraak een aantal, niet als uitputtend
te beschouwen, uitzonderingen op het vrij dienstenverkeer erkend (onder meer
consumentenbescherming, cultuurbeleid, bescherming van maatschappelijke orde,
voorkoming van uitbuiting van werknemers en vervalsing van mededinging) buiten
de in de artikelen 55 en 56 uitdrukkelijk genoemde afwijkingen. Het Hof stelt
daarbij als voorwaarden dat het gaat om een niet-discriminerende regeling
die geboden is uit hoofde van dwingende eisen van algemeen belang en die bovendien
niet verder strekt dan voor het beoogde doel noodzakelijk is.Beziet men de rechtspraak van het Hof van Justitie over de vrijheid van
vestiging, dan moet de conclusie zijn dat ook geen sprake is van een inbreuk
op de vrijheid van vestiging, in die zin dat onderdanen van andere lid-staten
anders worden behandeld dan de eigen onderdanen. Artikel 52 EG-Verdrag bevat
alleen een verbod van discriminatie uit hoofde van nationaliteit. Nederlandse
gegadigden voor een infrastructuurvergunning met gebiedsbeperking, niet zijnde
machtiginghouder of exploitatiegerechtigde, lopen tegen dezelfde beperking
op als onderdanen van andere lid-staten in dezelfde positie. Ook zij komen
in beginsel slechts voor een vergunning in aanmerking als zij houder dan wel
exploitatiegerechtigde zijn van een machtiging op grond van artikel 21 of
23 van de WTV. Zij kunnen voorafgaand aan hun aanvraag, evenals gegadigden
uit andere lid-staten, en dat is geen denkbeeldige situatie, een machtiging
dan wel het recht om een machtiging te exploiteren, verwerven. Buitenlandse
gegadigden zonder machtiging verkeren dan ook in dezelfde positie als Nederlandse
gegadigden zonder machtiging indien zij een vergunning wensen.In casu vormt een wijze van liberalisatie van openbare infrastructuur,
waarbij primair wordt aangesloten bij de bestaande telecommunicatie-infrastructuur
een tot de te beschermen doeleinden (het belang van de verkeers- en stadsplanning,
kortom de ruimtelijke ordening) evenredige maatregel. Bestaande voorzieningen
worden beter benut. Daarmee worden onnodig graafwerk en kapitaalvernietiging
voorkomen en bestaan tevens betere waarborgen voor een goede voorziening van
de gebruiker (een geheel nieuwe, alternatieve infrastructuur zal immers niet
aanstonds operationeel en levensvatbaar zijn). Voor zover al aan de vraag
naar de rechtvaardiging zou moeten worden toegekomen, valt niet in te zien
waarom de onderhavige maatregel niet zou passen binnen de door het Hof erkende
uitzonderingen.Gezien het voorgaande kan een aparte bespreking van artikel 90, eerste
lid, EG-Verdrag achterwege blijven, nu de hiervoor besproken rechtvaardiging
evenzeer valide is in het kader van artikel 90, tweede lid, van het EG-Verdrag. Ten slotte merk ik, los van het vorenstaande, ten aanzien van de reikwijdte
van artikel 5 nog het volgende op. Van het verkrijgen van een infrastructuurvergunning
zijn krachtens het tweede lid van artikel 5 uitgesloten die machtiginghouders
wier machtigingsgebied onder een nader te bepalen minimum omvang blijft. Voor
een toelichting op deze bepaling verwijs ik naar de toelichting op artikel
7, onder c.Het derde lid heeft betrekking op de situatie dat weliswaar op het tijdstip
van inwerkingtreding van de wet een machtiginghouder als bedoeld in artikel
21 van de WTV aanwezig was, doch dat zijn aanvraag of de aanvraag van degene
die die machtiging exploiteert, is afgewezen of dat deze personen hun recht
om een infrastructuurvergunning aan te vragen niet binnen twaalf weken na
het inwerkingtreden van deze wet hebben benut. In dat geval kan de infrastructuurvergunning
worden verleend aan een ander dan de genoemde personen en wel via een procedure
waarvan een vergelijkende toets tussen aanvragers deeluitmaakt. Artikel 6De opzet van artikel 6, eerste lid, brengt mee dat in de genoemde situatie
slechts één infrastructuurvergunning met een gebiedsbeperking
wordt verleend. Dit geldt voor de zogenoemde «witte gebieden»,
d.w.z. die gebieden waarvoor op het tijdstip van het inwerkingtreden van de
wet nog geen machtiging op grond van artikel 21 van de WTV is verleend. Bij
de witte gebieden gaat het in de praktijk om industriegebieden (of zeer landelijke
gebieden), waar geen omroep wordt verzorgd. Voor infrastructuurvergunninghouders
kunnen deze gebieden wel interessant zijn. Aangezien slechts één
infrastructuurvergunning met een gebiedsbeperking is toegestaan per machtigingsgebied,
zal de verlening van de infrastructuurvergunning bij wijze van «tenderen»
moeten gebeuren. De Minister van Verkeer en Waterstaat zal per gebied als
het ware een inschrijftermijn voor de indiening van aanvragen moeten vaststellen,
zodat uiteindelijk in een vergelijkende toets aan de hand van tevoren vastgestelde
criteria verlening van de infrastructuurvergunning kan plaatsvinden (artikel
6, tweede lid jo artikel 8).Voor wat de eerste periode, volgende op het inwerkingtreden van de wet,
betreft geldt een ten dele afwijkende regeling, neergelegd in artikel 26.
Daarin is voor aanvragen, ingekomen binnen twaalf weken na het inwerkingtreden
van de wet, een voorrangsregeling opgenomen voor de houders van een artikel
21-machtiging in de gemeente waar het witte gebied is gelegen (de «aanpalende»
machtiginghouder).Indien geen zodanige machtiginghouder aanwezig is of indien deze of zijn
exploitant geen gebruik maakt van zijn recht om een infrastructuurvergunning
aan te vragen, dan wel hun aanvraag is afgewezen, worden de aanvragen zonder
voorrangsregeling in de vergelijkende toets behandeld. Artikel 7In artikel 7 zijn de gronden voor een weigering van een vergunning uitputtend
vermeld voor uitsluitend die gevallen dat de aanvraag om een infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking betrekking heeft op een gebied waarvoor reeds een
machtiging als bedoeld in artikel 21 of 23 van de Wet op de telecommunicatievoorzieningen
van kracht is.De onder a vermelde weigeringsgrond markeert dat voor het gebied waarvoor
een machtiging van kracht is alleen een infrastuctuurvergunning kan worden
verkregen door de desbetreffende machtiginghouder of, met zijn toestemming,
door degene die de machtiging exploiteert. In deze gebieden is
dus geen ruimte geboden aan buitenstaanders.De onder b vermelde weigeringsgrond ziet op de situatie dat de aanvraag
voor een infrastructuurvergunning wordt gedaan door de exploitant van een
op grond van artikel 21 of 23 van de WTV verleende machtiging. Het gaat erom
dat verzekerd moet zijn dat de aanvrager voldoende zeggenschap heeft over
de betreffende telecommunicatie-inrichting en deze zeggenschap heeft gedurende
de periode waarvoor de vergunning wordt gevraagd. Deze eis wordt gesteld om
te verzekeren dat de uitvoering van een te verlenen infrastructuurvergunning
reëel uitvoerbaar is. Naar ik meen komt het er daarbij op aan dat de
aanvrager kan aantonen dat hij zonder meer – dat wil zeggen zonder dat
hij daarvoor voorafgaande toestemming nodig heeft van de machtiginghouder –
die maatregelen kan treffen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan de verplichtingen
of inspanningen waaraan hij op grond van de onderhavige wet of de WTV moet
voldoen.Deze zeggenschap zal contractueel verzekerd moeten zijn.Met toepassing van de onder c vermelde weigeringsgrond kan worden bevorderd
dat de infrastructuur waarvoor vergunning wordt verleend niet te versnipperd
is.Zoals in het algemeen deel van de toelichting is aangegeven is de houder
van de infrastructuurvergunning anders dan de houder van de aanvullende machtiging
een aanbieder van openbare infrastructuur, met graafrechten en aan de andere
kant met verplichtingen (bijvoorbeeld – na een aanloopfase – een
leveringsplicht van vaste verbindingen aan een ieder in zijn gebied). Indien
op voorhand duidelijk is dat aan dergelijke eisen nooit zal kunnen worden
voldaan door de geringe omvang van het machtigingsgebied, dan heeft het geen
zin eventuele aanvragen van zodanige machtiginghouders in te wachten en individueel
af te wijzen. Beter is het dan tevoren bij ministeriële regeling deze
categorie aanvragen uit te sluiten. De voorgenomen minimumgrens behoeft ook
daarom geen bezwaren op te roepen, nu het machtiginghouders met een gebied
kleiner dan deze grens vrijstaat een (aanvullende) machtiging aan te vragen
op grond van artikel 7a of 22 van de WTV, waardoor zij wel hun inrichting
voor huurlijnenaanbod en dienstenverkeer kunnen bezigen. Alleen voor de infrastructuurvergunninghouder
met alle aan die status verbonden rechten en plichten komen zij niet in aanmerking.De onder d vermelde weigeringsgrond beoogt de beheersbaarheid van de naleving
van de toepasselijke wettelijke regels te bevorderen door zeker te stellen
dat de aanvrager een rechtspersoon is, die is opgericht in overeenstemming
met het recht van een der Lid-Staten binnen de Europese Unie of met het recht
van één van de overige staten die partij zijn bij de Overeenkomst
betreffende de Europese Economische Ruimte. Deze weigeringsgrond is qua strekking
in hoofdzaak gelijk aan die welke voor aanvragers van een vergunning voor
bepaalde vormen van mobiele telecommunicatie geldt op grond van artikel 13h,
derde lid, onder a, WTV. In afwijking van laatst bedoelde bepaling is in de
weigeringsgrond onder d evenwel ook aandacht besteed aan het recht van de
staten die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische
Ruimte. Feitelijk gaat het thans dan nog om de landen IJsland en Noorwegen.
Voorts is er in afwijking van artikel 13h, derde lid, onder a, WTV van afgezien
om rekening te houden met de mogelijkheid dat de aanvrager zou kunnen aantonen
dat hij zich op een in rechte afdwingbare wijze heeft verbonden een dergelijke
rechtspersoon op te richten. Aan een dergelijke figuur bestaat in de context
van de onderhavige regeling geen behoefte.De bewoordingen van onderdeel d brengen verder mee dat indien de aanvrager
van de infrastructuurvergunning de hoedanigheid bezit van een
publiekrechtelijk rechtspersoon de vergunning niet op grond van die hoedanigheid
kan worden geweigerd. Deze voorziening is getroffen met het oog op het feit
dat in de loop der tijd vaak gemeenten houders zijn geworden van machtigingen
die op grond van artikel 21 van de WTV zijn verleend. Gelet op de kernbepalingen
van artikel 5 is het vanzelfsprekend dat toepassing van een weigeringsgrond
niet kan en mag leiden tot het weigeren van infrastructuurvergunningen aan
juist die rechtspersonen die als categorie in overwegende mate als houder
van machtigingen op grond van artikel 21 van de WTV te boek staan.In die situatie zou het gestelde in artikel 5 als het ware worden uitgehold.
De vermelding van het begrip «rechtspersoon die krachtens publiekrecht
is ingesteld» in onderdeel d van artikel 7 moge hiermee zijn verduidelijkt.De onder e vermelde weigeringsgrond ziet op de moeilijkheden die kunnen
samenhangen met concurrentiebeperkingen tussen marktpartijen. In dit verband
wordt er aan herinnerd dat tijdens het overleg met de vaste commissie voor
Verkeer en Waterstaat op 21 maart 1994 van de zijde van de Tweede Kamer aandacht
is gevraagd voor deze materie. Gewezen werd op de situatie waarin een dochter
van de houder van de concessie houder of exploitant is van een machtiging
als bedoeld in artikel 21 van de WTV. Hierdoor zou een situatie kunnen worden
geïntroduceerd waarbij de houder van de concessie zou komen te concurreren
tegen zichzelf. Om deze en andere situaties van beperking van de concurrentie
te voorkomen, is voorzien in de weigeringsgrond onder e. De bepaling is toegesneden
op doel en strekking van de WTV en deze wet. Zij brengt mee dat aan de hand
van de specifieke kenmerken van de voorliggende aanvraag tot vergunningverlening
moet worden beoordeeld of vergunningverlening zich verdraagt met het bereiken
van de doelstelling van reële mededinging.Door het verlenen van vergunningen voor de aanleg, instandhouding en exploitatie
van telecommunicatie-infrastructuur ontstaat een nieuwe ruimte voor concurrentie.
Wanneer echter vergunningen zouden worden verleend aan aanvragers die binnen
de invloedssfeer van de dominante aanbieder, in het bijzonder de houder van
de concessie, vallen, dan zou het tegenovergestelde kunnen gebeuren: de positie
van de concessiehouder wordt verder versterkt en daarmee zou ernstig afbreuk
kunnen worden gedaan aan de mogelijkheden voor concurrentie op kortere en
langere termijn. In verband met deze materie zij gewezen op de relatie tussen
artikel 7, onder e, en het mededingingsrecht. De ondernemingen die binnen
de werkingssfeer van onderhavige wet vallen, zijn onderworpen aan zowel het
Europese als het nationale mededingingsrecht, zoals neergelegd in respectievelijk
artikel 85 en artikel 86 van het EG-Verdrag en het bij of krachtens de Wet
economische mededinging bepaalde. De ondernemingen zijn primair zelf verantwoordelijk
voor de naleving van de verplichtingen die voor hen hieruit voortvloeien.
Echter, ook de overheid is gehouden aan het mededingingsrecht. Voorkomen moet
worden dat zij maatregelen neemt welke tot gevolgen kunnen leiden die strijdig
zijn met het mededingingsrecht. Dit geldt meer in het bijzonder voor het Europese
mededingingsrecht. Krachtens vaste jurisprudentie van het Europese Hof van
Justitie is het aan de Lid-staten verboden om maatregelen te nemen, van welke
aard dan ook, die het nuttig effect van de op de ondernemingen toepasselijke
mededingingsregels ongedaan kunnen maken. In dit verband is met name artikel
90, eerste lid, van het EG-Verdrag van belang, omdat deze bepaling aan de
Lid-Staten voorschrijft om met betrekking tot ondernemingen met bijzondere
of uitsluitende rechten geen maatregelen te nemen welke strijdig zijn met
het EG-Verdrag, in het bijzonder de mededingingsregels. Aangezien op de markt
waarop onderhavig wetsvoorstel betrekking heeft dergelijke bijzondere of uitsluitende
rechten inderdaad een rol spelen, moet ook met deze Verdragsbepaling
bij het toepassen van onderhavige wet rekening worden gehouden.Artikel 7e geeft aan de minister de mogelijkheid om bij de toepassing
van de wet met genoemde mededingingsaspecten, met inbegrip van aspecten van
europeesrechtelijke aard, adequaat rekening te houden.De onder f en g vermelde weigeringsgronden beogen te verzekeren dat een
reële beoordeling van de aanvraag mogelijk wordt. Voorts wordt met deze
weigeringsgronden beoogd dat de eenmaal nieuw toegelaten aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur
met gebiedsbeperking op korte termijn en op professionele wijze hun activiteiten
zullen ontplooien.De weigeringsgronden zijn soortgelijk aan die zijn opgenomen ten aanzien
van de aanvraag voor een vergunning voor de aanleg en instandhouding van telecommunicatie-infrastructuur,
nodig voor het voor derden verzorgen van bepaalde vormen van mobiele telecommunicatiediensten
(vgl. artikel 13h, derde lid, onder b en c, WTV).De onder h vermelde weigeringsgrond is van procedurele aard en spreekt
voor zich.Met betrekking tot de in artikel 7 genoemde weigeringsgronden zij er in
het algemeen nog op gewezen dat voor aspirant-aanvragers van een infrastructuurvergunning
met gebiedsbeperking steeds de mogelijkheid bestaat om zich aan te sluiten
bij degene die de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking beoogt
te verkrijgen of deze heeft verkregen. Artikel 8Artikel 8 voorziet in de weigeringsgronden voor het geval een aanvraag
voor een vergunning betrekking heeft op de eerder genoemde «witte»
gebieden die na een tenderprocedure worden verleend.De in artikel 8, onder a, genoemde weigeringsgronden refereren aan de
gronden die in artikel 7, onder d tot en met h, zijn genoemd. Voor een toelichting
op deze gronden verwijs ik naar de hiervoor gegeven artikelsgewijze toelichting
op artikel 7.Verder wordt in artikel 8, onder b, voorzien in een regeling van de kwaliteitsaspecten
van de aanvraag die in het verband van het verlenen van de infrastructuurvergunning
relevant zijn. Het zal met name gaan om de kwaliteitsaspecten, genoemd onder
1° t/m 3° van artikel 8, onder b. Voor wat betreft de tarieven die
een deel van de vergelijkende weging van de aanvragen kunnen uitmaken, wordt
opgemerkt dat het niet in de bedoeling ligt de verplichting op te leggen aan
de aanvrager het voorgenomen tarief onbeperkt op het aangegeven niveau te
handhaven. Wel kan op grond van artikel 12, tweede lid, onder c, het voorschrift
aan de vergunning worden verbonden om gedurende enige tijd het starttarief
te handhaven.Uiteraard zal toepassing van het ONP-huurlijnenregime het kosten georiënteerd
blijven van de tarieven meebrengen. Het betreffende tariefvoorschrift kan
overigens ook worden gesteld, als de vergunning voor het witte gebied niet
uitsluitend in de tenderprocedure van artikel 8, maar allereerst via de voorrangsprocedure
van artikel 26 wordt behandeld. Ook de aanpalende machtiginghouder, die de
kabelgebonden infrastructuur in het witte gebied nog moet aanleggen kan een
dergelijk voorschrift via artikel 12, tweede lid, onder c, worden opgelegd.Indien één van de hiervoor genoemde weigeringsgronden toepasselijk
is, zal bij de te houden vergelijkende toets de infrastructuurvergunning worden
geweigerd. Artikel 9Artikel 9 geeft aan dat een infrastructuurvergunning voor een duur van
twintig jaren wordt verleend. Dit hangt samen met de afschrijvingstermijn
die voor de aanleg van telecommunicatie-infrastructuur thans gebruikelijk
is. De vergunnningstermijn kan een kortere periode belopen indien de vergunning
voor een kortere periode is aangevraagd. De vergunningstermijn is dan in overeenstemming
met de aanvraag. De vergunning wordt in ieder geval voor een minimumtermijn
van tien jaren verleend.Deze aanpak biedt enerzijds zekerheid voor het nemen van de investeringsbeslissingen
die uit een te verlenen vergunning voortvloeien. Aan de andere kant wordt
met de gehanteerde minimumtermijn tegengegaan dat een eenmaal verleende vergunning
en de daarbij behorende verplichtingen snel zouden kunnen worden afgestoten.
Dit komt de continuïteit van de vergunde activiteit ten goede.Het tweede lid van artikel 9 heeft betrekking op de verlenging van een
infrastructuurvergunning. Bij de beoordeling van een aanvraag tot verlenging
van een vergunning blijven de weigeringsgronden van artikel 7, onder d tot
en met h, onverkort gelden.Artikel 9, derde tot en met zesde lid, hebben betrekking op de bekendmaking
door de Minister van Verkeer en Waterstaat van de houders van infrastructuurvergunningen.
In de artikelen 7d en 22a van de WTV worden overeenkomstige bepalingen opgenomen
met betrekking tot onderscheidenlijk de dienstaanbieders en artikel 21 machtiginghouders
die op grond van een registratie vaste verbindingen aanbieden. De bepalingen
in het onderhavige artikel 19 en in artikel 22a van de WTV zijn er op gericht
door informatieverstrekking gebruikers en potentiële gebruikers in staat
te stellen zich op de hoogte te stellen van de aanbiedende marktpartijen.
Ook voor degenen die vaste verbindingen aanbieden, heeft deze informatie voordelen.
Bij het bepalen van de bedrijfsstrategie kan rekening worden gehouden met
andere aanbieders van vaste verbindingen in een bepaalde gebied. Artikel 10In artikel 10 is vastgelegd dat de houder van een infrastructuurvergunning
gerechtigd en verplicht is tot het bij of krachtens de WTV ter zake bepaalde.Het materiële regime – het stelsel van rechten en plichten
dat de infrastructuurvergunning meebrengt – wordt in hoofdzaak niet
in de onderhavige wet, welke zich vrijwel uitsluitend tot procedurele aspecten
beperkt, behandeld.Wel kunnen vergunningvoorschriften op grond van de onderhavige wet worden
vastgesteld, welke het materiële WTV regime specifiek en nader invullen
(artikel 12, eerste lid). Artikel 11De onderhavige bepaling ziet erop dat de houder van een infrastructuurvergunning
deze vergunning exploiteert door middel van een vestiging in Nederland. De
bepaling brengt mee dat de houder van een infrastructuurvergunning tenminste
een vestiging in Nederland dient te hebben van waaruit hij zijn activiteiten
verricht. Als de vestiging een Nederlandse rechtspersoon is niet zijnde een
vereniging of stichting, zal deze rechtspersoon moeten voldoen aan de jaarrekeningsvoorschriften
van titel 2:9 BW. Een zodanige Nederlandse rechtspersoon zal wel zijn boekhouding
in Nederland voeren. Voor die gevallen waarin dat al niet voor zich spreekt,
wordt uitdrukkelijk de eis gesteld dat de boekhouding hier wordt gevoerd. De vestigingseis en de boekhoudeis maken het voor de Minister van
Verkeer en Waterstaat mogelijk om daadwerkelijk een Nederlandse vestiging
van de vergunninghouder aan te spreken op de naleving van de Nederlandse wetgeving
en van de aan de infrastructuurvergunning verbonden voorschriften. Artikel 12Artikel 12 biedt een grondslag om op meer gedetailleerde wijze te kunnen
waarborgen dat de nieuwe aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur ook
in de operationele fase blijvend zullen handelen in overeenstemming met de
belangen die de WTV en deze wet beogen te beschermen. Het is gebruikelijk
om deze waarborgen voor een gedeelte te ontlenen aan de voorschriften die
aan een vergunning kunnen worden verbonden. De voorschriften kunnen uitsluitend
worden gesteld ter waarborging van de belangen die worden gediend door de
Wet op de telecommunicatievoorzieningen of door de vergunningenwet. Er is
hierdoor een normering gegeven aan de bevoegdheid van de minister om voorschriften
aan de vergunning te verbinden.Van bijzondere aard zijn de in artikel 12, tweede lid onder a en b, genoemde
vergunningsvoorschriften. Deze voorschriften strekken ertoe te bevorderen
dat een vergunninghouder binnen een bepaalde termijn en binnen bepaalde fasen
de nodige dekkingsgraad in zijn aanbod van telecommunicatie-infrastructuur
realiseert. Het gaat bij deze opsomming van vergunningsvoorschriften niet
om een limitatieve opsomming. Ook andere voorschriften zijn hier denkbaar.
Zo is het mogelijk om nog nadere voorschriften aan de vergunning te verbinden,
bijvoorbeeld ter voorkoming van kruissubsidiëring door de houder van
de vergunning vanuit monopolie-activiteiten op andere werkterreinen naar zijn
telecommunicatie-activiteiten. Ik verwijs naar hetgeen hierover in paragraaf
5 van het algemene gedeelte van de memorie van toelichting is opgemerkt.Het in het tweede lid, onder c, bepaalde is hiervoor bij artikel 8 toegelicht. Artikel 13De in artikel 13 genoemde intrekkingsgronden omschrijven de situaties
waarin de houder van een infrastructuurvergunning met gebiedsbeperking zijn
vergunning in ieder geval verliest. In het algemeen merk ik over dit artikel
eerst het volgende op. In het aan het OPT voorgelegde wetsvoorstel bevond
zich een intrekkingsgrond die, mede gezien de reacties van het bedrijfsleven
en de VNG, in dit wetsvoorstel niet meer wordt voorgesteld. Het betrof een
grond voor het intrekken van een regionale infrastructuurvergunning voor het
geval de houder van een infrastructuurvergunning zich ter uitoefening van
de landelijke infrastructuurvergunning en voor de duur daarvan contractueel
verbindt aan de houder van die vergunning. Het aan deze genoemde intrekkingsgrond
ten grondslag liggende uitgangspunt, dat was ontleend aan de Hoofdlijnennotitie,
is nu verlaten. Voor een toelichting op dit punt verwijs ik naar paragraaf
5.2 van deze memorie.De onder c en d genoemde imperatief geformuleerde intrekkingsgronden hebben
ten doel te verzekeren dat de vergunde activiteit blijvend wordt uitgeoefend
overeenkomstig het Europese en internationale recht. Hierbij kan bijvoorbeeld
worden gedacht aan de situatie dat de verleende vergunning in strijd blijkt
te zijn met een Europese richtlijn dan wel met nieuwe jurisprudentie van het
Europese Hof van Justitie te Luxemburg. In dergelijke situaties staat het
de Nederlandse autoriteiten niet vrij om tegenover de effectieve
uitvoering van die Europese besluiten een vrijblijvende opstelling in te nemen.
De hier bedoelde intrekkingsgronden waarborgen dat in een dergelijk geval
de vereiste beschikking kan worden genomen. Artikel 14De toepassing van het merendeel van de intrekkingsgronden in dit artikel
die de minister bevoegd, maar niet verplicht is toe te passen, kan ertoe bijdragen
dat een eenmaal verkregen vergunning daadwerkelijk en overeenkomstig de opgegeven
gegevens wordt benut.De in artikel 14, onder c, vermelde intrekkingsgrond verdient bijzondere
aandacht. Met behulp van deze intrekkingsgrond kan worden gewaarborgd dat
de vergunde activiteit in overeenstemming blijft met de gronden waarop de
vergunning is verleend. Op grond van deze intrekkingsgrond kan dus binnen
die context een ordenende maatregel worden genomen om feitelijke ontwikkelingen
in de telecommunicatiesector in lijn te houden met de hoofdlijnen van het
Nederlandse telecommunicatiebeleid. Indien bijvoorbeeld een nieuwe houder
van een infrastructuurvergunning met gebiedsbeperking in de bestuurlijke invloedssfeer
zou komen te verkeren van de concessiehouder dan zal de Minister van Verkeer
en Waterstaat de verleende vergunning in heroverweging kunnen nemen. Het is
immers niet de bedoeling om de nu ingezette koers naar liberalisering van
de kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur te zien gestuit door het
ontstaan van een situatie van schijnconcurrentie. Bij een situatie als hier
geschetst, behoort toepassing van artikel 14, onder c, – dat in het
besproken geval teruggrijpt op de in artikel 7, onder e, genoemde weigeringsgrond
voor vergunningverlening – zeker tot de mogelijkheden. Voorts kan met behulp van artikel 14, onder c, worden bereikt dat de houder
van een infrastructuurvergunning aan zijn verplichtingen als houder van een
artikel 21-machtiging of een artikel 23-machtiging blijft voldoen. Het bezit
van een dergelijke machtiging zal namelijk vrijwel steeds de titel zijn waarop
een infrastructuurvergunning zal zijn verleend. Met artikel 14, onder c, kan,
anders gezegd, onder meer worden bereikt dat de doorgifte van radio- en televisiesignalen
gewaarborgd blijft.Ten slotte wijs ik in het kader van artikel 14 op onderdeel h. Ingevolge
artikel 14, onder h, kan de vergunning worden ingetrokken indien de houder
van de vergunning niet langer in staat moet worden geacht de vergunde activiteit
of de aan de infrastructuurvergunning verbonden voorschriften of beperkingen
na te kunnen komen. De onverhoopt feitelijke toepassing van deze intrekkingsgrond
is een uiterste middel en zal in het concrete geval uiteraard gepaard moeten
gaan met het geven van een afdoende motivering. Artikel 15In artikel 15 is aangegeven dat slechts één (landelijke)
infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking kan worden verleend. Deze
beperking is in overeenstemming met de toelichting op het kabinetsstandpunt
inzake de herziening van de WTV, waarin reeds werd aangegeven dat op dit terrein
het aantal aanbieders voorlopig wettelijk zal worden beperkt tot twee. Naast
KPN is er dus nog ruimte voor één andere landelijke aanbieder.
Het ligt niet in de verwachting dat dit aantal zal kunnen worden verruimd
voor de beperkte periode dat de interimwetgeving zal gelden. Hierom is in
artikel 15 geen onduidelijkheid gelaten over het aantal te verlenen vergunningen
op landelijk niveau. Bij gelegenheid van de algehele herziening
van de WTV zal overigens, overeenkomstig het Definitief kabinetsstandpunt
herziening Wet op de telecommunicatievoorzieningen, blz. 3, het aantal toe
te laten landelijke aanbieders van telecommunicatie-infrastructuur in elk
geval niet meer op wetsniveau worden beperkt.Naar aanleiding van dit punt merk ik nog het volgende op. Met de voorgenomen
wettelijke maatregelen wordt het mogelijk om op korte termijn transmissiecapaciteit
te benutten van netwerken die reeds in de grond liggen. Hierdoor zal het nog
alleen in beperkte mate nodig zijn om graafwerkzaamheden te verrichten. Uit
het oogpunt van aspecten van onder meer verkeersmanagement, stadsplanning
en gezien vanuit andere ruimtelijke ordeningsaspecten is dit een wenselijk
scenario. Het aanleggen van geheel nieuwe netten zou er immers toe leiden
dat hiervoor een veelheid van straatwerkzaamheden zou moeten worden ondernomen
welke volgens het nu gevolgde beleid kunnen worden beperkt. Ook hierom is
het passend dat in de beperkte periode dat deze wet zal gelden, naast de houder
van de concessie op landelijke schaal slechts één andere aanbieder
van telecommunicatie-infrastructuur toegelaten zal worden. Zodoende wordt
aan de uitoefening van de krachtens hoofdstuk VI van de WTV geldende graafrechten
een zekere beperking gesteld. Naast de houders van een infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking kan de toepassing van dit hoofdstuk van de WTV alleen
worden ingeroepen door de houder van de concessie en de houder van de (landelijke)
infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking. Uit een oogpunt van onder
meer verkeersmanagement en stadsplanning acht ik dit verantwoord. In de interimperiode
kan dan worden bezien welke effecten het toepasselijk worden van hoofdstuk
VI van de WTV voor de houders van infrastructuurvergunningen zal meebrengen
voor de in steden en dorpen te verrichten graafwerkzaamheden. In dit verband
wijs ik er op dat in het op 25 januari 1995 door de Commissie in consultatie
gebracht Groenboek liberalisering telecommunicatie-infrastructuur de door
mij aangevoerde overweging om het aantal nieuwkomers op landelijke schaal
voorlopig te beperken, wordt erkend. Artikel 16Artikel 16 is naar zijn oogmerk soortgelijk aan artikel 4.Met het begrip infrastructuurvergunning wordt in dit hoofdstuk IV van
de wet echter uitsluitend gerefereerd aan de infrastructuurvergunning zonder
gebiedsbeperking. Artikel 17Artikel 17, eerste lid, geeft aan waar het ook bij de landelijke aanbieder
van telecommunicatie-infrastructuur uiteindelijk om gaat, te weten: het kunnen
voldoen aan de leveringsplicht als bedoeld in artikel 4b van de WTV. De infrastructuurvergunning
wordt slechts verleend aan degene van wie «naar het oordeel» van
de minister voldoende verzekerd is dat deze aan de hiervoor genoemde leveringsplicht
zal kunnen voldoen. Omtrent de overwegingen die bij de oordeelsvorming van
de minister een rol zullen spelen, bevatten het tweede en derde lid van artikel
17 nadere aanwijzingen. Artikel 17, tweede lid, onder a, brengt allereerst
mee dat de minister in zijn oordeel zal betrekken de wijze waarop de aanvrager
van de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking zich ervan heeft verzekerd
dat hij aan de in het eerste lid bedoelde leveringsplicht kan voldoen. Het
gaat in deze bepaling om de band tussen de aanvrager van de landelijke vergunning
en de infrastructuur die hij ten behoeve van de uitoefening van zijn vergunning
denkt in te zetten. Deze band heeft een aantal aspecten. Eerstens is belangrijk
de aard van deze band en de mate van zeggenschap die daaraan kan worden ontleend.
De minister zal de overtuiging moeten hebben dat de inzetbaarheid
van de betreffende infrastructuur voor de uitoefening van de landelijke vergunning
voldoende verzekerd is. Zeker op het moment van deze toets zal de betreffende
infrastructuur niet geheel op basis van een eigendomsverhouding ter beschikking
staan van de aanvrager. Naar alle waarschijnlijkheid zullen contractuele afspraken
hieraan mede ten grondslag liggen. De minister zal in deze contracten en in
de daarin voor het samenwerkingsverband op landelijk niveau gekozen vorm voldoende
waarborgen aanwezig moeten achten die het de aanvrager mogelijk maken in te
staan voor de voldoening aan de leveringsplicht van vaste verbindingen als
bedoeld in artikel 4b van de WTV.In de tweede plaats zal de minister in zijn oordeelsvorming betrekken
de duur waarvoor de aanvrager zijn zekerstellingen om aan de geëiste
leveringsplicht te kunnen voldoen, heeft verkregen. Immers ook de continuïteit
van de levering van vaste verbindingen moet door de aanvrager verzekerd kunnen
worden. Verder zal de minister bij zijn oordeel letten op de mate van de door
de aanvrager aangegeven dekkingsgraad. De dekkingsgraad – een begrip
dat in artikel 1 is gedefinieerd – moet in ieder geval op het moment
van aanvraag ten minste voldoen aan de krachtens artikel 17, tweede lid onder
b, bij ministeriële regeling te geven omschrijving van «landelijke
dekkingsgraad». Het gaat hier om een minimumeis. Dit neemt niet weg
dat een door de aanvrager aangegeven grotere mate van dekking dan de bij ministeriële
regeling gestelde minimumeis een positieve invloed kan hebben bij de beoordeling
van de aanvraag. Dit laatste is uiteraard in het bijzonder van belang in het
geval er meerdere aanvragen voor een landelijke vergunning ter beoordeling
van de minister komen.In het derde lid is ten slotte aangegeven dat voor de bepaling van de
landelijke minimale dekkingsgraad alleen zal worden aangeknoopt bij de zogenoemde
«gemachtigde infrastructuur». Ingevolge deze bepaling dient de
infrastructuur van de aanvrager namelijk te zijn opgebouwd uit de kabelgebonden
infrastructuur van houders van op grond van artikel 21 en artikel 23 van de
WTV verleende machtigingen of van houders van een infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking. Het gaat er dus om dat van begin af aan de infrastructuur
van de potentiële landelijk opererende houder van een infrastructuurvergunning
bestaat uit zowel infrastructuur van draadomroepinrichtingen (artikel 21 WTV)
als uit infrastructuur van de kabelinrichtingen die op grond van artikel 23
van de WTV zijn toegestaan.In dit verband merk ik nog op dat het voldoen aan de bij ministeriële
regeling te stellen minimumeisen ten aanzien van de initiële dekkingsgraad
uiteindelijk niet voldoende zal zijn. Op termijn zal de aanvrager het substantiële
karakter van zijn aanwezigheid als aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur
verder moeten uitbreiden. Op grond van artikel 19 kunnen hierover eisen aan
de vergunninghouder worden gesteld. Artikel 19 brengt namelijk mee dat voorschriften
aan de vergunning kunnen worden verbonden ten aanzien van de fasen waarin
een bepaalde dekkingsgraad van de telecommunicatie-infrastructuur moet worden
bereikt. Dit is nodig om te bereiken dat de landelijk opererende houder van
de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking binnen een bepaalde termijn
in Nederland een evenwichtige spreiding van zijn infrastructuur verzekert.
Overigens is in artikel 19 al expliciet aangegeven dat die uitbreiding van
de minimale dekkingsgraad op meerdere manieren kan geschieden, bijvoorbeeld
door uitbreiding van het aantal deelnemende artikel 21 en artikel 23 machtiginghouders
en door eigen aanleg.De vergunninghouder zal, zo moge uit het voorgaande blijken, binnen een
beperkte periode moeten bewijzen een infrastructuur te kunnen aanbieden van
landelijke omvang. De vergunninghouder die in de gegeven periode zou falen
zijn aanbod in overeenstemming te brengen met de bij vergunningsvoorschrift
vastgelegde norm van uiteindelijk te bereiken dekkingsgraad zal
er dus rekening mee moeten houden dat zijn vergunning hierom wordt ingetrokken,
waarna de tenderprocedure van artikel 23 in werking treedt. Artikel 18Artikel 18 geeft de gronden weer waarop de vergunning zonder gebiedsbeperking
wordt geweigerd. De onder a vermelde weigeringsgronden zijn toegelicht in
de artikelsgewijze toelichting ten aanzien van artikel 7.Met betrekking tot artikel 7, onder e, – waarnaar in artikel 18,
onder a, wordt verwezen – benadruk ik dat ook een aanvraag om een infrastructuurvergunning
zonder gebiedsbeperking zal worden beoordeeld op de verenigbaarheid van de
verlangde vergunningverlening met het mededingingsrecht.De onder b en c genoemde weigeringsgronden zijn het logische pendant van
respectievelijk de artikelen 17 en 15. Artikel 19Artikel 19 geeft een grondslag voor het aan de infrastructuurvergunning
verbinden van voorschriften en beperkingen. Het artikel komt qua strekking
in sterke mate overeen met artikel 12. Artikel 19 is evenwel meer toegesneden
op de positie van de landelijk opererende houder van de infrastructuurvergunning,
waardoor het ontwikkelingstraject naar een landelijk dekking meer kan worden
benadrukt. De in het tweede lid, onder a tot en met c, genoemde voorschriften
hebben hierop betrekking. Evenals bij artikel 12 zijn de genoemde voorschriften
niet limitatief van aard. Ook hier is het bijvoorbeeld mogelijk dat nog aanvullende
voorschriften aan de vergunning worden verbonden. Zij kunnen dan onder meer
betrekking hebben op het reeds eerder genoemde verbod van kruissubsidiëring. Artikel 20In artikel 20 wordt met betrekking tot de vergunningen zonder gebiedsbeperking
een aantal bepalingen, welke gelden voor de vergunning met gebiedsbeperking,
van overeenkomstige toepassing verklaard. Deze bepalingen hebben o.m. betrekking
op de duur van de vergunning, de verlenging van de vergunning, de vestigingseis,
en de intrekking van de vergunning. Voorts blijkt uit dit artikel dat ook
de landelijk opererende houder van de infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking
gerechtigd en verplicht is tot het in de WTV terzake bepaalde. De bepalingen
waarnaar in artikel 20 wordt verwezen, zijn in het artikelsgewijze gedeelte
van deze memorie reeds toegelicht. Artikel 21Uit artikel 21 blijkt dat het operationele aspect van de uitvoering van
een landelijke vergunning kan worden ondersteund met de beschikbaarstelling
aan de vergunninghouder van straalverbindingen. Het artikel bevat een uitwerking
van artikel 2, tweede lid. Voor de verkrijging van de bedoelde frequenties
zal de vergunningvrager een gemotiveerd verzoek moeten doen. De toedeling
van frequenties is op grond van dit artikel enkel ter discretie van de minister.
Het is van belang om de bevoegdheid van de minister hier zo ruim te formuleren,
aangezien op dit terrein eerst een aantal frequenties feitelijk moet worden
beschikbaar gemaakt ten behoeve van de houder van de infrastructuurvergunning
zonder gebiedsbeperking. Dit is vanwege praktische aspecten niet zonder meer
mogelijk. Een aantal van de benodigde radio-frequenties zijn
op grond van artikel 3, tweede lid, van de WTV namelijk reeds toegekend aan
de houder van de concessie (KPN). Van deze frequenties zijn nagenoeg alle
ook feitelijk bij KPN in gebruik. Bij de herverdeling van deze frequenties
zal met de hiermee verband houdende praktische moeilijkheden rekening moeten
worden gehouden.Uit een oogpunt van adequaat frequentiebeheer is in artikel 21 ten slotte
bepaald dat in het daar genoemde geval wijziging kan worden gebracht in de
aan de vergunninghouder aanvankelijk toegekende frequenties. In dit verband
zij overigens benadrukt dat het toekennen van frequenties in de verdere toekomst
zal plaatsvinden overeenkomstig het in de nota Frequentiebeleid geschetste
regime. Het is, zoals eerder gezegd, mijn voornemen om bij de algehele herziening
van de WTV aan dit nieuwe frequentiebeleid wettelijk gestalte te geven. De
op grond van de nu voorgestelde wetgeving te treffen voorziening ten aanzien
van de toekenning van frequenties aan de houder van de vergunning zonder gebiedsbeperking
zal bij die gelegenheid dan ook wijziging ondergaan. De houder van de deze
vergunning zal hiermee dan ook rekening moeten houden.De in artikel 21 geregelde additionele voorziening voor beschikbaarstelling
van benodigde radiofrequenties is niet getroffen ten aanzien van degenen die
een infrastructuurvergunning met een gebiedsbeperking hebben gekregen. De
landelijke vergunninghouder is wat dit betreft dus in een bevoorrechte positie.
Waar de niet-landelijke vergunninghouders toch over radioverbindingen wensen
te beschikken ter ondersteuning van de aan hen vergunde activiteiten, zullen
zij daarvoor geen machtiging kunnen verkrijgen op grond van de WTV. Tegen
een dergelijke voorziening verzet zich artikel 14, eerste lid, van de WTV.
Hier wordt namelijk aan degene die krachtens paragraaf 2 van hoofdstuk III
van de WTV gerechtigd is een telecommunicatie-inrichting aan te leggen, in
stand te houden of te gebruiken het verbod opgelegd om die inrichting te gebruiken
of te doen gebruiken voor het voor derden verzorgen van «... het directe
transport van gegevens». Het is hierom voor de houder van een infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking niet mogelijk om een op grond van artikel 17 van
de WTV verworven machtiging voor het gebruik van een radio-elektrische zend-
en ontvanginrichting te benutten ter ondersteuning van de op grond van zijn
infrastructuurvergunning toegestane activiteit. Een infrastructuurvergunning
heeft immers juist ten doel het directe transport van gegevens voor derden
mogelijk te maken. Aangezien een op grond van artikel 17 van de WTV verleende
machtiging voor dit doel niet kan worden ingezet, zal de houder van een infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking dus geen gebruik kunnen maken van radiofrequenties
ter ondersteuning van zijn activiteiten. Artikel 22Artikel 22 is naar zijn strekking de parallelle bepaling van artikel 11
van de WTV. Deze bepaling is nodig om de houder van de vergunning zonder gebiedsbeperking
in eenzelfde positie te brengen als de concessiehouder. Bij de landelijke
aanbieder van telecommunicatie-infrastructuur gaat het erom dat deze de uitoefening
van zijn infrastructuurvergunning kan uitbesteden aan een dochteronderneming.
Artikel 22 maakt dit mogelijk.Artikel 22 is evenwel niet geheel identiek aan artikel 11 van de WTV.
In artikel 22 ontbreekt namelijk een met artikel 11, tweede lid, van de WTV
overeenkomende bepaling. Deze bepaling voorziet in de mogelijkheid tot ontheffing
van het vereiste dat de concessiehouder zelf of een dochteronderneming als
bedoeld in het eerste lid van artikel 11 van de WTV de concessie dient uit
te voeren. Aan een soortgelijke bepaling voor de houder van de infrastructuurvergunning
zonder gebiedsbeperking bestaat geen behoefte, aangezien de kern
van het onderhavige wetsvoorstel voor wat deze vergunninghouder betreft nu
juist inhoudt dat deze als samenwerkingsverband overeenkomsten sluit met de
participerende houders van gebiedsgebonden artikel 21 of artikel 23 machtigingen
of infrastructuurvergunninghouders. De invoering van een ontheffingsregime
als bedoeld in het tweede lid van artikel 11 van de WTV is hierdoor niet ter
zake.Daarnaast wordt in artikel 11 van de WTV verwezen naar enkele bepalingen
die specifiek zijn toegesneden op de positie van de houder van de concessie.
In artikel 22 is de verwijzing naar deze artikelen dan ook niet overgenomen.In verband met het voorgaande is de redactie van artikel 22 van de wet
iets aangepast ten opzichte van de artikel 11 van de WTV. Artikel 23De in artikel 23 genoemde bepalingen hebben betrekking op een eventueel
uit te schrijven tenderprocedure. De leden 1 tot en met 4 spreken voor zich.
De weigeringsgronden zijn opgenomen in het vijfde lid. De in het vijfde lid
onder a opgenomen weigeringsgrond is eigen aan de in dit wetsvoorstel behandelde
materie. De in dit onderdeel a verder genoemde weigeringsgronden spelen een
rol bij de behandeling van iedere aanvraag voor een vergunning op grond van
deze wet. Qua opzet komt de onder b geformuleerde aanpak grotendeels overeen
met artikel 8 (en artikel 13h, derde lid, onder d, WTV dat geldt voor potentiële
aanbieders van specifieke vormen van openbare mobiele telecommunicatie). Artikel 24Artikel 24 voorziet in een beroepsrecht voor degene die rechtstreeks in
zijn belang wordt getroffen door een op grond van deze wet genomen beschikking.
Evenals in de WTV is gekozen voor het College van Beroep voor het bedrijfsleven.
Het voorgestelde beroepsrecht sluit vanzelfsprekend aan bij de beroepsgang
die in artikel 42 van de WTV is mogelijk gemaakt. De eenheid van rechtsvorming
wordt door deze bepaling bevorderd. Artikel 25Artikel 25 geeft een wettelijke grondslag voor het door de overheid in
rekening brengen van de kosten van de bemoeiingen met betrekking tot de verlening
van een infrastructuurvergunning. Deze bepaling is het gevolg van het streven
van de overheid om de kosten van de vergunningverlening ten laste te brengen
bij degenen die hiervan baat hebben. Naar aanleiding van dit punt merk ik
verder op dat het overheidstoezicht op de houders van een infrastructuurvergunning
(en de houder van de concessie) alsmede het daarop betrekking hebbende vergoedingenstelsel,
is geregeld door wijziging van artikel 41 van de WTV. De betreffende wijziging
is in de artikelgewijze toelichting op de wijzigingswet gemotiveerd. Voor
een meer algemene toelichting verwijs ik naar onderdeel 7 van deze memorie
en naar het pendant ervan in de WTV. Artikel 26Artikel 26 voorziet in een overgangsregeling voor de toedeling van de
zogenoemde witte gebieden. De opzet van de bepaling verschaft een voorkeurspositie
aan de «aanpalende» artikel 21-machtiginghouder of diens exploitant
om de witte gebieden te bedekken met een infrastructuurvergunning. Het gaat
dan om de houder van een machtiging op grond van artikel 21 van
de Wet op de telecommunicatievoorzieningen in de gemeente waartoe het betreffende
gebied behoort of, met zijn toestemming, door degene die de machtiging exploiteert.
Uit het eerste lid, onder 1° van artikel 26 moge blijken dat in gevallen
van samenloop van aanvragen de grootste machtiginghouder of exploitant boven
de kleinere gaat. Deze conflictregel is nodig omdat in een aantal gemeenten
de situatie bestaat dat er meer dan één machtiginghouder is.
In die gevallen kunnen er dus meerdere machtiginghouders of exploitanten zijn
die met recht een infrastructuurvergunning voor de witte gebieden zouden kunnen
aanvragen. De gekozen methodiek leidt ertoe dat de tendens naar regionalisatie
en schaalvergroting in de branche wordt ondersteund.Hoewel de aanpalende artikel 21-machtiginghouder of zijn exploitant in
de overgangssituatie dus een voorkeurspositie verkrijgt voor het verwerven
van een infrastructuurvergunning in een wit gebied, impliceert dit geenszins
dat hij een monopoliepositie verwerft. In geen enkel gebied zal in Nederland
een monopoliepositie mogelijk zijn bij het aanbieden van telecommunicatie-infrastructuur.
De concessiehouder is immers gerechtigd zulks door het gehele land te doen.
Indien een infrastructuurvergunning zonder gebiedsbeperking wordt verleend
op grond van deze wet, dan zal deze infrastructuurvergunninghouder wat dit
betreft in dezelfde positie verkeren als de concessiehouder. De genoemde aanbieders
van telecommunicatie zullen dus altijd een potentiële concurrent kunnen
zijn van degene die aanbieder is op grond van een infrastructuurvergunning
met een gebiedsbeperking. Artikel 27Artikel 27 bevat de weigeringsgronden voor het geval dat tijdens de in
artikel 26 genoemde overgangsperiode aanvragen worden ingediend voor het bedekken
van de witte gebieden met een infrastructuurvergunning in de witte gebieden.
Gelet op de eerder toegelichte weigeringsgronden zij hier volstaan met te
verwijzen naar de desbetreffende bepalingen. De opzet van dit artikel spreekt
in het kader van de reeds toegepaste weigeringsgronden voor zich. Artikel 28Op grond van dit artikel treedt de voorgenomen wet in werking op een bij
koninklijk besluit te bepalen tijdstip. Dit tijdstip zal gelijk zijn aan het
moment waarop de meergenoemde wijzigingswet van de WTV in werking treedt.
Het is immers die wet die voornamelijk het geheel van materiële bepalingen
en wettelijke aanpassingen bevat waardoor de zogenoemde liberalisering van
de kabelgebonden telecommunicatie-infrastructuur mogelijk is. De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink XNoot1Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlemen- taire Documentatie. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24164-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl