Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven van de lidstaten van de Europese Unie; Brief staatssecretaris met reactie regering op Groenboek wettelijke aansprakelijkheid producten met gebreken
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-10 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 22112, nr. 134

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

08-11-1999

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

22112 nr. 134

29-10-1999

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamREACTIE VAN DE NEDERLANDSE REGERING OP HET GROENBOEK WETTELIJKE
AANSPRAKELIJKHEID VOOR PRODUCTEN MET GEBREKENInleidingAlgemeenVragen
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 22112Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
22 112Ontwerprichtlijnen Europese Commissienr. 134BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN BUITENLANDSE ZAKENAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 29 oktober 1999Ik heb de eer u bijgaand aan te bieden de reactie van de regering op het
Groenboek wettelijke aansprakelijkheid voor producten met gebreken. Het fiche
met betrekking tot dit document, opgesteld door de Werkgroep Beoordeling Nieuwe
Commissievoorstellen (BNC), ging u reeds toe met mijn brief van 26 oktober
1999 (22 112, nr. 133).Conform de met u overeengekomen procedure zal de regering de reactie 30
dagen na heden aan de Europese Commissie zenden.De Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,D. A. Benschop REACTIE VAN DE NEDERLANDSE REGERING OP HET GROENBOEK WETTELIJKE
AANSPRAKELIJKHEID VOOR PRODUCTEN MET GEBREKENIngevolge uw verzoek treft u onderstaand de reactie aan van de Nederlandse
regering op het Groenboek Wettelijke aansprakelijkheid voor producten met
gebreken.InleidingDe Nederlandse regering heeft met belangstelling kennis genomen van de
inhoud van het Groenboek. Zij juicht het voornemen van de Commissie toe om
op basis van het Groenboek een raadpleging te houden teneinde na te gaan wat
de gevolgen van Richtlijn 85/374/EEG (betreffende de onderlinge aanpassing
van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de
aansprakelijkheid voor producten met gebreken) zijn voor de betrokken gelaedeerden
en bedrijfstakken en teneinde te bestuderen of een herziening wenselijk is
en zo ja, welke vorm deze met het oog op een grotere rechtszekerheid voor
de betrokkenen zou moeten aannemen. De Nederlandse regering acht de daartoe
opgestelde 19 vragen, gericht tot vertegenwoordigers van consumenten, producenten,
distributeurs, verzekeraars, overheidsorganen en alle andere betrokken sectoren,
een goed uitgangspunt.AlgemeenNederland hecht aan een doorzichtige regeling inzake de bescherming van
consumenten tegen de gevolgen van gebrekkige producten die tevens rekening
houdt met de belangen van het bedrijfsleven. De huidige richtlijn, waarvan
onlangs de reikwijdte is uitgebreid met landbouwgrondstoffen, biedt een evenwicht
bij de afweging van deze belangen. In Nederland is de richtlijn geïmplementeerd
door het opnemen van bepalingen uit de richtlijn in het Burgerlijk Wetboek.
Nederland is van mening dat niet op voorhand vaststaat dat wijziging van de
huidige richtlijn wenselijk is. Eerst zal een grondige evaluatie van de huidige
praktijk moeten plaatsvinden en NL wacht daarom de uitkomst van de raadpleging
door de Commissie met belangstelling af.Vragen1. Bent u op basis van uw ervaring van mening dat de
richtlijn in de praktijk goed functioneert?Hoewel daarover specifiek geen gegevens voorhanden zijn, lijkt de richtlijn
in de praktijk goed te functioneren. In de afgelopen jaren zijn geen signalen
van betrokken partijen, bedrijfsleven en consumentenorganisaties, ontvangen
dat de regelgeving inzake gebrekkige producten knelpunten oplevert.– Vindt u dat er redenen zijn om de richtlijn
te wijzigen, gezien het belang dat door consumenten en ondernemers aan een
stabiel rechtskader op het gebied van de productaansprakelijkheid wordt gehecht?Om bovengenoemde reden ziet NL, juist gelet op het belang van consumenten
en ondernemers bij een stabiel rechtskader op het gebied van productaansprakelijkheid,
op voorhand geen aanleiding tot wijziging.– Heeft het uiteenlopen van de wettelijke regelingen
inzake productaansprakelijkheid producenten ervan weerhouden al was het maar
in theorie om in een andere lidstaat producten op de markt te brengen?Of het uiteenlopen van de wettelijke regelingen inzake productaansprakelijkheid
producenten ervan heeft weerhouden om in een andere lidstaat producten op
de markt te brengen, is niet bekend. – Als in plaats van de richtlijn het gemene recht
wordt toegepast, wat zijn volgens u dan de redenen daarvoor?– Bent u van mening dat de richtlijn moet worden gewijzigd, zodat
deze voortaan de enige gemene regeling inzake productaansprakelijkheid is
(schrapping van artikel 13 van de richtlijn)?Het Nederlandse recht kent naast de regeling die is gebaseerd op de richtlijn,
geen andere bijzondere regels aangaande productenaansprakelijkheid. Wel kan
een beroep worden gedaan op de algemene aansprakelijkheid op grond van onrechtmatige
daad. Een reden voor een slachtoffer om een beroep op dit gemene recht te
doen, kan zijn gelegen in het feit dat dat recht gunstiger voor hem is, bijvoorbeeld
in verband met de dan geldende langere verjaringstermijn. Nederland acht het
niet wenselijk deze thans bestaande mogelijkheid aan burgers te ontzeggen
en is dan ook van mening dat het stelsel van een toekomstige richtlijn niet
exclusief zou moeten zijn.– Bent u van mening dat de lidstaten de mogelijkheid
moet worden gegeven om strengere regels inzake de aansprakelijkheid vast te
stellen (opneming van een «minimumclausule» in de richtlijn)?De volledige harmonisatie die de huidige richtlijn nastreeft, biedt vooral
het bedrijfsleven de zekerheid dat aansprakelijkheidsregimes in de verschillende
lidstaten niet (al te zeer) uiteenlopen. Vooral voor exporterende bedrijven
is dit een belangrijk gegeven. Mede op basis van de evaluatie door de Commissie
zal NL een definitief standpunt bepalen over een «minimumclausule»
dan wel handhaving van volledige harmonisatie.2. Gelooft u dat de richtlijn de positie van de Europese
ondernemers ten opzichte van hun buitenlandse concurrenten verzwakt door de
bepalingen die hierin met betrekking tot de wettelijke aansprakelijkheid voor
producten met gebreken zijn opgenomen?– Wat zijn de redenen daarvoor en hoe kan dit worden voorkomen?Er bestaat geen reden om aan te nemen dat de richtlijn de positie van
Europese ondernemers ten opzichte van hun buitenlandse concurrenten heeft
verzwakt. Immers, ook buitenlandse ondernemers op de Europese markt moeten
zich houden aan de «Europese spelregels» op het gebied van productaansprakelijkheid.
Bovendien lijken in de belangrijkste concurrerende buitenlanden, in het bijzonder
de VS en Japan zeker geen minder strenge regels op het gebied van de productenaansprakelijkheid
te gelden. Omgekeerd zullen Europese ondernemers op buitenlandse markten zich
moeten conformeren aan de aldaar geldende regels.– Welke gevolgen heeft de uitvoer van producten
naar landen met een strengere wetgeving (of juridische praktijk), zoals de
Verenigde Staten, voor de Europese ondernemers (kostenniveau, productiemethoden,
verzekeringen, het niveau waarop geschillen worden beslecht enz.)?De vraag wat de gevolgen zijn voor de uitvoer van producten naar landen
met een strengere wetgeving (of juridische praktijk), zal door het bedrijfsleven
moeten worden beantwoord. Het lijkt logisch te veronderstellen dat de ondernemers
hogere kosten moeten maken om de hogere risico's inzake productaansprakelijkheid
te verzekeren. Overigens lijken deze kosten niet zeer groot te zijn, zodat
het de vraag is welk gewicht daaraan toekomt bij het nemen van belangrijke
bedrijfsbeslissingen.3. Wat is het percentage gelaedeerden dat schadevergoeding
heeft ontvangen op basis van het gemene recht inzake wettelijke aansprakelijkheid
en wat is het percentage dat op basis van de toepassing van de beginselen
van Richtlijn 85/374/EEG schadeloos is gesteld?De door de Commissie gevraagde percentages zijn bij de Nederlandse overheid
niet bekend.– Als op basis van de richtlijn schadevergoeding
werd toegekend, werd deze gemakkelijk verkregen (d.w.z. was de procedure snel
en efficiënt)?Wanneer schade wordt geleden als gevolg van een gebrekkig product, zal de gelaedeerde, wanneer deze schade niet door de producent of op grond
van een verzekering wordt vergoed, zich tot de burgerlijke rechter moeten
wenden. In het algemeen is dit niet een gemakkelijke, snelle en efficiënte
procedure te noemen. Daarbij moet worden aangetekend, dat in de praktijk meer
dan 90% van alle schadeclaims buiten de rechter om door verzekeraars wordt
afgehandeld.4. Welke invloed had de toepassing van de richtlijn
op de belangen van de gelaedeerden ten gevolge van het door de richtlijn tot
stand gebrachte evenwicht?Hoewel dit niet met zekerheid is te zeggen, lijkt de consument door de
richtlijn in een iets betere uitgangspositie te zijn gekomen als hij schade
lijdt door een gebrekkig product. Hoewel in Nederland al voor de implementatie
van de richtlijn in het Burgerlijk Wetboek de rechtspraak bij gebrekkige producten
in de richting van risico-aansprakelijkheid ging, is door vastlegging van
dit beginsel in de wet grotere duidelijkheid geschapen zowel voor consument
als producent.– Zou de richtlijn moeten worden gewijzigd zodat
de belangen van de gelaedeerden beter worden beschermd, zelfs als dat ten
koste gaat van het huidige evenwicht?Nederland ziet op voorhand geen reden om de richtlijn te wijzigen teneinde
de belangen van de gelaedeerde beter te beschermen, zeker niet als dit ten
koste zou gaan van het huidige evenwicht. Er zou alleen reden voor wijziging
van de richtlijn kunnen zijn als uit andere bronnen blijkt dat het destijds
beoogde evenwicht niet is bereikt of door bepaalde, recente ontwikkelingen
is verstoord.5. Hoe beoordeelt u op basis van uw eigen ervaring
de verhouding tussen de schadevergoedingsmogelijkheden van de gelaedeerde
op grond van Richtlijn 85/374/EEG en de mogelijkheden die door de sociale
zekerheid worden geboden?De schadevergoedingsmoglijkheden van de gelaedeerde op grond van de richtlijn
werken in hoofdzaak aanvullend op de uitkeringen die deze ontvangt op basis
van sociale zekerheidsregelingen. Deze laatste, alsmede bestaande ziektekostenregelingen,
zullen in veel gevallen een zo groot deel van de schade wegnemen dat gelaedeerde
geen schadeactie meer initieert of althans een van een veel geringere omvang.– Kent u gevallen waarin de stelsels van sociale
zekerheid tegen de producent een proces hebben aangespannen op grond van de
rechten die in Richtlijn 85/374/EEG aan de gelaedeerde worden toegekend, nadat
zij zijn kosten hebben vergoed?Nee, op grond van het huidige recht (art. 197 van Boek 6 van het Burgerlijk
Wetboek) is een dergelijke regresactie niet mogelijk op basis van productenaansprakelijkheid.– Kent u gevallen waarin het stelsel van productaansprakelijkheid,
zoals vastgelegd in Richtlijn 85/374/EEG, ontoereikend was om schadevergoeding
te verkrijgen, zodat een beroep moest worden gedaan op de solidariteit van
de samenleving in haar geheel om de gelaedeerden te compenseren?In de sfeer van de productenaansprakelijkheid zijn geen voorbeelden te
vinden van dergelijke gevallen; wel in de sfeer van de aansprakelijkheid voor
beroepsziekten. Een voorbeeld daarvan is de dit jaar tot stand gekomen asbestcompensatieregeling.
Werknemers die ten gevolge van hun werkzaamheden met asbest vele jaren later
mesothelioom (een dodelijke asbestgerelateerde ziekte) hebben gekregen en
van wie de schadevordering inmiddels is verjaard of omdat de werkgever failliet
of onvindbaar is, krijgen een eenmalige uitkering die wordt betaald uit de
algemene middelen. 6, 7 Kent u gevallen van gebrekkige producten waarbij
de richtlijn daadwerkelijk is toegepast en hoe heeft dat uw activiteiten beïnvloed?Beschikt u over gegevens over het aantal schadeclaims
dat de verzekeringsbranche sinds 1990 heeft behandeld ten gevolge van ongevallen
die door producenten met gebreken werden veroorzaakt?Nederland gaat er vanuit dat deze vragen gericht zijn op het bedrijfsleven
en de verzekeringsbranche en dat deze ook beter door deze partijen kunnen
worden beantwoord.8. Bent u het er mee eens dat bovengenoemde zes beginselen
behouden moeten blijven om het interne evenwicht van Richtlijn 85/374/EEG
niet te verstoren?Deze vraag kan zonder meer bevestigend worden beantwoord. Het gaat om
beginselen die bij elke regeling betreffende risicoaansprakelijkheid voor
schade van belang zijn. Dit sluit echter niet uit dat ook andere beginselen
gewicht moet worden toegekend.9 en 10. Is het op grond van de ervaring met de toepassing
van de richtlijn volgens u noodzakelijk om deze op het punt van de bewijslast
te wijzigen? Hoe?Is toepassing van het «market share liability»-beginsel
in dit soort gevallen in Europa haalbaar?Zonder hier verder enige uitspraak over de wenselijkheid van het opnemen
in de richtlijn van bewijsrechtelijke regels of het «market share liability»-beginsel
te willen doen, hecht Nederland eraan enige opheldering te geven over de nationale
rechtspraak op dit gebied, mede omdat daarnaar in het Groenboek wordt verwezen.De rechtspraak op het gebied van de productenaansprakelijkheid toont aan
dat slachtoffers in bewijsnood kunnen komen te verkeren vooral ten aanzien
van de vraag welke van de op de markt opererende producenten zijn schade heeft
veroorzaakt. Voor deze gevallen heeft de Hoge Raad in de in het Groenboek
(op p. 21, noot 42) genoemde DES-zaak een regel ontwikkeld. Deze komt erop
neer dat slachtoffers, als is komen vast te staan dat hun schade het gevolg
is van een bepaald product, zij elk van de producenten – die gedurende
de periode dat de schade is ontstaan dat product op de markt hebben gebracht –
kan aanspreken voor het geheel van zijn schade. Het gaat derhalve niet zoals
het Groenboek vermeldt om `market share liability', maar om hoofdelijke aansprakelijkheid
(joint and several liability). Het marktaandeel van elk der producenten kan
wel relevant zijn wanneer de aangesproken producent regres wil zoeken op de
andere producenten.11. Beschikt u over informatie over de praktische toepassing
van de ontheffingsclausule bij «ontwikkelingsrisico's» (artikel
7, onder e), van de richtlijn)?Nederland heeft ervoor gekozen het ontwikkelingsrisicoverweer in de nationale
wetgeving op te nemen. Geconstateerd kan worden dat in de rechtspraak in een
aantal gevallen een beroep op het verweer is gehonoreerd.– Beschikt u over gegevens over specifieke extra
kosten voor de industrie in landen waar de producent aansprakelijk is voor
ontwikkelingsrisico's?Nee.– Bent u van mening dat de producent aansprakelijk
zou moeten zijn voor «ontwikkelingsrisico's?Met de thans beschikbare informatie ziet Nederland op voorhand geen redenen
om een ander standpunt in te nemen dan hetgeen momenteel in de nationale wetgeving
terzake is opgenomen.– Zou de schade die door ontwikkelingsrisico's
wordt veroorzaakt, moeten worden betaald door de samenleving (uit een met
overheidsmiddelen opgericht fonds) en/of door de betrokken productiesector
(uit een fonds dat bestaat uit bijdragen van degenen die tot die sector behoren)?Nederland is ten algemene geen voorstander van het in het leven roepen
van allerlei (waar)borgfondsen. De indruk bestaat dat het risico op de normale
wijze verzekerbaar is.12. Beschikt u over gegevens over het percentage gevallen
dat betrekking heeft op een materiële schade van minder dan 500 euro?Nee.– Zou u het facultatieve maximum van 70 miljoen
euro schrappen?Nederland heeft ervoor gekozen geen limiet aan de aansprakelijkheid in
de nationale wetgeving op te nemen. Niet is gebleken dat dit tot problemen
heeft geleid. Het schrappen van de mogelijkheid tot het instellen van een
dergelijke limiet zou onzerzijds dan ook niet op bezwaren stuiten.13. Moet de verjaringstermijn van tien jaar worden
gewijzigd, hetzij algemeen hetzij voor specifieke producten of sectoren?De algemene verjaringstermijn voor vorderingen tot schadevergoeding, ongeacht
of zij zijn gebaseerd op schuld- dan wel risicoaansprakelijkheid, is in Nederland
twintig jaar. Voor schade die het gevolg is van gevaarlijke stoffen, bijvoorbeeld
asbest, of milieuverontreiniging – gevallen waarin de schade vaak pas
na vele jaren aan het licht treedt – geldt een termijn van 30 jaar.Uit hoofde van dit nationale recht heeft Nederland geen bezwaar tegen
verlenging van de huidige relatief korte termijn in de richtlijn. De uit de
evalutatie verkregen gegevens zullen echter meegewogen worden bij de bepaling
van het uiteindelijke standpunt terzake.– Kunnen en moeten de industrie, met name het
MKB, en de verzekeringsmarkt de kosten van een dergelijke wijziging dragen?Tot nu toe is niet gebleken dat bestaande langere verjaringstermijnen
voor vorderingen tot schadevergoeding tot problemen hebben geleid voor industrie
en het MKB.13. Kent u gevallen waarin ontoereikende verzekering
ertoe heeft geleid dat gelaedeerden geen schadevergoeding konden krijgen?Nee.– Gelooft u dat de producenten moeten worden
verplicht om zich door middel van een verzekering voldoende in te dekken tegen
de risico's die uit hun productieactiviteiten voortvloeien?Nederland is geen voorstander van het invoeren van een verzekeringsplicht
voor producenten. Producenten worden geacht hun verantwoordelijkheid in deze
te nemen. Zij zelf kunnen de risico's die zij lopen, ook beter inschatten.14. Bent u van mening dat in de richtlijn een mechanisme
moet worden opgenomen om duidelijker zichtbaar te maken hoe de bepalingen
van de richtlijn door de actoren worden toegepast?Nederland heeft nog geen standpunt gevormd over het opnemen van dergelijke
mechanismen. Ook op dit punt wordt de evaluatie van de Commissie afgewacht.15. Zou de gelaedeerde op straffe van niet-ontvankelijkheid
van zijn eis moeten bewijzen dat hij de leverancier gelegenheid heeft gegeven
hem de identiteit van de producent mee te delen?Het leggen van de bewijslast op de consument dat hij de leverancier in
de gelegenheid heeft gesteld hem de identiteit van de producent mee te delen,
lijkt de consument onnodig zwaarder te belasten. Een straf van niet-ontvankelijkheid
van zijn eis lijkt ook niet nodig. Als de consument de leverancier
te snel (rauwelijks) dagvaardt – zonder ingebrekestelling en zonder
hem een redelijke termijn te hebben gegeven om de producent te noemen –
zal de rechter de vordering afwijzen. Veel winst voor de leverancier lijkt
het voorstel dan ook niet op te leveren.– Zou de richtlijn van toepassing moeten zijn
op alle personen die beroepshalve bij de verhandelingsketen van het product
zijn betrokken?Een dergelijke aanpak heeft voor- en nadelen. Voor de gelaedeerde heeft
het als voordeel dat er meer personen zijn waarop hij zich kan verhalen. Hij
kan dan ook kiezen voor degene die het dichtst bij hem in de buurt zit en
voor hem het eenvoudigst is aan te spreken. Nadelen zijn dat meerdere personen
zich genoodzaakt zullen zien met betrekking tot dezelfde mogelijke schadevoorvallen
te verzekeren, hetgeen niet erg economisch is. Ook zal het kunnen leiden tot
een groter aantal regresprocedures. Een definitief standpunt heeft Nederland
nog niet.16. Bent u van mening dat de richtlijn moet worden
uitgebreid tot onroerende goederen?De richtlijn is vooral opgesteld ter bescherming van consumenten tegen
de schadelijke gevolgen (en dan in het bijzonder in de vorm van personenschade)
van massaproductie. Hierin past het niet direct om onroerende zaken onder
de richtlijn te brengen. De mogelijke implicaties kunnen op dit ogenblik nog
niet worden overzien.17. Zou de richtlijn ook van toepassing moeten zijn
op andere schade die door gebrekkige producten wordt veroorzaakt, zoals ideële,
morele, psychische schade en/of op schade aan zaken die beroepshalve worden
gebruikt?Naar Nederlands recht kan immateriële schadevergoeding ook worden
toegekend als een vordering is gebaseerd op productenaansprakelijkheid. Het
gaat dan om immateriële schade die het gevolg is van dood of lichamelijk
letsel veroorzaakt door een gebrekkig product. Het van toepassing verklaren
van de richtlijn op deze schade stuit dan ook niet op weerstand van Nederland.De beperking tot zaakschade geleden in de prive-sfeer lijkt arbitrair.
Een dergelijke beperking bestaat naar Nederlands recht niet waar het gaat
om andere risicoaansprakelijkheden.18. Zouden er in het Gemeenschapsrecht procedures of
mechanismen moeten bestaan voor de buitengerechtelijke beslechting van geschillen,
die specifiek zijn toegespitst op de tenuitvoerlegging van Richtlijn 85/374/EEG?Gelet op het hierboven gesignaleerde feit (zie onder vraag 3), dat het
overgrote deel van de schadeclaims in de Nederlandse praktijk thans reeds
buitengerechtelijk wordt afgewikkeld, is Nederland op voorhand niet overtuigd
van het nut van bedoelde procedures of mechanismen.– Zouden verbodsacties een oplossing zijn?De richtlijn ziet op compensatie van de schadelijke gevolgen van gebrekkige
producten en bevat geen concrete gedragsnormen waarop een verbodsactie zou
kunnen worden gebaseerd. Nederland vraag zich af of het daarom niet meer voor
de hand zou liggen om de richtlijn over productveiligheid die wel concrete
gedragsnormen bevat onder de werking richtlijn 98/27/EG te brengen. Nederland
heeft op zichzelf geen bezwaar tegen verruiming van de mogelijkheden tot het
instellen van verbodsacties op Europees niveau. In het Nederlandse recht zijn
de mogelijkheden – ook voor belangengroeperingen – om dergelijke
acties in te stellen zeer ruim.– Zou kunnen worden overwogen om betere mechanismen
voor de gemeenschappelijke verdediging van soortgelijke belangen in te voeren?Het creëren van de mogelijkheid om in een collectieve actie schadevergoeding
te vorderen wordt door Nederland niet op voorhand van de hand gewezen. Een
en ander zou in ieder geval wel de nodige procedurele voorzieningen vergen
om dergelijke acties in goede banen te leiden. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-22112-134.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl