Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het concurrentiebeding; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28167, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

20-12-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28167 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28167Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 167Wijziging van titel 7.10 (arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek
met betrekking tot het concurrentiebedingBADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 13 september
2001 en het nader rapport d.d. 4 december 2001, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Justitie, mede namens de minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 18 juli 2001, no. 01.003486, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Justitie, mede namens de Minister van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet met memorie van toelichting tot wijziging van titel 7.10
(arbeidsovereenkomst) van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het concurrentiebeding.Het wetsvoorstel strekt ertoe de in titel 7.10 van het Burgerlijk Wetboek
(BW) neergelegde regeling betreffende het concurrentiebeding te wijzigen,
alsmede enige daarmee samenhangende wijzigingen van procedurele aard te bewerkstelligen.
Blijkens de aanhef van het wetsvoorstel is het doel daarvan tweeledig: beoogd
wordt een beter evenwicht tot stand te brengen tussen de belangen van de werkgever
en de werknemer, en de rechtszekerheid te bevorderen. De belangrijkste wijzigingen
ten opzichte van de huidige regeling van het concurrentiebeding zijn:– de werkgever wordt verplicht de werknemer na beëindiging
van de arbeidsovereenkomst een billijke vergoeding te betalen voor de duur
van het concurrentiebeding;– het concurrentiebeding mag maximaal één jaar van
kracht zijn;– op straffe van nietigheid dienen de werkzaamheden en het geografisch
gebied waarvoor het beding geldt, te worden omschreven in het concurrentiebeding;– in de (verzoekschrift)procedure tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst
kan eveneens het concurrentiebeding worden betrokken.De Raad van State is van oordeel dat enige aanpassing
van het wetsvoorstel wenselijk is.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 18 juli 2001,
nr. 003486, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake het
bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit
advies, gedateerd 13 september 2001, no. W03.01.0339/1, bied ik U hierbij,
mede namens de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, aan.De Raad geeft in overweging het voorstel van wet te zenden aan de Tweede
Kamer der Staten-Generaal, nadat met de opmerkingen van de Raad rekening zal
zijn gehouden. 1. Het concurrentiebeding en de rol van de rechterIn het eerste lid van het voorgestelde artikel 653 is bepaald dat het
concurrentiebeding slechts geldig is, onder meer indien de werkgever zich
daarbij heeft verbonden een billijke vergoeding te betalen voor iedere maand
dat de beperking om op zekere wijze werkzaam te zijn duurt. Het vierde lid,
aanhef en sub c, juncto het achtste lid, bepaalt dat de hoogte van deze vergoeding,
op straffe van nietigheid, in het beding moet worden vermeld. Dit betekent
dat reeds bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst overeenstemming dient
te worden bereikt over de hoogte van de billijke vergoeding. De Raad plaatst
hierbij de volgende kanttekeningen.a. Uit de memorie van toelichting1 blijkt
dat de vergoeding een compensatie is waarmee de werknemer, die zijn kennis
en ervaring gedurende de duur van het beding niet (optimaal) kan benutten,
een mogelijke inkomensachteruitgang kan opvangen. Anderzijds staat het compensatie-element
in de hoogte van de billijke vergoeding los van de schade die de werknemer
door de werking van het beding daadwerkelijk lijdt, aldus de memorie van toelichting.2 Deze toelichting geeft aldus naar het oordeel van de
Raad onvoldoende duidelijkheid over de aard van de vergoeding. Meer houvast
is gewenst over de mate waartoe, vanuit een oogpunt van billijkheid, de overeengekomen
verplichting tot compensatie strekt, afgemeten tegenover in het bijzonder
de hoogte en samenstelling van de door de werknemer ten tijde van het einde
van de dienstbetrekking genoten beloning in ruime zin, de duur van het dienstverband,
de van tijd tot tijd in feite verrichte werkzaamheden en het geografische
gebied waarin deze werden verricht.Uit de memorie van toelichting blijkt weliswaar dat de billijkheid (van
de hoogte) van de vergoeding sterk afhankelijk zal zijn van de concrete situatie
waarin de werknemer komt te verkeren na afloop van de arbeidsrelatie, maar
met die veelheid van situaties kan bezwaarlijk rekening worden gehouden bij
het aangaan van de arbeidsovereenkomst en het maken van het beding. In de
voorgestelde regeling wordt in het midden gelaten of die situatie (bijvoorbeeld
gehele of gedeeltelijke werkloosheid) ook werkelijk in enigerlei mate het
gevolg moet zijn van de werking van het concurrentiebeding.Vanwege het bij de naleving van een concurrentiebeding vanuit een oogpunt
van redelijkheid en billijkheid gewenste evenwicht tussen de belangen van
de werkgever en de werknemer meent de Raad dat het uitgangspunt dat partijen
bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst in staat zullen zijn zelf de hoogte
van de billijke vergoeding vast te stellen, niet onder alle omstandigheden
kan worden aangehouden, in het bijzonder niet bij gewijzigde of onvoorziene
omstandigheden. Het wetsvoorstel voorziet weliswaar in een mogelijkheid voor
de rechter het concurrentiebeding geheel of gedeeltelijk te vernietigen indien
de werknemer door het beding onbillijk wordt benadeeld, en om de bedongen
vergoeding te verhogen.3 De memorie van toelichting
geeft echter niet aan waarom billijkheidshalve een dergelijke correctiemogelijkheid
niet ook in het belang van de werkgever zou (moeten) kunnen worden aangewend
indien deze door de werking van het beding onredelijk zou worden benadeeld.De (on)mogelijkheid om vooraf rekening te houden met alle voor het inroepen
en nakomen van een concurrentiebeding van belang zijnde omstandigheden die
zich tijdens en na afloop van het dienstverband kunnen voordoen – die
voor beide partijen geldt –, rechtvaardigt naar het oordeel van de Raad
een ruime(re) bevoegdheid van de rechter het concurrentiebeding geheel of
gedeeltelijk te vernietigen en de hoogte van de vergoeding, maar ook de overige
componenten van het concurrentiebeding zoals de werkzaamheden en het geografische
gebied, te wijzigen. De rechtszekerheid wordt daarmee gediend.De Raad adviseert daarom het zesde lid van het voorgestelde artikel 653
zo te wijzigen dat (gedeeltelijke) vernietiging mogelijk is indien één
van beide partijen door het beding onredelijk wordt benadeeld, en in het zevende
lid de rechter de bevoegdheid te geven naar billijkheid de hoogte van de vergoeding
en de in het vierde lid genoemde concurrentiebeperkende onderdelen van het
beding te wijzigen. Daarnaast adviseert de Raad de rechtsgrond van de vergoeding
alsook de maatstaven aan de hand waarvan de vergoedingshoogte kan worden bepaald
te verduidelijken.b. Eén van de uitgangspunten van het wetsvoorstel is dat de werkgever
bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst terdege dient te overwegen of hij
een concurrentiebeding nodig heeft. Is het beding eenmaal onderdeel
van de arbeidsovereenkomst, dan kan de werkgever er niet meer eenzijdig afstand
van doen, aangezien artikel 6:160 BW bepaalt dat afstand van recht geschiedt
bij overeenkomst tussen de schuldeiser en de schuldenaar. Dit heeft tot gevolg
dat, indien de werknemer (tussentijds) niet instemt met intrekking van het
beding, de werkgever daaraan gebonden blijft en dientengevolge gehouden blijft
de bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst vastgestelde vergoeding te betalen,
ook indien hij de werknemer niet meer wenst te houden aan het beding.Dit gevolg lijkt niet in alle omstandigheden redelijk. Naar het oordeel
van de Raad zou het wetsvoorstel moeten voorzien in de mogelijkheid voor de
werkgever om, uiterlijk bij de beëindiging van de arbeidsovereenkomst,
de werknemer schriftelijk mede te delen dat hij geen beroep zal doen op het
concurrentiebeding. Voor de werknemer heeft dat als voordeel dat deze direct
zekerheid heeft over zijn mogelijkheden om te zoeken naar een nieuwe werkkring.
Indien de werknemer desondanks aanspraak blijft maken op de vergoeding doordat
hij geen medewerking wenst te verlenen aan hetgeen neerkomt op wijziging van
het concurrentiebeding is er behoefte aan een beroep op de rechter. Ook daartoe
acht de Raad wijziging gewenst van het zesde lid van het voorgestelde artikel
653, zodat de rechter het beding geheel of gedeeltelijk kan vernietigen op
de grond dat volledige instandhouding van het beding niet redelijk is in verhouding
tot de te beschermen belangen van een van beide partijen.1. Het concurrentiebeding en de rol van de rechter1a. De Raad is van mening dat de memorie van toelichting (paragraaf 7.1.)
onvoldoende duidelijkheid geeft over de aard van de vergoeding. Kern van de
billijke vergoeding is, zoals ook in paragraaf 7.1. van de memorie van
toelichting wordt aangegeven, de compensatie voor de beperking van de werknemer
in zijn vrijheid van arbeidskeuze. De verplichting van de werkgever tot betaling
van de billijke vergoeding staat los van de vraag of de werknemer schade lijdt.
Met andere woorden, er is geen sprake van een schadevergoeding. De aard van
de vergoedingsverplichting moet onderscheiden worden van een mogelijke bestemming
die aan de vergoeding wordt gegeven door de individuele werknemer, zoals het
opvangen van een eventuele tijdelijke inkomensachteruitgang. De vergoeding
kan er zo toe bijdragen dat een werknemer zich minder belemmerd voelt in het
zoeken van een nieuwe baan, met inachtneming van het betreffende concurrentiebeding.Aan de hand van de concrete omstandigheden zal in elk individueel geval
beoordeeld moeten worden wat een billijke vergoeding is. Daarbij kunnen bijvoorbeeld
het geografisch en functioneel bereik en de duur van het beding in aanmerking
worden genomen. De concrete situatie waarin de werknemer verkeert na het einde
van de arbeidsovereenkomst kan ertoe leiden dat de afgesproken vergoeding
heroverwogen dient te worden. Bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst zijn
de gevolgen van het concurrentiebeding voor de beperking van de vrijheid van
arbeidskeuze niet altijd te overzien.De memorie van toelichting is overeenkomstig het advies van de Raad van
State op deze punten verduidelijkt.De Raad van State is van mening dat het uitgangspunt dat partijen bij
het aangaan van de arbeidsovereenkomst in staat zullen zijn zelf de hoogte
van de vergoeding vast te stellen, niet onder alle omstandigheden kan worden
aangehouden, in het bijzonder niet bij gewijzigde of onvoorziene omstandigheden.
Deze opvatting wordt niet gedeeld. Het maken van afspraken omtrent de hoogte
van de billijke vergoeding bij de totstandkoming van de arbeidsovereenkomst
moet onderscheiden worden van de situatie dat er zich later gewijzigde of
onvoorziene omstandigheden kunnen voordoen.Aan de hand van de duur van het beding en het geografisch en functioneel
bereik moet het bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst mogelijk zijn om
een billijke vergoeding vast te stellen. De hoogte van de vergoeding kan bijvoorbeeld
gesteld worden op een vast bedrag of op een bepaald percentage van het laatst
verdiende loon.De voorgestelde regeling sluit niet uit dat de werkgever wijziging van
de afgesproken vergoeding aan de orde kan stellen, indien handhaving van de
oorspronkelijke vergoeding in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van
redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn (artikel 248 lid 2 Boek
6 BW). Ook kan de rechter op verzoek van de werkgever de hoogte van de vergoeding wijzigen op grond van onvoorziene omstandigheden die van
dien aard zijn dat de wederpartij (werknemer) naar maatstaven van redelijkheid
en billijkheid ongewijzigde instandhouding daarvan niet mag verwachten (artikel
258 Boek 6 BW).Gelet op het vorenstaande zijn de door de Raad van State bepleite wijzigingen
in het zesde en zevende lid van artikel 653 niet nodig. Daarbij moet in aanmerking
worden genomen dat de specifieke regeling in het voorgestelde lid 6 van artikel
653, dat ontleend is aan de thans geldende regeling, stoelt op de gedachte
dat het aangaan van een concurrentiebeding alleen een werkgeversbelang is
en dat er aanleiding is om het concurrentiebeding in het voordeel van de werknemer
te wijzigen, als blijkt dat dit beding te zwaar op hem drukt, gelet op de
belangen die de werkgever wenst veilig te stellen met dit beding. Overigens
ontbreekt deze belangenafweging in de door de Raad bepleite wijziging van
lid 6.In het kader van de in artikel 653 lid 6 voorziene bevoegdheid tot gehele
of gedeeltelijke vernietiging heeft de rechter de mogelijkheid elementen van
het concurrentiebeding aan te passen. Daarnaast is – eveneens met het
oog op de positie van de werknemer – in het zevende lid uitdrukkelijk
vastgelegd dat de rechter de vergoeding kan verhogen, indien hem dit met het
oog op de omstandigheden billijk voorkomt.1b. De Raad is van mening dat het wetsvoorstel zou moeten voorzien in
de mogelijkheid voor de werkgever om uiterlijk bij de beëindiging van
de arbeidsovereenkomst de werknemer schriftelijk mede te delen dat hij geen
beroep zal doen op het concurrentiebeding. Dit heeft, aldus de Raad, het voordeel
voor de werknemer dat deze direct zekerheid heeft over zijn mogelijkheden
om te zoeken naar een nieuwe werkkring.Dit voorstel van de Raad is niet overgenomen, aangezien het voorbij gaat
aan het feit dat het concurrentiebeding ook tijdens de arbeidsovereenkomst
van kracht is. Voor de werknemer geldt immers dat hij het concurrentiebeding
ook in acht moet nemen, indien hij tijdens zijn arbeidsrelatie besluit –
om welke redenen dan ook – een andere baan te zoeken. Het concurrentiebeding
heeft wel betrekking op de situatie na het einde van de arbeidsovereenkomst,
maar de werknemer moet ook tijdens de arbeidsovereenkomst het beding in acht
nemen, indien hij een nieuwe baan zoekt.Het door de Raad genoemde voordeel van de directe zekerheid over de mogelijkheden
voor een nieuwe werkkring is mitsdien betrekkelijk. Daarbij komt dat werknemers
veelal niet in een vroeg stadium aan hun werkgever zullen kenbaar maken dat
ze op zoek zijn naar een nieuwe baan (conform het concurrentiebeding). Dit
kan immers de arbeidsrelatie verstoren.De werknemer die opzegt in verband met een nieuwe, met het concurrentiebeding
overeenstemmende, werkkring zou volgens dit voorstel geconfronteerd kunnen
worden met de mededeling van de werkgever dat hij geen beroep zal doen op
het beding. Een dergelijke regeling zou het evenwicht tussen de belangen van
werkgever en werknemer schaden en staat ook haaks op het uitgangspunt van
het wetsvoorstel dat de werkgever van te voren goed moet overwegen of hij
het concurrentiebeding nodig heeft om zijn bedrijfsbelangen veilig te stellen.De Raad overweegt voorts dat indien de werknemer desondanks aanspraak
blijft maken op de vergoeding doordat hij geen medewerking wenst te verlenen
aan hetgeen neerkomt op wijziging van het concurrentiebeding, er behoefte
is aan beroep op de rechter. De mededeling van de werkgever dat hij geen beroep
zal doen op het beding kan niet op één lijn worden gesteld met
wijziging van het concurrentiebeding. Het is ook niet duidelijk in welk opzicht
wijziging van het concurrentiebeding in de door de Raad geschetste omstandigheden
aan de orde is. In de door de Raad geschetste casus wil de werkgever immers
het concurrentiebeding met de daaraan gekoppelde vergoedingsverplichting ongedaan
maken.De door de Raad in dit verband voorgestelde specifieke vernietigingsmogelijkheid
is niet nodig, gelet op de algemene regels inzake rechtsgevolgen van overeenkomsten
(artikelen 248 lid 2 en 258 Boek 6 BW). Zo is op grond van artikel 248 lid
2 Boek 6 BW een uit de overeenkomst geldende regel niet van toepassing voor
zover dit in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en
billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. Daarnaast kan de werkgever aan de werknemer
voorstellen een overeenkomst van afstand te sluiten (artikel 160 Boek 6 BW). 2. Flexibilisering van de vergoedingIn de toelichting wordt niet vermeld of met «de hoogte van (...)
de vergoeding» in het voorgestelde artikel 653 lid 4, onder c, alleen
is bedoeld de hoogte van het te betalen bedrag uitgedrukt in een bepaald geldbedrag,
of dat de hoogte ook kan worden uitgedrukt in maatstaven aan de hand waarvan
de vergoeding kan worden berekend. De laatste mogelijkheid heeft als voordeel
dat de vergoeding meer flexibel kan worden vastgesteld, bijvoorbeeld aan de
hand van het aantal jaren dat de werknemer in dienst is geweest en aan de
hand van het laatst verdiende loon. Het is zeer wel voorstelbaar dat een bedrag
dat destijds bij aanvang van de arbeidsrelatie billijk leek, dat na verloop
van een aantal jaren niet meer is, bijvoorbeeld als gevolg van inflatie of
veranderde omstandigheden op de arbeidsmarkt. Vanuit een oogpunt van rechtszekerheid
ziet de Raad geen bezwaar tegen een stelsel met een keuze tussen enerzijds
een vast bedrag en anderzijds een vergoeding die aan de hand van vaste maatstaven
bepaalbaar is. Het evenwicht tussen de belangen van de werknemer en de werkgever
lijkt met een dergelijke flexibilisering van de vergoeding niet in gevaar.Het college adviseert de strekking van het voorgestelde artikel 653 lid
4, onder c, nader toe te lichten.2. Flexibilisering van de vergoedingNaar aanleiding van het advies van de Raad van State wordt in de toelichting
bij artikel 653 lid 4 onder c geëxpliciteerd dat de hoogte van de door
de werkgever verschuldigde vergoeding mag worden uitgedrukt in een vast bedrag,
maar bijvoorbeeld ook in een percentage van het laatste salaris. In ieder
geval dient bij aanvang van de arbeidsovereenkomst duidelijk te zijn welke
vergoeding de werkgever verschuldigd is. Dit in het belang van de met dit
wetsvoorstel beoogde duidelijkheid en rechtszekerheid voor de werknemer.3. Verhouding billijke vergoeding tot uitkering op grond van de WerkloosheidswetIn de memorie van toelichting wordt ingegaan op de relatie tussen de billijke
vergoeding en een eventuele uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW).1 Naar het oordeel van de Raad is de toelichting niet overal
duidelijk.a. Blijkens de toelichting worden ingevolge artikel 16, derde lid, WW,
de inkomsten die de werknemer ontvangt in verband met de beëindiging
van de dienstbetrekking (tot een bepaald bedrag) gelijkgesteld met het recht
op doorbetaling van loon als bedoeld in het eerste lid van artikel 16 WW,
indien de dienstbetrekking wordt beëindigd anders dan door opzegging
met inachtneming van de rechtens geldende termijn. Bij de totstandkoming van
artikel 16 WW is indertijd uitdrukkelijk overwogen of vergoedingen die geen
betrekking hebben op de niet in acht genomen opzegtermijn moesten worden uitgezonderd.
Volgens de toelichting is daartoe niet besloten omdat dit misbruik in de hand
zou werken: door een vergoeding (op papier) anders te bestemmen dan voor de
niet in acht genomen opzegtermijn, zou de werking van artikel 16, derde lid,
WW te gemakkelijk kunnen worden omzeild. Om dezelfde reden wordt volgens de
toelichting de vergoeding uit hoofde van een concurrentiebeding niet uitgezonderd.Deze redenering is niet zonder meer begrijpelijk. Immers, de vergoeding
uit hoofde van het concurrentiebeding (en dus de bestemming van die vergoeding)
wordt reeds bij het aangaan van de arbeidsovereenkomst schriftelijk vastgelegd.
Wijziging van de bestemming van de vergoeding uit hoofde van het concurrentiebeding
is gezien de aard van de vergoeding niet denkbaar. Het niet uitzonderen van
de vergoeding uit hoofde van het concurrentiebeding heeft bovendien tot gevolg
dat, indien de arbeidsovereenkomst wordt beëindigd in strijd met de wettelijke
opzegtermijn, de vergoeding wel gelijkgesteld wordt met het recht op doorbetaling
van loon waardoor het recht op een WW-uitkering later ingaat. Wordt de arbeidsovereenkomst
opgezegd met inachtneming van de opzegtermijn, dan wordt de vergoeding niet
gelijk gesteld met het recht op doorbetaling van loon, waardoor het recht
op een WW-uitkering eerder zou ingaan. Het is niet duidelijk of dit verschil
in gevolg beoogd is. De Raad adviseert de toelichting op dit punt te verduidelijken. b. Uit de negende alinea van paragraaf 7.1 van de memorie van toelichting
blijkt dat onder meer inkomsten wegens loonderving op een WW-uitkering in
mindering moeten worden gebracht. Een vergoeding voor de werknemer vanwege
een concurrentiebeding valt daar volgens de toelichting niet onder. Uit de
tweede alinea van paragraaf 7.1 van de memorie van toelichting blijkt
evenwel dat de vergoeding bedoeld is om een mogelijke inkomensachteruitgang
op te vangen. De memorie van toelichting verdient naar het oordeel van de
Raad ook op dit punt verduidelijking.3. Verhouding billijke vergoeding tot uitkering op grond van de WerkloosheidswetDe Raad geeft aan in de memorie van toelichting de redenering niet zonder
meer te begrijpen, dat de vergoeding uit hoofde van het concurrentiebeding
(en dus de bestemming van de vergoeding) die reeds bij het aangaan van de
arbeidsovereenkomst schriftelijk wordt vastgelegd, niet wordt uitgezonderd
van de werking van artikel 16, derde lid, WW. Bij de totstandkoming van genoemd
artikellid is besloten om vergoedingen die geen betrekking hebben op de niet
in acht genomen opzegtermijn, niet uit te zonderen. Dit om de gebruikersruimte
te minimaliseren en de uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid te maximaliseren.Met uitzondering van de door de rechter toegewezen vergoeding van proceskosten
worden alle vergoedingen , onder welke noemer dan ook, aangemerkt als inkomsten
in de zin van artikel 16, derde lid, van de WW. Vergoeding van immateriële
schade, alsmede vergoedingen waaraan een bepaalde bestemming is gegeven (pensioenopbouw,
studiekosten, outplacement) vallen derhalve onder het inkomstenbegrip van
dit artikel. Voor het recht op een WW-uitkering dient niet uit te maken welke
bestemming wordt gegeven aan een vergoeding. Van belang is dat het dienstverband
van de werknemer tengevolge van de wijze van beëindiging eerder eindigt
dan bij opzegging.De Raad vraagt zich af, of is beoogd, dat de vergoeding bij beëindiging
van de arbeidsovereenkomst zonder inachtneming van de opzegtermijn, wel gelijk
gesteld wordt met het recht op doorbetaling van loon ingevolge artikel 16,
derde lid, WW en bij beëindiging met inachtneming van de opzegtermijn
niet. Zoals ook blijkt uit het bovenstaande, is dit inderdaad beoogd en wel
om te voorkomen dat voor de werknemer wiens arbeidsovereenkomst is beëindigd
zonder inachtneming van de opzegtermijn het recht op een WW-uitkering eerder
zou ingaan dan voor de werknemer wiens dienstbetrekking met inachtneming van
de opzegtermijn is beëindigd.De Raad meent in de memorie van toelichting een tegenstrijdigheid te bespeuren
in het gestelde (negende alinea paragraaf 7.1) dat een vergoeding vanwege
een concurrentiebeding niet als inkomsten wegens loonderving in mindering
worden gebracht op een ww-uitkering en een andere alinea (tweede alinea van
paragraaf 7.1) waaruit blijkt dat de vergoeding is bedoeld om een inkomensachteruitgang
op te vangen. Zoals ook blijkt uit hetgeen hiervoor onder 1a is opgemerkt
wordt de vergoeding vanwege een concurrentiebeding niet toegekend vanwege
loonderving uit de vorige dienstbetrekking (waar artikel 34 van de WW op ziet)
maar als vergoeding voor de beperking van de vrijheid van arbeidskeuze.De memorie van toelichting is overeenkomstig het advies van de Raad van
State op deze punten verduidelijkt.4. OvergangsrechtHet voorgestelde artikel 213 van de Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek
(hierna: ONBW) geeft partijen een jaar de tijd (vanaf de inwerkingtreding
van de nieuwe regeling) om bestaande concurrentiebedingen aan te passen aan
de voorgestelde regeling. Indien de werkgever en werknemer in die periode
geen overeenstemming hebben bereikt over een nieuw beding, is een oud beding
dat niet aan de nieuwe vereisten voldoet nietig ingevolge het voorgestelde
artikel 653 lid 8, terwijl de arbeidsovereenkomst zonder concurrentiebeding
in stand blijft. Of in een dergelijke situatie het oude beding ingevolge artikel
3:42 BW (van rechtswege) geconverteerd wordt in een nieuw beding waarvan de
strekking zoveel mogelijk overeenkomt met het oude beding, is niet duidelijk.
Het geheel vervallen van een concurrentiebeding zonder dat er een nieuw beding
voor in de plaats komt, kan zowel het belang van de werkgever als het belang
van de werknemer schaden. Het is niet uitgesloten dat de werknemer op
onredelijke gronden weigert mee te werken aan wijziging van het concurrentiebeding.
De werknemer wordt in dat geval wel in een zeer sterke positie gebracht, aangezien
het resultaat van de onredelijke weigering ingevolge het voorgestelde artikel
653 lid 8, zal leiden tot nietigheid van het bestaande beding.In verband hiermee, adviseert de Raad om aan het voorgestelde artikel
213 ONBW een lid toe te voegen waarin wordt bepaald dat de rechter desverzocht
de inhoud van het (nieuwe) concurrentiebeding kan vaststellen in die gevallen
dat de werkgever en de werknemer het oude beding niet tijdig door een nieuw
beding hebben vervangen.4. OvergangsrechtDe Raad merkt op dat het geheel vervallen van een concurrentiebeding zowel
het belang van de werkgever als van de werknemer kan schaden. Het is niet
uitgesloten dat de werknemer op onredelijke gronden weigert mee te werken
aan wijziging van het concurrentiebeding. De Raad adviseert aan het voorgestelde
artikel 213 de bepaling toe te voegen dat de rechter desverzocht de inhoud
van het nieuwe concurrentiebeding kan vaststellen in die gevallen dat de werknemer
en de werkgever het oude beding niet tijdig door een nieuw beding hebben vervangen.De Raad maakt niet duidelijk welk belang van de werknemer kan worden geschaad
bij het vervallen van een concurrentiebeding na ommekomst van de in artikel
213 voorgestelde termijn van een jaar. In ieder geval geldt dan niet meer
de beperking in de bevoegdheid van de werknemer om na het einde van de arbeidsovereenkomst
op zekere wijze werkzaam te zijn.Overigens is het niet zo, zoals de Raad veronderstelt, dat onder alle
omstandigheden na verloop van een jaar na de inwerkingtreding de nietigheidssanctie
van toepassing is op een «oud» concurrentiebeding, dat niet voldoet
aan het nieuwe artikel 653 Boek 7 BW. Artikel 75, Overgangswet nieuw BW, brengt
immers mee dat de nieuwe bepaling buiten toepassing blijft in overgangssituaties,
indien die toepassing onder de gegeven omstandigheden naar maatstaven van
redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. Dat is niet ondenkbaar
als een werknemer, kennelijk afsturend op de nietigheid van het beding, op
onredelijke gronden aanpassing van het beding aan de nieuwe bepalingen weigert.Daarnaast bestaat de mogelijkheid voor de werkgever om de rechter te verzoeken
de werknemer die op onredelijke gronden weigert mee te werken aan de totstandkoming
van een nieuw beding, te bevelen de onderhandelingen voort te zetten. Overigens
zal de bereidheid van de werknemer om mee te werken aan een nieuw concurrentiebeding
conform het nieuwe artikel 653 positief worden beïnvloed door het feit
dat de werkgever de verplichting heeft een billijke vergoeding te betalen.Gelet op het vorenstaande wordt het voorstel van de Raad niet overgenomen.
Bij dit voorstel zij de kanttekening geplaatst dat het voor de rechter geen
eenvoudige taak zal zijn om, rekening houdend met de belangen van de betrokken
werkgever en werknemer, een voor dat specifieke geval adequaat concurrentiebeding
te formuleren.5. InwerkingtredingArtikel III van het wetsvoorstel bepaalt dat de wet in werking treedt
met ingang van de eerste dag van de tweede kalendermaand na de datum van uitgifte
van het Staatsblad waarin zij wordt geplaatst. In verband met de inwerkingtreding
van de Tijdelijke Referendumwet op 1 januari 2002, dient naar het oordeel
van de Raad overwogen te worden de tekst van artikel III te wijzigen in die
zin dat de wet in werking treedt op een bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip (aanwijzing 178 van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar), model
C) dan wel op de eerste dag van de derde maand na de datum van uitgifte van
het Staatsblad waarin zij wordt geplaatst (aanwijzing 178 Ar, aangepast model
A).5. InwerkingtredingNaar aanleiding van het advies van de Raad is artikel III van het wetsvoorstel
in die zin gewijzigd, dat de wet in werking treedt op de eerste dag van de
derde kalendermaand na de datum van uitgifte van het Staatsblad waarin zij
wordt geplaatst. De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U, mede namens de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde
memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 7.1, tweede alinea.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 7.1, eerste alinea.XNoot3Artikel I, onderdeel A, Artikel 653, lid 6 en 7.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 7.1. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28167-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl