Belastingplan 2008; Memorie van Toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-23 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 31205, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

24-09-2007

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

31205 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgaveI. ALGEMEENInleidingBevordering innovatief ondernemerschapVergroeningVereenvoudigingEen innovatieve, concurrerende en ondernemende economie
(pijler II Coalitieakkoord)Een duurzame leefomgeving (pijler III Coalitieakkoord)Sociale samenhang (pijler IV Coalitieakkoord)Overige fiscale maatregelen 2008Indeling wetsvoorstelEen innovatieve, concurrerende en ondernemende economie
(Pijler II Coalitieakkoord)1. Verschuiving BPM naar MRBEen duurzame leefomgeving (Pijler III Coalitieakkoord)2. Invoering vliegbelasting3. Milieudifferentiatie schoon en zuinig3.1. InleidingTabel 1. Milieudifferentiatie schoon en zuinig (€ mln,
prijzen 2008)3.2. Milieudifferentiatie autobelastingen schoon
en zuinig3.2.1. Differentiatie naar zuinigOverzicht zuinig maatregelen in de BPM (bedragen in euro’s,
+ is verhoging BPM en – is verlaging BPM)3.2.2. Differentiatie naar schoon3.3. Differentiatie bijtelling auto van de zaak4. Taakstellende verhoging milieuonvriendelijke brandstoffen
en energie4.1. InleidingTabel 2. Taakstellende verhoging milieuonvriendelijke
brandstoffen en energie (€ mln, prijzen 2008)4.2. Verhoging van de accijns van blanke diesel4.3. Verhoging van de accijns van rode diesel4.4. Indexatie van de accijnstarieven van rode diesel,
LPG en zware stookolie4.5. Afschaffing van twee specifieke accijnsregelingen
voor rode diesel4.6. Afbouw teruggaafregeling energiebelasting grootverbruikers
minerale oliën4.7. Verhoging van de accijns op LPG4.8. Verhoging van de energiebelasting van elektriciteit5. Invoering verpakkingenbelasting6. Energiebelasting6.1. Verlaagd tarief glastuinbouw6.2. Salderen energiebelasting bij duurzame opwekking
elektriciteit door kleinverbruikers7. Aanpassing tarief afvalstoffenbelasting voor shredderafvalSociale samenhang (Pijler IV Coalitieakkoord)8. Versobering uitbetaling algemene heffingskorting9. Versterking inkomensafhankelijkheid arbeidskortingTabel 3. Overzicht inkomensafhankelijke arbeidskorting
(IAK) 2007–2011 (prijzen 2008)Figuur 1. Arbeidskorting 2008–2011 (prijzen 2008)Figuur 2. Arbeidskorting inclusief arbeidskorting ouderen
naar leeftijd in 2011 (€, prijzen 2008)10. Versterking inkomensafhankelijkheid aanvullende
combinatiekortingFiguur 3. Verdeling jaarloon vrouwen en mannen 2005 (telt
beide op tot 100%)Tabel 4. Vormgeving IACK (prijzen 2008)Figuur 4. Verloop aanvullende combinatiekorting 2008–2011
(prijzen 2008)11. Achterwege laten indexatie algemene heffingskorting12. Lastenverdeling12.1. Aftopping pensioenopbouw12.2. Aanpassing eigenwoningforfait13. Koopkrachtbeeld 2008Overzicht heffingskortingen en tarieven eerste en tweede
schijf 2007–200814. Beperking en afschaffing buitengewone uitgavenregelingBuitengewone uitgavenregelingTabel 5. Gebruik BU1Onderzoek buitengewone uitgaven en zorgtoeslagCoalitieakkoord2009200815. Invoering integrale vennootschapsbelastingplicht
woningcorporatiesOverheid en dienstbare publieke sector (Pijler VI Coalitieakkoord)16. Verhoging drank- en tabaksaccijnzen17. Toepassing kansspelbelasting gokautomaten18. EU aspecten19. Budgettaire aspectenTabel 6. Budgettaire effecten Belastingplan 2008 (€ mln
prijzen 2008, -/- = lastenverlichting)20. Uitvoeringskosten Belastingdienst21. Nalevingseffecten en milieueffecten voor bedrijfsleven
en burgerInleidingVerpakkingenbelastingVliegbelastingEffecten bedrijfsleven overige maatregelen Belastingplan
2008Effecten burger buitengewone uitgavenregelingMilieueffectenActalII. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IArtikel I, onderdeel A (artikel 2.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel B (artikel 3.20 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel C (artikel 3.29c van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel D (artikel 3.112 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel E (artikel 6.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel F (artikel 6.24 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel G (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel H (artikel 8.14 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel I (artikel 8.14a van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel J (artikel 8.17 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel I, onderdeel K (artikel 8.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel IIArtikel II, onderdeel A (artikel 3.19 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel B (artikel 3.104 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel C (artikel 3.112 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel D (artikel 3.139 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel E (artikel 6.1 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel F (artikel 6.2 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel G (artikel 6.2b van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel H (afdeling 6.5 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel I (artikel 6.31 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikelen II, onderdeel J, en III, onderdeel D (artikelen
8.9 en 10.6a van de Wet inkomstenbelasting 2001)Artikel II, onderdeel K (artikel 8.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel L (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel M (artikel 8.14a van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel N (artikel 10.1 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel O (artikel 10.3 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel P (artikel 10.4 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel Q (artikel 10.5 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel II, onderdeel R (artikel 10.7 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel IIIArtikel III, onderdeel A (artikel 8.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel III, onderdeel B (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel III, onderdeel C (artikel 8.14a van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel III, onderdeel D (artikel 10.6a van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel III, onderdeel E (artikel 10.7 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel IVArtikel IV, onderdeel A (artikel 8.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel IV, onderdeel B (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel IV, onderdeel C (artikel 8.14a van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel IV, onderdeel D (artikel 10.7 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel VArtikel V (artikel 10.1 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel VIArtikel VI, onderdeel A (artikel 13bis van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VI, onderdeel B (artikel 20a van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VI, onderdeel C (artikel 22a van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VI, onderdeel D (artikel 22b van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VI, onderdeel E (artikel 22c van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VIIArtikel VII, onderdeel A (artikel 11 van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VII, onderdeel B (artikel 18a van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VII, onderdeel C (artikel 18ga van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VII, onderdeel D (artikel 22 van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel VIIIArtikel VIII, onderdeel A (artikel 22 van de Wet op de
loonbelasting 1964)Artikel IXArtikel IX, onderdeel A (artikel 22 van de Wet op de loonbelasting
1964)Artikelen VII, onderdeel E, VIII, onderdeel B, en IX,
onderdeel B (artikel 22a van de Wet op de loonbelasting 1964)Artikel XArtikel X, onderdelen A, B en D (artikelen 2, 4 en 9 van
de Wet op de vennootschapsbelasting 1969)Artikel X, onderdeel C (artikel 5 van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969)Artikel X, onderdeel E (artikel 33 van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969)Artikel XIArtikel XI, onderdeel A (artikel 1 van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XI, onderdeel B (artikel 18 van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XI, onderdeel C (artikel 36c van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XI, onderdelen D, E en F (artikelen 36e, 36h en
36j van de Wet belastingen op milieugrondslag)Artikel XI, onderdeel G (artikelen 36s tot en met 36sh
van de Wet belastingen op milieugrondslag)Hoofdstukken Vb en Vc van de Wet belastingen op milieugrondslagArtikel 36s, onderdelen a, b, c en d (begrip verpakking)Artikel 36s, onderdelen e, f, g en h (begrippen producent,
importeur, concern en ondernemer)Artikelen 36sa en 36sb (grondslag en belastingplicht)Artikel 36sb, eerste lid, onderdeel aArtikel 36sb, eerste lid, onderdeel bArtikel 36sb, eerste lid, onderdeel cArtikel 36sc (belastingplichtige)Artikel 36sd (maatstaf van heffing)Artikel 36se (verschuldigdheid)Artikel 36sf (tarief)Artikel 36sg (belastingvermindering)Artikel 36sh (verplichtingen)Artikel XI, onderdeel H (artikel 37 van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XI, onderdeel I (artikel 37a van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XIIArtikel XII, onderdeel A (artikel 1 van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XII, onderdeel B (artikel 36i van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XII, onderdeel C (artikel 36l van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XII, onderdeel D (artikelen 36r tot en met 36rg
van de Wet belastingen op milieugrondslag)Hoofdstukken Vb van de Wet belastingen op milieugrondslagArtikel 36r, onderdeel a (luchthaven)Artikel 36r, onderdeel b (vliegtuig)Artikel 36r, onderdeel c (luchtvaartmaatschappij)Artikel 36r, onderdeel d (passagier)Artikel 36r, onderdeel e (boordpersoneel)Artikel 36r, onderdeel f (bestemming)Artikel 36ra (grondslag)Artikel 36rb (belastingplichtige)Artikel 36rc (maatstaf van heffing)Artikel 36rd (verschuldigdheid)Artikel 36re (tarief)Artikel 36rf (teruggaaf)Artikel 36rg (verplichtingen ten dienste van de belastingheffing)Artikel XII, onderdeel E (artikel 37a van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XIIIArtikel XIII, onderdeel A (artikel 36a van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XIII, onderdeel B (artikel 36i van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XIII, onderdeel C (artikel 36l van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XIII, onderdeel D (artikel 37a van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Artikel XIVArtikel XIV (tarieven verpakkingenbelasting met ingang
van 1 januari 2009)Artikel XV, artikel XVI en artikel XVIIArtikelen XV, XVI en XVIIArtikel XVIIIArtikel XVIII, onderdeel A (artikel 9 van de Wet op de
belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)Artikel XVIII, onderdeel B (artikel 9a van de Wet op de
belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)Artikel XVIII, onderdelen C en F (artikelen 9b en 10 van
de Wet op de belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)Artikel XVIII, onderdeel D (artikel 9ba van de Wet op
de belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)Artikel XVIII, onderdeel E (artikel 9c van de Wet op de
belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)Artikel XIXArtikel XIX (overgangsbepaling BPM)Artikel XXArtikel XX, onderdeel B (artikel 23b van de Wet op de
motorrijtuigenbelasting 1994)Artikel XX, onderdelen A en C tot en met G (artikelen
23, 24b, 25, 25a, 25b en 47 van de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994)Artikel XX, onderdeel H (artikel 83 van de Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Artikel XXIArtikel XXI, onderdeel A (artikel 1 van de Wet op de kansspelbelasting)Artikel XXI, onderdeel B (artikel 2 van de Wet op de kansspelbelasting)Artikel XXI, onderdelen C tot en met G (artikelen 3, 5,
5a, 6 en 8 van de Wet op de Kansspelbelasting)Artikel XXIIArtikel XXII, onderdeel A (artikel 27 van de Wet op de
accijns)Artikel XXII, onderdeel B (artikel 27a van de Wet op de
accijns)Artikel XXIIIArtikel XXIII, onderdeel A (artikel 7 van de Wet op de
accijns)Artikel XXIII, onderdeel B (artikel 27 van de Wet op de
accijns)Artikel XXIVArtikel XXIV (accijns op tabaksproducten)Artikel XXVArtikel XXV (accijns op tabaksproducten)Artikel XXVIArtikel XXVI (artikel 43a van de Invorderingswet 1990)Artikel XXVIIArtikel XXVIIArtikel XXVIIIArtikel XXVIII (overgangsrecht buitengewone uitgaven)Artikel XXIXArtikel XXIX (samenloopbepaling)Artikel XXXIArtikel XXXI (inwerkingtreding)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 31205Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 253 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
31 205Wijziging van enkele belastingwetten (Belastingplan 2008)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGInhoudsopgaveI.ALGEMEEN2     Inleiding2     Een innovatieve, concurrerende en ondernemende economie (Pijler II Coalitieakkoord)6    1.Verschuiving
BPM naar MRB6     Een duurzame leefomgeving (Pijler III Coalitieakkoord)6    2.Invoering
vliegbelasting6     3.Milieudifferentiatie
schoon en zuinig9  3.1.Inleiding9 3.2.Milieudifferentiatie
autobelastingen schoon en zuinig10  3.2.1.Differentiatie naar zuinig10 3.2.2.Differentiatie naar schoon12 3.3.Differentiatie
bijtelling auto van de zaak13    4.Taakstellende verhoging milieuonvriendelijke brandstoffen en energie14  4.1.Inleiding14 4.2.Verhoging
van de accijns van blanke diesel15 4.3.Verhoging
van de accijns van rode diesel15 4.4.Indexatie
van de accijnstarieven van rode diesel, LPG en zware stookolie16  4.5.Afschaffing
van twee specifieke accijnsregelingen voor rode diesel16 4.6.Afbouw
teruggaafregeling energiebelasting grootverbruikers minerale oliën17  4.7.Verhoging
van de accijns op LPG17  4.8.Verhoging
van de energiebelasting van elektriciteit19     5.Invoering verpakkingenbelasting18     6.Energiebelasting22 6.1.Verlaagd
tarief glastuinbouw22 6.2.Salderen
energiebelasting bij duurzame opwekking elektriciteit door kleinverbruikers227.Aanpassing tarief afvalstoffenbelasting voor shredderafval23     Sociale samenhang (Pijler IV Coalitieakkoord)24    8.Versobering uitbetaling algemene heffingskorting24     9.Versterking inkomensafhankelijkheid arbeidskorting25    10.Versterking inkomensafhankelijkheid aanvullende combinatiekorting27     11.Achterwege laten indexatie algemene heffingskorting29     12.Lastenverdeling30 12.1.Aftopping pensioenopbouw30 12.2.Aanpassing eigenwoningforfait31    13.Koopkrachtbeeld 200832    14.Beperking en afschaffing buitengewone uitgavenregeling32     15.Invoering integrale vennootschapsbelastingplicht woningcorporaties36     Overheid en dienstbare publieke sector (Pijler VI Coalitieakkoord)38    16.Verhoging drank- en tabaksaccijnzen38     17.Toepassing kansspelbelasting gokautomaten39     18.EU aspecten40    19.Budgettaire aspecten41    20.Uitvoeringskosten Belastingdienst42    21.Nalevingseffecten en milieueffecten voor bedrijfsleven en burger43     II.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING47I. ALGEMEENInleidingHet voorliggende belastingplan is het eerste van een nieuwe kabinetsperiode.
Het kabinet wil in deze periode veel bereiken. Deze ambities zijn vastgelegd
in het Coalitieakkoord en het beleidsprogramma. Met de begrotingsstukken en
dit belastingplan zet het kabinet een volgende stap naar de verwezenlijking
van die ambities. Daarbij speelt het fiscale instrumentarium een belangrijke
rol. Die rol is overigens niet voor alle pijlers van het kabinetsbeleid even
groot. De inzet van fiscale beleidsmogelijkheden concentreert zich in de pijlers
II (een innovatieve, concurrerende en ondernemende economie), pijler III (een
duurzame leefomgeving) en IV (sociale samenhang).In de huidige kabinetsperiode zal het fiscale beleid zich concentreren
rond de speerpunten bevordering innovatief ondernemerschap, vergroening en
vereenvoudiging. Deze speerpunten passen naadloos binnen het algemene kabinetsbeleid.Bevordering innovatief ondernemerschapOndernemerschap is de motor achter de economische groei. Het kabinet wil
werken aan een innovatieve, concurrerende en ondernemende economie, om ook
bij internationale concurrentie welvaart te bieden.En Europa als geheel wil zich focussen op innovatie. De Lissabon-agenda
bepaalt dat landen innovatie moeten bevorderen. Bij het bevorderen van innovatief
ondernemerschap is een grote rol weggelegd voor fiscale maatregelen. Samen
met de minister van Economische Zaken wordt de komende jaren gekeken naar
de mogelijkheid de grondslag in WBSO te verbreden, zodat er bijvoorbeeld meer
ruimte voor procesinnovatie en ICT komt. Verder zal de overstap van werknemerschap
naar ondernemerschap en omgekeerd worden vergemakkelijkt en zal het starten
van een eigen onderneming fiscaal worden gestimuleerd.VergroeningDe effecten van de keuzes van consumenten en producenten op de milieukwaliteit
zijn groot. Toch komt nog lang niet overal de mate van milieuvervuiling en
milieubevordering voldoende in de marktprijzen tot uiting. Waar dat onvoldoende
het geval is, wil het kabinet, waar mogelijk, positieve en/of negatieve financiële
prikkels invoeren. Op die manier wordt duurzame productie en consumptie gestimuleerd.
In het voorliggende belastingplan worden op dit terrein al grote stappen gezet.
Voor de volgende jaren zullen verdere vergroeningsmaatregelen worden verkend.VereenvoudigingHet kabinet streeft naar een dienstverlenende overheid, een overheid die
burgers en bedrijven centraal stelt. Daartoe zullen de administratieve lasten
verder worden verlaagd. Complexiteitsreductie in de regels en uitvoering van
de belastingwetten is belangrijk. De taken van de Belastingdienst zijn zeer
ingewikkeld geworden, waarbij de mogelijkheden van de dienst tot het uiterste
opgerekt worden. Deze kabinetsperiode zal dan ook gebruikt worden om te komen
tot een belangrijke vereenvoudiging van processen en, zo mogelijk, regelgeving.
Daarbij wordt gestreefd naar een betere samenwerking tussen de Belastingdienst
en burgers en bedrijven. Vertrouwen in de burger of het bedrijf is daarbij
het uitgangspunt.Niet al deze speerpunten komen in gelijke mate in het voorliggende belastingplan
aan de orde. In de komende jaren zullen zij echter zeker terugkomen.Het Belastingplan 2008 is ingedeeld aan de hand van de pijlers waarop
het kabinetsbeleid is gebaseerd. Het gaat dan vooral om de fiscale maatregelen
in pijler II (een innovatieve, concurrerende en ondernemende economie), pijler
III (een duurzame leefomgeving) en pijler IV (sociale samenhang).Een innovatieve, concurrerende en ondernemende economie
(pijler II Coalitieakkoord)In de tweede pijler is mobiliteit een speerpunt. Het kabinet is voornemens
de lopende kabinetsperiode een betekenisvolle stap te zetten op de weg naar
kilometerbeprijzing bij motorvoertuigen. In dit belastingplan wordt in dit
kader een budgettair neutrale verschuiving van BPM naar MRB aangebracht.Een duurzame leefomgeving (pijler III Coalitieakkoord)Het kabinet wil bijdragen aan duurzaamheid en een beter milieu. Zowel
globaal als nationaal moeten we de «ongemakkelijke waarheid» onder
ogen zien. Globaal neemt de aandacht voor een beter milieu steeds meer toe.
Ook nationaal kunnen zowel burgers als overheid hun steentje bijdragen. Het
kabinet richt zich niet alleen op het hier en nu, maar ook op de toekomst.
Daarom zet het kabinet stevig in op het verbeteren van de energiehuishouding
en het klimaat. Hierdoor verbetert niet alleen de leefomgeving van volgende
generaties, maar wordt ook voorkomen dat in de toekomst nieuwe, dure maatregelen
moeten worden genomen. De ambitie van het kabinet is om in 2020 in Nederland één
van de meest duurzame en efficiënte energievoorzieningen in Europa te
hebben. Het streven is op termijn jaarlijks 2% energiebesparing te
realiseren, het aandeel duurzame energie te verhogen tot 20% in 2020
en, bij voorkeur in Europees verband, een vermindering te realiseren van de
uitstoot van broeikasgassen van 30% in 2020 ten opzichte van 1990.Dit kunnen we niet alleen. De doelstellingen op het gebied van energie
en klimaat vragen om inspanningen van overheid, bedrijfsleven en consument.
Fiscale maatregelen kunnen ondersteunend werken door daar waar de mate van
milieuvervuiling onvoldoende in de marktprijzen tot uiting komt, positieve
en/of negatieve financiële prikkels in te voeren. Op die manier wordt
een duurzame productie en consumptie gestimuleerd. Aan de ene kant de introductie
van een heffing op milieuvervuilend handelen, aan de andere kant belastingverlaging
waar handelen leidt tot milieuverbetering. Vanaf de jaren ’90 is het
belastingstelsel al een aantal keren «vergroend». Nu wordt een
nieuwe stap in deze vergroening gezet.Samen met bedrijfsleven en burgers zet het kabinet in op heldere maatregelen
die de milieudruk van producten beter tot uitdrukking laten komen in de prijzen
daarvan. Om het beleid goed uitvoerbaar te maken is in de voorbereiding uitgebreid
gesproken met betrokken partijen. En de dialoog blijft gaande.Het is van belang dat de mate van milieubevordering en milieuvervuiling
zoveel mogelijk in marktprijzen tot uitdrukking komt. Daarvoor wordt een aantal
maatregelen getroffen. Er worden nieuwe belastingen ingevoerd voor vliegtickets
en verpakkingen.Daarmee worden extra belastinginkomsten voor een deel gerealiseerd door
het belasten van (milieuvervuilende) gedragingen die tot op heden nog
niet zijn belast, te weten vliegen en het verbruik van verpakkingen. Hierdoor
betaalt de vervuiler. Vanuit deze overwegingen vindt het kabinet dat de introductie
van genoemde nieuwe belastingen meer gerechtvaardigd is dan het verwerven
van extra inkomsten door het verhogen van reeds bestaande belastingen.Bij vliegtickets is het soms verbazingwekkend voor welke bodemprijzen
naar de andere kant van de wereld of een Europese stad gevlogen kan worden.
Terwijl de schade aan het milieu door het vliegverkeer fors is. Bij andere
vormen van vervoer, zoals het wegverkeer, wordt door middel van heffingen
rekening gehouden met milieueffecten. De vliegbelasting zorgt dat milieueffecten
onderdeel worden van de prijzen van vliegtickets.In de kantine van het ministerie van Financiën is elk plakje kaas
apart verpakt. In winkels wordt bij de kleinste aankoop een plastic tasje
aangeboden. Daar zijn goede redenen voor, maar er belandt wel dagelijks een
flinke berg verpakkingsmateriaal in de vuilnisbakken. Dat afval moet allemaal
weer verwerkt worden. Of erger nog, een deel van dat afval belandt als zwerfafval
op straat. Het kabinet heeft recent met het bedrijfsleven en de gemeenten
een akkoord bereikt over de verschillende verantwoordelijkheden voor de (gescheiden)
inzameling van verpakkingsafval. Het zoveel mogelijk recyclen van verpakkingsmateriaal
staat daarbij voorop. Daarnaast is het kabinet van mening dat in de marktprijzen
een component tot uitdrukking dient te komen voor de milieudruk van verpakkingen.
Dat gebeurt op dit moment onvoldoende. Met het oog hierop wordt een verpakkingenbelasting
ingevoerd. Deze belasting kan enerzijds bijdragen aan het terugdringen van
de hoeveelheid verpakkingen en anderzijds aan een verschuiving naar verpakkingsmaterialen
met een minder schadelijke invloed op het milieu. Bewustwording is van belang
bij het gebruik van verpakkingsmateriaal. Een verpakkingenbelasting kan daarbij
een belangrijke impuls zijn. Verpakken is en blijft nuttig. Bij die verpakkingen
kan een verpakkingenbelasting helpen om te kiezen voor een minder belastend
alternatief voor het milieu (bijvoorbeeld papieren zakken in plaats van plastic
zakken). In de verpakkingenbelasting wordt tevens een bestaande bedrijfsheffing
voor verpakkingen geïncorporeerd. Zodoende worden de administratieve
lasten als gevolg van de introductie van deze nieuwe belasting voor het bedrijfsleven
geminimaliseerd. Dit zorgt wel voor een hogere opbrengst dan voorgenomen in
het Coalitieakkoord. Dit extra geld zal worden ingezet voor afvalscheiding
en het terugdringen van zwerfafval.Mobiliteit is niet alleen vliegen, ook het autoverkeer zorgt voor milieudruk.
De milieuprestaties van auto’s zullen, veel meer dan nu het geval is,
hun weerslag vinden in de hoogte van de belastingen op auto’s. Op deze
wijze wordt invulling gegeven aan de gedachte: de vervuiler betaalt. Het is
niet alleen van belang dat auto’s zuiniger (CO2-uitstoot)
worden, ook schonere auto’s zijn van belang. Een schone auto is een
auto die zo min mogelijk fijn stof en NOx uitstoot. De lucht die
we inademen moet zo schoon mogelijk zijn. De belastingen op vervuilende auto’s
en auto’s die veel brandstof verbruiken worden verhoogd. De belastingen
op schone en zuinige auto’s worden verlaagd. Mensen kunnen zelf kiezen
welke auto ze willen rijden maar als ze een auto rijden die relatief veel
milieuschade toebrengt, betalen ze meer.In 2008 zullen de mogelijkheden voor een tweede tranche vergroening worden
verkend en onderzocht. Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan een verdere differentiatie
van de autobelastingen en het wijzigen van de energiebelasting om deze milieueffectiever
te maken. De mogelijkheden worden duidelijk getoetst op hun milieueffecten,
juridische aspecten, uitvoeringskosten, administratieve lasten en economische
en inkomenseffecten. Ook wordt bekeken of andere instrumenten (zoals verbodsbepalingen of subsidies) niet effectiever zijn. Eventuele maatregelen zullen
dan voor het grootste deel in 2009 kunnen worden ingevoerd.Sociale samenhang (pijler IV Coalitieakkoord)Ook de vierde pijler van het kabinetsbeleid bevat een groot aantal fiscale
wijzigingen. In het Coalitieakkoord zijn afspraken vastgelegd over diverse
heffingskortingen. De aanpassingen van de heffingskortingen zijn voornamelijk
gericht op het bevorderen van de arbeidsparticipatie en de houdbaarheid van
de overheidsfinanciën in het licht van de vergrijzing. Met name de arbeidsparticipatie
van specifieke groepen zoals vrouwen, ouderen en mensen met een lager inkomen
is van groot belang. Deze mensen worden niet alleen gestimuleerd om deel te
nemen aan het arbeidsproces, maar worden ook geprikkeld om meer uren te werken.
Bijvoorbeeld het inkomensafhankelijker maken van de arbeidskorting en de aanvullende
combinatiekorting leveren een belangrijke bijdrage aan de participatie. Participatie
betekent niet alleen inkomen en deelname aan het arbeidsproces, maar maakt
ook dat mensen met twee benen in de samenleving staan. De tegemoetkoming voor
chronisch zieken en gehandicapten die op dit moment door middel van de fiscale
buitengewone uitgavenregeling wordt verstrekt, wordt vervangen door een regeling
die meer toegespitst kan worden op deze groep. Daartoe zal de staatssecretaris
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport een regeling introduceren die maatwerk
kan bieden voor deze groep.Enkele wijzigingen die zijn opgenomen in het Belastingplan 2008 worden
pas ingevoerd per 1 januari 2009. Door deze maatregelen nu toch al op
te nemen in het Belastingplan 2008 is er voor de uitvoering voldoende tijd
beschikbaar voor een adequate invoering van de maatregelen.De in dit belastingplan opgenomen wijzigingen van heffingskortingen en
tarieven komen tot uitdrukking in het standaardkoopkrachtbeeld. In de begroting
van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid wordt in het beleidsartikel «Inkomensbeleid»
het standaardkoopkrachtbeeld voor zowel 2008 als 2008–2011 weergegeven.Overige fiscale maatregelen 2008Het pakket Belastingplan 2008 c.a. bestaat uit twee wetsvoorstellen. Het
Belastingplan 2008 bevat de maatregelen die primair betrekking hebben op het
budgettaire en koopkrachtbeeld. De maatregelen die niet in dit wetsvoorstel
thuishoren maar wel op 1 januari 2008 in werking moeten treden, zijn
ondergebracht in het wetsvoorstel Overige fiscale maatregelen 2008.Indeling wetsvoorstelDe budgettaire effecten, EU-aspecten en uitvoeringskosten zijn opgenomen
in aparte hoofdstukken. De verschillende afwegingen bij de maatregelen zijn
ook langs de lat van de bedrijfseffecten- en milieutoets gelegd. De cijfermatige
conclusies uit dat proces zijn beschreven in het hoofdstuk nalevingseffecten
en milieueffecten voor bedrijfsleven en burger. De afwegingen die tot deze
conclusies hebben geleid en de beschrijving van de secundaire bedrijfseffecten
maken onderdeel uit van de hierna opgenomen toelichtingen bij de derde pijler.Een innovatieve, concurrerende en ondernemende economie
(Pijler II Coalitieakkoord)1. Verschuiving BPM naar MRBIn het Coalitieakkoord is vastgelegd dat de kilometerheffing in deze kabinetsperiode –
eventueel gefaseerd – zal worden ingevoerd, mits aan bepaalde randvoorwaarden
wordt voldaan. Vanaf 2011 wordt deze heffing stapsgewijs geïntroduceerd.
De belasting van personenauto’s en motorrijwielen (BPM) en de motorrijtuigenbelasting
(MRB) zullen in verband hiermee naar rato worden verlaagd. Daarnaast speelt
op Europees niveau de wens om de werking van de interne Europese automarkt
te verbeteren door het verlagen van de registratiebelastingen.Een grote verlaging ineens van de aankoopbelasting op nieuwe auto’s
(BPM) bij overgang naar een beprijzing die aangrijpt bij het gebruik van de
weg, zou kunnen leiden tot onwenselijke schokeffecten op de automarkt. Het
gevolg van een dergelijke verlaging is dat nieuwe auto’s aanmerkelijk
goedkoper worden. Dit heeft consequenties voor het bestaande wagenpark van
ondernemers en particulieren. Om de overgang van tijdstipbelasting naar kilometerbeprijzing
te vergemakkelijken door effecten tot een minimum te beperken is ervoor gekozen
om een deel van de BPM geleidelijk naar de MRB te verschuiven. Bij de omzetting
van MRB (tijdvakbelasting) naar een kilometerheffing ontstaan nauwelijks schokeffecten
op de automarkt. De BPM zal gedurende de komende 5 jaar met 5% per
jaar worden verlaagd, onder gelijktijdige verhoging van de MRB. Dit komt neer
op het jaarlijks verschuiven naar de MRB van € 170 miljoen aan BPM-opbrengsten
(gebaseerd op de cijfers van 2007). Overigens wordt in dit belastingplan alleen
de stap voor 2008 geregeld. De verschuivingen in 2009 tot en met 2012 zullen
in latere jaren via wetgeving gerealiseerd worden.In 2008 wordt een verdere milieudifferentiatie van de autobelastingen
doorgevoerd. Deze leidt tot een verhoging van de opbrengst van de BPM. Om
ook in 2008 de verhouding tussen de BPM en de MRB betekenisvol te wijzigen
wordt daarom eenmalig een extra bedrag van € 50 miljoen aan BPM-opbrengsten
naar de MRB verschoven. Alle BPM-maatregelen worden per 1 februari 2008
ingevoerd. Derhalve zal ook de verschuiving naar de MRB per 1 februari
2008 plaatsvinden.Bij de verschuiving in 2008 wordt ervoor gekozen om deze om te slaan over
alle voertuigen waarover MRB wordt geheven, uitgezonderd bestelauto’s
voor gehandicapten. Dat betekent een MRB-verhoging van ruwweg 7,2%
per jaar die neerslaat bij personenauto’s, bestelauto’s, motorrijwielen,
vrachtauto’s en autobussen. In zoverre wordt afstand genomen van het
karakter van de wegvallende belasting – BPM als tijdstipheffing –
en het accent al meer verschoven naar het uiteindelijke doel van een gebruiksheffing.Voor de volledigheid wordt opgemerkt dat de totale MRB die wordt betaald
over personenauto’s en motorrijwielen deels bestaat uit MRB die van
rijkswege wordt geheven en deels uit zogenoemde provinciale opcenten. Dit
belastingplan brengt geen verandering in de mogelijkheden van provincies om
deze opcenten op te leggen.Een duurzame leefomgeving (Pijler III Coalitieakkoord)2. Invoering vliegbelastingIn het kader van het streven om de maatschappelijke kosten van activiteiten
in marktprijzen tot uitdrukking te laten komen in die gevallen waarin dat
nu nog in onvoldoende mate gebeurt, wordt een vliegbelasting ingevoerd.
De vliegbelasting is een belasting die wordt geheven ter zake van het vertrek
van een passagier met een vliegtuig vanaf een in Nederland gelegen luchthaven.
De vliegbelasting wordt onderdeel van de Wet belastingen op milieugrondslag
(Wbm). Indien deze belasting per saldo leidt tot een lagere groei van het
vliegverkeer, zal dit een positief effect op het milieu hebben. In de afweging
voor de introductie van deze belasting weegt voorts mee dat het internationale
vliegverkeer, anders dan andere vervoersmodaliteiten, thans is vrijgesteld
van accijns- en omzetbelastingheffing.Een belasting op het vliegverkeer kan verschillende vormen hebben. De
eenvoudigste vorm zou zijn de introductie van een accijnsheffing op de vliegtuigbrandstof.
Een dergelijke heffing wordt regelmatig geopperd als mogelijkheid om het vliegverkeer
in enige vorm van heffing te betrekken. De Europese regelgeving en internationale
verdragen verzetten zich echter tegen een accijnsheffing in het internationale
vliegverkeer. Slechts ter zake van nationale vluchten is een accijnsheffing
zonder meer mogelijk. Nederland heeft gebruik gemaakt van die mogelijkheid
en sinds 1 januari 2005 wordt de vliegtuigbrandstof die wordt gebruikt
voor binnenlandse vluchten belast met accijns. De accijnsrichtlijnen bieden
overigens ook de mogelijkheid om ter zake van vluchten tussen twee lidstaten
accijns over de brandstof te heffen indien beide lidstaten in een bilateraal
verdrag dit overeenkomen. Voor zover bekend zijn dergelijke verdragen binnen
de EU niet tot stand gekomen. Wat een eventuele omzetbelastingheffing op (internationale)
vliegreizen betreft geldt dat dit op grond van de Europese regels slechts
mogelijk is voor het traject boven het eigen grondgebied van de lidstaat.
Op dit moment maken de lidstaten gebruik van een overgangsregeling in de BTW-richtlijn
2006 om de internationale tickets geheel vrij te stellen.1 Die handelwijze is overigens ook buiten de EU gebruikelijk bij het
internationale vliegverkeer. Invoering van de heffing van omzetbelasting op
internationale vliegreizen ligt, nu dat alleen het eigen nationale traject
zou betreffen en aan zo’n heffing erg veel praktische problemen kleven,
niet voor de hand.De communautaire wetgeving en de internationale verdragen verzetten zich
niet tegen een vorm van belasting per passagier. Verschillende landen hebben
al van die mogelijkheid gebruik gemaakt, bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk
en Frankrijk. In het Coalitieakkoord is het voornemen om een dergelijke vliegticketbelasting
in te voeren opgenomen, waarbij expliciet transferpassagiers worden uitgezonderd.Met het oog op de uitvoering van het Coalitieakkoord op dit punt zijn
verschillende varianten van een heffing op de Nederlandse luchtvaart onderzocht
op mogelijke economische gevolgen en milieueffecten. Daarbij is gekeken naar
de mogelijkheden om ook transferpassagiers en vracht in de heffing te betrekken;
tevens is onderzocht in hoeverre het mogelijk of wenselijk is een heffing
per vertrekkend vliegtuig te introduceren in plaats van een heffing per passagier
of over vracht. In het kader van de heffing per passagier is voorts nog bezien
wat het effect is van een differentiatie van de tarieven naar bestemming.
De resultaten van dat onderzoek, dat is uitgevoerd in opdracht van de ministeries
van Financiën, Verkeer en Waterstaat en Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, zijn neergelegd in het rapport «Effecten van
verschillende heffingsvarianten op de Nederlandse luchtvaart».2 Aan het Centraal Planbureau is een zogenoemde second
opinion gevraagd over dit rapport. Het rapport alsmede de second opinion van
het CPB worden separaat aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal aangeboden.
Daarnaast zijn de luchtvaartsector, de vervoerssector en de reisbranche geconsulteerd
ten behoeve van uitwerking van het kabinetsvoornemen en de nadere vormgeving
van de belasting. Vanuit de luchtvaartsector (KLM en Schiphol) zijn recent
ideeën aangedragen om via andere wegen de uitstoot door het vliegverkeer
aan te pakken. In de begeleidende brief van het kabinet bij de aanbieding
van het rapport van Significance wordt, ter voldoening aan de motie Nicolaï/Haverkamp1, nader ingegaan op de effecten van de nu voorgestelde
belastingmaatregel op het milieu, de nationale economie en de luchtvaart en
op de effecten van een aantal varianten, waaronder het voorstel van Schiphol
en KLM.Op deze plaats kan al wel worden opgemerkt dat de in het onderzoek van
Significance voorkomende heffingsvariant die het meest in de buurt komt van
de nu voorgestelde belasting behoort tot de varianten die de minste effecten
op milieu, economie en luchtvaart hebben.Over de onderzoeksresultaten in het rapport van Significance kan in algemene
zin worden opgemerkt dat een luchtvaartheffing ertoe kan bijdragen dat vervoersvolumes
vanaf Nederlandse luchthavens minder snel zullen groeien. Afhankelijk van
de gekozen variant zou bij een heffing per passagier het passagiersvervoer
op Nederlandse luchthavens op termijn 7 tot 26% lager kunnen liggen
dan zonder heffing het geval zou zijn geweest (26% ingeval ook transferpassagiers
in de heffing zouden worden betrokken). Indien ook de vracht in de heffing
zou worden betrokken kunnen de effecten nog groter zijn. Het vervoersvolume
van vracht vanaf de Nederlandse luchthavens zou zelfs met maximaal 30%
kunnen dalen. Deze cijfers dienen overigens te worden bezien tegen de achtergrond
van de algemeen verwachte voortgaande marktgroei van de luchtvaart van ongeveer
4% per jaar (dit percentage varieert tussen de 1 en 6% afhankelijk
van het groeiscenario). Dat betekent dus dat – zeker als ook nog sprake
is van vertraagde doorwerking – er geen feitelijke daling zal zijn,
maar een groeivertraging. De volumes die zonder de heffingen worden verwacht
zullen nog steeds worden gerealiseerd, maar naar verwachting pas een aantal
jaren later.De effecten van een heffing zijn relatief sterk voor het niet-zakelijke
verkeer. Niet alleen omdat daarvan de tarieven lager liggen (en de heffing
dus relatief hoger is), maar ook omdat de prijsgevoeligheid van het niet-zakelijke
segment hoger ligt dan die van het zakelijke segment. Het voorgaande geldt
ook voor zogenoemde low cost carriers omdat in dat segment de prijzen lager
liggen en de heffing dus relatief hoger is.In het onderzoek zijn ook de milieueffecten aan de orde gekomen. De emissies
van de relevante stoffen uit het Besluit luchtkwaliteit, te weten stikstofoxide
(NOx), vluchtig organische stoffen (CxHy
oftewel VOS), zwaveldioxide (SO2), zwarte rook (PM10) en koolmonoxide
(CO), tijdens de start en landing hangen sterk samen met het aantal vluchten.
Wanneer het aantal reizigers op Schiphol met 7 tot 26% zou dalen ten
opzichte van een situatie zonder heffing, dalen ook deze emissies met vergelijkbare
percentages. Een deel van de vermindering in Nederland zal het gevolg zijn
van een verschuiving naar elders gelegen luchthavens. Voor de mondiale CO2-uitstoot concludeert Significance in haar rapport dat deze zou afnemen
met circa 1,5 megaton als gevolg van het feit dat mensen kunnen besluiten
niet per vliegtuig te reizen of helemaal niet op reis te gaan als gevolg van
de invoering van de heffing.Het kabinet heeft gekozen voor een eenvoudige variant in verband met de
gewenste invoering op zo kort mogelijke termijn. Om die reden is er in dit
stadium van afgezien om het tarief te laten afhangen van de milieukenmerken
van het vliegtuig. Dit laat echter onverlet dat de mogelijkheden voor een
aanpassing van de regeling in deze zin de komende tijd nader zullen worden
verkend. In de nu voorgestelde opzet wordt de heffing gedifferentieerd naar
bestemming, opgelegd per vertrekkende passagier, die de reis naar zijn bestemming
aanvangt in Nederland. Het gevolg van deze opzet is dat zogenoemde transferpassagiers,
die de luchthaven voornamelijk aandoen om vanaf daar weer door te reizen,
geen deel uitmaken van de belastinggrondslag. Hiermee wordt ook voorkomen
dat een vertrekkende passagier die zijn reis aanvangt op een Franse
of Engelse luchthaven en via Schiphol doorreist naar een intercontinentale
bestemming, zowel op de luchthaven van vertrek als op Schiphol met een vliegbelasting –
dus dubbele heffing – wordt geconfronteerd. De heffing wordt opgelegd
aan de exploitant van de luchthaven waar vandaan de passagier vertrekt. Buiten
de heffing blijven kleinere vliegtuigen met een maximaal toegelaten startgewicht
van minder dan 8 616 kilogram. Hiermee wordt aangesloten bij het gewichtscriterium
dat wordt gehanteerd voor het bepalen voor de geluidshoeveelheid van kleine
vliegtuigen. Verder geldt de heffing niet voor vliegverkeer dat start van
kleinere luchthavens, zijnde luchthavens waarvan de start- en landingsbaan
niet langer is dan 1800 meter. Met dit laatste criterium wordt aangesloten
bij de baanlengte waarboven een milieueffectrapportage verplicht is. Beneden
deze baanlengte kan maar zeer beperkt van de luchthaven gebruik worden gemaakt
door grotere toestellen. Daarbij speelt overigens ook een rol dat deze kleinere
luchthavens niet beschikken over een eigen luchtverkeersleiding. De uitzondering
van kleine vliegtuigen en kleine luchthavens is aangebracht uit oogpunt van
uitvoerbaarheid.Het transferverkeer is in het Coalitieakkoord uitgezonderd van de vliegticketbelasting.
Volledigheidshalve is niettemin ook onderzocht wat de gevolgen zouden zijn
indien transferpassagiers toch in de heffing zouden worden betrokken. De markt
voor transferpassagiers is een competitieve en dus sterk prijsgevoelige markt.
Een gedeelte van het transferverkeer op Schiphol zou naar verwachting uitwijken
naar het buitenland. Dat zou afbreuk doen aan de huidige mainportfunctie die
Schiphol vervult.Wat betreft de differentiatie naar bestemming wordt een lager tarief geïntroduceerd
voor bestemmingen in lidstaten van de Europese Unie en voor bestemmingen die
op maximaal 2 500 km van de luchthaven van vertrek liggen. Het tarief
voor deze afstanden is € 11,25. Voor overige bestemmingen wordt
een tarief van € 45 gehanteerd. De verhouding tussen het lage en
het hoge tarief bedraagt 1 op 4, en is daarmee gelijk aan de verhouding die
ter zake in de overeenkomstige vliegbelasting in het Verenigd Koninkrijk en
Frankrijk geldt. Door de gehanteerde criteria vallen alle bestemmingen binnen
Europa onder het lagere tarief, alsmede enkele op vergelijkbare afstand gelegen
bestemmingen in Turkije en in het noorden van Afrika. Hierbij is in aanmerking
genomen dat de prijzen voor nabij gelegen bestemmingen lager zijn dan die
voor bestemmingen verder weg, waardoor een niet gedifferentieerde heffing
voor kortere reizen relatief zwaar op de ticketprijzen zou drukken. Een ongedifferentieerde
heffing zou bovendien ook de regionale luchthavens (vanwaar relatief veel
kortere vluchten starten) onevenredig zwaar treffen.De heffing wordt opgelegd aan de exploitant van de luchthaven. Deze is
namelijk eenvoudig in staat om op basis van gegevens die de luchtvaartmaatschappijen
nu al (bij voorbeeld het aantal passagiers) of na invoering van deze belasting
(de gegevens over de eindbestemming van de passagiers) aan de luchthaven moeten
verstrekken, aangifte te doen. De belasting zal vervolgens door de exploitant
van de luchthaven worden doorberekend aan de luchtvaartmaatschappij. De luchtvaartmaatschappij
zal de kosten via de ticketprijs weer doorberekenen aan de passagier.De heffing treedt in werking met ingang van 1 juli 2008. Hiermee
krijgen de luchthavens de gelegenheid om hun administratieve systemen aan
te passen aan de invoering van deze heffing. Verder heeft de reisbranche bij
deze invoeringstermijn voldoende gelegenheid om in de prijsstelling rekening
te houden met het effect van de vliegbelasting.3. Milieudifferentiatie schoon en zuinig3.1. InleidingIngegeven door de gedachte «de vervuiler betaalt» zijn in
het Coalitieakkoord maatregelen aangekondigd onder de noemer«Milieudifferentiatie
BPM schoon en zuinig» waarvoor een opbrengst is ingeboekt van € 150
miljoen. De maatregelen zijn er vooral op gericht de aanschaf van vervuilende
en energie-onzuinige auto’s zwaarder te belasten en tegelijkertijd de
aanschaf van schone en zuinige auto’s te stimuleren. Met de invoeging
van verschillende milieucomponenten wordt de hoogte van de autobelastingen
(en de fiscale bijtelling) sterker afhankelijk van de milieukenmerken van
de auto. Het samenstel van de milieukenmerken van een auto zal door de autobranche
en de consumenten worden ervaren als een gecombineerde prikkel om bij aanschaf
meer dan tot nu toe te kiezen voor schoon en zuinig. In de verkoopprijs is
het effect van deze maatregelen voor de consument duidelijk zichtbaar.In de onderstaande tabel zijn de verschillende maatregelen en hun budgettaire
gevolgen weergegeven.Tabel 1. Milieudifferentiatie schoon en zuinig (€ mln,
prijzen 2008) 2008200920102011structureelAanpassing bonus/malusbedragen BPM5155555555CO2-toeslag BPM van € 110 per gr/km >240
gr/km (benzine) > 200 gr/km (diesel)102109107105105Verlaging fiscale bijtelling zeer zuinige auto’s naar 14%
(IB)– 8– 8– 8– 8– 8 Verlenging korting BPM hybride auto’s met twee jaar– 7– 14– 700 Verlenging nihiltarief zero-emission auto’s met vijf jaar00000Halvering MRB-tarief zeer zuinige auto’s– 5– 5– 5– 5– 5BPM-differentiatie naar fijnstofuitstoot dieselauto’s1124773300Totale opbrengst milieudifferentiatie BPM/MRB/IB
schoon en zuinig2572141751471471 Vanaf 1 januari 2011 mogen alleen nog nieuwe dieselauto’s
op de markt worden gebracht die voldoen aan de norm van maximaal 5 mg/km uitstoot
(«Euro-5»). De BPM-differentiatie naar fijnstofuitstoot van dieselauto’s
heeft daarom een aflopend incidenteel budgettair effect.3.2. Milieudifferentiatie autobelastingen schoon
en zuinig3.2.1. Differentiatie naar zuinigIn de belasting van personenauto’s en motorrijwielen (BPM) bestaat
een differentiatie naar zuinigheid op basis van energielabels voor personenauto’s.1 De indeling in de energielabels is grotendeels gebaseerd
op relatieve zuinigheid (75%) en voor een kleiner deel op absolute
zuinigheid (25%). Voor het relatieve deel wordt de zuinigheid van een
auto afgezet tegen de gemiddelde zuinigheid van de andere nieuwe auto’s
van dezelfde grootte. Voor het absolute deel wordt de zuinigheid van een auto
afgezet tegen de zuinigheid van alle nieuwe auto’s. Voorgesteld wordt
om de huidige BPM-differentiatie te intensiveren. Dit houdt in dat zowel de
BPM-korting (bonus) voor zuinige auto’s als de BPM-toeslag (malus) voor
onzuinige auto’s worden verhoogd. Zo gaat de bonus voor zeer energiezuinige
auto’s (label A) omhoog van € 1 000 naar€ 1 400.
De malus voor zeer onzuinige auto’s (label G) wordt verhoogd van € 540
naar € 1 600. Het verschil tussen de maximale bonus en de maximale
malus wordt hiermee vergroot van € 1 540 tot€ 3 000.
Auto’s die geen energielabel hebben omdat zij bij de toelating in Nederland
niet aan een Europese typegoedkeuring (ETG) kunnen worden gekoppeld, vielen
tot nu toe buiten het bonus-malusstelsel. Om te voorkomen dat de BPM-malussen
langs deze weg kunnen worden vermeden, zullen deze auto’s voortaan in
de categorie voor de meest onzuinige auto’s (G-label) vallen. Daarbij
krijgt de belastingplichtige wel de mogelijkheid om aannemelijk te maken dat
zijn auto in een ander energielabel thuishoort.In de motie Huizinga-Heringa c.s. die is ingediend bij de begrotingsbehandeling
VROM 2007 wordt (onder andere) verzocht om de BPM-differentiatie vorm te geven
op basis van absolute zuinigheid.2 Een overstap
naar een differentiatie naar absolute zuinigheid zou te overwegen
zijn wanneer duidelijk is dat dit het milieu ten goede komt. Aangezien de
huidige differentiatie net een jaar in werking is, zijn er nog geen gegevens
over de milieueffectiviteit beschikbaar. Het is niet op voorhand te zeggen
dat een volledig absolute differentiatie effectiever is ten aanzien van de
reductie van de CO2-uitstoot dan de huidige differentiatie. Het
energielabel van personenauto’s en in het verlengde daarvan de BPM-differentiatie
zullen in 2008 worden geëvalueerd met oog voor de milieueffectiviteit.
Op basis van de resultaten van deze evaluatie zal de BPM-differentiatie eventueel
worden aangepast. In afwachting van deze evaluatie wordt de bestaande gemengde
BPM-differentiatie gecontinueerd. Desalniettemin wordt wel voor een deel invulling
gegeven aan de motie Huizinga-Heringa c.s. door voor zeer onzuinige personenauto’s
een CO2-toeslag in te voeren. De toeslag zal per gram CO2-uitstoot € 110 bedragen voor zover een bepaalde grens aan
CO2-uitstoot wordt overschreden. Voor benzineauto’s wordt
een grens van 240 gram per kilometer gehanteerd en voor dieselauto’s
200 gram per kilometer (dit gelet op het omslagpunt benzine-dieselauto). Bij
auto’s met een ETG wordt uitgegaan van de CO2-uitstoot vermeld
in het kentekenregister. Van auto’s die bij toelating in Nederland niet
aan een ETG kunnen worden gekoppeld, is de officiële CO2-uitstoot
niet bekend. Om te voorkomen dat de CO2-toeslag langs deze weg
omzeild zou kunnen worden, zal voor deze auto’s de CO2-uitstoot
worden benaderd. Bestelauto’s van particulieren worden vooralsnog buiten
de CO2-toeslag gehouden. Sinds medio 2005 worden bestelauto’s
van particulieren belast met BPM, wat heeft geleid tot een sterke afname van
het aantal bestelauto’s in particulier bezit. Nieuwe bestelauto’s
die nu nog door particulieren worden aangeschaft, zijn in veel gevallen kleine,
lichte bestelbusjes die naar verwachting niet boven de ondergrens voor de
CO2-toeslag zouden uitkomen en die bovendien niet concurreren met
personenauto’s die wel aan een CO2-toeslag worden onderworpen.
Het in de CO2-toeslag betrekken van bestelauto’s van particulieren
zou relatief hoge uitvoeringskosten met zich brengen en bovendien zowel financieel
als vanuit milieuperspectief nauwelijks rendement opleveren. Over bestelauto’s
van ondernemers is geen BPM verschuldigd, zodat deze niet door de toeslag
worden geraakt.De aanschaf van hybride auto’s wordt reeds specifiek gestimuleerd.
Hybride auto’s hebben een gecombineerde aandrijving van een elektromotor
en een gewone verbrandingsmotor. Toename van het aandeel van hybride auto’s
in het wagenpark zal bijdragen aan de beoogde CO2-reductie. De
bestaande BPM-kortingsregeling voor hybride auto’s wordt met twee jaar
verlengd tot 1 juli 2010 (te zijner tijd zal over een eventuele verdere
verlenging worden besloten). De korting voor hybride auto’s wordt daarbij
verlaagd naar respectievelijk € 5 000 en € 2 500
voor een hybride auto met A- of B-label. Daar staat tegenover dat hybrides
voortaan ook in aanmerking zullen komen voor de generieke bonusbedragen voor
auto’s met een A- of B-label. De cumulatieve BPM-korting voor deze auto’s
komt hiermee op € 6 400 respectievelijk € 3 200.Voor auto’s met een elektromotor of met een verbrandingsmotor op
waterstof – de zogenoemde «zero-emission» auto’s –
geldt op dit moment een nihiltarief in de BPM. Deze vrijstelling wordt met
vijf jaar verlengd tot 1 juli 2013. Hybride auto’s met een actieradius
van ten minste 24 kilometer zullen in het vervolg niet meer onder het nihiltarief
vallen maar in de eerder genoemde kortingsregeling worden ondergebracht, zodat
alle hybride auto’s in de BPM op gelijke wijze worden behandeld.De maatregelen op het vlak van zuinigheid in de BPM kunnen als volgt schematisch
worden weergegeven:Overzicht zuinig maatregelen in de BPM (bedragen in euro’s,
+ is verhoging BPM en – is verlaging BPM)Energie-efficiëntieklasseABCDEFGBonus/malus 1–2-08– 1 400– 7000+ 400+ 800+ 1 200+ 1 600Hybrides– 5 000 (totaal – 6 400)– 2 500 (totaal – 3 200)     CO2-toeslag 110 per g/km bij >240 g/km benzine >
200 g/km diesel uitstootVrijwel nooitVrijwel nooitZeldenZeldenAf en toeRegelmatigZeer vaakZero-emissionvrijgesteldvrijgesteldvrijgesteldvrijgesteldvrijgesteldvrijgesteldvrijgesteldAan het begrip zuinig wordt in de MRB inhoud gegeven door voor zeer zuinige
auto’s, met een CO2-uitstoot van maximaal 95 gram per kilometer
voor dieselauto’s of maximaal 110 gram per kilometer voor andere auto’s,
een halvering van het tarief in te voeren. Met deze maatregel wordt het houderschap
van een zeer zuinige auto aantrekkelijker met als doel het bevorderen van
de aankoop, ook tweedehands, van deze auto’s. Om dit te bereiken is
gekozen voor één grote prikkel die alleen geldt voor zeer zuinige
auto’s. Deze maatregel is in lijn met de verlaging van de bijtelling
in de inkomstenbelasting voor privégebruik van een zeer zuinige zakelijke
auto. Binnen het huidige automatiseringssysteem van de Belastingdienst is
het momenteel niet mogelijk om een verdergaande CO2-differentiatie
in de MRB aan te brengen.3.2.2. Differentiatie naar schoonOm aan het begrip schoon in de aangekondigde milieudifferentiatie BPM
invulling te geven, wordt voor dieselpersonenauto’s een differentiatie
naar de emissie van fijn stof ingevoerd. Met deze differentiatie wordt beoogd
de aankoop van schone dieselauto’s te bevorderen. De bestaande BPM-korting
van € 600 voor dieselauto’s met een uitstoot van ten hoogste
5 milligram per kilometer wordt in deze differentiatie geïntegreerd en
zal als zodanig komen te vervallen. De maatregel is zo vormgegeven dat een
dieselauto met een uitstoot van 0 milligram per kilometer een korting krijgt
van € 1 000 en dat voor elke milligram per kilometer die een
dieselauto meer aan fijn stof uitstoot de korting met € 200 zal
afnemen. Bij een uitstoot van 5 milligram per kilometer geldt daarmee noch
een korting noch een toeslag. Vanaf 6 milligram per kilometer uitstoot geldt
dan een toeslag van € 200 die per extra milligram per kilometer
met € 200 oploopt. Hiermee ontstaat het volgende globale beeld,
waarbij gemakshalve de tussenliggende stappen per milligram per kilometer
uitstoot niet zijn weergegeven:Op grond van de Euro-4 richtlijn1 mag een
nieuwe dieselauto niet meer fijn stof uitstoten dan 25 milligram per kilometer.2 Voor personenauto’s met een ETG wordt de hoogte
van de emissie vermeld in het kentekenregister. Indien de hoogte van de emissie
niet bekend is, dan wordt deze forfaitair gesteld op 25 milligram per milligram
per kilometer (voor dieselauto’s met een ledig gewicht groter dan 1500
kilogram waarvan de hoogte van de emissie niet bekend is, gaat een hoger forfait
gelden). Overigens krijgt de belastingplichtige de mogelijkheid
de emissie te laten bepalen door zelf een keuring te laten verrichten.Op grond van communautaire wetgeving mogen vanaf 1 januari 2011 alleen
nog nieuwe dieselauto’s op de markt worden gebracht die voldoen aan
de norm van maximaal 5 milligram per kilometer uitstoot («Euro-5»).1 De vormgeving van de fijnstofdifferentiatie zal in de
komende jaren worden bezien in het licht van de communautaire en technologische
ontwikkelingen.3.3. Differentiatie bijtelling auto van de zaakIn dit wetsvoorstel wordt een lager bijtellingspercentage geïntroduceerd
voor zuinige auto’s van de zaak. Deze maatregel maakt deel uit van het
pakket automaatregelen dat er met name op gericht is aankoop en gebruik van
vuile en energieonzuinige auto’s zwaarder te belasten en tegelijkertijd
aankoop en gebruik van schone en energiezuinige auto’s te stimuleren.In dit kader wordt voor zeer zuinige auto’s van de zaak (auto’s
met een geringe CO2-uitstoot) de fiscale bijtelling of de in aanmerking
te nemen onttrekking flink verlaagd.Het gaat zowel om de auto die ook voor privédoeleinden aan de werknemer
ter beschikking is gesteld als om de auto die de ondernemer of resultaatgenieter
ook voor privédoeleinden ter beschikking staat. De fiscale bijtelling
of onttrekking voor deze auto’s gaat omlaag van (ten minste) 22%
van de waarde van de auto naar 14% van de waarde van de auto. Voorwaarde
is dat de CO2-uitstoot van de auto niet hoger is dan 95 gram per
kilometer voor een auto die op diesel rijdt, of niet hoger is dan 110 gram
per kilometer voor een auto die niet op diesel rijdt. Er is een verschil gemaakt
tussen dieselauto’s en andere auto’s omdat de CO2-uitstoot
van dieselmotoren lager is dan die van benzinemotoren (diesel en benzine zijn
de brandstofsoorten waarvoor de CO2-uitstoot in de praktijk meestal
wordt vastgesteld). Het is voor een evenwichtige uitwerking van de maatregel
wenselijk om dezelfde relatieve mate van besparing van CO2-uitstoot
te stimuleren.Het doel van de wijziging is om mensen met een auto van de zaak die ook
wordt gebruikt voor privékilometers te stimuleren om voor een zeer
zuinige auto te kiezen. Om dit te bereiken is gekozen voor één
grote prikkel die alleen geldt voor zeer zuinige auto’s, en niet voor
een prikkel die stapsgewijs lager wordt naarmate de auto minder zuinig wordt.
De werkgever of ondernemer wordt reeds op andere wijze gestimuleerd om voor
een zuinige auto te kiezen. Dat gebeurt met de differentiaties in de BPM en
MRB, en met de accijns op brandstof. Deze differentiaties voelt de werknemer
met een auto van de zaak in veel gevallen slechts beperkt, terwijl de werknemer
vaak wel een betekenisvolle of zelfs doorslaggevende stem heeft in de keuze
van het autotype. Genoemde belastingen en accijns worden veelal direct of
indirect via de leaseprijs door de werkgever betaald. Hooguit zijn de differentiaties
van invloed op de grondslag voor de bijtelling en op het leasebedrag en dat
geldt weer slechts voor de BPM.Met de maatregel wordt de werknemer bij de keuze van een auto van de zaak
direct gestimuleerd, net zoals degene die een auto in privé koopt.
Deze laatste voelt direct prikkels om voor een zuinige auto te kiezen, doordat
bij een privé aankoop van een auto direct het volledige bedrag van
de bonus of de malus in de BPM gevoeld wordt, periodiek de MRB wordt betaald
die afhankelijk is van het gewicht van de auto, en meer of minder brandstof
(accijns) moet worden betaald naarmate de auto onzuiniger of zuiniger is.Met deze maatregel wordt tevens uitvoering gegeven aan de motie van het
Tweede Kamerlid Spies waarin de regering wordt verzocht een maatregel voor
te bereiden om via fiscale prikkels rijders van een leaseauto te stimuleren
om in een schonere auto te gaan rijden2.Voor auto’s van de zaak wordt vanaf 1 januari 2008 de bijtelling
of onttrekking van (ten minste) 22% verhoogd naar (ten minste) 25%.
Andere maatregelen in dit wetsvoorstel maken de gebruikskosten voor particulier
autogebruik hoger, de catalogusprijs (als grondslag voor de bijtelling) kan
juist lager worden in verband met de verschuiving van BPM naar MRB. Ook in
relatie daarmee is gekozen voor een verhoging van de bijtelling en onttrekking
voor degenen die een auto van de zaak voor privégebruik ter beschikking
hebben. Met de verhoging van het percentage, komt deze weer in lijn met de
hoogte van het percentage in de jaren 2001 tot en met 2003. In deze jaren
was de bijtelling en onttrekking ook (ten minste) 25% indien met de
auto van de zaak meer dan 7 000 km (2001) of 8 000 km (2002 en 2003)
privé gereden werd, hetgeen onder de huidige regeling gebruikelijk
is.4. Taakstellende verhoging milieuonvriendelijke brandstoffen
en energie4.1. InleidingIn dit wetsvoorstel wordt ook de in het Coalitieakkoord opgenomen taakstellende
verhoging van de belastingen op milieuonvriendelijke brandstoffen en energie
ingevuld. Bij de invulling van deze taakstellende verhoging staat het bereiken
van de opbrengst van € 350 miljoen voorop. Daarnaast is het milieueffect
van belang. Gelet op de omschrijving in het Coalitieakkoord – milieuonvriendelijke
brandstoffen en energie – ligt het voor de hand, dat bij de keuze van
de maatregelen primair gedacht wordt aan de accijns op diesel. Daarbij gaat
het zowel om de zogenoemde «blanke» diesel (voor het wegverkeer)
als de zogenoemde «rode» diesel (voor andere doeleinden dan het
wegverkeer). Het kabinet is van mening dat er geen doorslaggevende reden is
om rode diesel blijvend te bevoordelen. Vanuit milieuoogpunt ligt een gelijke
behandeling met blanke diesel voor de hand. Het hanteren van verschillende
tarieven leidt daarnaast tot fraude, extra administratieve lasten en uitvoeringskosten
voor de Belastingdienst. De controle is zeer arbeidsintensief. Het kabinet
wil stapsgewijs en via verschillende «instrumenten» een verkleining
van het tariefverschil bewerkstelligen.Het wetsvoorstel bevat de hierna genoemde maatregelen:1. Verhoging van de accijns van blanke diesel met in totaal € 0,04
per liter;2. Verhoging van de accijns van rode diesel met in totaal € 0,04
per liter;3. Indexatie van de tarieven van rode diesel, LPG en zware stookolie;4. Afschaffing van twee specifieke accijnsregelingen voor rode diesel;5. Afbouwen teruggaafregeling energiebelasting grootverbruikers minerale
oliën met € 0,03 per liter;6. Verhoging van de accijns van LPG met in totaal € 0,025 per
liter;7. Verhoging van de energiebelasting van elektriciteit (eerste schijf)
met € 0,0025 per kWh.De verhoging van de accijns op diesel, rode diesel en LPG zal in twee
stappen plaatsvinden. Met ingang van 1 juli 2008 wordt de accijns op
diesel en rode diesel verhoogd met € 0,03 per liter en de accijns
op LPG met € 0,015. Met ingang van 1 januari 2009 wordt de
accijns op vorenbedoelde brandstoffen verhoogd met € 0,01 per liter.
De overige onderdelen van dit pakket treden in werking op 1 juli 2008.In onderstaande tabel staat de budgettaire opbrengst van de maatregelen
uit het pakket verhoging milieuonvriendelijke brandstoffen en energie. Deze
maatregelen worden hierna verder toegelicht.Tabel 2. Taakstellende verhoging milieuonvriendelijke
brandstoffen en energie (€ mln, prijzen 2008) 2008200920102011Verhogen accijnzen (rode) diesel en LPG133355355355Indexatie brandstofaccijnzen1235 Afschaffen accijnsregelingen rode diesel6121212 Verhogen energiebelasting van elektriciteit eerste schijf36727272 Afbouwen teruggaafregeling EB grootverbruikers minerale oliën26912 Totale opbrengst verhoging milieuonvriendelijke
energie1774474514564.2. Verhoging van de accijns van blanke dieselDiesel is ten opzichte van benzine een brandstof met hogere emissies van
fijn stof en stikstofoxide (NOx), terwijl de totale belastingdruk
op dieselvoertuigen – vanwege de lagere dieselaccijns – lager
is dan op benzineauto’s. Dat geldt in versterkte mate voor voertuigen
die – nog vervuilender – rode diesel gebruiken. Bij de verbranding
in dieselmotoren ontstaan veel meer verontreinigende emissies dan bij benzinemotoren.
Het gaat daarbij vooral om de emissies van fijn stof en stikstofoxiden. Nieuwe
dieselpersonenauto’s die – vooruitlopend op de zogenoemde Euro-5
norm – al zijn uitgerust met een af-fabriek roetfilter, hebben weliswaar
een lage emissie van fijn stof, maar nog altijd een veel hogere NOx-emissie
dan benzineauto’s. Pas met de zogenoemde Euro-6 norm, die in 2015 van
kracht wordt voor alle nieuw verkochte dieselauto’s, zijn nieuwe dieselauto’s
bijna even schoon als benzineauto’s. Het zal dus nog vele jaren duren
voordat alle oudere, meer vervuilende, dieselauto’s uit het wagenpark
zijn verdwenen. De CO2-emissie van dieselauto’s is weliswaar
circa 10% lager, maar het kabinet laat de gezondheidseffecten van de
hogere emissies van fijn stof en NOx zwaarder wegen.In dit kader wordt nog het volgende opgemerkt. De accijnstarieven van
benzine en diesel worden sedert 1996 jaarlijks aangepast in verband met inflatie.
De brandstof met de hoogste accijns, te weten benzine, wordt door de jaarlijkse
indexatie steeds zwaarder belast dan diesel. Mede als gevolg van dit mechanisme
is de accijns op ongelode benzine tussen 1996 en 2007 veel sterker verhoogd
(in totaal met € 0,178 per liter) dan de accijns op diesel (in totaal
met € 0,077 per liter).Het «normale» tarief voor diesel, gebruikt als motorbrandstof
(nu afgerond € 0,371 per liter), wordt verhoogd met € 0,04
per liter (geraamde opbrengst € 305 miljoen). Het verschil in pompprijzen
met Duitsland is zodanig dat deze accijnsverhoging niet zal leiden tot grenseffecten.
Met betrekking tot België kunnen beperkte grenseffecten optreden.4.3. Verhoging van de accijns van rode dieselIn tegenstelling tot blanke diesel wordt rode diesel gebruikt voor andere
doeleinden dan, kort gezegd, het wegverkeer. Belangrijke gebruikers van rode
diesel zijn de agrarische sector, het spoorvervoer en de bouw. Volledigheidshalve
wordt opgemerkt dat voor de luchtvaart (behalve binnenlandse vluchten) en
de scheepvaart op grond van internationale verdragen en EU-richtlijnen een
vrijstelling voor de accijns en de energiebelasting geldt. De voor die doeleinden
gebruikte brandstof wordt ook rood gekleurd. De maatregelen zien echter alleen
op eerstbedoeld gebruik.In tegenstelling tot de blanke diesel wordt op de rode diesel niet alleen
accijns (afgerond € 0,047 per liter), maar ook energiebelasting
(afgerond € 0,165 per liter) geheven. In totaal dus € 0,212
per liter. Vergeleken met blanke diesel is rode diesel dus lager belast (verschil
is afgerond € 0,159 per liter).Binnen de energiebelasting geldt overigens een lager tarief voor het verbruik
boven 153 000 liter per jaar (afgerond € 0,016 per liter in
plaats van afgerond € 0,165). Dit verlaagde tarief wordt gerealiseerd
via een teruggaafregeling. Samengevat is de huidige tariefstelling
(per liter, afgerond) als volgt:Rode dieselAccijnsEnergiebelastingTotaal rode dieselBlanke dieselVerschilverbruik     0– 153 000 L€ 0,047€ 0,165€ 0,212€ 0,371€ 0,159> 153 000 L€ 0,047€ 0,016€ 0,062€ 0,371€ 0,309In het onderhavige wetsvoorstel wordt de accijns zowel voor de blanke
diesel als voor de rode diesel verhoogd met in totaal € 0,04 per
liter. Daarmee wordt het verschil in accijns tussen beide brandstoffen in
ieder geval niet groter. De verhoging van de accijns voor rode diesel met € 0,04
per liter leidt tot een geraamde opbrengst van € 32 miljoen.4.4. Indexatie van de accijnstarieven van rode diesel,
LPG en zware stookolieDaarnaast wordt de indexatie van de tarieven in verband met inflatie,
die nu alleen van toepassing is voor de accijns op benzine, diesel en kerosine
voor binnenlandse vluchten, met ingang van 1 juli 2008 ook van toepassing
op de tarieven van de andere in de Wet op de accijns opgenomen minerale oliën.
Dit betreft naast rode diesel, LPG en zware stookolie. Deze maatregel leidt
naar verwachting tot een opbrengst van ruim € 1 miljoen in 2008,
oplopend tot € 5 miljoen in 2011.4.5. Afschaffing van twee specifieke accijnsregelingen
voor rode dieselDe derde maatregel met betrekking tot rode diesel betreft het afschaffen
van twee specifieke regelingen voor rode diesel in de accijns. De Wet op de
accijns kent een teruggaaf van het verschil tussen het accijnstarief voor
blanke diesel en rode diesel voor diesel die is gebruikt voor het aandrijven
van op een motorrijtuig aanwezige hulpapparatuur. Indien teruggaaf van accijns
wordt verleend, is tegelijkertijd energiebelasting verschuldigd over de hoeveelheid
diesel waarvoor de teruggaaf is verleend.De teruggaaf is alleen van toepassing op voertuigen die op een limitatieve
lijst staan. De teruggaaf wordt uitsluitend verleend indien de hulpapparatuur
wordt aangedreven door de motor, die dient voor de aandrijving van het motorrijtuig.
Als hulpapparatuur worden onder andere aangewezen: pompen voor het laden en
lossen van melk in en uit de motorrijtuigen waarmee de melk wordt opgehaald
bij een melkveehouder, andere pompen en compressoren voor het laden en lossen
van vloeibare stoffen, betonpompmixers en kraakpers- en draaitrommelinstallaties
van huisvuilwagens. Voor de aangewezen hulpapparatuur bedraagt de hoeveelheid
gasolie waarvoor teruggaaf van accijns wordt verleend voor bijvoorbeeld de
betonpompmixers: 0,9 L per m3 verpompt beton.Daarnaast mag rode diesel op grond van het Uitvoeringsbesluit accijns
worden gebruikt ten behoeve van de aandrijving van motorrijtuigen, die bestaan
uit een chassis met een mechanisch werktuig en die zich uitsluitend op de
weg bevinden voor de verplaatsing naar een andere werkplek. Het betreft hier
niet een teruggaafregeling, maar een ontheffing van een verbodsbepaling (voor
motorrijtuigen is het verboden rode diesel in de brandstoftank te hebben).
De toepassing van deze regeling is lastig; de lijst van voertuigen wordt steeds
langer. Het gaat om een zeer diverse verzameling van voertuigen: brandweerauto’s,
wegmarkeringsvoertuigen, voertuigen voor het reinigen van huisvuilcontainers,
kolkenzuigers, hoogwerkers en tunnelwaswagens. Er zijn veel geschillen over
de toepassing van deze regeling, die meer en meer uitmonden in gerechtelijke
procedures.Afschaffing van vorenbedoelde regelingen, waarvoor overigens geen wetswijziging
is vereist, betekent een vermindering van regelgeving, administratieve lasten
en uitvoeringskosten. Gevolg van afschaffing is dat de hier bedoelde voertuigen
voortaan het tarief van blanke diesel betalen. Afschaffing leidt tot een verwachte
opbrengst van circa € 12 miljoen. Het Uitvoeringsbesluit accijns
zal met ingang van 1 juli 2008 dienovereenkomstig worden aangepast.4.6. Afbouw teruggaafregeling energiebelasting grootverbruikers
minerale oliënDe vierde maatregel met betrekking tot rode diesel betreft het afbouwen
van de teruggaafregeling in de energiebelasting voor grootverbruikers van
minerale oliën met € 0,03 per liter per jaar. Energiebelasting
wordt niet alleen geheven over elektriciteit en aardgas, maar ook over halfzware
olie, gasolie en vloeibaar gemaakt petroleumgas, voor zover deze brandstoffen
worden gebruikt anders dan als motorbrandstof. Wat halfzware olie en gasolie
betreft gaat het dan om wat hiervoor als rode diesel is aangeduid. Voor halfzware
olie, gasolie en LPG is een bovengrens vastgesteld voor de maximaal te belasten
hoeveelheid. Op verzoek wordt voor deze brandstoffen teruggaaf van energiebelasting
verleend voor zover de hoeveelheid die door een verbruiker per kalenderjaar
is betrokken hoger is dan 159 000 liter halfzware olie, 153 000
liter gasolie en 119 000 kilogram LPG. Met ingang van 1 januari
2004 wordt overigens bij het bereiken van deze hoeveelheidsgrenzen niet meer
het gehele bedrag van de energiebelasting teruggegeven.Vorenstaande systematiek leidt ertoe dat voor bijvoorbeeld gasolie (rode
diesel) het verbruik boven de 153 000 liter per jaar per saldo wordt
belast met slechts € 15,58 per 1 000 liter (de verbruiker betaalt
het tarief van € 165,10 en krijgt een teruggaaf van € 149,52
per 1 000 liter). In het onderhavige wetsvoorstel wordt het teruggaafbedrag
voor gasolie verminderd met € 30 per 1 000 liter per jaar in
de jaren 2008 tot en met 2011. Voor halfzware olie en LPG worden de teruggaafbedragen
naar evenredigheid verlaagd. Deze maatregel, die tot een geraamde opbrengst
leidt van € 2 miljoen in 2008, oplopend tot € 12 miljoen
in 2011, draagt bij aan de beoogde verkleining van het tariefverschil tussen
blanke en rode diesel.4.7. Verhoging van de accijns op LPGVergeleken met benzine en diesel wordt LPG als een relatief «schone»
fossiele motorbrandstof aangemerkt. Personenauto’s op LPG zijn schoner
dan dieselauto’s, maar gemiddeld vuiler dan moderne benzineauto’s.
Dit milieuvoordeel van personenauto’s op LPG ten opzichte van dieselvoertuigen
neemt echter in belang af, omdat dieselauto’s door de voortschrijdende
Euro-normstelling «schoner» worden. Daarnaast is van belang dat
de accijns op LPG, die al op een veel lager niveau ligt dan voor benzine en
diesel, sedert de invoering in 1994 (per 1 januari 2004 is de voormalige
brandstoffenbelasting op LPG ingebouwd in het accijnstarief op LPG) nauwelijks
is verhoogd. Ter vergelijking: de accijns op ongelode benzine is tussen 1994
en 2007 verhoogd met € 0,188 per liter; de accijns op diesel met € 0,083
per liter. Aangezien de hiervoor al genoemde indexatie van de tarieven in
verband met inflatie niet van toepassing is voor LPG, betekent dit dat het
tariefvoordeel voor LPG ten opzichte van benzine en diesel steeds groter wordt,
terwijl het milieuvoordeel eerder kleiner wordt. Ten slotte is nog van belang
dat het tarief (in de energiebelasting) voor CNG (aardgas) wel wordt geïndexeerd,
terwijl CNG een schonere brandstof is dan LPG.Gelet op deze omstandigheden wordt in het onderhavige wetsvoorstel de
accijns van LPG verhoogd met in totaal € 0,025 per liter (het in
de wet opgenomen tarief luidt in kilogram; € 0,025 per liter betekent
een verhoging van het huidige tarief met afgerond € 0,046
per kilogram). Deze verhoging leidt tot een extra opbrengst van circa € 18
miljoen per jaar.4.8. Verhoging van de energiebelasting van elektriciteitTot slot wordt in het kader van de taakstellende verhoging van de belastingen
op milieuonvriendelijke brandstoffen en energie de energiebelasting op elektriciteit
verhoogd. Het voorstel is het tarief in de eerste schijf (nu: 7,16 cent per
kWh) te verhogen met 0,25 cent per kWh. De opbrengst hiervan wordt geraamd
op € 72 miljoen per jaar.5. Invoering verpakkingenbelastingMet ingang van 1 januari 2008 wordt in Nederland een verpakkingenbelasting
geïntroduceerd. Deze belasting is in het Coalitieakkoord aangekondigd.
De verpakkingenbelasting wordt opgenomen in de Wet belastingen op milieugrondslag
(Wbm). Met deze verpakkingenbelasting wordt ingevolge het Coalitieakkoord
een opbrengst van € 250 miljoen gerealiseerd. Een dergelijke belasting
past tevens in het streven om de mate van milieuvervuiling in de marktprijzen
tot uitdrukking te laten komen. Een belasting op verpakkingsmateriaal kan
bijdragen aan het terugdringen van de hoeveelheid verpakkingen en een verschuiving
naar verpakkingsmaterialen met een minder schadelijke invloed op het milieu.Verschillende landen kennen een vorm van verpakkingenbelasting, in veel
gevallen beperkt tot drankverpakkingen. In Denemarken, waar een meer uitgebreide
verpakkingenbelasting bestaat sinds 1978, is gekozen voor een zogenoemde gerichte
verpakkingenbelasting. Slechts de verpakkingen van een aantal met name genoemde
producten zijn aan deze belasting onderworpen. Dit heeft het voordeel dat
het aantal belastingplichtigen beperkt is. Het biedt ook de mogelijkheid om
de belasting te richten op sectoren waar de verpakking voor de meeste overlast
zorgt, bijvoorbeeld die sectoren waarvan het afval veel in het zwerfafval
wordt aangetroffen. Overigens was dit laatste niet de doelstelling van Denemarken
toen de belasting werd geïntroduceerd en ook nu heeft de belasting niet
de vorm of de gerichtheid die specifiek de hoeveelheid zwerfafval zou moeten
terugdringen. Het gerichte karakter van de Deense aanpak heeft als nadeel
dat slechts een beperkt deel van het verpakkingsmateriaal in de heffing wordt
betrokken waardoor ook slechts een deel van het bedrijfsleven de belasting
betaalt. Het terugdringen van de hoeveelheid verpakkingsmateriaal en het aanbrengen
van een verschuiving in soort verpakkingsmaterialen kan daardoor in de Deense
uitwerking ook slechts beperkt worden gerealiseerd.Het voorstel voor een verpakkingenbelasting zoals dat in het onderhavige
belastingplan is opgenomen gaat uit van een brede grondslag. Voor zover mogelijk
worden alle verpakkingen van alle soorten producten in de heffing betrokken.
Hierdoor worden alle sectoren van het bedrijfsleven met de gevolgen van de
heffing geconfronteerd (level playing field) en draagt de belasting maximaal
bij aan het streven de hoeveelheid verpakkingsmateriaal terug te dringen.
Tegelijkertijd biedt een dergelijke brede aanpak ook de mogelijkheid om in
alle sectoren een verschuiving in verpakkingsmaterialen te bewerkstelligen.
Er is wat betreft de systematiek van de belasting zoveel mogelijk aangesloten
bij een reeds bestaande heffing en een bestaande regeling, in het bijzonder
bij het «Besluit beheer verpakkingen en papier en karton» (hierna:
het verpakkingenbesluit).Ingevolge het verpakkingenbesluit zijn producenten en importeurs verantwoordelijk
voor de kosten verbonden aan de gescheiden inname of nascheiding van de in
huishoudens vrijkomende verpakkingen. Deze producentenverantwoordelijkheid
heeft (onder meer) de vorm gekregen van een vergoeding door het
bedrijfsleven aan de gemeenten die deze taak in de praktijk uitvoeren. De
vergoeding wordt betaald uit een heffing die door het bedrijfsleven zelf wordt
vastgesteld. De inning van de heffing geschiedt door collectieve organisaties
die door het bedrijfsleven zijn opgericht. De geïnde gelden worden door
die organisaties verdeeld onder de gemeenten op basis van de door de gemeenten
verrichte inspanningen op het gebied van het inzamelen en scheiden van verpakkingsafval.
In het overleg met het bedrijfsleven over de nieuwe verpakkingenbelasting,
bleek al snel de voorkeur van het bedrijfsleven voor een belasting die waar
mogelijk aansluit bij die reeds bestaande heffing op basis van het verpakkingenbesluit
en de daaraan verbonden administratieve verplichtingen. Die aansluiting bleek
mogelijk. De vormgeving van de belasting op verpakkingen zoals die in het
onderhavige wetsvoorstel is opgenomen, vertoont dan ook veel overeenkomsten
met die heffing.Het bedrijfsleven heeft er eveneens voor gepleit om de bestaande heffing
op basis van het verpakkingenbesluit te integreren in de nieuwe verpakkingenbelasting
zodat men zou worden geconfronteerd met één verpakkingenheffing.
Vanuit een oogpunt van vereenvoudiging en het terugdringen van de administratieve
lasten is dit een logische stap.Naast de producentenverantwoordelijkheid voor de gescheiden inname of
nascheiding van de in huishoudens vrijkomende verpakkingen, heeft het bedrijfsleven
ook een actieve rol in het «Impulsprogramma Zwerfafval».1 Daarin is onder meer overeengekomen dat het bedrijfsleven
vanaf 2007, gedurende drie jaar, jaarlijks € 11 miljoen ter beschikking
zal stellen met als doel de activiteiten rondom zwerfafval te intensiveren
en uit te breiden en verder de kennis rondom zwerfafval en aanverwante thema’s
te bundelen en te ontsluiten. Het bedrijfsleven heeft voorgesteld ook deze € 11
miljoen te integreren in de verpakkingenbelasting. De integratie van de bestaande
heffingen in de verpakkingenbelasting is ook aan de orde gekomen in het algemeen
overleg dat minister Cramer op 20 juni 2007 met de vaste commissie voor
Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer uit de Tweede Kamer
der Staten-Generaal heeft gevoerd.2Overigens moet niet uit het oog worden verloren dat – ondanks de
integratie van de heffingen en bijdragen in de verpakkingenbelasting –
de doelstelling van de verpakkingenbelasting een andere is dan die welke wordt
nagestreefd in het verpakkingenbesluit en in het Impulsprogramma Zwerfafval.
De verpakkingenbelasting strekt ertoe – naast het genereren van opbrengst
voor de schatkist – de mate van milieuvervuiling in de marktprijs tot
uitdrukking te laten komen en waar mogelijk de hoeveelheid verpakkingen terug
te dringen en een verschuiving binnen de soorten verpakkingsmateriaal te realiseren.
Het verpakkingenbesluit daarentegen beoogt (kort samengevat) een grotere mate
van recycling te bewerkstelligen en tegelijkertijd een zogenoemde producentenverantwoordelijkheid
te introduceren voor de inzameling en nascheiding van verpakkingen. Het Impulsprogramma
Zwerfafval beoogt de hoeveelheid zwerfafval terug te dringen. Zowel het verpakkingenbesluit
als het Impulsprogramma Zwerfafval boeten dan ook niet aan belang in door
de introductie van de verpakkingenbelasting. Dit is echter geen reden om de
integratie van de verschillende heffingen in de verpakkingenbelasting te verhinderen.Om de integratie van de bijdragen op grond van het verpakkingenbesluit
en het Impulsprogramma Zwerfafval (in totaal € 115 miljoen per jaar)
in de verpakkingenbelasting te realiseren worden de tarieven van de verpakkingenbelasting
zodanig vastgesteld dat de verpakkingenbelasting structureel een opbrengst
kent van € 365 miljoen, in plaats van de in het Coalitieakkoord
genoemde € 250 miljoen. De begroting van het ministerie van VROM
zal met eenzelfde bedrag (€ 115 miljoen) worden verhoogd. Het voornemen
bestaat om dat bedrag in een fonds te storten van waaruit de gemeenten worden
betaald voor hun inspanningen op het gebied van het inzamelen en scheiden
van verpakkingsafval. Hieraan ligt een raamovereenkomst ten grondslag
die recent aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal is voorgelegd.1 De eerder beschreven heffing op basis van het verpakkingenbesluit
komt daarmee te vervallen; deze is geïncorporeerd in de verpakkingenbelasting.
Ook de eerder genoemde financiële bijdrage van het bedrijfsleven aan
het Impulsprogramma Zwerfafval vervalt. Ook deze is opgegaan in de verpakkingenbelasting.Om het effect van de verpakkingenbelasting op de inflatie in 2008 te beperken,
gelden in 2008 éénmalig lagere tarieven. Hierdoor wordt in 2008
slechts een gedeelte van de beoogde opbrengst gerealiseerd. De ophoging van
de opbrengst met € 115 miljoen (in verband met de genoemde fondsvorming
die in de plaats treedt van de heffing op grond van het verpakkingenbesluit),
wordt wel volledig gerealiseerd in 2008. De opbrengst in 2008 is daarmee € 240
miljoen.Er is dus voor de verpakkingenbelasting waar mogelijk aangesloten bij
de heffing voor verpakkingen zoals die al van toepassing is op basis van het
verpakkingenbesluit. Die heffing is echter uitsluitend van toepassing op verpakkingen
die uiteindelijk bij de consument terechtkomen, dat wil zeggen in het afval
van de burger. De verpakkingen die nooit bij de consument terechtkomen, de
zogenoemde bedrijfsverpakkingen, vallen daar niet onder. Dat houdt verband
met het feit dat het bedrijfsleven nu al in vrijwel alle gevallen zelf zorg
draagt voor het (gescheiden) afvoeren van het verpakkingsmateriaal waardoor
de kosten voor de gemeenten beperkt zijn en er dus geen aanleiding was deze
verpakkingen in deze specifieke heffing te betrekken. Vanuit een oogpunt van
het internaliseren van de kosten, het terugdringen van de hoeveelheid verpakkingsmateriaal
en het waar mogelijk bewerkstelligen van een verschuiving naar milieuvriendelijkere
verpakkingsmaterialen, ligt het niet voor de hand om deze verpakkingen buiten
beschouwing te laten. Zowel de consumentenverpakkingen als de bedrijfsverpakkingen
zorgen immers voor een vergelijkbare milieudruk. De verpakkingenbelasting
heeft daarom betrekking op alle verpakkingen, derhalve ook op de bedrijfsverpakkingen.
Het creëren van een onderscheid tussen consumenten- en bedrijfsverpakkingen
bemoeilijkt de uitvoerbaarheid van de belasting en zal aanleiding geven tot
veel discussies over de aard van de verpakkingen. Er wordt wel een onderscheid
gemaakt tussen de zogenoemde primaire verpakkingen enerzijds en secundaire/tertiaire
verpakkingen anderzijds. Onder primaire verpakkingen vallen grofweg de verpakkingen
die direct om een te verkopen product zitten en ontworpen zijn om met het
product als een te verkopen eenheid te functioneren (bijv. het kartonnen pak
om dranken of de kunststof fles om wasmiddel). Primaire verpakkingen kennen
een hogere milieudruk omdat het veelal meer inspanning kost deze gescheiden
in te zamelen en er dus ook meer inspanningen moeten worden verricht om een
scheiding achteraf te bewerkstelligen. De recyclepercentages voor primaire
verpakkingen zijn om die reden ook lager. Primaire verpakkingen komen bovendien
veel meer voor in het zwerfafval. Deze hogere milieudruk rechtvaardigt een
hogere belastingdruk voor deze categorie verpakkingen. Er is daarom voor gekozen
om de ophoging van de opbrengst van de verpakkingenbelasting van € 115
miljoen in zijn geheel bij primaire verpakkingen neer te laten slaan door
middel van het toepassen van een hoger tarief.Zoals eerder aangegeven, is om redenen van doelmatigheid en het beperken
van de administratieve lasten, het streven om het aantal belastingplichtigen
zo beperkt mogelijk te houden. Ongeveer 400 000 bedrijven in Nederland
zouden geraakt kunnen worden door deze heffing. Om dit aantal tot ongeveer
8 000 à 10 000 te beperken zijn onderstaande maatregelen
genomen.De reeds bestaande heffing op basis van het verpakkingenbesluit kent een
bijzondere regeling voor bedrijven die minder dan 15 000 kilogram verpakkingsmateriaal
per jaar op de markt brengen. Deze betalen een (relatief laag) forfaitair
bedrag ongeacht de soort en de hoeveelheid verpakkingsmateriaal. Dit beperkt
het aantal «heffingsplichtigen» dat een heffing betaalt op basis
van de soort en de (exacte) hoeveelheid verpakkingsmateriaal tot ongeveer
de eerder genoemde 8 000 à 10 000. Deze 8 000 à
10 000 bedrijven brengen gezamenlijk ongeveer 95% van de totale
hoeveelheid verpakkingsmateriaal op de markt. Het voorstel voor de verpakkingenbelasting
sluit hierbij aan, in die zin dat de bedrijven die per jaar minder dan 15 000
kilogram verpakkingsmateriaal op de markt brengen volledig zijn vrijgesteld
van zowel de belasting als van het vervullen van formaliteiten die verband
houden met deze verpakkingenbelasting. Het aantal potentiële belastingplichtigen
is hierdoor met zo’n 98% verminderd, terwijl nog steeds 95%
van het verpakkingsmateriaal in de heffing wordt betrokken. Bedrijven die
jaarlijks meer dan 15 000 kilogram verpakkingsmateriaal op de markt brengen
betalen volgens het voorstel belasting over de hoeveelheden die de 15 000
kilogram overstijgen.In het voorstel worden zeven verpakkingsmaterialen onderscheiden, te weten
glas, aluminium, overige metalen, kunststof, papier en karton, hout en overige
materiaalsoorten (bijvoorbeeld keramiek en textiel). Per materiaalsoort is
een afzonderlijk tarief vastgesteld. De hoogte van het tarief is hoofdzakelijk
gekoppeld aan de milieudruk die door het desbetreffende materiaal wordt veroorzaakt.
Voor de vaststelling van de milieudruk is gekeken naar de invloed op het milieu
als gevolg van de productie en naar de mogelijkheden voor recycling van het
materiaal. Aluminium zorgt verreweg voor de hoogste milieudruk en heeft daardoor
ook het hoogste tarief. De milieudruk van papier en karton daarentegen is
beperkter en voor deze materiaalsoorten is dan ook een aanzienlijk lager tarief
vastgesteld. Zoals hiervoor al is aangegeven geldt er naast een differentiatie
in tarieven naar materiaalsoort ook een differentiatie naar soort verpakking
(primaire en secundaire/tertiaire). Het tarief heeft de vorm van een bedrag
per kilogram. De combinatie van een tarief per kilogram en een differentiatie
op basis van de materiaalsoort en categorie verpakkingen (primair en anderszins)
kan er toe bijdragen dat producenten, importeurs en – zo zij tot een
concern behoren – concerns, ernaar zullen streven de hoeveelheden verpakkingsmateriaal
terug te dringen en tevens zullen kiezen voor minder milieubelastende verpakkingsmaterialen.Wat betreft de verschuldigdheid (tijdstip, tijdvak) en de belastingplichtigen
wordt nog het volgende opgemerkt. De belasting is verschuldigd op het moment
dat producten in een verpakking voor de eerste maal in Nederland aan een ander
ter beschikking worden gesteld. Dit is bijvoorbeeld het geval indien een onderneming
een product verpakt en deze aan een ander ter beschikking stelt of een verpakt
product importeert en deze inclusief verpakking aan een ander ter beschikking
stelt. Indien bij invoer in Nederland de verpakking na binnenkomst direct
van de producten wordt verwijderd en de importeur zich van de verpakking ontdoet,
is op dat moment ook belasting verschuldigd. Zogenoemde lastminute- of toonbankverpakkingen
(verpakkingsmiddelen die pas door of bij levering aan de consument worden
gevuld, zoals het kunststof tasje in de supermarkt, het koffiebekertje uit
de koffieautomaat of het fritesbakje in de snackbar) worden belast op het
moment dat zij in Nederland (leeg) op de markt worden gebracht, dus bij de
fabrikant of importeur van de kunststof tasjes, bekertjes of bakjes. Afgezien
van deze lastminute-verpakkingen worden lege verpakkingsmiddelen als zodanig
niet belast; heffing vindt pas plaats indien deze, na te zijn gevuld (dus
als verpakt product), voor de eerste maal aan een ander in Nederland ter beschikking
worden gesteld.Meermalig te gebruiken verpakkingen worden slechts éénmaal
belast en wel op het moment dat het materiaal, na te zijn gevuld, voor de
eerste maal in Nederland aan een ander ter beschikking wordt gesteld. Hiermee
wordt het meermalig gebruik van verpakkingen aantrekkelijker gemaakt omdat
de verpakking bij een volgend gebruik niet nog een keer wordt belast.Belastingplichtige is de producent of de importeur van de (producten in
de) verpakking. De belasting is verschuldigd per tijdvak van een kalenderjaar
en dient jaarlijks in het eerste kwartaal na afloop van dat kalenderjaar op
aangifte te worden voldaan. In het lopende kalenderjaar dienen al vier voorlopige
betalingen te worden verricht. De voorlopige betaling dient voor het einde
van ieder kalenderkwartaal te worden gedaan op basis van de aangifte (over
het afgelopen kalenderjaar) die de belastingplichtige in het eerste kwartaal
van het kalenderjaar indient. Die vier voorlopige betalingen worden verrekend
met de over het kalenderjaar verschuldigde belasting (een positief saldo dient
in het eerste kwartaal van het daaropvolgende kalenderjaar op aangifte te
worden voldaan; bij een negatief saldo wordt het teveel betaalde teruggegeven).De verpakkingenbelasting is een nieuwe belasting. Daardoor zal er, hoewel
deze belasting in overleg met het bedrijfsleven tot stand is gekomen, gaandeweg
aanleiding zijn tot nader overleg over de belasting. Met het bedrijfsleven
is afgesproken dat dit overleg al in 2008 zal worden opgestart om de eerste
indrukken te bespreken.6. Energiebelasting6.1. Verlaagd tarief glastuinbouwIn de energiebelasting worden verlaagde tarieven gehanteerd voor aardgas
dat bestemd is voor verwarming ter bevordering van het groeiproces van tuinbouwproducten.
Indien geen aardgasaansluiting aanwezig is, geldt bij dezelfde bestemming
een verlaagd tarief voor minerale oliën. Het hanteren van verlaagde tarieven
is aangemerkt als steunmaatregel in de zin van het EG-verdrag. De laatste
goedkeurende beschikking van de Europese Commissie voor de toepassing van
de verlaagde tarieven heeft een looptijd tot en met 31 december 2007.
De aanvraag voor een verlenging van deze goedkeuring voor een nieuwe periode
is ingediend bij de Europese Commissie. Zonder wetswijziging blijven de huidige
verlaagde energiebelastingtarieven van toepassing na 31 december 2007.
Indien Nederland op 1 januari 2008 echter niet beschikt over een goedkeurende
beschikking op de aanvraag, is sprake van onrechtmatig verleende staatssteun.
Omdat niet kan worden uitgesloten dat geen goedkeurende beschikking wordt
verkregen, is in dit belastingplan het vervallen van deze regeling opgenomen.
Om het onrechtmatig verlenen van staatssteun aan de glastuinbouwsector en
de daarmee samenhangende terugvorderingproblematiek te voorkomen is het van
belang dat het vervallen van de verlaagde energiebelastingtarieven al in dit
wetsvoorstel is opgenomen. Deze wijziging treedt in werking bij koninklijk
besluit. Alleen wanneer de Europese Commissie geen (tijdige) goedkeurende
beschikking verleent, zal de Wet belastingen op milieugrondslag worden gewijzigd
op dit punt.6.2. Salderen energiebelasting bij duurzame opwekking
elektriciteit door kleinverbruikersDe overheid stimuleert het duurzaam opwekken van elektriciteit. Zo wordt
elektriciteit die een verbruiker heeft opgewekt door middel van hernieuwbare
energiebronnen (duurzaam opgewekte elektriciteit) niet belast met energiebelasting.
In dat verband komt het voor dat een verbruiker duurzaam opgewekte
elektriciteit invoedt op het distributienet omdat hij de elektriciteit zelf
niet direct kan verbruiken. Hierbij doet zich het probleem voor dat een leverancier
aangifte moet doen van de geleverde hoeveelheid elektriciteit. Bij kleinverbruikers
beschikt een leverancier doorgaans echter alleen over de gesaldeerde gegevens
van de aan een verbruiker geleverde elektriciteit (levering minus invoeding).
Om het mogelijk te maken aangifte te doen voor de gesaldeerde hoeveelheid
elektriciteit zal de verschuldigde energiebelasting in een dergelijk geval
voortaan worden berekend over het positieve saldo van de aan het net onttrokken
elektriciteit verminderd met de op het net ingevoede elektriciteit. Het duurzaam
opwekken van elektriciteit wordt hiermee bevorderd.7. Aanpassing tarief afvalstoffenbelasting voor shredderafvalEen van de doelstellingen van het afvalstoffenbeleid is het zoveel mogelijk
voorkomen van het storten van afvalstoffen. Uitgangspunt is dat alleen die
afvalstoffen mogen worden gestort waarvoor geen andere verwerkingsmogelijkheden
(nuttige toepassing of verbranden) beschikbaar zijn. Dit uitgangspunt is vastgelegd
in het Besluit stortplaatsen en stortverboden afvalstoffen (Bssa).De Wet belastingen op milieugrondslag (Wbm) kent voor de afvalstoffenbelasting
een tweetal tarieven; het hoge tarief en het lage tarief. Afhankelijk van
bepaalde criteria, met name de (on)wenselijkheid van storten vanuit milieuoogpunt,
is voor het storten van bepaalde afvalstoffen het hoge dan wel het lage tarief
verschuldigd. Zo geldt bijvoorbeeld voor het storten van brandbaar afval het
hoge tarief, aangezien het storten van dit afval vanuit milieuoogpunt minder
wenselijk is dan verbranden. In gevallen waarbij het bijvoorbeeld onbrandbare
of gevaarlijke stoffen betreft, of wanneer mogelijkheden voor nuttige toepassingen
ontbreken, is het lage tarief verschuldigd.Shredderafval is afval dat ontstaat na het versnipperen van een mix van
verschillende afvalstromen. Dit afval is voor ongeveer eenderde afkomstig
van autowrakken. De rest is zogenoemd welvaartsschroot, dat afkomstig is van
bijvoorbeeld koelkasten, bedspiralen, elektrische apparaten, oude fietsen,
enz. Voor shredderafval waren jarenlang geen technieken beschikbaar om dit
afval nuttig toe te passen of te verbranden. Dit is de reden dat in verband
met het storten van shredderafval het lage tarief van de afvalstoffenbelasting
is verschuldigd. Maar de markt voor shredderafval is in beweging. Er is een
Post-Shredder-Techniek (verder PST) beschikbaar gekomen waarmee het shredderafval
kan worden gescheiden in diverse deelstromen. Van deze deelstromen kan momenteel
het overgrote deel (ongeveer 75%) nuttig worden toegepast of verbrand.
Het overige deel (ongeveer 25%) dient alsnog te worden gestort. Mede
ingegeven door de richtlijn autowrakken waarin een streven is opgenomen in
2015 te komen tot een nuttige toepassing van 95% van de autowrakken,
is het beschikbaar komen van de PST aanleiding het stortbeleid voor shredderafval
te herzien door middel van het instellen van een stortverbod.1 Het stortverbod wordt ingevoerd per 1 januari 2009.In het Landelijk afvalbeheerplan 2002–2012 van 3 maart 2003
is reeds aangegeven dat het gereedkomen van meer verwerkingscapaciteit voor
shredderafval noodzakelijk is voor het behalen van de doelstellingen. Daarnaast
is hierin ook de invoering van een stortverbod met ingang van 1 januari
2007 aangekondigd (invoering is overigens later wegens onvoldoende verwerkingscapaciteit
uitgesteld). Om het bedrijfsleven alsnog extra tijd te geven verwerkingscapaciteit
te realiseren, wordt het stortverbod pas met ingang van 1 januari 2009
ingevoerd. Verondersteld mag worden dat de keuze voor het invoeren van het
stortverbod per 1 januari 2009, de belanghebbenden qua tijd
voldoende ruimte biedt, dan wel heeft geboden, om tijdig te anticiperen op
het aangekondigde stortverbod.Om de realisatie van de PST en/of andere verwerkingstechnieken prijstechnisch
te stimuleren en om de reststroom van de PST-installatie (nog) verder te verminderen,
zal, zoals is toegezegd door de toenmalige staatssecretaris van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, de uitzondering voor shredderafval op
het hoge tarief van de afvalstoffenbelasting één jaar voor invoering
van het stortverbod, dus per 1 januari 2008, vervallen.1 Daarmee wordt per 1 januari 2008 het storten van shredderafval
onder het hoge tarief van de afvalstoffenbelasting gebracht. Voor de uit de
PST-installatie komende residustroom die (nog) niet nuttig kan worden toegepast
of kan worden verbrand, zal overigens ontheffing van het stortverbod worden
verleend. Storten is dan toegestaan, maar wel tegen het hoge tarief. Dit stimuleert
om de PST-installatie zo optimaal mogelijk te gebruiken en de residustroom
zo klein mogelijk te maken.Sociale samenhang (Pijler IV Coalitieakkoord)8. Versobering uitbetaling algemene heffingskortingVoor iedere belastingplichtige geldt de algemene heffingskorting. De algemene
heffingskorting vermindert de verschuldigde inkomstenbelasting. De algemene
heffingskorting is in beginsel dan ook niet hoger dan de verschuldigde inkomstenbelasting.
Hierdoor kunnen niet of weinig verdienende belastingplichtigen de algemene
heffingskorting niet of niet helemaal te gelde maken. Voor niet of weinig
verdienende partners geldt hierop een uitzondering voor zover hun partner
inkomstenbelasting verschuldigd is. In dat geval wordt de algemene heffingskorting
uitbetaald aan de niet of weinig verdienende partner.2Het gevolg van de uitbetaling van de algemene heffingskorting is dat een
partner die zich niet op de arbeidsmarkt begeeft of een kleine deeltijdbaan
heeft nauwelijks een prikkel ervaart om (meer) te gaan werken. De uitbetaling
van de algemene heffingskorting aan de niet of weinig verdienende partner
zal daarom (stapsgewijs, in 15 jaar met 6 2/3%-punt per jaar) worden
afgebouwd. Het wordt dan steeds lonender om (meer) te gaan werken.3 In het kader van het streven van dit kabinet naar houdbare
overheidsfinanciën is ervoor gekozen het afbouwtraject te versnellen
ten opzichte van het Coalitieakkoord.Er wordt gestreefd naar een zekere balans tussen de koopkrachtpositie
van kostwinnersgezinnen en de participatiebevordering van niet of weinig verdienende
partners. Daarom is er een uitzondering op de beperking: gezinnen met jonge
kinderen. Onder gezinnen met jonge kinderen worden verstaan gezinnen met een
kind van vijf jaar of jonger. Voor hen blijft de uitbetaling van de algemene
heffingskorting onverkort van toepassing. Daarnaast is er een tweede uitzondering
voor partners die geboren zijn voor 1 januari 1972; ook voor hen blijft
de uitbetaling van de algemene heffingskorting onverkort van toepassing.De uitbetaling van de algemene heffingskorting wordt veelal via de voorlopige
teruggaaf (VT) ontvangen. Aangezien de afbouw niet meer verwerkt kan worden
in de programmatuur voor de VT 2008 gaat deze maatregel niet in per 1 januari
2008 maar per 1 januari 2009. Hierdoor wordt voorkomen dat belastingplichtigen
in 2008 een te hoog bedrag uitbetaald krijgen en daardoor gedurende 2008 of
na afloop van dat jaar een deel moeten terugbetalen. De opbrengst van deze
maatregel loopt in de komende jaren op tot het structurele niveau van € 1,4
miljard dat wordt bereikt in 2036.9. Versterking inkomensafhankelijkheid arbeidskortingDe armoedeval is een belangrijk probleem aan de onderkant van de arbeidsmarkt.
Hiervan is sprake indien de overgang van een uitkering naar laag betaald werk
niet of nauwelijks financieel lonend is. De armoedeval wordt veroorzaakt door
de belasting- en premieheffing en het verlies aan inkomensafhankelijke aanspraken
bij de overstap naar laag betaald werk. Het Coalitieakkoord voorziet daarom
in een versterking van de inkomensafhankelijkheid van de arbeidskorting. Met
de qua vormgeving aangepaste arbeidskorting wordt beoogd het verschil te vergroten
tussen loon uit laag betaald werk en uitkering zodat het financieel interessanter
wordt om te gaan werken. De werkloosheid aan de onderkant van de arbeidsmarkt
(bijstandgerechtigden, langdurig werklozen, gedeeltelijk arbeidsgeschikten,
herintredende vrouwen, jongeren zonder startkwalificaties en ouderen met onvoldoende
perspectief op een baan) zal hiermee worden teruggedrongen.1Met de voorgestelde vormgeving wordt de arbeidskorting gerichter ingezet.
Daarbij kiest het kabinet voor een versterking van de stimulans aan de onderkant
van arbeidsmarkt. Vanwege de directe doorwerking van de arbeidskorting in
het netto-inkomen van belastingplichtigen en de daardoor effectieve werking,
is de arbeidskorting het aangewezen instrument deze maatregel vorm te geven.De huidige arbeidskorting wordt in twee stappen opgebouwd: van nihil tot
50% van het wettelijk minimumloon (WML) met 1,8% tot € 151
en vervolgens met 12,4% tot het maximum van € 1 443
(cijfers 2008). De inkomensafhankelijke arbeidskorting zal de bestaande arbeidskorting
vervangen per 1 januari 2009 en verder worden verhoogd in 2010 en 2011.In 2009 wordt de arbeidskorting voor personen met een inkomen tot 225%
WML (€ 40 000) verhoogd met € 32 tot € 1 475.
Hierbij wordt het opbouwtraject van de arbeidskorting verlengd zodat het maximum
behaald wordt bij 103,3% WML in plaats van de huidige 102,6%.
Hierdoor daalt de marginale druk op dit inkomenstraject met 12,6%.
Daartegenover wordt vanaf een inkomen van 225% WML de arbeidskorting
met 1,25% afgebouwd tot op het niveau van het huidige maximum van de
arbeidskorting.In 2010 stijgt de arbeidskorting verder voor personen met een inkomen
tot 225% WML tot € 1 505. Het maximum wordt behaald
bij 104% WML.In 2011 wordt de arbeidskorting nog eens verhoogd tot € 1 565.
Het maximum wordt dan behaald bij 105,3% WML.Tabel 3 en figuur 1 laten de ontwikkeling van de arbeidskorting voor de
periode 2008–2011 zien. In totaal gaat de arbeidskorting voor personen
met een inkomen tot 225% WML (€ 40 000) omhoog met maximaal € 152
ten opzichte van 2007. Personen met een inkomen tussen 225% WML en
275% WML (€ 50 000) gaan er € 152 tot € 30
op vooruit. Vanaf een inkomen van 275% WML gaan personen er € 30
op vooruit. Tabel 3. Overzicht inkomensafhankelijke arbeidskorting
(IAK) 2007–2011 (prijzen 2008) 20072008200920102011Maximale arbeidskorting lage inkomens (€)1 3921 4431 4751 5051 565Beleidsmatige verandering t.o.v 20071 (€) 306292152 Maximale arbeidskorting hoge inkomens (€)1 3921 4431 4431 4431 443Beleidsmatige verandering t.o.v 20071 (€) 30303030 Opbouwpercentage IAK12,4%12,4%12,6%12,7%13,0%Afbouwpercentage IAK  1,25%1,25%1,25%Maximum behaald bij (%WML)102,6%102,6%103,3%104,0%105,3%Extra budget IAK (€ mln) 180305430680waarvan lastenenveloppe CA 0125250500waarvan koopkrachtpakket 2008 1801801801801 Mutatie exclusief reguliere indexering. Figuur 1. Arbeidskorting 2008–2011 (prijzen 2008)De hierboven genoemde bedragen zijn van toepassing op belastingplichtigen
die aan het begin van het kalenderjaar 56 jaar of jonger zijn. Voor oudere
werknemers geldt een hogere arbeidskorting. De versterking van de inkomensafhankelijkheid
van de arbeidskorting vanaf 2009 werkt door in de verhoogde arbeidskorting
voor ouderen. Ter illustratie van de structurele situatie is in 2011 in figuur
2 de arbeidskorting inclusief de verhoging voor ouderen weergegeven voor de
verschillende leeftijdsgroepen.Figuur 2. Arbeidskorting inclusief arbeidskorting ouderen
naar leeftijd in 2011 (€, prijzen 2008)10. Versterking inkomensafhankelijkheid aanvullende
combinatiekortingDe (aanvullende) combinatiekorting maakt de combinatie van arbeid en zorg
voor kinderen financieel aantrekkelijker. De combinatiekorting geldt indien
de belastingplichtige met tegenwoordige arbeid meer dan € 4 542
verdient en een kind heeft dat jonger is dan 12 jaar.1 Voor alleenstaanden en belastingplichtigen die minder verdienen dan
hun partner komt daar de aanvullende combinatiekorting bovenop. De (aanvullende)
combinatiekorting is een goede financiële prikkel in het bijzonder voor
vrouwen om de stap naar betaald werk te zetten maar biedt geen prikkel om
méér te gaan werken. Dat komt omdat de (aanvullende) combinatiekorting
niet hoger wordt als het inkomen stijgt. In figuur 3 is zichtbaar dat het
merendeel van de vrouwen een relatief laag jaarloon heeft. Ongeveer de helft
van de werkende vrouwen heeft een inkomen dat op jaarbasis lager is dan het
wettelijk minimumloon (circa € 17 000), voor mannen is
dit ongeveer 20%.Figuur 3. Verdeling jaarloon vrouwen en mannen 2005 (telt
beide op tot 100%)Bron CBSOm meer werken voor alleenstaanden en belastingplichtigen die minder verdienen
dan hun partner aantrekkelijker te maken is in het Coalitieakkoord vastgelegd
de aanvullende combinatiekorting voor een deel inkomensafhankelijk te maken.
Belastingplichtigen die minder verdienen dan hun partner werken vaak in deeltijd.
Daarom is hier veel potentieel aanwezig om het aantal gewerkte uren te verhogen.
Ook zijn belastingplichtigen die minder verdienen dan hun partner het meest
gevoelig voor de mate waarin werk loont. Met name vrouwen reageren sterk op
een verandering in het besteedbaar inkomen.1
Deze maatregel stimuleert deze groep om meer uren te gaan werken.Ook uit SCP onderzoek blijkt dat het verhogen van het netto uurloon de
belangrijkste manier is om arbeidsparticipatie van vrouwen te verhogen, zowel
in termen van het aantal werkenden als in het aantal gewerkte uren. Daarnaast
zullen moeders eerder werken en meer uren maken als de beschikbaarheid van
informele opvang (door familie en vrienden) toeneemt.2 In die zin snijdt het mes aan twee kanten voor gezinnen die gebruik
maken van informele kinderopvang. Er is sprake van financiële ondersteuning
en de informele kinderopvang maakt het mogelijk en lonend om (meer) te gaan
werken.Vanaf het inkomensniveau waarop nu recht bestaat op de aanvullende combinatiekorting,
bij een inkomen van € 4 542, zal de aanvullende combinatiekorting
verder oplopen met 3,1% van het inkomen boven deze grens. Het maximum
van de aanvullende combinatiekorting wordt deze kabinetsperiode geleidelijk
verhoogd. De maximale inkomensafhankelijke aanvullende combinatiekorting bedraagt € 850
in 2009, € 985 in 2010 en € 1 570 in 2011. Op deze
manier zal in 2011 de maximale inkomensafhankelijke combinatiekorting bereikt
worden bij een inkomen rond modaal (€ 31 000). In tabel 4 staan
de diverse parameters van de inkomensafhankelijke aanvullende combinatiekorting
samengevat. Figuur 4 laat zien hoe de (inkomensafhankelijke)
aanvullende combinatiekorting er in de jaren 2008–2011 uitziet.Tabel 4. Vormgeving IACK (prijzen 2008) 200920102011Startinkomen IACK4 5424 5424 542 Vast bedrag746746746Opbouwpercentage3,1%3,1%3,1% Totaal maximum8509851 570 Maximum behaald bij7 89612 25131 122 Beschikbaar budget (mln)100200400Figuur 4. Verloop aanvullende combinatiekorting 2008–2011
(prijzen 2008)11. Achterwege laten indexatie algemene heffingskortingHet bedrag van de algemene heffingskorting wordt jaarlijks aangepast aan
de inflatie. In het Coalitieakkoord is vastgelegd dat indexatie voor de algemene
heffingskorting voor de jaren 2008 tot en met 2011 achterwege wordt gelaten,
zodat de hoogte in die jaren gelijk is aan die van 2007: € 2 043.
De opbrengst van het achterwege laten van de indexatie van de algemene heffingskorting
dient mede als financiering voor de versterking van de inkomensafhankelijkheid
van de arbeidskorting en de aanvullende combinatiekorting. Deze maatregel
brengt structureel € 1,5 miljard op. Dit bedrag bestaat uit een
hogere belastingopbrengst van € 1,2 miljard en € 300 miljoen
lagere uitgaven aan sociale uitkeringen die gekoppeld zijn aan het sociaal
minimum. Dit laatste is de zogenoemde netto-nettokoppeling waardoor mutaties
in fiscale tarieven doorwerken naar het sociaal minimum en de daaraan gekoppelde
uitkeringen. Naar aanleiding van het koopkrachtpakket 2008 wordt de indexatie
van de algemene heffingskorting voor 2008 alsnog gehandhaafd. Hierdoor stijgt
de algemene heffingskorting van 2007 op 2008 met € 31 tot € 2 074.
Om in 2011 toch de structurele opbrengst van € 1,5 miljard te bereiken
zal deze indexering geleidelijk worden teruggedraaid in 2009, 2010 en 2011.
In 2009 zal de algemene heffingskorting € 2 064
bedragen, in 2010 € 2 054 om in 2011 uit te komen op € 2 043,
dit is het niveau van 2007. Vanaf 2012 zal de algemene heffingskorting dan
weer normaal worden geïndexeerd.12. Lastenverdeling12.1. Aftopping pensioenopbouwEr wordt een maximum gesteld aan het pensioengevend loon voor fiscaal
gefacilieerde pensioenregelingen voor werknemers (de zogenoemde tweede pijler).
Het beperken van de fiscaal gefacilieerde pensioenopbouw door het invoeren
van een dergelijk maximum vindt plaats in het kader van een evenwichtige lastenverdeling
en het streven naar houdbare overheidsfinanciën. Bij de Wet fiscale behandeling
van pensioenen, op grond waarvan het zogenoemde Witteveenkader is ingevoerd,
is ervoor gekozen om – anders dan in de derde pijler – geen maximum
te stellen aan de grondslag voor de pensioenopbouw. Uitgangspunt bij de fiscale
faciliering van pensioenopbouw in de tweede pijler is dat de vormgeving van
de pensioenregeling zoveel mogelijk aan sociale partners wordt overgelaten.
Daarbij is mede van belang dat bij de pensioenopbouw in de tweede pijler tegengestelde
belangen een rol spelen die in beginsel een natuurlijke rem op mogelijke bovenmatigheid
vormen.In de praktijk blijkt de pensioenopbouw in voorkomende gevallen echter
over een dermate hoge grondslag plaats te vinden dat deze niet meer als hoofddoel
het bieden van een oudedagsvoorziening heeft, maar er veel meer sprake is
van vermogensopbouw. Daarom wordt voorgesteld om alsnog een maximum te stellen.
Om recht te doen aan het hiervoor genoemde uitgangspunt wordt hierbij een
ruime marge gehanteerd en is er bijvoorbeeld niet voor gekozen om aan te sluiten
bij het maximum van de derde pijler, waar de eerder genoemde belangentegenstelling
ontbreekt. Het blijft uiteraard mogelijk om ook een deel van het inkomen boven
die grens «opzij te zetten» voor de oude dag, maar er is geen
reden voor fiscale faciliëring. Door een maximum te stellen aan het in
aanmerking te nemen pensioengevend loon, wordt tevens de (fiscaal gefacilieerde)
ruimte voor (inhaal)stortingen boven deze grens beperkt.Het maximum in aanmerking te nemen pensioengevend loon wordt gesteld op € 185 000.
Deze grens zal jaarlijks worden geïndexeerd. Bij dienstbetrekkingen in
deeltijd zal het maximum pensioengevend loon per dienstbetrekking worden verminderd
overeenkomstig de deeltijdfactor. Hiermee wordt voorkomen dat iemand met bijvoorbeeld
twee «halve» dienstbetrekkingen bij twee verschillende werkgevers
ook twee keer het maximum aan pensioengevend loon in aanmerking kan nemen.De voorgestelde maatregel houdt in dat de omkeerregel (aanspraken vrijgesteld,
uitkeringen belast) niet langer van toepassing is op pensioenregelingen waarbij
de pensioenopbouw plaatsvindt op basis van een hoger pensioengevend loon dan € 185 000.
Het is wel mogelijk om, na een daartoe door de werkgever ingediend verzoek,
de regeling te splitsen in een gedeelte met fiscale faciliëring en een
gedeelte zonder fiscale faciliëring. Voor de pensioenopbouw die plaatsvindt
in het deel zonder fiscale faciliëring (dus over een pensioengevend loon
boven de € 185 000) is de omkeerregel dan niet van toepassing;
dit deel van de pensioenaanspraken wordt belast met loonbelasting. Dit deel
van de pensioenaanspraak is vervolgens belast in box 3. De fiscale behandeling
van pensioenopbouw over inkomen boven de grens verschilt daarmee niet van
de behandeling van ander vermogen. Arbeidscontracten en pensioenregelingen
zullen in voorkomende gevallen waarschijnlijk worden aangepast aan het met
betrekking tot het pensioengevend loon gestelde maximum (waardoor geen splitsing
hoeft plaats te vinden).Voorgesteld wordt om het aan het pensioengevend loon te stellen maximum
in werking te laten treden per 1 januari 2009. Er is dan nog ruim een jaar de tijd voor eventuele aanpassing van de pensioenregelingen
aan dit maximum en voor eventuele onderhandelingen over arbeidsvoorwaarden.
Indien werkgever(s) en werknemer(s) ervoor kiezen bij de pensioenopbouw uit
te blijven gaan van een hoger pensioengevend loon dan€ 185 000,
is er in dat geval nog voldoende tijd om te voldoen aan de voorwaarden voor
de hiervoor genoemde splitsing van de pensioenaanspraak; het verzoek tot splitsing
kan tot uiterlijk 1 januari 2009 – het eerste moment van overschrijding
van de begrenzing – worden ingediend bij de inspecteur.Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat in het verleden, dus vóór
1 januari 2009, opgebouwde pensioenaanspraken – ook voor zover
deze zijn gebaseerd op een hoger pensioengevend loon dan € 185 000 –
uiteraard worden gerespecteerd.Ten slotte wordt opgemerkt dat de voorgestelde maatregel in beginsel ook
gevolgen heeft voor werknemers die in Nederland worden gedetacheerd. Wij zijn
echter voornemens te bezien in hoeverre het wenselijk is om werknemers die
vanuit een andere EU-lidstaat in Nederland worden gedetacheerd en onderworpen
blijven aan de sociale-verzekeringswetgeving van de lidstaat van oorsprong
krachtens de artikelen 14, eerste lid, en 17 van Verordening (EEG) nr. 1408/71
van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 14 juni 19711 bij beleidsbesluit de mogelijkheid te bieden om de deelname aan de
buitenlandse pensioenregeling ongewijzigd – zonder toets aan de in Nederland
geldende begrenzingen – voort te zetten met dezelfde fiscale faciliëring
als in hun eigen land.12.2. Aanpassing eigenwoningforfaitIn het kader van evenwichtige maatregelen voor diverse inkomens- en vermogensgroepen
is ook gekeken naar de huidige vormgeving van het eigenwoningforfait. De hoogte
van het destijds nog als huurwaardeforfait aangeduide eigenwoningforfait werd
vóór de invoering van de Wet inkomstenbelasting 2001 bepaald
door de eigen woning te beschouwen als een mix van een belegging (wat een
heffing in de inkomstenbelasting rechtvaardigt) en een besteding (wat niet
leidt tot een heffing in de inkomstenbelasting). Van een directe koppeling
van de hoogte van het eigenwoningforfait aan deze twee aspecten is echter
onder de sinds 1 januari 2001 geldende regeling geen sprake meer. Wij
wijzen in dit verband op de wijze van indexering van het eigenwoningforfait
met de huurindex en de waardeontwikkeling. Wel kan worden aangenomen dat vanaf
een bepaald waardeniveau het beleggingsaspect een verhoudingsgewijs grotere
rol gaat spelen, hetgeen een hoger eigenwoningforfaitpercentage rechtvaardigt.
Het eigenwoningforfait heeft in dat opzicht de laatste jaren de ontwikkeling
op de woningmarkt, met name het topsegment, onvoldoende gevolgd.In de huidige regeling is in het eigenwoningforfait een plafond opgenomen
waardoor het eigenwoningforfait momenteel maximaal € 9 150
bedraagt. De maximale bijtelling in euro’s wordt geïndexeerd met
de jaarlijkse huurontwikkeling. Dit plafond wordt vanaf 1 januari 2009
losgelaten, waardoor de bijtelling ook bij hogere eigenwoningwaarden oploopt
met de WOZ-waarde. Daarnaast wordt in dit kader voorgesteld een hoger percentage
(2,35) ter vaststelling van het eigenwoningforfait in te voeren bij een eigenwoningwaarde
van € 1 miljoen of meer, maar alleen voor het deel van de eigenwoningwaarde
dat uitkomt boven € 1 miljoen. De grens is bij € 1 miljoen
gelegd, aangezien naar onze mening vanaf dit waardeniveau het beleggingsaspect
een verhoudingsgewijs grotere rol gaat spelen. De verhoudingswijze grotere
rol van het beleggingsaspect rechtvaardigt ook een hoger percentage, dat op
grond van dit voorstel op 2,35 is gesteld. De hiervoor genoemde grens van € 1
miljoen wordt jaarlijks aangepast aan de inflatie via indexatie.Voorgesteld wordt voorts om een overeenkomstige wijziging aan te brengen
in de aan het eigenwoningforfait gekoppelde vaststelling van de percentages
van de onttrekking voor ondernemers voor privégebruik van een woning
en in de drempel binnen de persoonsgebonden aftrek van de uitgaven voor monumentenpanden.
Om te voorkomen dat de percentages in die regelingen buitenproportioneel hoog
zouden worden, is ervoor gekozen hierbij niet de bestaande systematiek met
betrekking tot de verhouding tussen de percentages in de verschillende regelingen
te hanteren, maar voor al deze regelingen een verhoogd maximumpercentage van
2,35% te laten gelden. Deze wijzigingen treden tevens per 1 januari
2009 in werking. Niet eerder dan vanaf 2009 kan deze wijziging worden verwerkt
in de voorlopige teruggave13. Koopkrachtbeeld 2008De hoogte van een aantal heffingskorting en tarieven wordt aangepast in
het kader van het streven naar een evenwichtig koopkrachtbeeld. Daarbij wordt
het uitgangspunt gehanteerd dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen.
De lastenverlichting ten behoeve van het koopkrachtbeeld 2008 is vormgegeven
door uitstel van een aantal inflatieverhogende maatregelen uit het Coalitieakkoord
en een pakket waarin in 2008 onder andere de arbeidskorting wordt verhoogd
en het tarief eerste schijf verlaagd. De fiscale onderdelen van dit pakket
zijn opgenomen in dit belastingplan. De gevolgen van het koopkrachtpakket
2008 voor de hoogte van de heffingskortingen en tarieven zijn weergegeven
in onderstaand overzicht1:Overzicht heffingskortingen en tarieven eerste en tweede
schijf 2007–2008 20072008Toelichting 2008Heffingskortingen   Arbeidskorting totaal1 3921 443Indexeren en verhogen
met € 30Ouderenkorting380486Indexeren en verhogen met € 100Alleenstaande ouderenkorting571555Indexeren en verlagen
met € 25 Combinatiekorting149112Indexeren en verlagen met € 40 Aanvullende combinatiekorting700746Indexeren en verhogen
met € 35Tarieven   Belastingtarief eerste schijf2,50%2,45%Zorgpakket1 + 0,15%, koopkrachtpakket -/- 0,20% Belastingtarief tweede schijf10,25%10,70%Zorgpakket
+ 0,15%, koopkrachtpakket + 0,30%1 In verband met financiering opleidingsfonds specialisten.14. Beperking en afschaffing buitengewone uitgavenregelingIn het Coalitieakkoord is vastgelegd dat met ingang van 1 januari
2008 de fiscale buitengewone uitgavenregeling (BU) wordt afgeschaft en dat
met ingang van die datum in de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) een
regeling, toegespitst op chronisch zieken en gehandicapten wordt geïntroduceerd.
De wens tot zorgvuldige invoering en uitvoering heeft geleid tot fasering
van de invoering in twee stappen. Alvorens de concrete maatregelen worden
beschreven, volgt eerst een schets van de BU en de reden voor de wijziging.Buitengewone uitgavenregelingDe buitengewone uitgavenregeling (BU) is een persoonsgebonden aftrekpost
binnen de Wet inkomstenbelasting 2001 voor uitgaven die samenhangen met onder
meer (chronische) ziekte en invaliditeit. In de loop der jaren zijn er steeds
meer uitgaven onder de regeling gebracht. Zo worden bevallingskosten als soortgelijk
aan ziektekosten gezien en in het verlengde van bevallingskosten kunnen ook
adoptiekosten in aanmerking worden genomen. Ook kosten die samenhangen met
overlijden kunnen in aanmerking worden genomen. In de afgelopen jaren heeft
het gebruik van de BU een zeer hoge vlucht genomen. In tabel 5 is het gebruik
weergegeven van 1995 tot en met 2008 (deels op basis van ramingen).
Hierbij is duidelijk zichtbaar dat vooral vanaf 2002 het gebruik en daarmee
de budgettaire kosten fors zijn gestegen tot een geraamde € 1,8
miljard in 2007. Dit is een vervijfvoudiging ten opzichte van 2001. Voor 2008
wordt, zonder aanvullend beleid, een beslag geraamd van iets meer dan € 2
miljard. Verwacht wordt dat in 2007 3,4 miljoen huishoudens gebruik maken
van de regeling, wat neerkomt op zo’n 6,3 miljoen personen. Dit is 40%
van de bevolking. Van alle ouderen maakt zelfs 60% gebruik van de BU.Tabel 5. Gebruik BU1Jaaraantal huishoudens (*1000)bedrag (mln)Budgettair beslag (mln)1995339431125 20008011 16229920011 0401 484364 20021 4102 25954420032 0313 63494420042 4904 7801 32420052 9835 7141 71220063 4375 7301 75620073 4375 7881 75720083 4376 5152 0261 1995–2004 realisaties, 2005 voorlopige realisaties,
2006, 2007, 2008 ramingen, dit is de stand exclusief de voorgenomen wijzigingen.De afgelopen jaren is via diverse maatregelen getracht de regeling meer
te richten op chronisch zieken en gehandicapten. Zo zijn vanaf 2004 in de
wet specifieke uitgaven gedefinieerd die samenhangen met een chronische ziekte
of handicap. Aan deze kosten zijn speciale faciliteiten verbonden zoals een
vermenigvuldigingsfactor en het chronisch ziekenforfait. Uit diverse onderzoeken
van Nivel/SEO1 blijkt dat het gebruik van de
BU onder de panelleden van het Nationaal Panel Chronisch zieken en Gehandicapten
(NPCG) zeer fors gestegen is van circa 10% in 2001 naar 50%
in 2005. Het niet-gebruik binnen deze groep blijft dan nog altijd 50%.
Dit ondanks de laagdrempelige toegankelijkheid via de elektronische aangifte
met rekenhulp en acties van de Belastingdienst om niet-gebruikers te wijzen
op de mogelijkheden van de aftrek BU. Het blijkt onhaalbaar te voldoen aan
de motie Noorman-den Uyl om het niet-gebruik van de BU onder de doelgroep
chronisch zieken en gehandicapten te reduceren tot 10%.2Een groot deel van de stijging van het budgettaire belang van de BU houdt
verband met de verschillende maatregelen die in het (recente) verleden zijn
getroffen om met behulp van de BU in het bijzonder chronisch zieken en gehandicapten
tegemoet te komen. Deze maatregelen hebben niet alleen de toegankelijkheid
voor deze groep vergroot maar er ook voor gezorgd dat anderen dan de beoogde
groep gebruik kunnen maken van de BU. De stijging van het gebruik van de BU
is vooral een gevolg van de stijging van het gebruik door anderen dan chronisch
zieken en gehandicapten. Dat geeft ook aan dat de BU te weinig gericht is.
De algehele toename van het gebruik met inbegrip van het budgettaire beslag
is echter zodanig dat de BU budgettair onbeheersbaar is geworden.Onderzoek buitengewone uitgaven en zorgtoeslagBovenstaande was ook de conclusie van de ambtelijke werkgroep «Naar
integratie van buitengewone uitgaven en zorgtoeslag?».3 Deze werkgroep is ingesteld naar aanleiding van een verzoek van Eerste
Kamerlid Van Leeuwen in het debat over de invoering van de no-claimteruggaveregeling. Zij achtte het wenselijk dat de BU in de zorgtoeslag werd
ondergebracht. Dit om de toegankelijkheid tot de BU te verbeteren, voor de
ondersteuning van kwetsbare groepen met lage inkomens, in het bijzonder chronisch
zieken en gehandicapten. De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
heeft hierop toegezegd samen met de staatssecretaris van Financiën deze
samenvoeging te onderzoeken. Naar aanleiding van een verzoek van het Tweede
Kamerlid Van der Vlies heeft de minister-president bij de Algemene Politieke
Beschouwingen in 2005 toegezegd het onderzoek te verbreden in die zin dat
ook andere mogelijkheden om effectief, efficiënt en gericht inkomensondersteuning
te bieden aan chronisch zieken en gehandicapten in beeld zouden worden gebracht.
Deze werkgroep concludeert ten aanzien van de huidige BU (onder andere) het
volgende: «Er is gekeken naar niet-gebruik onder rechthebbenden (optimaal
bereik), toekenning aan personen voor wie de regeling is bedoeld (rechtmatige
toekenning) en vergoeding van de kosten of uitgaven waarvoor de regeling is
bedoeld (gerichte compensatie). De buitengewone uitgavenregeling vertoont
ten aanzien van deze kenmerken verschillende gebreken. Zo doet zich, ondanks
tal van inspanningen om het bereik van de regeling te vergroten, nog steeds
een substantieel niet-gebruik voor. Ook veroorzaakt de noodzakelijke controle
in verband met de rechtmatige toekenning de nodige uitvoeringslasten, zowel
voor de Belastingdienst als voor de rechthebbenden. Verder is het lastig om
via de buitengewone uitgavenregeling gerichte compensatie te bieden. Dit heeft
mede te maken met de fiscale systematiek waardoor compensatie via de buitengewone
uitgavenregeling beïnvloed wordt door belastingtarieven en aftrekposten.
Tegelijkertijd leidt de regeling in bepaalde situaties tot overcompensatie
van kosten waardoor een omgekeerde prikkelwerking optreedt. Ten slotte is
geconstateerd dat het budgettaire beslag van de buitengewone uitgavenregeling
de afgelopen jaren sterk is gestegen en dat deze stijging zich bij ongewijzigd
beleid zal voortzetten.»CoalitieakkoordOp basis van dit rapport is in het Coalitieakkoord vastgelegd om per 1 januari
2008 de buitengewone uitgavenregeling af te schaffen en een nieuwe regeling
te introduceren voor chronisch zieken en gehandicapten. Hierbij is tevens
een taakstelling van € 400 miljoen ingeboekt. Deze taakstelling
wordt mogelijk door een beter toegespitste regeling vorm te geven.Inmiddels is gebleken dat de introductie van een nieuwe regeling niet
op 1 januari 2008 kan worden gerealiseerd. De uitwerking van een adequate
regeling voor chronisch zieken en gehandicapten in combinatie met een zorgvuldig
invoeringstraject vergt meer tijd. Met name het streven naar een transparante
en toegankelijke regeling die zoveel mogelijk chronisch zieken en gehandicapten
bereikt op een wijze die niet alleen zo adequaat mogelijk is, maar die tegelijkertijd
de administratieve lasten en de bureaucratie zoveel mogelijk beperkt, noodzaakt
tot een langer invoeringstraject. In dit kader speelt ook de vraag in hoeverre
in de nieuwe regeling – met het oog op het streven naar maatwerk –
sprake dient te zijn van een centrale of decentrale sturing. De daadwerkelijke
introductie van de nieuwe regeling is daarom uitgesteld naar 1 januari
2009. Dat houdt tegelijkertijd in dat ook de BU tot die datum zal worden gehandhaafd.1Het uitstel van de beëindiging van de BU en van de introductie van
een regeling voor chronisch zieken en gehandicapten heeft tot gevolg dat de
in het Coalitieakkoord voorziene beperking van het budget van € 400
miljoen die mogelijk wordt door de nieuwe regeling beter te richten op chronisch
zieken en gehandicapten, voor 2008 niet zou worden gerealiseerd. Hierbij geldt
tevens dat de kosten van de buitengewone uitgaven inmiddels hoger zijn dan
de ten tijde van de totstandkoming van het Coalitieakkoord geraamde € 1,6
miljard.2 Voor 2007 wordt het budgettaire
beslag geraamd op een kleine € 1,8 miljard, voor 2008, door de fors
gestegen zorgkosten, zelfs op ruim € 2,0 miljard.2009In dit wetsvoorstel wordt de volledige BU, zoals hiervoor beschreven,
per 2009 afgeschaft. In de plaats hiervan zal er een nieuwe regeling voor
chronisch zieken en gehandicapten gecreëerd worden. Voor personen die
momenteel kosten maken die opvoerbaar zijn bij de buitengewone uitgaven maar
niet samenhangen met chronische ziekte of handicap zal er geen aftrek en/of
compensatiemogelijkheid meer bestaan.Momenteel maken ongeveer 3,4 miljoen huishoudens (circa 6 miljoen personen)
gebruik van de buitengewone uitgavenregeling. De groep chronisch zieken en
gehandicapten die via een nieuwe regeling compensatie zal worden geboden is
naar verwachting aanzienlijk kleiner1. Het is
daarom onwaarschijnlijk dat het volledige budgettaire beslag van de buitengewone
uitgavenregeling noodzakelijk is om de groep chronisch zieken en gehandicapten
in de nieuwe regeling adequaat tegemoet te komen. Een deel van het budgettaire
beslag van de buitengewone uitgavenregeling kan dan ook vanaf 2009 worden
ingezet voor koopkrachtreparatie. Dat neemt niet weg dat de afschaffing van
de buitengewone uitgavenregeling negatieve inkomenseffecten zal hebben voor
degenen die nu via de buitengewone uitgavenregeling ten opzichte van hun bijzondere
zorgkosten een relatief ruime tegemoetkoming ontvangen of nu nog recht hebben
op aftrek van uitgaven waarvoor tegemoetkoming niet langer nodig wordt geacht.Overigens biedt de standaard ziektekostenverzekering (basisverzekering)
compensatie voor die zorgkosten waarvan algemeen is aanvaard dat deze kosten
voor vergoeding in aanmerking moeten komen. Niemand mag worden geweigerd als
verzekerde voor de basisverzekering, zodat de zorg die valt binnen de basisverzekering
voor een ieder openstaat. Voor degenen voor wie de kosten van de verzekering
uitstijgen boven een bepaald deel van het inkomen, is de zorgtoeslag in het
leven geroepen. Ook de kosten van bevalling zijn in het basispakket verzekerd.
Indien men uitgebreidere zorg wenst, biedt een aanvullend pakket hiertoe de
mogelijkheid. Wij vinden het niet langer gewenst om keuzes die op het ene
terrein zijn gemaakt (de keuze bepaalde zorgkosten wel of niet collectief
te laten dragen) op het andere terrein ongedaan te maken (kosten die buiten
de keuze zijn gevallen alsnog via de fiscaliteit deels collectief laten dragen).Aangezien de aftrek van adoptiekosten enkel is voortgekomen uit de aftrek
van bevallingskosten komt met het vervallen van laatstgenoemde aftrek ook
de aftrek van adoptiekosten te vervallen. Ten aanzien van de kosten van overlijden
geldt dat men ervoor kan kiezen een verzekering voor deze kosten af te sluiten.
Hiermee kan worden voorkomen dat er sprake is van een grote uitgave ineens,
zodat wij een tegemoetkoming niet langer noodzakelijk achten. Volledigheidshalve
merken wij op dat de betekenis van deze aftrekpost per 1 januari 2001
reeds aanzienlijk was afgenomen door de beperking van de kring van verwanten
die hiervoor in aanmerking komt.2008Vooruitlopend op de afschaffing in 2009 worden in 2008 maatregelen genomen
om de in het coalitieakkoord voorziene taakstelling van € 400 miljoen
te realiseren door middel van een versobering van de BU.De versobering wordt bereikt door de aftrekbaarheid in de BU van de (nominale)
standaardpremie en inkomensafhankelijke bijdrage Zorgverzekeringswet (Zvw)
af te schaffen. Omdat dit leidt tot een aanzienlijk grotere bezuiniging dan
de beoogde € 0,4 miljard zal tegelijkertijd de inkomensafhankelijke
drempel worden verlaagd tot 1,65% van het verzamelinkomen.Bij de drempelstructuur in de buitengewone uitgavenregeling is vanaf de jaren zeventig als uitgangspunt genomen dat de kosten voor een normale
ziektekostenverzekering buiten de buitengewone lasten vallen. Dit werd bereikt
door middel van de drempel. De drempel creëert een onderscheid tussen «normale»
zorgkosten en, in verhouding tot het inkomen, hoge zorgkosten. De gedachte
hierachter was dat iedereen een bepaald bedrag aan ziektekosten maakt en dat
iedereen werd geacht de kosten van een «normale» ziektekostenverzekering
te kunnen dragen. Om voor buitengewone uitgavenaftrek in aanmerking te komen
moesten de uitgaven daarom in elk geval boven dit niveau uitstijgen. Dit effect
kan ook worden bereikt door de nominale premie en inkomensafhankelijke bijdrage
ingevolge de Zorgverzekeringswet niet langer aftrekbaar te doen zijn onder
gelijktijdige verlaging van de drempel.Het niet langer aftrekbaar doen zijn van de nominale premie en inkomensafhankelijke
bijdrage heeft als bijkomend voordeel dat de oploop van het budgettaire beslag
wordt voorkomen. Het budgettaire beslag van de BU is namelijk in grote mate
afhankelijk van de aftrekbaarheid van de nominale premie en in het bijzonder
van de inkomensafhankelijke bijdrage. De voor 2008 voorziene stijging van
het budgettaire beslag is voornamelijk een gevolg van de verwachte stijging
van de inkomensafhankelijke bijdrage. De stijging van de nominale premie heeft
een beperkt effect omdat deze in veel gevallen wordt gecompenseerd door de
zorgtoeslag (die in mindering moet worden gebracht op de aftrekbare premie).15. Invoering integrale vennootschapsbelastingplicht
woningcorporatiesWoningcorporaties hebben als kernactiviteit het voorzien in betaalbare
woonruimte voor de huishoudens met lagere inkomens. Zij hebben daardoor van
oudsher een belangrijke rol op het gebied van de volkshuisvesting. Deze maatschappelijke
taak is de reden dat zij een vrijstelling voor de vennootschapsbelasting genoten.
Als gevolg van een veranderde woningmarkt zijn woningcorporaties de laatste
jaren hun activiteiten gaan verbreden met bijvoorbeeld het bouwen van duurdere
huur- en koopwoningen, het investeren in bedrijfsvastgoed en het initiëren
en ontwikkelen van projecten. Het zijn professionele organisaties met een
maatschappelijke doelstelling geworden die ook – vaak door schaalvergroting
en samenwerking – krachtige spelers op de woningmarkt als geheel zijn
geworden. Daardoor is de vrijstelling voor woningcorporaties de afgelopen
jaren al onderwerp van discussie geweest. In 2000 verscheen het rapport «Corporaties
tussen vangnet en vrijhandel» van de werkgroep Marktwerking, Deregulering
en Wetgevingskwaliteit (werkgroep MDW)1. In dit
rapport wordt ondermeer geconcludeerd dat de subjectieve vrijstelling voor
woningcorporaties in de vennootschapsbelasting marktverstorend kan werken
en wordt geadviseerd deze vrijstelling voor woningcorporaties af te schaffen
en derhalve alle activiteiten te belasten.Het aanvankelijke voornemen van het toenmalige kabinet om de conclusies
van de MDW-werkgroep over te nemen heeft uiteindelijk in het Belastingplan
20042 tot een voorstel geleid dat voorzag in
een inperking van de vrijstelling voor woningcorporaties tot hun kernactiviteiten,
waardoor de commerciële activiteiten, zoals de bouw van koopwoningen
en de makelaardij, belast zouden worden. Bij de uitwerking van dit voorstel
werd beoogd een koppeling aan te brengen met de voor woningcorporaties toegestane
werkzaamheden zoals omschreven in het Besluit beheer sociale-huursector, hetgeen
echter niet goed realiseerbaar bleek. Dit heeft geleid tot invoering van gedeeltelijke
belastingplicht van woningcorporaties met ingang van 1 januari 2006 waarbij
een zelfstandig fiscaal criterium voor de vennootschapsbelasting is opgenomen.
Daarbij speelde mee dat invoeren van integrale belastingplicht in verhouding
tot de verwachte opbrengsten tot een onevenredige toename van administratieve-
en uitvoeringslasten zou leiden. De afschrijvingsbeperking voor gebouwen die daarna is ingevoerd, alsmede nadere politieke afwegingen in het kader
van het Coalitieakkoord hebben er toe geleid dat nu een andere keuze is gemaakt.Vennootschapsbelasting wordt geheven over de winst van ondernemingen.
De fiscale criteria voor het drijven van een onderneming zijn de aanwezigheid
van een organisatie van kapitaal en arbeid, deelname aan het economische verkeer
en het behalen van winst daarmee. Als het behalen van winst geen oogmerk is,
is als criterium voor de aanwezigheid van een onderneming ook voldoende dat
er vermogensoverschotten worden behaald of dat in concurrentie wordt getreden
met belastingplichtige ondernemingen. Wanneer het geheel aan activiteiten
van woningcorporaties wordt bezien, kunnen woningcorporaties vanuit fiscaal
oogpunt moeilijk anders dan als ondernemingen worden gekenmerkt. Zij voldoen
immers aan de criteria van organisatie van kapitaal en arbeid, van deelname
aan het economische verkeer en behalen met hun activiteiten ook winst. Hieruit
wordt de logische consequentie getrokken dat woningcorporaties voor al hun
activiteiten in de vennootschapsbelasting betrokken moeten worden. Als uitwerking
wordt gegeven aan de aankondiging in het Coalitieakkoord om te komen tot ontwikkeling
van een rechtsvorm voor instellingen in de semi-publieke sector (maatschappelijke
onderneming), zal aandacht worden geschonken aan gevolgen daarvan voor de
behandeling van woningcorporaties voor de vennootschapsbelasting.De vrijstelling voor woningcorporaties geldt thans ook voor lichamen die
daarmee bij beschikking zijn gelijkgesteld. In de praktijk zijn dat stadsherstellichamen
die zich voornamelijk bezighouden met volkshuisvesting. Met het laten vervallen
van de vrijstelling voor woningcorporaties komt de specifieke vrijstelling
voor gelijkgestelden ook te vervallen. Stadsherstellichamen hebben in de meeste
gevallen de rechtsvorm van een BV of NV en zijn winstgericht.Als een niet-belastingplichtige onderneming belastingplichtig wordt, moet
zij een fiscale openingsbalans opstellen. Uit de fiscale jurisprudentie vloeit
voort dat zij op die balans al haar bezittingen en schulden moet opnemen tegen
de «waarde in het economische verkeer». De openingsbalans heeft
als functie een scheiding te trekken tussen de onbelaste en de belaste periode.
Wanneer niet de waarde in het economische verkeer gehanteerd wordt op de openingsbalans,
kunnen verliezen of winsten uit de onbelaste periode naar de belaste periode
verschuiven, of vice versa. Hoe hoog de waarde in het economische verkeer
is, wordt bepaald door de feiten en omstandigheden. De integrale belastingplicht
voor corporaties per 1 januari 2008, betekent dat zij op die datum ook
de bestaande woningen die bestemd zijn voor de sociale verhuur op de balans
moeten opnemen tegen de waarde in het economische verkeer. Het rendement dat
wordt behaald met de sociale verhuur is doorgaans lager dan het rendement
dat wordt behaald met de commerciële verhuur (dit wordt ook wel tot uitdrukking
gebracht door middel van de zogenaamde onrendabele top). Voor bestaande woningen
zal dit in de waarde economische verkeer op de openingsbalans tot uitdrukking
moeten komen.Bij een overgang van de onbelaste naar de belaste sfeer is het uitgangspunt
dat geen incidenteel voor- of nadeel mag optreden dat leidt tot een verstoring
van de concurrentieverhoudingen. Voor niet belastingplichtige lichamen die
geen onderneming dreven, maar dat wel gaan doen en daarom belastingplichtig
worden is op grond van jurisprudentie een goodwillverbod op de openingsbalans
van de onderneming van toepassing1. Om zeker
te stellen dat hetzelfde geldt in een situatie waarin een overheidsbedrijf
belastingplichtig wordt, is met ingang van 1 januari 2002 in de Wet op
de vennootschapsbelasting 1969 een waarderingsvoorschrift voor
immateriële activa op de openingsbalans opgenomen. Thans wordt een vergelijkbare
bepaling opgenomen voor woningcorporaties.Voor een deel van de woningen die woningcorporaties beheren geldt dat
reeds ten tijde van de aanschaf bekend is dat de huuropbrengsten relatief
laag zijn in verhouding tot de gedane investeringen. Dit verwachte toekomstige
lagere rendement wordt in het jaar van aanschaf van de woningen in de eigen
jaarrekening als een last genomen, de zogenoemde onrendabele top. Fiscaal
is dit niet mogelijk maar zal een lager rendement jaarlijks tot uitdrukking
komen in lagere huuropbrengsten en daarmee in een lagere belastbare winst
of zelfs een verlies. Om eventuele onzekerheden op dit punt weg te nemen,
wordt een afwaardering naar lagere bedrijfswaarde uitgesloten voor alle bedrijfsmiddelen
met een eerdergenoemde onrendabele top. Het gaat derhalve om een generieke
maatregel voor investeringen waarbij ten tijde van het aangaan van de verplichtingen
reeds is ingecalculeerd dat het minder dan het gebruikelijk rendement zal
opleveren.Overheid en dienstbare publieke sector (Pijler VI Coalitieakkoord)16. Verhoging drank- en tabaksaccijnzenDe maatschappelijke problemen van drankmisbruik en roken blijken hardnekkig.
Mede om die reden is in het Coalitieakkoord een verhoging van de accijns op
alcohol en tabak vastgelegd. Hieraan wordt invulling gegeven door de accijns
op sigaretten, rooktabak (shag) en bier te verhogen. Wat betreft de keuze
binnen de sector alcohol is gekozen voor het verhogen van de accijns op bier
omdat juist die drank een belangrijke rol speelt bij het drankmisbruik onder
(voornamelijk) jongeren. Hoewel er ook een duidelijke toename is van de consumptie
van wijn zijn er geen aanwijzingen dat deze drank in belangrijke mate bijdraagt
aan alcoholmisbruik onder (voornamelijk) jongeren. Een verhoging van de accijns
op gedistilleerde dranken ligt eveneens minder voor de hand omdat deze accijns
recent – na gedurende korte tijd te zijn verhoogd – weer is verlaagd
in verband met ongewenste grenseffecten. De accijns op bier wordt met ingang
van 1 januari 2009 verhoogd, de accijns op sigaretten en rooktabak met
ingang van 1 juli 2008.De accijns voor een pakje sigaretten van de meest gevraagde prijsklasse
van 20 stuks wordt met 21 cent verhoogd. Dit betekent een prijsstijging (inclusief
BTW) van circa 25 cent voor het genoemde pakje sigaretten. De accijns voor
een pakje shag van de meest gevraagde prijsklasse van 50 gram wordt met 26
cent verhoogd. Dit betekent een prijsstijging van circa 31 cent voor het genoemde
pakje shag. De accijns op bier wordt verhoogd met circa 2,3 cent per pijpje
pils van 0,3 liter. Het prijseffect (inclusief BTW) is 2,7 cent per pijpje
pils of € 0,65 per krat van 24 flesjes. Overigens zal er naast de
verhoging van de pilsenerbieren een evenredige accijnsverhoging plaatsvinden
op de overige bieren. Een uitzondering geldt voor tafelbieren met een laag
alcoholgehalte. Deze categorie zal niet worden verhoogd. Uit het oogpunt van
fiscale neutraliteit wordt dit tarief van oudsher gesteld op het tarief van
de verbruiksbelasting op alcoholvrije dranken (limonade), te weten € 5,50
per hectoliter.Naar verwachting zal de accijnsverhoging op sigaretten en rooktabak samenlopen
met een accijnsverhoging als gevolg van de wijziging van de meest gevraagde
prijsklasse sigaretten. De huidige meest gevraagde prijsklasse sigaretten
is het pakje van 20 stuks à € 4,00. Er is echter een trend
waarneembaar waarbij er meer sigaretten worden verkocht in de verpakkingseenheid
van 19 stuks. Indien aan het einde van het jaar wordt geconstateerd dat de
meest gevraagde prijsklasse is gewijzigd van het pakje van 20 stuks naar het
pakje van 19 stuks, schrijft de Wet op de accijns voor dat met ingang van
1 april van het jaar volgend op het jaar waarin de vaststelling van de
meest gevraagde prijsklasse is gebaseerd, de accijnstarieven
worden aangepast bij ministeriële regeling. De voorgeschreven minimumaccijnsdruk
van 57% op de meest gevraagde prijsklasse zal dan moeten worden toegepast
op het betreffende pakje van 19 stuks. Indien aan het einde van 2007 wordt
geconstateerd dat de meest gevraagde prijsklasse is gewijzigd, zal in afwijking
van de wijziging per 1 april ingevolge de Wet op de accijns de ministeriële
regeling niet in werking treden met ingang van 1 april 2008 maar met
ingang van 1 juli 2008.Indien de meest gevraagde prijsklasse sigaretten wijzigt, zal de accijnsverhoging
in dit wetsvoorstel worden berekend over de »nieuwe» meest gevraagde
prijsklasse.Vanwege de samenloop in 2008 van de autonome accijnsverhoging op sigaretten
en shag en de accijnsverhoging als gevolg van de wijziging van de meest gevraagde
prijsklasse is ervoor gekozen beide wijzigingen in werking te laten treden
met ingang van 1 juli 2008. Zodoende geldt er voor de uitvoering één
moment van aanpassing van de tarieven.De prijsverhoging als gevolg van de accijnsverhoging in combinatie met
de verwachte accijnsverhoging als gevolg van de wijziging van de meest gevraagde
prijsklasse zal de prijs van sigaretten in Nederland op ongeveer gelijk niveau
met België brengen en tot iets onder het niveau van Duitsland. De Nederlandse
prijs van rooktabak zal na de verhogingen naar verwachting weliswaar hoger
zijn dan die in België, maar iets lager dan die in Duitsland.De Nederlandse accijns op bier is thans al hoger dan die in België
en Duitsland. Toch worden van deze accijnsverhoging geen grenseffecten verwacht
omdat de prijs van bier in Nederland in het algemeen lager is dan in onze
buurlanden en de accijnsverhoging geen aanleiding zal geven tot prijsstijgingen
die dat verschil met de buurlanden zullen wegnemen.Het Coalitieakkoord gaat uit van een opbrengst van € 200 miljoen.
De in het onderhavige voorstel opgenomen accijnsverhoging voorziet in een
opbrengst van € 300 miljoen (accijnsverhoging op tabak € 200
miljoen, accijnsverhoging op bier € 100 miljoen). In het Coalitieakkoord
was voorzien in de afschaffing van het verlaagde tarief omzetbelasting voor
kermissen etc. In de periode na het opstellen van het Coalitieakkoord heeft
het kabinet besloten deze maatregel niet te treffen. In plaats daarvan wordt
de accijns op bier en tabak extra verhoogd.17. Toepassing kansspelbelasting gokautomatenOp dit moment worden fysieke kansspelautomaten voor de kansspelbelasting
uitgezonderd van het begrip «kansspel», zodat geen kansspelbelasting
wordt geheven. Over de opbrengst van het spelen met deze kansspelautomaten
wordt omzetbelasting geheven. Fysieke kansspelautomaten worden aldus op een
gelijke wijze in de belastingheffing betrokken als de zogenoemde behendigheidsautomaten,
die eveneens in de omzetbelasting worden betrokken. Ten tijde van de vormgeving
van deze wetgeving (19641 ) was het onderscheid
tussen kansspelautomaten en behendigheidsautomaten moeilijk te maken. Vanuit
het oogpunt van fiscale gelijkheid is het echter niet logisch kansspelen op
automaten anders te behandelen dan kansspelen die in een casino op tafel worden
gespeeld. Inmiddels kan het onderscheid wél worden gemaakt, daarom
worden de kansspelautomaten met ingang van 1 januari 2009 onder de kansspelbelasting
gebracht. Het omzetbelastingregime is daarmee niet langer van toepassing op
deze automaten. Daardoor ontstaat voor kansspelen een consistenter en neutraler
regime: alle kansspelen onder de kansspelbelasting en geen onderscheid tussen
een casinospel op tafel of op een automaat. Deze maatregel is tevens onderdeel
van een lastenverschuiving.Voor de heffingssystematiek wordt aangesloten bij het bestaande regime
voor casinospelen. Als maatstaf van heffing is het bruto spelresultaat aangewezen. De exploitant van binnen het Rijk geplaatste kansspelautomaten
is gehouden over het verschil tussen de ontvangen inzetten en de uitgekeerde
prijzen 40,85% kansspelbelasting te voldoen. Dit is overigens dezelfde
systematiek als onder het omzetbelastingregime van toepassing is. Evenals
bij casinospelen is er bij kansspelautomatenspelen een verschil in karakter
met de traditionele kansspelen (prijsvragen en loterijen). Ook bij de kansspelautomaten
is sprake van een snelle opvolging van achtereenvolgende spelen en het heen
en weer gaan van inzetten en uitkeringen. Heffing op individueel niveau is
om deze redenen lastiger dan een regime zoals dat bij casinospelen wordt toegepast.
Daarom wordt de exploitant van een binnen het Rijk geplaatste kansspelautomaat
als belastingplichtige aangewezen. Onder exploitant wordt verstaan degene
die de kansspelautomaten als eigenaar gebruikt dan wel aan een ander in gebruik
geeft.De overgang naar het regime van de kansspelbelasting brengt mee dat de
exploitanten van kansspelautomaten door de vrijstelling van omzetbelasting
niet langer recht zullen hebben op aftrek van de omzetbelasting die drukt
op deze exploitatie. De omzetbelasting die eerder in aftrek is gebracht zal –
zolang sinds ingebruikneming van de automaat nog geen vijf boekjaren zijn
verstreken – jaarlijks voor één vijfde deel moeten worden
herzien.Bij de behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging van de kansspelbelasting
in verband met kansspel via internet is toegezegd bij de wijziging van de
kansspelbelasting in verband met het vrijstellen van kansspelbelasting van
prijsvragen die een algemeen belang ten doel hebben, mee te delen wanneer
de kansspelbelasting wordt omgevormd tot een belasting over de inleg (dus
niet over inleg minus prijzen, zoals bij internetkansspelen en straks ook
gokautomaten). Hoewel die wijziging van de kansspelbelasting is opgenomen
in het wetsvoorstel Overige Fiscale Maatregelen 2008 en niet in het Belastingplan
2008, past het toch meer om bij de andere opzet van het in de belastingheffing
betrekken van kansspelen op kansspelautomaten, hierop in te gaan. De bezwaren
die het vorige kabinet tegenhielden een dergelijke algemene stelselwijziging
door te voeren, zijn nog evenzeer van kracht1.
Daar komt nog bij dat wij reacties over een eventuele stelselwijziging hebben
ontvangen van enkele gerenommeerde deskundigen op het gebied van het Europese
recht en uit de branche. In die reacties is gewezen op mogelijke strijd met
het Europese recht van een qua systeem gewijzigde kansspelbelasting. Hoewel
wij deze opvatting niet zonder meer delen, maakt deze kritiek evenals andere
kritische opmerkingen uit de sector wel duidelijk dat een eventuele overgang
naar een ander stelsel vraagt om een zorgvuldige afweging. Daarbij zal, naast
de in de literatuur genoemde argumenten pro en contra, ook het aan de belasting
ten grondslag liggende buitenkansbeginsel niet uit het oog mogen worden verloren.
Juist naar de opvatting van het kabinet over de rol van dit beginsel, dat
evident sterker kleeft aan een belasting over de prijs dan over de inleg,
is vanuit het parlement belangstelling getoond. De evaluatie van het wetsvoorstel
kansspelbelasting bij kansspelen via internet, die is voorzien drie jaar na
inwerkingtreding van dat wetsvoorstel, is een goede gelegenheid ook aan dat
aspect aandacht te besteden.18. EU aspectenHet hanteren van verlaagde tarieven in de energiebelasting voor de glastuinbouwsector
is een steunmaatregel in de zin van artikel 87 van het EG-verdrag en is afhankelijk
van de goedkeuring van de Europese Commissie. Deze goedkeuring loopt per 1 januari
2008 af. De Europese Commissie oordeelt op basis van de communautaire kaderregeling
inzake staatssteun ten behoeve van het milieu, welke regeling milieusteunmaatregelen
in beginsel toelaat voor tien jaar. Aangezien Nederland negen
jaar deze maatregel toepast, is een verdere verlenging van de verlaagde energiebelastingtarieven
niet op voorhand te voorspellen. De lidstaten behouden ook na die tien jaar
de mogelijkheid om de betrokken maatregel opnieuw bij de Europese Commissie
aan te melden. De Europese Commissie kan in haar analyse dezelfde aanpak volgen,
maar is hier niet toe verplicht. Omdat bij het uitblijven van de goedkeuring
voortzetting van de huidige verlaagde tarieven onrechtmatig is, worden de
verlaagde energiebelastingtarieven afgeschaft als geen goedkeuring wordt verkregen.
Daarmee wordt voorkomen dat het onrechtmatig verlenen van staatssteun zal
leiden tot de verplichting tot terugvordering van de steun van de begunstigde
inclusief rente. Omdat nog niet duidelijk is of goedkeuring wordt verkregen,
treedt de wijziging in werking bij koninklijk besluit.In een eerder stadium heeft de Europese Commissie het bestaan van een
vrijstelling van de vennootschapsbelasting voor woningcorporaties in beginsel
als staatssteun aangemerkt. De Europese Commissie beschouwt een vrijstelling
van een belastingplicht voor een specifieke sector als een verlichting van
lasten die de begunstigde normaal gesproken zou moeten dragen en dus als verstoring
van de mededinging. Deze maatregel kan alleen worden gerechtvaardigd door
te voldoen aan de voorwaarden voor het opleggen van een Dienst van Algemeen
Economisch Belang (DAEB), ter compensatie voor sociale activiteiten. Het wegnemen
van deze vrijstelling zal de verstoring van de mededinging op het gebied van
de vennootschapsbelasting wegnemen. Deels is de verstoring al weggenomen,
doordat per 1 januari 2006 de commerciële activiteiten van de woningcorporaties
onder de vennootschapsbelasting zijn komen te vallen.19. Budgettaire aspectenTabel 6 geeft de budgettaire effecten weer van de diverse fiscale maatregelen
in dit wetsvoorstel. In dit overzicht zijn uitsluitend de maatregelen uit
dit belastingplan opgenomen die een budgettaire opbrengst of derving boven
een ½ miljoen euro hebben. Aangezien veel maatregelen gefaseerd worden
ingevoerd of ingaan na 1 januari 2008 is hierbij het budgettaire beeld
gegeven voor 2008–2011. Deze fiscale maatregelen zullen van invloed
zijn op het totale lastenbeeld dat wordt beschreven in de Miljoenennota 2008.Tabel 6. Budgettaire effecten Belastingplan 2008 (€ mln
prijzen 2008, -/- = lastenverlichting) 2008200920102011Pijler II Een innovatieve, concurrerende en
ondernemende economie    1 Verschuiven BPM naar MRB0000      Pijler III Een duurzame leefomgeving    2 Invoering vliegbelasting179350350350 3 Milieudifferentiatie schoon en zuinig257214175147 4 Taakstellende verhoging milieuonvriendelijke energie1774474514565 Verhoging autokostenfictie1561561561566 Invoering verpakkingenbelasting2403653653657 Aanpassing tarief afvalstoffenbelasting voor shredderafval1111      Pijler IV Sociale samenhang    8 Versobering uitbetaling algemene heffingskorting0153663 9 Versterking inkomensafhankelijkheid arbeidskorting0– 125– 250– 50010 Versterking inkomensafhankelijkheid aanvullende combinatiekorting0– 100– 200– 40011 Achterwege laten indexering algemene heffingskorting05001 0001 500 12 Beperking en afschaffing buitengewone uitgavenregeling4002 0262 0262 026 13 Invoering integrale vennootschapsbelastingplicht woningbouwcorporaties50050050050014 Koopkrachtbeeld 2008– 372– 372– 372– 372 15 Aanpassing tarieven eerste en tweede schijf i.v.m. zorgpakket1359359359359    Lastenverdeling    16 w.v. aftopping pensioenopbouw0606060 17 w.v. aanpassing eigenwoningforfait0151515      Pijler VI Overheid en dienstbare publieke sector    18 Verhoging drank- en tabaksaccijnzen100300300300 19 Toepassing kansspelbelasting gokautomaten0200200200     Totaal Belastingplan 20081 9964 9115 1715 225     Totaal OFM 200829212019      Totaal Fiscaal pakket 20082 0254 9325 1915 2441 Het opleidingsfonds voor medische specialisten wordt
vanaf 2008 gefinancierd uit de begroting in plaats van uit de zorgpremies.
Om dit inkomens- en lastenneutraal vorm te geven wordt het tarief van de eerste
en tweede schijf met 0,15% verhoogd. Buiten dit belastingplan zullen
de WW-premies voor werkgevers verhoogd worden met 0,40%. Een verdere
toelichting op deze maatregel is opgenomen in de begroting van het ministerie
van VWS.20. Uitvoeringskosten BelastingdienstDit belastingplan heeft diverse gevolgen voor de uitvoering en heeft ook
effecten op de uitvoeringskosten.De kosten als gevolg van de wijzigingen in de heffingskortingen zijn vooral
incidenteel van aard en hebben betrekking op flinke aanpassingen van de ondersteunende
systemen in 2008. De geschatte aanpassingskosten bedragen ruim € 2
miljoen in 2008. De extra structurele kosten zijn beperkt van omvang, namelijk € 0,5
miljoen vanaf 2009, en houden onder meer verband met de jaarlijkse extra communicatie
over de aanpassing van de heffingskorting voor niet of weinig verdienende
partners.Het vervallen van de aftrekmogelijkheid van buitengewone uitgaven per
2009 en de daaraan gekoppelde afschaffing van de TBU-regeling per 2010 leidt
tot een forse vereenvoudiging in het proces van de aanslagregeling inkomstenbelasting.
Dit levert een structurele besparing op in de uitvoeringskosten van de Belastingdienst
van € 20 miljoen per 2012.De integrale belastingplicht voor woningcorporaties (in plaats van de
huidige belastingplicht voor commerciële activiteiten) leidt tot meer
werk bij de Belastingdienst op het terrein van de vennootschapsbelasting.
De extra uitvoeringskosten worden geraamd op € 0,5 miljoen structureel
vanaf 2009.De uitvoering van de nieuwe verpakkingenbelasting zal zo worden vormgegeven
dat maximaal wordt voortgebouwd op de uitvoering van het verpakkingenbesluit
waarop hiervoor al is ingegaan. Niet alleen de begrippen worden zo veel als
mogelijk geharmoniseerd, ook de wijze van uitvoering van de heffing op basis
van het verpakkingenbesluit is het uitgangspunt voor de nieuwe aangiftebelasting.
In samenwerking met de al bestaande private uitvoeringsorganisaties wordt
gewerkt aan een vliegende start. Alleen op die manier is het mogelijk om deze
belasting op 1 januari 2008 te introduceren. Een raming van de uitvoeringskosten
leidt tot een structurele uitgavenpost van ruim € 5 miljoen. De
structurele perceptiekosten bedragen dan 1,4%. In de eerste jaren zal
het bedrag aan uitvoeringskosten hoger zijn omdat de verpakkingenbelasting
zich zowel bij de belastingplichtigen als de Belastingdienst moet «zetten».
Daartoe is extra inzet nodig voor communicatie en toezicht.Ook de nieuwe vliegbelasting brengt uitvoeringskosten met zich. Deze kosten
kunnen op zichzelf beperkt blijven, omdat de luchthavens als belastingplichtige
worden aangemerkt waardoor er slechts weinig belastingplichtige bedrijven
zijn. Tegelijk is het de bedoeling dat de belastingheffing maximaal aansluit
bij de gebruikelijke factureringssystemen van de luchthavens en de informatie-uitwisseling
tussen luchthavens en luchtvaartmaatschappijen. Zoals de luchthavens nu al
heffingen per passagier in rekening brengen zal dit ook gaan
gebeuren met deze belasting. De structurele uitvoeringskosten worden geraamd
op ruim € 1 miljoen. In 2008 is er sprake van incidentele kosten
in dezelfde orde van grootte.De wijzigingen in de BPM leiden structureel ook tot extra kosten. Deze
belasting wordt ingewikkelder, omdat extra parameters moeten worden ingebouwd.
Dit vereist niet alleen een eenmalige aanpassing van de ondersteunende systemen
bij de Belastingdienst, er is ook structureel meer informatie nodig van de
Dienst Wegverkeer (RDW). De maatregelen zullen naar verwachting ook leiden
tot extra handhavingsinspanningen voor de Douane op het punt van de parallelimport.
De structurele extra uitvoeringskosten worden geraamd op ruim € 1
miljoen.Ten behoeve van de voorbereiding van de invoering van de verpakkingenbelasting
en de aanpassingen in de systemen voor de BPM moeten ook in 2007 al (incidentele)
kosten worden gemaakt.Samengevat leidt het vorenstaande tot het volgende overzicht. 20072008200920102011Effect op uitvoeringskosten2,815,311,63,7– 10,8 Effect op aantal FTE 11811033– 153De uitvoeringskosten die betrekking hebben op 2007 zullen bij de Miljoenennota
worden verwerkt in de IXB-begroting van Financiën. De aan het wetsvoorstel
verbonden uitvoeringskosten die betrekking hebben op 2008 en verder liggende
jaren worden betrokken bij de budgettaire besluitvorming in het voorjaar 2008.21. Nalevingseffecten en milieueffecten voor bedrijfsleven
en burgerInleidingAan de meeste onderdelen van dit wetsvoorstel zijn, gescand overeenkomstig
de bedrijfseffectentoets, geen of vrijwel geen administratieve lasten of nalevingskosten
verbonden. Wat betreft nalevingskosten kan in het algemeen worden gesteld
dat het bedrijfsleven voor fiscale maatregelen slechts bij uitzondering structurele
kosten moet maken om te voldoen aan inhoudelijke andere dan financiële
wettelijke verplichtingen.Voor de twee nieuwe belastingen, de verpakkingenbelasting en de vliegbelasting,
die zijn opgenomen in dit wetsvoorstel, is hiervoor uiteengezet langs welke
weg een vorm is gevonden die een zo gering mogelijke verzwaring van administratieve
lasten voor het bedrijfsleven meebrengt.VerpakkingenbelastingDe structurele verzwaring administratieve lasten voor het bedrijfsleven
die samenhangt met de verpakkingenbelasting, is gering door de aansluiting
bij gegevens die bekend zijn op grond van het verpakkingenbesluit en de voorgestelde
gewichtsdrempel van 15 000 kilogram waaronder geen verpakkingenbelasting
verschuldigd zal zijn. Van belang is voorts dat gebruik kan worden gemaakt
van het bestaande online aangiftesysteem van Nedvang dat door het merendeel
van de bedrijven die onder de verpakkingenbelasting gaan vallen, al wordt
gebruikt. Rekening wordt gehouden met 8 000 à 10 000 belastingplichtige
producenten en importeurs van verpakkingen terwijl nog circa 2 000 ondernemingen
die geen aangifte hoeven doen, administratief zullen moeten vastleggen dat
en hoe zij onder de gewichtsdrempel blijven. In totaal gaat het om een verzwaring
van € 0,85 miljoen.VliegbelastingDe vliegbelasting leidt voor vijf luchthavens tot een jaarlijkse aangifte
en vier betalingen per jaar gebaseerd op reeds in de administratie van de luchthavens en een twintigtal buitenlandse luchtvaartmaatschappijen
voorhanden gegevens. Macro gezien brengt deze belasting daardoor structureel
verwaarloosbare administratieve lasten mee.De eenmalige administratieve lasten bij de invoering van beide belastingen
onder meer door nieuwe differentiatie-elementen in de verpakkingenbelasting
worden geraamd op circa € 1 miljoen.Effecten bedrijfsleven overige maatregelen Belastingplan
2008Met betrekking tot de overige maatregelen die in beginsel effecten voor
het bedrijfsleven of specifieke doelgroepen binnen het bedrijfsleven hebben
kan per belasting het volgende worden opgemerkt.Voor de vennootschapsbelasting kan de integrale vennootschapsbelastingplicht
voor woningcorporaties worden vermeld. Het effect daarvan op de administratieve
lasten is al eerder opgetreden en verantwoord als gevolg van de belastingheffing
over de commerciële activiteiten van woningcorporaties (Belastingplan
2006).1In de inkomstenbelasting betreffen de wijzigingen in de heffingskortingen
tariefwijzigingen die niet leiden tot een structurele wijziging van de administratieve
lasten bedrijfsleven. De rekenregels voor de loonheffing worden uiteraard
wel op onderdelen aangepast zodat bij de inhouding van de loonheffing de wijzigingen
in de arbeidskorting worden toegepast. In de loonheffing is de milieudifferentiatie
in de autokostenfictie een maatregel die voor werkgevers met werknemers die
een auto van de zaak privé mogen gebruiken, een extra vastlegging in
de administratie gaat vergen. De structurele verzwaring die daarmee is gemoeid,
wordt geraamd op € 0,19 miljoen. De invoering betreft hier voornamelijk
een aanpassing in de software voor de aangifte voor de loonheffing binnen
het kader van de gebruikelijke jaarlijkse aanpassingen. Voor het huidige wagenpark
is de vastlegging bij invoering eenvoudig omdat het lage percentage alleen
voor zes bestaande autotypen geldt. De maatregel in de loonbelasting met betrekking
tot de maximering van het pensioengevend loon betekent een eenmalige verzwaring
van de administratieve lasten bedrijfsleven in 2009 omdat pensioenregelingen
moeten worden aangepast. Deze verzwaring bedraagt € 0,75 miljoen.In de accijnswetgeving betekent het vervallen van de teruggaafregeling
accijnzen voor hulpapparatuur op vrachtauto’s uit oogpunt van administratieve
lasten een verlichting. Deze verlichting administratieve lasten bedrijfsleven
heeft betrekking op circa 300 ondernemers en bedraagt € 0,02 miljoen.De administratieve lasten voor de (hoofd)exploitanten van kansspelautomaten
houden in beginsel dezelfde omvang bij de overgang naar de kansspelbelasting,
zij het dat voor deze belasting nog geen elektronische aangifte mogelijk is.
Tegenover deze kleine verzwaring staat een ongeveer even grote lastenverlichting
van de BTW-verplichtingen voor de groep mede-exploitanten.In totaal treedt voor het bedrijfsleven een structurele verzwaring van
administratieve lasten op van € 1,01 miljoen.Effecten burger buitengewone uitgavenregelingVoor de administratieve lasten van de burger leidt de maatregel met betrekking
tot de buitengewone uitgavenregeling met ingang van 2009 tot een beperking
van zijn administratieve lasten op fiscaal terrein. Daartegenover staat uiteraard
een administratieve last in het kader van de Wmo. Het effect op fiscaal terrein
betreft in cijfers 2009 een vermindering van bijna 600 000 uren (in de
nulmeting naar de stand eind 2002 260 000 uren). Het (gunstige) saldo-effect
voor de burger zal eerst kunnen worden bepaald bij de aanpassing van de Wmo.
Ook voor het beroep op de rechterlijke macht zal het saldo-effect van het
vervallen van de buitengewone uitgavenregeling en de nog te concretiseren
regeling in het kader van de Wmo waarschijnlijk gunstig zijn.Voor de administratieve lasten burger treden door de vormgeving van de
wijzigingen in de heffingskorting vrijwel geen effecten op. Alleen de versobering
van de algemene heffingskorting leidt in de gevallen waarin niet digitaal
aangifte wordt gedaan, met ingang van 2009 tot een structurele verzwaring
van de administratieve lasten met 10 000 uren.MilieueffectenMet betrekking tot de milieueffecten kan worden opgemerkt dat de voorliggende
maatregelen die een milieuaspect hebben, niet hebben geleid tot een milieueffectentoets.
Dossiers waarbij het gaat om tariefaanpassingen in de belastingsfeer, zijn
uitgezonderd van de milieueffectentoets. Zoals hiervoor is uiteengezet, is
bij de keuze voor de vorm van bepaalde tariefmaatregelen wel gelet op mogelijk
te bereiken gunstige milieueffecten. Die gunstige milieueffecten liggen op
het terrein van de afvalstromen en emissies naar de lucht en bodem zoals hiervoor
beschreven. Zij zijn het gevolg van het internaliseren van kosten waar dat
nu nog in onvoldoende mate gebeurt. Het gaat daarbij om de maatregelen uit
Pijler III Een duurzame leefomgeving (vliegbelasting, milieudifferentiatie
autobelastingen, verhoging van milieuonvriendelijke brandstoffen en energie
en verpakkingenbelasting) en maatregelen met betrekking tot de energiebelasting
en afvalstoffenbelasting. Wel zijn de effecten op het milieu van een aantal
maatregelen doorgerekend door het Milieu en Natuurplanbureau (MNP). Dit bureau
zal de onderzoeksresultaten zelf publiceren. Uit het rapport blijkt dat door
de maatregelen uit dit belastingplan de binnenlandse emissies van CO2, NOx en PM10 (fijnstof) zullen afnemen. Daar
komt nog bij de afname van de mondiale CO2-emissies die zijn beschreven
in de paragraaf over de vliegbelasting. Laatstgenoemde emissies worden conform
internationale conventies niet aan Nederland toegerekend.ActalOver de administratieve lasten voor bedrijfsleven en burger als gevolg
van dit wetsvoorstel heeft Actal een aantal adviezen gegeven die hierna worden
besproken.Actal stelt vast dat het verpakkingenbesluit zelf geen administratieve
verplichtingen bevat voor het administreren van hoeveelheden verpakkingsmateriaal
en alleen eist dat een onderneming melding maakt van de bedrijfsaanpak ten
aanzien van de bekostiging van de afvalverwerking van hun verpakkingsmateriaal.
Actal adviseert daarom niet alleen de nieuwe verplichtingen maar ook de lasten
van het administreren van het geïmporteerde dan wel geproduceerde verpakkingsmateriaal
alsnog in beeld te brengen.Met Actal hebben wij vastgesteld dat de huidige administraties met betrekking
tot verpakkingsmateriaal niet direct maar wel indirect voortvloeien uit het
verpakkingenbesluit en de daarop gebaseerde praktijk. Wij menen dat de huidige
administratieve praktijk voor het bedrijfsleven als startpunt kan worden beschouwd
voor het in kaart brengen van een merkbare extra administratieve last.Actal constateert dat de vliegbelasting meer merkbare effecten voor de
administratieve lasten met zich mee brengt dan hiervoor vermeld. Actal geeft
aan dat hoewel de belastingverplichting in enge zin slechts rust op de Nederlandse
luchthavens, de hele keten van reisbureaus, touroperators en luchtvaartmaatschappijen
ook extra administratieve handelingen zal moeten gaan verrichten als gevolg
van deze belasting.Actal adviseert daarom de administratieve lasten voor de gehele keten
van reisbureaus, touroperators en luchtvaartmaatschappijen alsnog in beeld
te brengen en daarmee beter aan te sluiten bij de beleving van ondernemers.Met Actal zijn wij het eens dat de voorgestelde vliegbelasting niet alleen door de luchthavens als een nieuwe last zal worden beleefd. Dat is
ook de bedoeling van de maatregel waar het gaat om bewustwording door internalisering
van kosten. In die zin zal er ook sprake zijn van beleefde lasten bij de burger.
Dat wil echter niet zeggen dat in ketens van bedrijven en burgers ook administratieve
lasten moeten worden geconcretiseerd als het gaat om maatregelen die bij de
niet-belastingplichtigen in de keten als een tariefmaatregel worden ervaren.
Tariefmaatregelen blijven onder meer om praktische redenen in de huidige praktijk
buiten de bedrijfseffectentoets en andere toetsen. Dat geldt a fortiori als
het gaat om door of naar derden doorgewentelde tariefeffecten.Naar aanleiding van opmerkingen van Actal is de memorie van toelichting
op het punt van de fiscale bijtelling voor privé-gebruik van zakenauto’s
aangepast door uit te gaan van vervanging van bedrijfsauto’s eens per
vier jaar, door met betrekking tot de registratietijd te differentiëren
naar digitaal registreren in het kader van de elektronische loonaangifte en
op een bewerkelijker manier registreren. Voorts is aandacht geschonken aan
de incidentele administratieve lasten op dit punt.Actal geeft aan dat veel van de voorgestelde fiscale maatregelen een tariefwijziging
of korting betreffen. Tariefwijzigingen maken veelal aanpassing in administratie-
en softwaresystemen noodzakelijk. Bedrijven en burgers ervaren deze veranderingen
als regeldruk van de overheid, aldus Actal. Actal adviseert daarom deze lasten
mee te nemen in de administratieve lastenramingen en hierop in te gaan in
de memorie van toelichting. Zoals wij hiervoor aangaven, vallen tariefwijzigingen
op dit moment buiten de gebruikelijke toetsingskaders voor nieuwe wetgeving.
Het zeer geringe administratieve lastenaspect is bovendien veelal al in de
nulmetingen opgenomen doordat daarbij rekening wordt gehouden met jaarlijkse
tariefaanpassingen in de vorm van handelingen die worden aangeduid met «op
de hoogte blijven» en dergelijke. Bij tariefwijzigingen die uitgaande
van de nulmetingen wel een duidelijk administratief lasteneffect hebben, worden
deze effecten uiteraard wel in het beeld opgenomen zoals bijvoorbeeld bij
het vervallen van het lage tarief voor kermissen, etc.Actal constateert voor wat betreft de verpakkingenbelasting dat wij voor
het doen van aangifte voor deze belasting gebruik willen gaan maken van een
reeds goed werkend online systeem vanuit de verpakkingenbranche om daarmee
de last voor het bedrijfsleven zo veel mogelijk te beperken. Actal meent dat
de convenanten en de huidige werkwijze binnen de verpakkingenbranche reeds
een sterk georganiseerde en gereguleerde werking hebben. Verder is de naleving
van het verpakkingenbesluit volgens Actal de afgelopen maanden sterk verbeterd.
Ook constateert Actal dat er recentelijk door de regering een nieuw convenant
met het verpakkende bedrijfsleven is gesloten. Op basis daarvan denkt Actal
dat de huidige zelfregulering afdoende mogelijkheden biedt om het doel van
deze verpakkingenbelasting te bewerkstelligen. Actal meent dan ook dat de
voorgestelde verpakkingenbelasting onnodig is om het doel van de wet te bereiken
en adviseert af te zien van de verpakkingenbelasting en de huidige structuur
van zelfregulering te handhaven.Anders dan Actal komen wij met betrekking tot nut en noodzaak van een
verpakkingenbelasting niet tot een andere afweging dan die welke in het kader
van het Coalitieakkoord is gemaakt. Dat laat onverlet de waarde die wij hechten
aan convenanten met het bedrijfsleven en de waarde van zelfregulering op het
punt van het beheersen van afvalstromen.Actal ziet bij de vliegbelasting binnen het doel van de wet een alternatief
dat minder belastend is voor het bedrijfsleven. De differentiatie in het tarief
naar bestemming in het wetsvoorstel zorgt voor extra administratieve lasten.
Luchtvaartmaatschappijen zullen per passagier meer informatie aan de luchthavens
moeten verstrekken dan nu het geval is, zodat luchthavens in staat zijn het
juiste belastingtarief vast te stellen. Het geheel schrappen van de differentiatie
naar bestemming zal geen aanvullende gegevens vereisen en daarmee de administratieve
lasten voor luchtvaartmaatschappijen beperken. Bij het vervallen
van de differentiatie naar bestemming zou volledig kunnen worden aangesloten
bij de systematiek van de luchthaventarieven (ook wel luchthavenbelasting
genoemd), waardoor de invoeringskosten, en daarmee ook de initiële administratieve
lasten, voor de gehele keten beperkt blijven. Actal adviseert dan ook af te
zien van de differentiatie in belasting naar bestemming.Met Actal zijn wij het eens dat een vast tarief voor de vliegbelasting
het eenvoudigst is voor de uitvoering. Het is echter ook een zodanig ruwe
oplossing dat het uitgangspunt van internaliseren van kosten te zeer geweld
wordt aangedaan. Wij volgen Actal daarom op dit punt niet.II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel IArtikel I, onderdeel A (artikel 2.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In de tabel van artikel 2.10 van de Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet IB
2001) is opgenomen de wijziging van de percentages in de eerste en tweede
schijf die onderdeel uitmaken van het koopkrachtpakket voor 2008. Het percentage
van de eerste schijf is gewijzigd van 2,50 in 2,45 en van de tweede schijf
van 10,25 in 10,70.Artikel I, onderdeel B (artikel 3.20 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel 3.20 van de Wet IB 2001 betreft de zogenoemde autokostenfictie
voor een ondernemer of resultaatgenieter in de inkomstenbelasting. Het eerste
lid van dat artikel regelt de hoogte van de onttrekking die in aanmerking
wordt genomen indien aan de ondernemer een auto van de zaak ook voor privédoeleinden
ter beschikking staat. Zoals in het algemeen deel van deze memorie is aangegeven,
wordt voorgesteld de in aanmerking te nemen onttrekking te verhogen van op
jaarbasis ten minste 22% van de catologusprijs van de auto naar op
jaarbasis ten minste 25% van de catalogusprijs van de auto.Daarnaast wordt een lagere onttrekking geïntroduceerd voor zeer zuinige
auto’s. De onttrekking wordt verlaagd naar 14% van de catalogusprijs
van de auto, indien de auto een geringe CO2-uitstoot per kilometer
heeft, hetgeen in de praktijk neerkomt op zeer zuinig. Ook indien de werkelijke
waarde van het privégebruik hoger is dan 14%, wordt slechts
14% van de catalogusprijs van de auto als onttrekking in aanmerking
genomen, omdat anders het doel van deze wijziging, zoals omschreven in het
algemeen deel van deze memorie, niet voldoende zou worden gerealiseerd.Er is gekozen voor een percentage van 14, omdat van dit percentage een
voldoende stimulans uitgaat met het oog op het doel van deze wijziging, en
dit aan de andere kant recht doet aan het beginsel dat privégebruik
een waarde heeft die belast dient te worden.Er is sprake van een auto met een geringe CO2-uitstoot indien
deze uitstoot niet hoger is dan 95 gram per kilometer bij een auto met een
dieselmotor. Bij een auto met een andere motor (benzine; elektro; benzine
en elektro; LPG; aardgas) is de norm gesteld op niet meer dan 110 gram per
kilometer.De bewijslast dat aan de norm wordt voldaan, ligt bij de belastingplichtige
nu hij belang heeft bij een lager percentage voor de autokostenfictie. Voorbeelden
van benzineauto’s met een geringe CO2-uitstoot zijn de Toyota
Prius, Citroën C1, Daihatsu Cuore 1.0 (109), Honda CIVIC Hybride, Peugeot
107 en Toyota Aygo. Een aantal dieseluitvoeringen van de Smart fortwo hebben
ook een geringe CO2-uitstoot.De officiële specifieke CO2-uitstoot is de CO2-uitstoot
gemeten overeenkomstig richtlijn 80/1268/EEG. Deze richtlijn regelt voor zowel
personenauto’s als voor bestelauto’s hoe de hoogte
van de CO2-uitstoot gemeten wordt. Voor auto’s met een affabriek
aardgas- of LPG-installatie kunnen volgens de richtlijn twee officiële
CO2-waarden gemeten worden, namelijk één waarbij
benzine als brandstof is gehanteerd, en één waarbij aardgas
of LPG als brandstof is gehanteerd. In deze gevallen mag worden uitgegaan
van de meting die voor een auto op LPG of op aardgas is uitgevoerd. Dit is
van belang omdat de CO2-uitstoot van aardgasauto’s circa
20% lager is dan van vergelijkbare benzineauto’s en de CO2-uitstoot van LPG-auto’s circa 10% lager is dan van vergelijkbare
benzineauto’s.Vanaf 18 januari 2001 zijn alle nieuwe personenauto’s voorzien van
het energielabel als bedoeld in het Besluit etikettering energiegebruik personenauto’s.
Op dit label staat onder andere de CO2-uitstoot vermeld. De CO2-uitstoot staat ook vermeld op het certificaat van overeenstemming
als bedoeld in artikel 6 van richtlijn 70/156/EEG. Dit certificaat van overeenstemming
kan worden opgevraagd bij de fabrikant of de importeur. In de praktijk zal
doorgaans gebruik worden gemaakt van het CO2-uitstootgegeven zoals
vermeld in de brandstofverbruiksgids die jaarlijks door de Dienst wegverkeer
(RDW) wordt uitgegeven.In artikel VI wordt voor artikel 13bis van de Wet op de loonbelasting
1964 eenzelfde wijziging voorgesteld. In artikel 13bis van de Wet op de loonbelasting
1964 gaat het om de autokostenfictie voor werknemers aan wie door de werkgever
ook voor privédoeleinden een auto ter beschikking is gesteld. De bewijslast
dat sprake is van een auto met een geringe CO2-uitstoot ligt daarbij
bij de inhoudingsplichtige of, wanneer de werknemer bezwaar maakt tegen de
ingehouden loonbelasting, bij de werknemer.Artikel I, onderdeel C (artikel 3.29c van de Wet inkomstenbelasting
2001)Met deze bepaling – die ook voor de vennootschapsbelasting geldt –
wordt buiten twijfel gesteld dat indien ten tijde van een investering in een
bedrijfsmiddel reeds bekend is dat er omstandigheden zijn die maken dat de
bedrijfswaarde lager is dan de gedane investering, het niet mogelijk is om
af te waarderen tot die lagere bedrijfswaarde. Dit betekent onder andere dat
woningcorporaties die ten tijde van het investeren reeds bekend zijn met het
feit dat zij op deze investeringen minder dan het gebruikelijke rendement
zullen ontvangen (de zogenoemde onrendabele top), dit onderrendement niet
naar voren kunnen halen, door afwaardering naar lagere bedrijfwaarde.Artikel I, onderdeel D (artikel 3.112 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Het percentage in artikel 3.112, vijfde lid, van de Wet IB 2001 wordt
aangepast van 1% naar 0,9%. Deze aanpassing is abusievelijk
niet meegenomen in de Bijstellingsregeling 2007. Om dit recht te trekken heeft
deze wijziging terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2007.Artikel I, onderdeel E (artikel 6.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Dit onderdeel strekt er toe de aftrek van de standaardpremie voor de zorgverzekering
en de inkomensafhankelijke bijdrage met ingang van 1 januari 2008 te
laten vervallen. Artikel 6.18 van de Wet IB 2001 geeft nadere regels met betrekking
tot de aftrekbaarheid van uitgaven voor genees-, heel- en verloskundige hulp,
met inbegrip van farmaceutische en andere hulpmiddelen en vervoer, zoals bedoeld
in artikel 6.17, eerste lid, onderdeel a, van de Wet IB 2001. In artikel 6.18,
eerste lid, onderdeel b, van de Wet IB 2001 is hiertoe opgenomen voor welk
bedrag de premie als bedoeld in paragraaf 3.3 van de Zorgverzekeringswet in
aanmerking wordt genomen. Deze premie kan op grond van de huidige regeling
in aftrek worden gebracht voor het bedrag van de standaardpremie,
bedoeld in artikel 4 van de Wet op de zorgtoeslag:– verminderd met de door de belastingplichtige in het desbetreffende
kalenderjaar ontvangen of ten gunste van de belastingplichtige verrekende
zorgtoeslag, bedoeld in artikel 2 van de Wet op de zorgtoeslag, waaronder
begrepen een voorschot op die zorgtoeslag, en– vermeerderd met de in dat kalenderjaar door de belastingplichtige
terugbetaalde of verrekende zorgtoeslag, waaronder begrepen een voorschot
op die zorgtoeslag, die met toepassing van artikel 26 van de Algemene wet
inkomensafhankelijke regelingen door de Belastingdienst/Toeslagen is teruggevorderd.Zoals in het algemeen deel van deze memorie is aangegeven, wordt voorgesteld
de aftrek voor deze premie per 1 januari 2008 in zijn geheel te laten
vervallen. Ook de aftrekbaarheid van de inkomensafhankelijke bijdrage als
bedoeld in paragraaf 5.2 van de Zorgverzekeringswet komt volgens dit voorstel
te vervallen. Het voorgestelde artikel 6.18, eerste lid, onderdeel b, onder
1° en 2°, van de Wet IB 2001 bepaalt dat genoemde elementen niet in
aanmerking worden genomen bij de vaststelling van de buitengewone uitgaven.
Ditzelfde geldt voor uitgaven voor naar aard en strekking daarmee overeenkomende
buitenlandse regelingen.Als gevolg van de voorgestelde wijziging van artikel 6.18, eerste lid,
onderdeel b, van de Wet IB 2001 zijn de bepalingen in artikel 6.18, zevende
lid, achtste lid en negende lid, van de Wet IB 2001 overbodig geworden en
kunnen daarom vervallen.Met het geheel vervallen van de aftrek van de premie als bedoeld in paragraaf
3.3 van de Zorgverzekeringswet, ligt het in de rede dat betalingen die samenhangen
met deze premie ook niet langer voor aftrek in aanmerking komen. Dit betreft
allereerst de bijdragevervangende belasting voor gemoedsbezwaarden zoals bedoeld
in paragraaf 5.5 van de Zorgverzekeringswet. Daarnaast betreft dit de bijdrage
als bedoeld in artikel 69 van de Zorgverzekeringswet. Dit is een bijdrage
die aan verdragsgerechtigden in rekening wordt gebracht voor het gedeeltelijk
in aanmerking komen voor Nederlandse zorg of een vergoeding voor benodigde
zorg. De met betrekking tot de bovengenoemde betalingen voorgestelde uitsluiting
van aftrek geldt eveneens voor uitgaven voor naar aard en strekking daarmee
overeenkomende buitenlandse regelingen. De uitsluiting van voornoemde onderdelen
is opgenomen in het voorgestelde artikel 6.18, eerste lid, onderdeel b, 3°,
4° en 5°, van de Wet IB 2001.Om misverstanden te voorkomen, merken wij op dat de premieaftrek voor
aanvullende ziektekostenverzekeringen voor bijvoorbeeld tandartskosten, blijft
bestaan. De bepaling in artikel 6.18, eerste lid, onderdeel d, van de Wet
IB 2001 blijft in zoverre haar belang behouden.Bij de formulering van de wettekst is er van uitgegaan dat de wijziging
van artikel 6.18 bij het voorstel van wet tot wijziging van de Zorgverzekeringswet
en de Wet op de zorgtoeslag houdende vervanging van de no-claimteruggave door
een verplicht eigen risico (Kamerstukken II 2006/07, 31 049) vóór
de inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel kracht van wet heeft.Artikel I, onderdeel F (artikel 6.24 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In artikel 6.24, tweede en derde lid, van de Wet IB 2001 is bepaald welk
deel van de buitengewone uitgaven niet in aanmerking wordt genomen. De zogenoemde
drempel aftrek buitengewone uitgaven wordt in samenhang met de wijziging in
artikel 6.18 van de Wet IB 2001 verlaagd (zie ook het algemeen deel van de
toelichting).In het tweede en derde lid zijn de bedragen en het percentage gegeven
zoals zij in 2008 daadwerkelijk gaan gelden; er is namelijk reeds rekening
gehouden met de inflatiecorrectie per 1 januari 2008.Artikel I, onderdeel G (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging in artikel 8.11 van de Wet IB 2001 betreft de verhoging van
de arbeidskorting met € 30. Deze verhoging wordt toegepast nadat
de inflatiecorrectie per 1 januari 2008 is toegepast.Artikel I, onderdeel H (artikel 8.14 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging in artikel 8.14 van de Wet IB 2001 betreft de verlaging van
de combinatiekorting met € 40. Deze verlaging wordt toegepast nadat
de inflatiecorrectie per 1 januari 2008 is toegepast.Artikel I, onderdeel I (artikel 8.14a van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging in artikel 8.14a van de Wet IB 2001 betreft de verhoging
van de aanvullende combinatiekorting met € 35. Deze verhoging wordt
toegepast nadat de inflatiecorrectie per 1 januari 2008 is toegepast.Artikel I, onderdeel J (artikel 8.17 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging in artikel 8.17 van de Wet IB 2001 betreft de verhoging van
de ouderenkorting met € 100. Deze verhoging wordt toegepast nadat
de inflatiecorrectie per 1 januari 2008 is toegepast.Artikel I, onderdeel K (artikel 8.18 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging in artikel 8.18 van de Wet IB 2001 betreft de verlaging van
de alleenstaande ouderenkorting met € 25. Deze verlaging wordt toegepast
nadat de inflatiecorrectie per 1 januari 2008 is toegepast.Artikel IIArtikel II, onderdeel A (artikel 3.19 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In samenhang met de wijzigingen van het eigenwoningforfait in artikel
3.112 van de Wet IB 2001 per 1 januari 2009 (zie artikel II, onderdeel C)
wordt, eveneens per 1 januari 2009, een wijziging aangebracht in de bijtelling
voor privégebruik woning in artikel 3.19, tweede lid, van de Wet IB
2001.Voorgesteld wordt een hoger percentage (2,35%) ter vaststelling
van de bijtelling in te voeren bij een woningwaarde van € 1 mln
of meer, maar alleen voor het deel van de waarde dat uitgaat boven € 1
mln. Het bedrag van € 1 mln zal in tegenstelling tot de overige
bedragen in de tabel van artikel 3.19, tweede lid, van de Wet IB 2001 jaarlijks
worden geïndexeerd; deze indexering vindt voor de eerste keer plaats
per 1 janauri 2009 (zie artikel XXXI, zevende lid). Het percentage van 2,35%
daarentegen zal in tegenstelling tot de overige percentages in voornoemde
tabel niet worden geïndexeerd.In samenhang met de invoering van een verhoogd percentage boven een bedrag
van € 1 mln wordt voorgesteld het huidige maximum van € 22 300
van de in aanmerking te nemen onttrekking te laten vervallen.Voorts wordt vanuit het oogpunt van vereenvoudiging voorgesteld het minimum
van € 100 bij een woningwaarde tot € 12 500 te laten
vervallen. Daarbij is mede van belang dat een woningwaarde tot € 12 500
weinig voorkomt.Artikel II, onderdeel B (artikel 3.104 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Met de voorgestelde wijziging van artikel 3.104 van de Wet IB 2001 wordt
bewerkstelligd dat de vaste vergoedingen voor behandeling of verpleging (bedoeld voor de bestrijding van kosten van voorzieningen van medisch-sociale
aard) die toekomen aan oud-(Indisch) verzetslieden en zeelieden-oorlogsslachtoffers
vrij van heffing van loon- en inkomstenbelasting blijven.Deze wijziging hangt samen met het in artikel VII opgenomen voorstel om
de vrijstelling van artikel 11, eerste lid, onderdeel l, van de Wet op de
loonbelasting 1964 per 1 januari 2009 te laten vervallen (zie voor de
achtergronden hiervan de toelichting bij genoemd artikel).Op dit moment zijn de bovengenoemde vaste vergoedingen vrijgesteld op
grond van een in het beleidsbesluit van 9 februari 2007, nr. CPP2007/284M
(Stcrt. nr. 37) opgenomen goedkeuring (paragraaf 2.4), die is gekoppeld
aan artikel 11, eerste lid, onderdeel l, van de Wet op de loonbelasting 1964.
Met het vervallen van voornoemde bepaling in de Wet op de loonbelasting 1964
komt ook de basis van de goedkeuring te vervallen. Gezien de speciale groep
personen aan wie de vergoedingen toekomen en de achtergrond van hun invaliditeit,
is voortzetting van een belastingvrijstelling voor deze vergoedingen echter
gewenst.Met de voorgestelde wijziging van artikel 3.104 van de Wet IB 2001 wordt
bewerkstelligd dat de bedoelde vaste vergoedingen vrij van heffing van loon-
en inkomstenbelasting blijven. De vaste vergoedingen vallen – net als
de overige periodieke uitkeringen die op basis van de Wet buitengewoon pensioen
1940–1945, de Wet buitengewoon pensioen Indisch verzet en de Wet buitengewoon
pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers worden verstrekt – op grond van
het op artikel 34 van de Wet op de loonbelasting 1964 gebaseerde artikel 11
van het Uitvoeringsbesluit loonbelasting 1965 in beginsel onder de loonbelasting,
maar dit geldt op grond van de aanhef van dat artikel alleen voor zover deze
uitkeringen tot het belastbare inkomen uit werk en woning in de zin van de
Wet IB 2001 behoren.Door de vaste vergoedingen niet meer te rekenen tot de aangewezen periodieke
uitkeringen en verstrekkingen, behoren zij niet meer tot de belastbare periode
uitkeringen en verstrekkingen van de inkomstenbelasting en daarmee ook niet
meer tot de inkomsten als bedoeld in artikel 11 van het Uitvoeringsbesluit
loonbelasting 1965. De vrijstelling in de inkomstenbelasting werkt daardoor
automatisch door naar de loonbelasting.Naast de bedoelde vaste vergoedingen voor behandeling of verpleging (opgenomen
in artikel 3, derde lid, van het Besluit van 21 februari 1972, Stb. 99,
tot uitvoering van artikel 11a der Wet buitengewoon pensioen 1940–1945,
onderscheidenlijk artikel 3, derde lid, van het Besluit van 25 oktober
1986, Stb. 595, houdende regels betreffende de vergoeding van ziektekosten
bedoeld in artikel 15 Wet buitengewoon pensioen Indisch verzet en artikel
9, derde lid, van het Besluit van 22 oktober 1949, Stb. J469, tot vaststelling
van een algemene maatregel van bestuur als bedoeld in artikel 3, zesde lid,
en in artikel 39 der Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers)
kunnen oud-(Indisch) verzetslieden en zeelieden-oorlogsslachtoffers op basis
van de in voornoemde besluiten genoemde artikelen ook recht hebben op incidentele
vergoedingen voor behandeling of verpleging. Die vergoedingen zijn vanwege
hun incidentele karakter niet als periodieke uitkeringen (of andere belastbare
inkomsten uit werk en woning) in de zin van de Wet IB 2001 aan te merken.
Deze vergoedingen zijn reeds vrij van heffing inkomstenbelasting, zodat hiervoor
geen afzonderlijke vrijstelling nodig is.Artikel II, onderdeel C (artikel 3.112 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel 3.112, eerste lid, van de Wet IB 2001 bepaalt de hoogte van het
in aanmerking te nemen eigenwoningforfait. Momenteel wordt vanaf een waarde
van € 75 000 eenzelfde percentage van 0,55% als voordeel
uit eigen woning in aanmerking genomen, zij het dat er wel een absoluut maximum
geldt. Er wordt geen onderscheid gemaakt naar de verschillende waarden van
woningen in dit segment. Zo wordt bijvoorbeeld voor een woning
met een waarde van € 80 000 eenzelfde procentueel voordeel
in aanmerking genomen als voor een woning met een waarde van€ 400 000
en een woning met een waarde van € 800 000. Vanaf een waarde
van € 1 mln achten wij dit niet langer gewenst en daarom wordt –
mede ingegeven door budgettaire overwegingen – voorgesteld per 1 januari
2009 een hoger percentage (2,35%) ter vaststelling van het eigenwoningforfait
in te voeren bij een eigenwoningwaarde van€ 1 mln of meer. Deze
verhoging geldt echter alleen voor het deel van de waarde dat uitgaat boven € 1
mln.Het bedrag van € 1 mln zal in tegenstelling tot de overige bedragen
in de tabel van artikel 3.112, eerste lid, van de Wet IB 2001 jaarlijks worden
geïndexeerd; deze indexering vindt voor de eerste keer plaats per 1 januari
2010 (zie artikel XXXI, zevende lid). Het percentage van 2,35% daarentegen
zal in tegenstelling tot de overige percentages in voornoemde tabel niet worden
geïndexeerd.In samenhang met de invoering van een verhoogd percentage boven een bedrag
van € 1 mln wordt voorgesteld het huidige maximum van € 9 300
van het in aanmerking te nemen eigenwoningforfait te laten vervallen.Ook voor de voordelen uit eigen woning als bedoeld in artikel 3.111, zesde
lid, van de Wet IB 2001 (uitzendsituaties) wordt in artikel 3.112, vijfde
lid, van de Wet IB 2001 een overeenkomstige aanpassing van het eigenwoningforfait
door middel van een verhoogd percentage van 2,35% voor woningen met
een waarde boven € 1 mln ingevoerd. Ook deze verhoging geldt alleen
voor het deel van de waarde dat uitgaat boven € 1 mln. Het bedrag
van € 1 mln zal met ingang van 1 januari 2010 jaarlijks worden
geïndexeerd. Het percentage van 2,35% daarentegen zal niet worden
geïndexeerd.In samenhang met het vervallen van het maximum in artikel 3.112, eerste
lid, van de Wet IB 2001 wordt voorgesteld ook in artikel 3.112, vijfde lid,
van de Wet IB 2001 het huidige maximum van € 9 300 van het
in aanmerking te nemen eigenwoningforfait te laten vervallen.Zoals in het algemeen deel van de toelichting is aangegeven, wordt in
samenhang met de wijziging van het eigenwoningforfait van artikel 3.112, eerste
lid, van de Wet IB 2001 – vanwege de koppeling tussen de vaststelling
van de percentages van het eigenwoningforfait en de vaststelling van de percentages
van de onttrekking voor ondernemers en resultaatgenieters voor privégebruik
woning (artikel 3.19, tweede lid, van de Wet IB 2001, zie artikel II, onderdeel
A) en de drempel binnen de persoonsgebonden aftrek van de uitgaven voor monumentenpanden
(artikel 6.31, eerste lid, onderdeel a, van de Wet IB 2001, zie artikel II,
onderdeel I) – voorgesteld ook in die regelingen een overeenkomstige
wijziging aan te brengen. Voor een nadere toelichting op die wijzigingen wordt
verwezen naar de toelichtingen op de wijzigingen in de artikelen 3.19 en 6.31
van de Wet IB 2001.Artikel II, onderdeel D (artikel 3.139 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In artikel 3.139, onderdeel c, van de Wet IB 2001 is bepaald dat als negatieve
persoonsgebonden aftrek in aanmerking wordt genomen hetgeen door de belastingplichtige
is ontvangen als teruggave van of nagekomen betaling ter zake van buitengewone
uitgaven die op grond van afdeling 6.5 in aanmerking zijn genomen, tot ten
hoogste het bedrag van de uitgaven die in aftrek zijn gekomen.In samenhang met het vervallen van de buitengewone uitgaven bij de introductie
van een nieuwe regeling, toegespitst op chronisch zieken en gehandicapten,
per 1 januari 2009 komt dan ook voornoemde bepaling te vervallen. Immers,
wanneer de buitengewone uitgaven niet langer voor aftrek in aanmerking komen,
wordt daarmee de teruggave of nabetaling die betrekking heeft op die buitengewone
uitgaven fiscaal irrelevant.Wel van belang blijven die teruggaven of nabetalingen die betrekking hebben op de jaren waarin er nog wel aftrek van buitengewone uitgaven
bestond. Voor deze categorie wordt een overgangsbepaling voorgesteld (artikel
XXVIII). Voor een verdere toelichting wordt verwezen naar de toelichting op
dat artikel.Artikel II, onderdeel E (artikel 6.1 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In artikel 6.1, tweede lid, van de Wet IB 2001 is een limitatieve opsomming
gegeven van hetgeen tot de persoonsgebonden aftrekposten behoort. Ook de buitengewone
uitgaven (afdeling 6.5 van de Wet IB 2001) worden als persoonsgebonden aftrekpost
aangemerkt. Zoals in het algemeen deel van de toelichting is aangegeven, wordt
voorgesteld de aftrek van buitengewone uitgaven vanwege de introductie van
een nieuwe regeling, toegespitst op chronisch zieken en gehandicapten, per
1 januari 2009 geheel te laten vervallen. De wijziging in artikel 6.1,
tweede lid, van de Wet IB 2001 bewerkstelligt dat deze uitgaven dan niet langer
als persoonsgebonden aftrekpost worden aangemerkt.Artikel II, onderdeel F (artikel 6.2 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In artikel 6.2, vijfde lid, van de Wet IB 2001 is bepaald in welke volgorde
de posten die deel uitmaken van de persoonsgebonden aftrek in aanmerking worden
genomen. Deze bepaling is destijds bij het Belastingplan 2004 ingevoerd, in
samenhang met de invoering van artikel 6.2b van de Wet IB 2001. Nu de aftrek
van buitengewone uitgaven per 1 januari 2009 vervalt, wordt artikel 6.2b
van de Wet IB 2001 dan overbodig (zie toelichting op artikel II, onderdeel
G). Daarmee samenhangend wordt ook artikel 6.2, vijfde lid, van de Wet IB
2001 overbodig. Daarom wordt voorgesteld ook deze bepaling per 1 januari
2009 te laten vervallen.Artikel II, onderdeel G (artikel 6.2b van de Wet inkomstenbelasting
2001)In artikel 6.2b van de Wet IB 2001 is bepaald dat ingeval de verschuldigde
belasting nihil bedraagt, de inspecteur op verzoek een voor bezwaar vatbare
beschikking afgeeft met betrekking tot de persoonsgebonden aftrek wegens buitengewone
uitgaven die in mindering is gekomen op het inkomen. Deze beschikking biedt
de belastingplichtige de mogelijkheid in bezwaar en beroep te komen tegen
het bedrag van de in aanmerking genomen buitengewone uitgaven. Zonder deze
beschikking bestaat die mogelijkheid niet vanwege het ontbreken van een procesbelang.
Deze bepaling is van belang bij toepassing van de regeling Tegemoetkoming
buitengewone uitgaven (TBU). Nu de aftrek van buitengewone uitgaven –
en in samenhang daarmee ook de TBU – per 1 januari 2009 vervalt,
wordt deze bepaling overbodig en vervalt. Volledigheidshalve wordt opgemerkt
dat de tot en met 2008 geldende bepalingen uiteraard van kracht blijven voor
de afwikkeling van de aftrek respectievelijk de tegemoetkoming over de belastingjaren
tot en met 2008.Artikel II, onderdeel H (afdeling 6.5 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In afdeling 6.5 van de Wet IB 2001 is de aftrekbaarheid van buitengewone
uitgaven geregeld. Met het vervallen van de aftrek van buitengewone uitgaven
per 1 januari 2009, kan dan de gehele afdeling 6.5 van de Wet IB 2001
vervallen. Daarmee vervalt de aftrek voor uitgaven die samenhangen met ziekte,
invaliditeit, bevalling, overlijden, arbeidsongeschiktheid en chronische ziekte,
ouderdom en adoptie.Artikel II, onderdeel I (artikel 6.31 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In samenhang met de wijzigingen van het eigenwoningforfait in artikel 3.112 van de Wet IB 2001 (zie artikel II, onderdeel C) wordt een wijziging
aangebracht in de drempel voor eigen woning monumentenpanden in box 1 in artikel
6.31, eerste lid, onderdeel a, van de Wet IB 2001.De koppeling van het eigenwoningforfait en de drempel voor de aftrek van
uitgaven voor monumentenpanden voor eigen woning monumenten is hierin gelegen
dat het percentage en de drempel zijn gerelateerd aan de hoogte van het percentage
van het eigenwoningforfait. Vanwege die relatie ligt het voor de hand met
het vervallen van het maximum binnen het eigenwoningforfait ook het maximum
binnen de drempel voor eigen woning monumentenpanden te laten vervallen.Voorts wordt vanuit het oogpunt van vereenvoudiging voorgesteld het minimum
in de drempel van € 100 te laten vervallen. Daarbij is mede van
belang dat reeds bij een geringe waarde van een monumentenpand de procentuele
drempel hoger ligt dan € 100. Het minimum van € 100 is
daarmee weinig effectief.Artikelen II, onderdeel J, en III, onderdeel D (artikelen
8.9 en 10.6a van de Wet inkomstenbelasting 2001)Bij de vaststelling van de omvang van in aanmerking te nemen heffingskortingen
geldt als hoofdregel dat deze in totaal niet op een hoger bedrag wordt vastgesteld
dan de inkomensheffing die zonder toepassing van de heffingskortingen verschuldigd
zou zijn; de toepassing van een heffingskorting kan in zoverre derhalve nooit
tot een uitbetaling via een negatieve aanslag leiden. Op die hoofdregel is
in artikel 8.9 een uitzondering geformuleerd en wel voor het geval dat de
belastingplichtige in het kalenderjaar gedurende meer dan zes maanden een
partner heeft die zelf een «overschot» heeft aan inkomensheffing.
In dat geval kunnen bepaalde heffingskortingen wel leiden tot een negatieve
aanslag en wel maximaal tot het overschot aan inkomensheffing van de partner.
In het spraakgebruik wordt naar deze bepaling wel verwezen met de oneigenlijke
(vermoedelijk uit het tot en met 2000 geldende regime voortkomende) term:
de overdraagbaarheid van de algemene heffingskorting.In het Coalitieakkoord is opgenomen dat de «overdraagbaarheid van
de algemene heffingskorting» geleidelijk in twintig jaar met 5%-punt
per jaar wordt verminderd. In het kader van de houdbaarheid van de AOW wordt
voorgesteld de afbouw te versnellen, zodat nu de uitbetaling van de heffingskorting
in 15 jaar wordt afgebouwd met 6 2/3%-punt per jaar. Zoals toegelicht
in het algemeen deel van deze memorie, is het technisch niet mogelijk deze
geleidelijke vermindering al in 2008 te laten ingaan. Het eerste jaar waarin
dit wel mogelijk is, is 2009. Om die reden wordt met ingang van 2009 de uitbetaling
van de algemene heffingskorting verminderd met het eerder genoemde percentage.
De jaren daarna groeit elk jaar de vermindering met 6 2/3%-punt, zodat
met ingang van 2023 er geen «overdraagbaarheid» meer is.Deze beperking van uitbetaling is van toepassing op degenen die na 1971
zijn geboren en geen kinderen hebben in de leeftijd van 0 tot en met 5 jaar.
De beperking geldt derhalve niet voor belastingplichtigen die zijn geboren
voor 1972. En de beperking geldt ook niet voor belastingplichtigen geboren
na 1971 (hierna de nieuwe generatie) zolang zij nog een kind onderhouden van
jonger dan 6 jaar.De nieuwe regel, te weten dat de algemene heffingskorting geleidelijk
niet meer via een negatieve aanslag wordt uitbetaald, is verwoord in het nieuwe
eerste lid van artikel 8.9 van de Wet IB 2001. In 2009 kan volgens deze nieuwe
regel nog maximaal 93 1/3% van de algemene heffingskorting via een
negatieve aanslag worden uitbetaald. In 2010 en de jaren daarna neemt de vermindering
elk jaar met 6 2/3%-punt toe, zodat in 2010 het percentage 86 2/3 wordt,
in 2011 het percentage 80 wordt, enz. Deze aflopende reeks komt tot stand
met behulp van een jaarlijkse bijstelling op de voet van het nieuwe artikel
10.6a (artikel III, onderdeel D).De uitzondering op de nieuwe regel die wordt voorgesteld voor de generatie
geboren vóór 1972 en de nieuwe generatie met jonge kinderen,
is verwoord in het nieuwe tweede lid van artikel 8.9. Op grond van deze bepaling
blijft voor deze groep alles bij het oude. Met andere woorden de algemene
heffingskorting kan nog steeds tot 100% via een negatieve aanslag worden
uitbetaald, mits uiteraard de partner een voldoende overschot heeft aan inkomensheffing.
Zowel voor de generatie geboren vóór 1972 als voor de nieuwe
generatie, ook zonder jonge kinderen kan de arbeidskorting, de combinatiekorting,
de aanvullende combinatiekorting, de ouderschapsverlofkorting en de levensloopverlofkorting
nog steeds wel (voor 100%) via een negatieve aanslag worden uitbetaald.
Ook daarbij geldt uiteraard de voorwaarde dat de partner een voldoende overschot
heeft aan inkomensheffing.Bij de vormgeving van deze maatregel is rekening gehouden met de beoogde
afschaffing van de kinderkorting per 1 januari 2008 (wetsvoorstel houdende
regels inzake de aanspraak op een inkomensafhankelijke financiële bijdrage
in de kosten van kinderen (Kamerstukken II 2006/07, 30 912).Hierna wordt de beperking van de uitbetaling van de algemene heffingskorting
aan de hand van een gestileerd voorbeeld geïllustreerd.De minstverdienende partner heeft loon uit dienstbetrekking van € 5 000.
Bij een tarief van 33,65% bedraagt de te betalen belasting exclusief
de heffingskortingen € 1 683 (cijfers 2007). Deze belastingplichtige
heeft in beginsel recht op de algemene heffingskorting van € 2 043
en de arbeidskorting van € 88. Totaal komt dit uit op een gecombineerde
heffingskorting van € 2 131. Hiervan kan € 1 683
worden verrekend via de eigen heffing, het restant van € 448 wordt
in 2008 uitbetaald voor zover de meest verdienende partner voldoende inkomensheffing
betaalt.Vanaf het kalenderjaar 2009 wordt voor de berekening van het uit te betalen
bedrag de hoogte van de algemene heffingskorting met 6 2/3% van € 2 043
beperkt waardoor de uitbetaling € 136 lager uitkomt, dus € 448
minus € 136 is € 312.Artikel II, onderdeel K (artikel 8.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging van artikel 8.10 van de Wet IB 2001 betreft de verlaging
per 1 januari 2009 van het bedrag van de algemene heffingskorting tot € 2 064.Artikel II, onderdeel L (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Deze wijziging betreft per 1 januari 2009 in de eerste plaats een aanpassing
van de omvang van de arbeidskorting waardoor deze meer de vorm krijgt van
een Earned Income Tax Credit. Op de achtergrond is in het algemeen deel van
deze memorie uitgebreid ingegaan.Bij de huidige vormgeving neemt de omvang van de arbeidskorting toe tot
een bepaald inkomen (cijfer 2007: € 18 381) en blijft daarna
een vast bedrag. Volgens het voorstel wordt het vaste bedrag vanaf een hoger
inkomen (cijfer 2009: € 40 000) geleidelijk weer verlaagd tot
een lager gelegen vast bedrag. Dat hogere inkomen vanaf waar het vaste bedrag
geleidelijk wordt verlaagd is gesteld op 108% van 225% van het
twaalfvoud van het wettelijk minimumloon per maand (naar het niveau per 1 januari
van elk kalenderjaar). De verlaging bedraagt voor 2009 maximaal € 32.Het nieuwe element in de regeling van de arbeidskorting – de geleidelijke
verlaging met € 32 vanaf een bepaald inkomen – is verwoord
in artikel 8.11, tweede lid, tweede volzin, onderdeel c.Volgens de huidige regeling bedraagt bij een inkomstenbelastingplichtige
die ook aan de loonbelasting onderworpen inkomsten geniet de arbeidskorting
ten minste het bedrag dat hij in de loonbelasting aan arbeidskorting heeft
genoten met als maximum het hiervoor bedoelde vaste bedrag. Dit element van
de regeling van de arbeidskorting wordt beperkt tot situaties waarin de arbeidskortingsgrondslag
minder bedraagt dan het bedrag waarbij de geleidelijke vermindering van het
vaste bedrag begint. Zonder deze beperking zou namelijk de geleidelijke afneming
niet werken voor belastingplichtigen die meer dan één dienstbetrekking
hebben, met bij elke dienstbetrekking een loon van minder dan € 40 000
(cijfer 2009) maar in totaal van meer dan dat bedrag.Opgemerkt wordt dat de in artikel 8.11 opgenomen bedragen en percentages
bij het begin van het kalenderjaar 2009 nog wijziging zullen ondergaan vanwege
de inflatiebijstelling op de voet van de artikelen 10.1 en 10.7.Artikel II, onderdeel M (artikel 8.14a van de Wet inkomstenbelasting
2001)De met ingang van 2009 voorgestelde wijziging van de in artikel 8.14a
van de Wet IB 2001 opgenomen aanvullende combinatiekorting, bewerkstelligt
dat die heffingskorting voor een deel inkomensafhankelijk wordt. Het inkomensafhankelijke
deel wordt berekend over het gezamenlijke bedrag van hetgeen met tegenwoordige
arbeid is genoten als winst uit één of meer ondernemingen, loon
en resultaat uit één of meer werkzaamheden. Om praktische redenen
wordt voor dit begrip verwezen naar de arbeidskortingsgrondslag van artikel
8.11, tweede lid. Vanaf de voor het recht op de combinatiekorting geldende
inkomensgrens (artikel 8.14, eerste lid, onderdeel a) van € 4 542,
zoals dat bedrag zal luiden na de inflatiebijstelling per 1 januari 2008,
wordt het vaste bedrag van de aanvullende combinatiekorting van € 711
(cijfer 2008) verhoogd met 3,1% van de arbeidskortingsgrondslag voorzover
die meer bedraagt dan € 4 542, met dien verstande dat de totale
korting niet meer kan bedragen dan € 815. Dit maximum wordt bereikt
bij een verzamelinkomen van €  7 896. Bij een verzamelinkomen
van meer dan € 7 896 geldt dus weer een vast bedrag.Voor de achtergrond van deze wijziging van de aanvullende combinatiekorting
wordt verwezen naar het algemeen deel van deze memorie.Opgemerkt wordt dat de genoemde bedragen niet de bedragen zijn die in
2009 daadwerkelijk zullen gaan gelden. Per 1 januari 2009 zullen deze
bedragen op de voet van artikel 10.1 van de Wet IB 2001 nog worden bijgesteld
vanwege inflatie.Artikel II, onderdeel N (artikel 10.1 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In artikel 10.1 van de Wet IB 2001 is de aanpassing van bedragen met de
jaarlijkse inflatiecorrectie geregeld voor de in dit artikel genoemde bepalingen.Met het vervallen van de aftrek van buitengewone uitgaven van afdeling
6.5 van de Wet IB 2001 per 1 januari 2009 kan dan de verwijzing naar
artikelnummers binnen deze afdeling vervallen.De wijziging houdt voorts verband met de in artikel II, onderdeel L, opgenomen
wijzigingen van artikel 8.11. In de eerste plaats is de verwijzing naar onderdelen
van artikel 8.11 aangepast aan de gewijzigde redactie van het tweede lid van
dat artikel. Verder is het bedrag van de maximale afbouw van de arbeidskorting – € 32 –
uit artikel 8.11, tweede lid, onderdeel c, onder de werking van de inflatiecorrectie
gebracht.Ten slotte wordt met deze wijziging de algemene heffingskorting van artikel
8.10 van de Wet IB 2001 per 1 januari 2009 uit de indexeringsbepaling
van artikel 10.1 van de Wet IB 2001 gehaald. Met ingang van 1 januari
2012 wordt de algemene heffingskorting weer opgenomen in de indexeringsbepaling
(artikel V).Artikel II, onderdeel O (artikel 10.3 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De indexeringsbepalingen van artikel 10.3 van de Wet IB 2001 zijn aangepast
aan de voorgestelde wijzigingen van de artikelen 3.19 en 3.112 van de Wet
IB 2001. Omdat de maximumbedragen van de bijtelling voor privégebruik
woning van artikel 3.19, tweede lid, van de Wet IB 2001 en van het eigenwoningforfait
van artikel 3.112, eerste en vijfde lid, van de Wet IB 2001 komen te vervallen,
kunnen ook de bepalingen die betrekking hebben op de indexering van deze bedragen
vervallen.In het aangepaste tweede lid is bepaald dat het nieuw ingevoerde bedrag
van de woningwaarde respectievelijk eigenwoningwaarde waarboven ingevolge
het voorstel het verhoogde percentage van de bijtelling privégebruik
woning respectievelijk het eigenwoningforfait geldt, jaarlijks wordt aangepast
aan de hand van de tabelcorrectiefactor van artikel 10.2 van de Wet IB 2001,
welke is afgeleid van de consumentenprijsindex. In het nieuwe derde lid is
de aanpassing geregeld van de percentages van de bijtelling privégebruik
woning en van het eigenwoningforfait voor woningwaarden respectievelijk eigenwoningwaarden
tussen € 75 000 en € 1 000 000. Inhoudelijk
is deze aanpassing niet gewijzigd ten opzichte van 2007.De wijzigingen van het zesde tot en met achtste lid (nieuw) betreffen
tekstuele aanpassingen in verband met de wijzigingen in de tabellen van artikel
3.19, tweede lid, en artikel 3.112, eerste lid, van de Wet IB 2001. In het
nieuwe negende lid is aangegeven hoe het in de derde kolom van artikel 3.19,
tweede lid, en artikel 3.112, eerste lid, van de Wet IB 2001 eerstvermelde
bedrag wordt berekend.Artikel II, onderdeel P (artikel 10.4 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De indexeringsbepaling van artikel 10.4 van de Wet IB 2001 is aangepast
aan de wijzigingen van artikel 6.31 van de Wet IB 2001. Omdat het in dat artikel
genoemde bedrag vervalt, kunnen de bepalingen die betrekking hebben op de
indexering van dat bedrag vervallen.Artikel II, onderdeel Q (artikel 10.5 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Artikel 10.5, eerste lid, van de Wet IB 2001 is aangepast. De afronding
van de volgens de artikelen 10.3 en 10.4 van de Wet IB 2001 berekende percentages
blijft ongewijzigd. Het bedrag van de woningwaarde respectievelijk de eigenwoningwaarde
waarboven het verhoogde percentage van de bijtelling privégebruik woning
respectievelijk het eigenwoningforfait geldt, wordt na indexering afgerond
op een veelvoud van € 10 000. De afronding van de in de derde
kolom van artikel 3.19, tweede lid, en artikel 3.112, eerste lid, van de Wet
IB 2001 eerstvermelde bedrag hoeft niet te worden geregeld. Door de afronding
van het nieuwe hoge bedrag van de woningwaarde respectievelijk eigenwoningwaarde
op een veelvoud van € 10 000 en de afronding van de percentages
op een veelvoud van 0,05% resulteert voor genoemde bedragen een afronding
op een veelvoud van € 5.Artikel II, onderdeel R (artikel 10.7 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Deze wijziging houdt verband met de in artikel II, onderdeel L, opgenomen
wijzigingen van artikel 8.11. In het eerste lid van onderdeel R wordt de inkomensgrens
van € 40 000 waar de afbouw van de arbeidskorting begint onder
de werking van artikel 10.7 gebracht. In het tweede en vijfde lid wordt het
bedrag van € 485 (cijfer 2008) verhoogd tot € 617. Dit
is het bedrag waarmee het fiscale equivalent van 108% van het wettelijke
minimumloon wordt verhoogd tot het inkomensniveau waarbij het bedrag van de
arbeidskorting het maximum bereikt. In het vierde lid van onderdeel R is een
nieuw vijfde lid van artikel 10.7 opgenomen waarin de jaarlijkse aanpassing
van de inkomensgrens van € 40 000 (begin van de afbouw) is
geregeld. De overige wijzigingen betreffen aanpassingen in verwijzingen naar
artikel 8.11 en andere leden van artikel 10.7.Artikel IIIArtikel III, onderdeel A (artikel 8.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging van artikel 8.10 van de Wet IB 2001 betreft de verlaging
per 1 januari 2010 van het bedrag van de algemene heffingskorting tot € 2 054.Artikel III, onderdeel B (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In dit onderdeel is in de eerste plaats een verhoging van bedragen van
de arbeidskorting per 1 januari 2010 opgenomen. Het bedrag van de arbeidskorting
wordt verhoogd met € 30. Aangezien de verhoging beoogd is geheel
ten goede te komen aan de lagere inkomens stijgt ook het maximale bedrag van
de afbouw van de arbeidskorting met € 30. Voor de achtergrond van
deze verhogingen wordt verwezen naar het algemeen deel van deze memorie.Artikel III, onderdeel C (artikel 8.14a van de Wet inkomstenbelasting
2001)Het maximumbedrag van de inkomensafhankelijke aanvullende combinatiekorting
wordt voor het jaar 2010 verhoogd met € 135. Voor de achtergrond
van deze verhoging wordt verwezen naar het algemeen deel van deze memorie.Artikel III, onderdeel D (artikel 10.6a van de Wet inkomstenbelasting
2001)Dit onderdeel is toegelicht bij de in artikel II, onderdeel J, opgenomen
wijziging van artikel 8.9 van de Wet IB 2001.Artikel III, onderdeel E (artikel 10.7 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In dit onderdeel wordt het bedrag verhoogd waarmee het fiscale equivalent
van 108% van het wettelijke minimumloon wordt verhoogd tot het inkomensniveau
waarbij het bedrag van de arbeidskorting het maximum bereikt. De verhoging
bedraagt € 124. Voor de achtergrond van deze verhoging wordt verwezen
naar het algemeen deel van deze memorie.Artikel IVArtikel IV, onderdeel A (artikel 8.10 van de Wet inkomstenbelasting
2001)De wijziging van artikel 8.10 van de Wet IB 2001 betreft de verlaging
per 1 januari 2011 van het bedrag van de algemene heffingskorting tot € 2 043.Artikel IV, onderdeel B (artikel 8.11 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In dit onderdeel is een verhoging van bedragen van de arbeidskorting per
1 januari 2011 opgenomen. Het bedrag van de arbeidskorting wordt verhoogd
met € 60. Aangezien de verhoging alleen ten goede dient te komen
aan de lagere inkomens stijgt ook het maximale bedrag van de afbouw van de
arbeidskorting met € 60. Voor de achtergrond van deze verhogingen
wordt verwezen naar het algemeen deel van deze memorie.Artikel IV, onderdeel C (artikel 8.14a van de Wet inkomstenbelasting
2001)Het maximumbedrag van de inkomensafhankelijke aanvullende combinatiekorting
wordt voor het jaar 2011 verhoogd met € 585. Voor de achtergrond
van deze verhoging wordt verwezen naar het algemeen deel van deze memorie.Artikel IV, onderdeel D (artikel 10.7 van de Wet inkomstenbelasting
2001)In dit onderdeel wordt het bedrag verhoogd waarmee het fiscale equivalent
van 108% van het wettelijke minimumloon wordt verhoogd tot het inkomensniveau
waarbij het bedrag van de arbeidskorting het maximum bereikt. De verhoging
bedraagt € 247. Voor de achtergrond van deze verhoging wordt verwezen
naar het algemeen deel van deze memorie.Artikel VArtikel V (artikel 10.1 van de Wet inkomstenbelasting
2001)Met deze wijziging wordt de algemene heffingskorting van artikel 8.10
van de Wet IB 2001 per 1 januari 2012 weer opgenomen in de indexeringsbepaling
van artikel 10.1 van de Wet IB 2001.Artikel VIArtikel VI, onderdeel A (artikel 13bis van de Wet op de
loonbelasting 1964)Voor een toelichting op de wijziging van artikel 13bis van de Wet op de
loonbelasting 1964 (Wet LB 1964) wordt verwezen naar de toelichting op de
wijziging van artikel 3.20 van de Wet IB 2001, zoals opgenomen in artikel
I, onderdeel B.Artikel VI, onderdeel B (artikel 20a van de Wet op de
loonbelasting 1964)De wijziging in de tabel van artikel 20a van de Wet LB 1964 komt overeen
met de wijziging van de tabel per 2008 van artikel 2.10 van de Wet IB 2001.Artikel VI, onderdeel C (artikel 22a van de Wet op de
loonbelasting 1964)De wijziging in artikel 22a van de Wet LB 1964 betreft de verhoging van
de arbeidskorting met € 30. Deze verhoging wordt toegepast nadat
de zogenoemde automatische inflatiecorrectie per 1 januari 2008 is toegepast.Artikel VI, onderdeel D (artikel 22b van de Wet op de
loonbelasting 1964)De wijziging in artikel 22b van de Wet LB 1964 betreft de verhoging van
de ouderenkorting met € 100. Deze verhoging wordt toegepast nadat
de inflatiecorrectie per 1 januari 2008 is toegepast.Artikel VI, onderdeel E (artikel 22c van de Wet op de
loonbelasting 1964)De wijziging in artikel 22c van de Wet LB 1964 betreft de verlaging van
de alleenstaande ouderenkorting met € 25. Deze verlaging wordt toegepast
nadat de inflatiecorrectie per 1 januari 2008 is toegepast.Artikel VIIArtikel VII, onderdeel A (artikel 11 van de Wet op de
loonbelasting 1964)In artikel 11, eerste lid, onderdeel l, van de Wet LB 1964 is opgenomen
dat niet tot het loon behoren, uitkeringen en verstrekkingen
die dienen tot dekking van op de werknemer drukkende kosten ter zake van ziekte,
invaliditeit en bevalling, behoudens vergoedingen ter zake van premies en
bijdragen voor ziektekostenregelingen, uitkeringen en verstrekkingen die naar
aard en omvang overeenkomen met prestaties als bedoeld bij of krachtens artikel
11 van de Zorgverzekeringswet.In samenhang met het vervallen in de inkomstenbelasting van de aftrek
van buitengewone uitgaven per 1 januari 2009, vervalt voornoemde bepaling
in de Wet LB 1964. Immers, wanneer de uitgaven voor ziekte, invaliditeit en
bevalling niet langer in de inkomstenbelasting voor aftrek in aanmerking komen,
vervalt de reden vergoedingen en verstrekkingen voor die uitgaven door de
werkgever als vrijgesteld loon aan te merken.Artikel VII, onderdeel B (artikel 18a van de Wet op de
loonbelasting 1964)Met de vervanging van de term «loon» in artikel 18a, derde
lid, van de Wet LB 1964 door de term «pensioengevend loon», wordt
dit artikelonderdeel in overeenstemming gebracht met de overige onderdelen
van artikel 18a van de Wet LB 1964. Tevens wordt hiermee voorkomen dat onduidelijkheid
ontstaat met betrekking tot de vraag of de voorgestelde maximering van het
pensioengevend loon in het nieuwe artikel 18ga van de Wet LB 1964 ook geldt
voor de pensioenopbouw bij toepassing van een beschikbarepremieregeling.Met de wijziging van het derde lid is verder geen inhoudelijke wijziging
beoogd.Artikel VII, onderdeel C (artikel 18ga van de Wet op de
loonbelasting 1964)Met deze wijziging wordt bereikt dat de fiscale faciliëring van pensioenen
door middel van de omkeerregel (aanspraken vrijgesteld, uitkeringen belast)
alleen nog wordt verleend indien het inkomen dat als basis dient voor de pensioenopbouw –
het pensioengevend loon – maximaal € 185 000 bedraagt.
Indien pensioen wordt opgebouwd over een hoger inkomen zal – ingeval
geen gebruik wordt gemaakt van de in artikel 18, derde lid, van de Wet LB
1964 opgenomen mogelijkheid tot splitsing van de pensioenaanspraak –
de volledige aanspraak worden belast (waarna deze de box-1-sfeer verlaat en
overgaat naar box 3). Indien voldaan wordt aan de voorwaarden van splitsing
van artikel 18, derde lid, van de Wet LB 1964, wordt alleen het deel van de
pensioenopbouw dat ziet op het pensioengevend loon boven de € 185 000
belast en wordt alleen de waarde van dit deel van de aanspraak vervolgens
overgeheveld naar box 3.Het bedrag van € 185 000 is inclusief de AOW-franchise,
zodat in alle gevallen maximaal kan worden uitgegaan van het bedrag van € 185 000
(dus onafhankelijk van de hoogte van de feitelijk toegepaste franchise).Dit kan met het volgende voorbeeld worden geïllustreerd, waarbij
wordt uitgegaan van de franchisemethode:Stel werknemer X heeft een salaris van € 200 000 en de
ingevolge artikel 18a, achtste lid, van de Wet LB 1964 minimaal toe te passen
AOW-franchise bedraagt € 12 000 (de AOW-uitkering die wordt
ingebouwd is dan € 8 400). In dat geval bedraagt de maximaal
in aanmerking te nemen pensioengrondslag: € 185 000 minus € 12 000
= € 173 000. Stel de werkgever hanteert een hogere AOW-franchise
dan de ingevolge artikel 18a, achtste lid, van de Wet LB 1964 minimaal toe
te passen AOW-franchise, bijvoorbeeld een AOW-franchise van € 17 000;
in dat geval bedraagt de pensioengrondslag € 185 000 minus € 17 000
= € 168 000. In beide gevallen, dus onafhankelijk van de hoogte
van de toegepaste AOW-franchise, is het pensioengevend loon dus
(maximaal) € 185 000.Bij dienstbetrekkingen in deeltijd wordt het maximumbedrag aan pensioengevend
loon verminderd overeenkomstig de deeltijdfactor. Stel dus dat een werknemer
twee deeltijdbetrekkingen heeft, bij werkgever X werkt hij voor 50%
en bij werkgever Y voor 25%; dan bedraagt zijn maximumbedrag aan pensioengevend
loon bij werkgever X: 50% van € 185 000 = € 92 500,
en bij werkgever Y: 25% van € 185 000 = € 46 250.De inwerkingtreding van deze bepaling per 1 januari 2009 betekent
dat na die datum ook geen backservice meer mogelijk is over de jaren vóór
2009 voorzover die backservice betrekking heeft op loonstijgingen na 1 januari
2009 boven een loon van € 185 000. Stel een werknemer heeft
op 31 december 2008 een pensioengevend loon van € 150 000
in een eindloonregeling en in 2010 stijgt zijn salaris naar € 250 000,
dan kan hij ook over de jaren vóór 2009 alleen nog backservicerechten
krijgen over het verschil tussen € 185 000 en € 150 000.
Backservice die betrekking heeft op loonstijgingen boven € 185 000
die hebben plaatsgevonden vóór 2009 is uiteraard nog wel (fiscaal
gefacilieerd) mogelijk. Dit volgt ook uit artikel 38b van de Wet LB 1964.
Ook in het verleden, dus vóór 1 januari 2009, reeds opgebouwde
pensioenaanspraken – ook voor zover deze zijn gebaseerd op een hoger
pensioengevend loon dan € 185 000 – worden uiteraard
gerespecteerd.Op grond van het tweede lid wordt het bedrag van het maximale pensioengevend
loon jaarlijks geïndexeerd overeenkomstig de tabelcorrectiefactor van
artikel 10.2 van de Wet IB 2001. Daarbij zal worden afgerond op gehele getallen.Artikel VII, onderdeel D (artikel 22 van de Wet op de
loonbelasting 1964)De wijziging in deze bepaling is toegelicht in de toelichting op artikel
II, onderdeel K.Artikel VIIIArtikel VIII, onderdeel A (artikel 22 van de Wet op de
loonbelasting 1964)De wijziging in deze bepaling is toegelicht in de toelichting op artikel
II, onderdeel K.Artikel IXArtikel IX, onderdeel A (artikel 22 van de Wet op de loonbelasting
1964)De wijziging in deze bepaling is toegelicht in de toelichting op artikel
II, onderdeel K.Artikelen VII, onderdeel E, VIII, onderdeel B, en IX,
onderdeel B (artikel 22a van de Wet op de loonbelasting 1964)De wijzigingen in artikel 22a van de Wet LB 1964 betreffen de aanpassingen
in de arbeidskorting zoals die geldt voor de toepassing van de loonbelasting.
De aanpassingen corresponderen met de aanpassingen in de arbeidskorting voor
de inkomstenbelasting voor de jaren 2009, 2010 en 2011. Voor de toelichting
op deze wijzigingen wordt verwezen naar de toelichting op de wijziging van
artikel 8.11 van de Wet IB 2001.Artikel XArtikel X, onderdelen A, B en D (artikelen 2, 4 en 9 van
de Wet op de vennootschapsbelasting 1969)In artikel 2, eerste lid, van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969
(Wet Vpb 1969) zijn de binnenlandse belastingplichtigen opgenomen. Voor woningcorporaties
geldt een wettelijk voorgeschreven rechtsvorm van stichting of vereniging.
Stichtingen en verenigingen zijn onderworpen aan vennootschapsbelasting voor
zover ze een onderneming drijven. Wanneer alleen de subjectieve vrijstelling
voor woningcorporaties zou komen te vervallen, betekent dit dat voor iedere
woningcorporatie afzonderlijk beoordeeld zou moeten worden of zij één
of meerdere ondernemingen drijft. Dit zou kunnen leiden tot (langdurige) discussies
en onzekerheid. In zijn algemeenheid kan het geheel van de activiteiten van
woningcorporaties beschouwd worden als onderneming. Daarom is er voor gekozen
de woningcorporatie (de toegelaten instelling) als zodanig als belastingplichtig
aan te merken.In het eerste lid is daartoe een nieuw onderdeel opgenomen (onderdeel
d) waarin de toegelaten instellingen als bedoeld in de Woningwet zijn opgenomen.
Het vijfde lid is eveneens uitgebreid met de toegelaten instellingen. Door
deze aanpassingen in artikel 2, eerste en vijfde lid, wordt bereikt dat woningcorporaties,
ingeval zij toegelaten instellingen zijn, ongeacht hun rechtsvorm belastingplichtig
zijn en geacht worden met hun gehele vermogen een onderneming te drijven.
De aanpassingen in de artikelen 4 en 9 vloeien voort uit de voorgestelde uitbreiding
van artikel 2.Artikel X, onderdeel C (artikel 5 van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969)Om woningcorporaties onder de heffing van vennootschapsbelasting te brengen
komt de vrijstelling zoals die in artikel 5, eerste lid, onderdeel d, van
de Wet Vpb 1969 is opgenomen, te vervallen. Dit betekent ook dat de vrijstelling
voor gelijkgestelden, zoals die in dat artikel is opgenomen, komt te vervallen.Artikel X, onderdeel E (artikel 33 van de Wet op de vennootschapsbelasting
1969)Als gevolg van de overgang van de onbelaste naar de belaste sfeer kan
het zijn dat woningcorporaties op de openingsbalans goodwill of andere immateriële
activa op willen nemen die in de onbelaste periode zijn opgebouwd. Door afschrijving
daarop zouden woningcorporaties een voordeel hebben ten opzichte van andere
bedrijven die al aan de vennootschapsbelasting onderworpen zijn. Daarom is
in artikel 33 van de Wet Vpb 1969 een nieuw tweede lid opgenomen waardoor
de bepalingen van artikel 33 ten aanzien van immateriële activa eveneens
van toepassing worden op toegelaten instellingen wanneer zij van de onbelaste
naar de belaste sfeer gaan.Artikel XIArtikel XI, onderdeel A (artikel 1 van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Onderdeel A voegt een nieuwe belasting toe aan de opsomming van belastingen
die krachtens de Wet belastingen op milieugrondslag (Wbm) worden geheven,
namelijk een verpakkingenbelasting (artikel 1, onderdeel g). Artikel 1, onderdeel
f, is gereserveerd voor de nieuwe vliegbelasting per 1 juli 2008 (zie
hierna).Artikel XI, onderdeel B (artikel 18 van de Wet belastingen
op milieugrondslag)De wijziging van artikel 18, tweede lid, onderdeel a, van de Wbm strekt
ertoe shredderafval onder het hoge tarief van de afvalstoffenbelasting te
brengen.Artikel 18, tweede lid, onderdeel a, van de Wbm bepaalt tevens dat het
lage tarief van de afvalstoffenbelasting geldt voor afvalstoffen die uitsluitend
bestaan uit de categorieën van afvalstoffen genoemd in artikel 1, eerste
lid, onder 17, van het Besluit stortplaatsen en stortverboden afvalstoffen
(Bssa). Artikel 1, eerste lid, onder 17, van het Bssa ziet op: shredderafval,
afkomstig van de verwerking van afvalstoffen behorende tot de categorieën
11 of 16 van het Bssa. In de bedoelde categorieën 11 en 16 van het Bssa
worden de volgende soorten afvalstoffen genoemd: koel- of vriesapparatuur,
verwarmingsapparatuur, warmwaterapparatuur, was- of wasdroogapparatuur, apparatuur
voor koken, bakken of braden, geluidsapparatuur, beeldontvangstapparatuur,
computers, papierbedrukkende apparatuur, telecommunicatie-apparatuur, elektrische
of elektronische oplaadapparatuur, elektrische of elektronische keukenapparatuur,
elektrisch of elektronisch gereedschap, andere elektrische of elektronische
huishoudelijke apparatuur en autowrakken of onderdelen daarvan.Artikel 1, eerste lid, punt 17, van het Bssa is nog niet in werking getreden.
De reden hiervan is dat wegens het ontbreken van verwerkingscapaciteit er
tot op heden geen stortverbod voor shredderafval is ingesteld.Door in artikel 18, tweede lid, onderdeel a, van de Wbm niet langer te
verwijzen naar punt 17 van artikel 1, eerste lid, van het Bssa, is in verband
met het storten van shredderafval niet langer het lage maar het hoge tarief
van de afvalstoffenbelasting verschuldigd.Artikel XI, onderdeel C (artikel 36c van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Op grond van de Wbm is de levering van elektriciteit via een aansluiting
aan een verbruiker belast met energiebelasting (EB). Degene die de levering
verricht (de leverancier) is belastingplichtig voor de EB. Deze leverancier
moet aangifte doen van de totale hoeveelheid elektriciteit die hij heeft geleverd
aan een verbruiker. Elektriciteit die een verbruiker heeft opgewekt door middel
van hernieuwbare energiebronnen (duurzaam opgewekte elektriciteit), wordt
niet aangemerkt als levering van elektriciteit en is daarom niet belast met
EB.1 Het komt voor dat de verbruiker die duurzaam
elektriciteit opwekt deze elektriciteit invoedt op het distributienet omdat
hij deze elektriciteit zelf niet direct kan verbruiken. Bij kleinverbruikers
beschikt een leverancier doorgaans alleen over de gesaldeerde gegevens van
de aan deze verbruiker geleverde elektriciteit (levering minus invoeding)
terwijl hij aangifte moet doen van de werkelijk geleverde hoeveelheid elektriciteit.
Om het mogelijk te maken aangifte te doen voor de gesaldeerde hoeveelheid
elektriciteit zal de verschuldigde EB in een dergelijk geval worden berekend
over het positieve saldo van de aan het net onttrokken elektriciteit verminderd
met de op het net ingevoede elektriciteit.Om aan te sluiten bij de bestaande regelgeving en praktijk wordt hierbij
verwezen naar artikel 31c, tweede lid, en artikel 95c, derde lid, van de Elektriciteitswet
1998. Hierdoor blijft de mogelijkheid van saldering beperkt tot situaties
waarin de leverancier slechts beschikt over gesaldeerde meterstanden dan wel
een redelijke vergoeding betaalt voor de elektriciteit die de verbruiker op
het net heeft ingevoed. De saldering blijft voorts beperkt tot elektriciteit
die via een en dezelfde aansluiting wordt onttrokken en ingevoed. De belastbare
hoeveelheid elektriciteit wordt op nihil gesteld indien de hoeveelheid duurzaam
opgewekte elektriciteit die een verbruiker op het net heeft ingevoed in een
periode waarover EB wordt berekend groter is dan de via de aansluiting
aan hem geleverde hoeveelheid elektriciteit.Via de andere wijziging in dit artikel wordt artikel 36c van de Wbm aangepast
aan het invoegen van een lid na het derde lid van artikel 36e van de Wbm.Artikel XI, onderdelen D, E en F (artikelen 36e, 36h en
36j van de Wet belastingen op milieugrondslag)Via de wijzigingen in dit artikel worden de artikelen 36e, 36h en 36j
van de Wbm aangepast aan het invoegen van een lid na het derde lid van artikel
36c van de Wbm.Artikel XI, onderdeel G (artikelen 36s tot en met 36sh
van de Wet belastingen op milieugrondslag)Hoofdstukken Vb en Vc van de Wet belastingen op milieugrondslagIn de Wbm wordt met ingang van 1 juli 2008 een nieuw hoofdstuk ingevoegd
met daarin de nieuwe vliegbelasting (hoofdstuk Vb is daarvoor gereserveerd).
Hoofdstuk Vc bevat de artikelen met betrekking tot de zogenoemde verpakkingenbelasting
(afdelingen 1 tot en met 6; artikelen 36s tot en met 36sh). Deze artikelen
worden hierna toegelicht.Artikel 36s, onderdelen a, b, c en d (begrip verpakking)In onderdeel a van artikel 36s is de definitie opgenomen van «verpakkingen».
Dit onderdeel moet in samenhan met de onderdelen b, c en d van dit artikel
worden bezien. Deze definitie van verpakkingen is zoveel mogelijk ontleend
aan de Europese richtlijn1 (hierna: de verpakkingenrichtlijn)
waar het Besluit beheer verpakkingen en papier en karton2 (hierna: het verpakkingenbesluit) de implementatie van vormt. De verpakkingenrichtlijn
verplicht de EU-lidstaten ervoor zorg te dragen dat minimaal 50% van
alle verpakkingen nuttig wordt toegepast. Verder bevat de richtlijn eisen
voor verpakkingen en bepalingen voor preventie en monitoring. Het verpakkingenbesluit
bewerkstelligt op basis van de richtlijn dat in Nederland producenten en importeurs
die verpakte producten of verpakkingen op de Nederlandse markt brengen, individueel
volledig verantwoordelijk zijn voor de preventie, inzameling en recycling
van het gebruikte verpakkingsmateriaal.De definitie in genoemde onderdelen a tot en met d is iets anders van
opzet dan die in de verpakkingenrichtlijn en in het verpakkingenbesluit. Voorts
is hier en daar een andere terminologie gebruikt met betrekking tot de woorden «product»/«goed»
en «artikel». Er is echter geen inhoudelijke wijziging beoogd
ten opzichte van de definities in verpakkingenrichtlijn en -besluit. De definitie
sluit daarmee aan op het begrip «verpakkingen» zoals dat thans
al wordt gehanteerd in de – op het verpakkingenbesluit gebaseerde –
collectieve heffing van het bedrijfsleven.Kern van de definitie is dat onder «verpakkingen» worden begrepen
alle producten, vervaardigd van materiaal van welke aard ook, die kunnen worden
gebruikt voor het insluiten, beschermen, verladen, afleveren en aanbieden
van andere producten. Met andere woorden, het gaat om alle geproduceerde materialen
(verpakkingsmaterialen/verpakkings«producten») die kunnen worden
gebruikt voor het insluiten en dergelijke (het verpakken) van – andere –
producten.3 Bij de te verpakken «producten»
is sprake van een ruime interpretatie: het loopt van (grond)stoffen en preparaten
tot (al dan niet) afgewerkte producten. Voorts kunnen verpakkingen in het
gehele traject van producent tot gebruiker of consument worden gebruikt. Verpakkingen
zijn dan ook alle denkbare verkoop-, verzamel- en verzendverpakkingen, dus
bijvoorbeeld flessen, flacons van kunststof, blikjes, tubes, dozen, draagtasjes,
kratten, pallets of wikkelfolie.Bij producten die worden aangeduid als «wegwerpartikelen»
kan het – afhankelijk van het doel waarvoor het artikel/product wordt
gebruikt – ofwel gaan om een verpakking ofwel om een te verpakken product.
Wordt het wegwerpartikel gebruikt voor het insluiten, aanbieden en dergelijke
van producten (zoals het geval is bij bijvoorbeeld fritesbakjes, koffiebekers
en hamburgerdoosjes), dan is sprake van een verpakking («verpakkingsmateriaal»
volgens de verpakkingenrichtlijn); dit is ook expliciet aangegeven in onderdeel
a (aanhef en onder 2°). Wordt het wegwerpartikel niet voor een dergelijk
doel gebruikt – bijvoorbeeld bij kunststof roerstaafjes – dan
is van verpakking geen sprake. Uiteraard is dan wel sprake van een product
waar eventueel een verpakking omheen kan.De onder 1°, 2° en 3°, van artikel 36s, onderdeel a, opgenomen
criteria volgend – een product moet aan een van deze criteria voldoen,
wil het onder de definitie van verpakking vallen – zijn de navolgende
voorbeelden van verpakkingen te noemen (het gaat hier om voorbeelden die bijna
alle ter illustratie van bedoelde criteria zijn opgenomen in bijlage I van
de verpakkingenrichtlijn):• (ad 1°) de navolgende producten1
vormen een verpakking: bonbondozen en plasticfolie om een cd-doosje (geen
verpakking volgens dit criterium zijn: bloempotten die voor de gehele levensduur
van de plant zijn bedoeld, gereedschapsdozen, theezakjes, waslagen om kaas
en velletjes rond worst);• (ad 2°) de navolgende producten2
vormen een verpakking (indien althans ontworpen en bedoeld om op het verkooppunt
te worden gevuld): draagtassen (bijvoorbeeld van stof, van papier of van kunststof),
wegwerpborden en -bekers, krimpfolie, broodzakjes en aluminiumfolie (geen
verpakking volgens dit criterium zijn: roerstaafjes, wegwerpbestek, aardewerken
bekers);• (ad 3°) de navolgende producten vormen een verpakking: labels
die aan het product hangen of eraan bevestigd zijn; deel van een verpakking
zijn: een mascaraborstel die deel uitmaakt van de dop van een mascarahouder,
kleefetiketten die op een ander verpakkingsartikel bevestigd zijn, nietjes,
kunststoffolie alsmede sluitdoppen van wasmiddelenverpakkingen die als doseringsdop
dienen.De onderdelen b, c en d, van artikel 36s bevatten de definities van primaire,
secundaire en tertiaire verpakkingen. Verpakkingen moeten onder een van deze
drie soorten verpakkingen vallen, willen ze kwalificeren als een verpakking
voor de verpakkingenbelasting. Daarnaast is het onderscheid tussen primair,
secundair en tertiair ook van belang voor de hoogte van het tarief. Primaire
verpakkingen worden namelijk tegen een hoger tarief belast (zie het voorgestelde
artikel 36sf). De drie soorten verpakkingen kunnen als volgt worden toegelicht:• verkoop- of primaire verpakking (onderdeel b van artikel 36s):
het gaat hier om een verpakking die in de regel direct om het product zit
en voor de consument of klant een logisch onderdeel vormt van de verkregen
verkoopeenheid. Zonder een primaire verpakking zal het product vaak niet verkoopbaar
zijn. Verder zal een verpakking als primaire verpakking zijn te herkennen
doordat het een marketingtechnische of informatieve rol vervult doordat er
bijvoorbeeld de merknaam op is gedrukt of een beschrijving van de inhoud of
dat de verpakking het product aantrekkelijker maakt voor de verkoop. Als voorbeelden
van primaire verpakkingen zijn te noemen de glazen fles waarin drank wordt
verkocht, de kunststof verpakking rondom pasta of rijst maar ook het kunststof
dat een sixpack bier bij elkaar houdt als de zes blikjes duidelijk als verkoopeenheid
functioneren of de kartonnen doos om een koffiezetapparaat als daar duidelijk
het merk van het apparaat of een afbeelding op staat. Daarentegen is de kartonnen
doos rondom twaalf pakken koffie geen primaire verpakking omdat
deze niet als verkoopeenheid functioneert;• verzamel- of secundaire verpakking (onderdeel c van artikel 36s):
dit is de verpakking die rond een verzameling (verpakte) verkoopeenheden zit
en die niet is ontworpen om zelf als verkoopeenheid te functioneren. Als voorbeeld
is te noemen de hiervoor genoemde doos rondom twaalf pakken koffie;• verzend- of tertiaire verpakking (onderdeel d van artikel 36s):
deze verpakking wordt ook wel transportverpakking genoemd omdat deze ten doel
heeft het vervoer of verladen van verkoopeenheden of verzamelverpakkingen
te vergemakkelijken of deze tijdens het vervoer en verladen te beschermen
en beschadiging helpt voorkomen. Als voorbeelden kunnen pallets worden genoemd
of de kunststof verpakking die een metalen buis of een bulkhoeveelheid lege
blikken beschermt tijdens vervoer. Weg-, spoor-, scheeps- en vliegcontainers
daarentegen niet, omdat zij expliciet worden uitgezonderd van de definitie
van verpakking.Zoals hiervoor al is aangegeven, is het materiaal waarvan de verpakking
is vervaardigd, niet van belang als het gaat om het begrip verpakking zelf.
Het materiaal is wél van belang voor de bepaling van de verschuldigde
belasting: verwezen zij daarvoor naar de toelichting op de afdelingen 4 en
5 van dit hoofdstuk.Artikel 36s, onderdelen e, f, g en h (begrippen producent,
importeur, concern en ondernemer)De definitie van producent en importeur in de onderdelen e en f is grotendeels
afgeleid van het verpakkingenbesluit. In de verpakkingenbelasting is een definitie
ervan vooral noodzakelijk om daarmee de belastingplichtige te duiden. De verpakkingenbelasting
zal uitsluitend verschuldigd zijn door degenen die bedrijfs- of beroepsmatig
handelingen verrichten met betrekking tot verpakte producten of bepaalde losse
verpakkingen. Het gaat dus om ondernemers (en niet om particulieren/niet-ondernemers)
die een verpakt product of bepaalde losse verpakkingen aan een ander ter beschikking
stellen. Een «producent» kan een fabrikant zijn, maar het kan
ook gaan om een importeur, een groothandelaar of een winkelier. «Importeur»
is degene die bedrijfs- of beroepsmatig verpakte producten in Nederland brengt
(vanuit een andere lidstaat van de EU of vanuit een niet-EU-land). Voor het
begrip «ondernemer» is aansluiting gezocht bij het ruime ondernemersbegrip
van de omzetbelasting (onderdeel h). Dit betekent niet dat alle OB-ondernemers
met de verpakkingenbelasting te maken krijgen: het gaat om bepaalde bedrijfs-
of beroepsmatige handelingen, met name aan het begin van de keten (zie nader
afdeling 2) en mits bepaalde grenzen worden overschreden (zie nader afdeling
5). Voorts gaat het alleen om ondernemers die in Nederland wonen of zijn gevestigd
dan wel hier een vaste inrichting hebben. Daarnaast wordt voorgesteld om,
indien deze ondernemers deel uitmaken van een fiscale eenheid als bedoeld
in artikel 7, vierde lid, van de Wet op de omzetbelasting 1968 dan wel in
een bepaald verband samenwerken (onderdeel g, onder 2°) – en zij
aldus tot één concern behoren – alleen het concern belastingplichtig
te maken. Bij een fiscale eenheid in de zin van de bepalingen betreffende
de omzetbelasting gaat het om natuurlijke personen en lichamen in de zin van
de AWR die ondernemer zijn voor de omzetbelasting, die in Nederland wonen
of zijn gevestigd dan wel hier een vaste inrichting hebben en die juridisch
gezien weliswaar zelfstandig zijn maar in financieel, organisatorisch en economisch
opzicht zodanig nauw met elkaar verbonden/verweven zijn dat zij een eenheid
vormen. Dergelijke juridisch zelfstandige ondernemers die aldus (een onderdeel
van) een fiscale eenheid vormen, worden ook voor de verpakkingenbelasting
als één eenheid/belastingplichtige behandeld. Van een concern
is ook sprake bij (juridisch zelfstandige) ondernemers die deel
uitmaken van een op continuïteit gerichte samenwerkingsvorm waarbij de
ene ondernemer andere ondernemers, op basis van schriftelijk vastgelegde afspraken,
tegen betaling gebruik laat maken van een door eerstbedoelde ondernemer aangeboden
formule, bestaande uit een samenstel van diensten en producten en een gelijk
imago. Daarbij valt met name te denken aan franchiseorganisaties: ondernemers
sluiten zich aan bij een centrale formulebeheerder door als franchisenemer
op basis van afspraken met een derde (de franchisegever) tegen betaling gebruik
te maken van een door deze derde aangeboden samenstel van producten en diensten
en van een gelijk imago (bijvoorbeeld door het gebruiken van dezelfde bedrijfsnaam,
gezamenlijke reclame-uitingen en gelijke prijsvoering).Artikelen 36sa en 36sb (grondslag en belastingplicht)Deze artikelen bevatten de grondslag van de verpakkingenbelasting. Deze
grondslag wordt gevormd door de verpakking van verpakte producten (artikel
36sb, eerste lid, onderdeel a) of door louter de verpakking zelf (artikel
36sb, eerste lid, onderdelen b en c). In het geval van onderdeel b gaat het
om verpakkingen die door een importeur van een product worden afgehaald, terwijl
het in onderdeel c gaat om zogenoemde toonbank- of lastminute-verpakkingen.Artikel 36sb, eerste lid, onderdeel aDit betreft de meest gebruikelijke situatie. Geheven wordt (op kalenderjaarbasis;
zie nader de toelichting op artikel 36se) over de verpakking van verpakte
producten, welke verpakking – inclusief uiteraard dat product –
voor het eerst (door een producent) in Nederland aan een ander ter beschikking
wordt gesteld (of, anders gezegd, in het economische verkeer of in de handelsketen
wordt gebracht dan wel op de markt wordt gezet). Daarbij moet «ter beschikking
stellen» ruimer worden begrepen dan aan een ander leveren in de zin
van «aan een ander in eigendom overdragen». Eronder valt ook de
situatie waarin een verpakt product wordt «geleverd» waarbij de
verpakking eigendom van de leverancier blijft (bijvoorbeeld de levering van
drank in een statiegeldfles, waarbij immers de fles niet in eigendom overgaat).
Ook situaties van verhuur vallen eronder, bijvoorbeeld de verhuur van een
TV die in een verpakking ter beschikking wordt gesteld. De terbeschikkingstelling
vindt meestal plaats op het moment waarop de leverancier een verpakt product
aan een afnemer overhandigt. Ook indien de leverancier het product door een
transporteur naar de afnemer laat vervoeren, vindt de terbeschikkingstelling
meestal plaats op het moment van ontvangst van het product door de afnemer,
aangezien het vervoer in de meeste gevallen voor rekening en risico van de
leverancier is. Is daarentegen het vervoer voor rekening en risico van de
afnemer – minder vaak voorkomend – dan vindt de terbeschikkingstelling
plaats op het moment van overhandiging van het product aan de transporteur/afnemer.Geheven wordt uitsluitend in situaties waarin en voorzover verpakte producten «voor
het eerst» (door een producent) aan een ander ter beschikking worden
gesteld (in Nederland). Zo zal de verpakking van een krat bier – het
krat en de flesjes – moeten worden belast bij de fabrikant die levert
aan de groothandel (die fabrikant stelt voor het eerst – anders gezegd:
als eerste – ter beschikking aan een ander). De (door)levering van de
groothandel aan de winkelier van dezelfde krat met die flesjes, evenals de
(door)levering ervan door de winkelier aan de consument, zal echter niet meer
worden belast (de groothandel en de winkelier zijn niet degene die voor het
eerst aan een ander ter beschikking stellen). Aldus is in beginsel sprake
van een eenmalige heffing aan het begin van de keten. In beginsel omdat ook
denkbaar is dat, later in de keten, wijzigingen plaatsvinden in de verpakking
van het product. Zo is denkbaar dat de flesjes uit het krat worden verwijderd
en in een nieuwe verpakking worden gedaan. In zoverre is –
behoudens het flesje – sprake van een nieuwe verpakking en van een ander,
nieuw verpakt product, dat dus voor het eerst als zodanig aan een ander ter
beschikking wordt gesteld. Er wordt nu alleen geheven over de «toegevoegde»
verpakking – het woord«voorzover» brengt dit tot uitdrukking –
en niet over het flesje omdat daarover immers al eerder is geheven. Zou daarentegen
die«toegevoegde» verpakking een lastminute-verpakking betreffen,
dan wordt daarover in deze fase ook niet meer geheven omdat terzake al eerder
in de keten heffing heeft plaatsgevonden, namelijk bij de leverancier van
die lastminute-verpakking: zie de toelichting op onderdeel c hierna. Dát
er al eerder over het flesje of over de lastminute-verpakking is geheven,
daar mag, verderop in de keten, van worden uitgegaan. Het woord «voorzover»
voorkomt daarnaast dat over verpakkingen die meerdere keren worden gebruikt –
bijvoorbeeld statiegeldflessen die opnieuw worden gevuld – meer dan één
keer wordt geheven. Over meervoudig gebruikte verpakkingen hoeft dus slechts één
keer belasting te worden betaald, namelijk op het moment dat ze voor het eerst
aan een ander ter beschikking worden gesteld. In dit verband zij nog opgemerkt
dat bedrijven thans zelf al bijhouden wanneer zij statiegeldflessen voor de
eerste keer op de markt brengen.Ingevolge onderdeel a wordt elke verpakking van een verpakt product één
keer onderworpen aan de verpakkingenbelasting. Onder onderdeel a valt ook
de situatie waarin een importeur geïmporteerde producten, inclusief hun
verpakking, aan een ander in Nederland ter beschikking stelt (bijvoorbeeld
import – door een in Nederland gevestigde ondernemer – uit Australië
van flessen wijn in dozen die vervolgens worden doorgeleverd aan een Nederlandse
drankenwinkel). De importeur geldt in die situatie als producent van de doorgeleverde
(verpakte) producten. Hij is in zijn hoedanigheid van producent verpakkingenbelasting
verschuldigd over de verpakkingen die om de doorgeleverde producten zitten.
Ontdoet de importeur zich daarentegen van een verpakking van een geïmporteerd
product en levert hij deze verpakking dus niet door, dan is er sprake van
een situatie als bedoeld in onderdeel b (zie hierna).Artikel 36sb, eerste lid, onderdeel bIn dit voorbeeld is het denkbaar dat de importeur de verpakking van het
geïmporteerde product verwijdert, zich van die verpakking ontdoet en
het daarna opnieuw verpakt. Het door de importeur vervolgens in Nederland
doorgeleverde product wordt door hem voor het eerst aan een ander ter beschikking
gesteld, zodat over de (nieuwe) verpakking – ingevolge onderdeel a –
moet worden geheven. Zonder nadere voorziening zou de verwijderde verpakking
zonder heffing blijven. Onderdeel b voorziet daarom in een heffing ter zake
van verpakkingen die door de importeur worden verwijderd en waarvan hij zich
ontdoet. Daarmee worden ook buitenlandse en binnenlandse leveringen gelijk
behandeld. Kiest de importeur er namelijk voor om de producten van een binnenlandse
leverancier af te nemen en ze daarna te herpakken, dan is over de oorspronkelijke
verpakking al verpakkingenbelasting betaald.Artikel 36sb, eerste lid, onderdeel cAnders dan in onderdeel a gaat het in onderdeel c uitsluitend om de losse
verpakking zélf die voor het eerst aan een ander ter beschikking wordt
gesteld (in Nederland). Dat die verpakking moet zijn ontworpen en bedoeld
om op het verkooppunt – over het algemeen bij de terbeschikkingstelling
aan de consument – te worden gevuld, brengt tot uitdrukking dat het
hier een belasting betreft van zogenoemde toonbank- of lastminute-verpakkingen
zoals bakjes voor frites, draagtassen, plastic zakjes, cadeauverpakkingen
voor wijnflessen, detailhandelsrollen cadeaupapier, en dergelijke (en derhalve
niet van bijvoorbeeld lege bierkratten of losse pallets). Omdat het moet gaan
om het «voor het eerst» ter beschikking stellen, is ook hier sprake
van een (eenmalige) heffing – over die uiteraard dan nog
lege verpakkingen – aan het begin van de keten. Het is overigens niet
relevant dat die lastminute-verpakking – stel voorbeeldsgewijze het
lege fritesbakje – in de praktijk misschien feitelijk voor een ander
doel wordt gebruikt. Zo is denkbaar dat het bakje al eerder in de keten –
voordat het op het uiteindelijke verkooppunt belandt – met snoep wordt
gevuld en met plastic wordt omwikkeld en aldus als kant en klaar (verpakt)
product wordt doorgeleverd aan het uiteindelijke verkooppunt. Het bakje met
snoep wordt dan noch bij die doorlevering aan het uiteindelijke verkooppunt,
noch bij de levering (op het uiteindelijke verkooppunt) aan de consument,
belast – zoals ook in de toelichting op onderdeel a hiervoor is aangegeven –
omdat immers al aan het begin van de keten is geheven.Zowel bij onderdeel a als bij onderdeel c gaat het om handelingen –
ter beschikkingstellen (levering, verkoop, verhuur, en dergelijke) –
die «in Nederland» plaatsvinden. Dit betekent dat verpakte producten
en lastminute-verpakkingen die nog niet eerder in Nederland aan een ander
ter beschikking zijn gesteld, zonder verpakkingenbelasting Nederland verlaten
in – bijvoorbeeld – situaties waarin een fabrikant door hem gefabriceerde
verpakte producten of lastminute-verpakkingen zelf direct exporteert naar
Australië (daaronder begrepen het vervoer door een derde voor rekening
en risico van de fabrikant). Aldus leidt directe export ertoe dat niet aan
heffing wordt toegekomen, terwijl overigens – zo al eerder in de keten
over elementen van de verpakking van een te exporteren product (bijvoorbeeld
een statiegeldfles) heffing heeft plaatsgevonden – geen teruggaaf van
eerdere heffing plaatsvindt. Zou in dit voorbeeld de fabrikant zijn producten
voor rekening en risico van de afnemer laten vervoeren naar het vliegveld,
dan zou wél sprake zijn van een eerste terbeschikkingstelling in Nederland
en is heffing in beginsel aan de orde. Het voorgestelde artikel 36sb, tweede
lid, onderdeel b, bewerkstelligt dat dan geen heffing plaatsvindt indien er
een directe relatie is tussen die terbeschikkingstelling en de export. Uiteraard
moet dit dan uit de administratie blijken (zie de toelichting op artikel 36sh).Dat het zowel bij artikel 36sb, onderdeel a, als bij onderdeel c van dat
artikel gaat om handelingen – ter beschikkingstellen (levering, verkoop,
verhuur, en dergelijke) – die «in Nederland» plaatsvinden,
betekent daarnaast dat ter zake van producten die zich nog niet in het vrije
verkeer van de Gemeenschap bevinden (maar die zich feitelijk wél in
Nederland bevinden) – en waarbij het dus maar de vraag is of die producten
ook op de Nederlandse afzetmarkt terecht zullen komen – toch heffing
zou moeten plaatsvinden, bijvoorbeeld bij een terbeschikkingstelling hier
in Nederland van de ene importeur aan de andere. Veel van die goederen worden
echter louter via Nederland doorgevoerd naar andere landen. Artikel 36sb,
tweede lid, onderdeel a, voorkomt dat ter zake van een dergelijke terbeschikkingstelling
van producten die nog niet in het vrije verkeer zijn, heffing plaatsvindt.
Indien echter een importeur producten die nog niet in het vrije verkeer zijn,
van zijn verpakking ontdoet, vindt wél heffing plaats.Artikel 36sc (belastingplichtige)Het eerste lid geeft aan van wie de belasting wordt geheven (de belastingplichtige).
In beginsel is dat de producent of importeur zelf (onderdeel a respectievelijk
onderdeel b). Daarbij kan het overigens om een en dezelfde ondernemer –
belastingplichtige – gaan (onderdeel c). Te denken valt dan bijvoorbeeld
aan een situatie waarin een ondernemer verpakte producten importeert en die
verpakking van het product haalt (hij valt dan onder de term «importeur»)
waarna hij vervolgens het product (in een nieuwe verpakking) hier in Nederland
aan een ander doorlevert (hij is dan te kenmerken als «producent»).Ingevolge het tweede lid zijn de producent, de importeur of de producent/importeur die deel uitmaken van een concern, niet zelfstandig belastingplichtig,
maar is sprake van één belastingplichtige, namelijk het concern.
Heffing vindt dan plaats op concernniveau. Bij een concern worden de activiteiten
van de gehele organisatie bekeken bij het bepalen van de totale hoeveelheid
verpakkingen.Artikel 36sd (maatstaf van heffing)De maatstaf van heffing wordt gevormd door het gewicht van de verpakking,
in kilogrammen gemeten. De verschuldigde belasting wordt berekend door per
materiaalsoort en soort verpakking, het totaal aantal gebruikte kilogrammen
materiaal in een kalenderjaar te vermenigvuldigen met het geldende tarief
(zie artikel 36sf, eerste onderscheidenlijk tweede lid). De aldus per materiaalsoort
berekende bedragen worden vervolgens getotaliseerd en verminderd met het bedrag
dat is berekend op de voet van artikel 36sg. De uitkomst daarvan is de over
een kalenderjaar verschuldigde belasting die op aangifte moet worden voldaan.Artikel 36se (verschuldigdheid)De belasting wordt verschuldigd op het tijdstip waarop de in artikel 36sb
bedoelde handelingen plaatsvinden (voor het tijdstip waarop de terbeschikkingstelling
plaatsvindt zij hier verwezen naar de artikelsgewijze toelichting op artikel
36sb, eerste lid, onderdeel a). Dit tijdstip is van belang voor de toepassing
van – het voor alle Wbm-belastingen geldende – artikel 37 van
de Wbm. Ingevolge artikel 37, eerste lid, moet namelijk de in een tijdvak
verschuldigd geworden belasting «op aangifte worden voldaan».
Bij de voorgestelde verpakkingenbelasting zal dus de belasting die is verschuldigd
geworden ter zake van de hiervoor bedoelde handelingen die in het tijdvak
hebben plaatsgevonden – na aftrek, zoals hiervoor gesteld, van een vermindering –
op aangifte moeten worden voldaan.Ten gevolge van de formulering in artikel 37, eerste lid, gelden de bepalingen
van de AWR die specifiek zien op de heffing van belasting bij wege van «voldoening
op aangifte» (artikelen 19 en 20 van de AWR). In afwijking van deze
bepalingen is de belastingplichtige gehouden om de verpakkingenbelasting binnen één
kwartaal na het einde van het tijdvak overeenkomstig de aangifte aan de ontvanger
te betalen (zie het voorgestelde artikel 37, derde lid, en de hierna volgende
toelichting op die bepaling). Het tijdvak zal op basis van artikel 19, tweede
lid, van de AWR bij ministeriële regeling worden vastgesteld op het thans
in de praktijk – bij de collectieve heffing van het bedrijfsleven –
al geldende kalenderjaar. Daarbij zullen op basis van dat tweede lid ook regels
worden gesteld volgens welke in de loop van dat kalenderjaar al vier voorlopige
betalingen moeten worden verricht op basis van de geschatte te betalen verpakkingenbelasting
in dat kalenderjaar. Voor de vaststelling van de schatting zullen in eerste
instantie de gegevens over de verpakkingshoeveelheden van het voorafgaande
kalenderjaar leidend zijn. De belastingplichtige zal de mogelijkheid krijgen
om hier met redenen omkleed van af te wijken. De voorlopige betalingen zullen
voor het einde van ieder kwartaal moeten zijn verricht.Anders gezegd ontstaat aldus structureel het volgende beeld. De belastingplichtige
is gehouden om voor einde maart van – bijvoorbeeld – 2010 het
definitieve belastingbedrag voor 2009 (na verrekening met de gedane voorlopige
betalingen) op aangifte te voldoen. Vervolgens is hij gehouden om voorlopige
betalingen te doen die zien op het tijdvak 2010, en wel voor het einde van
het eerste, het tweede, het derde en het vierde kwartaal van 2010. Deze voorlopige
betalingen bedragen steeds een kwart van het definitief verschuldigde belastingbedrag
over 2009, tenzij de belastingplichtige heeft kunnen onderbouwen dat het bedrag
over 2010 lager zal zijn. En ten slotte dient hij voor het einde van het eerste
kwartaal van 2011 het definitieve bedrag over 2010 op aangifte te voldoen,
na verrekening uiteraard van de vier gedane voorlopige betalingen.Het bovenbeschreven structurele beeld kan in 2008 nog niet worden toegepast,
aangezien in het eerste kwartaal van dat jaar voldoening op aangifte over
2007 niet aan de orde is. Met de voorgestelde inwerkingtreding met ingang
van 1 januari 2008 is het eerste tijdvak immers 2008. Daarmee ontbreekt derhalve
een bedrag van over 2007 verschuldigde belasting op basis waarvan de voorlopige
betalingen in 2008 moeten worden gedaan. Teneinde de vooruitbetalingen in
2008 toch zeker te stellen, zal de schatting van de te betalen belasting in
2008 worden gebaseerd op de in 2007 op de markt gezette verpakkingshoeveelheden
(een gegeven dat bij ondernemers bekend moet zijn vanwege de verplichtingen
uit hoofde van het verpakkingenbesluit).Sluitstuk van bovenbeschreven AWR-systematiek wordt gevormd door artikel
20 van de AWR. Dit artikel schrijft voor dat, indien belasting die op aangifte
behoort te worden voldaan, geheel of gedeeltelijk niet is betaald, de inspecteur
de te weinig geheven belasting kan naheffen (uiterlijk tot vijf jaren die
zijn verlopen na het einde van het kalenderjaar waarin de belastingschuld
is ontstaan).Artikel 36sf (tarief)Dit artikel geeft het tarief per kilogram verpakking aan. De hoogte van
het tarief is afhankelijk van de soort verpakking (primair of secundair/tertiair)
en de materiaalsoort waarvan de verpakking is vervaardigd (glas, aluminium,
enzovoort). De materiaalsoort «aluminium» kan in pure vorm als
verpakkingsmateriaal worden gebruikt maar ook in de vorm van een legering
met andere metaalsoorten (bijvoorbeeld koper, zink en magnesium). Er zal voor
de toepassing van het tarief sprake zijn van een legering van aluminium indien
het gewichtspercentage van aluminium in de legering, de gewichtspercentages
van andere metalen in de legering overtreft. Is dit niet het geval dan zal
de legering onder de categorie «overige metalen» vallen. Bij de
categorie «een andere materiaalsoort» kan bijvoorbeeld worden
gedacht aan steen of aardewerk – in geval van bijvoorbeeld een wijnkruik –
of aan textiel. Samengestelde verpakkingen of laminaten – verpakkingen
die uit verschillende materialen bestaan – worden niet tot deze categorie
gerekend. Bij dergelijke samengestelde verpakkingen wordt per onderdeel dat
van verschillend materiaal is gemaakt, een verschillend tarief toegepast.
Voorbeelden hiervan zijn de glazen pot (onderdeel a) met een aluminium schroefdeksel
(onderdeel b) voor appelmoes, de papieren buitenwikkel (onderdeel e) en de
aluminium binnenwikkel (onderdeel b) van een reep chocolade en de kartonnen
doos (onderdeel e) met een kunststof binnenzak (onderdeel d) voor cornflakes
of diepvriespizza’s en het kartonnen melkpak (onderdeel e) met kunststof
coating (onderdeel d).Ter illustratie geeft de navolgende tabel voor enkele producten met een
primaire verpakking een indicatie van de heffing per product bij toepassing
van het tabeltarief op de verpakking ervan.VerpakkingMateriaalGewicht (gram)Platte heffing
per verpakking (in centen) 1,5 liter PET flesKunststof401,4 33 cl bierblikjeOverig metaal260,3 0,5 liter PET flesje (licht)Kunststof180,6 33 cl zwaar sportdrankflesjeKunststof401,4 25 cl aluminium drankblikjeAluminium191,2 75 cl wijnflesGlas300 – 7001,5 – 3,4 Plastic tasjesKunststof9 – 210,3 – 0,7 Patatbakje snackbarKunststof50,2 Glazen pot doperwten 350 grGlas1800,9 Aluminium blikje doperwten 300 grAluminium201,2 Glazen pot pindakaas 350 grGlas2101 Deodorant 50 mlOverig metaal250,3Artikel 36sg (belastingvermindering)Ingevolge dit artikel wordt een vermindering toegepast op de belasting
die in een tijdvak (het kalenderjaar) door de producent (artikel 36sc, eerste
lid, onderdeel a), door de importeur (artikel 36sc, eerste lid, onderdeel
b), door de producent/importeur (artikel 36sc, eerste lid, onderdeel c) of –
zo zij deel uitmaken van een concern – door het concern (artikel 36sc,
tweede lid), op aangifte moet worden voldaan. Uitsluitend indien na die vermindering
een positief bedrag resteert, is sprake van een bedrag aan (verschuldigd geworden)
belasting die op aangifte moet worden voldaan. Indien die vermindering resulteert
in een bedrag van nihil of in een negatief bedrag, is er geen belasting verschuldigd
en kan voldoening op aangifte achterwege blijven. Om mogelijke misverstanden
te voorkomen, zij opgemerkt dat een negatief bedrag er dus op duidt dat geen
belasting hoeft te worden voldaan; van een teruggave is uiteraard geen sprake
nu er ook niets wordt voldaan.Bij de berekening van de vermindering moet een aantal situaties worden
onderscheiden. Daarbij geldt steeds dat voor de bepaling van de vermindering
op de 15 000 kg als het ware het gemiddelde tarief wordt toegepast dat
geldt voor de belastingplichtige. Dit gemiddelde tarief is afhankelijk van
de soorten verpakkingen (primair, secundair/tertiair) en de gebruikte verpakkingsmaterialen
(glas, alumunium, enzovoort). De volgende voorbeelden verduidelijken de werking
van dit artikel.De eerste situatie (artikel 36sg, tweede lid) is die waarin de door een
belastingplichtige verschuldigde belasting uitsluitend betrekking heeft op
de handel in producten waarvan de verpakking uit één materiaalsoort
bestaat en deze verpakking altijd dezelfde soort verpakking betreft. Te denken
valt aan een fabrikant die uitsluitend handelt in producten die zijn verpakt
in kartonnen dozen welke altijd als primaire verpakking zijn te kwalificeren.
De vermindering bedraagt in dat geval 15 000 maal het tarief per kilogram
voor karton voor primaire verpakkingen, derhalve € 1 026. Zou
bij deze fabrikant zowel sprake zijn van het gebruik van primaire verpakkingen
als van secundaire/tertiaire verpakkingen, dan wordt – ingevolge het
vierde lid – eerst een vermindering per verpakkingssoort (primaire en
secundaire/tertiaire verpakkingen) berekend naar rato van de gewichtsaandelen
van die soorten. Meer concreet, stel dat het om 20 000 kg karton gaat
waarvan 14 000 kg primaire verpakkingen en 6 000 kg secundaire/tertiaire
verpakkingen. De vermindering voor primaire verpakkingen bedraagt 15 000
x het gewichtsaandeel primair verpakkingskarton (= 14/20) x het tarief voor
primair verpakkingskarton, derhalve € 718, terwijl de vermindering
voor secundair/tertiair verpakkingskarton bedraagt: 15 000 x 6/20 x het
tarief voor secundair/tertiair verpakkingskarton, derhalve € 108.
Deze verminderingen worden dan vervolgens bij elkaar opgeteld en geven het
totaalbedrag van de vermindering aan, derhalve € 826.De tweede situatie (artikel 36sg, derde lid) is die waarin de door een
belastingplichtige verschuldigde belasting betrekking heeft op de handel in
producten waarbij verpakkingen van meerdere materiaalsoorten aan de orde zijn
en waarbij er zowel sprake is van primaire als van secundaire/tertiaire verpakkingen.
Te denken valt hier aan dezelfde fabrikant die nu echter een aantal in kartonnen
dozen verpakte producten, in kunststof verpakt. De kartonnen dozen zijn primaire
verpakkingen en het kunststof waarin een aantal dozen worden verpakt een tertiaire
verpakking. De door hem verschuldigde belasting heeft dan betrekking op twee
materiaalsoorten, namelijk karton en kunststof, en van twee verschillende
soorten verpakkingen, te weten primaire en tertiaire verpakkingen. De gewichtsverhouding
tussen karton en kunststof is dan van belang. Stel nu dat het bij hem gaat
om 20 000 kg karton en 5 000 kg kunststof. De vermindering voor
de materiaalsoort karton bedraagt dan 15 000 vermenigvuldigd met 20/25
(namelijk het gewichtsaandeel karton in het totaalgewicht van beide materiaalsoorten
samen), vermenigvuldigd met het tarief voor primair verpakkingskarton,
oftewel een bedrag van € 821 (15 000 x 20/25 x€ 0,0684).
Voor de vermindering voor kunststof wordt het tarief voor tertiair verpakkingskunststof
gebruikt en die vermindering bedraagt aldus € 356 (15 000 x
5/25 x € 0,1185). Het totaalbedrag van zijn vermindering is dan € 1 177
(€ 821 + € 356). Zou nu bij deze fabrikant zowel sprake
zijn van primair als van secundair/tertiair verpakkingskarton, dan wordt de
vermindering voor karton anders berekend, namelijk naar rato van het gewichtsaandeel
van primair en secundair/tertiair verpakkingskarton in het totaalgewicht van
alle materiaalsoorten samen (zie ook de toelichting op eerste situatie hiervoor).
Stel weer dat van de 20 000 kg karton 14 000 kg primaire verpakking
is en 6 000 kg secundaire/tertiaire verpakkingen. De vermindering voor
primair verpakkingskarton bedraagt dan 15 000 x het gewichtsaandeel primair
verpakkingskarton in het totaalgewicht van alle materiaalsoorten samen (=
14/25) x het tarief voor primair verpakkingskarton (€ 0,0684), derhalve € 575.
De vermindering voor secundair/tertiair bedraagt 15 000 x 6/25 x het
tarief voor secundair/tertiair verpakkingskarton (€ 0,024), derhalve€ 86.
Deze verminderingen worden vervolgens bij elkaar opgeteld (€ 575
+ € 86 = € 661). Samen met de vermindering voor de tertiaire
verpakkingskunststof resulteert het totaalbedrag van de vermindering, te weten € 1 017
(€ 661 + € 356).Artikel 36sh (verplichtingen)De verpakkingenbelasting wordt geheven van belastingplichtigen (ondernemers)
die al op grond van artikel 52 van de AWR verplicht zijn om een administratie
te voeren. Ten behoeve van de heffing van de verpakkingenbelasting zal deze
administratie ook de relevante gegevens dienen te bevatten ten behoeve van
deze heffing. Zo moeten daaruit de berekening en het bedrag van de vermindering
van de verschuldigde belasting, de gedurende het tijdvak gedane voorlopige
betalingen, alsmede het definitief over een kalenderjaar verschuldigde bedrag
blijken. Aldus is het voor de fiscus mogelijk om de juistheid van de voldane
verpakkingenbelasting te controleren. De (verpakkingen)administratie die al
moet worden bijgehouden om te voldoen aan de vereisten van het verpakkingenbesluit
en de daarop gebaseerde heffingen, vormt daarbij het uitgangspunt. Andere
meer specifieke eisen aan de administratie worden voor de verpakkingenbelasting
vooralsnog niet gesteld. Mocht daar in de toekomst niettemin behoefte aan
blijken te bestaan – bijvoorbeeld vanuit een oogpunt van rechtszekerheid
voor belastingplichtigen – dan kan daartoe gebruik worden gemaakt van
het voorgestelde artikel 36sh, dat de mogelijkheid opent om bij ministeriële
regeling zonodig nadere regels te stellen omtrent de wijze waarop de belastingplichtige
zijn administratie moet voeren voor de toepassing van de verpakkingenbelasting.Voor de verpakkingenbelasting hoeft geen administratie van verpakkinggegevens
te worden gevoerd indien van belastingheffing geen sprake zal zijn doordat,
door de toe te passen belastingvermindering, geen te betalen belastingbedrag
resteert. Belastingplichtige moet er dan wel zeker van zijn dat de belastingvermindering
groot genoeg zal zijn. Indien hij hier niet helemaal zeker van is, zullen
zonodig uit zijn administratie toch voldoende gegevens moeten kunnen worden
gehaald om te beoordelen of er wel of niet een belastingplicht – en
daarmee een verplichting om vooruitbetalingen te doen – bestaat. Ook
hierbij kan de (verpakkingen)administratie die al moet worden bijgehouden
om te voldoen aan de vereisten van het verpakkingenbesluit, behulpzaam zijn.Artikel XI, onderdeel H (artikel 37 van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Op grond van artikel 19, eerste lid, van de AWR is de belastingplichtige
gehouden de belasting binnen één maand na het einde van het
tijdvak overeenkomstig de aangifte aan de ontvanger te betalen. In het geval
van de verpakkingenbelasting zal het tijdvak op basis van artikel
19, tweede lid, van de AWR bij ministeriële regeling worden vastgesteld
op een kalenderjaar. Daarbij zullen op basis van artikel 19, tweede lid, van
de AWR ook regels worden gesteld volgens welke in de loop van dat kalenderjaar
al vier voorlopige betalingen moeten worden verricht (zie de toelichting op
het voorgestelde artikel 36se van de Wbm).Het bedrijfsleven heeft te kennen gegeven niet in staat te zijn om binnen één
maand na het einde van een kalenderjaar aan de aangifteverplichting en de
termijn van de definitieve betaling overeenkomstig de aangifte te kunnen voldoen.
In het voorgestelde derde lid van artikel 37 wordt daarom in afwijking van
artikel 19, eerste lid, van de AWR, de termijn waarbinnen de belasting op
aangifte moet worden voldaan, vastgesteld op één kwartaal na
het einde van het tijdvak (dus vóór 1 april). Dit geeft
de belastingplichtige voldoende tijd om aan zijn verplichtingen te voldoen.
Hierdoor wordt tevens aangesloten bij de systematiek van de reeds bestaande
heffing.Artikel XI, onderdeel I (artikel 37a van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Op grond van artikel 37a van de Wbm wordt jaarlijks een inflatiecorrectie
toegepast op de in de Wbm opgenomen tarieven. Deze wijziging van artikel 37a
bewerkstelligt dat ook de tarieven van de verpakkingenbelasting op de voet
van de artikelen 10.1 en 10.2 van de Wet IB 2001 steeds bij het begin van
het kalenderjaar bij ministeriële regeling worden aangepast aan de inflatie.Artikel XIIArtikel XII, onderdeel A (artikel 1 van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Ingevolge onderdeel A wordt aan de opsomming van belastingen die krachtens
de Wbm worden geheven, een vliegbelasting toegevoegd (onderdeel f).Artikel XII, onderdeel B (artikel 36i van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Ingevolge dit onderdeel wordt met ingang van 1 juli 2008 het tarief
van de energiebelasting voor elektriciteit voor het verbruik in de eerste
schijf (niet hoger dan 10 000 kWh) verhoogd met € 0,0025 per
kWh. Bij deze verhoging is (uiteraard) uitgegaan van de tarieven zoals deze
op 1 juli 2008 zullen luiden, dus na de indexatie zoals die op 1 januari
2008 zal plaatsvinden.Artikel XII, onderdeel C (artikel 36l van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Op grond van artikel 36l, eerste lid, van de Wbm wordt op verzoek teruggaaf
van energiebelasting verleend voor halfzware olie, gasolie en LPG, voor zover
de hoeveelheid die door een verbruiker per kalenderjaar is betrokken hoger
is dan 159 000 liter halfzware olie, 153 000 liter gasolie en 119 000
kg LPG. Het onderhavige onderdeel voorziet in een verlaging van de in het
huidige artikel 36l, eerste lid, tweede volzin, onderdeel a, opgenomen teruggaafbedragen
met ingang van 1 juli 2008. Het teruggaafbedrag voor gasolie wordt verminderd
met € 30 per 1 000 liter per jaar (3 cent per liter). Voor
halfzware olie en LPG bedraagt de vermindering € 29,75 per 1 000
liter per jaar (circa 3 cent per liter) respectievelijk € 35,49
per 1 000 kg per jaar (circa 1,9 cent per liter). Bij deze vermindering
is (uiteraard) uitgegaan van de tarieven zoals deze op 1 juli
2008 zullen luiden, dus na de indexatie zoals die op 1 januari 2008 zal
plaatsvinden.Artikel XII, onderdeel D (artikelen 36r tot en met 36rg
van de Wet belastingen op milieugrondslag)Hoofdstukken Vb van de Wet belastingen op milieugrondslagIn de Wbm wordt met ingang van 1 juli 2008 een nieuw hoofdstuk ingevoegd
met daarin de nieuwe vliegbelasting. Hoofdstuk Vb bevat de artikelen met betrekking
tot die vliegbelasting (afdelingen 1 tot en met 5; artikelen 36r tot en met
36rg). Deze artikelen worden hierna toegelicht.Artikel 36r, onderdeel a (luchthaven)De omschrijving van het begrip «luchthaven» is voor een deel
ontleend aan de aanhef van de definitie van het begrip «luchthaven»
zoals dat zal worden opgenomen in artikel 1.1 van de Wet luchtvaart indien
het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet luchtvaart inzake vernieuwing van
de regelgeving voor burgerluchthavens en militaire luchthavens en de decentralisatie
van bevoegdheden voor burgerluchthavens naar het provinciaal bestuur (Regelgeving
burgerluchthavens en militaire luchthavens) (Kamerstukken II 2006/07, nr.
30 452) tot wet wordt verheven. Het in die aanhef («een terrein
geheel of gedeeltelijk bestemd voor het opstijgen en het landen van luchtvaartuigen»)
voorkomende begrip «luchtvaartuigen» is in de hier opgenomen omschrijving
vervangen door het begrip «vliegtuig». Dit laatste begrip is niet
gedefinieerd, maar kan naar het gewone spraakgebruik worden uitgelegd. Door
de toevoeging van het vereiste dat de luchthaven moet beschikken over een
start- en landingsbaan van minimaal 1 800 meter wordt bereikt dat niet
alle circa 118 luchthavens die zich in Nederland bevinden (helihavens bij
ziekenhuizen, ULV-(ultralight vliegtuigen) en zweefvliegterreinen e.d.) in
de heffing worden betrokken, maar alleen de grotere luchthavens, waarvandaan
anders dan bij wijze van uitzondering, passagiers worden vervoerd en die op
dat vervoer ook zijn ingericht. In concreto voldoen aan de hier gehanteerde
begripsomschrijving, naast Schiphol, alleen de volgende luchthavens: Rotterdam
Airport, Eindhoven Airport, Maastricht Aachen Airport, Groningen Airport Eelde,
Enschede Airport Twente en (in de toekomst) Lelystad Airport. Aan de begripsomschrijving
is toegevoegd dat, indien het een militaire luchthaven betreft, medegebruik
door andere dan militaire luchtvaart er ook toe leidt dat dergelijke luchthavens
voor deze belasting voor dat gebruik ook als luchthaven worden aangemerkt.
Daardoor wordt bereikt dat bij de militaire luchthavens (Eindhoven en Twente),
waarbij het terrein (deels) mede in gebruik is voor de burgerluchtvaart, alleen dat
medegebruik van de luchthaven door de burgerexploitant in de heffing worden
betrokken. De begrippen medegebruik en burgerexploitant zullen onderdeel uit
gaan maken van artikel 1.1 van de Wet luchtvaart indien het eerdergenoemde
wetsvoorstel Regelgeving burgerluchthavens en militaire luchthavens tot wet
wordt verheven.Artikel 36r, onderdeel b (vliegtuig)Voor de toepassing van deze belasting wordt het begrip «vliegtuig»
beperkt tot gemotoriseerde vliegtuigen. Daarmee is duidelijk dat luchtvaartuigen
als zweefvliegtuigen en luchtballonnen daar niet onder worden begrepen.Het begrip vliegtuig wordt nader beperkt door daaraan een ondergrens voor
het maximaal toegelaten startgewicht te verbinden van 8 616 kg. Deze
grenswaarde is ontleend aan het gewichtscriterium zoals dat wordt gehanteerd
voor het bepalen van de geluidshoeveelheid van kleine vliegtuigen. Op deze
wijze worden dergelijke vliegtuigen (zoals reclamevliegtuigen, sproeivliegtuigen,
lesvliegtuigen en rondvluchtvliegtuigen) waarbij anders dan bij
wijze van uitzondering passagiers van de ene naar de andere luchthaven zullen
worden vervoerd, buiten de heffing gelaten.Artikel 36r, onderdeel c (luchtvaartmaatschappij)Het begrip «luchtvaartmaatschappij» omvat in de eerste plaats
wat daaronder in het spraakgebruik wordt verstaan en zoals dat ook is omschreven
in artikel 1.1, eerste lid, van de Wet luchtvaart, te weten «een onderneming,
welke geheel of gedeeltelijk haar bedrijf maakt van het vervoer van personen,
dieren of goederen met luchtvaartuigen». Daarnaast is het de bedoeling
dat ook in de heffing wordt betrokken het vertrek van passagiers aan boord
van vliegtuigen van particuliere eigenaars of exploitanten van vliegtuigen
(met een maximaal toegelaten startgewicht van meer dan 8 616 kg) die –
al dan niet tegen betaling – passagiers per vliegtuig vervoeren. Om
deze reden is gekozen voor een zeer algemene en brede begripsomschrijving,
te weten: een rechtspersoon of een natuurlijk persoon, die als eigenaar of
exploitant van een vliegtuig met dat vliegtuig een of meer passagiers vervoert.Artikel 36r, onderdeel d (passagier)Voor het begrip «passagier» kan niet worden aangesloten bij
een wettelijke definitie. In plaats daarvan wordt aangesloten bij wat in de
praktijk van de facturering aan luchtvaartmaatschappijen ter zake van door
de luchthaven verleende diensten aan luchtreizigers onder passagier wordt
verstaan, te weten: elke luchtreiziger van 2 jaar of ouder die anders dan
als boordpersoneel wordt vervoerd met een vliegtuig.Artikel 36r, onderdeel e (boordpersoneel)Voor de omschrijving van het begrip «boordpersoneel» is aangesloten
bij de definities van cockpitpersoneel en boordpersoneel zoals deze zijn opgenomen
in artikel 1.1, eerste lid, van de Wet luchtvaart.Artikel 36r, onderdeel f (bestemming)Voor het begrip «bestemming» wordt uitgegaan van de meest
ver weg gelegen luchthaven, waar naartoe een passagier ingevolge de vervoersovereenkomst
met de luchtvaartmaatschappij wordt vervoerd. Op deze wijze wordt bereikt
dat in het geval een reis vanuit Nederland naar een intercontinentale bestemming
op grond van de vervoersovereenkomst die de passagier met de luchtvaartmaatschappij
heeft afgesloten, gepaard gaat met een overstap op een continentale luchthaven,
de intercontinentale bestemming als bestemming geldt en niet de tussengelegen
continentale luchthaven. Dit is van belang voor het toe te passen tarief.
Voor de goede orde wordt opgemerkt dat dit alleen geldt als sprake is van
een aansluitende overstap op grond van de afgesloten vervoersovereenkomst,
waarbij het er niet toe doet of de aansluitende vlucht door dezelfde maatschappij
wordt uitgevoerd of door een andere maatschappij waarmee de eerstgenoemde
maatschappij, bijvoorbeeld via allianties of code-sharing, samenwerkt. In
die gevallen is de passagier een zogeheten transferpassagier. In het geval
de passagier zelf verschillende vervoersovereenkomsten voor deeltrajecten
naar zijn eindbestemming afsluit, is daarvan geen sprake: als bestemming geldt
dan het eind van elk deeltraject waarvoor hij een vervoersovereenkomst heeft
afgesloten, waarbij hij op de luchthaven waar hij overstapt als «local
boarding» passagier wordt beschouwd.Artikel 36ra (grondslag)Dit artikel bevat in het eerste lid de grondslag van de vliegbelasting.
Het tweede lid bepaalt dat een vertrek van een luchthaven indien dat als onderdeel
van een vervoersovereenkomst plaatsvindt aansluitend op het moment van aankomst
van de passagier met een vliegtuig op die luchthaven, voor deze belasting
niet als vertrek wordt aangemerkt, indien ook wordt voldaan aan
de vereisten dat die aansluiting de belangrijkste reden is voor het gebruik
van de luchthaven en dat het gebied van de luchthaven, dat een vertrekkende
passagier alleen met een geldig vervoersbewijs mag betreden, tussen het moment
van aankomst en het moment van vertrek niet langer dan 24 uur is verlaten.
In een dergelijke situatie is sprake van een zogenoemde transfer.Artikel 36rb (belastingplichtige)In dit artikel is in het eerste lid bepaald van wie de belasting wordt
geheven (de belastingplichtige). Dat is de exploitant van de luchthaven. In
het geval er sprake is van een burgermedegebruik van een militaire luchthaven
door een burgerexploitant (zie het slot van de toelichting bij artikel 36r,
onderdeel a), betreft het de burgerexploitant van die luchthaven. De luchthaven
zal deze belasting één op één in rekening brengen
aan de luchtvaartmaatschappijen. Artikel 36rc (maatstaf van heffing)De maatstaf van heffing wordt gevormd door het aantal vertrekkende passagiers.Artikel 36rd (verschuldigdheid)De belasting wordt verschuldigd op het tijdstip waarop de passagier met
een vliegtuig van een Nederlandse luchthaven vertrekt. Dit tijdstip is van
belang voor de toepassing van – het voor alle Wbm-belastingen geldende –
artikel 37 van de Wbm. Ingevolge artikel 37, eerste lid, moet namelijk de
in een tijdvak verschuldigd geworden belasting «op aangifte worden voldaan».
Bij de voorgestelde vliegbelasting zal dus de belasting die is verschuldigd
geworden ter zake van het vertrek van passagiers dat in een tijdvak heeft
plaatsgevonden, op aangifte moeten worden voldaan.Ten gevolge van de formulering in artikel 37, eerste lid, gelden de bepalingen
van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) die specifiek zien op de
heffing van belasting bij wege van «voldoening op aangifte» (artikelen
19 en 20 van de AWR). Dit betekent dat de belastingplichtige gehouden is om
de belasting binnen één maand na het einde van het tijdvak overeenkomstig
de aangifte aan de ontvanger te betalen (artikel 19, eerste lid, van de AWR).
Dit tijdvak zal – op basis van artikel 19, tweede lid, van de AWR –
bij ministeriële regeling worden vastgesteld op een kwartaal.Artikel 36re (tarief)Er zijn twee tarieven: het lage tarief dat geldt voor bestemmingen die
in de lidstaten van de Europese Unie zijn gelegen of die ten hoogste 2 500
km vliegen verwijderd zijn en het hoge tarief voor alle overige bestemmingen.Artikel 36rf (teruggaaf)In het eerste lid van artikel 36rf is een met artikel 36m, eerste lid,
van de Wbm vergelijkbare bepaling opgenomen die er in voorziet dat op verzoek
teruggaaf wordt verleend van de belasting voor zover de belastingplichtige
van zijn afnemer ter zake geen betaling ontvangt. Dit betekent dat indien
een luchtvaartmaatschappij de rekening van de luchthaven niet (geheel) betaalt,
de luchthaven voor de afgedragen belasting voor zover deze correspondeert
met de niet betaalde rekening een verzoek om teruggaaf kan indienen bij de
Belastingdienst. Ingevolge het tweede lid zijn met betrekking tot de teruggaafprocedure,
evenals bij artikel 36m, eerste lid, de bepalingen van artikel 28, derde en
vijfde tot en met negende lid, van overeenkomstige toepassing.Artikel 36rg (verplichtingen ten dienste van de belastingheffing)De vliegbelasting wordt geheven van belastingplichtigen (ondernemers)
die al op grond van artikel 52 van de AWR verplicht zijn om een administratie te voeren. Ten behoeve van de heffing van de vliegbelasting
zal deze administratie ook de relevante gegevens dienen te bevatten ten behoeve
van deze heffing. Zo moeten daaruit de gegevens over de aantallen passagiers
en over de bestemming blijken. De administratie zoals deze door de grotere
Nederlandse luchthavens wordt gevoerd om diverse kosten te kunnen doorberekenen
aan de luchtvaartmaatschappijen van door hen aan die maatschappijen c.q. de
passagiers bewezen diensten, vormt daarbij het uitgangspunt. Aangezien in
die administratie tot nu toe geen gegevens zijn opgenomen omtrent de uiteindelijke
bestemming van een passagier, welke informatie nodig is voor de vaststelling
van het juiste tarief, zal de luchthaven deze daarin moeten opnemen na aanlevering
daarvan door de luchtvaartmaatschappijen. Andere meer specifieke eisen aan
de administratie worden voor de vliegbelasting vooralsnog niet gesteld. Mocht
daar in de toekomst niettemin behoefte aan blijken te bestaan – bijvoorbeeld
vanuit een oogpunt van rechtszekerheid voor belastingplichtigen – dan
kan daartoe gebruik worden gemaakt van het voorgestelde artikel 36rg, eerste
lid, dat de mogelijkheid opent om bij ministeriële regeling zonodig nadere
regels te stellen omtrent de wijze waarop de belastingplichtige zijn administratie
moet voeren voor de toepassing van de vliegbelasting.Het tweede lid legt een uitdrukkelijke verplichting op aan de luchtvaartmaatschappijen
om de hiervoor bedoelde gegevens inzake de uiteindelijke bestemming van de
passagier aan te leveren aan de luchthaven.Het derde lid strekt ertoe om duidelijk te maken dat de luchtvaartmaatschappijen
verplicht zijn de vliegbelasting die hen door de luchthaven in rekening wordt
gebracht ook te betalen aan de luchthaven.Artikel XII, onderdeel E (artikel 37a van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Op grond van artikel 37a van de Wbm wordt jaarlijks een inflatiecorrectie
toegepast op de in de Wbm opgenomen tarieven. Deze wijziging van artikel 37a
bewerkstelligt dat ook de tarieven van de vliegbelasting op de voet van de
artikelen 10.1 en 10.2 van de Wet IB 2001 steeds bij het begin van het kalenderjaar
bij ministeriële regeling worden aangepast aan de inflatie. Daarbij zal
van de in artikel 10.1, tweede volzin, van de Wet IB 2001 opgenomen bevoegdheid
om de nodige afrondingen aan te brengen zodanig gebruik worden gemaakt dat
het hoge tarief steeds naar beneden wordt afgerond op gehele euro’s
en het lage tarief steeds op 25% van dat bedrag. Bij de formulering
van dit onderdeel is er rekening mee gehouden dat artikel XI, onderdeel I,
van onderhavig wetsvoorstel eerder in werking treedt dan dit onderdeel.Artikel XIIIArtikel XIII, onderdeel A (artikel 36a van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Via de wijziging in dit artikel wordt artikel 36a van de Wbm aangepast
aan het vervallen van het derde en vierde lid van artikel 36i van de Wbm.Artikel XIII, onderdeel B (artikel 36i van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Ingevolge het eerste lid van dit onderdeel worden de verlaagde EB-tarieven
voor de glastuinbouwsector afgeschaft. De Wbm kent verlaagde EB-tarieven voor
aardgas dat bestemd is voor verwarming ter bevordering van het groeiproces
van tuinbouwproducten. Indien geen aardgasaansluiting aanwezig is, geldt bij
dezelfde bestemming een verlaagd tarief voor minerale oliën. Bij de invoering
van de Wbm was in beide gevallen overigens een nihiltarief van toepassing.
De nihiltarieven zijn in 2000 gewijzigd in verlaagde EB-tarieven.
Zowel de nihiltarieven als de verlaagde EB-tarieven zijn aangemerkt als steunmaatregel
in de zin van artikel 87 van het EG-verdrag. De Europese Commissie heeft de
nihiltarieven goedgekeurd tot en met 1999. Vanaf 2000 heeft de Europese Commissie
haar goedkeuring verleend voor de toepassing van verlaagde EB-tarieven. De
laatste goedkeurende beschikking van de Europese Commissie voor de toepassing
van verlaagde EB-tarieven heeft een looptijd tot en met 31 december 2007.
De aanvraag voor een verlenging van deze goedkeuring voor een nieuwe periode
is ingediend bij de Europese Commissie. Zonder wetswijziging blijven de huidige
verlaagde EB-tarieven na 31 december 2007 van toepassing. Indien Nederland
op 1 januari 2008 echter niet beschikt over een goedkeurende beschikking
op de aanvraag, is sprake van onrechtmatig verleende staatssteun. Het onrechtmatig
verlenen van staatssteun aan de glastuinbouwsector zal leiden tot de verplichting
tot terugvordering van de steun van de begunstigde inclusief rente.Om dit te voorkomen is in onderhavig wetsvoorstel een voorstel opgenomen
om de bepalingen waarin de verlaagde EB-tarieven worden geregeld te laten
vervallen. Het vervallen van artikel 36i, derde lid, van de Wbm strekt tot
afschaffing van de verlaagde EB-tarieven voor aardgas, bestemd voor verwarming
ter bevordering van het groeiproces van tuinbouwproducten. Het vervallen van
artikel 36i, vierde lid, van de Wbm strekt tot afschaffing van de verlaagde
EB-tarieven voor minerale oliën die bestemd zijn voor verwarming ter
bevordering van het groeiproces van tuinbouwproducten, indien geen aansluiting
aanwezig is voor aardgas. Via de wijzigingen van het tweede tot en met zevende
lid van dit onderdeel wordt artikel 36i van de Wbm aangepast aan het vervallen
van het derde en vierde lid van artikel 36i van de Wbm. Ook is van de gelegenheid
gebruik gemaakt om in artikel 36i van de Wbm een onjuiste verwijzing te corrigeren.Indien geen goedkeurende beschikking wordt verkregen zal, zodra daarover
duidelijkheid bestaat, het vervallen van deze verlaagde tarieven bij koninklijk
besluit in werking treden.Artikel XIII, onderdeel C (artikel 36l van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Het vervallen van het huidige artikel 36l, eerste lid, tweede volzin,
onderdeel b, van de Wbm strekt tot afschaffing van de teruggaafregeling voor
de energiebelasting op minerale oliën die bestemd zijn voor verwarming
ter bevordering van het groeiproces van tuinbouwproducten, indien geen aansluiting
aanwezig is voor aardgas. Bij deze wijziging is voor de resterende bedragen
(uiteraard) uitgegaan van de tarieven zoals deze op 1 januari 2008 zullen
luiden, dus na de indexatie zoals die op 1 januari 2008 zal plaatsvinden.Artikel XIII, onderdeel D (artikel 37a van de Wet belastingen
op milieugrondslag)Op grond van artikel 37a van de Wbm wordt jaarlijks een inflatiecorrectie
toegepast op de in de Wbm opgenomen tarieven. Door het vervallen van artikel
36i, derde en vierde lid, van de Wbm is een jaarlijkse inflatiecorrectie voor
de in die artikelen vermelde bedragen niet langer nodig.Artikel XIVArtikel XIV (tarieven verpakkingenbelasting met ingang
van 1 januari 2009)Dit artikel geeft voor de verpakkingenbelasting aan met welke bedragen de tarieven 2008 – na indexatie ingevolge artikel XXXI, tweede
lid – worden verhoogd met ingang van 1 januari 2009. Dit is toegelicht
in het algemeen deel van deze memorie.Artikel XV, artikel XVI en artikel XVIIArtikelen XV, XVI en XVIIDe onderhavige artikelen voorzien in een verlaging van de in artikel 36l,
eerste lid, van de Wbm opgenomen teruggaafbedragen met ingang van onderscheidenlijk
1 januari 2009, 1 januari 2010 en 1 januari 2011. Het teruggaafbedrag
voor gasolie wordt telkens verminderd met € 30 per 1 000 liter
per jaar. Voor halfzware olie en LPG bedraagt de vermindering telkens € 29,75
per 1 000 liter per jaar respectievelijk € 35,49 per 1 000
kg per jaar.Artikel XVIIIArtikel XVIII, onderdeel A (artikel 9 van de Wet op de
belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)In het Beleidsprogramma van het kabinet is de omzetting van een deel van
de belasting van personenauto’s en motorrijwielen (BPM) in motorrijtuigenbelasting
(MRB) aangekondigd, dit is verder in het algemeen deel toegelicht. Voor 2008
leidt dit per 1 februari tot de volgende wijzigingen. De bestaande 45,2%
van de netto catalogusprijs wordt verlaagd tot 42,3% van de netto catalogusprijs.
Ook wordt de vaste brandstofvermindering voor een benzine-auto van € 1 540
verlaagd tot € 1 442 terwijl de vaste brandstofvermeerdering
van € 328 voor een personenauto of een bestelauto aangedreven door
een motor met een compressieontsteking (dieselauto) wordt verlaagd tot € 307.
Voor een motorrijwiel met een netto catalogusprijs van niet meer dan € 2 133
wordt het tarief 9,6 percent van de netto catalogusprijs. Indien de netto
catalogusprijs hoger is dan € 2 133 komt het tarief uit op
19,4 percent van de netto catalogusprijs, verminderd met € 210.Artikel XVIII, onderdeel B (artikel 9a van de Wet op de
belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)Artikel 9a van de Wet op de belasting van personenauto’s en motorrijwielen
1992 (Wet BPM) voorziet voor elke personenauto in een verlaging of verhoging
van de BPM afhankelijk van het energielabel. Het energielabel wordt voor 25%
bepaald door de absolute zuinigheid en voor 75% door de relatieve zuinigheid
ten opzichte van andere auto’s van vergelijkbare grootte. Voorgesteld
wordt een grotere differentiatie aan te brengen in de bonussen en malussen
gekoppeld aan het energielabel. De bonus voor een personenauto met een A-label
wordt met € 400 verhoogd tot € 1 400 en voor een
personenauto met een B-label verhoogd met € 200 tot € 700.
Dit gaat eveneens gelden voor hybride auto’s met een A- of B-label.
Het neutrale C-label ondergaat geen wijziging. De malus gaat € 400
bedragen voor een personenauto met een D-label, € 800 voor een personenauto
met een E-label en € 1 200 respectievelijk € 1 600
voor een personenauto met een F- respectievelijk G-label.Het komt voor dat auto’s zonder Europese typegoedkeuring (ETG) in
Nederland worden toegelaten. Daarnaast komt het voor dat auto’s die
wel een ETG hebben, bij de toelating in Nederland niet tot een goedgekeurd
type kunnen worden herleid. Voor deze auto’s is in het kentekenregister
geen energielabel bekend. Om te voorkomen dat langs deze weg de malussen worden
vermeden, wordt op grond van het tweede lid elke personenauto waarvan bij
de RDW geen ETG bekend is, automatisch in het G-label geplaatst.
Dit is alleen anders indien de belastingplichtige er bij de aangifte voor
kiest om de energie-efficiëntieklasse aan de hand van de brandstofverbruiksgids
als bedoeld in artikel 1 van het Besluit etikettering energiegebruik personenauto’s
te bepalen. Op grond van artikel 3 van dat besluit is de RDW belast met het
jaarlijks uitbrengen van deze gids. Deze gids is kosteloos verkrijgbaar bij
autohandelaren, ANWB, en dergelijke. Indien de desbetreffende personenauto
voorkomt in het brandstofverbruikboekje, geldt de daarin opgenomen energie-efficiëntieklasse.
Indien de desbetreffende personenauto daarin niet voorkomt, wordt de energie-efficiëntieklasse
van de daarmee best vergelijkbare – in termen van brandstofsoort, energieverbruik
en lengte en breedte – personenauto genomen.Er is een beperkte groep personenauto’s die in het Besluit etikettering
energiegebruik personenauto’s is uitgezonderd van de etikettering. Om
te voorkomen dat deze personenauto’s in het G-label worden geplaatst,
worden deze in het vierde lid uitgezonderd van de bonus-malusregeling. Het
betreft bijvoorbeeld kampeerauto’s en gepantserde auto’s.Om uitvoeringstechnische redenen zal de aanpassing van de bonus-malusbedragen
eerst van toepassing zijn per 1 februari 2008 (voor personenauto’s
waarvoor op 1 februari 2008 het kentekenbewijs nog niet is tenaamgesteld,
zie de overgangsbepaling in artikel XIX). Op dat moment zal het Besluit etikettering
energiegebruik personenauto’s al per 1 januari 2008 zijn aangepast
met betrekking tot de energielabels voor nieuwe personenauto’s met een
affabriek geïnstalleerde aardgas- of LPG-instalatie. Voor deze auto’s
zal door de genoemde aanpassing niet meer de uitstoot gebaseerd op benzine
maar de uitstoot gebaseerd op aardgas of LPG beslissend zijn voor de energie-efficiëntieklasse.Artikel XVIII, onderdelen C en F (artikelen 9b en 10 van
de Wet op de belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)Artikel 9b heeft betrekking op de invoering van een differentiatie in
de BPM gebaseerd op de uitstoot van fijn stof van een dieselpersonenauto.
De bestaande BPM-korting van € 600 voor dieselauto’s met een
emissie van ten hoogste 5 mg/km wordt hierin geïntegreerd.De toeslag zal € 200 per mg fijnstofemissie per kilometer bedragen
verminderd met het vaste bedrag van € 1 000. Voor een dieselauto
met een fijnstofuitstoot van nihil is derhalve sprake van een korting van € 1 000.
Voor een dieselauto met een fijnstofuitstoot van 2 mg/km (gemiddelde uitstoot
van een dieselauto met een af fabriek ingebouwde roetfilter) bedraagt de korting
nog € 600. Uitgaande van de sinds 2005 geldende Euro-4-norm van
25 mg/km voor de uitstoot van fijn stof zal de toeslag zelden meer bedragen
dan € 4 000.De omvang van de emissie van fijn stof moet worden vastgesteld conform
de terminologie en de meetmethode van richtlijn 70/220/EEG. De omvang van
de emissie van deeltjes per kilometer wordt vastgesteld overeenkomstig bijlage
I bij richtlijn nr. 70/220/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen
van 20 maart 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten
met betrekking tot maatregelen die moeten worden genomen tegen de luchtverontreiniging
door gassen afkomstig van motoren met elektrische ontsteking in motorvoertuigen
(PbEG L 76).De wijze waarop de omvang van deze emissie moet worden aangetoond, wordt
voorgeschreven bij ministeriële regeling. In verreweg de meeste gevallen
zal dit plaatsvinden op basis van de gegevens van de typegoedkeuring van de
auto. In het kentekenregister wordt de omvang van de fijnstofemissie van personenauto’s
met een ETG vermeld. Het aantonen van de omvang van de emissie kan echter
ook plaatsvinden op basis van een door de RDW verleende individuele goedkeuring
of een emissietest van bijvoorbeeld TNO.Indien de omvang van de emissie van deeltjes niet in het kentekenregister
is vermeld en ook niet op andere wijze is aangetoond, wordt uitgegaan van
de uitstoot die volgens de zogenoemde Euro-4-norm nog is toegestaan.Voor nieuwe personenauto’s met een maximummassa van ten hoogste
2 500 kg geldt volgens de Euro-4-norm die in 2005 van kracht is geworden,
een maximale uitstoot van fijn stof van 25 mg/km. Aangezien in het kentekenregister
van de RDW wordt uitgegaan van het ledig gewicht van een auto, betekent dit
een uitstoot van 25 mg/km voor voertuigen met een ledig gewicht van maximaal
1 500 kg. De toeslag bedraagt in dat geval € 4 000.Voor voertuigen met een ledig gewicht, hoger dan 1 500 kg maar ten
hoogste 2000 kg, wordt derhalve uitgegaan van de toegestane fijnstofuitstoot
van 40 mg/km. Voor voertuigen met een ledig gewicht, hoger dan 2000 kg wordt
uitgegaan van de toegestane fijnstofuitstoot van 60 mg/km.Op grond van de op 20 juni 2007 vastgestelde Euro-5- en Euro-6-verordening1 mogen vanaf 1 januari 2011 alleen nog Euro-5-auto’s
op de markt worden gebracht waarbij is voldaan aan de norm van maximaal 5
mg/km fijnstofuitstoot; vanaf 1 januari 2015 mogen alleen auto’s
die aan de Euro-6-norm voldoen op de markt worden gebracht. Voor fijn stof
geldt daarbij eveneens de norm van maximaal 5 mg/km.Deze maatregel treedt in werking met ingang van 1 februari 2008 en geldt
niet voor een personenauto die vóór 1 februari 2008 voor
het eerst in gebruik is genomen (zie artikel XIX, tweede lid).De wijziging van artikel 10 is van wetstechnische aard.Artikel XVIII, onderdeel D (artikel 9ba van de Wet op
de belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)De invoering van een nieuw artikel 9ba ziet op de CO2-toeslag
voor de in absolute zin zeer onzuinige personenauto’s. Voor de toeslag
wordt onderscheid gemaakt tussen enerzijds dieselauto’s en anderzijds
de overige brandstofcategorieën zoals benzineauto’s, aardgasauto’s
en LPG-auto’s. De toeslag bedraagt € 110 voor elke gram CO2-uitstoot boven de 200 gr/km voor een personenauto die wordt aangedreven
door een motor met een compressieontsteking (diesel). Voor de overige auto’s
geldt een ondergrens van 240 gr/km. Voor de bepaling van de CO2-uitstoot
wordt aangesloten bij het Besluit etikettering energiegebruik personenauto’s.
De CO2-uitstoot staat in beginsel vermeld in het kentekenregister
van de RDW.Zoals in de toelichting op artikel 9a van de Wet BPM reeds aan de orde
is geweest, worden er in Nederland personenauto’s toegelaten waarvan
geen officiële waarde van de CO2-uitstoot in het register
van de RDW is opgenomen. Dit zal zich met name kunnen voordoen bij de individuele
toelating van personenauto’s zonder ETG en van personenauto’s
met ETG die bij de toelating in Nederland niet tot een goedgekeurd type worden
herleid. Hieronder bevinden zich ook auto’s die boven de uitstootgrens
van de CO2-toeslag uitkomen. Door de verwijzing naar artikel 9a
in het tweede lid van artikel 9ba, wordt voorkomen dat de CO2-toeslag
via de parallelimport wordt ontlopen. Op deze wijze wordt bereikt de CO2-uitstoot van deze auto’s aan de hand van de brandstofverbruiksgids
als bedoeld in artikel 1 van het Besluit etikettering energiegebruik personenauto’s
in aanmerking wordt genomen. Indien de personenauto in de brandstofverbruiksgids
voorkomt, geldt de daarin vermelde CO2-uitstoot van die personenauto.
Indien de personenauto niet voorkomt in die gids, wordt de in de brandstofverbruiksgids
vermelde CO2-uitstoot van de met de desbetreffende personenauto
best vergelijkbare personenauto in aanmerking genomen.Deze maatregel treedt in werking per 1 februari 2008. Deze maatregel geldt niet voor een personenauto die vóór 1 februari
2008 voor het eerst in gebruik is genomen.Artikel XVIII, onderdeel E (artikel 9c van de Wet op de
belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992)Artikel 9c, eerste lid, voorziet tot 1 juli 2008 in een nihiltarief voor
een personenauto of bestelauto met een elektromotor of een verbrandingsmotor
op waterstof. Zoals in het algemeen deel van deze memorie is toegelicht, wordt
deze vrijstelling voor zogenoemde «zero-emission auto’s»
met vijf jaar verlengd tot 1 juli 2013. Het eerste lid wordt hiertoe
aangepast.Het eerste lid kent ook een nihiltarief voor hybride auto’s (auto’s
die zowel door een elektromotor als een gewone verbrandingsmotor kunnen worden
aangedreven) waarbij een elektromotor kan zorgen voor een actieradius van
24 km aaneengesloten stadsverkeer. Gelet op de ontwikkelingen ligt eenzelfde
behandeling voor alle vormen van hybride auto’s (zoals voorheen ook
van toepassing was) meer in de rede. Daarom komen voortaan alle vormen van
hybride auto’s met een A- of B-label in aanmerking voor de hierna genoemde
BPM-korting.Om dit te bereiken kan worden volstaan met het schrappen van de in het
eerste lid van artikel 9c opgenomen aparte categorie, omdat een hybride auto
met een actieradius van 24 km of meer ook voldoet aan het vereiste in het
tweede lid dat het piekvermogen van de elektromotor minimaal 15% van
het maximale vermogen van de verbrandingsmotor is.Op grond van het nieuwe tweede lid van artikel 9c wordt de BPM verlaagd
met € 5 000 respectievelijk € 2 500 voor hybride
auto’s die bovendien behoren tot de energie-efficiëntieklasse A
respectievelijk B. In combinatie met het van toepassing verklaren van de bonus-
en malusbedragen, gekoppeld aan de energie-efficiëntieklassen, leidt
dit in totaal tot een BPM-verlaging van € 6 400 of € 3 200.
De huidige kortingregeling voor hybride auto’s loopt af per 1 juli
2008. Gelet op de ontwikkelingen met betrekking tot het aanbod en de verkoop
van hybrides wordt de kortingregeling met twee jaar verlengd tot 1 juli
2010.Artikel XIXArtikel XIX (overgangsbepaling BPM)Het gebruikelijke overgangsrecht voor de inwerkingtreding van maatregelen
als deze in de Wet BPM is van toepassing. Dit brengt met zich mee dat voor
auto’s waarvoor het kentekenbewijs is afgegeven vóór het
tijdstip van inwerkingtreding van de maatregel, dus 1 februari 2008,
maar de tenaamstelling van het kenteken plaatsvindt binnen twee maanden na
1 februari 2008, nog de oude tarieven van toepassing zijn indien deze
lager zijn. Indien sprake is van een verlaging van het tarief en vóór
1 februari 2008 het kentekenbewijs al is afgegeven maar nog niet te naam
gesteld, geldt dus het nieuwe lagere tarief. Dit is geregeld in het eerste
lid.In het tweede lid wordt geregeld dat de fijnstofdifferentiatie en CO2-toeslag niet van toepassing zijn op personenauto’s die vóór
1 februari 2008 voor het eerst in gebruik zijn genomen.Artikel XXArtikel XX, onderdeel B (artikel 23b van de Wet op de
motorrijtuigenbelasting 1994)Deze wijziging bewerkstelligt een halvering van het tarief van de motorrijtuigenbelasting
voor zeer zuinige personenauto’s. Deze worden gedefinieerd als dieselauto’s
die niet meer CO2 uitstoten dan 95 gr per km en andere
auto’s die niet meer CO2 uitstoten dan 110 gr per km. De
halvering van het tarief wordt als zelfstandig halftarief ondergebracht in
een nieuw artikel 23b. In het geval van samenloop van artikel 23a en 23b geldt
alleen artikel 23a. Inwerkingtreding van deze maatregel zal plaatsvinden op
een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip. Wat betreft de bepaling van
de CO2-uitstoot van het voorgestelde halftarief wordt aangesloten
bij de regeling in artikel 9a van de Wet BPM.Artikel XX, onderdelen A en C tot en met G (artikelen
23, 24b, 25, 25a, 25b en 47 van de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994)In het Beleidsprogramma van het kabinet is de omzetting van een deel van
de BPM in MRB aangekondigd, dit is verder in het algemeen deel toegelicht.
Dit resulteert in een procentueel gelijke verhoging van de tarieven in de
MRB voor personenauto’s, bestelauto’s, motorrijwielen, autobussen
en vrachtauto’s.De onderhavige aanpassing van artikel 23 voorziet in een verhoging van
het tarief – zowel het basisdeel als de brandstoftoeslagen – voor
personenauto’s. De aanpassing van artikel 24b heeft betrekking op de
tarieven voor een bestelauto van een ondernemer in de zin van artikel 7 van
de Wet op de omzetbelasting 1968. Het tarief voor een motorrijwiel wordt dienovereenkomstig
aangepast in artikel 25. De aanpassing van artikel 25a respectievelijk artikel
25b ziet op de tarieven voor een vrachtauto respectievelijk een winkelauto.
De aanpassing van artikel 47 ziet op de tarieven voor een autobus. Voor alle
duidelijkheid wordt opgemerkt dat de inflatiecorrectie per 1 januari
2008 – zijnde 1,5% – reeds is toegepast.Artikel XX, onderdeel H (artikel 83 van de Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994)Artikel 83 van de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994 is aangepast
om te bereiken dat de tariefwijzigingen die per 1 februari 2008 van kracht
worden, ook tijdig doorwerken voor belastingplichtigen die per jaar betalen.
Deze tariefwijzigingen gelden in alle gevallen met ingang van het eerste (driemaands)tijdvak
dat aanvangt na de inwerkingtreding van deze wijzigingen. Wanneer een belastingplichtige
voor een jaar vooruit heeft betaald, ontvangt hij van de Belastingdienst in
het geval van een (saldo-) verlaging van zijn tarief bij voor bezwaar vatbare
beschikking een restitutie voor de vooruit betaalde (driemaands)tijdvakken
die nog niet zijn aangevangen op het moment van inwerkingtreding. In het geval
van een verhoging van het tarief dient de belastingplichtige (op uitnodiging
van de Belastingdienst) een aanvullende betaling te doen. De teruggave en
de bijbetaling worden beide gedaan voor het einde van het eerste tijdvak dat
is aangevangen na inwerkingtreding van de tariefwijzigingen.Artikel XXIArtikel XXI, onderdeel A (artikel 1 van de Wet op de kansspelbelasting)Artikel 1 van de Wet op de kansspelbelasting bepaalt van wie kansspelbelasting
wordt geheven. De wijziging per 1 januari 2009 van artikel 1 strekt ertoe
kansspelen die via een kansspelautomaat worden gespeeld, binnen het bereik
van de kansspelbelasting te brengen en een belastingplichtige aan te wijzen.
Een heffing over de prijzen is bij spelen op kansspelautomaten niet goed toepasbaar
omdat bijvoorbeeld het gewonnen geld direct weer wordt ingezet en de prijswinnaars
en de hoogte van de gewonnen prijzen door het continue spel niet zijn bij
te houden. Hierom is ook naderhand niet na te gaan of de gewonnen prijzen
afzonderlijk onder het bedrag van de vrijstelling van artikel 4, eerste lid,
van de Wet op de kansspelbelasting zijn gebleven. Er is daarom gekozen voor
het systeem waarbij de kansspelbelasting wordt geheven naar het
verschil tussen de in een tijdvak ontvangen inzetten en de ter beschikking
gestelde prijzen. Daartoe is in artikel 1, eerste lid, onderdeel a, van de
Wet op de kansspelbelasting de exploitant van kansspelautomaten als belastingplichtige
aangemerkt, waarmee tegelijk het verband wordt gelegd met het hiervoor bedoelde
systeem zoals neergelegd in artikel 3, eerste lid, van de Wet op de kansspelbelasting.
In het nieuwe tweede lid wordt de exploitant gedefinieerd als degene die exploiteert
in de zin van de Wet op de kansspelen. In artikel 30h, tweede lid, van die
wet wordt onder exploiteren verstaan het als eigenaar gebruiken of aan een
ander in gebruik geven. Artikel 1, eerste lid, onderdeel a, geeft ook een
definitie van een kansspelautomaat. Deze definitie is eveneens gebaseerd op
de Wet op de kansspelen. Buitenlandse kansspelautomaten vallen onder buitenlandse
kansspelen, zodat volgens onderdeel c van het eerste lid, de binnen het Rijk
wonende gerechtigde tot de prijzen van die automaten belastingplichtig is.Artikel 1, eerste lid, onderdeel b, is aangevuld met kansspelautomatenspelen
om te voorkomen dat gerechtigden tot prijzen van binnenlandse kansspelautomatenspelen
alsnog in de heffing worden betrokken.Artikel XXI, onderdeel B (artikel 2 van de Wet op de kansspelbelasting)Artikel 2, eerste lid, van de Wet op de kansspelbelasting geeft een algemene
definitie van kansspelen. Dit zijn gelegenheden gegeven tot mededinging naar
prijzen en premies waarbij de aanwijzing van de winnaars geschiedt door enige
kansbepaling waarop de deelnemers in het algemeen geen overwegende invloed
kunnen uitoefenen. Deze definitie is in lijn met die van de Wet op de kansspelen.
De wijziging per 1 januari 2009 betreft het laten vervallen van de definitie
van speelautomaten, die waren uitgezonderd van het begrip kansspel. Door deze
uitzondering was op speelautomaten niet de kansspelbelasting, maar het BTW-regime
van toepassing.Artikel XXI, onderdelen C tot en met G (artikelen 3, 5,
5a, 6 en 8 van de Wet op de Kansspelbelasting)De in deze onderdelen opgenomen wijzigingen zijn van redactionele aard. Artikel XXIIArtikel XXII, onderdeel A (artikel 27 van de Wet op de
accijns)Ingevolge dit onderdeel worden met ingang van 1 juli 2008 de tarieven
van halfzware olie en gasolie (artikel 27, eerste lid, onderdeel b), vloeibaar
gemaakt petroleumgas (artikel 27, eerste lid, onderdeel d) en halfzware olie
en gasolie bestemd voor ander gebruik dan voor het aandrijven van motorrijtuigen
op de weg of van pleziervaartuigen of voor de voortstuwing van luchtvaartuigen
(artikel 27, derde lid) verhoogd (zie eveneens artikel XXXI, vijfde lid).
Bij deze verhoging is (uiteraard) uitgegaan van de tarieven zoals deze op
1 juli 2008 zullen luiden, dus na de indexatie zoals die op 1 januari
2008 zal plaatsvinden.Artikel XXII, onderdeel B (artikel 27a van de Wet op de
accijns)In artikel 27a van de Wet op de accijns zijn de artikelen 10.1 en 10.2
van de Wet IB 2001 van overeenkomstige toepassing verklaard op de in artikel
27, eerste lid, onderdelen a en b, en tweede lid, van de Wet op de accijns
genoemde tarieven. Bij laatstbedoelde tarieven gaat het om de accijnstarieven
voor lichte olie (benzine), halfzware olie en gasolie (dieselolie) en halfzware
olie en gasolie bestemd voor de voortstuwing van luchtvaartuigen. Op grond
van artikel 27a worden deze tarieven – evenals de tarieven
van de inkomstenbelasting – reëel constant gehouden door deze,
door middel van indexatie, jaarlijks aan te passen aan de inflatie. Met de
in dit onderdeel opgenomen wijziging van artikel 27a wordt de indexatie met
ingang van 1 juli 2008 ook van toepassing op LPG, zware stookolie en
op het in artikel 27, derde lid, genoemde tarief. Laatstbedoeld tarief is
het tarief voor de zogenoemde rode diesel (gasolie en halfzware olie). De
indexering van deze brandstoffen zal per 1 januari 2009 voor de eerste
maal plaatsvinden.Artikel XXIIIArtikel XXIII, onderdeel A (artikel 7 van de Wet op de
accijns)Op grond van dit onderdeel worden met ingang van 1 januari 2009 de
in artikel 7, eerste lid, onderdelen b, c en d, van de Wet op de accijns genoemde
tarieven van de accijns voor bier met 30% verhoogd. Het tarief voor
de laagste categorie bier van artikel 7, eerste lid, onderdeel a, van de Wet
op de accijns wordt niet aangepast en blijft € 5,50 per hectoliter.Artikel XXIII, onderdeel B (artikel 27 van de Wet op de
accijns)Ingevolge dit onderdeel worden de tarieven van halfzware olie en gasolie
(artikel 27, eerste lid, onderdeel b), LPG (artikel 27, eerste lid, onderdeel
d) en halfzware olie en gasolie bestemd voor ander gebruik dan voor het aandrijven
van motorrijtuigen op de weg of van pleziervaartuigen of voor de voortstuwing
van luchtvaartuigen (artikel 27, derde lid) met ingang van 1 januari
2009 verhoogd. Dit betreft de in het algemeen deel van deze memorie genoemde
tweede stap van de verhoging van de brandstofaccijnzen. Deze verhoging van
de brandstofaccijnzen dient eerst plaats te vinden nadat de jaarlijkse indexatie
van de tarieven per 1 januari 2009 toepassing heeft gevonden. Daartoe
strekt het tweede lid van artikel XXXI.Artikel XXIVArtikel XXIV (accijns op tabaksproducten)Indien aan het einde van een kalenderjaar wordt geconstateerd dat de meest
gevraagde prijsklasse van sigaretten onderscheidenlijk rooktabak is gewijzigd,
schrijft artikel 35a van de Wet op de accijns voor dat met ingang van 1 april
van het jaar volgend op het jaar waarop de vaststelling van de meest gevraagde
prijsklasse is gebaseerd, de accijnstarieven worden aangepast bij ministeriële
regeling. Het onderhavige artikel regelt dat indien in het kalenderjaar 2007
een wijziging van de meest gevraagde prijsklasse wordt geconstateerd, de ministeriële
regeling en de daarin te regelen aanpassing van de accijns, in werking zal
treden met ingang van 1 juli 2008 in plaats van 1 april 2008.Artikel XXVArtikel XXV (accijns op tabaksproducten)Uit de in dit artikel neergelegde regeling vloeit de verhoging voort van
de accijnstarieven voor sigaretten en rooktabak (voornamelijk shag), zoals
die reeds in het algemeen deel van deze memorie is toegelicht.Voor sigaretten bedraagt de verhoging 21 cent per pakje van de meest gevraagde
prijsklasse van 20 stuks sigaretten (€ 10,50 per 1000 stuks) met
een prijseffect van circa 25 cent.Voor rooktabak bedraagt de verhoging 26 cent per pakje van de meest gevraagde
prijsklasse van 50 gr rooktabak (€ 5,25 per kg) en een prijseffect
van circa 31 cent.In het vierde lid van dit artikel wordt de samenloop geregeld met de eventuele
accijnsverhoging als gevolg van de wijziging van de meest gevraagde prijsklasse
(artikel 35a van de Wet op de accijns), in het bijzonder de volgorde van de
betreffende accijnsaanpassingen. Indien op basis van de verkoopcijfers over
2007 wordt geconstateerd dat de meest gevraagde prijsklasse sigaretten is
gewijzigd, zal eerst artikel 35a van de Wet op de accijns worden toegepast.
De op grond van artikel 35a van de Wet op de accijns berekende accijns van
de «nieuwe» meest gevraagde prijsklasse zal vervolgens het uitgangspunt
zijn voor de accijnsverhoging op grond van het eerste en het tweede lid van
het onderhavige artikel.Artikel XXVIArtikel XXVI (artikel 43a van de Invorderingswet 1990)Het nieuwe artikel 43a van de Invorderingswet 1990 creëert voor de
verpakkingenbelasting een risicoaansprakelijkheid voor ondernemers die deel
uitmaken van een concern als bedoeld in artikel 36s, onderdeel g, van de Wbm.
Betreft het concern een fiscale eenheid als bedoeld in artikel 7, vierde lid,
van de Wet op de omzetbelasting 1968, dan zijn alle delen van de fiscale eenheid
hoofdelijk aansprakelijk voor de verpakkingenbelastingschuld van het concern
en kan deze schuld op ieder van hen worden verhaald. Betreft het concern echter
een samenwerkingsverband als bedoeld in dat onderdeel g onder 2° (bijvoorbeeld
een franchiseorganisatie), dan is slechts sprake van een partiële aansprakelijkheid:
een producent of een importeur (als bedoeld in artikel 36s, onderdeel e onderscheidenlijk
f) – of een producent tevens importeur – die een onderdeel vormt
van het concern, is slechts aansprakelijk voor het gedeelte van de verpakkingenbelastingschuld
van het concern dat aan hem kan worden toegerekend.Doordat artikel 43, tweede lid, van de Invorderingswet 1990 ook van overeenkomstige
toepassing wordt verklaard, kan de ontvanger een vermindering of teruggaaf
verpakkingenbelasting bevrijdend voldoen aan één van de ondernemers
die deel uitmaken van het concern.Artikel XXVIIArtikel XXVIIHet onderhavige artikel voorziet erin dat de in de artikelen XV, XVI en
XVII opgenomen bedragen, evenals alle andere in de Wbm opgenomen bedragen,
reëel constant gehouden worden door deze, door middel van indexatie,
aan te passen aan de inflatie.Artikel XXVIIIArtikel XXVIII (overgangsrecht buitengewone uitgaven)In artikel II, onderdeel D, vervalt artikel 3.139, onderdeel c, van de
Wet IB 2001. Zoals daar reeds is opgemerkt, blijft die bepaling gelden voor
teruggaven en nagekomen betalingen ter zake van buitengewone uitgaven die
in het verleden wel in aanmerking zijn genomen. Daarom wordt een overgangsbepaling
voorgesteld.Hetgeen door de belastingplichtige is ontvangen als teruggave van of nagekomen
betaling ter zake van buitengewone uitgaven die in enig kalenderjaar op grond
van afdeling 6.5 van de Wet IB 2001, zoals die afdeling in het desbetreffende
kalenderjaar luidde, in aanmerking zijn genomen, wordt voor de toepassing
van artikel 3.139 van de Wet IB 2001 als negatieve persoonsgebonden aftrek
in aanmerking genomen.Hiermee wordt beoogd te voorkomen dat ontvangen teruggaven of nabetalingen die betrekking hebben op reeds in aftrek gekomen buitengewone
uitgaven, buiten beschouwing blijven. De ontvangen teruggave of nabetaling
leidt er immers toe dat achteraf bezien een te groot bedrag als buitengewone
uitgaven in aanmerking is genomen. Met de overgangsbepaling wordt beoogd deze
te ruime aftrek van buitengewone uitgaven in het jaar dat de teruggave of
nabetaling wordt ontvangen, ongedaan te maken.Artikel XXIXArtikel XXIX (samenloopbepaling)Het is mogelijk dat samenloop optreedt tussen dit voorstel van wet en
het bij Koninklijke boodschap van 24 november 2006 ingediende voorstel
van wet tot wijziging van de Wet belastingen op milieugrondslag (Kamerstukken
II 2006/07, 30 877). Indien laatstgenoemd wetsvoorstel, nadat het tot
wet is verheven, eerder in werking treedt dan deze wet, voorziet het onderhavige
artikel erin dat de relevante onderdelen van de artikelen XI, XII en XIII
van deze wet worden aangepast aan de tekst van de Wbm, zoals die luidt nadat
het eerder genoemde voorstel tot wijziging van de Wbm tot wet is verheven.Artikel XXXIArtikel XXXI (inwerkingtreding)Het wetsvoorstel treedt in werking met ingang van 1 januari 2008.
De in artikel I opgenomen wijzigingen van de artikelen 2.10, 6.24, 8.11, 8.14,
8.14a, 8.17 en 8.18 van de Wet IB 2001, alsmede de in artikel VI opgenomen
wijzigingen van de artikelen 20a, 22a, 22b en 22c van de Wet LB 1964 bevatten
de bedragen en percentages zoals die zullen luiden voor het jaar 2008. Bij
de bepaling van de omvang van die bedragen en percentages is reeds rekening
gehouden met de indexering per 1 januari 2008. De verhoging van de tarieven
van de verpakkingenbelasting per 1 januari 2009 zoals opgenomen in artikel
XIV dient eerst plaats te vinden nadat de jaarlijkse indexatie van de tarieven
per 1 januari 2009 toepassing heeft gevonden. Dit geldt eveneens voor
de verhoging van de brandstofaccijnzen per 1 januari 2009 zoals opgenomen
in artikel XXIII, onderdeel B. Daartoe strekt het tweede lid van artikel XXXI.De wijziging in artikel I, onderdeel D, tweede lid (wijziging van het
percentage in artikel 3.112, vijfde lid, van de Wet IB 2001), heeft terugwerkende
kracht tot en met 1 januari 2007.De wijzigingen in de BPM vergen een zekere voorbereidingstijd voor de
branche en voor de Belastingdienst. Om die reden treden de wijzigingen in
de BPM en de MRB, zoals opgenomen in de artikelen XVIII en XX, onderdelen
A en C tot en met H, niet in werking op het vaste verandermoment van 1 januari
2008, maar treden zij in werking per 1 februari 2008, zoals blijkt uit
het vierde lid van artikel XXXI.De verhoging van de brandstofaccijnzen geschiedt in twee stappen. De eerste
stap treedt in werking met ingang van 1 juli 2008. Te dien einde is in
het vijfde lid van artikel XXXI bepaald dat de desbetreffende wijzigingen
van de Wet op de accijns in werking treden met ingang van genoemde datum.Het vervallen van de verlaagde tarieven voor de EB voor de glastuinbouw
(artikel XIII) vindt plaats als zekerheid wordt verkregen dat de Europese
Commissie geen goedkeuring hecht aan een verlenging daarvan. Alsdan zal bij
koninklijk besluit de datum voor het vervallen van die verlaagde tarieven
worden vastgesteld. De halvering van het MRB-tarief voor zeer zuinige auto’s,
zoals opgenomen in artikel XX, onderdeel B (artikel 23b van de Wet op de motorrijtuigenbelasting
1994), vergt een aanpassing van het technische systeem van de Belastingdienst
waarmee de nodige tijd is gemoeid. Daarom vindt ook hier inwerkingtreding
plaats op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip. Wat betreft de halvering
van het MRB-tarief wordt gestreefd naar inwerkingtreding per 1 februari
2008.In het laatste lid van artikel XXXI is geregeld dat de € 1 miljoen
grens in de eigenwoningregeling waarboven een hoger percentage geldt voor
de bepaling van het inkomen uit eigen woning (artikel 3.112 van de Wet IB
2001), nog niet per 1 januari 2009 wordt bijgesteld met de inflatiecorrectie.
Deze bijstelling vindt voor het eerst plaats per 1 januari 2010. Ditzelfde
geldt voor de € 1 miljoen grens bij de bijtelling voor privégebruik
woning (artikel 3.19 van de Wet IB 2001).De Staatssecretaris van Financiën,J. C. de JagerDe Minister van Financiën,W. J. BosXNoot1Richtlijn nr. 2006/112/EG van de Raad van de Europese Unie van 28 november
2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde
waarde (PbEU L 347).XNoot2Significance, 15 augustus 2007.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 29 665, nr. 55.XNoot1Voor een nadere toelichting over de achtergrond en de werking van deze
milieudifferentiatie wordt verwezen naar de memorie van toelichting bij het
Belastingplan 2006; Kamerstukken II 2005/06, 30 306, nr. 3.XNoot2Kamerstukken II 2006/07, 30 800 XI, nr. 61.XNoot1Richtlijn 98/69/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober
1998 met betrekking tot maatregelen tegen luchtverontreiniging door emissies
van motorvoertuigen en tot wijziging van Richtlijn 70/220/EEG van de Raad.XNoot2In de richtlijn is een uitzondering gemaakt voor zwaardere dieselauto’s.
Deze hoeven aan minder strenge uitstootnormen te voldoen.XNoot1Verordening EG nr. 715/2007 van 20 juni 2007 betreffende de typegoedkeuring
van motorvoertuigen met betrekking tot emissies van lichte personenbedrijfsvoertuigen
(Euro 5 en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie.XNoot2Kamerstukken II 2006/07, 30 489, nr. 31.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 28 694, nr. 37.XNoot2Kamerstukken II 2006/07, 28 694 en 27 664, nr. 41.XNoot1Kamerstukken II 2006/07, 28 694, nr. 42.XNoot1Richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september
2000 (PbEU L 269) betreffende autowrakken.XNoot1Kamerstukken II 2005/06, 22 343 en 30 300 XI, nr. 136.XNoot2Onder de Wet op de inkomstenbelasting 1964 bestond voor partners met een
belastbaar inkomen beneden de belastingvrije som de mogelijkheid van overheveling
van (het overdraagbare deel van) de belastingvrije som naar de (hoofd)kostwinner.XNoot3«Reinventing the Welfare State», CPB, maart 2006, p. 19.XNoot1«Reinventing the Welfare State», CPB, maart 2006, p. 20.XNoot1De inkomensgrens geldt niet indien de belastingplichtige recht heeft op
de zelfstandigenaftrek.XNoot1«Houdbaarheidseffecten van participatiebeleid», CPB, januari
2007, p.3. «Reinventing the Welfare State», CPB, maart 2006, p.
19.XNoot2«Moeders, werk en kinderopvang in model», SCP, augustus 2007,
p. 10.XNoot1PbEG L 149.XNoot1Maatregelen ten opzichte van de stand cMEV 2008.XNoot1De meest recente is: Aftrek buitengewone uitgaven 2005 door chronisch
zieken en gehandicapten, Nivel 2007XNoot2Kamerstukken II 2004/05, 29 800 XV, nr. 78.XNoot3Kamerstukken II 2005/06, 29 689, nr. 112, bijlage.XNoot1De Tegemoetkomingsregeling buitengewone uitgaven (TBU) blijft uiteraard
wel van toepassing voor de afwikkeling van de BU over de belastingjaren tot
en met 2008.XNoot2Zie ook de aanbiedingsbrief bij het rapport «Naar integratie van
buitengewone uitgaven en zorgtoeslag?», Kamerstukken II 2005/06, 29 689,
nr. 112.XNoot1Het NIVEL gaat bijvoorbeeld uit van een totaal aantal chronisch zieken
en gehandicapten van ongeveer 2 miljoen personen, zie «Financiële
situatie van chronisch zieken en gehandicapten 2005/2006», NIVEL 2006.XNoot1Kamerstukken II 1999/2000, 24 036, nr. 147, blz. 5.XNoot2Kamerstukken II 2003/04, 29 210, nr. 3.XNoot1HR 21 december 1990, nr. 26 197, BNB 1991/90.XNoot1Bij de invoering van deze uitzondering op het begrip kansspel in –
toen nog – de Wet op de loterijbelasting in 1964 is ervoor gekozen om
zowel behendigheidsautomaten als kansspelautomaten onder het omzetbelastingregime
te brengen.XNoot1Het belangrijkste bezwaar is dat een stelselwijziging voor bepaalde kansspelorganisatoren
tot gevolg zou kunnen hebben dat zij per saldo meer kansspelbelasting gaan
afdragen en voor andere kansspelorganisatoren dat zij juist minder gaan afdragen.
Kamerstukken II 2006/07, 30 583, nr. 7, blz. 2.XNoot1Kamerstukken II 2005/06, 30 306, nr. 3.XNoot1Zoals bepaald in artikel 36c, vijfde lid, onderdeel a, van de Wbm.XNoot1Richtlijn nr. 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december
1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval (PbEG
L 365), zoals gewijzigd bij Richtlijn nr. 2004/12/EG van het Europees Parlement
en de Raad van 11 februari 2004 tot wijziging van Richtlijn nr. 94/62/EG betreffende
verpakking en verpakkingsafval (PbEG L 47).XNoot2Besluit van 24 maart 2005, houdende regels voor verpakkingen, verpakkingsafval,
papier en karton (Besluit beheer verpakkingen en papier en karton) (Stb. 183).XNoot3Terzijde zij hier opgemerkt dat zowel verpakkingsmaterialen zelf als (verpakte)
producten, in bijvoorbeeld de omzetbelasting ook wel worden aangeduid als «goederen».XNoot1«Artikelen» volgens de verpakkingenrichtlijn.XNoot2«Artikelen» en «wegwerpartikelen» volgens de verpakkingenrichtlijn.XNoot1Verordening (EG) nr. 715/2007 van 20 juni 2007 betreffende de typegoedkeuring
van motorvoertuigen met betrekking tot emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen
(Euro 5 en Euro 6) en de toegang tot reparatie- en onderhoudsinformatie (PbEG L171). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-31205-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl