Hoger beroep in vreemdelingenzaken; Verslag algemeen overleg over invoering van hoger beroep in vreemdelingenzaken
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24424, nr. 4

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

16-10-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

24424 nr. 4

08-10-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamVragen en opmerkingen uit de commissieHet antwoord van de regeringNadere gedachtewisselingOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24424Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 34 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 424Hoger beroep in vreemdelingenzakennr. 4VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEGVastgesteld 8 oktober 1996De vaste commissie voor Justitie1 heeft op
11 september 1996 overleg gevoerd met minister Sorgdrager en staatssecretaris
Schmitz van Justitie over de invoering van hoger beroep in vreemdelingenzaken (24 424, nrs. 2 en 3).Van het gevoerde overleg brengt de commissie bijgaand beknopt verslag
uit. Vragen en opmerkingen uit de commissieDe heer Rijpstra (VVD) memoreerde dat, voordat in 1994 de nieuwe
Vreemdelingenwet van kracht werd, het vreemdelingenrecht geen hoger beroep
kende en dat geen enkel verdrag Nederland verplicht een hoger beroep in vreemdelingenzaken
te hebben. Verder stelde hij vast dat er nagenoeg geen EU-lidstaten zijn die
een vorm van hoger beroep in vreemdelingenzaken kennen. Dat laatste is natuurlijk
geen doorslaggevend argument om ook in Nederland geen hoger beroep te hebben.De heer Rijpstra vroeg zich nadrukkelijk af of het nu het goede moment
is om middels een wetswijziging hoger beroep in vreemdelingenzaken te introduceren
en of niet beter door een stroomlijning van procedures de gewenste verbetering
kan worden bereikt. Er zijn immers voldoende gevallen bekend waarin ook de
Staat der Nederland gebaat zou zijn bij een hoger beroep. In dit verband refereerde
hij aan de uitspraak van de Zwolse rechtbank inzake het terugsturen van Somalische
asielzoekers. Zal overigens nog cassatie in belang der wet worden ingesteld?
Aan de andere kant is er ook veel kritiek van de advocatuur op gerechtelijke
uitspraken: vergelijkbare gevallen worden kennelijk anders beoordeeld door
de verschillende rechtbanken.In het voorstel van de regering is sprake van een beperkt hoger beroep.
Wat wordt bedoeld met «complexe, feitelijke en juridische vragen»?
Er wordt van uitgegaan dat slechts 3,3% van de gevallen zal worden toegelaten
tot het hoger beroep. Wat dit betreft kunnen er echter geen garanties worden
gegeven, terwijl het antwoord op vraag 46 (6400 beroepen bij 35 000 asielzoekers
en 29 000 beschikkingen op reguliere aanvragen) het percentage van 3,3
bepaald in een ander daglicht stelt. Ook al daalt het aantal asielzoekers,
het aantal reguliere zaken zal naar verwachting niet afnemen. Als het rechterlijk college besluit een zaak niet voor hoger beroep in
aanmerking te laten komen, heeft de advocaat feitelijk geen rechtsmiddelen
meer. Kan de commissie alle zaken, die voor hoger beroep worden aangedragen,
wel aan? De bewindslieden gaan ervan uit dat het hoger beroep elf weken zal
gaan duren, maar tegelijkertijd wordt in het antwoord op vraag 36 uitgegaan
van de volgende termijnen: twee weken voor het instellen van het appèl,
vier weken voor de beoordeling van de afdoening, al dan niet buiten zitting
en tien weken voor de behandeling ten gronde van het appèl. Dat is
dus zestien weken. Wat daar ook van zij, de termijnen komen bovenop de procedure
die nu gemiddeld elf maanden duurt, terwijl de bewindslieden en ook de Hoge
Raad van oordeel zijn dat de invoering van het hoger beroep niet mag leiden
tot een substantiële verlenging van de procedure.Ook wat betreft de kosten wordt een slag om de arm gehouden: langere procedures
betekenen meer opvangkosten en meer zaken vergen meer capaciteit. De heer
Rijpstra zei de indruk te hebben dat de regering in haar schattingen te optimistisch
is.De fractie van de VVD sluit niet uit dat zij na de evaluatie van het functioneren
van de huidige Vreemdelingenwet tot de conclusie moet komen dat er een nieuwe
wet moet komen die los staat van de AWB, omdat deze wet in veel zaken uitvoering
van de Vreemdelingenwet frustreert. Bij het nadenken over een nieuwe Vreemdelingenwet
dient zeker ook het hoger beroep te worden betrokken. Heldere wetgeving is
uiterst noodzakelijk. Als wederom wordt gekomen tot gecompliceerde wetgeving
voor het hoger beroep wordt de kans groter dat er mazen in de wet worden gevonden,
die alleen maar leiden tot langere procedures. Vooralsnog meent de fractie
dat het door de bewindslieden gedane voorstel te veel onzekerheden bevat en
te weinig garanties biedt voor een verdere stroomlijning en verheldering van
de vigerende wetgeving.De heer De Hoop Scheffer (CDA) was van mening dat er in het
voorstel van de regering te veel open einden zijn. Kernvraag is hoe instelling
van hoger beroep zich verhoudt tot de wens de asielprocedures te verkorten.
Hopelijk zal op niet al te lange termijn kunnen worden gediscussieerd over
de evaluatie van de Vreemdelingenwet. Vinden de bewindslieden dat daarbij
ook de kwestie van het hoger beroep zal moeten worden betrokken? Ook de CDA-fractie
zal daarbij uitdrukkelijk het functioneren van de ABW in relatie tot de Vreemdelingenwet
aan de orde stellen. De fractie zal in ieder geval niet instemmen met een
maatregel waarvan niet duidelijk is hoe zij uitwerkt op de beslisketen.Hoger beroep mag ook volgens de regering niet leiden tot een onaanvaardbare
verlenging van de asielprocedure. Hoe ver denken de bewindslieden in dezen
te kunnen gaan? Hoe oordelen zij over het nogal pessimistische oordeel en
het alternatief van de Adviescommissie voor vreemdelingenzaken (ACV)? Invoering
van het hoger beroep, zeker als daaraan schorsende werking wordt verbonden,
kan licht leiden tot niet-geschoten-altijd-misberoepen. Daarbij komt dat de
buitenzittinguitspraken weleens veel meer tijd kunnen vergen dan de vier weken
waarvan de regering uitgaat. Hoeveel tijd is hiermee momenteel gemiddeld gemoeid?Wat gebeurt er als de hogerberoepsinstantie de wettelijke termijnen niet
haalt en welke gevolgen kan het instellen van een beroepstermijn van twee
weken hebben? De kans is groot dat de advocaten een standaardbrief versturen
waarin staat dat de beslissing moet worden vernietigd omdat de rechtbank de
appellant ten onrechte niet als vluchteling heeft aangemerkt op grond van
art. 1 van het Vluchtelingenverdrag en art. 15 van de Vreemdelingenwet. Wat
moet eigenlijk precies worden verstaan onder een «gemotiveerd beroepschrift»?Slaat de in antwoord 33 bedoelde verlenging met elf weken op alle procedures
of alleen op procedures waarin hoger beroep is ingesteld? Naar
aanleiding van antwoord 41 vroeg de heer De Hoop Scheffer nog of er extra
rechters zullen worden aangesteld.Concluderend merkte de heer De Hoop Scheffer op dat het voorstel van de
regering te veel open einden bevat waardoor een goede afweging van de voor-
en nadelen van het invoeren van een hoger beroep niet wel mogelijk is. Vooralsnog
heeft zijn fractie dan ook grote moeite met het voorstel.De heer Van Oven (PvdA) merkte op dat zijn fractie in principe
de invoering van een vorm van hoger beroep in vreemdelingenzaken ondersteunt
en zich daarbij aansluit bij de argumenten van de Hoge Raad en de regering.
Uit de regioplanevaluatie blijkt ook dat er in het veld vrij algemeen behoefte
bestaat aan invoering van een hoger beroep. Dat kost uiteraard tijd en geld
en beide zaken zijn schaars in vreemdelingenland; invoering van hoger beroep
mag niet leiden tot onaanvaardbare kostenverhogingen en procedureverlengingen.In de nu ter tafel liggende varianten van de Hoge Raad is sprake van een
beperking van hoger beroep in bepaalde gevallen, maar de PvdA-fractie voelt
daar weinig voor. Niet alleen omdat er sprake is van een oneigenlijke druk
op de alleensprekende rechter, maar ook omdat tijdens de zittingen van deze
rechter de advocaten hoogstwaarschijnlijk hun uiterste best zullen doen om
aan te tonen dat hun zaken zeer ingewikkeld zijn en derhalve in aanmerking
komen voor hoger beroep. Bovendien zijn niet alle zaken die door meervoudige
kamers worden behandeld per definitie ingewikkeld terwijl deze zaken dan wel
voor hoger beroep in aanmerking zouden komen. Ten slotte heeft de regering
gelijk dat toegang tot hoger beroep niet afhankelijk mag worden gemaakt van
het oordeel van de IND.De PvdA-fractie voelt al met al meer voor de door de regering voorgestelde
variant: een combinatie van formele criteria voor beslissingen die naar hun
aard geschikt zijn voor hoger beroep en een verlofstelsel zonder een mogelijkheid
van verzet. Dat houdt in dat niet alle zaken in aanmerking komen voor hoger
beroep, maar het garandeert wel dat juridisch ingewikkelde zaken aan hoger
beroep kunnen worden onderworpen. Nu zijn er bezwaren geopperd tegen het uitsluiten
van KONO- en bewaringszaken, onder andere door VluchtelingenWerk. De PvdA-fractie
vindt die bezwaren steekhoudend. KONO-zaken worden als zodanig door de IND
van dat stempel voorzien en dat betekent dus dat een van de procespartijen
beslist over de vraag of in hoger beroep kan worden gegaan. Dat bezwaar vervalt
als de rechter een dergelijke beslissing vernietigt, maar dan is hoger beroep
niet meer aan de orde omdat de vreemdeling een titel verkrijgt. Als echter
de rechter de KONO-beslissing vernietigt, maar vervolgens het asielverzoek
afwijst, is er dan toch nog hoger beroep mogelijk? Daarnaast is er het argument
dat er ook KONO-zaken kunnen zijn die een principieel karakter hebben of erg
ingewikkeld zijn. De heer Van Oven voegde hieraan toe de indruk te hebben
dat de IND al te gemakkelijk asielaanvragen die niet snel worden ingewilligd
voorziet van een KONO-stempel. In dit verband vond hij antwoord 23 wat al
te gemakkelijk en het leek hem dat de bewindslieden over de KONO-problematiek
te rade zou moeten gaan bij de rechterlijke macht, vooral ook omdat het regeringsvoorstel
op onderdelen afwijkt van dat van de Hoge Raad. Hoewel bij bewaringszaken
de toegang tot de rechter snel en rechtstreeks openstaat, kunnen zich ook
hierbij ingewikkelde problemen voordoen. Bovendien bestaat hierbij een sterke
parallel met strafvorderlijke voorlopige hechtenis waarvoor wel een hoger
beroep bestaat en is het aantal bewaringszaken relatief klein. De PvdA-fractie
heeft geen bezwaar tegen uitsluiting van de voorlopige voorzieningen.De heer Van Oven realiseerde zich dat zijn standpunt met betrekking tot
de KONO- en bewaringsszaken inhoudt dat er meer gevallen voor hoger beroep
in aanmerking komen. Dit is echter moeilijk te kwantificeren. Ongeveer de
helft van het aantal zaken in eerste aanleg bestaat uit KONO-zaken.
Hoeveel verzoeken worden als KONO aangemeld en hoeveel vreemdelingen stellen
in die gevallen beroep in? Hij wees er nog op dat instelling van een hoger
beroep tot jurisprudentie leidt die van invloed kan zijn op de eerdere fasen
van de procedure.Een combinatie met het verlofstelsel blijft dringend gewenst; kan dat
stelsel niet nog verder worden gestructureerd, bijvoorbeeld door exacte criteria
te formuleren voor hoger beroep? In het hoger beroep zou het dan moeten gaan
om misslagen bij vaststelling van de feiten en/of toepassing van het recht,
om onbegrijpelijke afwijkingen van jurisprudentie of om schending van het
recht. Hoe strakker de structuur, hoe sneller de over het verlof beslissende
magistraat in staat is een beslissing te nemen. In die omstandigheid is zes
weken een haalbare termijn. Hoe oordelen de bewindslieden hierover?Het is te begrijpen dat de minister thans nog niet wil uitspreken welk
college zich zou moeten belasten met de hogerberoepszaken. In haar brief staat
dat nog bekeken wordt op welke wijze een samenhangend pakket van bestuursrechtspraak
aan de afdeling kan worden opgedragen. Er wordt kennelijk van uitgegaan dat
er een rechtsprekende taak voor de Raad van State overblijft, maar dat is
natuurlijk niet vanzelfsprekend na het Procola-arrest. Met de besluitvorming
over de derde fase in zicht, zou het eerder voor de hand liggen nog eens rustig
na te denken over het afstoten van de rechtsprekende taak van de Raad van
State. Verder zouden in afwachting van die besluitvorming de gerechtshoven
niet met typisch bestuursrechtelijke aangelegenheden moeten worden belast;
het ligt veeleer voor de hand om in ieder geval voorlopig de hogerberoepszaken
aan de Centrale raad van beroep toe te delen. Als deze raad in het kader van
de derde fase van de reorganisatie wordt opgeheven, dan zouden zijn leden
over de diverse gerechtshoven kunnen worden verdeeld.De heer Dittrich (D66) zei zich te kunnen vinden in de argumenten
van de Hoge Raad en de regering om te komen tot enigerlei vorm van hoger beroep
in vreemdelingenzaken. Voor zijn fractie is het niet meer de vraag of er hoger
beroep moet worden ingevoerd, maar hoe daaraan gestalte moet worden gegeven.
Het is te begrijpen dat de minister in afwachting van de derde fase van de
reorganisatie van de rechterlijke macht nog niet kan bepalen welke instantie
zich zou moeten bezighouden met de zaken in hoger beroep, maar dit mag niet
leiden tot vertraging. Gelukkig heeft de minister al kenbaar gemaakt dat indiening
van het wetsvoorstel daardoor niet wordt opgehouden. Als het kabinet besluit
niet de Raad van State aan te wijzen als hoger beroepsinstantie, doemt de
vraag op of dit orgaan nog wel in staat zal zijn het wetsvoorstel objectief
te beoordelen.In de brief van de bewindslieden zijn de argumenten die pleiten voor een
hoger beroep duidelijk omschreven. De mogelijkheid van hoger beroep zou daarnaast
ook een positieve invloed kunnen hebben op de snelheid van de procedures in
eerste instantie nu de rechters weten dat eventuele misslagen zullen worden
gecorrigeerd door hogere rechters. Daarenboven kan het ook voor de staat dienstig
zijn om in bepaalde zaken in beroep te gaan. Voor D66 wegen de nadelen (langere
procedures en extra kosten) minder zwaar dan de argumenten die pleiten voor
invoering van het hoger beroep. Nu uit de Regioplanevaluatie blijkt dat invoering
van een vorm van hoger beroep een wens blijft van de respondenten uit de kring
van rechtbanken en rechtshulpverleners, wilde de heer Dittrich op enige spoed
aandringen.Het kabinet is in tegenstelling tot de Hoge Raad niet van mening dat er
hoger beroep mogelijk moet zijn als een enkelvoudige kamer een zaak doorverwijst
naar een meervoudige kamer. De bewindslieden zijn bang dat de verwijzende
rechter onder grote druk komt te staan en dat er ontzettende ingewikkelde
procedures zullen komen. De heer Dittrich kon zich dat wel voorstellen, maar
ging ervan uit dat de rechters zeer wel in staat zijn om oneigenlijke
argumenten van goede argumenten te onderscheiden. Bovendien is er na enige
tijd ook jurisprudentie ontstaan. Hoe oordelen de bewindslieden hierover?De heer Dittrich stelde vast dat het kabinet niet van mening is dat de
beslissende rechter ook moet bepalen of in hoger beroep kan worden gegaan.
Hij wees erop dat dit in veel andere landen wel gebeurt en dat het daar ook
goed werkt. Uit de schriftelijke antwoorden kan de indruk ontstaan dat alleen
pro-formaberoepen zullen worden uitgezeefd, maar zullen ook meer inhoudelijke
beroepen worden uitgezeefd? Zal er in dit laatste geval nog wel sprake zijn
van tijdwinst nu de rechter het dossier grondig zal moeten bestuderen?Ten slotte vroeg de heer Dittrich of in het wetsvoorstel ook de bepaling
wordt opgenomen dat de rechter in hoger beroep binnen een gegeven periode
een beslissing moet nemen.De heer Rouvoet (RPF) merkte allereerst op dat uitsluiting
van het hoger beroep in vreemdelingenzaken in 1993 niet direct een logische
keuze was, gezien de hoofdregel in het bestuursrecht met betrekking tot toetsing
in twee instanties. Als daarop afwijkingen worden toegestaan, moeten er goede
redenen voor zijn. Hij constateerde min of meer terzijde dat op andere terreinen
van het bestuursrecht wordt afgeweken van de hoofdregel, maar dat daarvoor
geen algemeen criterium bestaat. Het verdient wellicht overweging eens na
te gaan hoe op de weg van dit ad-hocbeleid kan worden teruggekeerd.Eigenlijk moest er in 1993 gekozen worden tussen twee kwaden: afwijken
van de regel en afzien van hoger beroep of langere procedures en dus langer
onzekerheid voor betrokkenen. De RPF-fractie heeft toen het meeste gewicht
toegekend aan de langere procedures. Straks, als het wetsvoorstel van de bewindslieden
ter bespreking voorligt, dient dezelfde afweging te worden gemaakt. Bij dit
alles speelt ook een rol het feit dat leden van de Tweede Kamer vaak worden
beschouwd als een soort van tweede feitelijke beroepsinstantie, zeker als
er ambtsberichten in het geding zijn. Dat gegeven leidt tot de conclusie dat
de behoefte aan toetsing in tweede instantie alleen maar groter is geworden
en brengt ook met zich mee dat meer gewicht moet worden toegekend aan de positie
van de asielzoeker. De heer Rouvoet vond echter dat pas een verantwoorde afweging
kan worden gemaakt als de evaluatie van de Vreemdelingenwet voorligt. Hij
benadrukte dat ingrijpende wijzigingen moeten passen in een zekere structuur.
Als echter vooruitlopend op de evaluatie toch wordt gekozen voor een vorm
van hoger beroep, zullen de asielprocedures onvermijdelijk langer worden.
In de discussie moet zeer zeker ook ruimte zijn voor een principiële
beoordeling van de positie van de asielzoeker.Als gekozen wordt voor de optie van hoger beroep, spreekt de benadering
van het kabinet de RPF-fractie meer aan dan andere modellen. Waarom is overigens
niet voluit voor een verlofstelsel gekozen, want zowel in het geval waarin
de asielzoeker niet wordt toegelaten tot het hoger beroep als in het geval
waarin de zaak buiten zitting wordt afgedaan, sneuvelt de zaak. Er wordt gestreefd
naar een beperking van het aantal zaken dat in hoger beroep wordt afgedaan,
niet alleen door een appèlinstantie in te schakelen maar ook door KONO-
en bewaringszaken uit te sluiten. Is dit niet dubbelop en moet de bevoegdheid
niet volledig bij de appèlinstantie worden gelegd?Mevrouw Aiking-van Wageningen (groep-Nijpels) deelde mee dat
haar fractie zich in grote lijnen kan scharen achter het voorstel van de bewindslieden,
vooral ook omdat de praktijk uitwijst dat het ontbreken van hoger beroep een
fundamenteel gebrek in het Nederlandse rechtsstelsel is. Verlenging van de
asielprocedure (een materieel aspect) moet wijken voor de noodzaak van een
hoger beroep (een humanitair aspect). Hoe denkt de staatssecretaris de invoering van het stappenplan, dat gericht
is op verkorting van de procedure tot gemiddeld zeven maanden, te kunnen rijmen
met de invoering van een (beperkt) hoger beroep? Mevrouw Aiking zei de vrees
te hebben dat de constructie waarin een beroepsinstantie in de voorfase beoordeelt
welke zaken wel en niet buiten zitting kunnen worden afgedaan, kan leiden
tot een zekere willekeur. Hoe denkt de staatssecretaris dat te kunnen voorkomen?Vervolgens wenste mevrouw Aiking meer duidelijkheid over de kostenramingen
nu de schattingen van de bewindslieden (42 mln.) en de Hoge Raad (120 mln.)
nogal uiteenlopen. De kans is groot dat veel meer dan 3,3% van de asielzoekers
in aanmerking komt voor hoger beroep. Zij vroeg verder nog aandacht voor de
personele en organisatorische gevolgen van een landelijke invoering van hoger
beroep. Ten slotte merkte zij op dat haar fractie een definitief oordeel opschort
totdat een concreet wetsvoorstel voorligt.De heer Rabbae (GroenLinks) stelde het op prijs dat de regering
opnieuw de kwestie van hoger beroep in vreemdelingenzaken aan de orde stelt.
Het gaat immers om mensen van vlees en bloed en het is van levensbelang dat
mensen in vraagstukken van leven en dood in beroep kunnen gaan tegen een hen
onwelgevallige beslissing. Bedacht moet worden dat een rechtsstaat geld kost
en dat ook wat dit betreft niemand voor een dubbeltje op de eerste rij kan
zitten. Natuurlijk gelden hier ook zeker grenzen, maar het kan niet zo zijn
dat mensen met een zeer zwakke positie ten opzichte van de staat geen beroepsmogelijkheid
hebben.Helaas is het voorstel van het kabinet beperkt van karakter, want er worden
drie categorieën asielzoekers uitgesloten. GroenLinks vindt nadrukkelijk
dat moet worden nagegaan of deze beperking niet in strijd is met enkele internationale
verdragen. In dit verband vindt de Raad van State art. 16 van het Vluchtelingenverdrag
niet relevant, maar er zijn juridische deskundigen die daar bepaald anders
over denken. De heer Rabbae was in ieder geval van mening dat de KONO-gevallen
een zorgvuldiger beoordeling verdienen dan de bewindslieden thans voorstellen.Het recht van hoger beroep is ook niet aan de orde als het gaat om vreemdelingenbewaring.
Naast de al genoemde argumenten die hiertegen pleiten wees de heer Rabbae
er nog op dat het hierbij gaat om een accessoire maatregel waarbij de hoofdzaak –
wel of niet worden toegelaten tot Nederland – buiten beschouwing blijft.
In die zin wordt niet het gehele probleem van de asielzoeker gedekt.De heer Rabbae vond het zeer merkwaardig dat in één wet
zowel de asielaangelegenheden als de reguliere vreemdelingenaangelegenheden
worden opgenomen. Omdat het om verschillende groepen gaat, leek het hem beter
ook verschillende wetten te maken: reguliere vreemdelingenzaken in de Vreemdelingenwet
en asielzaken in een asielwet. In beginsel dient voor beide groepen de mogelijkheid
tot hoger beroep te bestaan. Het kabinet streeft een verkorting van de procedures,
dus zo snel mogelijk duidelijkheid voor de betrokkene na. De heer Rabbae kon
zich daarin vinden, maar meende dat die doelstelling ook kan worden bereikt
door de resultaten van de experimenten te Oisterwijk en Schalkhaar en de uitspraak
van de rechtbank te Zwolle te implementeren in de wet. De fractie van GroenLinks
is voorstander van een gesloten verlofstelsel waarbij aan de advocaat volstrekt
duidelijk is welke criteria (misslagen of strijdigheid met geldende jurisprudentie/wetgeving)
worden gesteld om in aanmerking te komen voor hoger beroep. Het antwoord van de regeringMinister Sorgdrager merkte allereerst op dat niet voor niets
een advies aan de Hoge Raad is gevraagd; als dit college uitspreekt dat een
vorm van hoger beroep in vreemdelingenzaken gewenst is, kan daaraan niet zonder
meer voorbij worden gegaan. In ieder geval wil het kabinet dat over dit advies
een open discussie wordt gevoerd. De minister was zich ervan bewust dat in
de gevolgde procedure het Procola-arrest op de achtergrond meespeelt, zeker
nu het kabinet een van het advies afwijkend standpunt heeft ingenomen. Het
leek haar dat in de toekomst een zekere terughoudendheid moet worden betracht
bij het vragen van advies aan rechterlijke colleges, die later gerechtelijke
uitspraken moeten doen. Aan dit aspect zal zeker aandacht worden besteed in
de derde fase van de reorganisatie van de rechterlijke macht, vooral ook omdat
het arrest tot een strikte scheiding tussen advisering en rechtspraak leidt.
Het leidt echter niet tot de conclusie dat alle rechtspraak bij de Raad van
State moet verdwijnen. In principe moet het mogelijk zijn een scheiding aan
te brengen tussen advisering en rechtspraak.In het voorstel van het kabinet is een zeker evenwicht gezocht tussen
enerzijds waarborgen van rechtszekerheid en rechtseenheid en aan de andere
kant de noodzaak de procedures niet te ver laten uitdijen. De lengte van de
procedure blijft een punt van zorg. Als het hoger beroep wordt ingevoerd,
zal er een nieuwe instantie in het leven moeten worden geroepen die zich daarmee
bezighoudt; er zal dus geen extra beroep hoeven te worden gedaan op de capaciteit
van de bestaande organisaties. Thans is de vraag aan de orde of een hoger beroep gewenst is en, zo ja,
welke modaliteit het moet hebben. Los van deze inhoudelijke beoordeling staat
de vraag welke instantie moet worden belast met de uitvoering ervan. De minister
ging ervan uit dat binnen enkele maanden een antwoord zal kunnen worden gegeven
op deze vraag. Zij kon nu reeds zeggen dat er geen sprake zal zijn van een
verdeling over verschillende instanties.Ten slotte zegde de minister toe de meer feitelijke vragen schriftelijk
te zullen beantwoorden.Staatssecretaris Schmitz zei dat de vraag naar de relatie tussen
invoering van het hoger beroep en het beheersbaar houden van de asielprocedure
en de daarmee gepaard gaande kosten volstrekt legitiem is, maar benadrukte
dat in dit overleg vooral de meer principiële vraag aan de orde is of
hoger beroep in vreemdelingenzaken gewenst en/of nodig is. In de brief geeft
het kabinet aan waarom naar zijn mening een vorm van hoger beroep in vreemdelingenzaken
gewenst is. Het is in ieder geval van mening dat er geen doorslaggevende argumenten
zijn om in het vreemdelingenrecht in tegenstelling tot andere sectoren van
het recht geen instantie van hoger beroep te hebben. Alleen al argumenten
van humanitaire aard maken het nodig dat het vreemdelingenrecht twee instanties
kent.In 1996 wordt in het kader van het vreemdelingenrecht prioriteit gegeven
aan het stappenplan; als eind 1997 een vervolgbeleidsdocument verschijnt,
kan ook gediscussieerd worden over de vraag of er een nieuwe vereenvoudigde
Vreemdelingenwet moet komen. Een eenvoudige wet behoeft overigens niet per
definitie te betekenen dat ook de uitvoering eenvoudig is.Het stappenplan is gericht op het wegwerken van de achterstanden en een
verbetering van de kwaliteit. In dat laatste past een verkorting van de procedure
tot gemiddeld 7 maanden. Invoering van hoger beroep zal inderdaad leiden tot
een verlenging van enkele weken. Voor het overschrijden van termijnen door
de rechter gelden geen sancties; het is uiteraard de bedoeling dat er een
zodanige capaciteit is dat in redelijkheid aan de gestelde termijnen kan worden
voldaan. De staatssecretaris zei desgevraagd van mening te zijn
dat invoering van het hoger beroep niet zal leiden tot een onaanvaardbare
verlenging van de procedures. Bovendien zal in een groot aantal zaken verlenging
van de procedures in het geheel niet aan de orde zijn.Het kabinet heeft een andere variant op tafel gelegd dan was geadviseerd
door de Hoge Raad, terwijl enkele commissieleden op hun beurt vraagtekens
hebben geplaatst bij de uitzondering van bepaalde categorieën vreemdelingen
als het gaat om mogelijkheden tot hoger beroep. De staatssecretaris zegde
toe in de nadere schriftelijke beantwoording ook te zullen ingaan op de verschillende
mogelijkheden tot het beperken van de toegang tot het hoger beroep met inbegrip
van een verlofstelsel. Zij was verder bereid in die beantwoording in te gaan –
eventueel na advies te hebben ingewonnen bij deskundigen – op de kritiek
van onder andere VluchtelingenWerk terzake. Ook zal aandacht worden besteed
aan het alternatief dat door de ACV is gepresenteerd.De staatssecretaris merkte ten slotte op geen voorstander te zijn van
het maken van een onderscheid in de wetgeving tussen asielzoekers en vreemdelingen.
Nederland heeft altijd één Vreemdelingenwet gekend en het leek
haar niet gewenst de rechtsbescherming van enerzijds asielzoekers en anderzijds
mensen die op andere titel een verblijfsvergunning vragen apart te beschouwen. Nadere gedachtewisselingDe heer Rijpstra (VVD) zei het jammer te vinden dat zijn pleidooi
voor een terughoudende benadering voor wat betreft het nu al invoeren van
hoger beroep in vreemdelingenzaken bij de bewindslieden geen weerklank heeft
gevonden. Uiteraard zal de discussie verder worden gevoerd aan de hand van
het nog in te dienen wetsvoorstel, maar vooralsnog wegen voor zijn fractie
de argumenten tegen invoering van het hoger beroep zwaarder dan de argumenten
pro.De heer De Hoop Scheffer (CDA) zei dat voor zijn fractie zeer
zwaar weegt dat de huidige asielprocedure de toets der kritiek volop kan doorstaan.
De fractie wenst consistent te zijn in haar standpunt en zal tijdens de discussie
over het wetsvoorstel de argumenten pro en contra zorgvuldig tegen elkaar
afwegen. Uiteraard staat zij open voor hoor en wederhoor, maar vooralsnog
kunnen de bewindslieden niet verzekerd zijn van de steun van de CDA-fractie
voor invoering van hoger beroep in vreemdelingenzaken.De heer Van Oven (PvdA) constateerde dat de argumenten pro
en contra zijn uitgewisseld en zei dat zijn fractie voorstander blijft van
invoering van hoger beroep in vreemdelingenzaken. Voor het overige wenste
hij de nadere antwoorden alsmede het wetsvoorstel af te wachten. Hij ging
ervan uit dat die antwoorden de Kamer zullen bereiken voordat het wetsvoorstel
naar de Raad van State gaat.De heer Dittrich (D66) zei dat zijn fractie de argumenten voor
invoering van het hoger beroep zwaarder laat wegen dan de tegenargumenten
en derhalve voorstander is van snelle invoering ervan. Over de modaliteiten
ervan zal nog een discussie met de bewindslieden kunnen plaatsvinden. Hij
hoopte dat er in het wetgevingsproces geen vertraging zal optreden.De heer Rouvoet (RPF) wenste in dit stadium geen definitief
oordeel te geven. Wel wilde hij nu al opmerken dat zijn fractie in vergelijking
met haar standpunt in 1993 geneigd is iets meer accent te leggen op de rechtspositie
van de asielzoeker, hetgeen ertoe zou kunnen leiden dat zij voorstander is
van een vorm van hoger beroep. Mevrouw Aiking-van Wageningen (groep-Nijpels) wenste de nadere
antwoorden en het wetsvoorstel af te wachten. Wel wilde zij nu al zeggen dat,
als het hoger beroep wordt ingevoerd en later blijkt dat dit de oorzaak is
van een onverantwoorde verlenging van de procedure, het bijzonder moeilijk
zal zijn de zaak terug te draaien.De heer Rabbae (GroenLinks) sloot zich aan bij de heer Dittrich.
Hij ging ervan uit dat in de nadere antwoorden ook aandacht zal worden besteed
aan de suggestie met betrekking tot een gesloten verlofstelsel.Minister Sorgdrager zei dat de resultaten van dit algemeen
overleg de bewindslieden stimuleert verder te gaan met de voorbereiding van
het wetsvoorstel.Staatssecretaris Schmitz kon zich geheel vinden in de woorden
van de minister. De voorzitter van de commissie,V. A. M. van der BurgDe griffier van de commissie,Pe XNoot1Samenstelling: Leden: V.A.M. van der Burg (CDA), voorzitter, Schutte
(GPV), Korthals (VVD), Janmaat (CD), De Hoop Scheffer (CDA), Soutendijk-van
Appeldoorn (CDA), Van de Camp (CDA), Swildens-Rozendaal (PvdA), ondervoorzitter,
M.M. van der Burg (PvdA), Scheltema-de Nie (D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA),
Zijlstra (PvdA), Aiking-van Wageningen (Groep-Nijpels), Rabbae (GroenLinks),
J.M. de Vries (VVD), Van Oven (PvdA), Van der Stoel (VVD), Dittrich (D66),
Verhagen (CDA), Dijksman (PvdA), De Graaf (D66), Rouvoet (RPF), B.M. de Vries
(VVD), O.P.G. Vos (VVD), Van Vliet (D66). Plv. leden: Koekkoek (CDA), Van den Berg (SGP), Van Blerck-Woerdman
(VVD), Marijnissen (SP), Biesheuvel (CDA), Bremmer (CDA), Doelman-Pel (CDA),
Van Traa (PvdA), Van Heemst (PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Rehwinkel (PvdA),
Vliegenthart (PvdA), Meijer (Groep-Nijpels), Sipkes (GroenLinks), Rijpstra
(VVD), Middel (PvdA), Passtoors (VVD), Van Boxtel (D66), Van der Heijden (CDA),
Apostolou (PvdA), Leerkes (Unie 55+), Van den Doel (VVD), Weisglas (VVD),
De Koning (D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24424-4.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl