Wet vervanging referentierentes; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26124, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

26-08-1998

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

26124 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEEN 1. Inleiding2. AIBOR3. Vaste voorschotrente4. Wijziging Wet toezicht effectenverkeer 1995 in verband
met het fiducia-verbodARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Artikel 2Artikel 3Artikel 4Artikel 5Artikel 6Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26124Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 31 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 124Regels met betrekking tot de vervanging van contractuele verwijzingen
naar de Amsterdam Interbank Offered Rate en andere referentierentes, alsmede
tot wijziging van de Wet toezicht effectenverkeer 1995, in verband met de
deelname van Nederland aan de Economische en Monetaire Unie (Wet vervanging
contractuele referentierentes)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING ALGEMEEN 1. InleidingIn dit wetsvoorstel worden twee onderwerpen geregeld. In de eerste plaats
wordt beoogd een regeling te treffen voor de gevolgen van het feit dat De
Nederlandsche Bank N.V. (DNB) vanaf het tijdstip waarop de derde fase van
de Economische en Monetaire Unie (EMU) van start gaat (1 januari 1999) niet
langer de Amsterdam Interbank Offered Rate (AIBOR) zal berekenen en publiceren.
Aangezien in veel overeenkomsten verwijzingen naar de AIBOR zijn opgenomen,
dreigt met het vervallen van deze referentierente een lacune te ontstaan voor
die gevallen waarin de contractpartijen niet zelf een vervangende verwijzing
naar een referentierente overeenkomen. Analoog aan deze regeling wordt tevens
voorzien in een wettelijke regeling voor de gevolgen van het vervallen van
de vaste voorschotrente (en daarmee tevens het promessedisconto) met ingang
van 1 januari 1999.In de tweede plaats voorziet het wetsvoorstel in een oplossing voor de
door financiële marktpartijen ervaren onzekerheid over de juridische
status van zogenoemde repo-transacties (Repurchase Agreements). Aangezien
beide onderwerpen nauw samenhangen met de deelname door Nederland aan de EMU –
repo-transacties behoren tot het instrumentarium waarvan DNB zich in het kader
van het Europees Stelsel van Centrale Banken (ESCB) zal moeten kunnen bedienen –
zijn zij in één wetsvoorstel bijeengebracht. 2. AIBORDe AIBOR is een belangrijke referentierente, die met name wordt gebruikt
in derivatencontracten. AIBOR is in 1986 tot stand gekomen nadat DNB als onafhankelijke
instelling van marktpartijen het verzoek kreeg deze referentierente te berekenen
en te publiceren. De berekening en publicatie van AIBOR vindt als volgt plaats:
DNB registreert dagelijks het tarief dat een aantal in Nederland gevestigde
banken in Nederland aan elkaar in rekening brengt voor leningen
van verschillende looptijden en berekent het gemiddelde van deze tarieven,
waarbij hoogste en laagste tarieven buiten de berekening worden gelaten. De
referentierente wordt voor overeenkomstige looptijden op de dag van opname
op of omstreeks 12.00 uur gepubliceerd door DNB via de electronische nieuwsagentschappen.In verband met de deelname van Nederland aan de EMU per 1 januari 1999,
geldt dat de huidige Nederlandse geld- en kapitaalmarkt zal opgaan in een
Europese geld- en kapitaalmarkt. Vanaf 1 januari 1999 zal de geldmarkt naar
verwachting geheel in euro functioneren, mede omdat het ESCB het gemeenschappelijke
monetaire beleid in euro zal uitvoeren. De lidstaten die vanaf dat moment
de gemeenschappelijke munt aannemen, zullen gezamenlijk één
monetair gebied – het euro-gebied – vormen. Het ligt voor de hand
om vanaf de start van de derde fase van de EMU te werken met aan de euro gekoppelde
referentierentes. Dit wordt ook door de Europese Centrale Bank (ECB) wenselijk
geacht. DNB heeft dan ook aangegeven vanaf 1 januari 1999 niet langer de AIBOR
te zullen berekenen, aangezien het ESCB / ECB alleen referentierentes die
in het gehele euro-gebied gelden als representatief zal beschouwen. De ECB
en de meeste nationale centrale banken zijn niet voornemens nationale referentierentes
te berekenen en te publiceren, aangezien marktpartijen de berekening en publicatie
van Europese referentierentes op zich zullen nemen. Dit wordt gerealiseerd
via een initiatief van de Fédération Bancaire de l'Union Européenne
(FBE), ofwel de Banking Federation of the European Union (BFE) om EURIBOR
(EURO Interbank Offered Rate) te berekenen en te publiceren. De berekeningsmethode
van EURIBOR komt overeen met de berekeningsmethode van AIBOR: hoogste en laagste
interbancaire tarieven worden weggestreept, waarna het gemiddelde per looptijd
wordt berekend van de overgebleven tarieven. Naar alle waarschijnlijkheid
zal worden gewerkt met een panel van 64 banken, waarvan 58 banken afkomstig
uit EU-lidstaten, en daarnaast 6 banken afkomstig uit landen die geen lidstaat
zijn, maar die euro-activiteiten verrichten van een vergelijkbare omvang als
de overige panelbanken.Teneinde de continuïteit van lopende contracten te waarborgen en
rechtsonzekerheid zoveel mogelijk te voorkomen, wordt voorgesteld om een voorziening
te treffen waardoor verwijzingen in lopende contracten naar AIBOR, of een
andere daarmee vergelijkbare referentierente die niet langer wordt berekend
en gepubliceerd uit een staat die lid is van de EU en die deelneemt aan de
EMU, van rechtswege worden vervangen door verwijzingen naar EURIBOR. Het staat
marktpartijen hierbij volledig vrij onderling een andere referentierente overeen
te komen. Deze voorziening zal van toepassing zijn op alle overeenkomsten
waarop Nederlands recht van toepassing is.Het aantal lopende overeenkomsten waarin AIBOR als referentierente is
opgenomen is omvangrijk, naar schatting ongeveer 60 000 stuks. Het overgrote
deel van de lopende overeenkomsten bevat geen oplossing voor de situatie waarin
AIBOR niet meer wordt berekend.Wetgeving ten behoeve van de overgang van AIBOR naar een vergelijkbare
referentierente is noodzakelijk aangezien aanpassing langs privaatrechtelijke
weg van iedere individuele overeenkomst een tijdrovende zaak zou zijn. Waarschijnlijk
zal EURIBOR als vervangende referentierente voor AIBOR worden gekozen, aangezien
de verwachting leeft dat AIBOR en EURIBOR in hoogte sterk zullen overeenkomen.
De samenstelling van het panel van banken waarvan het interbancaire tarief
ten grondslag ligt aan de berekening van EURIBOR verschilt weliswaar van die
van het AIBOR-panel, maar de berekening van de index vindt wel op dezelfde
wijze plaats. Daarbij komt dat het panel van banken voor de berekening van
EURIBOR aan de hand van strikte criteria wordt geselecteerd door
de Fédération Bancaire, evenals dit het geval is voor de berekening
van AIBOR door DNB.Een andere reden voor de verwachting dat het verschil tussen AIBOR en
EURIBOR minimaal zal zijn, is gelegen in de convergentie tussen de geldmarktrentes
van per 1 januari 1999 aan de EMU deelnemende landen met een onderling vergelijkbaar
geldmarktbeleid (in de EMU zal sprake zijn van één geldmarktbeleid).Indien de vervanging van AIBOR door EURIBOR, in tegenstelling tot hetgeen
op grond van het vorenstaande mag worden verwacht, onverhoopt mocht leiden
tot een evident onbillijke wijziging in de betrokken rentetarieven, kan de
Minister van Financiën daarmee bij het bepalen van de vervangende referentierente
rekening houden.Opgemerkt kan worden dat Italië en Duitsland reeds soortgelijke wetgeving
hebben voorbereid op basis waarvan de regeringen verwijzingen in contracten
door nationale referentierentes van rechtswege zullen vervangen door verwijzingen
naar EURIBOR.Bij aanvaarding van het wetsvoorstel zal dus vanaf 31 december 1998 in
lopende contracten naar Nederlands recht een verwijzing naar AIBOR, of een
andere daarmee vergelijkbare referentierente (die niet langer wordt berekend
en gepubliceerd) uit een staat die lid is van de Europese Unie en die deelneemt
aan de EMU, als een verwijzing naar een andere referentierente (waarschijnlijk
EURIBOR) dienen te worden gelezen, tenzij partijen anders overeenkomen. 3. Vaste voorschotrenteEvenals het geval is bij AIBOR, is een wettelijke regeling met betrekking
tot het vervallen van de vaste voorschotrente (en het promessedisconto1) gewenst met het oog op de continuïteit van lopende
overeenkomsten. Ook het vervallen van de vaste voorschotrente is een gevolg
van het van start gaan van de derde fase van de EMU op 1 januari 1999. Vanaf
dat moment komt het monetaire beleidsinstrumentarium dat DNB tot 1 januari
1999 hanteert te vervallen en zal worden gewerkt met het instrumentarium van
de ECB. In het Nederlandse instrumentarium wordt gebruik gemaakt van de vaste
voorschotfaciliteit2. In het toekomstige Europese
instrumentarium komt dit instrument niet voor. Het instrument dat het dichtst
bij de functie van de vaste voorschotfaciliteit in de buurt komt is de depositofaciliteit3. De depositorente heeft derhalve niet exact hetzelfde
karakter als de vaste voorschotrente. De depositorente is namelijk een concreet
bodemtarief waartegen banken dagelijks geld bij DNB kunnen uitzetten, terwijl
banken tegen de vaste voorschotrente bij DNB geld kunnen aantrekken tot aan
een bepaald plafond voor een periode van één tot drie maanden.Het voorgaande neemt echter niet weg dat de introductie van de euro vlekkeloos
dient te verlopen. Voor de vervallende nationale referentierentes dient dan
ook als vangnet een wettelijke voorziening te worden getroffen, zodat eventuele
juridische procedures na de introductie van de euro op 1 januari 1999 worden
voorkomen. De beoogde voorziening is dan ook bedoeld om de continuïteit
van contracten te waarborgen voor die gevallen waarin marktpartijen zelf geen
voorzieningen hebben getroffen. Uitgangspunt hierbij is dat in de meeste gevallen
marktpartijen zelf voorzieningen zullen treffen voor het wegvallen van de
vaste voorschotrente.Om het vangnet-element van de wettelijke regeling voor het vervallen van
de vaste voorschotrente en het promessedisconto te benadrukken, zal deze slechts
voor een termijn van drie jaar gelden en dus vanaf 1 januari 2002 niet langer
van kracht zijn. Op een nader te bepalen tijdstip zal de Minister van Financiën bekendmaken
welke basisrente vanaf 1 januari 1999 van rechtswege in de plaats treedt van
de vaste voorschotrente.Bij de vervanging van de vaste voorschotrente door de meest vergelijkbare
ECB-rente zal voor de onderstaande oplossing worden gekozen. Hierbij zij opgemerkt
dat het marktpartijen, evenals bij de wettelijke regeling voor het vervallen
van AIBOR, uiteraard volledig vrij staat onderling een andere referentierente
overeen te komen.Het verschil tussen de vaste voorschotrente op 31 december 1998 en de
meest vergelijkbare ECB-rente (waarschijnlijk de depositorente) op 4 januari
1999 zal eenmalig worden vastgesteld. Vervolgens zal een verwijzing naar de
vaste voorschotrente vanaf begin 1999 gelden als een verwijzing naar de meest
relevante ECB-rente plus of min het eerder genoemde verschil tussen beide
referentierentes4.Bijvoorbeeld: Indien op 31 december 1998 de vaste voorschotrente 3% bedraagt
(en het promessedisconto dus 3,5%) en de meest vergelijkbare ECB-rente blijkt
op 4 januari 2,5% te zijn, zal als vervangende referentierente voor de vaste
voorschotrente vanaf dat moment de depositorente + 0,5 procentpunt gelden
(en daarmee geldt voor het promessedisconto de depositorente + 1 procentpunt).De gepresenteerde oplossing vertoont sterke overeenkomsten met de oplossing
die in Duitsland is gekozen voor het vervallen van het Duitse disconto. 4. Wijziging Wet toezicht effectenverkeer 1995 in verband
met het fiducia-verbodArtikel 84, derde lid, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek bevat het
zgn. fiducia-verbod. Deze bepaling luidt als volgt:Een rechtshandeling die ten doel heeft een goed over te dragen tot
zekerheid of die de strekking mist het goed na de overdracht in het vermogen
van de verkrijger te doen vallen, is geen geldige titel van overdracht van
dat goed.Dit verbod moet worden bezien tegen de achtergrond van de vóór
de invoering in 1992 van Boek 3 BW gegroeide en door de jurisprudentie erkende
praktijk van eigendomsoverdracht tot zekerheid, welke praktijk inhield dat
een goed tot zekerheid werd overgedragen zonder dat aan de vereisten van een
pandrecht was voldaan, zoals bijv. het voor pandrecht op een roerende zaak
geldende vereiste dat het in handen van de schuldeiser of een derde wordt
gesteld. Bedoelde jurisprudentie kwam hierop neer dat fiduciaire eigendomsoverdracht
met levering constituto possessorio (de vervreemder bezit de zaak en houdt
deze voortaan voor de verkrijger krachtens een bij levering gemaakt beding)
weliswaar moest worden aanvaard, maar werd gerelativeerd voor zover dit nodig
was voor de erkenning van bepaalde rechten van derden (zie HR 6 maart 1970,
NJ 1970, 433, en HR 7 maart 1975, NJ 1976, 91). Deze relativering geschiedde
met name omdat bij levering constituto possessorio een valse schijn van verhaalsmogelijkheid
op goederen onder de overdrager wordt gewekt, van welke goederen achteraf
blijkt dat zij aan verhaal zijn onttrokken. Gelet op deze bezwaren is in Boek
3 de eigendomsoverdracht tot zekerheid verboden en is als alternatief daarvoor
een bezitloos pandrecht ingevoerd.Het fiducia-verbod blijkt thans in de praktijk voor financiële marktpartijen
onzekerheid op te leveren in verband met het gebruik in Nederland van zogenoemde
repo-contracten (Repurchase Agreements). Dit zijn overeen-komsten
waarbij effecten (doorgaans obligaties) worden verkocht en tegelijkertijd
tegen een daarbij overeengekomen prijs worden teruggekocht (met teruglevering
op een daarbij te bepalen tijdstip).Repo-transacties worden door marktpartijen voor verschillende doeleinden
gebruikt, onder andere voor het afdekken van handelsposities, het beheersen
van debiteurenrisico's en ter verhoging van het rendement voor de houder van
de stukken. De financiële markt wint aan diepte en liquiditeit door het
bestaan van een goed ontwikkelde repo-markt naast de oorspronkelijke markt
in effecten. Door het gebruik van repo-contracten wordt de geldmarkt immers
toegankelijker gemaakt voor meer debiteuren, kan tijdelijk worden voorzien
in dekking van short-posities in effecten en wordt houders van effecten meer
gelegenheid geboden hun bezittingen te activeren.Aangezien de koper niet de verplichting heeft om dezelfde effecten terug
te leveren, maar kan volstaan met het terugleveren van dezelfde hoeveelheid
effecten van dezelfde soort, kan de koper, anders dan wanneer bijvoorbeeld
een pandrecht zou zijn gevestigd, vrij beschikken over de effecten.Repo-contracten komen op de financiële markten in verschillende varianten
en onder verschillende benamingen voor. Zo vloeien verschillen voort uit het
al dan niet overeenkomen dat de oorspronkelijke eigenaar het recht op rente
behoudt. Soms worden de effecten bij een onafhankelijk derde gedeponeerd (zgn.
triparty repo). De looptijd varieert meestal van één dag tot
enkele weken. Vaak zal ook een margin (d.w.z. dat de waarde van de effecten
hoger is dan de koopprijs) worden afgesproken, omdat de effecten in waarde
kunnen veranderen. Er bestaat een internationale standaardovereenkomst voor
het afsluiten van repo's, opgesteld door de Public Securities Association/International
Securities Market Association (PSA/ISMA). Repo's kunnen zowel door particuliere
partijen als door de Staat worden gebruikt. De Staat heeft het instrument
nodig voor het kasbeheer, teneinde het schatkistsaldo bij DNB, vooruitlopend
op de invoering van de derde fase van de EMU, zo laag mogelijk te houden.
Door repo's te hanteren bij het uitzetten van gelden kan het debiteurenrisico
voor de Staat worden geminimaliseerd. In de derde fase van de EMU, dus vanaf
1 januari 1999, zal sprake zijn van een eurogeldmarkt en zal de repo naar
verwachting het dominante instrument zijn in de interbancaire markt. Ook het
Nederlandse bankwezen zal van dit instrument gebruik willen maken bij het
uitzetten en aantrekken van middelen. Voorts zal het ESCB bij zijn monetaire
taken gebruik gaan maken van zogenoemde reverse transactions om liquiditeit
aan de markt te verstrekken. In artikel 18.1 van de ESCB-statuten worden repo-instrumenten
expliciet als een van de aan het ESCB ter beschikking staande monetaire beleidsinstrumenten
genoemd. De meeste nationale centrale banken in het Stelsel bereiden het repo-instrument
hiertoe voor.Opgemerkt kan worden dat Frankrijk en België in het verleden reeds
wetgeving hebben ingevoerd waarmee het rechtskarakter van repo's naar hun
respectievelijke rechtstelsels ondubbelzinnig is geregeld.Bij financiële marktpartijen bestaat twijfel of het repo-contract
een geldige titel van eigendomsoverdracht oplevert, gelet op het fiducia-verbod.
De vrees bestaat dat de koper, bij faillissement van de verkoper, door de
curator gedwongen kan worden de effecten terug te geven, terwijl hij daartegenover
slechts als concurrent crediteur kan proberen de betaalde koopprijs terug
te vorderen. De Hoge Raad heeft in 1995 in een arrest met betrekking tot een
zgn. sale-and-lease-back constructie de strekking van het fiducia-verbod uitgelegd
(HR 19 mei 1995, NJ 1996/119, Keereweer q.q./Sogelease BV). Hij heeft daarbij
onder meer overwogen dat levering op grond van een rechtshandeling die strekt
tot een werkelijke overdracht en niet enkel tot overdracht «ten titel
van verhaal» niet door het verbod wordt getroffen. In de
praktijk bestaat echter onzekerheid over het antwoord op de vraag in hoeverre
dit arrest van toepassing mag worden geacht op repo-contracten. In de juridische
literatuur wordt ter opheffing van deze onzekerheid wel de mogelijkheid genoemd
om de overeenkomst te koppelen aan een subsidiaire pandovereenkomst, zodat,
als de overeenkomst in rechte geen geldige titel van overdracht blijkt op
te leveren, de koper in elk geval wel een (geldig) pandrecht heeft op de effecten.
Hieraan kleeft echter het bezwaar dat een pandhouder – behalve ter uitwinning
van zijn recht – niet gerechtigd is om het pand door te verkopen, waardoor
deze constructie in het financiële verkeer veel van zijn aantrekkelijkheid
verliest. Dit nadeel heeft de koper op grond van het repo-contract niet; hij
is immers niet verplicht dezelfde effecten terug te verkopen, maar kan volstaan
met een gelijke hoeveelheid van dezelfde soort. Bovendien is een dergelijke
constructie onaantrekkelijk, omdat de noodzaak ervan aan met name buitenlandse
marktpartijen moeilijk is uit te leggen. Invoering van een dergelijke constructie
biedt dan ook, vooral voor het internationale verkeer, geen werkelijk alternatief.Indien de zojuist geschetste onzekerheid blijft voortbestaan, zullen nationale
centrale banken in het Europees Stelsel van Centrale Banken die door hun nationale
bankwezen in het kader van monetaire beleidsoperaties waardepapieren krijgen
aangeboden waarop Nederlands recht van toepassing is, het repo-instrument
bij voorkeur niet hanteren. De rechtsonzekerheid ter zake van transacties
heeft daarbij nadelige gevolgen voor alle Nederlandse effecten, en derhalve
voor Amsterdam als financieel centrum. Onder meer heeft dit nadelige gevolgen
voor de positie van Nederlandse staatsobligaties. Indien geen repomarkt ontstaat
in Nederlandse effecten als gevolg van meerbedoelde onzekerheid, zal voor
het in portefeuille nemen van staatsobligaties aan de markt een compensatie
moeten worden betaald van één of enkele basispunten rentevergoeding.
Gelet op de omvang van de totale staatsschuld zou dit een zeer aanzienlijk
financieel nadeel voor de Staat opleveren.Om dit nadeel te voorkomen, en tevens om te voorkomen dat de markt voor
repo-contracten zich naar het buitenland verplaatst, dient iedere twijfel
over de juridische status van zulke overeenkomsten te worden weggenomen.Voorgesteld wordt om hierin te voorzien door een nieuw artikel 2a van
de Wet toezicht effectenverkeer 1995, waaruit uitdrukkelijk blijkt dat het
feit dat de koper bij een repo-transactie zich heeft verbonden om een gelijke
hoeveelheid effecten van dezelfde soort op een later tijdstip aan de verkoper
over te dragen, geen strijdigheid met artikel 84, derde lid, van Boek 3 van
het Burgerlijk Wetboek oplevert, behalve als de effecten na de levering in
handen van de verkoper blijven. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Zoals reeds in het algemene deel van deze toelichting werd opgemerkt,
ligt het in de rede dat de door de Fédération Bancaire de l'Union
Européenne (FBE) vanaf 1 januari 1999 te berekenen en te publiceren
EURO Interbank Offered Rate (EURIBOR) zal worden aangewezen als vervangende
referentierente voor AIBOR. Hoewel deze referentierente zal worden samengesteld
uit de rentetarieven van een groter aantal banken dan bij AIBOR thans het
geval is, komt zij wat berekeningsmethode betreft volledig overeen met de
huidige AIBOR. Ook het panel van banken waarvan de tarieven in de berekening
worden betrokken, zal naar verwachting op vergelijkbare wijze
worden samengesteld als het AIBOR-panel.De eenmalige aanwijzing van een vervangende referentierente door de Minister
van Financiën is niet dwingend van karakter; het staat partijen vrij
om op ieder gewenst tijdstip een andere rente-index overeen te komen, ook
nadat de Minister van zijn in dit artikel bedoelde bevoegdheid gebruik heeft
gemaakt. Artikel 2Voor een toelichting op de systematiek ten aanzien van de vervanging van
de vaste voorschotrente (en daarmee ook het promessedisconto) zij verwezen
naar 3 van het algemene deel van deze toelichting. Met ingang van 1 januari
2002 vervallen zowel de bevoegdheid tot het aanwijzen van vervangende referentierentes
als de reeds genomen aanwijzingsbesluiten. Evenals bij artikel 1 het geval
is, is ook een aanwijzing ingevolge dit artikel niet dwingend van karakter
en kunnen partijen derhalve desgewenst een andere regeling overeenkomen. Artikel 3Aangezien de vervanging van rechtswege van een overeengekomen verwijzing
naar AIBOR of de vaste voorschotrente door een door de Minister van Financiën
aan te wijzen andere referentierente niet beschouwd kan worden als een inhoudelijke
wijziging van de overeenkomst, wordt om mogelijke misverstanden en eventueel
misbruik van omstandigheden uit te sluiten in dit artikel uitdrukkelijk bepaald
dat deze vervanging geen grond oplevert voor gehele of gedeeltelijke ontbinding
van de overeenkomst, dan wel voor wijziging van de gevolgen van de overeenkomst
wegens onvoorziene omstandigheden als bedoeld in artikel 258 van Boek 6 BW. Artikel 4Teneinde de verschillende categorieën betrokkenen optimaal in de
gelegenheid te stellen om kennis te nemen van het besluit tot aanwijzing van
een vervangende referentierente, schrijft dit artikel, naast de gebruikelijke
bekendmaking in de Staatscourant, tevens publicatie van het besluit van de
Minister van Financiën in een landelijk verspreid dagblad voor. Artikel 5Met de keuze voor regeling van deze materie door middel van een wijziging
van de Wet toezicht effectenverkeer 1995, in plaats van een wijziging van
het Burgerlijk Wetboek, wordt het specifiek op de effectenhandel gerichte
karakter van deze voorziening benadrukt. Met deze bepaling wordt niet beoogd
om een uitzondering op het fiducia-verbod van artikel 84, derde lid, van Boek
3 BW, in het leven te roepen, doch om buiten twijfel te stellen dat repo-transacties,
voor zover zij voldoen aan de omschrijving in de hier voorgestelde bepaling,
niet in strijd zijn met het fiducia-verbod. Artikel 6Aangezien de aanleiding voor dit wetsvoorstel wordt gevormd door de deelname
door Nederland aan de EMU, wordt ernaar gestreefd de wet in werking te laten
treden op de startdatum van de EMU, 1 januari 1999. Dit is, om lacunes te
voorkomen, in elk geval noodzakelijk voor de bepalingen met betrekking tot
de vervanging van AIBOR en de vaste voorschotrente door andere
referentierentes. Gelet op de korte tijd die vanaf het tijdstip van indiening
nog zal resteren voor de parlementaire behandeling van het voorstel, is ervoor
gekozen om aan de laatstgenoemde bepalingen terugwerkende kracht te verlenen
indien de wet na de genoemde datum in werking treedt. Aangezien aangenomen
mag worden dat marktpartijen vanaf 1 januari 1999 zelf zullen trachten hun
lopende overeenkomsten met een verwijzing naar de vaste voorschotrente of
het promessedisconto aan de nieuwe situatie aan te passen, zal na enige tijd
geen behoefte meer bestaan aan de in artikel 2 geregelde bevoegdheid van de
Minister van Financiën. Daarom zal deze vanaf 1 januari 2002 komen te
vervallen, evenals het met gebruikmaking daarvan genomen aanwijzingsbesluit. De Minister van Financiën,G. Zalm XNoot1Het promessedisconto is sinds 1994 gelijkgesteld aan de actuele vaste
voorschotrente plus 0,5%. Het fungeert in de regel als een basisrente voor
kredietverlening door banken.XNoot2Op deze kredietfaciliteit van DNB wordt de vaste voorschotrente in rekening
gebracht. Voor het beroep op de vaste voorschotfaciliteit geldt een maximum
per dag. Banken mogen (tegen onderpand) tot aan de voor hen geldende limiet
vaste voorschotten opnemen, met een minimumduur van één maand
en een maximumduur van drie maanden. Hoewel de vaste voorschotrente onder
de marktrente ligt, fungeert dit tarief vanwege de vaste looptijd van dit
krediet niet dagelijks als bodemtarief voor de geldmarktrente. XNoot3De depositofaciliteit biedt banken de gelegenheid dagelijks onbeperkt
deposito's te plaatsen bij de centrale bank tegen een tarief (depositorente)
dat onder de marktrente ligt. Het is noodzakelijk dat het depositotarief onder
de marktrente ligt, aangezien er anders geen prikkel meer voor banken zou
bestaan om hun (overtollige) reserves in de markt tegen een hogere rente aan
te bieden.XNoot4Hierbij geldt als randvoorwaarde dat de waarde van de vervangende referentierente
nooit negatief mag worden. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26124-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl