Wijziging Wetboek Strafvord. en Wet politieregisters, aanv. Wetboek Strafr., uitvoering Overeenk. wederz. rechtshulp EU; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28351, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

08-05-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28351 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingArtikelsgewijze toelichtingArtikel I (wijzigingen in het Wetboek van Strafvordering)Onderdeel AArtikel 126mOnderdeel BArtikel 126tOnderdeel CArtikel 552hOnderdeel DArtikel 552nOnderdeel EArtikel 552oOnderdeel FArtikel 552oaOnderdeel GArtikel 552obArtikel 552ocOnderdeel HArtikel 552qaArtikel 552qbArtikel 552qcArtikel 552qdArtikel 552qeOnderdeel IOnderdeel JArtikel 552tOnderdeel KArtikel 552uOnderdeel LArtikel 552waOnderdeel MOnderdeel NArtikel 552xOnderdeel OArtikel 552iiOnderdeel PArtikel 588Artikel II (wijziging in het Wetboek van Strafrecht)Artikel 207bArtikel III (wijziging in de Wet politieregisters)Artikel IV (inwerkingtreding)Ondertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28351Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 351Wijziging van enige bepalingen van het Wetboek van Strafvordering en
de Wet politieregisters en aanvulling van het Wetboek van Strafrecht met het
oog op de uitvoering van de op 29 mei 2000 te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst,
door de Raad vastgesteld overeenkomstig artikel 34 van het Verdrag betreffende
de Europese Unie, betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen
de Lid-Staten van de Europese Unienr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGInleidingDe in dit wetsvoorstel voorgestelde wijzigingen van het Wetboek van Strafvordering,
de Wet politieregisters en van het Wetboek van Strafrecht strekken voor het
merendeel tot uitvoering van de op 29 mei 2000 te Brussel tot stand gekomen
Overeenkomst, door de Raad vastgesteld overeenkomstig artikel 34 van het Verdrag
betreffende de Europese Unie, betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken
tussen de Lid-Staten van de Europese Unie (Trb. 2000, 96) (voortaan: het EU-rechtshulpverdrag).
De goedkeuring van het EU-rechtshulpverdrag wordt bij separaat voorstel van
Rijkswet gevraagd voor het gehele Koninkrijk (Kamerstukken II 2001–2002,
28 350 (R1720)).De wijzigingen in het Wetboek van Strafvordering behelzen de aanpassing
van een aantal artikelen van Titel X van Boek IV, Internationale Rechtshulp,
en verdere aanvulling van die Titel met nieuwe bepalingen. Met het oog op
het verzoeken om rechtshulp, meer in het bijzonder het aftappen van telecommunicatie
en het toezenden van gerechtelijke stukken aan personen in het buitenland
wordt ook een aantal andere bepalingen van het Wetboek aangevuld. Ten slotte,
wordt naast een technische correctie ook een paar wijzigingen in de sfeer
van de overdracht van de strafvervolging meegenomen. is De wijziging van artikel
13d van de Wet politieregisters houdt rechtstreeks verband met de in artikel
13 van het EU-rechtshulpverdrag voorziene samenwerking in het kader van gemeenschappelijke
onderzoeksteams. De aanvulling van het Wetboek van Strafrecht met artikel
207b is het gevolg van de invoering van het videoverhoor, als bedoeld in artikel
10 van het EU-rechtshulpverdrag.Over dit wetsvoorstel en het wetsvoorstel tot goedkeuring van het EU-rechtshulpverdrag
is advies ingewonnen van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak, het College
van procureurs-generaal en de Nederlandse Orde van Advocaten. De adviezen
1) zijn overgenomen voor zover deze zien op wijzigingen welke rechtstreeks
voortvloeien uit het EU-rechtshulpverdrag. Voor de details daarvan
wordt verwezen naar de desbetreffende passages in de toelichting. Aan de suggestie
van de NVvR om ook artikel 552p van het Wetboek van Strafvordering ingrijpend
te wijzigen, is nu geen gehoor gegeven, omdat dit nadere studie vergt welke
in een breder kader zal worden uitgevoerd. Op de door het College van procureurs-generaal
gesignaleerde consequenties van de in artikel 552p bedoelde procedure voor
de vertrouwelijke behandeling van een rechtshulpverzoek is wel ingegaan in
de toelichting bij het wetsvoorstel tot goedkeuring van het EU-rechtshulpverdrag.Naar aanleiding van de opmerkingen van het College van procureurs-generaal
over de toepasselijkheid van artikel 552l, eerste lid, onderdeel c, van het
Wetboek van Strafvordering op basis waarvan geen gevolg wordt gegeven aan
een rechtshulpverzoek voor zover het is gedaan ten behoeve van een onderzoek
naar feiten ter zake waarvan de verdachte in Nederland wordt vervolgd, wordt
het volgende opgemerkt. Een vraag over de toepasselijkheid van bedoelde wetsbepaling
kan aan de orde komen bij onderzoeken naar (groepen van) personen die in meerdere
lidstaten actief zijn, waarbij elk land zijn deel van het onderzoek doet.
Het gaat dan echter om een feitencomplex ten aanzien waarvan deelonderzoeken,
gericht op dezelfde personen, plaatsvinden. Voor die situatie biedt de praktijk
en jurisprudentie al oplossingen, nl. het stellen van voorwaarden aan het
gebruik van de verstrekte gegevens zoals ook door het College bepleit. Verder
is voor die situatie in het EU-rechtshulpverdrag nu juist de regeling van
de gemeenschappelijke teams getroffen. Daarvoor geldt artikel 552l, eerste
lid, onderdeel c, eigenlijk al niet omdat er, behalve voor het instellen van
het team, niet meer op basis van rechtshulpverzoeken wordt samengewerkt. Om
misverstanden te voorkomen is de toepasselijkheid van artikel 552l, eerste
lid, onderdeel c, van het Wetboek van Strafvordering in het voorgestelde artikel
552qa van het Wetboek van Strafvordering uitgesloten.De door het College bepleitte verruiming van artikel 552o, eerste lid,
van het Wetboek van Strafvorderingen waardoor alle opsporingsbevoegdheden
die in nationale onderzoeken kunnen worden toegepast ook ter uitvoering van
een rechtshulpverzoek kunnen worden gebruikt, zal op een misverstand berusten.
De werkingssfeer van deze bepaling is reeds in de door het College beoogde
zin verruimd bij de Wet van 5 juli 2001, Stb. 335 tot wijziging van de regeling
van het DNA-onderzoek in strafzaken, welke op 1 november 2001 in werking is
getreden. Ten slotte, het onderhavige wetsvoorstel voorziet niet in overgangsbepalingen,
omdat de voorgestelde bepalingen nauw verbonden zijn met de toepassing van
de EU-rechtshulpverdrag. De toepassing ervan komt derhalve pas aan de orde
in het kader van de samenwerking, welke op die overeenkomst kan worden gebaseerd.
Zoals gebruikelijk bij dit type verdragen zal het EU-rechtshulpverdrag van
toepassing zijn op elk rechtshulpverzoek dat na de ingangsdatum van de voorlopige
toepassing wordt ingediend. Bij dit systeem zijn overgangsbepalingen, waar
de NVvR naar vroeg, niet nodig.Artikelsgewijze toelichtingArtikel I (wijzigingen in het Wetboek van Strafvordering)Onderdeel AArtikel 126mAlvorens op de inhoud van de wijzigingen in te gaan, wordt opgemerkt dat
door de wijziging van dit artikel, in het bijzonder het zesde lid, de term
«aftappen» in het Wetboek van Strafvordering wordt geïntroduceerd.
Reden daarvoor is dat de in artikel 18 van het EU-rechtshulpverdrag voorziene
samenwerking op dit terrein beperkt kan blijven tot het verdubbelen van
het signaal van de beoogde telecommunicatie en de rechtstreekse doorgeleiding
daarvan naar het buitenland of naar Nederland en er dus geen opname met een
technisch hulpmiddel in Nederland gevolgd door een overdracht van die opname
plaatsvindt. Ook in andere artikelen van dit wetsvoorstel komt deze term voor.Het nieuwe vierde en vijfde lid zijn het rechtstreeks
gevolg van de in het tweede lid van artikel 20 van het EU-rechtshulpverdrag
opgenomen verplichting tot kennisgeving van het voornemen tot aftappen, respectievelijk
van het aftappen van telecommunicatie van een persoon die zich op het grondgebied
van een andere lidstaat bevindt.In het vierde lid is bewust gekozen voor de
constructie dat eerst het bevel tot aftappen wordt afgegeven, voordat het
voornemen tot het aftappen wordt gemeld aan de betrokken staat, omdat aldus
verzekerd is dat naar Nederlands recht het aftappen is toegestaan.Uit het verdrag vloeit voort dat het bevel eerst ten uitvoer kan worden
gelegd, nadat de instemming van de betrokken lidstaat, bedoeld in artikel
20, vierde lid, onderdeel a, subonderdeel i, van het EU-rechtshulpverdrag
is verkregen. Gelet op deze verdragsverplichting bestaat er geen ruimte aan
de suggestie van het College van Procureurs-generaal om de mogelijkheid te
creëren om in spoedgevallen eerst achteraf tot melding over te gaan,
gevolg te geven.Het vierde lid is ook relevant voor de toepassing van artikel 18, tweede
lid, onderdeel c, van het EU-rechtshulpverdrag voor zover het gaat om een
situatie dat Nederland het noodzakelijk acht de telecommunicatie van een persoon
die zich in een andere lidstaat (lidstaat A) bevindt af te tappen, maar daartoe
niet zelf in staat is en voor dat aftappen de hulp dient in te roepen van
een derde lidstaat (lidstaat B). Alsdan geldt voor Nederland de verplichting
tot het meedelen van het voornemen van aftappen aan lidstaat A en kan pas
het rechtshulpverzoek strekkende tot het aftappen aan lidstaat B worden gericht,
nadat de instemming van lidstaat A is verkregen.Toepassing van het vijfde lid komt uitsluitend
aan de orde, indien pas na aanvang van het aftappen blijkt dat de betrokkene
zich naar een andere staat heeft begeven. Zoals uit het bepaalde in artikel
20, vierde lid, onderdeel b, subonderdeel i, van het EU-rechtshulpverdrag
blijkt, mag na de kennisgeving in elk geval het aftappen worden voortgezet
totdat de in kennis gestelde lidstaat een besluit over het aftappen en het
gebruik van de gegevens heeft genomen. Aan de beslissing van de in kennis
gestelde lidstaat zal gevolg dienen te worden gegeven.Het zesde lid is opgenomen, omdat in artikel
18, derde lid, onderdeel b, van het EU-rechtshulpverdrag is opgenomen dat
bij een verzoek om rechtshulp strekkende tot het aftappen van telecommunicatie
in het rechtshulpverzoek dient te worden bevestigd dat in de verzoekende lidstaat
een rechtmatig aftapbevel is gegeven.Onderdeel BArtikel 126tAangezien artikel 126t de pendant is van artikel 126m van het Wetboek
van Strafvordering ligt het voor de hand ook deze bepaling aan te passen.
Dit gebeurt echter niet op identieke wijze, omdat het toepassingsbereik van
de relevante verdragsbepalingen verschilt. Voor de reden daarvan, waar ook
de NVvR naar vroeg, wordt verwezen naar de uitvoerige uiteenzetting ter zake
in de memorie van toelichting van het wetsvoorstel tot goedkeuring
van de EU-rechtshulpverdrag, meer in het bijzonder artikel 20. De definitie
die in het eerste lid van artikel 20 van het EU-rechtshulpverdrag is opgenomen,
komt overeen met bevelen, bedoeld in artikel 126m van het Wetboek van Strafvordering.
De aftapbevelen, bedoeld in artikel 126t van het Wetboek van Strafvordering
vallen daarbuiten.Het vierde lid is uitsluitend relevant voor
de toepassing van artikel 18, tweede lid, onderdeel c, van het EU-rechtshulpverdrag,
voor zover het gaat om een situatie dat Nederland het noodzakelijk acht de
telecommunicatie van een persoon die zich in een andere lidstaat (lidstaat
A) bevindt af te tappen, maar daartoe niet zelf in staat is en voor dat aftappen
de hulp dient in te roepen van een derde lidstaat (lidstaat B). Alsdan geldt
voor Nederland de verplichting tot het melden van het voornemen van aftappen
aan lidstaat A en kan pas het rechtshulpverzoek strekkende tot het aftappen
aan lidstaat B worden gericht nadat de instemming van lidstaat A is verkregen.Het vijfde lid is opgenomen, omdat in artikel
18, derde lid, van het EU-rechtshulpverdrag is bepaald, dat bij een verzoek
om rechtshulp strekkende tot het aftappen van telecommunicatie in het rechtshulpverzoek
dient te worden bevestigd dat in de verzoekende lidstaat een rechtmatig aftapbevel
is gegeven. Uit het eerste lid van artikel 18 van het EU-rechtshulpverdrag
blijkt dat rechtshulpverzoeken ook kunnen worden gedaan ten behoeve van strafrechtelijke
onderzoeken in het kader waarvan aftapbevelen als bedoeld in artikel 126t
worden gegeven.Onderdeel CArtikel 552hDe voorgestelde invoeging is van technische aard en preludeert op de voorgestelde
nieuwe paragraaf inzake gemeenschappelijke onderzoeksteams, waarop hierna
(onderdeel H) zal worden ingegaan.Onderdeel DArtikel 552nDe in het eerste lid artikel 552n voorgestelde invoeging vloeit voort
uit artikel 10 van het EU-rechtshulpverdrag. Uit die verdragsbepaling blijkt,
dat een actieve rol van de rechterlijke autoriteit in de aangezochte lidstaat
wordt verlangd bij de uitvoering van een verhoor van een getuige of deskundige
per videoconferentie door of onder leiding van een buitenlandse rechterlijke
autoriteit.Onderdeel EArtikel 552oZoals in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel tot goedkeuring
van het EU-rechtshulpverdrag (paragrafen 1.4, artikel 10, en 2.1, artikel
10) reeds is aangegeven, behoeft de Nederlandse wetgeving geen aanpassing
voor de toepassing van artikel 10 van het EU-rechtshulpverdrag, voor zover
Nederland verzoekende staat is. Artikel 539a van het Wetboek van Strafvordering
is voldoende rechtsbasis.De voorgestelde wijziging van artikel 552o van het Wetboek van Strafvordering
geeft uitvoering aan genoemde verdragsbepaling, voor zover Nederland de aangezochte
staat is. Een videoverhoor van een getuige of deskundige wordt afgenomen door
een rechterlijke autoriteit van de verzoekende staat. Tegelijkertijd wordt
van een rechterlijke autoriteit van de verzoekende lidstaat medewerking verlangd,
opdat de getuige of deskundige verschijnt en het videoverhoor
op een geordende wijze plaats kan vinden. Uit genoemde verdragsbepaling vloeit
ook voort dat de naar Nederlands recht geldende rechten en verplichtingen
voor getuigen en deskundigen van toepassing dienen te zijn op een videoverhoor
door of onder leiding van een buitenlandse rechterlijke autoriteit.Tegen die achtergrond bevat het nieuwe tweede lid
een op het meewerken aan een videoverhoor toegesneden regeling. De toepasselijk
verklaarde artikelen van het Wetboek van Strafvordering behelzen het volgende:
het vaststellen van de identiteit van de getuige of deskundige (artikel 190,
eerste en vierde lid), het toevoegen van een tolk (artikel 191, eerste en
vierde lid), het bevelen van de dagvaarding van getuigen (artikel 210, eerste
lid, tweede volzin), de verschijningsplicht (artikel 213), de verplichting
tot het verklaren naar waarheid (artikel 215), de verschoningsrechten (artikelen
217 tot en met 219a), de gijzeling van getuigen (de artikelen 221 tot en met
225), het verlenen van de status van bedreigde getuige (artikel 226a, eerste
lid), Het vaststellen van de identiteit van een bedreigde getuige (artikel
226c, eerste lid), de maatregelen ter waarborging van anonimiteit (artikel
226f) en het opleggen van geheimhoudingsplicht aan een deskundige (artikel
236). Aan de suggestie van de NVvR om ook de artikelen 214 en 226 van toepassing
te verklaren is gevolg gegeven. Daarentegen lijkt artikel 294 van het Wetboek
van Strafvordering in dit verband niet relevant. Het door de rechter-commissaris
uit te oefenen toezicht opdat er tijdens het videoverhoor geen fundamentele
beginselen van het Nederlandse recht worden geschonden, alsmede het opmaken
van een proces-verbaal als bedoeld in artikel 10, zesde lid, van het EU-rechtshulpverdrag
behoeft geen nadere regeling in de Nederlandse wetgeving.Onderdeel FArtikel 552oaDe in deze bepaling voorgestelde wijziging betreft uitsluitend een correctie
van een bij een eerdere wetswijziging ontstane verschrijving, die aldus wordt
gecorrigeerd.Onderdeel GArtikel 552obNederland dient ingevolge artikel 18, eerste lid, van het EU-rechtshulpverdrag
aan buitenlandse verzoeken tot het aftappen en rechtstreeks doorgeleiden van
de afgetapte telecommunicatie naar de verzoekende autoriteiten te kunnen voldoen.Het eerste lid strekt ertoe de juridische
basis voor het aftappen met het oog op het doorgeleiden te creëren. De
officier van justitie kan daartoe een bevel gegeven, met in achtneming van
het bepaalde in artikel 126m respectievelijk artikel 126t van het Wetboek
van Strafvordering. Dit betekent onder andere dat door de Nederlandse autoriteiten
ook de duur van het aftappen kan worden bepaald.Het tweede lid geeft invulling aan de voorwaarden
die door Nederland krachtens het bepaalde in artikel 18, vijfde lid, onderdeel
b, worden gesteld aan het gebruik van de rechtstreeks doorgeleide telecommunicatie,
welke betrekking heeft op een persoon die zich op Nederlands grondgebied bevindt.
Dit is in de eerste plaats (onderdeel a) het niet
gebruiken en vernietigen van telecommunicatie die betrekking heeft op communicatie
tussen de betrokkene en een geheimhouder. Deze voorwaarde is ontleend aan
het bepaalde in artikel 126aa, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering.
In de tweede plaats wordt het gebruik beperkt tot het strafrechtelijk
onderzoek in het kader waarvan het aftappen geschiedt. De term strafrechtelijk
onderzoek dient ruim te worden opgevat, zodat daaronder ook de daaruit voortvloeiende
strafvervolging is begrepen. Ander gebruik van de telecommunicatie in het
buitenland kan op basis van een daartoe strekkend verzoek worden toegestaan.
Alsdan zal bezien moeten worden of indien het verzoek om het aftappen voor
dat ander doel zou zijn gedaan aan dat verzoek ook gevolg zou zijn gegeven.In het derde lid is artikel 126bb van het
Wetboek van Strafvordering van overeenkomstige toepassing verklaard, zodat
zodra het belang van het buitenlandse strafrechtelijke onderzoek zich daar
niet tegen verzet aan de betrokkene mededeling kan worden gedaan van het feit
dat zijn telecommunicatie is afgetapt. Naar aanleiding van hetgeen de NVvR
in zijn advies over deze bepaling stelt, merk ik het volgende op. De mededelingsplicht
rust ook bij internationale samenwerking, waarbij dus op verzoek van het buitenland
is afgetapt, op de Nederlandse autoriteiten. De opvatting dat het ten onrechte
achterwege laten van die mededeling uitsluitend een zorg is voor de buitenlandse
autoriteiten deel ik voor zover daarbij wordt gedoeld op de consequenties
die zulks zou moeten hebben voor het (buitenlandse) strafproces. Een en ander
laat echter onverlet dat er een eigen verantwoordelijkheid rust op de Nederlandse
autoriteiten. Niet nakoming ervan kan immers ook in Nederland in rechte aan
de orde worden gesteld, zij het in een civiele procedure. Tegen deze achtergrond
wordt ook opgemerkt dat bij de beoordeling of de mededeling kan worden gedaan
door de Nederlandse autoriteiten dient te worden bezien of het belang van
het buitenlands onderzoek zich al dan niet verzet tegen de mededeling. Daartoe
kan in voorkomend geval ook overleg worden gevoerd met de betrokken buitenlandse
autoriteiten. Echter, juist gelet op de eigen verantwoordelijkheid van de
Nederlandse autoriteiten komt het eindoordeel toe aan de Nederlandse autoriteiten.Artikel 552ocZoals in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel tot goedkeuring
van de EU-rechtshulpverdrag (paragraaf 2.1, artikel 20) reeds is aangegeven,
wordt het wenselijk geacht om wettelijk vast te leggen op welke wijze een
kennisgeving door het buitenland over het voornemen tot het aftappen of over
het aftappen van een persoon die zich op Nederlands grondgebied bevindt, dient
te worden behandeld.De kennisgeving uit het buitenland zal worden ontvangen door het bureau
SIRENE en doorgeleid naar de officier van justitie van het landelijk parket.De officier van justitie zal, zoals uit het eerste
en tweede lid blijkt, machtiging dienen te vragen aan de rechter-commissaris
om te kunnen instemmen met het buitenlandse voornemen tot aftappen of met
voortzetting van het aftappen. Inschakeling van de rechter-commissaris in
deze gevallen ligt in het verlengde van de rol die de rechter-commissaris
bij alle tapbevelen vervult. Van belang is wel dat er snel wordt gehandeld,
omdat het verdrag voorziet in een reactieperiode van 96 uren na de kennisgeving.In het derde lid is vastgelegd dat de rechter-commissaris
bij zijn beoordeling het bepaalde in het verdrag en in de artikelen 126m respectievelijk
artikel 126t in acht neemt. Dit laatste biedt hem tevens de mogelijkheid om
te bepalen dat bij voorbeeld slechts wordt ingestemd met het aftappen gedurende
een bepaalde tijd.Het vierde lid ziet op de situatie dat de
rechter-commissaris de machtiging heeft verleend en omschrijft de voorwaarden
die de officier van justitie aan de instemming dient te verbinden. Allereerst
de voorwaarden die de rechter-commissaris conform artikel 126m
of 126t van het Wetboek van Strafvordering aan zijn machtiging heeft
verbonden. De in de onderdelen a en b genoemde voorwaarden dienen door de
officier van justitie altijd te worden gesteld. Deze komen inhoudelijk overeen
met het bepaalde in artikel 552ob, tweede lid.In het vijfde lid wordt om dezelfde reden
als bij het derde lid van artikel 552ob, het bepaalde in artikel 126bb van
overeenkomstige toepassing verklaard.Het zesde en zevende lid beschrijven de consequenties
die aan het niet verlenen van de machtiging door de rechter-commissaris zijn
verbonden. Zonder machtiging kan niet worden ingestemd en dit dient het buitenland
onverwijld te worden meegedeeld. Indien de kennisgeving betrekking had op
een reeds lopende tap dient tevens aangegeven te worden welk gebruik van de
reeds verkregen gegevens mag worden gemaakt. Uitgangspunt is dat geen enkel
gebruik is toegestaan. Echter het is denkbaar dat enig gebruik toch wenselijk
is. Gedacht wordt hierbij aan het in het toelichtend rapport genoemde geval
dat in de aftappende lidstaat een schadevergoedingsprocedure wordt gevoerd,
in het kader waarvan het noodzakelijk wordt geacht de afgetapte gegevens te
gebruiken. De regering acht het niet waarschijnlijk dat zich zoiets vaak voor
zal doen, maar kan die mogelijkheid niet uitsluiten. Zij gaat ervan uit dat
door het betrokken land daartoe een nieuw verzoek zal worden ingediend. Teneinde
voor die gevallen een eenvormige beoordeling te bereiken, wordt voorgesteld
dat de Minister van Justitie hierop beslist.Onderdeel HZoals in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel tot goedkeuring
van het EU-rechtshulpverdrag (paragraaf 1.4, artikel 13) reeds werd aangegeven,
acht de regering het wenselijk in het Wetboek van Strafvordering een expliciete
rechtsbasis te creëren voor de Nederlandse participatie in een gemeenschappelijk
onderzoeksteam. De daartoe strekkende bepalingen zijn in een aparte afdeling
ondergebracht, omdat de samenwerking in het kader van gemeenschappelijke teams
niet langer dient te worden aangemerkt als rechtshulpverlening.Artikel 552qaIn het eerste lid is vastgelegd dat de vorming
van een gemeenschappelijk onderzoeksteam gebaseerd dient te zijn op een verdrag.
Reden voor deze beperking is, dat er reeds een tussen de betrokken landen
vastliggend juridisch kader dient te bestaan, waarin essentiële zaken
zijn vastgelegd, alvorens tot concrete invulling kan worden overgegaan. Hierbij
wordt vooral gedoeld op de zeggenschap binnen het team, het respect voor het
recht van het land waar het team optreedt en het gebruik van de gegevens die
het team heeft verzameld. Op zichzelf zou een en ander ook ad hoc kunnen worden
overeengekomen, maar de verplichtingen die alsdan zouden ontstaan, zouden
alleen gelden voor de direct bij het team betrokken autoriteiten. Een verdragsrechtelijk
kader daarentegen bindt de staten en hun organen als geheel.Tot nu toe bevat naast het EU-rechtshulpverdrag ook de op 18 december
1997 te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld op grond van artikel
K.3. van het Verdrag betreffende de Europese Unie inzake wederzijdse bijstand
en samenwerking tussen douaneadministraties (Trb. 1998, 174), hierna te noemen:
het Napels II-verdrag, in artikel 24 een regeling voor gemeenschappelijke
onderzoeksteams. Laatstbedoelde regeling ziet mede op het verrichten van strafrechtelijk
onderzoek. Verder bevat artikel 19 van het op 15 november 2000 tot stand gekomen
VN-verdrag tegen de transnationale georganiseerde criminaliteit
(Trb. 2001, 68) een summiere regeling.Uit het verdrag vloeit voort dat in het internationale verkeer een rechtshulpverzoek
wordt gedaan, houdende het voorstel tot het instellen van een gemeenschappelijk
onderzoeksteam. Teneinde helderheid te scheppen, dat het bepaalde in artikel
552l, eerste lid, onderdeel c, van het Wetboek van Strafvordering niet in
de weg behoeft te staan aan het inwilligen van een verzoek tot het instellen
van een gemeenschappelijk onderzoeksteam nadat reeds in Nederland een strafrechtelijk
onderzoek is begonnen, wordt genoemde bepaling buiten toepassing verklaard.Het tweede lid bevat de verplichting om de
instelling van een team schriftelijk overeen te komen. De te maken afspraken
behoeven overigens niet beperkt te blijven tot de fase van het strafrechtelijk
onderzoek. De regering acht het dienstig en nuttig, dat reeds bij de instelling
van het gemeenschappelijke team wat betreft het doel ook aandacht wordt besteedt
aan de vervolgingsfase. Daarbij kan bij voorbeeld ook gedacht worden aan principeafspraken
over het al dan niet in één lidstaat concentreren van de uiteindelijke
strafvervolging. Het openbaar ministerie is voornemens een aanwijzing op te
stellen, waarin criteria worden opgenomen voor het beoordelen van de wenselijkheid
van participatie in een gemeenschappelijk onderzoeksteam maar ook voor de
plaats van vestiging van het team alsmede voor de verplaatsing ervan, zoals
de NOvA bepleit, en een lijst van praktische punten die bij het instellen
van elk gemeenschappelijk onderzoeksteam, waarin Nederland participeert, aan
de orde dienen te komen. Bij dat laatste valt onder meer te denken aan het
beschikbaar stellen van middelen en menskracht. Naar aanleiding van de opmerkingen
van de NVvR inzake de rol en de status van de schriftelijke overeenkomst merken
wij op dat de schriftelijke overeenkomst ertoe strekt de interne en externe
transparantie te bevorderen. Intern door de afspraken tussen de deelnemende
lidstaten helder vast te leggen en extern doordat de overeenkomst in het strafdossier
wordt gevoegd en aldus inzicht biedt in de wijze waarop het strafrechtelijke
onderzoek is uitgevoerd.Het derde lid bevat een opsomming van de elementen
die in elke overeenkomst tot instelling van een gemeenschappelijk onderzoeksteam
dienen te worden opgenomen. Daarin is naar aanleiding van de zeer nuttige
suggestie van de NOvA inzake de beschikbaarheid van gedetacheerde leden van
het onderzoeksteam als getuige voor het latere onderzoek ter terechtzitting
een verschijningsplicht opgenomen zowel voor de fase van het gerechtelijke
onderzoek als het onderzoek ter terechtzitting. De eveneens door de NOvA voorgestelde
expliciete referte aan de verbaliseringsplicht, bedoeld in artikel 152 van
het Wetboek van Strafvordering, wordt daarentegen overbodig geacht, omdat
deze bepaling al onverkort van toepassing is. Immers, uit onderdeel b van
het derde lid van artikel 13 van het EU-rechtshulpverdrag blijkt, dat een
gemeenschappelijk onderzoeksteam optreedt in overeenstemming met het recht
van de lidstaat waar het team actief is.Artikel 552qbGaat het in artikel 552qa om de instelling van het team, artikel 552qb
ziet op de uitoefening van opsporingsbevoegdheden in Nederland ten behoeve
van het team. De ruime formulering «uitoefening van opsporingsbevoegdheden
(....) ten behoeve van het onderzoek van het gemeenschappelijke onderzoeksteam»
omvat zowel de door Nederlandse als door buitenlandse ambtenaren te verrichten
opsporingshandelingen.Zoals in paragraaf 2.1 (artikel 13, zesde lid), reeds is vermeld,
is de regering van oordeel dat in Nederland geen opsporingsbevoegdheid toekomt
aan buitenlandse ambtenaren anders dan voorzien bij of krachtens het Wetboek van Strafvordering, Bij de verwijzing naar verdragen, dient
gedacht te worden aan de artikelen 40 en 41 van de Uitvoeringsovereenkomst
van Schengen, waarin de grensoverschrijdende achtervolging en observatie zijn
geregeld en aan soortgelijke regelingen in het Napels II-verdrag.Artikel 552qcDit artikel is niet ontleend aan artikel 13 van het EU-rechtshulpverdrag
maar aan artikel 552gg, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering. Een
door het gemeenschappelijk onderzoeksteam verricht onderzoek kan leiden tot
een strafvervolging in Nederland, terwijl onderdelen van het bewijs in het
buitenland zijn verzameld door ambtenaren van de andere lidstaten die bij
het team betrokken zijn. Doel van het onderhavige artikel is, dat de Nederlandse
rechter het bepaalde in artikel 344, tweede lid, ook kan toepassen met betrekking
tot een proces-verbaal dat door een buitenlandse opsporingsambtenaar is opgemaakt.
De door de NVvR uitgesproken vrees dat deze bepaling tot diepgravende studie
van het buitenlandse bewijsrecht aanleiding kan geven, wordt niet door de
ervaring met genoemd artikel 344, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering
gestaafd. Voor het geval er sprake zou zijn van onduidelijkheid kan in voorkomend
geval ook na ontbinding van het team langs rechtstreekse weg opheldering worden
gevraagd aan de bij het team betrokken autoriteiten van het land van herkomst
van de documenten.Artikel 552qdDe uitoefening van opsporingsbevoegdheden ten behoeve van een gemeenschappelijk
onderzoeksteam wordt niet meer gebaseerd op rechtshulpverzoeken, maar op het
nationale recht van de lidstaat waar de bevoegdheden worden uitgeoefend. De
achterliggende gedachte is dat het onderzoek van een gemeenschappelijk onderzoeksteam
in feite een concentratie van nationale onderzoeken inhoudt.Voor de uitoefening van opsporingsbevoegdheden die slechts door of met
machtiging van de justitiële autoriteiten kunnen worden uitgeoefend,
geldt het volgende. De (gedetacheerde) leden van het team wenden zich wenden
tot de bij het gemeenschappelijk onderzoeksteam betrokken officier van justitie
van hun eigen land en verzoeken hem de gevraagde onderzoekshandeling te verrichten.
Zij doen dit op dezelfde wijze als bij een puur nationaal onderzoek. De toetsing
of daaraan gevolg kan worden gegeven geschiedt evenzeer op dezelfde wijze
als in een nationaal onderzoek.Voor gemeenschappelijke onderzoeksteams die in Nederland zijn gevestigd,
behoeft de verstrekking van de aldus gekregen gegevens geen nadere uitvoeringsregeling.
Hetzelfde geldt voor een groot deel van de gegevens die voor een in het buitenland
gevestigd onderzoeksteam zijn bestemd. Echter betreft het de verstrekking
van gegevens verkregen door toepassing van bepaalde opsporingsbevoegdheden,
waartegen verdachten en en/of belanghebbende een rechtsmiddel ten dienste
staat, dan behoeft die verstrekking aan het in het buitenland gevestigde team
wel nadere regeling. Immers verstrekking aan het buitenland van deze gegevens
dient niet te gescheiden zonder dat de belanghebbenden in de gelegenheid zijn
geweest van de hen ten dienste staande rechtsmiddelen gebruik te maken. Dit
moge mede dienen als antwoord op de door de NVvR gestelde vraag, waarom niet
een regeling voor alle in artikel 13 van het EU-rechtshulpverdrag bedoelde
gegevens is getroffen. In de eerste plaats betreft het gebruik door het gemeenschappelijk
team van in Nederland inbeslaggenomen stukken van overtuiging en gegevensdragers
en in de tweede plaats het aftappen van telecommunicatie, waarover hierna
onder artikel 552qe meer. Ten aanzien van deze voorwerpen geldt dat een snelle terbeschikkingstelling
aan het onderzoeksteam van groot belang is. Het enkele feit dat het onderzoeksteam
in het buitenland is gevestigd, dient daaraan niet in de weg te staan. Het
gebruik in het buitenland kan beperkt blijven tot de fase van het onderzoek
zelf, maar, indien dat onderzoek leidt tot een strafvervolging in een van
de andere betrokken lidstaten kan het ook het gebruik als bewijsmateriaal
tijdens het onderzoek ter terechtzitting inhouden. Tegelijkertijd wordt onderkend,
dat de rechtsmiddelen die het Nederlands recht aan de verdachte en andere
belanghebbenden toekent, door die ter beschikkingstelling aan een in het buitenland
gevestigd gemeenschappelijk onderzoeksteam, niet terzijde kunnen worden geschoven.In een nationaal onderzoek staan inbeslaggenomen voorwerpen meteen ter
beschikking van het onderzoeksteam. De verdachte of belanghebbenden kunnen
tegen het beslag of tegen het gebruik van de voorwerpen bezwaar maken en de
uitkomst van de daarop volgende procedure is bepalend voor het voortduren
van het beslag respectievelijk het gebruik. Tegen deze achtergrond wordt in
het eerste lid voorgesteld, dat de voorwerpen
en gegevensdragers onmiddellijk ter beschikking kunnen worden gesteld van
het gemeenschappelijk team dat in het buitenland is gevestigd. Echter die
terbeschikkingstelling heeft een voorlopig karakter.Uit het tweede lid blijkt, dat aan de voorlopige
terbeschikkingstelling voorwaarden dienen te worden verbonden. In de eerste
plaats is bepaald dat het Nederlands recht onverkort blijft gelden ten aanzien
van de ter beschikking gestelde stukken van overtuiging en gegevensdragers.
Dit verzekert, dat indien de verdachte of andere belanghebbenden hun klachtrecht
ten aanzien van inbeslaggenomen voorwerpen in Nederland uitoefenen, de daaraan
naar Nederlands recht verbonden rechtsgevolgen onverkort intreden en dat het
onderzoeksteam daaraan gebonden is. Verder is het gebruik als bewijsmateriaal
in het buitenland uitgesloten. De reden daarvoor is, dat aldus is verzekerd
dat het gebruik beperkt blijft tot de onderzoeksfase.Nadat het gemeenschappelijk onderzoeksteam zijn onderzoek heeft afgerond
en de vervolgingsbeslissingen zijn genomen, is ook duidelijk waar de strafvervolging
zal plaatsvinden. Indien de strafvervolging in Nederland zal plaatsvinden
zullen het dossier en de beslaggenomen voorwerpen naar Nederland worden overgebracht.
Daarmee eindigt de voorlopige terbeschikkingstelling. Echter, indien de strafvervolging
in een van de andere bij het team betrokken lidstaten zal plaatsvinden, dient
in Nederland een definitieve beslissing over de in Nederland inbeslaggenomen
voorwerpen te worden genomen. Daartoe is het derde lid opgenomen dat voorziet in een procedure voor de definitieve ter beschikkingstelling
aan het buitenland. Het betreft het verlenen van een verlof door de rechtbank,
zoals dit al gebruikelijk is voor stukken van overtuiging en gegevensdragers
die ter uitvoering van een rechtshulpverzoek in beslag genomen werden dan
wel anderszins zijn vergaard.Artikel 552qeZoals in artikel 552qd een speciale regeling is getroffen voor het gebruik
van de stukken van overtuiging en gegevensdragers door een gemeenschappelijk
team, gevestigd in het buitenland, wordt het ook van belang geacht om het
aftappen van telecommunicatie ten behoeve van een in het buitenland gevestigd
gemeenschappelijk onderzoeksteam apart te regelen.Het ligt voor de hand de met het onderhavige verdrag gecreëerde mogelijkheid
van het aftappen van telecommunicatie met het oog op rechtstreekse doorgeleiding
daarvan ook mogelijk te maken voor gemeenschappelijke onderzoeksteams
waarin Nederland participeert en die in een andere lidstaat zijn gevestigd.
Ook voor gemeenschappelijke onderzoeksteams geldt immers, dat het snel beschikbaar
komen van de afgetapte telecommunicatie het onderzoek bevordert.Het eerste lid bevat derhalve bevoegdheid
voor de officier van justitie om ten behoeve van een buiten Nederland gevestigd
gemeenschappelijk onderzoeksteam te bevelen de telecommunicatie af te tappen
met het oog op de rechtstreekse doorgeleiding naar het onderzoeksteam. Er
wordt daarbij vanuit gegaan dat – gelet op de participatie van Nederland
in het onderzoeksteam en de mogelijkheid dat de aldus verkregen gegevens in
een Nederlands proces als bewijs zullen worden gebruikt, de doorgeleide telecommunicatie
door het onderzoeksteam wordt opgenomen met een technisch hulpmiddel.De voorwaarden die in gevolge het tweede lid
vervolgens aan het gebruik in het buitenland worden gesteld zien uitsluitend
op telecommunicatie van een persoon die zich op het Nederlandse grondgebied
bevindt. De te stellen voorwaarden komen overeen met die welke in het kader
van de rechtshulp op basis van het voorgestelde artikel 552ob van het Wetboek
van Strafvordering worden gesteld.Onderdeel IIn het eerste lid van artikel 6 van het EU-rechtshulpverdrag is bepaald,
dat overdracht van strafvervolging rechtstreeks tussen de rechterlijke autoriteiten
wordt gedaan.Overdracht en overname van strafvervolging vindt echter ook plaats op
basis van andere verdragen, die voorzien in toezending aan de Minister van
Justitie en daarnaast ook zonder verdragsbasis kan geschieden. Derhalve is
ervoor gekozen een aparte voorziening te treffen voor de overdracht en overname
van strafvervolging door de officier van justitie. Met het oog op de inzichtelijkheid
is de indeling van de derde afdeling van Titel X van het Wetboek van Strafvordering
ook daaraan aangepast.De nieuwe titel van paragraaf 1 van de derde afdeling is bedoeld
ter onderscheiding van de nieuwe paragraaf 1a inzake de overdracht van
strafvervolging door de officier van justitie.Onderdeel JArtikel 552tDe wijziging van het tweede lid van artikel 552t vloeit niet voort uit
het EU-rechtshulpverdrag, maar wordt voorgesteld omdat de met deze bepaling
opgedane ervaring daartoe aanleiding geeft.Het huidige tweede lid van artikel 552t bevat de verplichting om in het
geval een gerechtelijk vooronderzoek is ingesteld of indien voorlopige hechtenis
is toegepast aan de verdachte een kennisgeving overdracht van strafvervolging
te betekenen. Bij de invoering in 1985 van de derde afdeling van Titel X van
het Wetboek van Strafvordering, bij de wet tot wijziging van het Wetboek van
Strafrecht en het Wetboek van Strafvervolging met het oog op overdracht van
strafvervolging door en aan Nederland, alsmede uitvoering van de desbetreffende
Europese en Beneluxverdragen, wijzing van de Uitleveringswet en uitvoering
van het Europees verdrag tot bestrijding van terrorisme van 6 maart 1985,
Stb. 131, werd het tweede lid door middel van een amendement in artikel 552t
opgenomen, teneinde te verzekeren dat de verdachte door middel van een kennisgeving
van het voorstel tot overdracht van strafvervolging daarvan op
de hoogte zou geraken en desgewenst daartegen bezwaar kan maken door middel
van een beklag bij het gerechtshof als bedoeld in het vierde lid.Bij gelegenheid van de wet houdende enkele wijzigingen van het Wetboek
van Strafvordering en enige andere wetten, in het bijzonder bepalingen houdende
termijnen van 27 november 1991, Stb. 663 werd door middel van de laatste volzin
het betekeningsvoorschrift aan het tweede lid toegevoegd. Het tweede lid geldt
in het algemeen. Dat leidt ertoe dat indien er geen adres van de verdachte
bekend is, betekening van de kennisgeving onmogelijk is en er dus geen overdracht
kan plaatsvinden, terwijl een vervolging in Nederland om dezelfde reden niet
mogelijk is. In de praktijk blijken zich gevallen voor te doen waarin wel
bekend is dat de verdachte zich naar een bepaald land heeft begeven, meestal
zijn land van herkomst, maar dat er geen adres bekend is. Zeker wanneer het
dan ook nog gaat om feiten van ernstiger aard, zou het wenselijk zijn de zaak
desondanks te kunnen overdragen aan de autoriteiten van het land waar verdachte
naar zou zijn vertrokken. De buitenlandse autoriteiten kunnen dan eerst bezien
of zij de zaak inhoudelijk van dien aard vinden dat deze voor een overname
in aanmerking komt en indien de beslissing positief is alle hun ten dienste
staande middelen gebruiken betrokkene in eigen land op te sporen.Tegen deze achtergrond wordt voorgesteld het voorschrift van de kennisgeving
te beperken tot verdachten die zich in Nederland bevinden of die een bekende
woon- of verblijfplaats in het buitenland hebben.Met het oog op dit voorstel is nagegaan in hoeveel gevallen van het beklagrecht
gebruik wordt gemaakt. Het aantal overdrachten van strafvervolging bedraagt
gemiddeld een paar honderd zaken per jaar. Hoeveel daarvan vallen binnen de
categorie van artikel 552t, tweede lid, valt niet goed na te gaan. Wel is
bekend dat in de afgelopen vijf jaren in slechts twee zaken door de verdachte
bezwaar is gemaakt tegen de voorgenomen overdracht. Het gerechtshof heeft
in beide zaken het beklag afgewezen.De wetswijziging laat onverlet dat er in de praktijk aandacht aan dient
te worden besteed dat met name bij verdachten die uit het buitenland afkomstig
zijn bij hun aanhouding gevraagd wordt een adres op te geven waar een eventuele
kennisgeving kan worden uitgereikt. Ontvangt de officier van justitie desondanks
bericht uit het buitenland dat de uitreiking niet aan het opgegeven adres
heeft kunnen plaatsvinden dan houdt hij deze aantekening in het dossier en
kan de overdracht desondanks plaatsvinden.Onderdeel KArtikel 552uBij de bestudering van de voorgestelde wijziging van artikel 552t kwam
ook aan het licht dat artikel 552u, tweede lid, een doublure inhoudt van het
tweede lid van artikel 552t. Een goede reden, waarom aan een zich in Nederland
bevindende verdachte zowel een kennisgeving als bedoeld in artikel 552t, tweede
lid, moet worden betekend en vervolgens ook nog een kennisgeving door de Minister
van Justitie moet worden gezonden, bestaat er eigenlijk niet. Deze doublure
bestaat reeds sinds de invoering van beide bepalingen en is naar het oordeel
van de regering te wijten aan de niet altijd even overzichtelijke discussie
die tijdens de behandeling van de wet van 6 maart 1985, Stb. 131 over het
recht van bezwaar voor de verdachte werd gevoerd. In het wetsvoorstel zoals
ingediend kwam geen enkele kennisgeving aan de verdachte voor. Bij nota van
wijziging heeft de regering het tweede lid van artikel 552u aangevuld met
de kennisgeving aan de verdachte die zich in Nederland bevindt. Dat gebeurde
als tegemoetkoming aan in de Tweede Kamer levende wensen om aan de verdachte
een recht van bezwaar tegen een overdracht van strafvervolging
toe te kennen (Kamerstukken II 1981/82, 15 791 (R 1133) enz., nr. 10,
blz.14–19 en Kamerstukken II 1981/82, 15 972, nr. 6). Vervolgens
werd na herhaalde schriftelijke gedachtewisseling over deze kwestie door de
regering het tweede lid van artikel 552t voorgesteld (Kamerstukken II 1983/84,
15 971 (R1133) en 15 972, nr. 14, blz. 6–13 en Kamerstukken
II 1983/84, 15 972, nr. 7). Ten slotte werd tijdens de openbare behandeling
in de Tweede Kamer door middel van het amendement Patijn het vijfde lid van
artikel 552t voorgesteld (Kamerstukken II 1983/84, 15 972, nr. 11) ingediend,
hetgeen ook werd aangenomen. Toentertijd is niet onderkend dat kennisgeving
door de officier van justitie een tweede kennisgeving van de Minister van
Justitie overbodig maakt. De regering is van oordeel dat temeer nu, zoals
in onderdeel J is aangegeven sedert 1991 expliciet is voorgeschreven dat de
kennisgeving, bedoeld in artikel 552t, tweede lid, dient te worden betekend,
de geschetste doublure kan worden opgeheven. Zij stelt dan ook voor om het
tweede lid van artikel 552u te schrappen.Onderdeel LDe nieuwe paragraaf 1a, die de overdracht van strafvervolging door
de officier van justitie regelt, bevat één artikel.Artikel 552waDe overdracht van een strafvervolging dient met dezelfde waarborgen te
zijn omgeven als een overdracht door de Minister van Justitie, reden waarom
in deze bepaling het criterium van de goede rechtsbedeling expliciet is vermeld
en de overige daarvoor relevante bepalingen uit paragraaf 1 van overeenkomstige
toepassing zijn verklaard.Onderdeel MDe nieuwe titel van paragraaf 2 van de derde afdeling strekt ter
onderscheiding van de nieuwe paragraaf 2a inzake de overname van strafvervolging
door de officier van justitie.Onderdeel NArtikel 552xDe voorgestelde wijziging strekt ertoe rekening te houden met de mogelijkheid
van rechtstreekse toezending van verzoeken tot overname van strafvervolging
door buitenlandse autoriteiten aan een officier van justitie. In onderdeel
O (artikel 552ii, tweede lid) van dit wetsvoorstel is de pendant van deze
bepaling opgenomen.Onderdeel ODe nieuwe paragraaf 2a, die de overname van strafvervolging door
de officier van justitie regelt, bevat één artikel.Artikel 552iiDe overname van een strafvervolging dient met dezelfde waarborgen te zijn
omgeven als een overname door de Minister van Justitie, reden waarom in het eerste lid de daarvoor relevante bepalingen uit paragraaf 2
van overeenkomstige toepassing zijn verklaard.Het tweede lid strekt ertoe de doorzending
van verzoeken tot overname die rechtstreeks aan een officier van justitie
mogen worden toegezonden maar onjuist zijn geadresseerd, te regelen. Voor
de verzoeken welke niet rechtstreeks mogen worden toegezonden, blijft het
bepaalde in artikel 552x van het Wetboek van Strafvordering,
zoals gewijzigd als voorgesteld in onderdeel N, gelden.Onderdeel PArtikel 588De wijziging van het tweede lid is het rechtstreeks
gevolg van het sterk verplichtende karakter van artikel 5 van het EU-rechtshulpverdrag
om gerechtelijke stukken per post toe te zenden.Uit het gewijzigde tweede lid blijkt in de
eerste plaats dat bij de uitreiking van gerechtelijke mededelingen aan personen
in het buitenland ook rekening dient te worden gehouden met het bepaalde in
het toepasselijk verdrag. Uit het EU-rechtshulpverdrag blijkt bij voorbeeld
dat uitreiking door tussenkomst van de bevoegde buitenlandse autoriteiten
alleen mogelijk is in de gevallen waarin een betekening vereist is, maar ook
dat bij gerechtelijke mededelingen bepaalde informatie dient te worden verstrekt.
Uit het rechtshulpverdrag van de Raad van Europa en bilaterale rechtshulpverdragen,
blijkt dat voor uitreiking door tussenkomst van de bevoegde autoriteiten bepaalde
termijnen in acht dienen te worden genomen.In de tweede plaats is besloten om bij deze gelegenheid ook de verplichting
tot vertaling van gerechtelijke stukken die bestemd zijn voor een geadresseerde
in het buitenland in zijn algemeenheid in de wet vast te leggen. Wat betreft
de dagvaarding is, wegens het bijzondere belang van deze mededeling, voorgeschreven
dat deze integraal worden vertaald, ten aanzien van de overige mededelingen
kan worden volstaan met vertaling van de essentiële onderdelen. Mede
naar aanleiding van een opmerking van de NVvR ter zake wordt hier nog het
volgende opgemerkt. Doe van de vertaling is uiteraard dat betrokkene van de
inhoud van het stuk gemakkelijk kennis kan nemen. In het geval nu een gerechtelijk
stuk bestemd is voor een Nederlander die in het buitenland woont en van wie
bekend is dat hij het Nederlands beheerst, ligt het derhalve voor de hand
dat het stuk niet in de taal van het land van verblijf behoeft te worden vertaald.Artikel II (wijziging in het Wetboek van Strafrecht)Artikel 207bIn de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel tot goedkeuring van
het EU-rechtshulpverdrag (paragraaf 2.1, artikel 10, achtste lid) is
aangegeven, dat de verplichting bestaat om de nationale bepalingen inzake
meineed ook van toepassing te laten zijn op een getuige die tijdens een videoverhoor
tegenover een buitenlandse autoriteit niet in overeenstemming met de waarheid
verklaart. Artikel 207b strekt daartoe. De tekst is grotendeels ontleend aan
het reeds bestaande artikel 207a. Er is van afgezien om hierbij ook rekening
te houden met de mogelijkheid van het afleggen van een valse verklaring door
een gemachtigde, omdat niet wordt voorzien dat bij een videoverhoor sprake
zal zijn van het afleggen van een verklaring door een gemachtigde.Artikel 164 van het Wetboek van Strafvordering voorziet weliswaar in de
mogelijkheid om een klacht mondeling in te dienen, maar uit het bepaalde in
artikel 165 volgt dat de rechter-commissaris niet bevoegd is een dergelijke
klacht in ontvangst te nemen. Het ligt wel voor de hand dat de buitenlandse
rechter nog tijdens het videoverhoor door de rechter-commissaris die in Nederland
toezicht houdt op het verhoor wordt voorgelicht de indiening van een klacht.
De rechter-commissaris kan de buitenlandse rechter adviseren over de gewenste
mate van detaillering van de klacht, waaronder het uitdrukkelijke verzoek
een vervolging in te stellen en over de wijze van indiening ervan,
inclusief het adres van de officier van justitie in het arrondissement waar
het videoverhoor plaatsvond. In deze gevallen ligt een schriftelijke klacht
ook meer voor de hand, omdat het met het oog op een succesvolle strafvervolging
noodzakelijk zal zijn, dat de buitenlandse rechter gemotiveerd aangeeft hoe
hij tot een verdenking ter zake van meineed is gekomen. De weg van de overdracht
van strafvervolging is in deze minder aangewezen, omdat de horende rechterlijke
autoriteiten in het algemeen niet zullen zijn aangewezen als bevoegde autoriteit
voor het doen van een verzoek tot overname van de strafvervolging, bedoeld
in artikel 6, eerste lid van het EU-rechtshulpverdrag.Artikel III (wijziging in de Wet politieregisters)Het bepaalde in het tiende lid van artikel 13 van het EU-rechtshulpverdrag
noodzaakt tot aanpassing van artikel 13d van de Wet politieregisters aan te
passen. De voorgestelde wijziging van artikel 13d van de Wet politieregisters
ziet uitsluitend op gemeenschappelijke teams die in Nederland zijn gevestigd.
Indien een team in het buitenland is gevestigd zullen de aldaar geldende regels
voor registratie van toepassing zijn.Artikel IV (inwerkingtreding)Ingevolge dit artikel treedt de wet in werking op een koninklijk besluit
te bepalen tijdstip. Voor deze vorm is gekozen, omdat dit een goede afstemming
met de binding van het Koninkrijk aan de EU-rechtshulpverdrag waarborgt.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28351-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl