Goedkeuring Besluit van 31-10-1994 betr. het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24127, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

06-04-1995

Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal

1994-1995

24127 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. De totstandkoming van een nieuw Eigen-Middelenplafond 2.1. De voorstellen van de Commissie2.2. Het onderhandelingsproces2.3. De resultaten van Edinburgh2.4. Follow-up van Edinburgh3. Beoordeling van het resultaat4. Artikelsgewijze toelichting Artikel 2Artikel 3Artikel 6Artikel 7Artikel 8Artikel 9Artikel 105. KoninkrijkspositieOndertekeningBIJLAGE 1Financiële vooruitzichten Kredieten voor vastleggingen (in miljoen ecu – prijzen
van 1992) 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24127Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 46 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 127Goedkeuring van het op 31 oktober te Luxemburg tot stand gekomen Besluit
betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen
(Trb. 1994, 278)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING 1. InleidingTijdens de Europese Raad van Edinburgh (11 en 12 december 1992) is, na
bijna een jaar van onderhandelen, overeenstemming bereikt over de financiering
van het optreden en het beleid van de Gemeenschappen gedurende de rest van
dit decennium. De resultaten van Edinburgh hebben hun weerslag gevonden in
een pakket maatregelen. Het onderhavige besluit nr. 94/728/EG, Euratom van
de Raad van de Europese Unie van 31 oktober 1994 betreffende het stelsel van
eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (PbEG 1994, L 293) vormt hiervan
een belangrijk onderdeel. Op grond van artikel 201 van het EG-verdrag, en
artikel 173 van het Euratom-verdrag, behoeft het besluit, nadat het door de
Raad is vastgesteld, voorts de aanneming door alle lid-staten, waarvoor hier
te lande op grond van artikel 91 van de Grondwet parlementaire goedkeuring
vereist is.De context waarbinnen de onderhandelingen over de voorstellen van de Commissie
zich afspeelden was aanzienlijk gunstiger dan die ten tijde van de onderhandelingen
in 1987 over het vorige Eigen Middelen-besluit (Trb. 1988, 115; zie ook: Kamerstukken
II 1988/89, 20 845). Belangrijke factor was, dat niet opnieuw een nieuwe
structuur voor het financieel functioneren van de Gemeenschappen behoefde
te worden opgezet, doch dat op basis van de overwegend gunstige ervaringen
met het systeem uit de periode vanaf 1988 er veeleer sprake was van een modificatie
en actualisering van de afspraken uit 1988. In feite gold dit zowel voor het
systeem van de Eigen Middelen, als voor de belangrijkste uitgavencategorieën
en de begrotingsdiscipline. Bovendien hadden de Gemeenschappen dit keer nog
voldoende mogelijkheden om het beleid te kunnen financieren en verkeerden
zij derhalve niet in een acute financiële crisissituatie.Het ging bij de onderhandelingen echter om meer dan alleen een financieel
kader. De Gemeenschappen waren opnieuw op een belangrijk moment beland. Ten
eerste schiep het verdrag van Maastricht de nodige verplichtingen en verwachtingen,
niet het minst bij de zuidelijke lid-staten. Bovendien bestond er een politieke
driehoeksrelatie tussen de inwerkingtreding van het Unie-verdrag, het welslagen
van de onderhandelingen over het pakket Delors-Il en de toetreding
van EVA-landen. Tijdens de Europese Raad van Lissabon (26 en 27 juni 1992)
werd de start van de toetredingsonderhandelingen zelfs afhankelijk gemaakt
van het welslagen van de andere twee dossiers (zie: Kamerstukken Il 1991/92,
21 501, nr. 21). Deze conditionaliteit betekende dat ook voor de noordelijke
lid-staten het afronden van de Delors-II-onderhandelingen politiek prioriteit
verkreeg. Ook diende niet uit het oog verloren te raken dat, gegeven de onrust
welke tijdens de verschillende nationale goedkeuringsprocedures met betrekking
tot het Unie-verdrag was ontstaan, de Gemeenschappen zich eind 1992 geen felle
conflicten tussen de lid-staten konden permitteren.Zoals gezegd, vormt het onderhavige besluit het sluitstuk op het budgettair
stelsel van de Gemeenschappen. Met dit besluit wordt de maximale speelruimte
aan de inkomstenkant van de Gemeenschapsbegroting en, gegeven de verdragsverplichting
voor een sluitende begroting, tevens de randvoorwaarde voor de uitgavenzijde
vastgelegd. Hiermee wordt de feitelijke implementatie van de financiële
perspectieven behorende bij het lnterinstitutioneel Akkoord van het Europees
Parlement, de Raad en de Commissie van 29 oktober 1993 over de begrotingsdiscipline
en de verbetering van de begrotingsprocedure (PbEG 1993, C 331) mogelijk
gemaakt.Eerste element van belang in dit verband betreft een geleidelijke verhoging
van het plafond van de Eigen Middelen, in betalingskredieten, van de huidige
1,20 % EG-BNP in 1994 tot 1,27 % EG-BNP in 1999. In vastleggingskredieten
(verplichtingen) wordt een stijging mogelijk gemaakt van de huidige 1,30 %
EG-BNP naar 1,335 % in 1999.Tweede belangrijk element is de invulling die is gegeven aan de afspraak
van het vijftiende protocol bij het verdrag van Maastricht betreffende economische
en sociale samenhang (Trb. 1992, 74) om bij het stelsel van Eigen Middelen
meer rekening te houden met het vermogen van individuele lid-staten om bij
te dragen. Het relatieve belang van het derde Eigen Middel gebaseerd op de
BTW-grondslag van de lid-staten wordt verminderd, zowel door het maximumpercentage
te verlagen van 1,4 naar 1,0 van de grondslag, als door verdere aftopping
van de grondslag. Conform de geest van het vijftiende protocol wordt dit versneld
geregeld voor de cohesielanden.Derde element is, dat de regeling inzake de Britse compensatie onveranderd
blijft.De regering heeft in de onderhandelingen een aantal algemene uitgangspunten
voor ogen gehad. Het gehele resultaat overziende is de regering tevreden over
de uitkomsten. Inzake het niveau van het maximum van de Eigen Middelen, de
richting waarin het systeem als zodanig wordt aangepast en de overeengekomen
verbeteringen op begrotingsgebied is in belangrijke mate aan Nederlandse wensen
tegemoet gekomen. Op andere elementen, zoals de verdeling over de uitgavencategoriëen,
bleek het in veel mindere mate, en waar het de Britse compensatie betreft,
zelfs in het geheel niet mogelijk de Nederlandse inzet gehonoreerd te krijgen.Conform artikel 201 van het EG-verdrag en artikel 173 van het Euratom-verdrag
treedt het onderhavige besluit van de Raad in werking na aanneming door alle
lid-staten. Het zal op grond van het bepaalde in artikel 11 vanaf 1 januari
1995 van kracht zijn. Aangezien aanneming van het besluit door alle lid-staten
niet voor die datum is geschied, zal het besluit thans met terugwerkende kracht
vanaf 1 januari 1995 van kracht zijn. Dit betekent, dat de Gemeenschappen
tot het moment van aanneming van het onderhavige besluit door alle lid-staten
de bepalingen van het thans nog geldende besluit van 1988 dienen te respecteren.
Pas na de aanneming door alle lid-staten kunnen de Gemeenschappen
regels vaststellen in overeenstemming met het nieuwe besluit, welke vervolgens
worden toegepast als ware het nieuwe systeem per 1 januari 1995 in werking
getreden. Het nieuwe Eigen Middelenbesluit zal ook gelden voor de lid-staten
die per 1 januari 1995 tot de Gemeenschappen zijn toegetreden.Onderstaand zal eerst de totstandkoming van de conclusies van de Europese
Raad van Edinburgh, die de basis vormen van het onderhavige besluit, worden
beschreven. Gegeven het feit, dat het onderhavige besluit per 1 januari 1995
van kracht zou worden, hebben de respectieve voorzitterschappen hun aandacht
voornamelijk geconcentreerd op het bereiken van een lnterinstitutioneel Akkoord
inzake de begrotingsdiscipline. Na presentatie van het voorstel voor het onderhavige
besluit door de Commissie, eind oktober 1993 (PbEG 1993, C 300/611), zijn
de inhoudelijke onderhandelingen in de Raad vlot verlopen. Ten gevolge van
een politieke blokkade van één lid-staat was het echter niet
mogelijk om de onderhandelingen over dit besluit formeel te beëindigen
dan eerst in oktober 1994 (zie omtrent deze problematiek: brief aan de Tweede
Kamer van de Minister van Landbouw Natuurbeheer en Visserij d.d. 13 oktober
1994, Kamerstukken II 1994/95, 21 501/16, nr. 109 en Kamerstukken Il
1994/95, 21 501/07, nr. 123).Vervolgens zullen de resultaten worden toegelicht. Daarna zullen de ondergetekenden
een oordeel geven over de inhoud van het besluit. Tot slot volgt een artikelsgewijze
toelichting. 2. De totstandkoming van een nieuw Eigen-Middelenplafond 2.1. De voorstellen van de CommissieDe Commissie presenteerde in maart 1992 voorstellen met betrekking tot
de financiering van de Gemeenschappen in de periode 1993–1997 (COM(92)
2000). Deze voorstellen vielen in twee delen uiteen.Enerzijds betroffen ze het meerjarenkader voor de diverse categorieën
uitgaven van de Gemeenschappen, de zogenaamde financiële perspectieven,
en de te betrachten begrotingsdiscipline bij de aanwending van de beschikbare
gelden voor beleidsuitgaven.Anderzijds hadden ze betrekking op de hoogte en de structuur van de inkomsten
van de Gemeenschappen. Beide zaken, uitgaven en inkomsten, kwamen uiteraard
bij elkaar in het vraagstuk van de hoogte van het Eigen-Middelenplafond, dat
centraal staat in het Eigen-Middelenbesluit. De Commissie voorzag een snelle groei van het totaal van de verplichtingen
(de zogenaamde vastleggingskredieten) tussen 1993 en 1997, namelijk van 66,6
miljard ecu in 1992 tot 87,5 miljard ecu in 1997. Deze snelle groei was vooral
het gevolg van een aanzienlijk grotere inspanning op het vlak van de structurele
acties.In de eerste plaats was, op basis van het verdrag van Maastricht, rekening
gehouden met het instellen van een cohesiefonds voor de vier cohesie-landen
(Spanje, Portugal, Griekenland en Ierland). Voorts voorzag de Commissie dat
de structuurfondsen in 1997 zo'n 10 miljard ecu hoger zouden uitvallen dan
in 1992. Daarmee zouden de structurele acties in 1997 een derde van het totaal
van de uitgaven van de Gemeenschappen uitmaken. De Commissie voerde als argument
voor deze snelle toename aan, dat het tijdschema voor de totstandkoming van
de EMU een grote convergentie-inspanning van de cohesielanden vereiste, en
dat derhalve extra overdrachten gewenst waren. Er werd door de Commissie dus
een directe relatie gelegd tussen cohesie en convergentie. Naast de structurele acties zouden zowel interne als externe beleidsinspanningen
aanzienlijk toenemen. De uitgaven voor het interne beleid zouden van 1,9 miljard
ecu in 1992 naar 6,9 miljard ecu in 1997 gaan, en die voor het externe beleid
van 1,4 in 1992 naar 6,3 miljard ecu in 1997. Ook hier verwees de Commissie
naar het verdrag van Maastricht. De interne beleidsinspanningen zouden aan
belang winnen door de vernieuwing van het beleid op de terreinen milieu, transeuropese
netwerken en onderzoek en technologische ontwikkeling.De externe beleidsinspanningen zouden in gewicht toenemen door de veranderingen
in de mondiale machtsverhoudingen na het verdwijnen van de Berlijnse muur,
en de daaruit voortvloeiende verwachtingen van met name de Centraal- en Oosteuropese
landen ten opzichte van de Gemeenschappen. Voor deze landen bestaan reeds
de programma's PHARE (hulpprogramma voor technische bijstand aan Midden- en
Oost-Europa) en TACIS (hulpprogramma voor technische bijstand aan het Gemenebest
van Onafhankelijke Staten en Mongolië), welke konden worden uitgebreid.
In het kader van het externe beleid voorzag de Commissie ook de instelling
van een reserve voor noodhulp alsmede een reserve voor door de Gemeenschappen
te geven garanties op leningen aan derde landen.Ten slotte zou het landbouwrichtsnoer, zoals vastgelegd bij beschikking
nr. 88/377/EEG van de Raad van 15 juli 1988 betreffende de begrotingsdiscipline
(PbEG 1988, L 185), vanaf 1994 met 1,5 miljard ecu verhoogd worden. De Commissie
anticipeerde met deze verhoging op de uitkomst van de onderhandelingen over
de hervorming van het Gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB).Het totaal van de uitgaven (de zogenaamde betalingskredieten) zou, in
de visie van de Commissie, een stijging doormaken van 63,2 miljard ecu in
1992 tot 83,2 miljard ecu in 1997 (prijspeil 1992). In percentage van het
EG-BNP uitgedrukt, stond dit gelijk aan een groei van 1,15 % in 1992 naar
1,34 % in 1997. Samen met de door de Commissie voorziene marge van 0,03 %
per jaar kwamen de maximaal op te vragen Eigen Middelen in 1997 daarmee op
1,37 % van het EG-BNP (de Commissie veronderstelde bij deze berekening een
reële toename van het EG-BNP gedurende de periode 1993–1997 met
2,5 % per jaar).Wat de structuur van de Eigen Middelen betreft, was de Commissie bij het
opstellen van haar plannen uitgegaan van de wens de lasten voor de lid-staten
meer in lijn te brengen met hun draagkracht. Dit laatste begrip werd vertaald
als het aandeel van een lid-staat in het EG-BNP. Vergroting van het belang
van de BNP-afdracht zou een verdeling van de afdrachten volgens het draagkrachtprincipe
versterken. De Commissie vervolgde daarom de weg die zij in 1988 insloeg.
Zij stelde een verdere aftopping van de BTW-grondslag van 55 % naar 50 % voor
en een geleidelijke reductie van het afdrachtpercentage van 1,4 naar 1 van
de BTW-grondslag. Over een eventueel (nieuw) vijfde Eigen Middel stelde de
Commissie dat de technische voorwaarden voor introductie van een communautaire
belasting nog niet vervuld waren en een dergelijke aanvulling van het systeem
van Eigen Middelen dus prematuur was. De Commissie deed in haar voorstellen
geen uitspraak over het al of niet voortzetten, eventueel in gewijzigde vorm,
van de correctie voor het Verenigd Koninkrijk. 2.2. Het onderhandelingsprocesDe reacties van de lid-staten op de voorstellen van de Commissie voor
de financiële perspectieven, waren gemengd. De cohesielanden waren over het algemeen positief, wat uiteraard ingegeven werd door de genereuze
enveloppe die de Commissie voorstelde voor het structuurbeleid.De noordelijke lid-staten, met name ons land, het Verenigd Koninkrijk,
Frankrijk en Duitsland, waren aanzienlijk minder tevreden. Zij waren in de
eerste plaats bezorgd over de grote stijging van het totaal van de uitgaven.
De toename, in reële termen van 63,2 miljard ecu tot 83,2 miljard ecu,
impliceerde een gemiddelde jaarlijkse stijging van de EG-begroting met ruim
6 %. Genoemde lid-staten vonden deze stijging excessief, zeker wanneer in
ogenschouw genomen werd, dat de budgettaire situatie op nationaal niveau niet
of nauwelijks een stijging van de overheidsuitgaven toeliet.Zij wezen er voorts op dat een dergelijke stijging van de uitgaven niet
was af te leiden uit het verdrag van Maastricht, dat de Gemeenschappen weliswaar
nieuwe bevoegdheden verschafte, maar tevens, in het kader van de totstandkoming
van de EMU, van de lid-staten eiste dat zij orde op zaken zouden stellen met
betrekking tot hun overheidsfinanciën. Zij wezen de redenering van de
Commissie, dat de convergentie-vereisten cohesie noodzakelijk maakten, dan
ook af. De Nederlandse regering ging daarom het onderhandelingsproces in met
de globale doelstelling de financiële enveloppe, vertaald in het maximaal
opvraagbare percentage Eigen Middelen, aanzienlijk kleiner te doen uitvallen
(zie de brief van de toenmalige Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken d.d.
1 8 mei 1992, Kamerstukken Il 1991/92, 22 677, nr. 1). Daarbij merkte
de regering op, dat er onder het vigerende Eigen-Middelenplafond van 1,20
% van het EG-BNP nog ruimte bestond. Door de economische groei in de periode
1988–1992 lagen de in 1992 opgevraagd Eigen Middelen immers slechts
op 1,15 % van het EG-BNP.Wat betreft de specifiekere doelstellingen, bepleitte Nederland in de
eerste plaats een veel minder sterke groei van de structuurfondsen dan voorzien
in de Commissie-plannen. Nederland was van mening dat eigenlijk geen onderbouwde
uitspraak over de benodigde gelden voor structurele acties gedaan kon worden,
als de inspanningen van de periode 1988–1992 niet eerst goed geëvalueerd
zouden zijn.In de tweede plaats was Nederland tegenstander van een sterke groei van
de uitgaven voor het interne beleid omdat, met name wat deze uitgaven betreft,
de parallel met het nationale beleid zich opdrong (subsidiariteitsprincipe).
Ook was Nederland beducht voor de wens van de Commissie een al te interventionistisch
Europees industrie-beleid te gaan voeren. Nederland wenste slechts een uitzondering
te maken voor de transeuropese netwerken (artikelen 129 B t/m 129 D van het
EU-verdrag). Bij het externe beleid had Nederland op zichzelf niet veel moeite
met de voorstellen van de Commissie. Nederland was tevreden over het instellen
van twee nieuwe reserves voor het externe beleid. Ten slotte was voor Nederland
van meet af aan duidelijk dat, wat de landbouwgarantieuitgaven betreft, het
landbouwrichtsnoer, zoals in 1988 vastgesteld, intact moest blijven en dat
daaruit ook nieuw beleid dat zou voortkomen uit de hervorming van het Gemeenschappelijk
Landbouwbeleid, zoals de braaklegregeling en milieumaatregelen, gefinancierd
zou moeten worden.Over de Commissieplannen met betrekking tot de structuur van de Eigen
Middelen was Nederland van mening dat die een stap in de goede richting waren,
maar dat de Commissie verder had kunnen gaan. Gezien het degressieve karakter
van het BTW-middel, was Nederland voorstander van een (geleidelijke) volledige
afschaffing van dit middel. Op die manier zou een rechtvaardiger verdeling
van de lasten het snelst te bereiken zijn. Het totaal van de Nederlandse afdrachten
zou er bovendien niet substantieel door worden gewijzigd. Daarnaast gaf Nederland
onmiddellijk aan niet te kunnen instemmen met het buiten beschouwing laten
van de correctie voor het Verenigd Koninkrijk. Gezien het feit dat de positie
van het Verenigd Koninkrijk wat betreft de lusten en de lasten
ten opzichte van 1988 was gewijzigd, moest de Britse casus opnieuw op zijn
merites beoordeeld worden, aldus de Nederlandse regering. Op dit punt werd
Nederland eveneens gesteund door Duitsland en Frankrijk.De onderhandelingen, die zich zowel in de Algemene Raad als in de Ecofin
Raad afspeelden, kwamen onder het Portugese voorzitterschap maar langzaam
op gang. Dit had niet zozeer te maken met de werkwijze van het Portugese voorzitterschap,
alswel met de weigerachtige houding van de Commissie te voldoen aan de vraag
van de zijde van de lid-staten naar meer gedetailleerde informatie. Met name
wat betreft de structuurfondsen, bleven de noordelijke lid-staten op het standpunt
staan dat een evaluatie gewenst was. De Commissie ging hier uiteindelijk op
in. Op Nederlands aandringen verzocht de Ecofin Raad om een evaluatie van
alle beleidsuitgaven door de Europese Rekenkamer. Deze evaluatie, die de Europese
Rekenkamer uiteraard moest baseren op reeds uitgevoerde onderzoeken, mondde
uit in een over de brede linie, maar vooral wat de landbouwuitgaven en de
structuurfondsen betreft, kritisch rapport. Ondanks de lange aanloopfase was
de Europese Raad van Lissabon in staat een aantal conclusies te trekken. Zo
stelde de Europese Raad dat het cohesiefonds begin 1993 van start moest gaan,
dat er vanuit de structuurfondsen aandacht moest komen voor de aanpassing
van de factor arbeid aan veranderingen in produktiesystemen en dat er een
aanmerkelijke verhoging van de middelen voor acties in het kader van het externe
beleid moest komen. Wat het cohesiefonds betreft, gaf de Europese Raad overigens
geen indicatie van de omvang.Ten slotte concludeerde de Europese Raad dat ten tijde van de Europese
Raad te Edinburgh de onderhandelingen over het Delors-II-pakket afgerond zouden
moeten worden.Onder het Britse voorzitterschap gedurende het tweede semester van 1992
raakten de onderhandelingen, mede door de opdracht van de Europese Raad van
Lissabon, in een stroomversnelling. De richting waarin de onderhandelingen
gingen, wezen niet op acceptatie van de Commissie-voorstellen. Onder druk
van deze ontwikkelingen zag de Commissie zich gedwongen haar voorstellen aan
te passen. De belangrijkste wijziging betrof de periode waarvoor de nieuwe
financiële perspectieven zouden gelden. Door die te verlengen van 5 tot
7 jaar zou de groei van de uitgaven langzamer zijn en zou in de eerste jaren
de stijging van het Eigen-Middelenplafond zeer beperkt kunnen blijven. Bovendien
had de Commissie haar ambities bijgesteld en de uitgaven voor de diverse categorieën
verlaagd. Desalniettemin was het op basis van de Britse cijfermatige voorstellen
dat de onderhandelingen in Edinburgh werden afgerond. 2.3. De resultaten van EdinburghDe cijfermatige resultaten van Edinburgh zijn weergegeven in de tabel
die is opgenomen in bijlage 1 bij deze toelichting. Daaruit is af te lezen
dat de Raad een groei van de uitgaven voorziet tot ruim 80 miljard ecu in
1999. Dat komt overeen met 1,26 % van het EG-BNP, hetgeen duidelijk minder
is dan de Commissie oorspronkelijk voorstelde voor 1997. In laatstgenoemd
jaar zullen de uitgaven niet uitkomen boven 1,23 % van het EG-BNP. De marge
voor onvoorziene uitgaven (die aangesproken kan worden wanneer een gekwalificeerde
meerderheid van de lid-staten daar vóór is, zie: lnterinstitutioneel
Akkoord) is bovendien teruggebracht van 0,03 % EG-BNP per jaar in de periode
1988–1992 tot 0,01 % EG-BNP per jaar in de periode 1994–1999.
De financiële perspectieven gingen voorts uit van handhaving van het
plafond van de Eigen Middelen van 1,2 % EG-BNP gedurende de eerste
twee jaar van de looptijd van de nieuwe perspectieven.Wat de structuur van de Eigen Middelen betreft, werden de Commissievoorstellen
goeddeels overgenomen, dat wil zeggen dat het maximale opvraagpercentage van
het BTW-middel in de periode 1995–1999 teruggebracht zal worden van
1,4 % naar 1,0 %, en dat de BTW-grondslag verder afgetopt zal worden van 55
% naar 50 % van het BNP. Voorts werd overeengekomen dat dit laatste voor de
cohesielanden ineens zou gebeuren, en voor de overige landen geleidelijk in
de periode 1995–1999.Voor de landbouwgarantie-uitgaven werd vastgehouden aan het landbouwrichtsnoer,
zoals in 1988 gedefinieerd; zij het echter dat in de periode 1993–1999
ook «nieuwe» uitgaven, zoals milieumaatregelen en braaklegging,
daaruit gefinancierd zouden moeten worden. De Europese Raad stond geruime
tijd stil bij de agrimonetaire kosten die voortvloeiden uit de herschikkingen
die plaatsgevonden hadden binnen het EMS, maar wilde daar uiteindelijk, ondanks
veel aandringen van de zijde van één lid-staat, geen cijfermatige
consequenties aan verbinden. Wel werd gesteld dat deze kosten zoveel als nodig
is ook uit de monetaire reserve gefinancierd zouden kunnen worden en dat de
Raad «passende maatregelen ter aanvulling van het Europees Oriëntatie-
en Garantiefonds voor de Landbouw, afdeling «Garantie» zal nemen,
indien door die stijging de landbouwuitgaven het richtsnoer zouden overschrijden
en dientengevolge de financiering van het nieuwe gemeenschappelijk landbouwbeleid
zoals dat reeds is vastgesteld, in gevaar zou komen» (zie: Kamerstukken
II 1991/92, 21 501, nr. 25).Op grond van het feit, dat het hervormde gemeenschappelijk landbouwbeleid
minder afhankelijk zal zijn van de wereldmarkt, werd de monetaire reserve
vanaf 1995 op 500 miljoen ecu vastgesteld. Overigens was dit laatste conform
de voorstellen van de Commissie.Wat betreft de structurele maatregelen, kwam de Europese Raad een forse
groei overeen. De ruimte voor het aangaan van nieuwe verplichtingen zal oplopen
van circa 20 miljard ecu in 1992 tot ruim 30 miljard ecu in 1999. In de periode
1993–1999 wordt hiermee in totaal een bedrag van bijna 400 miljard gulden
voor deze uitgaven gereserveerd. In de periode 1988–1992 was dit circa
150 miljard gulden. Ook al door de instelling van het cohesiefonds zijn het
de cohesielanden die het meest van deze gelden zullen profiteren. Voor deze
landen zullen de jaarlijkse ontvangsten, in prijzen van 1992, in 1999 het
dubbele bedragen van de ontvangsten van 1992.Het door de Europese Raad voor de interne uitgaven geconcludeerde subplafond
lag aanzienlijk lager dan de Commissie beoogde. De Europese Raad gaf tevens
aan welk deel van deze uitgaven aangewend zou moeten worden voor onderzoek
en technologie, namelijk tussen de helft en een derde; dit om te voorkomen
dat het interne beleid van de Gemeenschap teveel versnipperd zou raken over
allerlei minder belangrijk geachte beleidsactiviteiten. Wat het externe beleid
betreft, werd een iets sterkere toename van de kredieten vastgesteld dan voor
het interne beleid. Voor het extern beleid werden bovendien de eerdergenoemde
reserves geïntroduceerd. 2.4. Follow-up van EdinburghNadat in Edinburgh overeenstemming bereikt was over de financiële
perspectieven, stond het Deense voorzitterschap voor de taak samen met de
Commissie en het Europees Parlement te komen tot een nieuw lnterinstitutioneel
Akkoord over de begrotingsdiscipline, waar de financiële
perspectieven integraal onderdeel van zouden uitmaken. Het lnterinstitutioneel
Akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie van 29 juni
1988 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure
(PbEG 1988, L 185) is in de periode van 1988 tot 1992 van groot belang gebleken
voor een vlot verloop van de jaarlijkse begrotingsprocedure. Zolang er geen
nieuw lnterinstitutioneel Akkoord was, zou het Europees Parlement (dat samen
met de Raad de begrotingsautoriteit van de Gemeenschappen vormt, zie artikel
203 EG-verdrag) zich niet gebonden achten aan de financiële perspectieven
van Edinburgh.De Nederlandse inzet was de regels voor de begrotingsdiscipline uit het
oude lnterinstitutioneel Akkoord te handhaven, en waar mogelijk nog aan te
scherpen. Deze inzet werd overigens door de andere lid-staten gedeeld. Zo
werd het belangrijk geacht, dat de regel, dat de financiële perspectieven
bij het akkoord slechts bij unanimiteit in de Raad en overeenstemming tussen
het Europees Parlement, de Raad en de Commissie aangepast kunnen worden, onveranderd
zou blijven. Ook wilden de meeste lid-staten vasthouden aan besluitvorming
met gekwalificeerde meerderheid in de Raad voor het aanwenden van de marge
voor onvoorziene uitgaven. Op beide punten werd overeenstemming bereikt met
het Europees Parlement. Het belangrijkste geschilpunt betrof de wens van het
Europees Parlement meer zeggenschap te verkrijgen over de verplichte uitgaven.
Het compromis, dat ten slotte voor alle partijen aanvaardbaar bleek, voorziet
in een consultatieprocedure van het Europees Parlement over de verplichte
uitgaven in de periode voordat de Raad het ontwerp van de begroting vaststelt
(lnterinstitutioneel Akkoord, bijlage Il). De voltooiing van de onderhandelingen
over het lnterinstitutioneel Akkoord in oktober 1993 maakte het mogelijk de
begrotingsprocedure 1994 af te ronden op basis van de nieuwe financiële
perspectieven.Naast het Interinstitutioneel Akkoord werd gedurende 1993 eveneens onderhandeld
over een nieuwe Raadsbeschikking inzake de begrotingsdiscipline en over een
Raadsbesluit inzake de instelling van een garantiemechanisme voor leningen
aan derde landen.Waar het lnterinstitutioneel Akkoord vooral betrekking heeft op de niet-verplichte
uitgaven, handelt beschikking nr. 94/729/EG van de Raad van 31 oktober 1994
betreffende de begrotingsdiscipline (PbEG 1994, L 293) over de (verplichte)
landbouwuitgaven. De onderhandelingen over dit besluit zijn in oktober 1994
afgerond.Het Delors-Il-pakket vond ten slotte uitwerking in een verordening betreffende
een cohesie-interim-instrument (dat conform de conclusies van Lissabon begin
1993 in werking trad, ter overbrugging van de periode gedurende welke de financiële
perspectieven nog niet van kracht waren) en een verordening (EEG) nr. 2081/93
van de Raad van 20 juli 1993 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2052/88
betreffende de taken van de fondsen met structurele werking, hun doeltreffendheid
alsmede de coördinatie van hun bijstandsverlening onderling en met die
van de Europese investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten
(PbEG 1993, L 193). De onderhandelingen in de Raad over verordening (EG) nr.
1164/94 van de Raad van 16 mei 1994 tot oprichting van een Cohesiefonds (PbEG
1994, L 130) welke het cohesie-interim- instrument vervangt, zijn in mei 1994
afgerond. 3. Beoordeling van het resultaatDe regering beoordeelt het positief dat de lid-staten er opnieuw in zijn
geslaagd om een meerjarig akkoord te bereiken over de financiering van de
Gemeenschappen. Hiermee wordt tot aan het jaar 2000 een solide financieel
kader aangegeven, dat de Gemeenschappen in staat zal stellen aan de haar opgedragen
taken te voldoen. Het belang hiervan is alleen maar groter geworden, gezien
het feit dat de Gemeenschappen op steeds meer beleidsterreinen afspraken met
meerjarige financiële consequenties maken, hetgeen de continuïteit
van het Gemeenschapsoptreden ten goede komt.De regering is met name verheugd dat het akkoord een periode van 7 jaar
beslaat. Hiermee wordt voor een lange periode een potentiële bron van
onrust in de Gemeenschappen – er moge worden gewezen op de situatie
vóór de akkoorden van 1988 – weggenomen. Tevens bestaat
er zo een ijkpunt voor de ontwikkeling van de nationale afdrachten.Zij acht de stijging van het plafond van de Eigen Middelen een goed compromis
tussen de budgettaire situatie in de lid-staten en de behoeften van de Gemeenschappen.
De regering is verheugd dat het mogelijk is gebleken om de verhoging van het
Eigen-Middelenplafond eerst in 1995 te doen ingaan. Tijdens de onderhandelingen
is gebleken dat ons land, samen met andere lidstaten, duidelijk heeft weten
te maken, dat de ruimte die nog bestond onder het vigerende plafond van 1,20
% EG-BNP en de ruimte die de economische ontwikkeling hieraan automatisch
zou toevoegen, al een aanzienlijke vergroting van de armslag van de Gemeenschappen
zouden betekenen. Na 1995 is er sprake van een relatief bescheiden stijging
van het plafond met 0,07 %-punt naar 1,27 % EG-BNP in 1999.Inzake het systeem van de Eigen Middelen is de regering tevreden over
de ingeslagen weg. Naar het oordeel van ondergetekenden is het bereikte resultaat
echter nadrukkelijk een compromis. Conform het Protocol inzake economische
en sociale samenhang bij het verdrag van Maastricht wordt bij de financiering
in sterkere mate rekening gehouden met het vermogen van lid-staten om bij
te dragen. De aftopping van de BTW-grondslag op 50 % van de BNP-grondslagen
zal er toe leiden dat er een vermindering van het aandeel optreedt voor een
aantal lid-staten. De facto zullen de Gemeenschappen derhalve voornamelijk
via de verdeelsleutel gebaseerd op de BNP-aandelen gefinancierd worden. Het
aandeel van de financiering via de BTW-grondslagen wordt verder verminderd
door de verlaging van het maximum afdrachtspercentage van 1,4 naar 1,0.Inzake het systeem voor de Britse compensatie acht de regering het te
betreuren dat geen enkele stap naar vermindering kon worden gezet. Hierbij
zij echter aangetekend, dat dit slechts met unanimiteit te bereiken zou zijn
geweest. Het feit dat het Verenigd Koninkrijk het Voorzitterschap bekleedde
in de cruciale fase in de onderhandelingen vormde hierbij een additionele
complicerende factor. In feite stond zij, evenals de overige partners, voor
de keuze een akkoord inclusief de Britse compensatie te aanvaarden, danwel
in het geheel geen akkoord te bereiken, met de reeds eerder beschreven consequenties
van dien. Dat uit becijferingen van de Commissie blijkt, dat het met de Britse
compensatie gemoeide bedrag in de periode 1993–1999 in nominale termen
globaal constant zal blijven, en er dus geen verdere toename zal optreden,
kan op dit onderdeel van de onderhandelingen als het enige lichtpuntje worden
beschouwd.Uiteraard betekenen de afspraken over de Eigen Middelen een verzwaring
van de Nederlandse afdracht aan de EG. In de meerjarencijfers van de Miljoenennota
1993 was reeds met een aanzienlijke toename rekening gehouden,
aangezien daar reeds was verondersteld dat vanaf 1996 de EG-uitgaven alle
beschikbare ruimte onder het vigerende plafond van de Eigen Middelen zouden
opvullen. Ten opzichte van deze cijfers leidt, andere factoren buiten beschouwing
latend, de verdere verhoging van dit plafond voor de Eigen Middelen tot meerkosten
bovenop de reeds geraamde. In totaal leidt de verhoging van het plafond, in
combinatie met de systeemwijziging, tot een verhoging van de Nederlandse afdrachten
van ruim 500 miljoen gulden per jaar in 1999. Dit is reeds in de meerjarencijfers
verwerkt (zie: bijlage IX van de Miljoenennota 1995, Kamerstukken Il 1994/95,
23 900, nr. 1). Wellicht ten overvloede zij opgemerkt, dat de stijging
in de totale afdracht aan de EG, welke de meerjarencijfers per saldo te zien
geven, aanzienlijk is. De afdrachten nemen, naar verwachting, in nominale
termen toe van bijna 8,5 miljard gulden in 1992, en ruim 9 miljard gulden
in 1993 en 1994, tot, naar huidige inzichten, tussen de 12 en ca. 12,5 miljard
gulden in 1999.De wijziging van het systeem van de Eigen Middelen leidt voor Nederland
slechts tot een zeer gering nadeel van ca. 40 miljoen gulden vanaf 1995 per
jaar.Het zou onjuist zijn om de financiële voordelen van de Gemeenschap
louter af te leiden uit de financiële stromen van en naar de EG. Nederland
heeft, evenals andere lid-staten, immers op velerlei terrein voordelen van
de Europese integratie in het algemeen, en van de lnterne Markt in het bijzonder.Toch is het nuttig, voor een inzage in de financiële situatie, ook
te kijken naar de Nederlandse ontvangsten vanuit de EG.Daar, waar Nederland tot ver in de jaren tachtig, met name dankzij de
EG-landbouwuitgaven, meer terug ontving dan het betaalde, heeft zich inmiddels
een omslag voorgedaan. In 1991 bedroeg de netto-bijdrage van Nederland aan
de EG al meer dan 1 miljard gulden. De hoofdoorzaken van deze ontwikkeling
zijn de teruglopende ontvangsten van de EG-landbouwuitgaven – niet alleen
procentueel, maar zelfs absoluut – en het feit dat Nederland in de periode
1988–1992 nauwelijks profiteerde van de structuurfondsen. In de komende
periode zal dit laatste weliswaar een verbetering laten zien, maar desondanks
zal de Nederlandse netto-positie verder verslechteren. De ontvangsten uit
de EG-landbouwuitgaven zullen onder het herziene gemeenschappelijk landbouwbeleid
blijven dalen, ondanks een stijging van de EG-landbouwuitgaven met 50% tussen
1992 en 1999. Ook de genoemde toename van de structuurfondsen biedt geen soelaas.
Het Nederlands aandeel in de ontvangsten uit de structuurfondsen zal weliswaar
verdubbelen, doch hier staat tegenover dat de netto Nederlandse bijdrage aan
deze categorie zal blijven stijgen.Per saldo zal aan het einde van dit decennium slechts de helft van wat
Nederland jaarlijks aan de EG afdraagt naar Nederland terugvloeien. Nederland
betaalt dan rond de 6 miljard gulden netto aan de EG (in prijzen van 1999).Naast de inkomstenzijde van de Gemeenschappen vormt het onderhavige besluit,
zoals reeds gesteld, tevens het sluitstuk op een geheel pakket aan besluiten
over de uitgaven-zijde. Over dit pakket is de regering overwegend positief.
Inzake de financiële perspectieven zou, naar het oordeel van ondergetekenden,
het resultaat evenwichtiger hebben mogen worden vormgegeven. Voor meer dan
tachtig procent wordt het financiële optreden van de Gemeenschappen gericht
op de landbouw en de structuurfondsen. Op deze twee terreinen zijn de Commissie-voorstellen
grotendeels overeind gebleven, terwijl voor andere categorieën de Commissie-voorstellen
zijn gereduceerd. Bovendien vindt er binnen deze uitgavencategorieën
een steeds sterkere concentratie plaats ten gunste van de armere lid-staten.
De regering onderschrijft het belang van de cohesie en acht het
belangrijk dat alle regio's in de Unie optimaal in staat zijn om de vruchten
te plukken van het feit dat zij deel uitmaken van de Gemeenschappen. De inspanningen
die lid-staten en regio's met een ontwikkelingsachterstand hiervoor ontplooien,
kunnen vanuit de Gemeenschap worden ondersteund. De regering beseft echter
dat er grenzen zijn aan zowel de omvang als de duur van aanzienlijke onevenwichtigheden
in betaling en profijt van lid-staten.Inzake de landbouw is, ondanks zware druk tot verhoging, het landbouwrichtsnoer
intact gebleven. Het is echter niet mogelijk gebleken om het aandeel van de
landbouwuitgaven in de totale uitgaven substantieel te reduceren. De mogelijkheid
om uitgaven welke samenhangen met monetaire herschikkingen deels uit de monetaire
reserve te financieren, en de afspraak inzake passende maatregelen indien
ook de monetaire reserve niet volstaat, bergen het risico in zich van uitgaven
boven het richtsnoer. Toch mag, op grond van de huidige inzichten in de uitgavenontwikkeling,
worden verwacht dat – ruim – voor het einde van het decennium
de landbouwuitgaven minder dan 50 % van de totale EG-betalingen zullen zijn.Met betrekking tot de structurele acties constateerde de regering een
zeer sterke politieke druk van de cohesielanden tot verhoging.Uiteindelijk bleek instemming hiermee de prijs voor een akkoord te zijn.
Ondergetekenden herbevestigen hierbij echter hun inzet deze middelen op objectieve
en doelmatige wijze te doen aanwenden. Tevens herinneren zij aan de opmerkingen
van de Voorzitter van de Commissie dat voor de structurele acties, gegeven
de toenmalige samenstelling van de Gemeenschappen, sprake zou zijn van een
«laatste majeure inspanning» (Europese Raad van Edinburgh 11 en
12 december 1992).De regering acht de overeengekomen enveloppe voor het extern beleid, zeker
vergeleken met de stijgingen op voornoemde beleidsterreinen, aan de magere
kant. Geconstateerd kan worden dat op deze middelen van diverse kanten –
genoemd kunnen worden Midden- en Oost-Europa en het Midden-Oosten –
een toenemend beroep zal worden gedaan.Op het gebied van de begrotingsdiscipline zijn er naar het oordeel van
de regering verbeteringen aangebracht. Allereerst kan worden gewezen op de
versterking via het lnterinstitutioneel Akkoord inzake de begrotingsdiscipline.
Genoemd kunnen worden de afspraken inzake herschikking van uitgaven bij aanpassingen
van de financiële perspectieven, het in de begrotingsprocedure behouden
van marges onder de subplafonds van deze perspectieven, en de verlaging van
de perspectieven bij overschrijding van het Eigen-Middelenplafond. Daarnaast
zij in dit verband gewezen op de twee nieuwe reserves (de leningen- en garantiereserve
en de noodhulpreserve), waarmee voor twee potentiële financiële
dreigingen reeds een voorziening wordt getroffen. Zeker met de instelling
van een reserve voor de financiering van een fonds voor het in gebreke blijven
op de betaling van aflossing en/of rente op leningen en garanties ten behoeve
van derde landen wordt de reeds geruime tijd bestaande wens vervuld van zowel
Raad als Europees Parlement om de met deze leningen en garanties samenhangende
risico's afdoende af te dekken. Inzake de begrotingsdiscipline zij tenslotte
eveneens geduid op de aanscherpingen in beschikking nr. 94/729/EG van de Raad
van 31 oktober 1994 betreffende de begrotingsdiscipline (PbEG 1994, L 293),
waarmee de middelen om de discipline met name in de landbouwsector effectiever
toe te passen worden vergroot. 4. Artikelsgewijze toelichting Artikel 2In dit artikel, waarin de Eigen Middelen worden omschreven, wordt in het
eerste lid, onder c, de aftopping van de grondslag, welke 55 % van de BNP-grondslag
bedraagt, verlaagd. Dit geschiedt in vijf jaarlijkse stapjes tot een aftopping
ter hoogte van 50 % van de BNP-grondslag in 1999. Voor de lid-staten met een
BNP per capita van minder dan 90 % van het EG-gemiddelde, (lerland, Griekenland,
Portugal en Spanje) wordt de aftopping reeds in 1995 in één
stap verlaagd naar 50 %. In het vierde lid wordt het uniforme percentage, dat op de BTW-grondslag
wordt toegepast, geleidelijk verlaagd van 1,40 naar 1,0 in 1999. Ten gevolge
van de ingewikkelde bepalingen inzake de Britse compensatie zal het feitelijk
uniforme percentage ca. 0,14 % punt lager uitvallen.In het zesde lid wordt een technische aanpassing aangebracht in verband
met het feit, dat er naast de reeds bestaande monetaire reserve twee nieuwe
reserves bijkomen. Artikel 3Het plafond van het totaal van de in artikel 2 omschreven Eigen Middelen
wordt verhoogd tot 1,27 % van het EG-BNP. Voor de jaren 1995–1999 zijn
tussenplafonds opgenomen, waarmee de verhoging geleidelijk vorm wordt gegeven.Voor de vastleggingen wordt een gematigder verhoging, van 1,30 naar 1,335
% van het EG-BNP, vastgelegd. Evenals in het vorige besluit het geval was,
is voor de jaarlijkse verhouding tussen vastleggingskredieten en betalingskredieten
volstaan met een algemene constatering. Dat de groei van de vastleggingskredieten
ditmaal bescheidener is dan die van de betalingskredieten, is in dit licht
een noodzakelijkheid. Artikel 6Aan de reeds bestaande uitzondering met betrekking tot het afroepen van
de middelen van de lid-staten voor de monetaire reserve, pas op het moment
dat de reserve wordt gebruikt, worden twee nieuwe uitzonderingen toegevoegd,
namelijk voor de reserve voor de financiering van het fonds voor garanties
op leningen aan derde landen en de reserve voor noodhulp aan derde landen.
Ook voor deze reserves geldt, dat de middelen voor de financiering pas bij
de lid-staten worden opgevraagd, indien deze reserves worden gebruikt. Beide
reserves hebben een omvang van 300 miljoen ecu in prijzen 1992.Overigens dient te worden opgemerkt, dat de omvang van de monetaire reserve,
welke vanaf 1988 1000 miljoen ecu per jaar heeft bedragen, met het oog
op de geringere gevoeligheid van de landbouwuitgaven van het herziene landbouwbeleid
voor fluctuaties in de dollar/ecu-pariteit, wordt teruggebracht tot 500 miljoen
ecu per jaar. De bijbehorende franchise daalt van 400 naar 200 miljoen ecu.Tot op zekere hoogte kan worden gesteld, dat voor de twee nieuwe reserves
geldt, dat hiermee voor twee belangrijke factoren, die in het verleden hebben
geleid tot gebruikmaking van de marge voor onvoorziene uitgaven, voorzieningen
worden getroffen. Deze reserves, alsmede het afwijkende regime inzake de afdracht
van de middelen ervoor, dienen derhalve mede bezien te worden vanuit het licht
dat de marge voor onvoorziene uitgaven is teruggebracht tot 0,01 % EG-BNP. Artikel 7Aan de reeds bestaande regeling inzake de overboeking van een overschot
in een bepaald begrotingsjaar naar het volgende jaar is niets veranderd. Voor
de volledigheid is aan dit artikel toegevoegd, dat overschotten van het Garantiefonds
voor externe acties die aan de staat van ontvangsten van de begroting worden
overgemaakt, net als met een overschot in de monetaire reserve het geval is,
als Eigen Middelen worden beschouwd. Artikel 8De verwijzing naar artikel 206 bis van het EG-verdrag wordt in verband
met het van kracht zijn van het verdrag van Maastricht aangepast in een verwijzing
naar het inhoudelijk uitgebreidere nieuwe artikel 188 C. Artikel 9In de toetredingsverdragen van Griekenland, Spanje en Portugal (Trb. 1979,
167 en Trb. 1985, 135) was voor de overgangsperiode een degressieve restitutie
opgenomen. Op de verleende restituties zijn nog correcties met beperkte financiële
implicaties mogelijk. Het reeds bestaande artikel voorzag ten onrechte niet
in de vermelding van de restituties aan Griekenland. Met de voorgestelde wijziging
wordt hierin, enigszins pro forma daar de overgangsperiode zelf al in 1991
is afgelopen, verbetering aangebracht. Artikel 10Naast het verslag, voor eind 1999, over de werking van de regeling inzake
de Eigen Middelen van dit besluit, waaronder inbegrepen een heronderzoek van
de Britse compensatie, zal de Commissie ook een rapport moeten uitbrengen
over de resultaten van een studie naar een nieuw Eigen Middel en de mogelijkheid
van een uniform BTW-percentage. Hierbij zij herinnerd aan de voorwaarden waaraan
zo'n eventueel vijfde middel zou moeten voldoen, door de Commissie in haar
voorgaande verslag over de werking van het stelsel van Eigen Middelen genoemd. 5. KoninkrijkspositieHet besluit zal, evenals het vorige Eigen Middelen-besluit, voor wat het
Koninkrijk betreft, alleen voor Nederland gelden.De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van MierloDe Minister van Financiën,G. ZalmDe Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,M. Patijn BIJLAGE 1bij de memorie van toelichting Financiële vooruitzichten Kredieten voor vastleggingen (in miljoen ecu – prijzen
van 1992)  19931994199519961997199819991. Landbouwrichtsnoer35 23035 09535 72236 36437 02337 69738 3892. Structurele maatregelen21 27721 88523 48024 99026 52628 24030 000– Cohesiefonds1 5001 7502 0002 2502 5002 5502 600– Structuurfondsen en andere maatregelen19 77720 13521 48022 74024 02625 69027 4003. Intern beleid3 9404 0844 3234 5204 7104 9105 1004. Extern beleid3 9504 0004 2804 5604 8305 1805 6005. Administratieve uitgaven3 2803 3803 5803 6903 8003 8503 9006. Reserves1 5001 5001 1001 1001 1001 1001 100– Monetaire reserve1 0001 000500500500500500– Externe maatregelen        = noodhulp200200300300300300300= leningsgaranties300300300300300300300Totaal kredieten voor vastleggingen69 17769 94472 48575 22477 98980 97784 089Vereiste kredieten voor betalingen65 90867 03669 15071 29074 49177 24980 114Kredieten voor betalingen (% BNP)1,201,191,201,211,231,251,26Marge voor onvoorziene uitgaven (% BNP) 0,010,010,010,010,010,01Plafond eigen middelen (% BNP)1,201,201,211,221,241,261,27 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24127-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl