Wijziging van o.a. Telecommunicatiewet i.v.m. implementatie Europese regelgeving voor elektron. communicatienetwerken; Derde nota van wijziging
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-07 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28851, nr. 22

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum ontvangst

08-10-2003

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2003-2004

28851 nr. 22

01-10-2003

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamAArtikel 7.8BBlaArtikel 17.1CArtikel 19.11DARTIKEL XXXIICEToelichtingOnderdeel AOnderdeel BInleidingAfschaffen bezwaarfase en terugbrengen van beroep naar
één instantie ten aanzien van besluiten van het college op grond
van de hoofdstukken 6, 6A, en 6BOnderdeel COnderdeel DOnderdeel EOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28851Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 851Wijziging van de Telecommunicatiewet en enkele andere wetten in verband
met de implementatie van een nieuw Europees geharmoniseerd regelgevingskader
voor elektronische communicatienetwerken en -diensten en de nieuwe dienstenrichtlijn
van de Commissie van de Europese Gemeenschappennr. 22DERDE NOTA VAN WIJZIGINGOntvangen 1 oktober 2003Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:AIn artikel I, onderdeel Z, wordt na artikel 7.7 een artikel ingevoegd,
luidende:Artikel 7.81. Voor zover de andere artikelen van dit hoofdstuk hierin niet voorzien,
kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld
voor aanbieders van openbare elektronische communicatienetwerken of openbare
elektronische communicatiediensten inzake consumentenbescherming. De regels
kunnen onder meer betrekking hebben op:a. het bekendmaken van informatie over de geldende tarieven;b. het maximale tarief dat voor een oproep in rekening mag worden gebracht
indien het tarief mede betrekking heeft op een inhoudsdienst;c. de omstandigheden waaronder een aanbieder de levering van een openbare
elektronische communicatiedienst mag opschorten of beëindigen.2. De regels, bedoeld in het eerste lid, kunnen voor bij die regels te
bepalen categorieën van openbare elektronische communicatienetwerken
of openbare elektronische communicatiediensten verschillen. Bij die regels
kunnen taken worden opgedragen en bevoegdheden worden verleend aan het college.BIn artikel I wordt na onderdeel Bl een onderdeel ingevoegd, luidende:BlaArtikel 17.1 komt te luiden: Artikel 17.11. Tegen besluiten die door het college zijn genomen op grond van hoofdstuk
6, 6A, 6B, of 12, kan een belanghebbende beroep instellen bij het College
van Beroep voor het bedrijfsleven.2. In afwijking van artikel 8:7 van de Algemene wet bestuursrecht is voor
beroep tegen besluiten, niet zijnde besluiten als bedoeld in het eerste lid,
de rechtbank te Rotterdam bevoegd.3. Ten aanzien van besluiten die door het college zijn genomen op grond
van hoofdstuk 6, 6A, 6B, of 12, blijft artikel 7:1 van de Algemene wet
bestuursrecht buiten toepassing.CIn artikel I, onderdeel Bxa, wordt na artikel 19.10 een artikel ingevoegd,
luidende:Artikel 19.11Op besluiten die door het college zijn genomen op grond van hoofdstuk
6, waartegen bezwaar of beroep kon worden ingesteld voor de inwerkingtreding
van de Wet implementatie Europees regelgevingskader voor de elektronische
communicatiesector 2002, is, in afwijking van artikel 17.1, eerste lid, de
rechtbank te Rotterdam bevoegd, en blijft artikel 17.1, derde lid, buiten
toepassing.DNa artikel XXXIIb wordt een artikel ingevoegd, luidende:ARTIKEL XXXIICIndien zowel het bij koninklijke boodschap van 18 december 2000 ingediende
voorstel van wet, houdende wijziging van de Algemene wet bestuursrecht en
enige andere wetten in verband met de mogelijkheid om de bezwaarschriftenprocedure
met wederzijds goedvinden buiten toepassing te laten (rechtstreeks beroep)
(27 563), tot wet is verheven en in werking treedt, als het bij koninklijke
boodschap van 19 maart 2001 ingediende voorstel van wet, houdende wijziging
van de Mededingingswet in verband met het omvormen van het bestuursorgaan
van de Nederlandse mededingingsautoriteit tot zelfstandig bestuursorgaan (27 639),
tot wet is verheven en in werking treedt, vervallen met ingang van een bij
koninklijk besluit te bepalen tijdstip de artikelen 93, derde tot en met zesde
lid, van de Mededingingswet, 82, vierde en vijfde lid, van de Elektriciteitswet
1998, 61, vierde en vijfde lid, van de Gaswet, alsmede de zinsnede «,
met uitzondering van artikel 93, zesde lid» in onderdeel 1 van de bijlage
bij de Wet bestuursrechtspraak bedrijfsorganisatie.EArtikel XXXV wordt gewijzigd als volgt.1. Voor de tekst wordt « 1.» geplaatst.2. Er worden twee leden toegevoegd, luidende:2. In het koninklijk besluit kan worden bepaald dat daarbij aan te geven
artikelen of onderdelen daarvan op een later, bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip in werking treden. 3. In een koninklijk besluit als bedoeld in het eerste en tweede lid,
wordt zo nodig toepassing gegeven aan artikel 16 van de Tijdelijke referendumwet.ToelichtingOnderdeel AHet bevorderen van de belangen van eindgebruikers is een van de drie beleidsdoelstellingen
die ten grondslag liggen aan dit wetsvoorstel (zie artikel 1.3). De belangen
van eindgebruikers kunnen op vele manieren beschermd worden. Zo kan door het
opleggen van toegangs- en daarmee samenhangende verplichtingen aan ondernemingen
die beschikken over een aanmerkelijke marktmacht concurrentie op eindgebruikersmarkten
worden bereikt. Dan kunnen eindgebruikers kiezen uit meerdere aanbieders die
elkaar beconcurreren zowel op prijs als op kwaliteit. Een andere methode om
de belangen van eindgebruikers te beschermen is om aan hen informatie te verschaffen
over onder meer de prijzen en kwaliteit van een dienst. Het college kan, indien
private initiatieven niet van de grond komen, dergelijke informatie bekendmaken,
zodat eindgebruikers een weloverwogen keuze kunnen maken.Zeker in een dynamische sector als de elektronische communicatiesector
dient er voor gewaakt te worden aanbieders met veel regelgeving te belasten.
Dit kan de slagvaardigheid en innovatiekracht van de sector aantasten. Problemen
op het gebied van consumentenbescherming kunnen in veel gevallen effectief
en slagvaardig worden opgelost door marktpartijen. Zelfs vaak sneller dan
door middel van wet- en regelgeving. Om zelfregulering van de grond te krijgen
is het vaak nodig om als overheid een stok achter de deur te hebben.Het wetsvoorstel zoals dat bij Uw Kamer is ingediend, bevat een aantal
(imperatieve) bepalingen inzake consumentenbescherming ter implementatie van
de Universeledienstrichtlijn. Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat
het gewenst is om over instrumenten te beschikken waarmee effectief kan worden
ingegrepen in het geval dat private initiatieven ter bescherming van de belangen
van consumenten niet toereikend blijken te zijn. Om die reden stel ik een
nieuw artikel 7.8 voor. Op grond van het eerste lid kunnen regels worden gesteld
die verder gaan dan de regels voor consumentenbescherming, bedoeld in hoofdstuk
IV van de Universeledienstrichtlijn. Voor deze verdergaande regelgeving biedt
onderdeel 8 van deel A van de bijlage bij de Machtigingsrichtlijn de vereiste
ruimte. In genoemde bijlage is namelijk bepaald dat de lidstaten voorschriften
inzake consumentenbescherming kunnen opleggen «met inbegrip van voorwaarden
overeenkomstig Richtlijn 2002/22/EG (Universeledienstrichtlijn)». Lidstaten
dienen daarbij uiteraard rekening te houden met andere belangrijke doelstellingen
die ten grondslag liggen aan het nieuwe regelgevende kader, zoals de werking
van de interne markt en het bevorderen van daadwerkelijke concurrentie.In de onderdelen a tot en met c van het eerste lid worden onderwerpen
van consumentenbescherming genoemd waaraan ik bijzondere waarde hecht. Onderstaand
ga ik hierop in.Tarieftransparantie. Omdat consumenten vooraf
behoren te weten hoeveel een bepaalde dienst kost en om keuzevrijheid daadwerkelijk
mogelijk te maken, is het van groot belang dat op eenvoudige wijze informatie
kan worden verkregen over de geldende tarieven. Met het oog hierop is in artikel
7.1 bepaald dat aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten
in een overeenkomst die wordt gesloten met een consument moeten aangeven op
welke wijze informatie kan worden verkregen over de geldende tarieven. Voorts
moeten aanbieders van openbare telefoondiensten op grond van de krachtens
artikel 7.3 te stellen ministeriële regeling op genoegzame wijze informatie
bekendmaken over onder meer hun standaardtarieven en kortingsregelingen.
Mocht blijken dat bovengenoemde regels ontoereikend zijn dan biedt artikel
7.8 de grondslag om verdergaande regels te stellen. Dit kan bijvoorbeeld door
ook andere aanbieders van openbare elektronische communicatiediensten dan
telefoondiensten te verplichten om hun standaardtarieven en kortingsregelingen
op genoegzame wijze bekend te maken. Krachtens onderdeel a te stellen regels
hoeven overigens niet te gelden voor alle aanbieders van openbare elektronische
communicatiediensten, maar kunnen worden afgestemd op dat deel van de sector
dat op het gebied van tarieftransparantie tekort schiet.Betaalnummers. De laatste jaren is er een
opwaartse druk ontstaan met betrekking tot de hoogte van betaalnummers. Zo
is op dit moment een maximumtarief van ca. € 0.70 per minuut of € 1.15
per oproep gebruikelijk. Voorts is van belang dat bij bepaalde houders van
betaalnummers wensen leven om maximaal € 25,- per gesprek in rekening
te kunnen brengen. Als aanbieders van openbare telefoondiensten dergelijk
hoge tarieven in rekening brengen, zullen extra waarborgen gecreëerd
moeten worden die voorkomen dat consumenten als gevolg van misbruik of onachtzaamheid
geconfronteerd worden met zeer hoge telefoonrekeningen. Indien marktpartijen
ervoor kiezen om hogere tarieven in rekening te brengen, vind ik het in de
eerste plaats hun verantwoordelijkheid om extra voorzieningen ter bescherming
van consumenten in te voeren. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door vanaf een zeker
tarief te verlangen dat een consument een pincode moet invoeren. In het geval
dat de markt niet in staat is om voldoende waarborgen te creëren, biedt
dit artikel de grondslag om in te grijpen. Dit kan onder meer door een maximum
vast te stellen dat ten hoogste voor een betaalnummer in rekening mag worden
gebracht via de telefoonrekening.Afsluiten van een openbare elektronische communicatiedienst. In de afgelopen periode waren er veel klachten over het afsluiten
van een openbare elektronische communicatiedienst als gevolg van het niet-betalen
van onjuiste rekeningen. De onderhavige delegatiegrondslag biedt de mogelijkheid
om waar nodig -in aanvulling op het Burgerlijk Wetboek- additionele regels
te stellen om consumenten te beschermen tegen een ongegronde afsluiting.Onderdeel BInleidingIn mijn brief aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
van 22 augustus 2003 (Kamerstukken II 2002/03, 28 851, nr. 11, blz. 3)
heb ik mijn zorg uitgesproken over de lange doorlooptijden van procedures
in de elektronische communicatiesector en heb ik aangekondigd mij in te zullen
spannen om te onderzoeken welke mogelijkheden er zijn om deze doorlooptijden
te verkorten. Nader overleg met het college heeft mij echter doen besluiten
reeds nu te komen met een voorstel dat naar ik verwacht zal leiden tot een
aanmerkelijke versnelling van de procedures. Het voorstel komt er, kort gezegd,
op neer dat voor twee categorieën van besluiten van het college de bezwaarprocedure
wordt afgeschaft en het beroep op de rechter wordt teruggebracht naar één
instantie. Bij dit laatste is aansluiting gezocht bij de binnen de regelgeving
van Economische Zaken gebruikelijke systematiek: het beroep in één
instantie bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. De categorieën
van besluiten waar het hier om gaat zijn: besluiten van het college genomen
naar aanleiding van een aan haar voorgelegd geschil en besluiten die worden
genomen op grond van de Hoofdstukken 6, 6A en 6B.Voor bovenstaande besluiten heeft het afschaffen van de bezwaarprocedure
en het terugbrengen van beroep in twee instanties naar een instantie
geringe inhoudelijke betekenis. Hieronder zal per categorie van besluit nader
worden ingegaan op de reden waarom voor die categorie wordt voorgesteld de
procedures te vereenvoudigen.Afschaffen bezwaarfase en terugbrengen van beroep naar
één instantie ten aanzien van geschillen.Effectieve geschillenbeslechting is een belangrijke doelstelling van het
nieuwe Europese regelgevingskader en draagt bij aan centrale uitgangspunten
van de nieuwe regelgeving zoals concurrentiebevordering en een vitale en flexibele
elektronische communicatiesector. Het nieuwe Europese regelgevingskader vereist
dat eenvoudige procedures beschikbaar zijn voor het beslechten van geschillen
tussen ondernemingen die elektronische communicatienetwerken of -diensten
aanbieden. Meer specifiek draagt artikel 20 van de Kaderrichtlijn de lidstaten
op te zorgen voor geschilbeslechtings-voorzieningen die een bindend besluit
in het geschil garanderen, zo spoedig mogelijk, of in ieder geval binnen vier
maanden. De achterliggende gedachte is dat het wenselijk is dat marktpartijen
niet te lang in onzekerheid blijven over hun rechtspositie.Gezien deze strekking van het nieuwe regelgevingskader en meer specifiek
artikel 20 van de Kaderrichtlijn acht ik het van groot belang dat reeds bij
het voorliggend wetsvoorstel, dat strekt tot implementatie van het nieuwe
regelgevingskader, gezorgd wordt voor een zekere stroomlijning van geschilbeslechtingsprocedures
in de elektronische communicatiesector.Allereerst merk ik op dat het bij de door Europa voorgeschreven beslechting
van geschillen gaat om beslechting van geschillen door een bestuursorgaan.
Deze figuur waarbij het bestuursorgaan naast de functie van bestuursorgaan
feitelijk ook nog functioneert als een «rechter», is een voor
Nederland ongebruikelijke figuur. De Algemene wet bestuursrecht is dan ook
niet toegesneden op deze situatie. De bewaarschriftprocedure dient er normaliter
toe de gang naar de rechter zoveel mogelijk te voorkomen, en heeft dus een
zogenoemde «zeefwerking». Voorts biedt de bezwaarschriftprocedure
de mogelijkheid van een meer uitgebreide gedachtewisseling tussen bestuur
en belanghebbenden: feiten kunnen worden vastgesteld, standpunten en informatie
uitgewisseld. De bezwaarschriftprocedure draagt op deze manier niet alleen
bij aan het oplossen van conflicten tussen bestuur en belanghebbenden zonder
tussenkomst van de rechter, maar zorgt er tevens voor dat wanneer men alsnog
naar de rechter stapt, de zaak in de bezwaarschriftprocedure uitgekristalliseerd
is.Het eerste hiervoor aangeduide punt betreft de zeeffunctie van de bezwaarschriftprocedure.
In het geval van besluiten van het college in geschillen fungeert de bezwaarschriftprocedure
over het algemeen niet als zeef en wordt de gang naar de rechter niet zoveel
mogelijk voorkomen. In de toezichtpraktijk van het college stellen veel partijen,
zeker bij de besluiten waar het hier om gaat, per definitie beroep in, ook
als dit uitsluitend gericht is op het uitstellen van het moment waarop een
besluit onaantastbaar wordt. De belangen zijn voor partijen vaak te groot
om niet in beroep te gaan en het credo lijkt «niet geschoten altijd
mis» te zijn. Op deze wijze wordt de door het Europese recht nagestreefde
snelle beslechting van geschillen in veel gevallen een illusie.Wat betreft de mogelijkheid van een meer uitgebreide gedachtewisseling
merk ik op dat de aard van de primaire beslissing, namelijk het beslechten
van een geschil, reeds leidt tot een uitgebreide gedachtewisseling tussen
partijen onderling en partijen en het college. Informatie wordt
uitgewisseld, standpunten naar voren gebracht en de gerezen problemen nader
omlijnd en verhelderd. De beleidsregels die het college heeft vastgesteld
ter uitvoering van zijn wettelijk opgedragen taak tot geschilbeslechting illustreren
dit. In de zogenaamde«Procedureregeling geschillen OPTA» zijn
verschillende elementen te vinden die vergelijkbaar zijn met elementen uit
de bezwaarschriftprocedure van de Algemene wet bestuursrecht. De gelijkenis
die genoemde procedureregeling vertoont met de bezwaarschriftprocedure van
de Algemene wet bestuursrecht heeft in de praktijk veelal tot gevolg dat een
bezwaarprocedure naar aanleiding van een besluit in een geschil leidt tot
een herhaling van zetten.Overigens ook het aspect van de bestuurlijke heroverweging sluit niet
goed aan bij de geschilbeslechting. Bij het beslechten van geschillen treedt
het college, zoals gezegd, op als een soort «rechter». Een rechter
om heroverweging vragen is niet gebruikelijk.Om te komen tot een snelle (definitieve) beslechting van geschillen is
het afschaffen van de bezwaarprocedure niet afdoende. Daarom wordt voorgesteld
het beroep tegen beslissingen van het college naar aanleiding van een geschil
terug te brengen naar een instantie, zijnde het College van Beroep voor het
bedrijfsleven. Bovendien functioneert het college in de gekozen opzet al als
een geschilbeslechter in eerste instantie. Daarmee is naar mijn opvatting
de tot nu toe bestaande mogelijkheid van beroep in twee (rechterlijke) instanties
bij geschilbeslechting overbodig en leidt deze slechts tot lange procedures.Afschaffen bezwaarfase en terugbrengen van beroep naar
één instantie ten aanzien van besluiten van het college op grond
van de hoofdstukken 6, 6A, en 6BIn de Telecommunicatiewet is een veelheid van uiteenlopende onderwerpen
geregeld. Zo zijn er regels te vinden die vooral zijn ingegeven door het belang
van de openbare orde en veiligheid. Te denken valt daarbij aan de bepalingen
met betrekking tot bevoegd aftappen en buitengewone omstandigheden. Ook zijn
bepalingen opgenomen ter bescherming van de gebruikers/consumenten. Hiertoe
behoren onder meer de gebruikersbepalingen in Hoofdstuk 7 en de privacybepalingen
in Hoofdstuk 11. Verder speelt vanouds de verdeling van frequentieruimte een
belangrijke rol. Immers op grond van Hoofdstuk 3 is voor het gebruik van frequentieruimte
een vergunning van de Minister van Economische Zaken vereist. Sinds de introductie
van concurrentie in mobiele telefonie in 1995 is daar de verdeling van een
andere hulpbron, de nummers, bijgekomen. Vanouds zijn ook bepalingen met betrekking
tot elektromagnetische compatibiliteit van apparaten, bepalingen met betrekking
tot randapparaten en radio-apparaten in de Telecommunicatiewet opgenomen.Een meer recente en bijzondere groep bepalingen in de Telecommunicatiewet
zijn de bepalingen die zien op het omvormen van de monopoloïde telecommunicatiesector
naar een sector waarin daadwerkelijke concurrentie is. Het belang van deze
regels kan niet licht worden onderschat. De communicatiesector is immers binnen
Europa bestempeld als een speerpuntindustrie en kan een belangrijke rol spelen
als motor voor de economische ontwikkeling binnen Europa. Echter, wil het
deze rol kunnen vervullen dan is het goed functioneren van het systeem ter
bevordering van de concurrentie onontbeerlijk. Het is dus van het grootste
belang het college de aan haar in de hoofdstukken 6, 6A en 6B opgenomen taak
op een zo doelmatige mogelijke wijze kan uitoefenen. De in deze hoofdstukken
opgenomen bepalingen geven het college de taak om de diverse markten
in de communicatiesector in kaart te brengen en te onderzoeken of die markten
daadwerkelijk concurrerend zijn. Bovendien verschaffen ze het college de middelen
om in te grijpen als een bepaalde markt niet daadwerkelijk concurrerend is.
Voor het met succes bevorderen van daadwerkelijke concurrentie is het, in
een dynamische sector als de communicatiesector, van cruciaal belang dat tijdig
de juiste, op de problemen in de betreffende markt toegesneden, maatregelen
worden getroffen door het college. De dynamiek in de communicatiesector brengt
met zich mee dat het college periodiek zal moeten bezien of de opgelegde verplichtingen
nog wel passend zijn. In het voorliggende wetsvoorstel is dit tot uitdrukking
gebracht door de bepaling dat een opgelegde verplichting in ieder geval binnen
drie jaar moet worden heroverwogen. Niets staat echter de betrokken partij
met aanmerkelijke marktmacht in de weg om, indien hij daarvoor goede gronden
kan aanvoeren, het college te verzoeken om een eerdere nieuwe analyse van
de marktsituatie en de eventueel daarbij behorende passende maatregelen. Anders
gezegd niet alleen de sector, maar ook de wijze waarop de overheid in de hoedanigheid
van het college ten aanzien van de sector optreedt, kenmerkt zich door een
grote dynamiek.De noodzaak tot snelheid enerzijds en de relatieve vluchtigheid van het
ingrijpen anderzijds, verdraagt zich niet met een systeem van rechtsbescherming
dat ertoe leidt dat pas na het verstrijken van de geldigheid van de getroffen
maatregelen duidelijk wordt of deze gerechtvaardigd waren. Vanuit deze optiek
bezien zijn er derhalve met betrekking tot deze categorie besluiten goede
gronden om het aantal stappen in de rechtsbescherming terug te brengen voor
zover het fundamentele recht op die rechtsbescherming zich hiertegen niet
verzet. Van belang in dit verband is dat voor de totstandkoming van besluiten
op grond van de hiervoor genoemde hoofdstukken uit het wetsvoorstel reeds
extra procedurele waarborgen gelden. In de eerste plaats kan het college pas
na uitgebreid (markt)onderzoek en het horen van belanghebbende partijen tot
een besluit komen. In de meeste gevallen is zelfs sprake van een verplichte
uitgebreide voorbereidingsprocedure. Bovendien moeten op grond van hoofdstuk
6B de meeste besluiten in concept worden voorgelegd aan de Europese Commissie
en de andere nationale regelgevende instantie. In sommige gevallen kan dit
er zelfs toe leiden dat de Commissie een besluit tegenhoudt.Het voorgaande leidt er ten aanzien van de hier aan de orde zijnde besluiten
toe dat daarbij de mogelijkheid tot het instellen van bezwaar kan komen te
vervallen. Bovendien kan om dezelfde redenen worden volstaan met beroep in
een instantie bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven.Gevolgen voor de rechterlijke machtUit door het college verstrekte cijfers blijkt dat, gegeven de doorloop
van zaken zoals deze nu is, de gevolgen voor de rechterlijke macht in de zin
van vermindering van het aantal afgehandelde zaken bij de rechtbank per jaar
zodanig beperkt zijn dat er uit de hier voorgestelde wijziging geen noemenswaardige
gevolgen zijn te verwachten.Onderdeel CDit artikel regelt het overgangsrecht inzake de procedures rond bezwaar
en beroep. Het bevat eerbiedigende werking: alle besluiten waartegen vóór
inwerkingtreding van de wijzigingswetgeving bezwaar of beroep is ingesteld
of kon worden ingesteld en waar dat op grond van het nieuwe artikel 17.1 niet
langer kan, worden afgewikkeld conform de bezwaar- en beroepsprocedures die
golden ten tijde van het nemen van het besluit. De reden daarvoor
is dat zowel de marktpartijen als het college, ten tijde van het nemen van
het besluit handelden in de verwachting van een bepaalde rechtsbeschermingsprocedure,
namelijk bezwaar en daarna beroep in twee instanties. Er is geen goede reden
om die verwachtingen niet te honoreren. Het betreft hier overigens uitsluitend
het procedurele recht. Met betrekking tot het inhoudelijke recht zijn de daar
op betrekking hebbende (materiële) overgangsbepalingen van de wet van
toepassing Zie hiervoor met name artikel 19.5, zoals dat is ingevoegd bij
de tweede nota van wijziging bij het wetsvoorstel, en de toelichting hierop.Onderdeel DSamenhangend met onderdeel B van deze nota van wijziging, hecht ik aan
een heldere EZ-lijn op het terrein van bezwaarprocedures. In dat kader zijn
relevant het wetsvoorstel tot wijziging van de Algemene wet bestuursrecht
inzake rechtstreeks beroep (Kamerstukken 27 563) en het wetsvoorstel
tot wijziging van onder meer de Mededingingswet, de Elektriciteitswet 1998
en de Gaswet met betrekking tot het omvormen van de Nederlandse mededingingsautoriteit
tot zelfstandig bestuursorgaan (hierna: ZBO-wet NMa, Kamerstukken 27 639).
Eerstgenoemd wetsvoorstel strekt er kort gezegd toe de mogelijkheid te bieden
de bezwaarprocedure met wederzijds goedvinden van belanghebbende(n) en bestuursorgaan
over te slaan. Dit wetsvoorstel is thans aanhangig bij de Eerste Kamer der
Staten-Generaal. Tevens is aanhangig bij de Eerste Kamer de ZBO-wet NMa, die
enkele bepalingen bevat die het overslaan van de bezwaarprocedure op een andere
manier mogelijk maken dan de Awb-wijziging inzake rechtstreeks beroep. Een
onderlinge afstemmingsbepaling tussen deze twee wetsvoorstellen ontbreekt.
De reden daarvoor is dat ten tijde van het aannemen van de ZBO-wet NMa in
de Tweede Kamer (5 februari 2002) de Awb-wijziging inzake rechtstreeks beroep
nog in een voorbereidend stadium bij de Tweede Kamer was; de nota naar aanleiding
van het verslag inzake laatstgenoemd wetsvoorstel dateert van 8 november 2002.
De ZBO-wet NMa liep dus vooruit, maar is inmiddels ingehaald.Echter, zoals reeds bij de mondelinge behandeling van de ZBO-wet NMa in
de Tweede Kamer door de Minister van Economische Zaken is gesteld, heeft het
diens voorkeur om aan te sluiten bij de algemene regeling van de Awb inzake
rechtstreeks beroep (Verslag van een wetgevingsoverleg gehouden op 10 december
2001, Kamerstukken II 27 639, nr. 33, p. 34). Het in deze nota van wijziging
voorgestelde artikel XXXIIc bevat een voorziening voor die afstemming. Deze
houdt in dat de bijzondere procedure van de ZBO-wet NMa vervalt zodra de algemene
regeling van de Awb in werking treedt. Hierdoor komen de Mededingingswet,
de Gaswet en de Elektriciteitswet 1998 op één lijn met de Telecommunicatiewet:
er zijn ten aanzien van bezwaarprocedures géén bijzondere vormen
die afwijken van die van de Algemene wet bestuursrecht.Omdat de relatieve snelheid van de betrokken wetsvoorstellen niet met
zekerheid voorspeld kan worden, is om juridisch-technische redenen geregeld
dat het tijdstip van vervallen van de betrokken bepalingen uit de ZBO-wet
NMa bij koninklijk besluit wordt bepaald.Er is van afgezien van specifieke overgangsbepalingen, omdat onmiddellijke
werking van de betrokken Awb-bepalingen in de rede ligt. De wettelijke regeling
laat rechter en bestuursorgaan voldoende speelruimte om in specifieke gevallen
tot een passende oplossing te komen; daarbij kan, mocht de ZBO-wet NMa eerder
in werking treden dan de Awb-wijziging rechtstreeks beroep, binnen de wettelijke
grenzen waar nodig ook worden geanticipeerd op het komende generieke regime
van de Algemene wet bestuursrecht. Onderdeel EIn het wetsvoorstel is tot nu toe steeds uitgegaan van één
tijdstip waarop de wet in werking treedt (artikel XXXV). Ook het overgangsrecht
is hierop toegesneden: de artikelen 19.2, 19.3 en 19.5 tot en met 19.10 spreken
alle over «het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet» of
over «de inwerkingtreding van deze wet». Uiteraard is bij het
ontwerpen van het wetsvoorstel uitgegaan van inwerkingtreding per 25 juli
2003 of zo spoedig mogelijk daarna.Echter, als gevolg van de in deze nota van wijziging opgenomen bepalingen
inzake bezwaar en beroep, is het thans verstandig de mogelijkheid te creëren
dat bepaalde artikelen op verschillende tijdstippen in werking kunnen treden.
Mocht bijvoorbeeld blijken dat het nieuwe bezwaar- en beroepsregime niet onmiddellijk
kan gaan werken – bijvoorbeeld omdat de organisatorische voorzieningen
hiervoor nog niet geheel gereed zijn – dan is het op grond van het nieuwe
tweede lid van artikel XXXV mogelijk de inwerkingtreding van dat onderdeel
van het wetsvoorstel uit te stellen totdat die voorzieningen wèl gereed
zijn. Met andere woorden: het eerste lid van artikel XXXV regelt thans «het»
tijdstip van inwerkingtreding van de wet als bedoeld in de genoemde overgangsrechtelijke
artikelen, terwijl het nieuwe tweede lid daarop uitzonderingen mogelijk maakt.Daarnaast bepaalt het nieuwe derde lid dat zonodig toepassing kan worden
gegeven aan artikel 16 van de Tijdelijke referendumwet. De achtergrond hiervan
is dat de in deze nota van wijziging opgenomen regeling ten aanzien van bezwaar
en beroep niet voortvloeit uit de te implementeren EG-richtlijnen. Deze regeling
heeft als doelstelling het bewerkstelligen van snelle procedures en daarmee
effectievere toepassing van het nieuwe regelgevingskader. Deze beleidswens
vloeit niet rechtstreeks uit de EG-regelgeving voort maar is daarmee ook niet
in strijd. De voorliggende wijziging van de Telecommunicatiewet wordt daardoor
als geheel referendabel in verband met artikel 7, onderdeel e, van de Tijdelijke
referendumwet. Het nieuwe derde lid regelt echter dat de referendabiliteit
van de wet niet in de weg staat aan onmiddellijke inwerkingtreding.De Minister van Economische Zaken,L. J. Brinkhorst 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28851-22.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl