Goedkeuring Euro-Mediterrane Overeenkomst van 17-7-1995, waarbij associatie tot stand gebracht tussen EG en Tunesië; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24821, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

13-08-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24821 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInhoudsopgave I ALGEMENE INLEIDINGII ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING PreambuleArtikel 1Artikel 2TITEL I POLITIEKE DIALOOG (ARTIKELEN 3–5)TITEL II VRIJ VERKEER VAN GOEDEREN (ARTIKELEN 6–30) Artikel 6Hoofdstuk l lndustrieprodukten (artikelen 7–14)Hoofdstuk II Landbouw- en Visserijprodukten (artikelen
15–18)Hoofdstuk III Gemeenschappelijke bepalingen (artikelen
19–30)TITEL III RECHT VAN VESTIGING EN DIENSTEN (ARTIKELEN 31–32)TITEL IV BETALINGEN, KAPITAAL, CONCURRENTIE EN ANDERE
ECONOMISCHE BEPALINGEN (ARTIKELEN 33–41) Hoofdstuk I Betalings- en kapitaalverkeer (artikelen 33–35)Hoofdstuk II Bepalingen inzake de mededinging en andere
economische bepalingen (artikelen 36–41)TITEL V ECONOMISCHE SAMENWERKING (ARTIKELEN 42–63)TITEL VI SOCIALE EN CULTURELE SAMENWERKING (ARTIKELEN
64–74) Hoofdstuk I Bepalingen inzake werknemers (artikelen 64–68)Artikel 67Artikel 68Hoofdstuk II Dialoog op sociaal gebied (artikelen 69–70)Hoofdstuk III Samenwerking op sociaal gebied (artikelen
71–73)Artikel 73Hoofdstuk IV Culturele samenwerking (artikel 74)TITEL VII FINANCIËLE SAMENWERKING (ARTIKELEN 75–77)TITEL VIII INSTITUTIONELE, ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN
(ARTIKELEN 78–96)Artikel 90Artikel 91Artikel 93III KONINKRIJKSPOSITIEOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24821Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 54 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 821Goedkeuring van de op 17 juli 1995 te Brussel tot stand gekomen Euro-Mediterrane
Overeenkomst, waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese
Gemeenschap en haar lid-staten, enerzijds, en de Republiek Tunesië, anderzijdsnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING Inhoudsopgave     IALGEMENE INLEIDING2    IIARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING5  Preambule5  Artikel 15   Artikel 25      TITEL
IPOLITIEKE DIALOOG (artikelen 3–5)6      TITEL
IIVRIJ VERKEER VAN GOEDEREN (artikelen 6–30)6   Artikel
66  Hoofdstuk IIndustrieprodukten (artikelen 7–14)6 Hoofdstuk IILandbouw- en visserijprodukten (artikelen 15–18)7 Hoofdstuk IIIGemeenschappelijke bepalingen (artikelen 19–30)9     TITEL IIIRECHT VAN VESTIGING EN DIENSTEN (artikelen
31–32)10      TITEL IVBETALINGEN, KAPITAAL,
CONCURRENTIE EN ANDERE ECONOMISCHE BEPALINGEN (artikelen 33–41)10 Hoofdstuk IBetalings- en kapitaalverkeer (artikelen 33–35)10 Hoofdstuk IlBepalingen inzake de mededinging en andere economische
bepalingen (artikelen 36–41)10      TITEL VECONOMISCHE
SAMENWERKING (artikelen 42–63)11      TITEL VISOCIALE
EN CULTURELE SAMENWERKING (artikelen 64–74)13  Hoofdstuk
IBepalingen inzake werknemers (artikelen 64–68)13   Artikel
6714   Artikel 6814  Hoofdstuk IIDialoog
op sociaal gebied (artikelen 69–70)14             Hoofdstuk
IIISamenwerking op sociaal gebied (artikelen 71–73)14   Artikel
7314  Hoofdstuk IVCulturele samenwerking (artikel 74)15     TITEL VIIFINANCIËLE SAMENWERKING (artikelen 75–77)15     TITEL VIIIINSTITUTIONELE, ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN
(artikelen 78–96)15   Artikel 9015   Artikel
9116   Artikel 9316     IIIKONINKRIJKSPOSITIE16I ALGEMENE INLEIDINGOp 17 juli 1995 sloten de Europese Gemeenschap en haar lidstaten een zogenaamd
Euro-mediterraan verdrag met de Republiek Tunesië. Door dit verdrag wordt
een associatie tot stand gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lid-staten
enerzijds, en de Republiek Tunesië anderzijds. Dit Euro-mediterrane verdrag
zal de op 25 april 1976 te Tunis tot stand gekomen Overeenkomst tussen de
lid-staten van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en de Republiek
Tunesië en de eveneens op die datum te Tunis tot stand gekomen Samenwerkingsovereenkomst
tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek Tunesië (Trb. 1976, 162 en 163) vervangen. Voorts zullen hiermee de uit bovengenoemde
overeenkomsten voortvloeiende verordening en protocollen tot wijziging en
aanvulling vervallen.Het onderhavige verdrag is het eerste in een reeks van soortgelijke nieuwe
verdragen, waarvan de sluiting wordt voorzien in het kader van de versterking
van het Middellandse Zeebeleid van de Europese Unie. Doel van dit beleid is
het geven van een nieuwe dimensie aan de betrekkingen tussen de EU en haar
partners in het Middellandse Zeegebied, en bij te dragen, op bilateraal en
regionaal niveau, aan de ontwikkeling van deze regio in een atmosfeer van
vrede, veiligheid en stabiliteit.Bij de toekomstige behandeling van deze soortgelijke verdragen met de
overige daarvoor in aanmerking komende mediterrane partners (Algerije, Egypte,
lsraël, Jordanië, Libanon, Marokko, Syrië en de bezette gebieden)
zullen wij ons veroorloven om te refereren aan onderhavige memorie van toelichting.
Uiteraard zullen de daarvoor in aanmerking komende specifieke bepalingen wel
in de toelichting van het dan voorliggende verdrag worden uitgewerkt.Turkije, Cyprus en Malta behoren eveneens tot de groep van landen die
binnen het kader van het versterkte Middellandse Zeebeleid van de EU vallen.
Als gevolg van hun speciale relatie tot de EU komen zij evenwel niet in aanmerking
voor een Euro-mediterraan verdrag.lsraël neemt onder de mediterrane landen om diverse redenen een bijzondere
positie in. Gezien het relatief hoge lsraëlische ontwikkelingsniveau,
kenmerkt het Euro-mediterrane verdrag met lsraël zich door een grote
mate van wederkerigheid. Dit verdrag, dat op 21 november 1995 te Brussel werd
ondertekend, zal binnenkort, uitgebreid toegelicht, aan de Staten-Generaal
ter goedkeuring worden voorgelegd.Het verdrag met Tunesië is gemengd van karakter en gesloten voor
onbepaalde duur. De rechtsbasis van het verdrag wordt gevormd door artikel
238 van het EG-verdrag. lngevolge dat artikel werd onderhavig verdrag ter
instemming aan het Europese Parlement voorgelegd. Dit stemde op 14 december
1995 in met het voorliggende verdrag (PbEG1996, C 17).De materie, die door het verdrag wordt bestreken, is breder dan de bevoegdheden
van de Gemeenschap (onder meer politieke dialoog en justitiële samenwerking),
reden waarom ook de lid-staten partij zullen zijn.De belangrijkste elementen van het voorliggende verdrag (en de hieropvolgende
verdragen) vormen de bepalingen inzake– een regelmatige politieke dialoog;– de geleidelijke totstandkoming van een vrijhandelszone met inachtneming
van de regelgeving, zoals neergelegd in het op 15 april 1994 te Marrakesh
tot stand gekomen verdrag tot oprichting van de Wereld Handelsorganisatie
(WTO; Trb. 1994, 235); – de versterking van de economische samenwerking in de breedste
zin des woords op terreinen die van belang zijn voor de betrekkingen tussen
de verdragsluitende partijen;– sociale samenwerking, uitgebreid met culturele samenwerking;– financiële samenwerking, inhoudende gepaste financiële
maatregelen, bestemd om bij te dragen aan de Tunesische inspanningen op het
gebied van economische hervorming en aanpassing, alsmede ter verbetering van
het sociale welzijn van de Tunesische bevolking.Door de inwerkingtreding van het verdrag zal geleidelijk een vrijhandelszone
ontstaan. De invoerrechten in Tunesië van industrieprodukten uit de EU
zullen in twaalf jaar worden afgebroken. Er zullen hiervoor vier lijsten van
produkten worden gehanteerd, afhankelijk van de mate van gevoeligheid van
die produkten in het onderlinge handelsverkeer. Voor agrarische produkten
is een aparte regeling getroffen.Reeds langere tijd benadrukt de Raad het grote gewicht van stabiliteit
en sociaal-economische ontwikkeling in het voor de EU belangrijke Middellandse
Zeegebied. Hoewel de zuidelijke oeverstaten in de eerste plaats zelf verantwoordelijk
zijn voor de ontwikkeling van hun sociaal-economische en politieke situatie,
kunnen samenwerking en dialoog tussen beide zijden van de Middellandse Zee
hieraan een goede bijdrage leveren. Om deze reden wenst de EU haar betrekkingen
met deze regio verder te verdiepen en te voorzien van een nieuwe dimensie.
De gemeenschappelijke uitdagingen, waarvoor de EU en haar Mediterrane partners
staan, vergen immers een algemene en gecoördineerde aanpak, welke rekening
moet houden met de specifieke kenmerken van de verschillende partners.Te dien einde wordt een multilateraal kader tussen de EU en de partners
aan de overzijde van de Middellandse Zee tot stand gebracht, alsmede een versterking
van de bilaterale betrekkingen tussen de EU en voornoemde landen. Met het
oog op dit laatste zullen «nieuwe generatie»-verdragen worden
gesloten. Niet alleen kan op deze wijze het specifieke karakter van elk van
deze bilaterale betrekkingen in het multilaterale kader worden beschermd en
versterkt, maar ook wordt op deze wijze een toegesneden instrument geschapen
voor de uitvoering van de doelstellingen van het nieuwe mediterrane beleid
van de EU.Tijdens de Europees-mediterrane Ministersconferentie, die op 27 en 28
november 1995 te Barcelona plaatsvond (Kamerstukken II 1995/96, 21 501-02,
nr. 155), zijn de grondslagen gelegd voor het multilaterale kader. In een
versterking van het bilaterale kader voorzien de Euro-mediterrane associatie-verdragen
met de respectieve partners. Het akkoord met Tunesië is het eerste bilaterale
verdrag dat binnen dit kader is gesloten.De voorbereidingen van het verdrag met Tunesië gaan terug tot de
besprekingen tussen de Ministers van Buitenlandse Zaken op 2 maart 1992 te
Brussel (Kamerstukken II 1991/92, 21 501-02, nr. 59). Een weerslag
van deze besprekingen vormden de conclusies van de Europese Raad van Lissabon
van 26 en 27 juni 1992 (Kamerstukken II 1992/93, 21 501-20, nr.
21) en van Kopenhagen van 21 en 22 juni 1993 (Kamerstukken II 1992/93,
21 501-20, nr. 29), waarin de EU de wens uitte zo spoedig mogelijk nauwere
betrekkingen aan te gaan met de landen in het Middellandse Zeegebied. Grondslagen
van deze verder versterkte banden dienden partnerschap, gezamenlijke belangen
en wederkerigheid te zijn. Voor dit opgewaardeerde partnerschap kwamen, vanwege
de banden die door de geografische ligging en de geschiedenis zijn gesmeed,
allereerst de landen van de Maghreb in aanmerking. Overeenkomstig de richtsnoeren van de opeenvolgende Europese Raden van
Korfoe van 24 en 25 juni 1994 (Kamerstukken II 1993/94, 21 501-20
nr. 35), Essen van 9 en 10 december 1994 (Kamerstukken II 1993/94, 21 501-20,
nr. 36) en Cannes van 26 en 27 juni 1995 (Handelingen II 1994/95. nr.
35, blz. 5660 – 5694) heeft de EU nadere invulling gegeven aan dit partnerschap,
en besloten een duurzame regeling uit te werken voor de betrekkingen met alle
daarvoor in aanmerking komende partners in het Middellandse Zeegebied. Dit
ambitieuze beleid van samenwerking met de landen in het zuiden vormt daarmee
een aanvulling op het beleid ten opzichte van de landen in het oosten, en
bevordert de geopolitieke samenhang van het externe optreden van de EU.Uitgaande van de besprekingen in raadskader en de conclusies van de Europese
Raad van Lissabon, voerde de Commissie ter voorbereiding van een verdragsakkoord
met Tunesië op 18 en 19 januari, 11 maart, 12 mei en 17 juni 1993 oriënterende
gesprekken met de Tunesische autoriteiten. De daaruit voortvloeiende voorstellen
voor een onderhandelingsrichtsnoer werden tijdens de Algemene Raad van 6 december
1993 gepresenteerd. Het voorstel van de Commissie voor een nieuw verdrag met
Tunesië was vrijwel gelijk aan het onderhandelingsmandaat voor een soortgelijk
verdrag met Marokko. Laatstgenoemde mandaatsvoorstel was reeds door de Raad
van 6 december 1993 goedgekeurd (Kamerstukken II 1993/94, 21 501-02,
nr. 108).Langdurige besprekingen over het voorstel voor een onderhandelingsmandaat
voor Tunesië konden om deze reden achterwege blijven. De Algemene Raad
kon derhalve reeds op 20 december 1993 zijn goedkeuring hechten aan het mandaat
van de Commissie voor een nieuw akkoord met Tunesië (Kamerstukken II 1993/94,
21 501-02, nr. 110).Op 21 maart 1994 vond de eerste onderhandelingsronde plaats.De daaropvolgende besprekingen verliepen voorspoedig en spitsten zich
tenslotte toe op een drietal kwesties: een wijziging van het invoerregime
voor Tunesische olijfolie, de snelheid waarmee Tunesië haar invoertarieven
voor industrieprodukten diende af te bouwen, en de omvang en samenstelling
voor het pakket van wederzijdse concessies op het gebied van de handel in
landbouwprodukten.Tunesië beschikte over een invoercontingent van 46 000 ton olijfolie
per jaar tegen nulrecht, en wenste een verhoging tot 60 000 ton per jaar.
Het Tunesische contingent werd door de EU in zijn totaliteit met exportsubsidies
heruitgevoerd, waarmee een bedrag van 26 miljoen ecu was gemoeid. De Commissie
wenste een wijziging van dit invoerregime. Reden hiervoor vormden de verplichtingen
die de EU in GATT-kader (de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel
(GATT), thans bijlage 1 A bij het WTO-verdrag) op zich had genomen: een vermindering
van de hoeveelheid gesubsidieerde landbouwexporten met 21% (volume) en 36%
(waarde). Het probleem werd uiteindelijk opgelost door een verlenging van
het bestaande arrangement met vier jaar (tot en met 1999), waarna de partijen
zich zullen buigen over een nieuwe regeling.Tevens wilde de Commissie een geleidelijke afbraak van de Tunesische invoertarieven
voor industrieprodukten, afkomstig uit de EG. Tunesië wenste evenwel
bepaalde produkten uit te zonderen en een langzamere afbouw voor een aantal
andere produkten.Voorts legde Tunesië een koppeling tussen afschaffing van de invoertarieven
en de omvang van het financiële pakket ter ondersteuning van de modernisering
van zijn industrie. Een oplossing werd uiteindelijk gevonden in het aanbrengen
van een tijdschema voor vier verschillende categorieën van industrieprodukten
en de samenstelling van een kleine restgroep die vooralsnog zal worden uitgezonderd
van het vrijhandelsregime. Voor een vergroting van de markttoegang voor gevoelige produkten (onder
meer tomaten, citrusvruchten, snijbloemen) moest een pakket worden gevonden,
waarin de lasten enigszins gelijkelijk werden verdeeld over de diverse EU-lid-staten.
Een voor alle partijen aanvaardbaar pakket is neergelegd in protocol 1.Op 12 april 1995 kon het verdrag namens de onderhandelaars – enerzijds
de Europese Commissie, anderzijds de Tunesische vertegenwoordiger te Brussel –
worden geparafeerd. Na controle door juristen en linguïsten werd het
verdrag tenslotte ondertekend tijdens de Algemene Raad van 17 juli 1995. II ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING PreambuleDe preambule bevat gebruikelijkerwijs een opsomming van intenties en grondslagen
die tezamen de context vormen van het verdrag. Het verdrag weerspiegelt de
wens van beide partijen om de reeds bestaande banden te versterken. Voorts
spreekt de Gemeenschap de bereidheid uit, Tunesië bij te staan in zijn
streven naar hervorming en aanpassing op economisch vlak, alsmede naar sociale
ontwikkeling. Daarbij wordt aangeknoopt bij de vorderingen die Tunesië
de afgelopen jaren heeft geboekt bij de integratie van zijn economie in de
wereldeconomie, en wordt gewezen op de keuze van zowel de Gemeenschap als
Tunesië voor vrijhandel in overeenstemming met de rechten en verplichtingen
die voortvloeien uit de GATT.Partijen bevestigen het belang dat zij hechten aan de eerbiediging van
de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties, en in het bijzonder
aan de eerbiediging van de rechten van de mens en de politieke en economische
vrijheden waarop de associatie is gegrondvest. Benadrukt wordt dat tenuitvoerlegging van het verdrag een belangrijk middel
vormt tot bevordering van duurzame stabiliteit en veiligheid in de Euro-mediterrane
regio. Met dat doel stelt het verdrag een samenwerking in die steunt op een
regelmatige dialoog op politiek, economisch, sociaal en cultureel gebied teneinde
een beter wederzijds begrip te bewerkstelligen. Voorts schept het verdrag
de noodzakelijke voorwaarden voor een gunstig klimaat voor de ontwikkeling
van de economische betrekkingen, met name voor wat betreft handel en investeringen,
die van doorslaggevend belang zijn voor de economische herstructurering en
de technologische modernisering. Artikel 1ln artikel 1 wordt de associatie ingesteld en de doelstellingen ervan
omschreven. Het betreft onder meer de totstandbrenging van een politieke dialoog,
de bevordering van de economische betrekkingen door middel van een geleidelijke
liberalisering van het goederen-, diensten- en kapitaalverkeer, alsmede de
bevordering van ontwikkeling en welvaart van Tunesië en zijn bevolking.
Als uitdrukkelijk doel wordt tevens aangemerkt het aanmoedigen van de regionale
integratie door bevordering van de handel en de samenwerking tussen Tunesië
en haar nabuurstaten. Artikel 2Artikel 2 wijst terug op de verklaring in de preambule betreffende het
belang van de eerbiediging van de democratische beginselen en de mensenrechten.
Vastgelegd wordt dat de bepalingen van het verdrag zijn gebaseerd op de inachtneming
van voornoemde beginselen, die een wezenlijk onderdeel van het
verdrag en de grondslag van het binnen- en buitenlandse beleid van partijen
vormen. TITEL I POLITIEKE DIALOOG (ARTIKELEN 3–5)De artikelen 3 tot en met 5 voorzien in een regelmatige politieke dialoog.
De ratio van deze dialoog is het intensiveren van het proces van toenadering
tussen de Europese Unie en Tunesië, het afstemmen van buitenlands beleid
en samenwerking ter bevordering van veiligheid en stabiliteit. Artikel 3 voorziet
ook in de mogelijkheid van andere gemeenschappelijke initiatieven. De politieke
dialoog heeft met name betrekking op de noodzakelijke voorwaarden voor het
waarborgen van vrede, veiligheid en regionale ontwikkeling door het bevorderen
van de samenwerking; niet alleen tussen de EU en Tunesië maar ook, en
met name, binnen de Maghreb.De politieke dialoog op ministerieel niveau vindt jaarlijks plaats in
het kader van de Associatieraad, of vaker indien de omstandigheden zulks vereisen
(zie ook artikel 78). De dialoog op het niveau van hoge functionarissen zal
plaatsvinden binnen het op te richten Associatiecomité (zie ook artikel
81). De frequentie van ontmoetingen op dit niveau wordt in het midden gelaten.
Daarnaast kunnen diplomatieke kanalen of andere middelen worden aangewend
om de dialoog te intensiveren. TITEL II VRIJ VERKEER VAN GOEDEREN (ARTIKELEN 6–30) Artikel 6Het verdrag voorziet in de geleidelijke verwezenlijking van een vrijhandelszone.
Dit is een belangrijke verandering ten opzichte van de oude overeenkomst tussen
de EEG en Tunesië van 1976, waarin slechts sprake is van eenzijdige vrije
toegang voor Tunesische industrieprodukten tot de Europese markt. De doelstelling
van een geleidelijke totstandbrenging van een vrijhandelszone werd reeds verwoord
door de Europese Raad van Lissabon (26–27 juni 1992) in zijn verklaring
over de betrekkingen tussen Europa en de Maghreb-landen. Tunesië heeft
deze doelstelling onderschreven. Overigens heeft hierbij ook de totstandkoming
van het WTO-verdrag een rol gespeeld. Als gevolg van enkele uitspraken van
GATT-panels was duidelijk geworden dat de overige verdragspartijen bij het
GATT handelsovereenkomsten met eenzijdige handelspreferenties, zoals de bestaande
overeenkomst tussen de EEG en Tunesië, als strijdig met GATT beschouwden.
Het vooruitzicht van bindende geschillenbeslechting onder de WTO noopte de
EG en Tunesië ertoe hun preferentiële handelsbetrekkingen aan de
vereisten van het WTO-verdrag aan te passen. Dit betekent in concreto dat
het huidige eenzijdige regime wordt veranderd in wederzijdse vrijhandel. Tevens
vereisen de door het WTO-verdrag aangescherpte regels voor een vrijhandelszone,
dat geen majeure sector van de wederzijdse handel mag worden uitgesloten van
vrijhandel. Dit zal gevolgen hebben voor de verdere invulling van het handelsregime
voor landbouwprodukten vanaf het jaar 2001 (zie artikel 18). Het verdrag voorziet
in een overgangsperiode van ten hoogste 12 jaar voor de verwezenlijking van
de vrijhandelszone. Hoofdstuk l lndustrieprodukten (artikelen 7–14)Voor wat betreft de toegang van produkten van Tunesische oorsprong op
de Europese markt, bevestigt het verdrag het bestaande regime op basis van
de overeenkomst van 1976: vrije toegang zonder douane-rechten
of heffingen van gelijke werking en zonder kwantitatieve beperkingen of maatregelen
van gelijke werking (artikel 9).Het verdrag geeft Tunesië maximaal 12 jaar de tijd om de douanerechten
voor industrieprodukten van EG-oorsprong af te schaffen.De duur van de overgangsperiode en het tijdschema van de tariefafbraak
waren voor Tunesië belangrijke punten bij de onderhandelingen. Tunesië
wees erop dat het haar industrie als gevolg van de afschaffing van de douanerechten
voor EG-produkten blootstelde aan verhevigde concurrentie en dat het tijd
en ook omvangrijke investeringen vergde om de Tunesische economie daarop voor
te bereiden. De Europese Commissie heeft niet toegegeven aan het Tunesische
verzoek om een overgangsperiode van 15 jaar. De overeengekomen periode van
12 jaar is reeds langer dan de in het WTO-verdrag als streefnorm genoemde
10 jaar en zal door de Gemeenschap voor de WTO moeten worden verdedigd met
een beroep op de Tunesische status van ontwikkelingsland. Wel is de Commissie
tegemoetgekomen aan Tunesische wensen ten aanzien van het tijdschema voor
de tariefafbraak.Het verdrag (artikel 11) onderscheidt vier categorieën van industrieprodukten
met betrekking tot het ritme waarmee Tunesië de invoerrechten zal afschaffen:
onmiddellijk, in de loop van 5 jaar, in de loop van 12 jaar en in de loop
van 8 jaar vanaf het vijfde jaar.Deze categorieën omvatten respectievelijk 12%, 28%, 29,5% en 30%
van de Tunesische invoer van industrieprodukten uit de EG. Voor een kleine
restgroep (0,5%) heeft Tunesië een uitzondering op het vrijhandelsregime
bedongen (artikel 12). De lijst van uitgezonderde produkten omvat vooral produkten
van huisvlijt (bijvoorbeeld tapijten), en enkele zeer gevoelige verwerkte
landbouwprodukten. Het gaat hier om yoghurt, voedingsdeegwaren (waaronder
couscous), ontbijtkoek, koekjes, biscuits, matses, ouwel, levend gist, machine-gist,
samengesteld bakpoeder en mineraalwater (bijlage 6). Na 4jaar, te rekenen
vanaf de datum van inwerkingtreding van het verdrag, zal door de Associatieraad
worden bezien of aanpassing van de regeling noodzakelijk is (artikel 12).Tunesië mag onder nader aangegeven voorwaarden gedurende de overgangsperiode
van 12 jaar tijdelijk bijzondere tariefmaatregelen nemen ten behoeve van industrietakken
die nog in de ontwikkelingsfase verkeren, die worden geherstructureerd of
die in ernstige moeilijkheden verkeren, vooral wanneer die moeilijkheden leiden
tot grote sociale problemen (artikel 14).Tunesië heeft na moeizame onderhandelingen ingestemd met overneming
van de EG-systematiek bij de vaststelling van de invoerrechten en heffingen
voor verwerkte landbouwprodukten, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen
een landbouw- en een industrie-element. Tunesië zal het industrie-element
afschaffen volgens het algemene schema voor tariefafbraak voor industrieprodukten;
het door de EG of Tunesië te hanteren landbouwelement zal mede afhankelijk
zijn van de concessies die beide partijen elkaar doen voor de desbetreffende
basislandbouwprodukten.Om te voorkomen dat de voor Tunesië nieuwe berekeningswijze van invoerrechten
voor verwerkte landbouwprodukten leidt tot hogere rechten dan voorheen voor
de traditionele uitvoer van de EG naar Tunesië, is voor een aantal verwerkte
landbouwprodukten uit de EG een tariefcontingent ingesteld, waarbinnen Tunesië
geen hogere rechten mag toepassen dan in 1995 (artikel 10). Hoofdstuk II Landbouw- en Visserijprodukten (artikelen
15–18)Het is de bedoeling dat de Gemeenschap en Tunesië geleidelijk komen
tot een verdere liberalisering van het handelsverkeer in landbouw- en visserijprodukten.
Op de landbouw- en viserijprodukten uit Tunesië zijn bij invoer
in de Gemeenschap de bepalingen van protocol 1 (landbouwprodukten) en protocol
2 (visserijprodukten) van toepassing.Protocol 1 preciseert de quota, de tariefsvermindering en de kalenders
van de Tunesische exporten naar de Gemeenschap.Ten opzichte van de overeenkomst met Tunesië uit 1976 is een aantal
wijzigingen aangebracht.Zoals hierboven reeds opgemerkt, is voor de olijfolie de huidige regeling
verlengd voor de periode 1996–1999. Het douanetarief is verlaagd binnen
de grenzen van een contingent van 46 000 ton per verkoopseizoen. Bovendien
is overeengekomen dat de partijen de situatie in de tweede helft van 1999
opnieuw zullen bekijken om te zien welke regeling na 1 januari 2000 mogelijk
is. De Raad en de Commissie hebben een gezamenlijke verklaring in de notulen
van de Raad opgenomen, waarin staat aangegeven dat het systeem, dat per 1
januari 2000 zal gaan fungeren, gebaseerd zou moeten worden op een systeem
van aktief veredelingsverkeer.Voor wijn zonder benaming van oorsprong mag 179 200 hl. rechtenvrij
in de Gemeenschap worden ingevoerd. Bij overschrijding van dit contingent
geldt een tariefreduktie van 80%. Voor wijn met benaming van oorsprong mag
56 000 hl. rechtenvrij ingevoerd worden.Voor citrusvruchten, nieuwe aardappelen, tomatenpuree en abrikozenmoes
zijn de contingenten verhoogd. Nieuw in de overeenkomst is de toekenning aan
Tunesië van een contingent van 750 ton snijbloemen dat rechtenvrij in
de Gemeenschap mag worden ingevoerd. In een gezamenlijke notulenverklaring
van Raad en Commissie is opgenomen dat de Gemeenschap op verzoek van een lid-staat
de import van snijbloemen uit Tunesië kan beperken.Een dergelijke mogelijkheid wordt geboden als de invoer van hoeveelheden
boven de 500 ton het risico doet ontstaan van een verstoring van een regionale
markt van de Gemeenschap.Er zijn liberaliseringsmaatregelen voorzien voor bepaalde perioden van
het jaar voor een aantal nieuwe produkten afkomstig uit Tunesië. Het
betreft asperges, venkel, komkommers, knoflook, peterselie en selderij.De bestaande communautaire regeling voor een aantal produkten wordt geleidelijk
verbeterd door een jaarlijkse verhoging van de tariefcontingenten met nulrecht.
Het betreft een verhoging met ingang van 1 januari 1997 met 4 gelijke tranches
van 3% en geldt voor verse sinaasappelen, nieuwe aardappelen, tomatenconcentraat,
niet bittere amandelen, niet verse sinaasappelen en verse abrikozen. Verder
is overeengekomen dat de Europese Commissie een overlegmechanisme in het leven
zal roepen voor het beheer van de tijdschema's voor de invoer van nieuwe aardappelen.
Deze regeling zal niet meer beperkingen mogen hebben dan de huidige (artikel
17, eerste lid).Protocol 2 betreft de regeling die van toepassing is op de invoer in de
Gemeenschap van visserijprodukten van oorsprong uit Tunesië.De in dit protocol opgesomde produkten mogen rechtenvrij en zonder kwantitatieve
beperkingen in de Gemeenschap ingevoerd worden. Hierop geldt één
uitzondering, en wel voor sardines, waarvoor een quotum van 100 ton per jaar
beschikbaar is (artikel 17, eerste lid).Protocol 3 regelt de toepassing van de invoer in Tunesië van landbouwprodukten
van oorsprong uit de Gemeenschap. Tunesië verleent de Gemeenschap quota
tegen de tarieven die gelden voor 1995 en welke liggen tussen de 15% en 43%.
De belangrijkste produkten, waarvoor quota worden verleend, zijn
rundvlees, melkpoeder, eieren, pootaardappelen, consumptieaardappelen, harde
tarwe, zachte tarwe, gerst, maïs, raapzaad, koolzaad en suiker (artikel
17, tweede lid).ln artikel 18 van het verdrag is opgenomen dat de Gemeenschap en Tunesië
na 1 januari 2000 zullen onderzoeken welke liberaliseringsmaatregelen verder
mogelijk zijn. Deze zouden dan per 1 januari 2001 toegepast kunnen gaan worden.
De Associatieraad is het kader waarin de Gemeenschap en Tunesië de mogelijkheden
voor verdere concessies zullen onderzoeken. Wederkerigheid van concessies
en onderzoek per produkt vormen het uitgangspunt. Hoofdstuk III Gemeenschappelijke bepalingen (artikelen
19–30)Artikel 19 verbiedt de partijen kwantitatieve invoerbeperkingen op te
leggen aan de onderlinge handel. Dit betekent dat Tunesië de nog bestaande
beperkingen voor EG-produkten moet opheffen.Overigens heeft Tunesië in het kader van haar in 1986 ingezette algehele
economische liberalisatie de toen nog bestaande kwantitatieve invoerbeperkingen
al in belangrijke mate voor alle handelspartners afgeschaft.De EG heeft de invoer van enkele kleding- en textielprodukten van Tunesische
oorsprong onderworpen aan indicatieve plafonds. ln de praktijk heeft dit de
Tunesische export van deze produkten niet belemmerd; deze regeling staat echter
op gespannen voet met het verbod op kwantitatieve restricties. Nederland streeft
dan ook naar afschaffing van deze regeling. Met name een lid-staat verzet
zich echter hiertegen. Dit heeft ertoe geleid dat de huidige regeling vooralsnog
met twee jaar zal worden verlengd. In een gemeenschappelijke verklaring in
de Slotakte bij het verdrag leggen de partijen zich erop vast hierover een
afzonderlijk protocol te zullen sluiten.ln artikel 20 wordt voorzien dat de Gemeenschap en Tunesië het verdrag
kunnen wijzigen als door veranderingen in hun landbouwbeleid een nieuwe situatie
ontstaat voor bepaalde landbouwprodukten. De partij die door wijziging van
zijn landbouwbeleid een voordeel zou kunnen behalen, zal een dergelijk voordeel
ook moeten verlenen op de invoer van de produkten van de andere partij bij
het verdrag. Verder is aangegeven hoe de procedure in dit geval dient te verlopen.Tevens bevat Hoofdstuk III onder meer bepalingen betreffende het optreden
tegen dumping (artikel 24) en het nemen van vrijwaringsmaatregelen in geval
van (dreigende) ernstige schade veroorzaakt door een sterke toename van de
invoer van een bepaald produkt (artikel 25).De regels, die bepalen welke produkten als van Tunesische oorsprong worden
beschouwd en derhalve voor de in de overeenkomst geboden preferentiële
markttoegang in aanmerking komen, zijn in voor Tunesië gunstige zin aangepast
(artikel 29 en Protocol 4). Tevens verklaart de Gemeenschap zich in de Slotakte
bereid om, indien Tunesië vrijhandelsverdragen sluit met derde mediterrane
landen, oorsprongscumulatie te overwegen. Dit betekent dat een exportprodukt
in meerdere landen kan worden bewerkt zonder verlies van preferentiële
markttoegang. TITEL III RECHT VAN VESTIGING EN DIENSTEN (ARTIKELEN 31–32)De Commissie had een mandaat om met Tunesië te onderhandelen over
het recht van vestiging voor bedrijven en over dienstverlening. Dit mandaat
bood ruimte voor afspraken over een wederzijdse preferentiële behandeling
die verder gaat dan de meestbegunstigingsbehandeling waartoe partijen op basis
van de Algemene Overeenkomst inzake de Handel in Diensten (GATS; bijlage 1B
bij het WTO-verdrag) verplicht zijn. Tunesië bleek echter vooralsnog
niet in de voorstellen ter zake van de Europese Gemeenschap geïnteresseerd
te zijn. Daarom beperkt het verdrag zich nu tot de vaststelling dat de toepassingssfeer
van de associatie zich uitstrekt tot het recht van vestiging en de liberalisering
van het dienstenverkeer. De Associatieraad zal binnen vijf jaar een eerste
onderzoek moeten doen naar de mogelijkheden voor concrete stappen op deze
terreinen. Voorzover sprake zal zijn van een preferentiële behandeling,
zal dit moeten volgens de voorwaarden die artikel 5 GATS daaraan verbindt
(artikel 31). Voor dit moment volstaat het verdrag met de bevestiging van
de verplichtingen die de partijen tegenover elkaar zijn aangegaan in het kader
van de GATS (artikel 32). TITEL IV BETALINGEN, KAPITAAL, CONCURRENTIE EN ANDERE
ECONOMISCHE BEPALINGEN (ARTIKELEN 33–41) Hoofdstuk I Betalings- en kapitaalverkeer (artikelen 33–35)Artikel 33 voorziet in liberalisering ten aanzien van de lopende rekening
van de betalingsbalans. Machtigingen zullen worden afgegeven voor alle betalingen
die betrekking hebben op het verkeer van goederen, diensten of personen, behalve
wanneer restricties in overeenstemming met artikel 35 van het verdrag van
kracht zijn.Artikel 34 voorziet in liberalisering ten aanzien van de kapitaalrekening
van de betalingsbalans. Vrij kapitaalverkeer wordt mogelijk gemaakt met betrekking
tot directe investeringen in vennootschappen opgericht volgens de van kracht
zijnde wetten. Tevens wordt het kapitaalverkeer vrijgesteld dat samenhangt
met het te gelde maken van gedane investeringen en het repatriëren van
winsten. Het verdrag voorziet in overleg tussen de Gemeenschap en Tunesië
over het vergemakkelijken en de verdere liberalisering van het kapitaalverkeer.Wanneer een of meer lid-staten van de Unie of Tunesië geconfronteerd
worden of dreigen te worden met ernstige betalingsbalansproblemen kunnen onder
bepaalde voorwaarden beperkende maatregelen worden getroffen met betrekking
tot de lopende rekening van de betalingsbalans. Voorzien zal worden in een
tijdschema voor opheffing van de maatregelen (artikel 35). Hoofdstuk II Bepalingen inzake de mededinging en andere
economische bepalingen (artikelen 36–41)Het verdrag voorziet in een zekere mate van harmonisatie van wetgeving
op een aantal terreinen dat van invloed is op het goed functioneren van het
vrije verkeer van goederen in de te verwezenlijken vrijhandelszone. Op het
gebied van mededinging conformeert Tunesië zich aan regels die aan het
EG-verdrag zijn ontleend. Binnen vijf jaar zal dit door de Associatieraad
nader worden uitgewerkt. Wat de overheidssteun betreft, krijgt Tunesië
een derogatie voor 5 jaar, die eventueel kan worden verlengd (artikel 36).
Ook op de terreinen van staatsmonopolies en de bescherming van
intellectuele en industriële eigendomsrechten verplicht Tunesië
zich tot aanpassing aan Europese dan wel internationale normen, met overgangstermijnen
van vier à vijf jaar (artikelen 37–39). Voorts zal Tunesië
worden gesteund bij de aanpassing aan Europese normen en certificatieprocedures
(artikel 40). Ten slotte krijgt de Associatieraad de bevoegdheid om afspraken
te maken over de wederzijdse liberalisatie van de markt voor overheidsopdrachten;
concrete resultaten zijn op dit terrein nog niet nagestreefd (artikel 41). TITEL V ECONOMISCHE SAMENWERKING (ARTIKELEN 42–63)De doelstelling van economische samenwerking, zoals omschreven in artikel
42, is het steunen van Tunesië in haar activiteiten ter bevordering van
duurzame economische en sociale ontwikkeling. Gezien het streven naar een
geleidelijke realisering van een vrijhandelszone, zal samenwerking bovenal
gericht zijn op het voorbereiden van de Tunesische economie op een vrijhandelssituatie
en het tegengaan van interne beperkingen en problemen als gevolg van dit liberaliseringsproces.
De toepassingssfeer van de economische samenwerking staat vermeld in artikel
43. Naast het aanpassen van de Tunesische economie en het bevorderen van groei
en werkgelegenheid zal bijzondere aandacht worden besteed aan regionale economische
integratie van de Maghreb en op de bescherming van het milieu en het ecologisch
evenwicht. De economische samenwerking wordt vorm gegeven door dialoog, uitwisseling
van informatie en bevordering van communicatie en daarnaast met name door
technische en administratieve bijstand.Als gevolg van de nauwe samenhang tussen de economische en de financiële
samenwerking wordt onder Titel VII niet meer specifiek teruggekomen op laatstgenoemde
samenwerking, doch wordt een en ander onder deze Titel behandeld.Een grote wijziging met het bestaande Middellandse Zeebeleid vormt de
wijze van financiële ondersteuning van de daarvoor in aanmerking komende
mediterrane landen. Tot dusverre geschiedde zulks hoofdzakelijk door middel
van bilaterale financiële protocollen (voor Tunesië: PbEG 1992, L 18), doorgaans met een looptijd van vijf jaar. De toepassing
van de bilaterale protocollen inzake de financiële en technische samenwerking
is neergelegd in een speciale verordening van de Raad (PbEG 1992,
L 181). ln 1992 is deze bilaterale financiering aangevuld met een begrotingslijn
voor regionale «horizontale» samenwerking. De modaliteiten van
deze samenwerking zijn vastgelegd in een verordening van de Raad betreffende
de financiële samenwerking met de mediterrane derde landen (PbEG 1992, L 181). Zowel de bilaterale protocollen als het horizontale beleid
voorzien in giften, risicokapitaal en EIB-leningen (Europese lnvesteringsbank).Dit tweesporen-beleid zal geleidelijk worden vervangen door horizontale
financiering via het zogenaamde MEDA-programma (MEDA is de gebruikelijke naam
voor de in dit verband nog vast te stellen verordening van de Raad betreffende
de financiële en technische maatregelen ter ondersteuning van de hervorming
van de economische en maatschappelijke structuren in het kader van het Euro-mediterrane
partnerschap). Hierin zal erin worden voorzien, dat niet langer een vast bedrag
voor de samenwerking met de individuele landen wordt vastgelegd, maar dat
per land een indicatief driejaren programma wordt opgesteld dat op een meer
flexibele wijze financieel kan worden ingevuld. De verdeling van de middelen
over de individuele mediterrane landen zal derhalve in eerste instantie zijn
gebaseerd op de omvang van de lopende bilaterale financiële protocollen.
De daarboven beschikbare middelen kunnen vervolgens worden toegewezen
op basis van onder meer behoefte, absorptiecapaciteit en bereikte resultaten.Het bilaterale financiële protocol (looptijd oktober 1992 –
oktober 1996) voor Tunesië heeft een omvang van 116 miljoen ecu aan begrotingsmiddelen
(waarvan 101 miljoen ecu giften en 15 miljoen ecu risicokapitaal), en 168
mecu aan EIB-leningen. Begrotingsmiddelen onder het huidige bilaterale protocol
worden vooral ingezet voor de modernisering van de landbouwsector (artikel
54) en voor industriële samenwerking (artikel 49). Ook bij de leningen
is er een verdeling tussen plattelandsontwikkeling (artikel 54), industrie
en toerisme (artikelen 49 en verder, artikel 58) en milieubehoud (artikel
48). Naast technische assistentie uit de bilaterale protocollen kan Tunesië
aanspraak maken op middelen uit de bestaande begrotingslijn voor regionale
«horizontale» samenwerking.De definitie van de terreinen van regionale samenwerking staat in artikel
45. De met Tunesië overeengekomen terreinen van economische samenwerking
worden nader uitgewerkt in de artikelen 46–62. Enkele van deze artikelen
worden hieronder nader toegelicht.ln artikel 54 worden de activiteiten beschreven die zich richten op modernisering
en herstructurering van zowel de landbouw- als de visserijsector. Daarbij
is diversificatie van de produktie, alsmede van de externe afzetmarkten een
belangrijk onderdeel. Samenwerking op sanitair en fytosanitair gebied en teeltmethoden
zal worden bevorderd.De samenwerking op transportgebied heeft als belangrijkste doel de herstructurering
en modernisering van de vervoersinfrastructuur in Tunesië, teneinde een
betere integratie in het trans-Europese vervoersnetwerk te bewerkstelligen.
De verbetering van het multimodale vervoer (gebruikmaking van aaneensluitende
vervoersfaciliteiten, alsmede omslag en overslag) krijgt hierbij extra aandacht
(artikel 55).Modernisering van de telecommunicatiesystemen in Tunesië heeft een
hoge prioriteit, naast de integratie van deze systemen in de Europese en mondiale
netwerken. De voorziene samenwerking op dit terrein omvat een breed spectrum
van mogelijke activiteiten die naast een ondersteunend ook een commercieel
karakter dragen (artikel 56).ln artikel 59 wordt de wenselijkheid onderstreept van samenwerking op
het gebied van de douane om de juiste toepassing van de handelsbepalingen
en een rechtmatig verloop van het handelsverkeer tussen de Europese Unie en
Tunesië te verzekeren. In het kader van deze samenwerking wordt een bijzonder
belang gehecht aan de vereenvoudiging van douaneprocedures en de controle
daarop alsmede aan de toenadering van de douanesystemen. De toepassing van
het al vele jaren in de Europese Unie gebruikte enig administratief document
en aansluiting van de transitregelingen van de Europese Unie en Tunesië
worden daarbij als prioriteiten aangemerkt.ln protocol 5 bij het verdrag is een nadere regeling opgenomen van de
administratieve bijstand in douanezaken. De samenwerking op het gebied van
het witwassen van de opbrengst van criminele activiteiten en op het gebied
van de drugsbestrijding zijn gebieden waarop het protocol niet kan worden
gebruikt omdat daarvoor specifieke regelingen in de artikelen 61 en 62 zijn
getroffen. TITEL VI SOCIALE EN CULTURELE SAMENWERKING (ARTIKELEN
64–74) Hoofdstuk I Bepalingen inzake werknemers (artikelen 64–68)ln dit hoofdstuk zijn de rechten neergelegd van werknemers van Tunesische
nationaliteit werkzaam in een lid-staat. Deze rechten betreffen anti-discriminatie
bij arbeidsvoorwaarden, lonen en ontslag; sociale zekerheid; verzekering van
arbeid of van woonplaats en het overmaken van ouderdoms- of overlevingspensioen
naar Tunesië. De rechten, zoals omschreven in artikelen 64 en 65, worden
door Tunesië op gelijke wijze toegepast voor werknemers uit de Europese
Gemeenschap die werkzaam zijn in Tunesië (artikel 64, derde lid, en artikel
65, vijfde lid), en zijn niet van toepassing op illegaal verblijvende onderdanen
van één van de partijen (artikel 66).ln artikel 65 leggen partijen vast dat zij op het gebied van de sociale
zekerheid elkaars onderdanen gelijkelijk zullen behandelen, in die zin dat
er geen onderscheid naar nationaliteit wordt gemaakt. Aangegeven is welke
takken van sociale zekerheid onder het in het verdrag bedoelde begrip sociale
zekerheid vallen.Voorts is uitdrukkelijk vastgelegd dat de toepassing van het beginsel
van gelijke behandeling naar nationaliteit op het gebied van sociale zekerheid
niet tot gevolg zal hebben dat de sociale zekerheidsregelingen die op basis
van artikel 51 EG-verdrag zijn vastgesteld ten behoeve van migrerende werknemers
die onderdaan zijn van een lid-staat van de Unie, van toepassing zullen zijn
op de werknemers van Tunesische nationaliteit. Zulks zal slechts het geval
kunnen zijn naar de mate waarin overeenkomstige coördinatieregelingen
worden vastgesteld op basis van artikel 67 van dit verdrag.Met het oog op de coördinatie van de sociale zekerheidssystemen voor
werknemers is bepaald dat zij in aanmerking komen voor samentelling van tijdvakken
van verzekering, van arbeid of van woonplaats die zij in de verschillende
lid-staten hebben vervuld, voor wat betreft de ouderdoms-, invaliditeits-
en overlevingspensioenen en -renten, kinderbijslag, uitkeringen bij ziekte
en zwangerschap, alsmede de gezondheidszorg voor de werknemer en zijn binnen
de Unie woonachtig gezin. Voorts is bepaald dat de werknemers in aanmerking
komen voor gezinsbijslagen voor de leden van hun gezin die binnen de Unie
woonachtig zijn. De ouderdoms- en overlevingpensioenen en -renten, alsmede
de pensioenen en renten wegens arbeidsongevallen of beroepsziekten, kunnen
vrij overgemaakt worden naar Tunesië tegen de koers die geldt krachtens
de wetgeving van de lid-staat of lid-staten die de desbetreffende bedragen
moeten betalen. Dit geldt echter niet ten aanzien van bijzondere uitkeringen
waarvoor geen premies zijn betaald.Deze bepalingen vormen het uitgangspunt voor de nader te stellen regels
als bedoeld in artikel 67 van het verdrag en zijn een pendant van de uitgangspunten
die ten grondslag liggen aan de voor binnen de gemeenschap migrerende gemeenschapsonderdanen
geldende coördinatieregels.Ingevolge het vijfde lid van dit artikel zal Tunesië het voorgaande
gelijkelijk toepassen op de op zijn grondgebied werkzame werknemers die onderdaan
zijn van de lid-staten en op hun gezinsleden, met uitzondering van de bepaling
met betrekking tot het samentellen van tijdvakken van verzekering, arbeid
of wonen.Deze uitzondering vloeit logisch voort uit het gegeven dat alleen voorzien
is de sociale zekerheid tussen de lid-staten van de Unie te coördineren. Artikel 67ln dit artikel is bepaald, dat de Associatieraad de nodige besluiten neemt
ter uitvoering van het bepaalde in artikel 65, en regels vaststelt voor de
administratieve samenwerking om te voorzien in de nodige waarborgen voor het
beheer en de controle op de toepassing. De hier bedoelde besluiten en regels
zullen vergelijkbaar zijn met de besluiten die gelden binnen de Unie voor
de coördinatie van de sociale zekerheid van migrerende gemeenschapsonderdanen. Artikel 68ln dit artikel is bepaald dat de overeenkomstig het voorgaande artikel
genomen besluiten de rechten en verplichtingen voortvloeiende uit tussen de
lid-staten van de Unie enerzijds en Tunesië anderzijds gesloten bilaterale
verdragen onverlet laten, indien zij voor de Tunesische onderdanen of de onderdanen
van de lidstaten gunstiger zijn. Hoofdstuk II Dialoog op sociaal gebied (artikelen 69–70)ln artikel 69 is voorzien in een regelmatige dialoog op hetzelfde niveau
en met dezelfde modaliteiten als die van de politieke dialoog genoemd in Titel
I. In deze dialoog kan ieder onderwerp op sociaal gebied dat voor een van
de partners van belang is aan de orde worden gesteld. De sociale dialoog richt
zich vooral op de mobiliteit van werknemers, gelijke behandeling en de sociale
integratie van ingezetenen van Tunesië en de Unie die legaal op het grondgebied
van gastlanden verblijven. Ook clandestiene immigratie en voorwaarden voor
terugkeer van illegaal op het grondgebied van het gastland verblijvende onderdanen
van een van beide partijen kunnen worden aangekaart.Tijdens de totstandkoming van het verdrag met Tunesië vond binnen
de Unie een discussie plaats over de wijze waarop in verdragen met derde landen
bepalingen zouden kunnen worden opgenomen, waarin op een meer concrete wijze
wordt teruggekomen op de wederzijdse verplichting tot terugname van onderdanen
die zonder geldige verblijfstitel op het grondgebied van een der verdragsluitende
partijen verblijven. De afloop van deze discussie zal zijn weerslag hebben
op nog komende onderhandelingen met derde landen, ook in de Middellandse Zee-regio. Hoofdstuk III Samenwerking op sociaal gebied (artikelen
71–73)ln artikel 71 wordt de doelstelling van sociale samenwerking, te weten
het verbeteren van het sociaal-economisch evenwicht, nader uitgewerkt in een
achttal onderwerpen die prioriteit hebben in activiteiten en programma's voorzien
onder de samenwerking op sociaal gebied. Deze onderwerpen betreffen onder
meer het scheppen van werkgelegenheid en de ontwikkeling van onderwijs in
emigratiegebieden; bevordering van de rol van de vrouw; verbetering van het
stelsel van sociale zekerheid en verbetering van de levensomstandigheden in
achtergestelde gebieden met een grote bevolkingsdichtheid. Samenwerkingsactiviteiten
kunnen worden uitgevoerd in samenwerking met lid-staten en bevoegde internationale
organisaties. Artikel 73Voor de evaluatie van de tenuitvoerlegging van de verdragsbepalingen in
deze Titel zal door de Associatieraad een werkgroep worden ingesteld. Oogmerk
is te voorkomen dat de bedoelde bepalingen verstoken blijven van de daadwerkelijke
uitwerking. Hoofdstuk IV Culturele samenwerking (artikel 74)Binnen het verdrag wordt ook aandacht geschonken aan de culturele samenwerking.
Doel van deze samenwerking is het versterken van de bestaande banden tussen
de bevolkingen van de verdragspartijen. Daarbij wordt specifiek aandacht besteed
aan jongeren, alsmede samenwerking op het gebied van de vertaling van literaire
werken en de bescherming en conservatie van monumenten en architectonisch
erfgoed.Voorts wordt de mogelijkheid geschapen bestaande culturele samenwerkingsprogramma's
van de Gemeenschap of de lid-staten tot Tunesië uit te breiden. TITEL VII FINANCIËLE SAMENWERKING (ARTIKELEN 75–77)Zie onder titel V inzake economische samenwerking. TITEL VIII INSTITUTIONELE, ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN
(ARTIKELEN 78–96)Het verdrag voorziet in de instelling van een Associatieraad en een Associatiecomité.
De Associatieraad (op ministerieel niveau) zal toezien op de tenuitvoerlegging
van het verdrag en wordt daarin bijgestaan door het Associatiecomité.
De Associatieraad bezit tevens de bevoegdheid om, ten aanzien van die onderwerpen
waarin het verdrag voorziet, in onderlinge overeenstemming tussen partijen
bindende besluiten te nemen voor de verwezenlijking van de doeleinden van
het verdrag, alsmede om terzake aanbevelingen te doen. Voor zover ons land
betreffend, is op die besluiten het bepaalde in artikel 92 van de Grondwet
van toepassing.De Associatieraad kan geschillen over de toepassing of de interpretatie
van het verdrag bij besluit of via bemiddeling beslechten (artikel 86). Voorts
is de Associatieraad gemachtigd lichamen in te stellen die voor de uitvoering
van het verdrag nodig zijn, alsmede maatregelen treffen ter bevordering van
de samenwerking en de contacten tussen het Europees Parlement en de Tunesische
Kamer van Afgevaardigden, alsmede tussen het Economisch en Sociaal Comité
van de Gemeenschap en de Tunesische Economische en Sociale Raad.Het verdrag bevat tevens de gebruikelijke algemene en slotbepalingen,
zoals een clausule inzake de bescherming van essentiële veiligheidsbelangen,
een territoriale clausule, bepalingen over de kennisgeving alsmede over de
authentieke versies van het verdrag. Ook wordt voorzien in een non-discriminatieclausule
en een clausule waarin wordt bepaald dat de aan Tunesië toegekende behandeling
niet gunstiger zal zijn dan die welke de lid-staten onderling toepassen. Artikel 90Dit artikel biedt partijen de mogelijkheid tot opschorting (voor onbepaalde
duur) van het verdrag. Het tweede lid maakt het mogelijk in speciaal dringende
gevallen af te zien van de gebruikelijke consultatie-procedure wanneer de
andere partij een wezenlijke verplichting van het verdrag niet is nagekomen.
In combinatie met artikel 2 van het verdrag biedt deze formulering de mogelijkheid
tot opschorting van het akkoord in geval van ernstige schendingen van de rechten
van de mens. Artikel 91De protocollen, bijlagen en verklaringen bij het verdrag vormen een integrerend
bestanddeel daarvan. Belangrijke delen ervan hebben een declaratoir karakter
ten opzichte van de verdragsartikelen waarop zij betrekking hebben. De erin
vervatte materie valt voor het grootste gedeelte onder de exclusieve bevoegdheden
van de Gemeenschappen. Voor zover inhoudelijke bepalingen van de bijlagen
behoren tot de exclusieve of gemengde bevoegdheid van de lid-staten zullen
eventuele wijzigingen ervan ter goedkeuring aan de Staten-Generaal worden
voorgelegd. De protocollen zijn te beschouwen als niet-zelfstandige verdragen
en vormen eveneens bijlagen. Eventuele verdragen tot wijziging ervan behoeven
eveneens de parlementaire goedkeuring. Artikel 93ln dit artikel is vastgelegd dat het verdrag voor onbepaalde duur is gesloten,
en dat het door kennisgeving aan elk van beide partijen kan worden opgezegd. III KONINKRIJKSPOSITIEEvenals de zogenoemde Europa-akkoorden en de zogenoemde Partnerschaps-
en Samenwerkingsovereenkomsten, waarin met de landen van Midden- en Oost-Europa
over vergelijkbare materie regelingen zijn getroffen, zal het onderhavige
verdrag, voor wat betreft het Koninkrijk der Nederlanden, alleen voor Nederland
gelden.De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van MierloDe Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken,M. Patijn 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24821-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl