Wijziging Vreemdelingenwet 2000 (implementatie richtlijn 2004/83/EG); Nadere Memorie van Antwoord
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2019-09-26 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20072008-30925, nr. G

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

05-03-2008

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2007-2008

30925 nr. G

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30925Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 26 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 925Wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 ter implementatie van richtlijn
2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende minimumnormen voor
de erkenning en de status van onderdanen van derde landen en staatlozen als
vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft,
en de inhoud van de verleende bescherming (PbEU L 304)GNADERE MEMORIE VAN ANTWOORDOntvangen 4 maart 2008Wij danken de aan het woord zijnde leden voor de gelegenheid op enkele
onderdelen een verduidelijking te geven van het eerder gegeven antwoord.Een nuancering van de zienswijze van de aan het woord zijnde leden van
de PvdA-fractie, die menen dat er sprake is van een zeer ingewikkelde wet
en een almaar uitdijende lappendeken van wijzigingen, is naar onze mening
op zijn plaats. De Commissie-evaluatie Vreemdelingenwet 2000 heeft immers
in zijn eindrapport juist gesteld dat de Vreemdelingenwet 2000 in vergelijking
met zijn voorganger een betere wet is, bezien vanuit het perspectief van opzet
en systematiek.De aan het woord zijnde leden merken terecht op dat er de laatste tijd
regelmatig wijzigingen zijn doorgevoerd in het vreemdelingenrecht. Dat is
deels het gevolg van ontwikkelingen in Europees verband. Het behoeft geen
betoog dat een richtlijn moet worden omgezet in nationaal recht en dat daarvoor
vaak een wijziging van de bestaande regelgeving nodig is. Ook jurisprudentie
van nationale of internationale rechters kan aanleiding zijn tot het wijzigen
van de regelgeving. Daarnaast kan het om beleidsmatige redenen wenselijk zijn
om wijzigingen voor te stellen. Zo zijn het eindrapport van de Commissie-evaluatie
Vreemdelingenwet 2000 en het coalitieakkoord aanleiding om verbeteringen in
de asielprocedure te overwegen.Wat betreft de gedachte dat de voorgestelde wijzigingen een almaar uitdijende
lappendeken oplevert, menen wij dat een nuance eveneens op zijn plaats is.
Om bij het onderhavige wetsvoorstel te blijven: de richtlijn brengt nauwelijks
nieuwe, tot dan toe niet bestaande regels of nieuwe werkwijzen met zich mee.
Een belangrijk deel van deze richtlijn wordt immers geïmplementeerd door
de bestaande beleidsregels uit de Vreemdelingencirculaire naar het niveau
van het Vreemdelingenbesluit 2000 of het Voorschrift Vreemdelingen 2000 te
verheffen. Een voorbeeld betreft de voorschriften ten aanzien van de samenwerking
tussen asielzoeker en IND. Wij verwijzen graag naar de eerder
toegezonden voorgenomen lagere regelgeving, in het bijzonder het Voorschrift
Vreemdelingen 2000. De gevolgen voor de regelgeving en voor de praktijk van
de omzetting van richtlijnen op asielgebied in de afgelopen tijd zijn naar
onze mening redelijk beperkt gebleven. Anders gezegd, dat de regeldichtheid
almaar toeneemt, willen wij graag nuanceren.De noodzaak of wenselijkheid van wijzigingen tot uitgangspunt nemend,
wordt onze inziens de vraag hoe die wijzigingen zodanig kunnen worden doorgevoerd,
dat de kenbaarheid en overzichtelijkheid van die nieuwe regels voor iedereen
is gewaarborgd. Hier biedt naar onze mening de bestaande systematiek (de verdeling
van de onderwerpen over wet, besluit en voorschrift en circulaire) juist houvast
voor de praktijk. Bij aanpassingen van de regelgeving hebben wij daarom tot
nog toe de bestaande systematiek van de Vreemdelingenwet 2000 en de Aanwijzingen
voor de regelgeving tot uitgangspunt genomen. Wijziging van de systematiek
van de Vreemdelingenwet 2000 en de daarop gebaseerde lagere regelgeving is
naar onze mening nu nog niet nodig. Om de kenbaarheid van het recht te waarborgen
worden, waar nodig, wijzigingen ook in een voor het publiek begrijpelijke
vorm toegelicht op bijvoorbeeld de website van de IND. Ook de via Overheid.nl
op te vragen Vreemdelingencirculaire 2000 kan hierbij behulpzaam zijn.Wij hebben dus niet de indruk, dat een nieuwe wet op dit moment noodzakelijk
is uit een oogpunt van systematiek. Desalniettemin valt te verwachten dat
een wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 in de toekomst wenselijk wordt
als gevolg van de voltooiing van de tweede fase van het gemeenschappelijk
asielstelsel. De Europese Commissie zal in een beleidsplan in juli dit jaar
maatregelen aankondigen om het gemeenschappelijk Europees asielstelsel vorm
te geven, inclusief een tijdpad voor het aannemen van die maatregelen. Hieruit
moge blijken, dat ons op dit moment nog geen concreet, gedetailleerd tijdspad
voor ogen kan staan.Afhankelijk van de uitkomst van de onderhandelingen over die tweede fase
zal de huidige systematiek van de vreemdelingenwetgeving tegen het licht worden
gehouden. Wellicht dat dan een nieuwe systematiek van verdeling van de te
regelen onderwerpen over wet, besluit en voorschrift nodig of wenselijk is.
Het is bijvoorbeeld denkbaar dat in de toekomst, als er verordeningen tot
stand zijn gebracht ten aanzien van de asielprocedure als geheel, vele onderdelen
in de nationale regelgeving moeten worden geschrapt en dat de overgebleven
onderdelen opnieuw worden gerangschikt en wellicht op één niveau
kunnen worden samengenomen. Daarnaast zou de voltooiing van de tweede fase
gevolgen kunnen hebben voor de pijlers van de huidige wet, zoals de meeromvattende
beschikking, het éénvormig voorzieningenpakket en het volgtijdelijke
statussysteem. De inzet van de onderhandelingen is echter om die fundamenten
van onze vreemdelingenwetgeving juist tot model voor Europa te maken, of althans
ongemoeid te laten, hetgeen totnogtoe is gelukt. Uit het hierboven gegeven
antwoord moge blijken, dat wij dus op dit moment nog geen concreet inzicht
kunnen geven in de herziening van de regelgeving. Daarmee is ook gegeven dat
het nog te vroeg is om een kader te geven waarbinnen toekomstige wijzigingen
hun plaats moeten krijgen.Om die reden kunnen wij ook geen concreet inzicht geven in de mogelijkheden
die er zijn om – vooruitlopend op een herziening als gevolg van de voltooiing
van de tweede fase – wijzigingen aan te houden dan wel reeds in de systematiek
van de nieuwe wet te gieten. Daarvoor moet immers eerst een concreet beeld
bestaan van de gemeenschappelijke asielprocedure. Wat betreft het aanhouden
van wijzigingen in het algemeen, is het goed om een onderscheid te maken tussen
de wijzigingen die strekken tot implementatie van Europese richtlijnen
(en verordeningen) en wijzigingen die voortkomen uit nationaal gevoerd beleid.
Een richtlijn dient binnen de daarvoor gestelde termijn omgezet te zijn, op
straffe van een veroordeling van die lidstaat door het Hof van Justitie EG.
Aanhouding van een wetsvoorstel tot omzetting van een richtlijn is dus in
het algemeen niet wenselijk. Daarnaast kan een voorgestelde wijziging het
gevolg zijn van jurisprudentie (nationaal of internationaal) waarbij de wijziging
strekt tot reparatie van gevonden gebreken. Ook hier zijn de mogelijkheden
tot het aanhouden beperkt. Wat beleidswijzigingen betreft, zullen wij van
geval tot geval afwegen of een voorstel tot wijziging van de regelgeving in
procedure gebracht zou moeten worden. De stand van zaken van de harmonisatie
zal daarin zeker een rol spelen, aldus in antwoord op de vragen van de leden
van de PvdA-fractie.De leden van de GroenLinks-fractie antwoorden wij op hun vraag aangaande
artikel 4 van de richtlijn, dat het voornemen tot afwijzing inderdaad duidelijk
moet maken dat er gebreken in het asielrelaas zijn, maar dat gaat niet zover
dat die gebreken ook gedetailleerd moeten worden opgesomd. Het is voldoende
dat in het voornemen aangegeven wordt dat de vreemdeling het relaas niet voldoende
aannemelijk heeft gemaakt om bepaalde redenen. De vreemdeling kan dan in het
kader van de zienswijze reageren op het voornemen en zonodig aanvullingen
geven, die op de merites worden beoordeeld voordat de beschikking op de aanvraag
wordt genomen. Dit oordeel wordt gedeeld door de rechtspraak. Uit een recente
uitspraak van de rechtbank Den Haag, nevenzittingsplaats Haarlem, van 21 januari
2008 blijkt dat de voorzieningenrechter van oordeel is, mede gelet op de in
de memorie van antwoord aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 12 juli
2007, dat, voor zover artikel 4, eerste lid van de Definitierichtlijn al een
direct toepasbare norm zou inhouden, geen grond bestaat voor het oordeel dat
de hierin opgenomen samenwerkingsplicht verder strekt dan die welke in de
Nederlandse regelgeving ter zake van de beoordeling van asielaanvragen en
besluitvorming daarop is neergelegd.Naar onze mening is het bovendien van belang om op te merken dat de richtlijn
als zodanig niet tot het voeren van een voornemenprocedure verplicht. Voor
een beoordeling of artikel 4 van de richtlijn op juiste wijze is omgezet is
het nodig om de gehele asielprocedure in eerste aanleg in ogenschouw te nemen.
In de huidige procedure is de door de richtlijn beoogde samenwerking met de
vreemdeling voldoende gewaarborgd. De voornemenprocedure is één
moment in een reeks van momenten waarbij de vreemdeling zijn relaas aannemelijk
kan maken ten overstaan van de medewerkers van de IND voordat de beschikking
op de aanvraag wordt genomen. Deze momenten zijn de indiening van de aanvraag,
het eerste gehoor, het nader gehoor, het verslag daarvan met de mogelijkheid
van het indienen van correcties en aanvullingen, het uitreiken van een voornemen
en het indienen van de zienswijze van de vreemdeling daarop en naar aanleiding
daarvan zonodig eventuele aanvullende gehoren. Vanwege al die momenten kan
het argument dat de termijnen in het Aanmeldcentrum kort zijn, niet vanzelfsprekend
tot de conclusie leiden dat niet is voldaan aan artikel 4 van de richtlijn.
Bovendien waarborgt de asielprocedure dat de aanvraag alleen op het Aanmeldcentrum
kan worden afgewezen als die afwijzing voldoende zorgvuldig kan worden gemotiveerd,
hetgeen ter beoordeling van de rechter staat.De leden van de GroenLinks-fractie vinden voorts de antwoorden over de
implementatie van de imperatief geformuleerde bepalingen omtrent de verlening
en beëindiging van een status onbevredigend. Deze leden merken terecht
op, dat artikel 63, eerste lid, onder c, van het EG-verdrag spreekt van minimumnormen.
Anders dan die leden kennelijk menen, zijn imperatief geformuleerde bepalingen
in de richtlijn niet in strijd met die verdragsgrondslag. Die
minimumnormen beogen immers de verschillen tussen de lidstaten deels weg te
nemen en zodoende, zoals het zo mooi heet in het Engels, een «minimum
level playing ground» te creëren om zo secundaire migratiestromen
wegens verschillen in wetgeving of praktijk tegen te gaan. Die verschillen
kunnen betrekking hebben op het weigeren van verblijf of juist op het toekennen
ervan. Het valt moeilijk in te zien hoe het door het verdrag en de richtlijn
beoogde resultaat kan worden gewaarborgd als alle bepalingen van de richtlijn
facultatief zouden zijn geformuleerd en de lidstaten daarmee de vrije keuze
zou zijn gelaten om van de in het betreffende voorschrift neergelegde bevoegdheid
gebruik te maken, dan wel de lidstaten steeds de bevoegdheid zouden hebben
gunstiger normen te stellen. Bovendien lijkt ons de conclusie dat imperatief
geformuleerde bepalingen als zodanig in strijd zouden zijn met de verdragsgrondslag
niet gewenst aangezien dat ook zou gelden voor de imperatief geformuleerde
bepalingen die ten gunste van de vreemdeling strekken, zoals de verplichting
een verblijfsvergunning te verlenen. Het begrip «minimumnormen»
drukt daarom naar onze mening uit dat er in de eerste fase van de harmonisatie
geen volledige harmonisatie wordt beoogd, maar wel dat een bepaald minimum
niveau van harmonisatie moet worden bereikt.Wat betreft de mogelijkheid voor lidstaten om voor de vreemdeling gunstiger
bepalingen te hanteren, merken wij op dat die bevoegdheid alleen kan worden
gebruikt als dat in overeenstemming met de richtlijn is. Ook dat is een aanwijzing
voor het feit dat de richtlijn een deel van de vrijheid van de lidstaten inperkt
om zo een zeker niveau van harmonisatie af te dwingen. Anders dan de aan het
woord zijnde leden kennelijk aannemen, kan uit genoemd artikel 63 van het
EG-verdrag echter niet worden afgeleid dat de beoogt richtlijn een «race
to the bottom» door de lidstaten te voorkomen. Het EG-verdrag beoogt
terzake alleen te waarborgen dat de maatregelen in overeenstemming zijn met
de bestaande internationale verplichtingen van de lidstaten. Het voorkomen
van een «race to the bottom» door de lidstaten is overigens wel
een wens die wij met de aan het woord zijnde leden delen, aangezien het onze
inzet van de onderhandelingen in EU-verband is om een hoog niveau van bescherming
in de EU te realiseren.Overigens, ingeval ook wij van mening zouden zijn dat de richtlijn buiten
de grenzen van artikel 63 van het EG-verdrag is getreden, dan zou de aangewezen
reactie onzerzijds moeten zijn het instellen van beroep tot nietigverklaring
van de richtlijn, of onderdelen daarvan, op grond van artikel 230 bij het
Hof van Justitie. Geen enkele lidstaat heeft echter een dergelijk beroep ingesteld.In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van GroenLinks inzake
de door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State voorgeschreven
proportionaliteitstoets, wijzen wij erop dat ingevolge de artikelen 13 en
18 van de richtlijn een verblijfsvergunning moet worden verleend ingeval de
vreemdeling in aanmerking komt voor vluchtelingenschap of subsidiaire bescherming.
Indien de vreemdeling echter van die bescherming wordt uitgesloten, bijvoorbeeld
omdat hij een misdrijf tegen de vrede heeft gepleegd, dan bestaat er géén
verplichting onder de richtlijn om de in die richtlijn bedoelde verblijfsvergunning
asiel te verlenen. Ingeval in die situatie uitzetting wegens een dreigende
schending van artikel 3 EVRM achterwege blijft, vereist de (nationale) jurisprudentie
van de Afdeling bestuursrechtspraak een toets door de IND om te bezien of
het onthouden van een verblijfsvergunning wel proportioneel is. Die toets
vereist echter niet, dat ingeval van disproportionaliteit een verblijfsvergunning asiel wordt verleend. Het verlenen van een asielvergunning
op grond van artikel 29, eerste lid, onder a en b, van de Vreemdelingenwet 2000, ondanks de uitsluiting van de vreemdeling onder de richtlijn,
moet als onverenigbaar met die richtlijn worden beschouwd (wij verwijzen naar
artikel 3 van de richtlijn), aangezien in dat geval een deel van de beoogde
minimum harmonisatie teniet zou worden gedaan. Het verlenen van een verblijfsvergunning
op nationale, humanitaire gronden behoort wel tot de mogelijkheden, aangezien
die toelatingsgrond niet door het gemeenschapsrecht wordt bestreken, aldus
in antwoord op de betreffende vraag.In antwoord op de desbetreffende vervolgvraag van de leden van de fractie
van GroenLinks bevestigen wij dat, overeenkomstig het staande beleid, ook
de gezinsleden van de vreemdeling, die van bescherming is uitgesloten, op
gelijke voet van de beschermingsstatus zullen worden uitgesloten, tenzij zij
voor de asielstatus in aanmerking komen op eigen merites. Indien die eigen
merites er niet zijn, dan kan ook in deze gevallen de bedoelde proportionaliteitstoets
tot de conclusie leiden dat het verlenen van een verblijfsvergunning op een
andere grond noodzakelijk is.Wat de vragen van de fractie van GroenLinks over de ex nunc toetsing in
hoger beroep betreft, nemen wij aan dat de leden niet alleen het oog hebben
op de vraag of er sprake is van een onaanvaardbare doorkruising van het recht
op gezinsleven van derdelanders, zijnde de in de aangehaalde uitspraak van
het Bundesverwaltungsgericht aan de orde zijnde situatie, maar de beoordeling
van het beroep van derdelanders tegen de voorgenomen verblijfsbeëindiging
in het algemeen. In dat kader wijzen wij er op dat de onderhavige kwalificatierichtlijn
zelf geen ex nunc beoordeling van het (hoger) beroep voorschrijft. Om die
reden voorziet dit wetsvoorstel ook niet in een dergelijke toetsing. Of het
gemeenschapsrecht naar de huidige stand van het recht in alle asielzaken een
ex nunc beoordeling in (hoger) beroep voorschrijft is naar onze mening nog
geen uitgemaakte zaak. De jurisprudentie van het Hof in Straatsburg terzake
heeft immers alleen betrekking op dreigende schending van artikel 3 EVRM bij
terugkeer van de vreemdeling en niet (rechtstreeks) op het verbod van refoulement
onder het Vluchtelingenverdrag. Bovendien kan worden afgevraagd of uit het
gemeenschapsrecht, meer in het bijzonder uit richtlijn 2005/85/EG inzake minimumnormen
voor de toekenning en intrekking van de vluchtelingenstatus, voortvloeit dat,
zoals de aan het woord zijnde leden blijkbaar vinden, ook in hoger beroep op de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
een ex nunc toetsing noodzakelijk zou zijn om te kunnen spreken van een daadwerkelijk
rechtsmiddel als bedoeld in artikel 39 van die richtlijn. Wij volgen de aan
het woord zijnde leden in die zin, dat het nodig is om de ingezette ontwikkelingen,
waarvan de door de leden aangehaalde uitspraak van het Bundesverwaltungsgericht
een interessante illustratie is, nauwgezet te blijven volgen. Wij zouden graag
jurisprudentie van het Hof van Justitie EG over de consequenties van de recente
jurisprudentie inzake de onder artikel 3 EVRM noodzakelijke «full and
ex nunc assessment» voor het gemeenschapsrecht af willen wachten, alvorens
gepaste actie te ondernemen, voorzover dat in de nationale jurisprudentie
nog niet zou zijn gebeurd.Uit het hierboven gegeven antwoord inzake een mogelijke verplichte ex
nunc beoordeling van het hoger beroep vloeit voort, dat de aan het woord zijnde
leden voorts terecht opmerken dat een zekere nuancering van het in de memorie
van antwoord gegeven betoog ten aanzien van de gevolgen van de uitspraak Salah
Sheekh op zijn plaats is. Het EVRM behoort tot de gemeenschappelijke tradities
van de lidstaten, aldus de constante jurisprudentie van het Hof van Justitie
EG. Langs die weg heeft jurisprudentie van het Hof in Straatsburg inderdaad
gevolgen voor de toepassing van het gemeenschapsrecht. Wat die gevolgen precies
kunnen zijn voor de toepassing van de uit de beide richtlijnen voortvloeiende
rechten en verplichtingen is, gezien de hierboven door ons opgeworpen
vragen, niet altijd aanstonds duidelijk. Wij zullen de ontwikkelingen nauwgezet
blijven volgen, aldus in antwoord aan de aan het woord zijnde leden.De leden van de GroenLinks-fractie zijn voorts wat betreft de implementatie
van artikel 23 niet overtuigd door het antwoord dat lidstaten mogen eisen
dat het gezinslid dezelfde nationaliteit heeft als de beschermde. In aanvulling
op hetgeen is geantwoord in de memorie van antwoord merken wij het volgende
op. Het voorbehoud dat de UNHCR in het geannoteerde commentaar op de onderhavige
richtlijn van januari 2005 heeft gemaakt ziet op gevallen waarin gezinsleden
op eigen gezag (op de eigen merites) asiel willen vragen en gevallen waarin
het verlenen van de afgeleide asielstatus onverenigbaar zou zijn met hun persoonlijke
status. In die gevallen moet het principe van de afgeleide status niet worden
gevolgd, aldus UNHCR. Als voorbeelden (niet-limitatief) worden vervolgens
genoemd dat de gezinsleden de nationaliteit van het gastland hebben of dat
de gezinsleden op grond van hun nationaliteit recht hebben op een gunstiger
behandeling. Ook de omstandigheid dat de gezinsleden de nationaliteit van
een ander land dan de beschermde hebben kan grond zijn om geen afgeleide asielstatus
te verlenen. In paragraaf 184 van het Handboek van de UNHCR komt dit
duidelijk(er) tot uitdrukking: «...It is obvious, however, that formal
refugee status should not be granted to a dependant if this is incompatible
with his personal legal status. Thus, a dependant member of a refugee family
may be a national of the country of asylum or of another
country, and may enjoy that country’s protection. To grant
him refugee status in such circumstances would not be called for». Zie
in dit verband ook de nota naar aanleiding van het verslag bij de Vw 2000
(Tweede Kamer, vergaderjaar 1999–2000, 26 732, nr. 7, p. 133).
Op grond van de verwijzing naar «de persoonlijke juridische status van
het gezinslid» in artikel 23, tweede lid, van de richtlijn blijft het
dus mogelijk de nationaliteitseis tegen te werpen. Overeind blijft dus dat
het verschil in behandeling tussen het gezinslid aan wie een afgeleide status
is verleend en het gezinslid aan wie een reguliere status is verleend gerechtvaardigd
is, omdat het verschillende gevallen betreft.Wij hopen dat wij de vragen naar tevredenheid hebben beantwoord en dat
het wetsvoorstel spoedig tot wet kan worden verheven.De minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinDe staatssecretaris van Justitie,N. Albayrak 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20072008-30925-G.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl