Wijziging van belastingwetten c.a. (Belastingplan 2002-I Arbeidsmarkt en inkomensbeleid); Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28013, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

25-09-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28013 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Thematische opzet2. Tijdelijke referendumwetBelastinguitgaven5. Lastenverlichtingen en premieverhoging6. Armoedeval7. Chronisch zieken8. Niet-medische hulpmiddelenToetrederskorting11. Ouderenpremie12. Flexibele beloningsregeling15. Afdrachtvermindering toetredersOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 22 augustus 2001,
no. W06.01.0351/IV, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28013Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 48 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 013Wijziging van belastingwetten c.a. (Belastingplan 2002-I Arbeidsmarkt
en inkomensbeleid)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 22 augustus
2001 en het nader rapport d.d. 12 september 2001, aangeboden aan de Koningin
door de staatssecretaris en de minister van Financiën. Het advies van
de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 20 juli 2001, no. 01.003561, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Financiën, mede namens de Minister
van Financiën, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet met memorie van toelichting houdende wijziging van belastingwetten
c.a. (Belastingplan 2002 I-Arbeidsmarkt en inkomensbeleid).Het belastingplan voor het jaar 2002 is verdeeld over een viertal wetsvoorstellen.
In het Belastingplan 2002 I-Arbeidsmarkt en inkomensbeleid zijn de maatregelen
voor de van de arbeidsparticipatie van ouderen, toe- en herintreders, voor
het verkleinen van de armoedeval, voor de begeleiding van flexibele beloningsregelingen
en op het terrein van de buitengewone uitgaven van gehandicapten en chronisch
zieken opgenomen.In belangrijke mate worden met deze maatregelen niet-fiscale doeleinden
nagestreefd. De Raad van State wijst ook bij dit belastingplan op de spanningen
die het opnemen van belastinguitgaven in de heffingswetten oproept, mede met
het oog op de in het Europese kader ontwikkelde globale richtsnoeren voor
het economische beleid.De Raad heeft bedenkingen bij de wijze waarop de koopkrachttoeslagen,
die in de huursubsidiebedragen waren verwerkt, in het tarief en de algemene
heffingskorting van de inkomstenbelastingheffing worden gecompenseerd.Ditzelfde geldt voor de invoering van een pseudoheffingskorting voor de
gevallen waarin meerdere jaren achtereen sprake is van aftrek van buitengewone
uitgaven.Daarnaast plaatst de Raad kanttekeningen bij de wijze waarop enkele andere
maatregelen technisch vorm hebben gekregen.Blijkens de mededeling van de Directeur van uw kabinet van 20 juli 2001,
no. 01.003561, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovengenoemde voorstel van wet rechtstreeks aan de Staatssecretaris van
Financiën te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 22 augustus 2001, no. W06.01.0351/IV, bieden wij
u hierbij aan.Naar aanleiding van het advies van de Raad merken wij het volgende op. 1. Thematische opzetHet Belastingplan 2002 wordt in vier wetsvoorstellen aangeboden, die zijn
opgezet rond een viertal thema's. Het thematisch onderbrengen van de voorstellen
in afzonderlijke wetsvoorstellen biedt voor de in drie van de vier voorstellen
gebundelde maatregelen een duidelijk inzicht in de beleidsmatige samenhang
van die maatregelen. Als zodanig verdient deze thematische opzet waardering.In het Belastingplan 2002 I, zoals het aan de Raad is aangeboden, waren
naast voorstellen tot wijziging van belastingwetten ook verschillende voorstellen
tot wijziging van sociale verzekeringswetten opgenomen. Het bijeenbrengen
van maatregelen van uiteenlopende aard in een belastingplan legt druk op de
besluitvorming. Bij de behandeling van het belastingplan 1993 in de Eerste
Kamer der Staten-Generaal is het kader geschetst van de onderwerpen die in
een belastingsplan thuishoren. Alleen maatregelen die direct betrekking hebben
op het budgettaire en koopkrachtbeeld van het komende jaar zouden in een belastingplan
mogen worden opgenomen. Het kabinet heeft zich achter deze opzet gesteld.Bij toetsing van het Belastingplan 2002 I aan dit kader kwam de Raad tot
de slotsom dat in ieder geval de maatregelen die betrekking hebben op de wijziging
van de Wet (re)integratie arbeidsgehandicapten (Wet REA) als uitvloeisel van
de evaluatie van die wetgeving, geen betrekking hebben op de belastingheffing
en dat zij ook zozeer een zelfstandig karakter dragen dat opsplitsing geboden
zou zijn. Op de voet van artikel 22 van de Wet op de Raad van State heeft
op 13 augustus 2001 met de Staatssecretaris van Financiën hierover een
beraadslaging plaatsgevonden. De staatssecretaris heeft in het beraad gesteld
te willen bevorderen dat dit onderdeel van het Belastingplan 2002 I afzonderlijk
als voorstel van wet aanhangig zal worden gemaakt. Op grond hiervan adviseert
de Raad in dit advies niet over dit onderdeel.1. Ieder jaar wordt opnieuw de afweging gemaakt over de opzet van het
jaarlijkse belastingplan. Omdat ieder jaar andere maatregelen worden getroffen,
heeft de opzet de afgelopen jaren gevarieerd. Bij deze afweging spelen verschillende
aspecten een rol. Een constante in deze afweging is dat de maatregelen van
het jaarlijkse belastingplan budgettair en beleidsmatig samenhangen. Het doet
ons genoegen dat de Raad waardering uitspreekt voor de keuze om voor het jaar
2002 de maatregelen van het Belastingplan thematisch onder te brengen in een
aantal afzonderlijke wetsvoorstellen. Mede in dit verband is op grond van
artikel 22 van de Wet op de Raad van State overlegd tussen de Raad en de eerste
ondergetekende. In deze beraadslaging is geconcludeerd dat deel I van het
Belastingplan 2002 wordt gesplitst in die zin dat de sociale zekerheidswetgeving
die samenhangt met de evaluatie van de Wet (re)integratie arbeidsgehandicapten
wordt ondergebracht in een apart wetsvoorstel, namelijk Belastingplan 2002
V- sociale zekerheidswetgeving.Wel willen we nog opmerken dat het naar onze mening niet zo is, zoals
de Raad stelt, dat het kabinet zich achter de opvatting heeft gesteld dat
alleen maatregelen die betrekking hebben op het budgettaire en koopkrachtbeeld
van het komende jaar in het belastingplan worden opgenomen. Wel is bij de
behandeling in de Eerste Kamer van het Belastingplan 1993 de zogenoemde «motie
Boorsma» (kamerstukken I, vergaderjaar 1992–1993, 22 873,
nr. 110d) aangenomen waarin de regering wordt uitgenodigd om voor enig jaar
fiscale wetsvoorstellen van verschillende aard, belang en/of urgentie in de
toekomst niet meer in één wetsvoorstel samen te voegen. In zijn
reactie heeft de toenmalige staatssecretaris van Financiën aangegeven
dat deze motie bij de voorbereiding van het Belastingplan 1994 in de afweging
zou worden betrokken. Zoals hiervoor is aangegeven wordt deze afweging ieder
jaar opnieuw gemaakt. In het begrotingshoofdstuk IXB voor het jaar 1994 is
dan ook aangegeven dat hiermee deze motie is afgedaan.2. Tijdelijke referendumwetOp grond van de Tijdelijke referendumwet kan ook over het Belastingplan
2002 I een referendum worden gehouden. Aan dit aspect is in de toelichting
geen aandacht gegeven. Gelet op de in de artikelen 11 en 12 van de Tijdelijke
referendumwet genoemde termijnen is het onaannemelijk dat als tijdstip van
inwerkingtreding van het Belastingplan 2002 I 1 januari 2002 gehaald wordt
indien de Tijdelijke referendumwet vóór 1 oktober 2001 in het
Staatsblad wordt geplaatst. Op grond van artikel 16 van de Tijdelijke referendumwet
kan, indien de inwerkingtreding van een wet geen uitstel kan lijden,
onder verwijzing naar dat artikel in de desbetreffende wet de inwerkingtreding
in afwijking van de artikelen 12 en 13 van de Tijdelijke referendumwet worden
geregeld. Naar het oordeel van de Raad is er op grond van de samenhang met
de begrotingswetten 2002 reden het Belastingplan 2002 I op 1 januari 2002
in werking te laten treden.De Raad adviseert het Belastingplan 2002 I aan te vullen met een regeling
als bedoeld in artikel 16 van de Tijdelijke referendumwet.2. De Raad merkt op dat geen aandacht is gegeven aan de mogelijkheid dat
op grond van de Tijdelijke referendumwet over het Belastingplan 2002 deel
I een referendum wordt gehouden. Indien de Tijdelijke referendumwet voor 1
oktober 2001 in het Staatsblad wordt geplaatst acht de Raad het, gelet op
de gehanteerde termijnen in de Tijdelijke referendumwet, onaannemelijk dat
als tijdstip van inwerkingtreding van het Belastingplan 2002 deel I 1 januari
2002 gehaald wordt. De Raad adviseert daarom een regeling op te nemen als
bedoeld in artikel 16 van de Tijdelijke referendumwet, welke voor wetten waarvan
de inwerkingtreding geen uitstel kan lijden, voorziet in een inwerkingtreding
in afwijking van de in die wet voorgeschreven termijnen.In de brief die de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
op 13 juli 2001, na aanvaarding van de Tijdelijke referendumwet door de Eerste
Kamer, aan de Voorzitter van de Tweede en de Eerste Kamer der Staten-Generaal
heeft gezonden (TK vergaderjaar 2000–2001, 27 034, nr. 36 en EK
vergaderjaar 2000–2001, 27 034, nr. 216g) is aangegeven dat met
het oog op een goede uitvoering van de wet bevorderd zou worden dat de wet
op 1 januari 2002 in werking treedt. Inmiddels is de Tijdelijke referendumwet
in het Staatsblad geplaatst en wel op 4 september 2001 (Stb. 388). Artikel
171 van de Tijdelijke referendumwet bepaalt dat de inwerkingtreding geschiedt
met ingang van de eerste dag van de vierde kalendermaand na de dag van uitgifte
van het Staatsblad waarin de wet wordt geplaatst. Dat betekent dat nu ook
vaststaat dat de datum van inwerkingtreding 1 januari 2002 is. Bij een inwerkingtreding
op 1 januari 2002 is de Tijdelijke referendumwet niet van toepassing op het
Belastingplan 2002 deel I. Artikel 169 van de Tijdelijke referendumwet bepaalt
immers: «Deze wet is niet van toepassing op wetten die zijn bekrachtigd
(...) voor de inwerkingtreding van deze wet». Omdat bekrachtiging van
het Belastingplan 2002 deel I voorzien is vóór 1 januari 2002
is in de wettekst en de toelichting geen aandacht besteed aan de niet van
toepassing zijnde Tijdelijke referendumwet.Overigens delen wij de mening van de Raad dat de diverse wetten die onderdeel
uitmaken van het Belastingplan 2002 in aanmerking zouden komen voor een regeling
als bedoeld in artikel 16 van de Tijdelijke referendumwet, indien deze wel
van toepassing zou zijn geweest op het Belastingplan 2002. De inwerkingtreding
van een Belastingplan kan immers geen uitstel lijden. In de komende Belastingplannen
zal dan ook, conform het advies van de Raad, een regeling als bedoeld in artikel
16 van de Tijdelijke referendumwet worden opgenomen.Belastinguitgaven3. Met de belastingheffing worden ook niet-fiscale doeleinden nagestreefd.
Voor het realiseren van deze doelstellingen worden regelingen in een belastingwet
opgenomen die veelal niet passen in de primaire heffingsstructuur van die
belastingwet, de zogenoemde belastinguitgaven of fiscale subsidies.In dit kader wijst de Raad op het specifiek op Nederland betrekking hebbende
onderdeel van de globale richtsnoeren voor het economische beleid, welke zijn
vastgesteld in de ECOFIN van 15 juni 2001 (PbEG L 179), waarin zorgen worden
geuit over de overheidsuitgaven en de inflatie. Nederland zou strikte controle
moeten houden op de overheidsuitgaven, ook vanwege de te verwachten lagere
economische groei, om de reductie van het begrotingsoverschot te beperken
en om de inflatie in de hand te houden. De begroting voor 2002 moet volgens
de Raad van de Europese Unie sterk zijn gericht op het intomen van de inflatie.
Verder dient – om op lange termijn de openbare financiën gezond
te houden in het licht van de vergrijzing – een versnelling van de vermindering
van de staatsschuld prioriteit te hebben vanaf 2002. Niet alleen het uitgavenbeleid maar ook het fiscale beleid speelt een
belangrijke rol bij het nakomen van de afspraken in het kader van de globale
richtsnoeren. Bij de introductie van belastinguitgaven wordt immers de strikte
scheiding tussen inkomsten en uitgaven doorbroken, waarbij komt dat deze belastinguitgaven
niet goed beheersbaar zijn vanwege hun open-eindekarakter. Naar het oordeel
van de Raad dient dan ook te worden bezien in hoeverre de thans voorliggende
fiscale maatregelen dienstbaar zijn aan de tenuitvoerlegging van deze afspraken.In het voor 2002 voorliggende pakket wordt voorzien in verschillende belastinguitgaven.
Het gaat daarbij ten dele om nieuwe maatregelen en ten dele om intensiveringen
van bestaande maatregelen. Het totale effect van de verschillende belastingmaatregelen –
zowel belastinguitgaven als andere maatregelen – bedraagt blijkens de
toelichting per saldo € 1 336 miljoen (2 945 miljoen gulden).
Een groot deel van dit budgettaire effect wordt veroorzaakt door de verschillende
belastinguitgaven, alsmede de omzetting van directe subsidies in belasting-
en premieuitgaven.De Raad adviseert in de toelichting nader in te gaan op de in het belastingplan
2002 opgenomen belastinguitgaven in het licht van de voor Nederland uit de
globale richtsnoeren voor het economisch beleid geldende verplichtingen, in
het bijzonder de prioriteit voor vermindering van de staatsschuld.3. De in het belastingplan 2002 opgenomen belastinguitgaven maken deel
uit van de voor 2002 beschikbare ruimte voor lastenverlichting. De omvang
van deze ruimte wordt mede bepaald door de afspraak dat meevallers deels kunnen
worden aangewend voor lastenverlichting en deels voor schuldreductie. Aldus
bezien passen de maatregelen van het belastingplan 2002 ruim binnen de kaders
van het huidige trendmatige begrotingsbeleid, dat – zoals aangegeven
tijdens het Algemeen Overleg van 19 juni 2001 (kamerstukken II, 2000/2001,
21 501-07, nr. 326) – tot nu toe in overeenstemming geacht kan
worden met de globale richtsnoeren voor het economische beleid. Daarbij moet
voorts worden bedacht dat de in het belastingplan 2002 opgenomen lastenverlichtende
maatregelen voor een groot deel zijn toegespitst op verbetering van de werking
van de arbeidsmarkt en de economische structuur. Voor een algemene toelichting
op het budgettaire en financieel-economische beleid verwijzen wij naar de
relevante hoofdstukken en bijlagen van de Miljoenennota 2002.4. De Raad heeft meermalen bij de advisering over de belastinguitgaven
opgemerkt, dat hij het instrument als zodanig niet zonder meer afwijst, maar
dat hij niet kan voorbijgaan aan de spanningen die het opnemen van die belastinguitgaven
in een heffingswet, waarvan de budgettaire functie op de eerste plaats staat,
oproept.Inmiddels is een toetsingskader voor fiscale instrumenten in ontwikkeling.
In de Miljoenennota 2001 (bijlage 4, paragraaf 4.8) is een aanzet daarvoor
gegeven. De Raad heeft de toelichting op de verschillende regelingen die in
het Belastingplan 2002 I zijn opgenomen, getoetst aan dit kader. Hij constateert
dat deze toelichting veelal ten aanzien van de in het toetsingskader omschreven
«toelichting en uitwerking instrumentele doeleinden» en «motivering
instrumentkeuze» tekortschiet. De volgende voorbeelden kunnen worden
genoemd.Ook al zou kunnen worden volstaan met een kwalitatieve inschatting van
de meer specifieke instrumentele doelstelling, dan nog is de enkele motivering
dat de toetrederskorting aan mensen die niet werken een extra financiële
stimulans geeft om de stap te zetten om (weer) te gaan werken, ontoereikend
zonder enige indicatie van het aantal mensen dat juist door die toetrederskorting
van € 2 723 «over de streep wordt getrokken» en
dat zonder die stimulans buiten het arbeidsproces blijft.Ook wijst de Raad op het ontbreken van enige toelichting op de «omzetting»
van de uitstroompremies op grond van de Wet inschakeling werkzoekenden en
het Besluit in- en doorstroombanen in de toetrederskorting. In zo'n geval
dient in ieder geval te worden aangegeven of en in hoeverre het «oude»
instrument de gestelde doelen heeft gehaald, welke redenen er voor de wijziging
ervan bestaan, en waarop de verwachting berust dat het nieuwe instrument de
beoogde doelen beter bereikt dan het oude. Dit geldt in het bijzonder omdat
de uitstroompremies reeds gedefiscaliseerd zijn. Evenzo roept de motivering voor de afdrachtvermindering voor werkgevers
van toetreders vragen op. Voor het bieden van een tegemoetkoming aan werkgevers
is alleen plaats indien tegenover die tegemoetkoming werkelijk te maken kosten
staan of inspanningen moeten worden geleverd die anders voor productieve arbeid
aangewend zouden worden. Het enkele vermoeden van die mogelijk extra te leveren
inspanningen en te maken kosten is ontoereikend. Bovendien moet de hoogte
van de tegemoetkoming gerelateerd zijn aan die inspanningen en kosten.De Raad adviseert de toelichting ten aanzien van de belastinguitgaven
aan te vullen overeenkomstig het in de Miljoenennota 2001 geschetste toetsingskader.4. Bij de raming van de budgettaire effecten van de voorgestelde toetrederskorting
is er van uitgegaan dat jaarlijks 60 000 personen in aanmerking komen
voor de toetrederskorting. Om verschillende redenen mag worden aangenomen
dat de toetrederskorting effectiever is dan de huidige uitstroompremies op
grond van de Wet inschakeling werkzoekenden en het Besluit in- en doorstroombanen.
In de eerste plaats is de financiële prikkel van de toetrederskorting
hoger, namelijk f 6000 in plaats van f 4000. In de tweede plaats
is de doelgroep van de toetrederskorting groter, aangezien deze mede bestaat
uit herintreders die thans geen uitkering genieten. Hierbij gaat het om personen
die enige tijd uit het arbeidsproces zijn weggeweest (bijvoorbeeld vanwege
de verzorging van kinderen) en vervolgens weer toetreden op de arbeidsmarkt.
Juist voor die onderdelen van de collectieve sector waar vergroting van het
arbeidsaanbod dringend gewenst is, zoals met name de zorgsector en de onderwijssector,
is het van belang om voormalige werknemers uit deze sectoren te stimuleren
weer in hun voormalige beroepen aan de slag te gaan. Wij zijn tegemoet gekomen
aan het verzoek van de Raad om de toelichting op dit punt aan te vullen.Wij kunnen de Raad niet volgen in de stelling dat voor een tegemoetkoming
voor werkgevers van toetreders alleen plaats is indien tegenover die tegemoetkoming
werkelijk te maken kosten staan of inspanningen moeten worden geleverd die
anders voor productieve arbeid aangewend zouden worden en dat het enkele vermoeden
van die mogelijk extra te leveren inspanningen en te maken kosten ontoereikend
is. Onderscheid moet immers worden gemaakt tussen afdrachtverminderingen waarbij
een directe relatie bestaat tussen te maken kosten en de te vertrekken tegemoetkoming
(zoals bijvoorbeeld de afdrachtvermindering kinderopvang en de afdrachtvermindering
scholing) en afdrachtverminderingen waarbij deze directe relatie ontbreekt
(zoals bijvoorbeeld de afdrachtvermindering lage lonen en de afdrachtvermindering
langdurig werklozen). Bij deze tweede categorie staat het de werkgever vrij
om extra kosten te maken om bijvoorbeeld de arbeidsproductiviteit van in dienst
te nemen werknemers te vergroten (opleidingskosten), maar het vormt op zich
geen voorwaarde voor het verkrijgen van de tegemoetkoming. Evengoed kan de
werkgever ervoor kiezen de lagere arbeidsproductiviteit voor lief te nemen
in ruil voor de tegemoetkoming. Uitgangspunt is dat de stimulans er primair
toe dient dat werknemers uit de beoogde doelgroepen in dienst worden genomen.
Tegen deze achtergrond moet tevens de afdrachtvermindering voor toetreders
worden bezien.5. Lastenverlichtingen en premieverhogingEen aantal arbeidsmarktmaatregelen leidt tot lastenverlichting voor werkgevers.
Deze lastenverlichting zal worden geneutraliseerd door een verhoging van de
WAO-premie voor werkgevers, omdat het kabinet met betrekking tot de lastenverlichting
voor werkgevers de prioriteit legt bij een verlaging van de vennootschapsbelasting.
De Raad vindt dit oneigenlijke, waarbij komt dat de lastenverlichting uit
hoofde van de arbeidsmarktmaatregelen, de verhoging van de WAO-premie en de
vennootschapsbelastingverlaging niet steeds in dezelfde mate dezelfde werkgevers
en rechtspersonen betreffen.De Raad adviseert in de toelichting op deze aspecten in te gaan.5. De Raad van State is kritisch ten aanzien van de verhoging van de WAO-premie.
Allereerst kan opgemerkt worden dat mede naar aanleiding van de opmerkingen
van de Raad van State een aantal wijzigingen is doorgevoerd ten opzichte van
het door de Raad van State becommentarieerde Belastingplan 2002.
Concreet heeft dit geleid tot een neerwaartse aanpassing van de premies AWF
en WAO ten opzichte van het eerder aan de Raad voorgelegde Belastingplan 2002.
Kern van de aanpassingen is dat fiscale lastenverlichting niet langer (deels)
wordt gecompenseerd via premieverhogingen. Aanpassingen in de premiestructuur
ter bevordering van de arbeidsmarktpositie van ouderen en arbeidsgehandicapten
worden lastenneutraal doorgevoerd. Dit betekent dat compensatie plaatsvindt
via een verhoging van de desbetreffende premiepercentages.De lastenverlichting voor werkgevers vindt plaats via fiscale maatregelen
in het arbeidsmarkt- en armoedevalpakket (extra afdrachtvermindering scholing
en toetreders en een verlaging van de AWF-werkgeverspremie met 0,05%-punt),
alsmede via een VpB-verlaging van 0,5%-punt. Deze lastenverlichting staat
dus los van de aanpassing van de premiestructuur in de WAO en de AWF.Deze aanpassingen komen tegemoet aan het advies van de Raad van State,
omdat de lastenverlichting die niet uit de fondsen komt, ook niet door een
stijging van de premie wordt gecompenseerd.6. ArmoedevalBij de invoering van de Huursubsidiewet heeft de regering besloten ter
reparatie van de koopkracht een aantal maatregelen te treffen waarbij de huursubsidie
als voertuig dient. Hiertoe behoren als een structurele regeling de koopkrachttoeslagen
van f 4,– voor alleenstaanden en f 8,– voor meerpersoons(ouderen)huishoudens,
die deel uitmaken van de maandelijkse subsidiebedragen. Evenzo is toen gekozen
voor handhaving en verruiming van de zogenoemde kindertoeslagen. De koopkrachtontwikkeling
werd in 1996 beïnvloed door het uitstel van de privatisering van de Ziektewet,
de hogere dan verwachte gemiddelde stijging van de gemeentelasten en de hogere
nominale ziekenfondswetpremie dan de door de regering geraamde. De verruiming
van de kindertoeslagen is ingegeven door de in het algemeen minder draagkrachtige
positie van gezinnen met kinderen. Door de regering zijn indertijd alle mogelijke
alternatieven serieus onderzocht; compensatie via de huursubsidie is alles
afwegende de beste oplossing gebleken (Kamerstukken II 1996/97, 25 090,
nr. 3, blz. 20).Hoewel het bereik van deze maatregelen niet allen betrof voor wie de koopkrachtreparatie
toentertijd beoogd was, zijn die maatregelen aanvaard. Met de in het voorstel
opgenomen afschaffing van de koopkrachttoeslagen en de kinderkortingen in
de Huursubsidiewet en de compenserende verhogingen van de algemene heffingskorting
en de aanvullende kinderkorting in de Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet IB
2001) wordt bereikt, dat het bereik van de «koopkrachtreparatie 1996»
alsnog voor de gehele doelgroep gaat gelden.Naar het oordeel van de Raad wordt hiermee weer het juiste pad bereikt.
De inkomstenbelastingheffing als belangrijkste draagkrachtheffing dient het
primaat te houden voor algemene koopkrachtmaatregelen. Dit laat onverlet dat
de Raad beducht is voor het tot het uiterste verfijnen van het tarief en de
heffingskortingen in verband met koopkrachtmaatregelen. Indien het onvermijdelijk
is dat in dit geval een koopkrachtverschil van € 23 per jaar in
aanmerking moet worden genomen, roept de wijze waarop de koopkrachttoeslagen
worden gecompenseerd, vragen op. De meest rechtstreekse compensatie zou geboden
kunnen worden door in de algemene heffingskorting twee trajecten te onderscheiden,
waarbij het eerste traject € 23 hoger is dan het tweede traject;
het eerste traject zou dan gelden voor inkomens tot circa € 22 700
(inkomensgrens huursubsidie). Deze wijze van compensatie is gekozen voor de
compensatie van de kinderkortingen. De in het voorstel gekozen methode leidt
tot belastingdrukverschuivingen, waarbij in het inkomenstraject tussen € 22 700
en € 27 847 (einde tweede schijf) geen compensatie plaatsvindt,
in het inkomenstraject tussen € 27 847 en € 37 047
de compensatie oploopt tot € 23, in het inkomenstraject tussen € 37 047
en € 47 745 (einde derde schijf) overcompensatie plaatsvindt
die oploopt tot € 49 en vanaf een inkomen van € 47 745
structureel € 49 is. Deze belastingdrukverschuivingen dienen te
worden gemotiveerd. Tevens dient daarbij de verlaging van de ouderenkorting
van € 10 te worden betrokken.De Raad adviseert de wijze van compensatie van de afschaffing van de koopkrachttoeslagen
te heroverwegen.6. Ter compensatie van het afschaffen van de koopkrachttoeslagen in de
huursubsidie wordt de algemene heffingskorting verhoogd. De algemene heffingskorting is een inkomensonafhankelijke korting op de belasting
die voor iedereen van toepassing is. Ook hogere inkomens profiteren daarom
van een verhoging van de algemene heffingskorting. Om het voordeel voor hogere
inkomens af te romen, wordt het tarief van de tweede schijf verhoogd. Voor
ouderen die geen nadeel ondervinden van de afschaffing van de koopkrachttoeslagen
in de huursubsidie zou het voordeel van de verhoging van de algemene heffingskorting
worden afgeroomd door de ouderenkorting te verlagen. Overigens is inmiddels
besloten om in het voorliggende belastingplan de ouderenkorting niet te verlagen.De gevolgen van het afschaffen van de kindertoeslagen in de huursubsidie
worden gecompenseerd via de aanvullende kinderkorting. De (aanvullende) kinderkorting
is in tegenstelling tot de algemene heffingskorting wel inkomensafhankelijk.
Om de compensatie bij de juiste groep terecht te laten komen wordt een nieuwe
inkomensgrens in de aanvullende kinderkorting geïntroduceerd ter hoogte
van de inkomensgrens in de huursubsidie. Wij zijn niet voornemens de wijze
van compensatie van koopkrachttoeslagen op andere wijze vorm te geven omdat
naar onze mening op deze wijze maatwerk wordt geleverd.7. Chronisch ziekenDe buitengewone uitgaven zijn, zoals reeds tijdens de parlementaire behandeling
van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 is gesteld, uitgaven waaraan een
prioriteit boven belastingheffing moet worden toegekend. Daarom dient de aftrek
zich strikt te beperken tot uitgaven die én naar hun aard én
naar hun totale omvang algemeen worden aangevoeld als dermate zware lasten,
dat zij de belastingplichtige wat zijn financiële draagkracht betreft
in een uitzonderingspositie plaatsen ten opzichte van andere contribuabelen.
Ziektekosten worden uit dien hoofde eerst als buitengewone uitgaven aangemerkt
indien zij een bepaalde drempel te boven gaan. Bij de bepaling van de hoogte
van de ziektekosten wordt voor arbeidsongeschikten, chronisch zieken en ouderen
boven de werkelijk gedane uitgaven voor ziekte mede voor de zogenoemde verborgen
kosten een extra forfaitair bepaald bedrag van f 1560,– als ziektekosten
in aanmerking genomen.Het op 18 juni 2001 gepubliceerde rapport van de interdepartementale werkgroep
Inkomenspositie van Gehandicapten en Chronisch Zieken (IGCZ) geeft een helder
overzicht van de veelomvattende en complexe regelgeving ten aanzien van de
gehandicapten en chronisch zieken. De werkgroep komt ten aanzien van de fiscale
vangnetfunctie tot de conclusie dat de wijze waarop in de fiscaliteit via
de regeling van de buitengewone uitgaven rekening wordt gehouden met draagkrachtverminderende
factoren gecontinueerd dient te worden. De werkgroep neemt daarbij afstand
van de voorstellen van de Chronisch Zieken en Gehandicapten Raad (CG-raad)
die voor lagere inkomens een volledige compensatie van bepaalde uitgaven via
de fiscaliteit wenst.De Raad is van oordeel, dat aan het uitgangspunt dat ziektekosten eerst
als buitengewone uitgaven in aanmerking worden genomen na overschrijding van
een drempelbedrag, thans niet getornd dient te worden. Het rapport van de
werkgroep geeft ook geen aanleiding om de afstand van de zogenoemde standaardziektekosten
tot de inkomensafhankelijke drempel te corrigeren. Het voorstel van de werkgroep
vermenigvuldigingsfactoren voor buitengewone uitgaven voor inkomens tot circa
f 60 000,– in te voeren, is enkel ingegeven om het effect
van een heffingskorting voor de gevallen dat meerdere jaren achtereen sprake
is van aftrek van buitengewone uitgaven te bereiken.Naar het oordeel van de Raad dient dit voorstel niet te worden gevolgd.
De invoering van een pseudoheffingskorting doorbreekt het stelsel van de Wet
IB 2001. Ziektekosten worden voorzover zij «bijzonder» zijn, volledig
gelaten buiten het inkomen dat bepalend is voor de inkomstenbelastingheffing.
Er is geen reden deze kosten te premiëren door een extra aftrekpost,
nog los van het feit dat de hoogte van de premiëring willekeurig is door
het in aanmerking nemen van de toevallige omvang van de meerkosten boven de
drempel. Daarbij komt dat deze premiëring ook ten goede zou komen aan
de groep belastingplichtigen voor wie de standaardaftrekposten hoger zijn
dan de drempel. Deze belastingplichtigen komen voor de aftrek voor chronisch
zieken in aanmerking terwijl zij niet chronisch ziek zijn. Uit het rapport
van de werkgroep is af te leiden dat deze groep substantieel is. De Raad adviseert eerst de discussie over de omzetting van aftrekposten
in een heffingskorting in volle omvang te voeren en niet op een deelterrein
een pseudoheffingskorting in te voeren.7. Met de Raad zijn wij van oordeel dat aan het uitgangspunt dat ziektekosten
eerst als buitengewone uitgaven in aanmerking worden genomen na overschrijding
van een drempelbedrag thans niet moet worden getornd. Ook zien wij –
evenmin als het rapport van de interdepartementale werkgroep Inkomenspositie
van Gehandicapten en Chronisch zieken daartoe aanleiding geeft; de Raad wijst
daarop – geen aanleiding om de afstand tussen de «standaardziektekosten»
en de inkomensafhankelijke drempel te verlagen.De achtergrond van de voorgestelde maatregel is de volgende. Voor een
groep personen die gedurende meerdere jaren ziektegerelateerde uitgaven heeft
die boven de drempel van de fiscaal niet aftrekbare ziektekosten uitkomen
vormen die uitgaven een grotere belasting dan voor personen die niet of slechts
incidenteel boven de drempel uitkomen. Vooral voor de lagere en middeninkomens
kunnen dergelijke jaarlijks terugkomende uitgaven problemen opleveren. Om
aan deze problemen tegemoet te komen wordt thans voorgesteld om voor deze
categorieën vermenigvuldigingsfactoren in te voeren indien de uitgaven
wegens ziekte jaar na jaar hoger zijn dan de niet-aftrekbare drempel. Met
het invoeren van dergelijke inkomensafhankelijke vermenigvuldigingsfactoren
wordt de aftrekpost buitengewone uitgaven voor de lagere en middeninkomens
meer waard. Zoals in de memorie van toelichting is opgemerkt, is het effect
van dergelijke vermenigvuldigingsfactoren op dit punt op onderdelen vergelijkbaar
met het effect van een heffingskorting voor de buitengewone uitgaven. Daarmee
is naar ons oordeel echter nog geen sprake van een pseudoheffingskorting.
De voorgestelde regeling bewerkstelligt alleen dat voor de lagere en middeninkomens
een grotere fiscale tegemoetkoming wordt geboden indien zij enkele jaren achtereen
zodanige uitgaven wegens ziekte hebben dat deze de inkomensafhankelijke drempel
te boven gaan.De thans voorgestelde maatregel is een andere dan de discussie over de
omzetting van aftrekposten in een heffingskorting. Ook in die discussie speelt
uiteraard een rol de waarde van uitgaven waarvoor een faciliteit wordt geboden
in relatie tot de hoogte van het inkomen. Een belangrijk element in die discussie
is de omstandigheid dat in een systeem van heffingskortingen te faciliëren
uitgaven voor de diverse inkomenscategorieën hetzelfde effect hebben.
Daarnaast is een belangrijk effect van omzetting van aftrekposten in heffingskortingen
dat het verzamelinkomen van de belastingplichtige stijgt, hetgeen gevolgen
heeft voor toepassing van inkomensafhankelijke regelingen. Ook de wijze van
verrekening van niet-geëffectueerde heffingskortingen is anders dan de
verrekening van niet-gëffectueerde aftrekposten. Uit het voorgaande moge
duidelijke zijn dat de omzetting van aftrekposten een veel bredere problematiek
bestrijkt dan de bij de onderhavige maatregel geïntroduceerde vermenigvuldigingsfactoren.
Het voorgaande laat uiteraard onverlet dat afhankelijk van de uitkomst van
de discussie over de omzetting van aftrekposten in een heffingskorting te
zijner tijd de onderhavige maatregel mogelijk kan worden ingepast in een alsdan
mogelijk te introduceren andere opzet op dit terrein. Deze problematiek komt
mede aan de orde in paragraaf 2.1.3 van de Rapportage van de werkgroep
grondslagverbreding en grondslagverschuiving, die als bijlage is gezonden
bij de Verkenning belasting- en premieheffing.8. Niet-medische hulpmiddelenIn artikel 6.17, tweede lid, Wet IB 2001 worden de niet-medische hulpmiddelen
omschreven die bij de buitengewone uitgavenregeling in aanmerking worden genomen.
Daarbij is bepaald dat bij ministeriële regeling regels kunnen worden
gesteld met betrekking tot in aanmerking te nemen uitgaven voor hulpmiddelen.
Onduidelijk is of deze regels betrekking hebben op de hoogte van de uitgaven,
die bij die regels gelimiteerd zouden kunnen worden, dan wel op de hulpmiddelen
zelf, die bij die regels nader omschreven zouden kunnen worden. Indien beoogd
wordt de bedragen afzonderlijk te limiteren, dient dit naar het oordeel van
de Raad in de Wet IB 2001 zelf te worden opgenomen. Indien beoogd wordt een
nadere omschrijving van de hulpmiddelen te kunnen geven, dient dit in een
algemene maatregel van bestuur te worden geregeld.De Raad adviseert op dit punt duidelijkheid te verschaffen en de regeling
dienovereenkomstig aan te passen. 8. Het nieuwe tweede lid van artikel 6.17 legt in de wet vast dat ook
bepaalde niet-medische hulpmiddelen tot de hulpmiddelen in de zin van artikel
6.24 kunnen worden gerekend. Aangezien het de bedoeling is een mogelijkheid
te bieden van een algemene aanduiding van de middelen die in ieder geval tot
deze niet-medische hulpmiddelen kunnen worden gerekend en niet om hieraan
in deze regeling financiële limieten te stellen, is de aanbeveling van
de Raad om dit te regelen via een algemene maatregel van bestuur in plaats
van bij ministeriële regeling, overgenomen.Toetrederskorting9. De regels voor het genieten van de toetrederskorting (artikel 8.21
Wet IB 2001) zijn toegesneden op de binnenlandse situatie. In de toelichting
wordt nagenoeg geen aandacht gegeven aan de toepassing ten aanzien van immigranten,
in het bijzonder niet ten aanzien van kinderen van immigranten die voor het
eerst aan het arbeidsproces gaan deelnemen en voor wie geen regelingen als
kinderbijslag of studiefinanciering gelden.De Raad adviseert de toelichting op dit punt aan te vullen.9. De Raad vraagt om een nadere toelichting met betrekking tot de toepassing
van de toetrederskorting ten aanzien van immigranten, in het bijzonder ten
aanzien van kinderen van immigranten die voor het eerst aan het arbeidsproces
gaan deelnemen en voor wie geen regelingen als kinderbijslag of studiefinanciering
gelden. Immigranten en hun kinderen die rechtmatig verblijf hebben op grond
van een verblijfsvergunning hebben in beginsel recht op kinderbijslag. Het
recht op studiefinanciering is daarentegen afhankelijk van de verblijfstitel.
Voor zover de vraag betrekking heeft op asielzoekers in procedure is daaraan
geen aandacht besteed omdat deze categorie immigranten gedurende deze procedure
in een periode van 52 weken slechts gedurende ten hoogste 12 weken naar hun
aard kortdurende werkzaamheden mag verrichten, zoals bijvoorbeeld oogstwerkzaamheden
of bepaalde tijdelijke horecawerkzaamheden. Eén van de voorwaarden
voor toekenning van de toetrederskorting is dat betrokkene met tegenwoordige
arbeid ten minste 50% van het wettelijk minimumloon gaat verdienen. Gelet
op de maximale periode waarin betaalde arbeid kan worden verricht zal deze
voorwaarde prohibitief zijn voor de toekenning van de toetrederskorting aan
deze groep immigranten.10. In artikel 8.21, tweede lid, Wet IB 2001 zijn de uitkeringen opgenomen
waarvan het genieten moet zijn opgehouden voor het toekennen van de toetrederskorting.
Tot deze uitkeringen behoren niet de uitkeringen op grond van de Wet inkomensvoorziening
kunstenaars. Dit behoeft toelichting.De Raad adviseert deze toelichting alsnog te geven.10. De Raad adviseert nader toe te lichten waarom uitkeringen op grond
van de Wet inkomensvoorziening kunstenaars (WIK) niet zijn opgenomen in artikel
8.21, tweede lid, Wet IB 2001.Kern van de doelgroep van de toetrederskorting wordt gevormd door uitkeringsgerechtigden
die nu ook al recht hebben op Abw-uitstroompremies enerzijds en herintreders
anderzijds. Achterliggende gedachte van de toetrederskorting is om met name
die groepen waarvoor de drempel om toe treden tot de arbeidsmarkt extra hoog
is, een prikkel te geven om weer (grotendeels) zelfstandig in het bestaan
te gaan voorzien. Vanuit die gedachte is de doelgroep van de toetrederskorting
nog verbreed tot WAO-, WAZ- en WAJONG-gerechtigden. Ook de WIK kan, evenals
bijvoorbeeld een WIW-uitkering, worden aangemerkt als een inkomensvoorziening
die uiteindelijk gericht is op het bevorderen van een zelfstandige voorziening
in het bestaan. WIK-gerechtigden krijgen gedurende een beperkte periode de
mogelijkheid om zodanige ervaring op te bouwen dat zij vervolgens zelfstandig
in hun bestaan als kunstenaar kunnen voorzien. Vanuit die doelstelling kan
worden verdedigd dat het opnemen van de WIK in de doelgroep van de toetrederskorting
past binnen het streven ter vergroting van de arbeidsparticipatie. Reden waarom
wij genoemde doelgroep alsnog in artikel 8.21, tweede lid, Wet IB 2001 hebben
opgenomen. 11. OuderenpremieArtikel 11, eerste lid, aanhef en onderdeel u, van de Wet op de loonbelasting
1964 (Wet LB 1964) maakt het mogelijk aan ouderen een onbelaste premie toe
te kennen. In de toelichting is daarbij gesteld dat de werkgever dit per werknemer
één keer per jaar kan doen. De tekst van de bepaling kent deze
beperking niet; evenmin is bepaald dat de premie naar tijdsgelang of naar
rato van het dienstverband kan worden verleend. In geval van (meerdere) deeltijdbetrekkingen
of opeenvolgende dienstbetrekkingen kan aldus meermalen de premie worden genoten.De Raad adviseert op deze aspecten uitdrukkelijk in de toelichting in
te gaan, en de wettekst met de toelichting in overeenstemming te brengen.11. De bedoeling van de zinsnede inzake het eenmaal per jaar verstrekken
van die premie is om aan te geven dat de werkgever elk jaar de bedoelde premie
van een maximaal bedrag kan geven. Dus in het jaar dat een werknemer 58 jaar
wordt mag de premie worden gegeven tot maximaal € 227. Voor deze
redactie van de wettekst is gekozen om te voorkomen dat in de periode dat
de werknemer 58, 59 of 60 wordt slechts eenmaal een premie van in totaal
het maximale bedrag genoten kan worden (i.c. € 227). Het maakt voor
het overige niet uit hoe die premie over het jaar verdeeld wordt of op welk
tijdstip of tijdstippen in het jaar de premie gegeven wordt. De enige voorwaarde
op dit punt is dat de premie in totaal per jaar niet meer bedraagt dan het
aangegeven maximum. Het is derhalve niet toegestaan de premies voor de jaren
waarin iemand 58, 59 of 60 jaar wordt in een keer aan het begin of aan
het eind van die periode uit te betalen. Er wordt dan in het jaar van uitbetalen
meer dan het aangegeven maximum betaald. De toelichting is op dit punt verduidelijkt
zodat deze overeenstemt met de wettekst.Een bepaling betreffende het tijdsgelang of naar rato van het dienstverband
verlenen van de premie is niet opgenomen. Dit betekent inderdaad dat de premies
bij meerdere dienstverbanden (tegelijkertijd of opeenvolgend) meerdere keren
binnen een jaar kunnen worden verkregen door een werknemer, tenminste voorzover
deze dienstverbanden met verschillende werkgevers zijn overeengekomen. Hiervoor
is gekozen ten eerste omdat een dubbele premie niet vaak zal voorkomen: zo
zal een werkgever waarschijnlijk een werknemer die slechts kort in het bedrijf
werkt in het jaar dat hij 58 wordt niet zonder meer de (volle) premie geven.
Ten tweede: om te voorkomen dat belastingplichtigen met meerdere gelijktijdige
dienstverbanden meerdere keren de premie zouden kunnen krijgen, zouden gegevens
van de verschillende inhoudingsplichtigen moeten worden uitgewisseld. De hiermee
samenhangende extra administratieve lasten voor werkgevers en belastingdienst
wegen niet op tegen het gevolg dat enkele belastingplichtigen de belastingvrije
premie wellicht meerdere keren kunnen ontvangen. Op dit punt is de toelichting
aangevuld.12. Flexibele beloningsregelingHet voorstel om een nieuwe fiscale faciliteit met betrekking tot flexibele
beloningsregelingen in te voeren (in de artikelen 31 en 32 Wet LB 1964) wordt
in de toelichting gemotiveerd als ondersteuning van een moderner beloningsbeleid
en het streven naar een verantwoorde loonontwikkeling. Naar het oordeel van
de Raad is deze motivering te licht om deze faciliteit te rechtvaardigen.
Niet valt in te zien waarom de winstafhankelijke beloning onderworpen zou
mogen worden aan een eindheffing van 15% terwijl een winstonafhankelijke beloning
belast wordt naar het progressieve tabeltarief.Deze faciliteit is niet bereikbaar voor de non-profitsector, waar geen
winstafhankelijke beloningsvormen bestaan. Het voorstel is dan ook discriminatoir
ten opzichte van de non-profitsector, aangezien anders dan de huidige winstdelingsregeling,
die een alternatief vormt voor de spaarloonregeling, de nieuwe faciliteit
«bovenop» de spaarloonregeling komt.De Raad adviseert het voorstel te heroverwegen.12. In de visie van het kabinet verdient een winstafhankelijke beloningscomponent
stimulans vanwege de eraan verbonden gunstige economische effecten. Een winstafhankelijke
beloning ademt mee met de conjunctuur en zorgt er met name in een neergaande
economie voor dat de lonen zich sneller aanpassen. Een snelle aanpassing van
de lonen geeft meer mogelijkheden om de internationale concurrentiepositie
op peil te houden en het ontstaan van werkloosheid te voorkomen. Om te stimuleren
dat winstafhankelijke beloningsafspraken worden gemaakt, die daarnaast tevens
een bijdrage kunnen leveren aan een gematigde loonontwikkeling, stelt het
kabinet voor om deze vorm van belonen – met een maximum – onder
het regime van de eindheffing te brengen. Werknemers worden op deze manier
niet met belastingheffing geconfronteerd en werkgevers rekenen af tegen een
relatief mild tarief. Juist het verschil tussen winstafhankelijk en winstonafhankelijk
rechtvaardigt om deze redenen de verschillende fiscale behandeling.Anders dan de Raad is het kabinet niet van mening dat dit voorstel discriminatoir
is ten opzichte van de non-profitsector. Het feit dat in de non-profitsector
geen winst wordt gemaakt en de beloning dus niet (voor een deel) van de winst
afhankelijk kan worden gemaakt, met de bijbehorende inkomensonzekerheid, rechtvaardigt
dat deze faciliteit niet voor deze sector open staat. Andere vormen van resultaatafhankelijke
beloning zijn nauwelijks objectiveerbaar en operationaliseerbaar, waardoor
ze niet met de conjunctuur kunnen meeademen. Er zijn bovendien andere wegen
om de non-profit sector te compenseren voor het feit dat men niet kan meedelen
in dit – in macro opzicht overigens betrekkelijk gering – belastingvoordeel.
Zo heeft het kabinet naar aanleiding van de voorstellen van de commissie van
Rijn al besloten tot een forse extra intensivering in de arbeidsvoorwaarden
in de collectieve sector. Daarnaast is van belang dat deze regeling in 2003
zal worden geëvalueerd, waarbij reeds nu als voornaamste aandachtspunt
is opgenomen de beloningspositie van de collectieve sector ten opzichte van
de marktsector.13. De faciliteit voor een flexibele beloningsregeling geldt alleen voor
in Nederland behaalde winst of resultatenverbetering (artikel 32, tweede lid,
Wet LB 1964). De beperking tot Nederlandse winst is niet nader toegelicht;
evenmin is daarbij aangegeven hoe deze beperking zich verhoudt tot Europese
regelgeving.De Raad adviseert deze beperking, die niet zonder meer voortvloeit uit
de doelstelling om flexibele beloningsregelingen te bevorderen, nader toe
te lichten.13. Aan het advies van de Raad de beperking tot de Nederlandse winst nader
toe te lichten en aan te geven hoe die beperking zich verhoudt tot Europese
regelgeving, heb ik gevolg gegeven.14. Tevens merkt de Raad op, dat blijkens de toelichting in het reglement
moet worden opgenomen op welk winstbegrip de regeling is gebaseerd. Indien
gekozen wordt voor de winst volgens de geconsolideerde jaarrekening zal het
voor vennootschappen die tevens in het buitenland opereren bewerkelijk zijn
deze winst tot de Nederlandse winst te herleiden.De Raad adviseert in de toelichting op dit aspect nader in te gaan.14. Aan het advies van de Raad in de toelichting nader in te gaan op de
bewerkelijkheid van het winstbegrip, heb ik gevolg gegeven.15. Afdrachtvermindering toetredersDe werkgever heeft recht op de afdrachtvermindering toetreders indien
hij beschikt over een door de werknemer opgestelde verklaring volgens een
bepaald model, waaruit onder meer blijkt dat deze recht heeft op toetrederskorting.
De Raad merkt op, dat het gebruik van de term «blijkt» nadere
toelichting behoeft, aangezien bij een dergelijke verklaring niet de zekerheid
van onomstotelijk vaststaan kan worden gegeven. Daarbij komt dat de toetrederskorting
in een aantal gevallen afhankelijk is van de grootte van de winst uit onderneming
of het resultaat uit werkzaamheden, waarvan eerst na de aanslagregeling over
het desbetreffende jaar zal vaststaan of en in hoeverre die winst of dat resultaat
ook door de belastingdienst wordt aanvaard.De Raad adviseert aan te geven welke gevolgen verbonden worden aan onjuiste
of nadien onjuist gebleken werknemersverklaringen.15. De Raad adviseert in het kader van de afdrachtvermindering toetreders
aan te geven welke gevolgen verbonden worden aan onjuiste of nadien onjuist
gebleken werknemersverklaringen. Ingeval een werkgever een werknemer in dienst
neemt waarvoor hij bij een juist ingevulde werknemersverklaring geen recht zou hebben gekregen op de afdrachtvermindering toetreders is
door hem te weinig belasting afgedragen. In dat geval gelden voor hem de regels
voor het herstel van een onjuiste aangifte en krijgt de werkgever voor de
te weinig afgedragen belasting een naheffingsaanslag.16. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.16. De eerste van de door de Raad gemaakte redactionele kanttekeningen
moet op een misverstand berusten. De verhoging met 0,25%-punt heeft betrekking
op de tweede en niet, zoals de Raad in zijn kanttekening aangeeft, op de derde
tariefschijf van de tabel van artikel 2.10 van de Wet inkomstenbelasting 2001
en artikel 20a van de Wet op de loonbelasting 1964. Deze verhoging (tot 8,45%)
is correct in deze tabellen verwerkt.De tweede kanttekening is overgenomen.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkWij mogen u verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet
en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Staatssecretaris van Financiën,W. J. BosDe Minister van Financiën,G. ZalmBijlage bij het advies van de Raad van State van 22 augustus 2001,
no. W06.01.0351/IV, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In de tabel van artikel 2.10 van de Wet inkomstenbelasting 2001
en artikel 20a van de Wet op de loonbelasting 1964 de verhoging van de derde
schijf met 0,25% verwerken in de kolommen en IV.– De wijziging van artikel 11, onderdeel u, en achtste lid, van
de Wet op de loonbelasting 1964 afstemmen op de wijziging in hetzelfde artikel
in het Belastingplan 2002 III-Natuur, milieu en vervoer.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28013-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl