Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30091, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

09-05-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30091 nr. 5

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEENONROERENDE-ZAAKBELASTINGEN (OZB)TOEGANG TOT DE WONINGMARKTOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W04.04.0576/I
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30091Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 53 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 091Regels die een geconcentreerde aanpak van grootstedelijke problemen
mogelijk maken (Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek)nr. 5ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 2 februari
2005 en het nader rapport d.d. 15 april 2005, aangeboden aan de Koningin
door de minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties, mede
namens de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, de minister
van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, de minister van
Financiën en de minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie. Het advies
van de Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 30 november 2004, no. 04.004546, heeft
Uwe Majesteit, op voordracht van de Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing
en Koninkrijksrelaties, mede namens de Ministers van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties, van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,
van Financiën en voor Vreemdelingenzaken en Integratie, bij de Raad van
State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende regels
die een geconcentreerde aanpak van grootstedelijke problemen mogelijk maken
(Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek), met memorie van
toelichting.Het wetsvoorstel verruimt de wettelijke mogelijkheden in daartoe aan te
wijzen delen van gemeenten om grootstedelijke problemen aan te pakken. De
aanslag onroerende zaakbelasting voor kleine zelfstandige ondernemingen kan
in «kansenzones» worden verminderd tot 100%. Voorts kan in daartoe
aangewezen gebieden de instroom van nieuwe bewoners die in een sociaal-economisch
zwakke positie verkeren, worden ingeperkt, terwijl positieve ballotage van
niet-kansarme woningzoekenden daar juist wordt uitgebreid. Ten slotte worden
de mogelijkheden uitgebreid om panden te sluiten en het beheer daarvan over
te nemen.De Raad van State maakt eerst enkele opmerkingen over het wetsvoorstel
in het algemeen, en bespreekt vervolgens verschillende onderdelen. Hij is
van mening dat het voorstel in verband daarmee deels nader dient te worden
overwogen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 30 november
2004, nr. 04.004546, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan de eerste ondergetekende
te doen toekomen.Dit advies, gedateerd 2 februari 2005, nr. W04.0576/I, bied
ik U hierbij aan. De Raad is van mening dat het voorstel deels nader dient te worden overwogen
en geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden aan de Tweede
Kamer der Staten-Generaal dan nadat met zijn advies rekening zal zijn gehouden.ALGEMEEN1. De Raad onderkent in algemene zin de problemen waarvoor het gemeentebestuur
van Rotterdam de aandacht heeft gevraagd. Hij gaat uit van de noodzaak en
urgentie van het treffen van maatregelen om aan deze problemen het hoofd te
bieden. Wel roept het voorstel enige vragen op over het beleid waarvan dit
voorstel een onderdeel beoogt te zijn. Deze vragen kunnen als volgt worden
samengevat.– Is beter aan te geven welke beleidsresultaten zijn te verwachten,
mede gelet op de tijdelijkheid ervan?– Is beter aan te geven welke de effecten op de niet aangewezen
delen en de omliggende gemeenten zijn?Bij de volgende onderdelen zal de Raad daarop terugkomen.
De Raad adviseert in de toelichting aan het vorenstaande aandacht te besteden.1. In de memorie van toelichting wordt naar aanleiding van het advies
van de Raad nader ingegaan op de te verwachten beleidsresultaten en de effecten
op de niet aangewezen delen en de omliggende gemeenten. Paragraaf 3.2.
van de memorie van toelichting (paragraaf 2.2. in de tekst zoals die
aan de Raad van State is voorgelegd) is mede om die reden grotendeels herschreven.
In paragraaf 4.2. (paragraaf 3.2. in de tekst zoals die aan de Raad
van State is voorgelegd) van de memorie van toelichting, onder het hoofd «Aan
te wijzen gebieden», zijn enkele zinnen toegevoegd over de neveneffecten
van het voorstel in hoofdstuk 3 van het wetsvoorstel.2. ToepassingsbereikHet wetsvoorstel is kennelijk ingegeven door wensen van het Rotterdamse
gemeentebestuur; van belangstelling van andere gemeentebesturen voor het hier
voorgestelde, blijkt uit de toelichting niet.a. Dit roept om te beginnen de vraag op waarom niet is volstaan met een
regeling voor de gemeente Rotterdam dan wel met een regeling bij wijze van
experiment, waaraan desgeraden ook andere gemeenten zouden kunnen deelnemen.
De Raad adviseert de keuze te verantwoorden in de toelichting.b. De toelichting verantwoordt niet waarom het bereik van de «kansenzones»
dat van de gemeenten met meer dan 100 000 inwoners moet zijn (waarom
niet beperkter?) en waarom dat van de overige maatregelen niet wordt beperkt
tot een bepaalde categorie gemeenten. Ook wordt niet uiteengezet waarom de
regering niet heeft gekozen voor het laten samenvallen van kansenzones en
bijzondere woningmarktgebieden. De Raad adviseert het toepassingsbereik van
de OZB-maatregel en de woningmarktmaatregel nader te bezien.2. Behalve uit Rotterdam is er ook belangstelling voor de in dit wetsvoorstel
opgenomen maatregelen uit andere grote gemeenten. Dat is gebleken uit overleg
met de zogenaamde G30-gemeenten. In de toelichting wordt daar nader op ingegaan.a. Om die reden is ook niet volstaan met een wetsvoorstel dat, al dan
niet als experiment, uitsluitend voor Rotterdam zou gelden. Wel is het voorstel
zo ingericht dat een gemeente van de aangeboden instrumenten alleen gebruik
maakt als de behoefte daartoe wordt gevoeld. Verder zij er op gewezen dat
artikel 16 van het voorstel voorziet in een evaluatie binnen vijf jaar na
inwerkingtreding van de voorgestelde wet.b. De beide maatregelen in hoofdstuk 2 en hoofdstuk 3 van het wetsvoorstel
richten zich op verschillende problemen met ook verschillende doelgroepen.Dat bij de OZB-maatregel is gekozen voor gemeenten met ten minste 100 000
inwoners heeft te maken met het beleid van de Europese Commissie ten aanzien
van het verlenen van staatssteun. De Europese Commissie heeft in het verleden
uitsluitend steunmaatregelen voor achterstandswijken toegestaan in wijken
die ten minste 10 000 en ten hoogste 30 000 inwoners omvatten, binnen
steden met minimaal 100 000 inwoners. Om de maatregel zo goed mogelijk
te laten aansluiten bij het bestaande Europese beleid is er daarom voor gekozen
de maatregel uitsluitend toe te staan in de betreffende gebieden. De memorie
van toelichting is op dit punt aangevuld. De maatregelen ten behoeve waarvan
gebieden kunnen worden aangewezen op grond van artikel 5 van het wetsvoorstel
hebben een andere achtergrond (de woningmarkt). Het toepassingsbereik van
de OZB-maatregel en de woningmarktmaatregel is daarom niet heroverwogen.3. UitvoeringHet algemeen deel van de memorie van toelichting is zeer summier over
de bestuurslasten, vooral over de lasten voor gemeenten. Volstaan wordt met
de vermelding dat het voorstel volgens de regering niet tot lastenverzwaring
leidt en dat het wetsvoorstel het op het gebied van de huisvesting gemakkelijker
maakt wettelijke mogelijkheden aan te wenden om de problematiek van de leefbaarheid
op te lossen.Over de rechtsbescherming wordt in het geheel niets vermeld. De kans op
beroepen tegen de aanwijzing van een kansenzone of een gebied of tegen de
afwijzing door de minister van een aanvraag op grond van artikel 5 is groot.De Raad adviseert op deze punten alsnog toelichting te geven.3. Indien een gemeente gebruik wenst te maken van de mogelijkheden die
in hoofdstuk 3 van het wetsvoorstel worden geboden, zal dat voor die gemeente
in bepaalde mate bestuurlijke lasten met zich brengen. Die lasten zijn echter
niet anders in aard of omvang dan de lasten die een reguliere huisvestingsverordening
en huisvestingsvergunningsstelsel met zich brengen. Extra zijn wel de bestuurlijke
lasten die zijn gemoeid met de aanvraag bij de Minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (hierna: Minister van VROM) om aanwijzing
van een gebied als bedoeld in artikel 5 van het wetsvoorstel. Met een dergelijke
aanvraag zijn naar verwachting niet veel meer bestuurlijke lasten gemoeid
dan in het algemeen gemoeid zijn met (de voorbereiding van) een besluit van
de gemeenteraad.Het besluit van de Minister van VROM tot al dan niet aanwijzen van een
gebied moet worden aangemerkt als een beschikking in de zin van de Algemene
wet bestuursrecht. Het aanwijzingsbesluit (of de weigering daarvan) is op
de gebruikelijke wijze vatbaar voor bezwaar (bij de Minister van VROM) en
beroep (bij de rechtbank). Belanghebbenden, waaronder in ieder geval de gemeenteraad
die om aanwijzing verzocht heeft, kunnen derhalve desgewenst tegen het besluit
van de Minister van VROM bezwaar en beroep aantekenen. Dit geldt evenzo voor
een eventueel besluit van de Minister van VROM om de aanwijzing van een eerder
aangewezen gebied in te trekken. De memorie van toelichting is op deze punten
aangevuld.Een besluit als bedoeld in artikel 4 van het wetsvoorstel, waarbij een
gebied als kansenzone wordt aangewezen, is een besluit van algemene strekking,
niet zijnde een algemeen verbindend voorschrift (b.a.s.). Een besluit waarbij
een gebied wordt aangewezen waarin bepaalde wettelijke regels zullen gelden
wordt volgens vaste jurisprudentie aangemerkt als zo'n b.a.s.1 Het gevolg daarvan is dat tegen zo'n besluit bezwaar en beroep uit
hoofde van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) mogelijk is. Wel zou de gemeenteraad
er voor kunnen zorgen dat de bezwaarfase wordt overgeslagen door te kiezen
voor de uniforme openbare voorbereidingsprocedure als bedoeld in afdeling
3.4 van de Awb, zoals die afdeling naar verwachting in de loop van dit jaar
zal gaan luiden. De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.4. AdviseringHet wetsvoorstel geeft een bijzondere aanwijzingsbevoegdheid voor de raden
van gemeenten met meer dan 100 000 inwoners; de nieuwe mogelijkheden
voor regulering van de woningmarkt en voor sluiting van panden kunnen in beginsel
overal worden toegepast.Daarom zou het voor de hand hebben gelegen – gelet ook op artikel
114 van de Gemeentewet – indien aan de besturen van de grote gemeenten
en, vanwege mogelijke overloopeffecten, van de randgemeenten of van hen vertegenwoordigende
organisaties om advies gevraagd zou zijn, evenals aan de Vereniging van Nederlandse
Gemeenten. De Raad adviseert om dit – mocht het niet zijn gebeurd – alsnog
te doen en van de uitkomsten van deze advisering verslag te doen in de memorie
van toelichting.4. Het voorstel van wet is gericht op een efficiënte aanpak van de
in Rotterdam en in vergelijkbare andere grote steden ervaren woonproblematiek
en op een versterking van het vestigings- en investeringsklimaat voor ondernemingen.
Bij het opstellen van het wetsvoorstel is over de drie onderdelen van de wet
(Huisvestingswet, Woningwet en OZB) overleg gevoerd met vakspecialisten van
de gemeente Rotterdam, een vertegenwoordiging van de G-4 gemeenten, de VNG
en IPO. Voorts hebben de gemeentesecretarissen van de G-4 hun instemming betuigd
met het wetsvoorstel. De memorie van toelichting is aangevuld met de uitkomsten
van dat overleg. Met het oog daarop is een nieuw hoofdstuk 2 ingevoegd in
de memorie van toelichting.ONROERENDE-ZAAKBELASTINGEN (OZB)5. Effecten en neveneffectenDoel van de OZB-maatregel is de verbetering van het ondernemersklimaat
en de bedrijvigheid.1De maatregel is bedoeld om
een economische stimulans te geven.2De maatregel
ziet op alle kleine zelfstandige ondernemingen in een kansenzone.De toelichting geeft geen voorbeelden die inzicht bieden in de orde van
grootte van de bedragen waar het om gaat. De vermindering van OZB-aanslagen
voor kleine zelfstandige ondernemingen kan stimulerende effecten hebben op
de vestiging van bedrijven, mits het om enigszins substantiële bedragen
gaat.Indien de maatregel een stimulerend effect heeft, rijst de vraag of dit
niet ten koste zal gaan van omringende wijken, wellicht ook omringende gemeenten.De Raad adviseert in de memorie van toelichting inzicht te geven in de
te verwachten effecten en neveneffecten van de OZB-maatregel.5. De memorie van toelichting is aangevuld met informatie als bedoeld
door de Raad. Met het oog daarop is de opbouw van paragraaf 3.2 (paragraaf 2.2
in de tekst zoals die aan de Raad is voorgelegd) van de memorie van toelichting
aangepast. De effecten van de voorgestelde OZB-maatregel voor verschillende
categorieën worden nu afzonderlijk besproken. Daarbij is ook aangegeven
om welke bedragen het naar verwachting gaat.6. Gemeentelijke fiscale subsidiea. Gemeenteraden krijgen de mogelijkheid een kansenzone aan te wijzen,
zodat voor die zone lagere OZB-aanslagen kunnen worden vastgesteld. De gemeenteraad
moet dus zelf afwegen of hij een kansenzone aanwijst en de OZB vermindert
voor gebruikers of eigenaars van kleine zelfstandige ondernemingen dan wel
beide categorieën. Ter compensatie kan de raad beslissen in de rest van
de gemeente het OZB-tarief (ook voor woningen) te verhogen. De memorie van
toelichting wijst erop dat de gemeenteraad moet afwegen of het daadwerkelijk
inzetten van deze maatregel in overeenstemming is met het gelijkheidsbeginsel.3 De OZB-aanslag van overigens vrijwel identieke ondernemingen
zou in een normaal regime gelijk zijn. Als een van beide bedrijven in een
kansenzone gevestigd is, ontvangen de bedrijven echter uiteenlopende aanslagen.
Het verschil in belastingdruk wordt nog enigszins versterkt als de gemeenteraad
de tarieven voor de rest van de gemeente verhoogt.De memorie van toelichting schenkt – ten onrechte – geen aandacht
aan het feit dat het wetsvoorstel een fiscale subsidie op gemeentelijk niveau
introduceert.Subsidiëring staat haaks op gelijkberechtiging, omdat een ongelijkheid
wordt gecreëerd met het oog op het bereiken van een niet-fiscaal doel.4Rechtvaardiging van deze ongelijkheid is slechts mogelijk
indien objectieve criteria worden gehanteerd voor de aanwijzing van kansenzones.
Artikel 3, eerste lid, vermeldt objectieve criteria, met uitzondering van
onderdeel b: «het gebied kent naar het oordeel van de gemeenteraad een
bijzondere behoefte aan omschakeling wegens lokale sociaal-economische problemen».
Het gelijkheidsbeginsel vereist bovendien dat een gemeenteraad alle zones
die aan de objectieve criteria voldoen, als kansenzone aanwijst. De Raad adviseert aandacht te schenken aan de introductie van fiscale
subsidies op gemeentelijk niveau. Voorts adviseert hij in artikel 3, eerste
lid, onder b, de woorden «naar het oordeel van de gemeenteraad»
te laten vervallen en in de toelichting aandacht te schenken aan de eisen
die het gelijkheidsbeginsel stelt aan de toepassing van de aanwijzingsbevoegdheid
door de gemeenteraad.b. De Raad heeft meermalen fiscale subsidies (belastinguitgaven) in de
advisering betrokken. Hoewel de Raad het instrument als zodanig niet zonder
meer afwijst, heeft het college steeds gewezen op de spanningen die het opnemen
van fiscale subsidies in de belastingwetgeving oproept.Naar het oordeel van de Raad moeten doeltreffendheid (beleidseffectiviteit),
doelmatigheid (kosten-efficiency) en inpasbaarheid binnen de fiscale structuur
vaststaan voordat tot opneming van een fiscale subsidie kan worden overgegaan.
Daartoe moeten de afweging tussen mogelijke voor- en nadelen van het instrument
worden vastgelegd, de verwachte effectiviteit worden onderbouwd, de doelen
van de regeling toetsbaar worden geformuleerd, voldoende aandacht worden gegeven
aan de administratieve lasten en de verwachte derving van de belasting- en
premieontvangst inzichtelijk worden geraamd (kamerstukken II 1998/99, 26 727,
A, pt.27 en 28).1 Deze eisen gelden naar het oordeel
van de Raad evenzeer voor fiscale subsidies op gemeentelijk niveau. De memorie
van toelichting bevat geen gegevens van deze aard, noch wordt inzicht gegeven
in de mogelijkheden voor de gemeentebesturen – die de betrokken besluiten
per saldo zullen moeten nemen – om een voldoende deugdelijke afweging
te maken.De Raad adviseert de memorie van toelichting aan te vullen met een beschouwing
over de doelmatigheid en doeltreffendheid van de voorgestelde maatregel.6. a. en b. De tekst van het wetsvoorstel is aangepast. Het criterium
dat een aan te wijzen gebied naar het oordeel van de gemeenteraad een bijzondere
behoefte moet hebben aan omschakeling wegens lokale sociaal-economische problemen
is verplaatst naar de aanhef van het eerste lid van artikel 3, waarbij de
woorden «naar het oordeel van de gemeenteraad» overeenkomstig
het advies van de Raad zijn geschrapt. De tekst maakt daarmee nu deel uit
van de doelomschrijving van de maatregel.In de memorie van toelichting is een passage opgenomen waarin afzonderlijk
ingegaan wordt op de voorgestelde OZB-maatregel als fiscale subsidie. Daarin
wordt aandacht besteed aan de gecreëerde ongelijkheid en op verschillende
aspecten die naar het oordeel van de Raad een rol moeten spelen bij de afweging
of van dat instrument gebruik gemaakt moet worden. Het is echter niet doenlijk
om toetsbare doelen te formuleren. Het doel van de maatregel is in algemene
bewoordingen omschreven in paragraaf 3.2, in een aparte subparagraaf
«Doel». Zoals in paragraaf 3.1. van de memorie van toelichting
(in de versie die aan de Raad van State is voorgelegd: paragraaf 2.1.)
is aangegeven maakt de OZB-maatregel deel uit van een pakket maatregelen dat
het starten of vestigen van een bedrijf in een achterstandswijk moet vergemakkelijken,
ondermeer ten behoeve van het creëren en vasthouden van werkgelegenheid.
Daarnaast is het er op gericht de herstructurering van oude wijken en investeringen
in woningverbetering te stimuleren evenals samenwerking tussen private partijen,
woningcorporaties en de gemeenten. Dat laat zich slecht vertalen in meetbare
doelen. De uiteindelijke keuze of het instrument daadwerkelijk zal worden
ingezet zal moeten worden gemaakt door de gemeenteraad.TOEGANG TOT DE WONINGMARKT7. Verhouding tot de HuisvestingswetHet wetsvoorstel geeft regelingen voor de toegang tot de woonruimtemarkt
en bevat aanvullingen op en afwijkingen van de Huisvestingswet; formeel wijzigt
het wetsvoorstel de Huisvestingswet niet.2 Een
herziening van die wet is in voorbereiding. Thans heeft de Huisvestingswet
alleen tot doel de bevordering van een evenwichtige en rechtvaardige verdeling
van schaarse woningruimte.3 De voorgestelde regeling
druist daar deels recht tegen in, nu zij – in het streven naar meer
differentiatie van de bevolking in het aangewezen gebied – de instroommogelijkheid
van kansarmen beperkt. Bovendien kan aan niet-kansarmen voorrang worden verleend;
dit resulteert in uitstel (of afstel) voor andere woningzoekenden.De memorie van toelichting signaleert dit wel, maar rechtvaardigt dit
onvoldoende.1 Eerder stelde de regering dat het
optimaal benutten van de huidige mogelijkheden en de ervaringen die Rotterdam
bij de effectuering daarvan heeft opgedaan, doorslaggevend zullen zijn voor
een daadwerkelijke inwerkingtreding van aanvullende voorzieningen.2De Raad adviseert nader te motiveren waarom is gekozen voor een wet naast
de Huisvestingswet, met een contrair doel, in plaats van aanpassing van het
doel en tekst van de Huisvestingswet zelf.7. Bij de voorbereiding van de maatregelen die worden voorgesteld in hoofdstuk
3 van het wetsvoorstel is gekozen voor een aparte wet en niet voor een wijziging
van de Huisvestingswet. Verschillende overwegingen spelen hierbij een rol.
Allereerst heeft de Minister van VROM op 2 juni 2004 de Tweede Kamer
medegedeeld, dat zij op grond van een aantal in de brief genoemde overwegingen
streeft naar een fundamentele herziening van de Huisvestingswet in plaats
van het in de huidige wet nog doorvoeren van wijzigingen (Kamerstukken II
2003/04, 29 624, nr. 1). Aanpassing van doel en tekst van de Huisvestingswet
met de in voorliggende wetsvoorstel genoemde maatregelen staat hier haaks
op. Gelet op het primaire doel van de vigerende Huisvestingswet, namelijk
om bij een (dreigende) schaarste op de woningmarkt woonruimte zo efficiënt
mogelijk toe te wijzen en te borgen dat kansarmen in aanmerking komen voor
een passende woning, zou opname van de in hoofdstuk 3 voorgestelde maatregelen
bovendien een niet logische aanpassing van de Huisvestingswet betekenen.In bovengenoemde brief heeft de Minister van VROM aangegeven, dat zij
zal bezien in hoeverre, in lijn met de doelstellingen van het voorliggende
wetsvoorstel, er voor gemeenten sturingsmogelijkheden moeten worden geboden
om te kunnen sturen op differentiatie van wijken. Inmiddels is met de voorbereidingen
van de herziening van de Huisvestingswet een begin gemaakt. Gelet op de doorlooptijd
die met een nieuwe wet is gemoeid, afgezet tegen de noodzakelijke urgente
aanpak van problemen, is het niet gewenst te wachten tot deze herziening kracht
van wet krijgt. Wel zal bij het opstellen van de nieuwe Huisvestingswet worden
bezien of en in hoeverre de in hoofdstuk 3 van dit wetsvoorstel voorgestelde
maatregelen in die nieuwe Huisvestingswet kunnen worden geïncorporeerd.Deze overwegingen zijn aanleiding geweest om nu te kiezen voor een apart
wetsvoorstel.8. VergunningplichtHet doel van de maatregel is de bestaande concentratie van overlast gevende
situaties over de stad aan te pakken en aldus het leefklimaat voor de bewoners
in de aangewezen gebieden te verbeteren.Om dit doel te bereiken bevat het wetsvoorstel een algemene vergunningplicht
voor het wonen in aangewezen gebieden. Eén van de voorwaarden voor
het verkrijgen van een vergunning is een inkomenseis. Het wetsvoorstel bevat
slechts de eis dat er inkomen is; een minimumeis daarvoor ontbreekt. Het Rotterdamse
gemeentebestuur had voorgesteld 120% van het minimumloon als eis te stellen.
In artikel 3.22 van het Vreemdelingenbesluit wordt bij gezinsvorming ook de
eis van 120% van het minimuminkomen gesteld. Maatschappelijk gesproken is
het verschil tussen het wettelijk minimumloon en 120% daarvan aanzienlijk.Bovendien wilde Rotterdam niet een vergunningplicht invoeren, in verband
met de administratieve rompslomp.3Al met al roept de voorgestelde regeling vragen op die de memorie van
toelichting niet afdoende beantwoordt.De Raad adviseert het wetsvoorstel op dit punt nader te bezien.8. De gemeente Rotterdam heeft haar aanvankelijke bezwaren ten aanzien
van de (her)invoering van de vergunningplicht inmiddels laten vallen. Het
vergunningstelsel van de Huisvestingswet is ook nodig om de in het wetsvoorstel
aangegeven maatregelen te kunnen effectueren. Ook het voorstel om uit te gaan
van een inkomenseis van 120% van het wettelijk minimum als voorwaarde
voor het verkrijgen van een huisvestingsvergunning heeft het Rotterdamse gemeentebestuur
inmiddels ingetrokken. Toepassing van de 120%norm zou er toe kunnen leiden
dat door Rotterdam «gewenste» huishoudens als studenten en pensioensgerechtigden
niet in aanmerking zouden komen voor een huisvestingsvergunning voor een woning
in de desbetreffende wijk. Om aan dit bezwaar tegemoet te komen is gekozen
voor de in artikel 8 voorgestelde limitatieve opsomming. Het wetsvoorstel
is derhalve op dit punt niet gewijzigd.9. Neveneffectena. De Raad vestigt de aandacht op het ongewenste neveneffect, dat omliggende
gemeenten kunnen ondervinden van de voorgestelde huisvestingsmaatregel. Kansarme
woningzoekenden die niet in aanmerking komen voor een huisvestingsvergunning,
zullen naar alle waarschijnlijkheid een goedkope huurwoning elders in de gemeente
of in de regio zoeken. De kans is daarom groot dat de problemen in de aangewezen
gebieden slechts worden verplaatst en niet opgelost. Door het uitwijken van
kansarme woningzoekenden naar omliggende gemeenten zullen mensen die daar
reeds wonen, nog meer moeite hebben goedkope huisvesting te vinden. De Raad
wijst ook op de potentiële extra belasting voor de omliggende gemeenten
door de toename van het aantal bijstandsgerechtigden en openbare orde-problemen.
De Raad adviseert in de toelichting aandacht te schenken hoe deze effecten
voorkomen dan wel opgevangen kunnen worden.b. Toepassing van artikel 9 van het wetsvoorstel kan ertoe leiden dat
woningzoekenden die aan bepaalde sociaal-economische kenmerken voldoen, zich
in feite gedwongen zien woonruimte te aanvaarden in een aangewezen gebied,
ook als zij de voorkeur geven aan woonruimte in een ander deel van de stad;
het is immers mogelijk hun alleen aanbiedingen in een aangewezen gebied te
doen. Woningzoekenden die bijvoorbeeld een WAO-uitkering genieten of alimentatie
ontvangen, krijgen niet deze «voorrangs»behandeling en zullen
dus minder gauw met een dergelijke situatie worden geconfronteerd. De Raad
adviseert in de memorie van toelichting op dit effect van de regeling in te
gaan.9a. Het is zaak te constateren dat de door de Raad geschetste neveneffecten
zich alleen zullen voordoen, indien de gemeenteraad aangeeft dat de slaagkansen
van woningzoekenden, die als gevolg van de aanwijzing geen huisvestingsvergunning
kunnen krijgen voor woonruimte in de aangewezen gebieden, onvoldoende binnen
de eigen gemeentegrenzen kunnen worden gegarandeerd. In hoeverre in de praktijk
daadwerkelijk een beroep zal worden gedaan op de omliggende gemeenten is nu
nog niet aan te geven.Het wetsvoorstel voorziet erin, dat de Minister van VROM bij het aanwijzen
van de gebieden, waarbinnen op basis van het wetsvoorstel inkomenseisen kunnen
worden gesteld, over de huisvestingsmogelijkheden in de omliggende gemeenten
advies kan vragen aan gedeputeerde staten, dan wel het dagelijks bestuur van
het desbetreffende kaderwetgebied / de desbetreffende plusregio. Juist vanwege
hun rol op het terrein van de regionale woningbouwafspraken, de stedelijke
vernieuwing en de woonruimteverdeling zijn zij in staat om tot een afgewogen
advies te komen inzake de extra belasting die inzet van deze maatregel voor
omliggende gemeenten met zich meebrengt.De verwachting is, dat het aantal en de omvang van de gebieden die door
de gemeenteraad zullen worden voorgedragen voor aanwijzing beperkt zullen
zijn. Naar verwachting zal daarmee ook de toename van het aantal bijstandsgerechtigden
in de omliggende gemeenten als gevolg van de voorgestelde maatregelen niet
groot zijn. Bovendien geldt in algemene zin dat een toename van het aantal
bijstandsgerechtigden ook leidt tot een hogere bijdrage uit het fonds werk
en inkomen, waarmee deze potentiële extra belasting wordt opgevangen.
Wat betreft de openbare orde geldt, dat juist de concentratie van kansarme
huishoudens tot problemen kan leiden. Verplaatsing zal de kans op openbare
ordeproblemen als gevolg van dit concentratievraagstuk doen afnemen.De memorie van toelichting is aangepast op het punt van de zienswijze
voor wat betreft de neveneffecten op de omliggende gemeenten. 9b. In de meeste gemeenten waarop de huisvestingsmaatregel van toepassing
kan zijn, en in ieder geval in de G4, wordt gebruik gemaakt van het zogenaamde
aanbodmodel, waarbij de woningzoekende zelf reageert op het vrijkomende woningaanbod.
De woningzoekende heeft zijn eigen woonvoorkeuren en maakt zijn eigen afweging
om al dan niet te reageren op een vrijkomende woning in een bepaald gebied.
Ten aanzien van de vrijkomende woningen in een aangewezen gebied zal het in
de regel inderdaad zo zijn, dat de slaagkansen van de woningzoekenden die
voldoen aan de gestelde sociaal-economische kenmerken door het wegvallen van
de «concurrentie» van andere groepen, hiervoor zullen toenemen.
Wellicht zullen de wachttijden voor een dergelijke woning ook korter zijn
dan in elders in de gemeente. Feitelijk is de instroom van huishoudens die
voldoen aan de gestelde kenmerken ook een van de beoogde effecten van deze
maatregel. Het blijft echter te allen tijde aan de betrokkene zelf om hierin
een afweging te maken.10. AanwijzingsbevoegdheidArtikel 5 van het wetsvoorstel bepaalt dat de minister een gebied aanwijst
(op aanvraag van de gemeenteraad). Het valt niet op voorhand in te zien, waarom
de gemeenteraad wel de kansenzone (OZB) zou mogen vaststellen, maar niet de
onderhavige gebiedsaanwijzing mag doen. De Raad geeft in overweging de aanwijzing
door de gemeenteraad te laten geschieden. Gezien de mogelijke gemeenteoverstijgende
aspecten van een aanwijzing verdient het dan wel aanbeveling goedkeuring door
gedeputeerde staten of de minister te verlangen.10. De aanwijzing van gebieden, bedoeld in artikel 5 van het wetsvoorstel,
leidt er toe dat de gemeente de in de artikelen 7 en 8 van het wetsvoorstel
voorgestelde maatregelen kan toepassen. Als gevolg daarvan kunnen bepaalde
groepen woningzoekenden niet in aanmerking komen voor een woning in een aangewezen
gebied. Een randvoorwaarde is dat die woningzoekenden voldoende mogelijkheden
houden om elders in de gemeente of de regio passende woonruimte te vinden.
Als aan deze randvoorwaarde niet kan worden voldaan, trekt de Minister van
VROM de aanwijzing in (artikel 7, eerste lid, van het wetsvoorstel). Juist
omdat de Minister van VROM een verantwoordelijkheid heeft voor de huisvesting
van sociaal-economisch zwakkere groepen moet de Minister als extra waarborg
over deze intrekkingsbevoegdheid beschikken. Tevens geldt dat op basis van
het voorliggende wetsvoorstel een (minimale, maar wel gerechtvaardigde) inbreuk
op het recht van vrije vestiging wordt gemaakt. Deze inbreuk is minimaal,
omdat woningzoekenden die als gevolg van de maatregelen in de artikelen 8
en 9 worden uitgesloten wel voldoende huisvestingsmogelijkheden over moeten
houden binnen de rest van de gemeente of de regio. Als dit niet zo is, wordt
de aanwijzing ingetrokken. Voor de goede orde: een «intrekkingsbevoegdheid»,
zoals hierboven aangegeven, heeft de Minister van VROM niet, als hij slechts
een goedkeuringsbevoegdheid heeft.Gelet op het bovenstaande zijn de voorgestelde artikelen 5 en 7 gehandhaafd.11. Recht van vrije vestiging, Europees Verdrag tot bescherming van de
rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en Internationaal verdrag
inzake burgerrechten en politieke rechtenUitvoering van de maatregel van hoofdstuk 3 van het wetsvoorstel heeft
tot gevolg dat het recht op vrije vestiging voor bepaalde groepen wordt beperkt.
Volgens de memorie van toelichting wordt die beperking gerechtvaardigd door
het belang dat de samenleving heeft bij het voorkomen van een als gevolg van
selectieve migratie toenemende concentratie van sociaal-economisch zwakke(re)
groepen in bepaalde gebieden of wijken. Bovendien geldt de beperking slechts
voor een beperkt gebied en een beperkte periode.1
De memorie van toelichting bespreekt de rechtvaardiging van de inbreuk niet
per verdragsbepaling.Artikel 2 van het Vierde Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming
van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) bepaalt, evenals
artikel 12 van het Internationaal verdrag inzake burgerrechten en politieke
rechten (IVBPR), dat eenieder die wettig op het grondgebied van een Staat
verblijft, binnen dat grondgebied het recht heeft zich vrijelijk te verplaatsen
en er vrijelijk zijn verblijfplaats te kiezen. Op de vrijheid van artikel
2 zijn krachtens het derde lid de «gewone» beperkingsgronden van
toepassing, waaronder «handhaving van de openbare orde».
Bovendien is er een extra beperkingsgrond in het vierde lid opgenomen, namelijk
het algemeen belang in een democratische samenleving. De vraag of de beperking
op het recht van vrije vestiging onder de rechtvaardigingsgrond«handhaving
van de openbare orde» valt (artikel 2, derde lid), hoeft hier niet te
worden beantwoord, omdat de beperking wordt gerechtvaardigd door het algemeen
belang in een democratische samenleving (artikel 2, vierde lid).Een beperking van het recht van vrije vestiging ingevolge artikel 12 IVBPR
zou alleen gerechtvaardigd zijn als zij noodzakelijk is ter bescherming van
«de openbare orde». De beperkingsgrond «algemeen belang
in een democratische samenleving» van het Vierde protocol bij het EVRM
komt in artikel 12 IVBPR niet voor. De Engelstalige versie van dit artikel
spreekt van «public order (ordre public)». Deze beperkingsgrond
is anders van aard dan het begrip «maintenance of public order»
van het Vierde Protocol; zij ziet niet op de rust op straten en pleinen. De
memorie van toelichting gaat ten onrechte niet in op de vraag hoe het voorkomen
van de toename van sociaal-economisch zwakke(re) groepen in bepaalde gebieden
of wijken onder dit begrip «openbare orde» is te brengen. Zonder
onderbouwing is de beperking van het recht van vrije vestiging van artikel
12 IVBPR niet gerechtvaardigd.De Raad adviseert hierin alsnog te voorzien.11. Artikel 12, derde lid, van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten
en politieke rechten (hierna IVBPR) verbiedt beperkingen van het recht op
vrijheid van vestiging anders dan beperkingen nodig ter bescherming van de
nationale veiligheid, de openbare orde, de volksgezondheid of de goede zeden
of van de rechten en vrijheden van anderen.De in de artikelen 8 en 9 van het wetsvoorstel opgenomen maatregelen maken
mogelijk inbreuk op het recht op vrijheid van vestiging als vastgelegd in
artikel 12 van het IVBPR. Het betreft hier slechts een minimale inbreuk, omdat
de woningzoekenden die door de maatregelen op grond van de voorgestelde artikelen
8 en 9 in de aangewezen gebieden geen huisvesting kunnen krijgen wel elders
in de gemeente of de regio voor hen passende huisvesting moeten kunnen vinden.
Is dat niet het geval dan gaat de Minister van VROM niet over tot aanwijzing
of wordt de aanwijzing ingetrokken. Deze minimale beperking van het recht
op vrijheid van vestiging is gerechtvaardigd, omdat de maatregelen op grond
van de voorgestelde artikelen 8 en 9 dienen ter bescherming van de openbare
orde als bedoeld in artikel 12, derde lid, van het IVBPR. Het begrip openbare
orde heeft een ruimere betekenis in het IVBPR dan in het EVRM. Naast het voorkomen
van ongeregeldheden omvat het de publieke veiligheid, het voorkomen van criminaliteit
en alle universeel geaccepteerde fundamentele principes, overeenkomstig de
mensenrechten, waarop een democratische samenleving is gebaseerd. In de gebieden
waar het om gaat, staat de leefbaarheid ernstig onder druk. Maatregelen gericht
op het vergroten van de leefbaarheid in die gebieden zijn in het belang van
de openbare orde zoals bedoeld in artikel 12, derde lid, van het IVBPR . De
memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.12. Gelijke behandelingHet wetsvoorstel maakt onderscheid naar inkomen en andere – door
de gemeenteraad te bepalen – sociaal-economische kenmerken. Dit kan
leiden tot indirect onderscheid op grond van ras, huidskleur of nationale
of etnische afstamming. Eén van de eisen die de Algemene wet gelijke
behandeling stelt, is het vereiste van proportionaliteit. Het is niet zeker
dat het wetsvoorstel aan deze eis voldoet. Daarvoor is doorslaggevend in hoeverre
woningzoekenden terecht kunnen in de regio, als zij niet in aanmerking komen
voor woonruimte in het aangewezen gebied. Het voorgestelde artikel 6, tweede
lid, (en artikel 7, tweede lid) bieden daarvoor onvoldoende garantie. Niet
duidelijk is welke maatstaven worden gehanteerd om te bepalen dat er «voldoende»
mogelijkheden voor huisvesting elders in de regio zijn; bovendien wordt aan
de minister beoordelingsvrijheid gelaten. De Raad adviseert de artikelen 6,
tweede lid, en 7, eerste lid, onder b, te herzien.12. Op grond van artikel 1 van de Grondwet is het de overheid verboden
om onderscheid te maken tussen personen op grond van godsdienst, levensovertuiging,
politieke gezindheid, ras of geslacht. De Algemene wet gelijke behandeling
is overigens niet van toepassing op eenzijdig overheidshandelen en daarmee
niet op het handelen van de (lagere) regelgever.Bij toepassing van de voorgestelde artikelen 8 en 9 wordt geen direct
onderscheid gemaakt op grond van de voornoemde gronden. Indirect onderscheid
op grond van de voornoemde gronden kan echter niet op voorhand volledig worden
uitgesloten. Dat mogelijk indirecte onderscheid wordt gerechtvaardigd, omdat
de maatregelen een gerechtvaardigd doel dienen, geschikt zijn om dat doel
te bereiken, dat doel niet met andere middelen bereikt kan worden en de maatregelen
proportioneel zijn (voor een nadere uiteenzetting wordt verwezen naar paragraaf 4.3
van de memorie van toelichting – paragraaf 3.3 zoals aan de Raad
is voorgelegd). Bij de aanvraag om aanwijzing van gebieden waarin de voorgestelde
maatregelen kunnen worden toegepast, zal de gemeenteraad aannemelijk moeten
maken dat ook in dat specifieke geval aan deze eisen wordt voldaan. Hieraan
is in ieder geval niet voldaan indien de woningzoekenden die als gevolg van
de aanwijzing van een gebied en de toepassing binnen dat gebied van de maatregelen
van de voorgestelde artikelen 8 en 9 onvoldoende mogelijkheden over hebben
om huisvesting te vinden. De Minister van VROM zal bij haar beoordeling van
die mogelijkheden de op dat moment in de regio/gemeente bestaande woningmarktsituatie
in ogenschouw nemen. Indien na de aanwijzing van een gebied blijkt dat er
onvoldoende mogelijkheden over zijn, wordt de aanwijzing door de Minister
van VROM ingetrokken. Dit vormt een extra zekerheid dat aan de eisen waaraan
moet worden voldaan om het indirecte onderscheid gerechtvaardigd te laten
zijn, zal worden voldaan.Gelet op het voorgaande is er geen reden om de voorgestelde artikelen
6 en 7 aan te passen.13. Positieve ballotageArtikel 9, eerste lid, maakt voorrang mogelijk voor woningzoekenden die
voldoen aan de in een gemeentelijke verordening vastgelegde sociaal-economische
kenmerken. Zo kan de gemeenteraad, aldus de memorie van toelichting, positieve
ballotage zoals nu al toegepast door sociale verhuurders, op alle verhuurders
van toepassing verklaren.1 «Op deze wijze
kunnen ook in de particuliere huursector huishoudens met vergelijkbare leefstijlen
meer in elkaars nabijheid komen te wonen, bijv. in hetzelfde woonblok om op
deze manier te bewerkstelligen dat leefritme en leefwijze van bewoners meer
op elkaar zijn afgestemd.» In de artikelsgewijze toelichting worden
als kenmerken genoemd de samenstelling van het huishouden, de leeftijd en
het opleidingsniveau van de woningzoekende.De Raad beveelt aan in de toelichting aan de hand van meer voorbeelden
te verduidelijken wat onder sociaal-economische kenmerken kan worden verstaan.13. De in de memorie van toelichting genoemde sociaal-economische kenmerken
betreffen nadrukkelijk een niet limitatieve opsomming en zijn uitsluitend
bedoeld als voorbeeld. Afhankelijk van de lokale situatie kan de gemeenteraad
invulling geven aan het begrip sociaal-economische kenmerken.14. Terminologiea. De termen «subsidiair» en «proportioneel» hebben
in het Europese recht hun eigen betekenis. Het gebruik van deze termen in
Nederlandse wetgeving in een andere betekenis dient te worden vermeden. De
term «subsidiair» komt in Nederlandse wetten in formele zin niet
voor, de term «proportioneel» slechts zelden.2De Raad adviseert de referte aan deze begrippen in de artikelen 6, 8 en
9 te schrappen of anders te formuleren.b. Ingevolge artikel 8 moet een woningzoekende zes jaar of langer onafgebroken
ingezetene zijn van de regio om in aanmerking te komen voor een huisvestingsvergunning
in een aangewezen gebied. Volgens de memorie van toelichting, paragraaf 3.3,
onder het kopje «Geschikt», worden de eisen van artikel 8 niet
gesteld «aan woningzoekenden die in de regio wonen en beschikken over
zelfstandige woonruimte». Hiermee gaat de memorie van toelichting verder
dan het wetsvoorstel. De Raad adviseert tekst en toelichting op dit punt beter
op elkaar af te stemmen. c. Tot de «niet-actieven» die in artikel 3, eerste lid, sub
a, onderdeel 1, worden genoemd, behoren in het algemeen ook degenen die beschikken
over een ouderdomspensioen als bedoeld in de Algemene Ouderdomswet en degenen
die nog niet beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt, zoals studenten. Deze
behoren, ingevolge artikel 8, tot degenen die wel een vergunning kunnen verkrijgen
voor een woning in het aangewezen gebied. Vermoedelijk wordt met «niet-actieven»
in dit voorstel gedoeld op niet-actieven die wel behoren tot de beroepsbevolking
of die beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt. De Raad adviseert in het wetsvoorstel
de term niet-actieven nader te omschrijven.14a. De begrippen «subsidiariteit» en «proportionaliteit»
worden in de artikelen 6, 8 en 9 van het wetsvoorstel gebruikt omdat bij de
toepassing van de in het wetsvoorstel opgenomen bevoegdheden de grondrechten
in het geding kunnen zijn. Indien dat het geval is, moet – zoals in
paragraaf 4.3 van de memorie van toelichting uiteen is gezet (paragraaf 3.3
in de tekst zoals die aan de Raad van State is voorgelegd) – worden
beoordeeld of de voorgenomen maatregel: een rechtvaardig doel dient, geschikt
is voor het bereiken van het doel, voldoet aan het vereiste van subsidiariteit,
en voldoet aan het vereiste van proportionaliteit. Het wetsvoorstel voldoet
aan de eerste twee eisen, het dient een rechtvaardig doel en de voorgestelde
maatregelen zijn geschikt om dat doel te bereiken. Of de voorgestelde maatregelen
altijd voldoen aan het vereiste van subsidiariteit en het vereiste van proportionaliteit
kan slechts in concrete gevallen worden beoordeeld. Het is naar ons oordeel
wenselijk dat de gemeenteraad zich dit expliciet afvraagt, zowel bij de aanvraag,
waarbij de gemeenteraad ook de Minister van VROM moet overtuigen, als bij
de concrete toepassing van de maatregelen in een gebied dat op grond van artikel
5 van het wetsvoorstel zal worden aangewezen. De gemeenteraad moet bij de
aanvraag om aanwijzing van een gebied, bedoeld in artikel 6 van het wetsvoorstel,
aannemelijk maken dat de gevraagde aanwijzing aan de hiervoor genoemde vereisten
zal voldoen. Bovendien moet de gemeenteraad bij het toepassen van de voorgestelde
artikelen 8 en 9 beoordelen of de voorgestelde maatregelen aan de hiervoor
genoemde eisen zullen voldoen. Bij die beoordeling gaat het vooral om de vraag
of het beoogde doel ook met minder vergaande maatregelen kan worden bereikt
(het vereiste van subsidiariteit) en of er sprake is van evenredigheid tussen
het beoogde doel en de aangetaste belangen (het vereiste van proportionaliteit).Gelet op het bovenstaande is het advies van de Raad op dit punt niet overgenomen.14b. De eisen die op grond van artikel 8 van het wetsvoorstel gesteld
kunnen worden aan woningzoekenden mogen niet gesteld worden aan woningzoekenden
die zes jaar of langer ingezetene van de regio zijn. Zij hoeven niet over
zelfstandige woonruimte te beschikken, maar moeten wel in de zes jaar voorafgaand
aan de aanvraag van de huisvestingsvergunning ingezetene zijn geweest van
de regio.De memorie van toelichting is op dit punt in overeenstemming gebracht
met de tekst van het wetsvoorstel.14c. In artikel 3 van het wetsvoorstel wordt gebruik gemaakt van de categorie
«niet-actieven» zoals die door het CBS is gedefinieerd. Het is
een van de criteria op grond waarvan een gebied als kansenzone kan worden
aangewezen. Het gebruik maken van CBS-cijfers maakt het eenvoudiger vast te
stellen of een gebied aan de criteria voldoet. De opsomming in artikel 8 van
het wetsvoorstel richt zich tot individuen. Die moeten passen in een van de
genoemde categorieën om in aanmerking te kunnen komen voor een huisvestingsvergunning
voor een in de gemeentelijke verordening aangewezen categorieën van woonruimten
in de op grond van artikel 5 aangewezen gebieden. De achtergrond van beide
artikelen is dus verschillend. Ter wille van de duidelijkheid is overeenkomstig
het advies van de Raad in de artikelsgewijze toelichting bij artikel 3 de
definitie van niet-actieven die het CBS hanteert nu uitdrukkelijk vermeld.15. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij het
advies behorende bijlage. 15. De door de Raad in overweging gegeven redactionele kanttekeningen
zijn op één na overgenomen. De redactionele kanttekening bij
artikel 8, eerste lid, van het wetsvoorstel is niet overgenomen. Bij de formulering
van het voorgestelde artikel 8, eerste lid, is doelbewust gekozen voor de
in dat lid opgenomen limitatieve opsomming.16. Het voorstel van wet is overigens nog op de volgende punten aangepast.a. Naar aanleiding van overleg met ambtelijke vertegenwoordigers van de
Europese Commissie, in het kader van de notificatie van de voorgenomen OZB-maatregel
als mogelijke vorm van staatssteun, is geconcludeerd dat het in de praktijk
gaat om zogenaamde de minimis-steun. Om het risico te beperken van overschrijding,
door de OZB-vermindering zelf, van het de minimis-plafond van € 100 000,–
per periode van drie jaar, is een maximum gesteld aan de WOZ-waarde van € 500 000,–
per object. Dat laatste bedrag zal jaarlijks worden geïndexeerd. Omdat
de minimis-steun niet aan de Commissie gemeld behoeft te worden, wordt de
notificatie ingetrokken. De gemeente die de maatregel toepast zal dan wel
de nodige maatregelen moeten treffen om te waarborgen dat het totale bedrag
van de minimis-steun die een onderneming ontvangt het de minimis-plafond niet
overschrijdt. De memorie van toelichting is dienovereenkomstig aangepast.In verband met intrekking van de notificatie is ook artikel 17 van het
voorstel van wet, de inwerkingtredingsbepaling, aangepast. Het is nu niet
meer nodig de mogelijkheid open te houden dat het tijdstip van inwerkingtreding
voor verschillende onderdelen van de wet verschillend zal moeten zijn.b. In verband hiermee is uit het wetsvoorstel geschrapt dat sprake moet
zijn van een kleine zelfstandige onderneming in de zin van verordening (EG)
nr. 70/2001 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 12 januari
2001 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-verdrag
op staatssteun voor kleine en middelgrote ondernemingen (PbEG L 10, 2001).
Gebleken is dat toepassing van de in die verordening gehanteerde definities
moeilijk uitvoerbaar is en voor de betreffende onderneming ook administratieve
lasten met zich zou brengen, omdat die vereiste zelfstandigheid door de belastingschuldige
zelf onderbouwd zou moeten worden. Daarmee zou een belangrijke reden om voor
deze faciliteit de OZB te hanteren (geen administratieve lasten voor de onderneming)
zijn weggevallen. Om die reden is in artikel 3, eerste lid, geschrapt dat
sprake moet zijn van een zelfstandige kleine onderneming, evenals de definitie
van kleine zelfstandige onderneming in artikel 1, onder b, van het wetsvoorstel
zoals dat aan de Raad van State is aangeboden.c. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om de artikelen 11 en 12 van
het wetsvoorstel aan te passen. Omdat het niet de bedoeling is om het introduceren
van een nieuwe sluitingsgrond op grond van de Woningwet (het voorgestelde
artikel 97 van de Woningwet) en de daarmee samenhangende wijziging van artikel
16a van de Woningwet te koppelen aan het bij koninklijke boodschap van 5 januari
2004 ingediende voorstel van wet tot wijziging van de Woningwet en enkele
andere wetten (verbetering naleving, handhaafbaarheid en handhaving bouwregelgeving)
(Kamerstukken II 2003/04, 29 392, nr. 2) zijn de artikelen 11 en 12 aangepast.17. Ten slotte zijn in het voorstel van wet en de memorie van toelichting
enkele redactionele wijzigingen doorgevoerd. De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkWij mogen u, mede namens onze ambtgenoten van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
van Financiën en voor Vreemdelingenzaken en Integratie verzoeken het
hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van
toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties,A. PechtoldDe Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,S. M. Dekker Bijlage bij het advies van de Raad van State betreffende no. W04.04.0576/I
met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– In artikel 3, tweede lid, een peildatum opnemen.– In artikel 3, derde lid, «de kansenzones worden» vervangen
door: een kansenzone wordt.– In artikel 5, eerste lid, «verzoek» vervangen door:
aanvraag.– In artikel 5, tweede lid, derde volzin, «Het bepaalde in
dit artikel en de artikelen 6 en 7 is» vervangen door: Dit artikel en
de artikelen 6 en 7 zijn van.1– In artikel 8, eerste lid, de opsomming aanvullen, als is beoogd
ook degenen die anderszins in eigen levensonderhoud kunnen voorzien, door
bijvoorbeeld een inkomen, pensioen, studiefinanciering of uitkering uit het
buitenland, door alimentatie of door eigen vermogen in aanmerking te laten
komen voor een vergunning.– In artikel 9, evenals in artikel 8, na «grootstedelijke
problematiek» toevoegen: in de gemeente.XNoot1Vgl. het verschijnsel tippelzone; zie bijv. ABRS 6 maart 2002, JB
2002/117.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 2.2.XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 2, onder kopje Criteria voor het
aanwijzen van gebieden voor de OZB-maatregel.XNoot3Paragraaf 2.2.XNoot4Advies van 12 augustus 1999, Wet inkomstenbelasting 2001 (kamerstukken
II 1998/99, 26 727, A).XNoot1Advies van 7 juni 2000, Wet ondernemerspakket 2001 (kamerstukken
II 1999/00, 27 209, A).XNoot2Memorie van toelichting, paragraaf 3.1.XNoot3Aldus de considerans van de Huisvestingswet.XNoot1Memorie van toelichting, paragrafen 3.1 en 3.4.XNoot2Brief van de Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties
en van de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie van 23 april
2004 aan het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam, ter inzage
gelegd bij kamerstukken II 2003/04, 21 062, 117.XNoot3Actieprogramma «Rotterdam zet door», december 2003, bladzijde
52.XNoot1Memorie van toelichting, paragraaf 3.3.XNoot1Paragraaf 3.2, onder kopje Sociaal-economische kenmerken.XNoot2In artikel 73 van de Gaswet, artikel 48 van de Elektriciteitswet 1998,
artikelen 6.4 en 6a.2 van de Telecommunicatiewet.XNoot1Aanwijzing 52 van de Aanwijzingen voor de regelgeving. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30091-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl