Wijziging Wetboek van Strafrecht en Wetboek van Strafvordering omtrent taakstraffen; Brief minister over het opleggen van taakstraf bij verstek, in vervolg op het mondeling overleg van 19 januari 2000
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-09 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26114, nr. 20

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

27-01-2000

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1999-2000

26114 nr. 20

21-01-2000

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamTaakstraf bij verstekVerhouding artikel 22f en 22g WvSrOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26114Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 19 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 114Wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering
en enige andere wetten omtrent de straf van onbetaalde arbeid ten algemenen
nutte (taakstraffen)nr. 20BRIEF VAN DE MINISTER VAN JUSTITIEAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 21 januari 2000Tijdens de mondelinge behandeling van het wetsvoorstel Taakstraffen in
uw Kamer op 19 januari jl. heb ik toegezegd in een brief nader in te gaan
op het onderwerp van het opleggen van taakstraf bij verstek in relatie tot
bepalingen uit enkele verdragen betreffende dwangarbeid. Ook zou ik hierin
ingaan op een vraag van de heer Van der Staaij van de fractie van de SGP over
de verhouding tussen artikel 22f en 22g WvSr van het voorstel van wet.Taakstraf bij verstekDoor de heer Niederer van de fractie van de VVD is bij amendement (nummer
17) voorgesteld het instemmingsvereiste, zoals in het voorstel van wet is
gegeven in artikel 22b WvSr te laten vervallen. Hierdoor zou het mogelijk
worden een taakstraf in verstekzaken op te leggen. In mijn antwoord in eerste
termijn ben ik reeds kort ingegaan op de terzake relevante verdragen. Hieronder
zal ik dit in meer uitgebreide vorm doen.Artikel 4, tweede lid, EVRM bepaalt dat van niemand mag worden verlangd
gedwongen of verplichte arbeid te verrichten. Uit de beperkte jurisprudentie
die terzake van dit artikel is gevormd, blijkt dat de discussie over deze
bepaling zich vooral toespitst op beroepsuitoefening in de vrije maatschappij
en de beperkingen die daarbij worden gesteld. Bijvoorbeeld het geven van verplichte
rechtsbijstand door advocaten of het moeten naleven van contracten door profvoetballers.
Een strafrechtelijke casus (gericht op het tweede lid) heeft zich voor zover
ik heb kunnen nagaan nog niet voorgedaan.De Europese Commissie meent dat voordat er sprake is van gedwongen arbeid
er aan een tweetal aspecten moet zijn voldaan. «First, that the work
or service is performed by the worker against his will and, secondly, that
the requirement that the work or service be performed is unjust or oppressive
or the work or service itself involves avoidable hardship» (Van Dijk/Van Hoof, Theory and practice of the European Convention on Human
Rights, 1998, blz. 336).Het woord «and» in de hiervoor aangehaalde uitspraak van de
Europese Commissie suggereert duidelijk een cumulatie van deze vereisten.
Zouden deze subsidiair zijn bedoeld dan was logischerwijze het woord «or»
gebruikt.Uitgaande van deze cumulatie kan er geen sprake zijn van strijdigheid
van taakstraf bij verstek met artikel 4 EVRM, aangezien de in het kader van
een taakstraf te verrichten activiteiten niet te kwalificeren zijn als «unjust
or oppressive or the work or service itself involves avoidable hardship».Omdat de (beperkte) jurisprudentie over de vraag of sprake is van cumulatie
of subsidiariteit echter niet ondubbelzinnig is, wordt in het navolgende uitgelegd
waarom ook vanuit de subsidiaire redenering geen strijd is met artikel 4 EVRM.De Europese Commissie gaat ervan uit dat door het geven van toestemming,
aan de dwangarbeid of verplichte arbeid zijn dwangkarakter wordt ontnomen.
Het opleggen van een taakstraf bij verstek, waarbij op het moment van veroordeling
onduidelijk kan zijn of de betrokkene daarmee instemt, is mijns inziens niet
strijdig met de voornoemde bepaling. Ook dan blijft er immers een moment waarop
de veroordeelde kan beslissen al dan niet in te stemmen met de hem opgelegde
straf. Dat is namelijk het moment waarop hij kennis krijgt van de veroordeling.
De veroordeelde is niet verplicht om de taakstraf te verrichten. Indien hij
niet op de oproep om zich op een bepaald moment en bij een bepaald project
of werkplaats te melden reageert, zal het Openbaar Ministerie evenwel vanzelfsprekend
de bij het vonnis opgelegde vervangende hechtenis ten uitvoer kunnen leggen.
Dit zal hem ook worden medegedeeld.Er is wel gesteld dat hier geen sprake zou zijn van werkelijke instemming
omdat het alternatief voor het niet verrichten van de taakstraf het ondergaan
van vervangende hechtenis is. Dit zou dan samenhangen met het feit dat de
betrokkene niet expliciet vooraf heeft aangegeven in te stemmen met de taakstraf.
Het Europese Hof heeft over deze redeneringswijze anders geoordeeld (uitspraak
van 23 november 1983, A.70). Voor zover sprake is van instemming vooraf, is
dit weliswaar relevant, voor de toetsing aan artikel 4 EVRM kan het echter
niet beslissend zijn. De wijze waarop het werk dient te worden uitgevoerd
is voor het Hof evenzeer relevant voor die toetsing. In niet alle gevallen
is immers duidelijk dat de betrokkene bij zijn instemming vooraf voldoende
inzicht heeft op de daadwerkelijk te verrichten activiteiten. Pas wanneer
hij die activiteiten inderdaad verricht toont hij vanuit de optiek van het
Hof zijn definitieve instemming. Anders gezegd: weigert hij na aanvankelijk
instemming de activiteiten te verrichten dan kan hij niet altijd worden gehouden
aan zijn aanvankelijke instemming. Kortom, voor het Europese Hof blijkt de
instemming evenzeer uit het verrichten van de werkzaamheden. De mogelijkheid
van taakstraf bij verstek is hiermee geheel in lijn.Ik noem voorts kort enkele andere verdragen die in dit kader relevant
zijn.Het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten bepaalt
in artikel 8, derde lid, sub a, eveneens dat dwangarbeid en verplichte arbeid
verboden is. In hetzelfde artikel wordt in het derde lid, sub b, een algemene
uitzonderingsgrond voor het verbod gegeven voor regelingen waarin dwangarbeid
als straf kan worden opgelegd. De verplichting tot dwangarbeid krachtens een
daartoe strekkend vonnis van een bevoegde rechter valt derhalve niet onder
het verbod genoemd in voormeld verdrag. Het Verdrag van Genève betreffende de gedwongen of verplichte arbeid
van 1930 geeft eveneens een verbod voor gedwongen of verplichte arbeid. Dit
verdrag bepaalt dat onder deze term niet valt: «elke arbeid of dienst
van een persoon, gevorderd als gevolg van een veroordeling, uitgesproken bij
een rechterlijke beslissing, op voorwaarde, dat die arbeid of dienst ten uitvoer
gelegd wordt onder opzicht en toezicht van de openbare machten, en dat de
bedoelde persoon niet afgestaan wordt aan of ter beschikking gesteld wordt
van particulieren, maatschappijen of private rechtspersonen». Ook dit
verdrag laat dus werkstraffen toe, mits de tenuitvoerlegging daarvan «onder
toezicht van de openbare machten» staat. Nu bij de taakstraf het toezicht
wordt uitgeoefend door het Openbaar Ministerie, is de regeling ook met dit
verdrag in overeenstemming.Ten slotte is in dit verband het Verdrag betreffende afschaffing van gedwongen
arbeid van 1957 relevant. Uit de formulering van de bepalingen uit dit verdrag
blijkt dat het doel van dit verdrag gelegen is in het verbieden van dwangarbeid
ten aanzien van personen op politieke gronden. Ook deze bepaling verzet zich
derhalve niet tegen de toepassing van taakstraffen bij verstek.Tot slot wil ik nog ingaan op de opmerkingen die de heer Rouvoet ten aanzien
van dit onderwerp heeft gemaakt. Hij stelde dat in de memorie van toelichting
staat dat het instemmingsvereiste gegeven in artikel 22b WvSr nodig is in
verband met artikel 4 EVRM. In de memorie van toelichting is ingegaan op de
terzake relevante verdragen omdat dat in het wetsvoorstel waarbij de dienstverlening
werd geïntroduceerd ook uitvoerig was gedaan. Aangegeven is dat aan artikel
4 EVRM is voldaan nu het instemmingsvereiste gehandhaafd is. De omgekeerde
redenering, dat artikel 22b WvSr nodig is om te voldoen aan artikel 4 EVRM
is echter een geheel andere en met de gegeven tekst niet beoogd.De artikelsgewijze toelichting die hij tevens aanhaalde beoogt slechts
de voorbeelden te noemen waaruit de instemming, zoals vormgegeven in artikel
22b WvSr van het wetsvoorstel, kan blijken. Deze tekst beoogt niet om toelichting
te geven aangaande het al dan niet stellen van het instemmingsvereiste.Verhouding artikel 22f en 22g WvSrDe heer Van der Staaij vroeg aan het einde van het debat om de toegevoegde
waarde van beoordelingsvrijheid van het Openbaar Ministerie bij de toepassing
van artikel 22g WvSr (tenuitvoerlegging van de vervangende hechtenis), gelet
op de mogelijkheid gegeven in artikel 22f WvSr voor het Openbaar Ministerie
om de taakstraf te wijzigen. Juist om het Openbaar Ministerie de mogelijkheid
te geven van artikel 22f WvSr gebruik te maken dient artikel 22g WvSr beleidsvrijheid
te bieden. Wanneer namelijk bij het niet, of niet naar behoren, verrichten
van de taakstraf altijd de vervangende hechtenis bevolen zou moeten worden,
zou toepassing van artikel 22f WvSr niet meer mogelijk zijn.Overigens zijn er ook situaties denkbaar waarin de taakstraf niet kan
worden verricht en er geen wijziging kan worden aangebracht en het ook niet
zinvol is de vervangende hechtenis ten uitvoer te leggen. Te denken valt aan
een situatie waarin de betrokkene bij een ongeval dusdanig gewond is geraakt
dat hij geen taakstraf meer kan verrichten doch tevens detentieongeschikt
is geraakt. In die gevallen kan het Openbaar Ministerie besluiten de vervangende
hechtenis achterwege te laten.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26114-20.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl