Wijz. WvSv, WvS, Wet overdr. tenuitvoerlegg. strafvonnissen tot verruimen bevoegdh. o.a. politierechter in hoger beroep; Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 28215, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

08-02-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

28215 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Inleiding2. De competentie van de politierechter3. Unusrechtspraak in hoger beroep4. Financiële consequenties5. Artikelsgewijze toelichtingArtikel I, onderdelen A, B, Artikel II en IIIArtikel I, onderdeel CArtikel IV en VOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 28215Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 30 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
28 215Wijziging van het Wetboek van Strafvordering, het Wetboek van Strafrecht
en de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen strekkende tot het verruimen
van de bevoegdheid van de politierechter en de enkelvoudige kamer in hoger
beroep (verruiming bevoegdheid enkelvoudige kamers)nr. 3MEMORIE VAN TOELICHTING1. InleidingHet onderhavige wetsvoorstel heeft ten doel, de mogelijkheden voor berechting
door een enkelvoudige kamer in eerste aanleg en in appel te verruimen. Daardoor
wordt de capaciteit voor de berechting van misdrijven in eerste aanleg en
appel vergroot. Als zodanig kan het wetsvoorstel dienstig zijn aan een betere
verdeling van de werklast. Door de voorgestelde wijzigingen wordt tevens een
bijdrage geleverd aan de mogelijkheden die rechtbanken en gerechtshoven ter
beschikking staan om de doorloopsnelheden te verhogen en daarmee het risico
op schending van het vereiste van berechting binnen een redelijke termijn
als omschreven in artikel 6 EVRM te verminderen.In het wetsvoorstel zoals het bij de Raad van State is ingediend, werd
tevens voorgesteld de eenparigheidsregels, opgenomen in artikel 424 Sv, te
laten vervallen. De NVvR heeft bij haar advies1
van 22 januari 2002 gesteld dat bij dit wijzigingsvoorstel geen enkele haast
geboden is, zij verzoekt dientengevolge om voldoende tijd voor het concipiëren
van een grondig advies. De Raad voor de Rechtspraak adviseert1 het wetsvoorstel op dit punt terug te nemen en een discussie over
dit onderwerp te starten. Ook de Raad van State adviseert tenslotte dit onderdeel
van het wetsvoorstel te laten vervallen. Aan de drie adviezen is gevolg gegeven,
door het desbetreffende onderdeel uit dit wetsvoorstel te halen.In het navolgende worden de voorgestelde wijzigingen toegelicht.2. De competentie van de politierechterUit artikel 368 van het Wetboek van Strafvordering (verder: Sv) volgt,
dat het rechtsgeding voor de politierechter kan worden vervolgd indien naar
het aanvankelijke oordeel van het openbaar ministerie de zaak van eenvoudige
aard is, in het bijzonder ook ten aanzien van het bewijs en de toepassing
der wet, en de te requireren gevangenisstraf niet meer dan zes maanden bedraagt.
Artikel 369, eerste lid, Sv bepaalt dat de politierechter niet bevoegd is
tot oplegging van een gevangenisstraf van meer dan zes maanden. Het onderhavige
wetsvoorstel stelt voor, deze bepalingen in die zin aan te passen, dat de
ten hoogste bij de politierechter te vorderen en de door deze
op te leggen gevangenisstraf verhoogd wordt tot een jaar. Het koninklijk besluit
van 24 december 1925, Stb. 484 vervalt in dit verband van rechtswege. Aangetekend
zij nog dat de voorgestelde aanpassing doorwerkt in de bevoegdheid van officieren
enkelvoudige zittingen, die bevoegd zijn verklaard tot het optreden ter terechtzitting
bij de politierechter.De reden voor deze aanpassing is gelegen in de wens, de capaciteit voor
het berechten van strafbare feiten te vergroten. In het verleden heeft zich
een aantal keren de situatie voorgedaan dat verdenkingen ter zake van misdrijf
niet binnen redelijke termijn voor de strafrechter konden worden gebracht
vanwege het ontbreken van zittingscapaciteit. Een dergelijke situatie is hoogst
onwenselijk. Verder heeft zich, zo blijkt ook uit gepubliceerde jurisprudentie,
wel de situatie voorgedaan dat misdrijven waarvan de ernst een hogere straf
dan een gevangenisstraf van zes maanden rechtvaardigt, uitsluitend voor de
politierechter konden worden gebracht. Wachten met het aanbrengen van deze
zaken bij de meervoudige kamer zou leiden tot overschrijding van de redelijke
termijn waarbinnen de berechting moet plaatsvinden. Ook een dergelijke situatie
is, zowel uit oogpunt van normhandhaving als uit oogpunt van rechtsgelijkheid,
hoogst onwenselijk. Het onderhavige wetsvoorstel draagt eraan bij dat beide
situaties zich in mindere mate zullen kunnen voordoen. Tevens kan met de voorgestelde
wijziging een verhoging van de doorloopsnelheden worden bereikt en is zij
derhalve dienstig aan het verwezenlijken van een berechting binnen een redelijke
termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM.De voorgestelde aanpassing heeft haar prijs. Berechting door een meervoudige
kamer verkleint de kans dat verkeerde oordelen worden geveld over bewijs of
strafwaardigheid. Verder zal de politierechter veelal, mede omdat collegiaal
overleg in raadkamer niet aan de orde is, onmiddellijk uitspraak doen; in
die gevallen ontbreekt derhalve de reflectie achteraf. Heroverweging van de
voor- en nadelen van uitbreiding van de competentie van de politierechter
heeft de regering evenwel tot de overtuiging gebracht, dat de voordelen van
een ruimere berechtingscapaciteit tegen deze nadelen opwegen. Vertrekpunt
dient immers te zijn dat de rechterlijke organisatie zodanig dient te zijn
ingericht dat verdenkingen ter zake van misdrijf waarbij zulks in de rede
ligt voor de strafrechter kunnen worden gebracht en dat in die gevallen een
adequate straf kan worden opgelegd. Voorts is de feitelijke uitwerking van
de onderhavige verhoging in het licht van de wettelijke regelingen inzake
de vrijheidsstraf meegewogen. Ook is in aanmerking genomen dat in het geval
hoger beroep wordt opengesteld terzake van een gevangenisstraf van meer dan
zes maanden, berechting door een meervoudige kamer verzekerd blijft. Tenslotte
is in aanmerking genomen dat dagvaarding voor de politierechter beperkt dient
te blijven tot zaken die naar het aanvankelijke oordeel van het openbaar ministerie
van eenvoudige aard zijn (artikel 368 Sv), en dat de politierechter strafzaken
kan verwijzen naar de meervoudige kamer (artikel 369, tweede lid, Sv). Het
ligt, tegen deze achtergrond bezien, voor de hand dat het openbaar ministerie
in zwaardere strafzaken vooral voor de politierechter zal dagvaarden in de
gevallen waarin het strafvorderingsbeleid in sterke mate bepaald wordt door
richtlijnen. Het risico van een verkeerde waardering van de strafwaardigheid
is in dat geval gering. Een dergelijk vervolgingsbeleid zou met behulp van
aanwijzingen bevorderd kunnen worden.Nederland blijft, ook na de voorgestelde aanpassing, behoren tot de landen
die relatief beperkte berechtingsbevoegdheden aan de enkelvoudige strafkamer
in eerste aanleg toedelen. Ter illustratie kan worden gewezen op de regelingen
in Duitsland en België. In Duitsland maakt het Strafgesetzbuch onderscheid tussen Verbrechen en
Vergehen. Verbrechen zijn de strafbare feiten die «im Mindestmass mit
Freiheitsstrafe von einem Jahr oder darüber bedroht sind»; op Vergehen
staat «im Mindestmass» een geringere vrijheidsstraf of een geldboete
(artikel 12 Strafgesetzbuch; vgl. het commentaar Strafgesetzbuch, Schönke/Schröder,
zesentwintigste druk, München 2001). Artikel 24 Gerichtsverfassungsgesetz
(GVG) bepaalt dat in strafzaken als regel Amtsgerichte bevoegd zijn. Drie
uitzonderingen op deze regel gelden voor, kort gezegd (1.) de misdrijven waarvoor
het Landgericht en het Oberlandesgericht ingevolge de artikelen 74, 74a en
120 GVG bevoegd zijn; (2) zaken waarin een hogere vrijheidsstraf dan vier
jaar te verwachten is; (3) zaken waarin vanwege de bijzondere betekenis van
de zaak voor het Landgericht wordt vervolgd. Binnen het Amtsgericht beslist
de enkelvoudige kamer (Strafrichter) inzake Vergehen, indien «eine höhere
Strafe als Freiheitsstrafe von zwei Jahren nicht zu erwarten ist» (artikel
25; vgl. het Karlsruher Kommentar zur Strafprozessordnung, vierde druk, München
1999).In België vloeit uit artikel 91 Gerechtelijk Wetboek voort dat de
vorderingen in strafzaken bij de rechtbank behoudens uitzonderingen worden
toegewezen aan de kamers met één rechter. De rechtbanken nemen
onder de naam van correctionele rechtbanken ingevolge artikel 179 Wetboek
van Strafvordering kennis «van alle misdrijven waarvan de straf hoger
is dan gevangenisstraf van zeven dagen en geldboete van vijfentwintig frank».
Ingevolge artikel 25 Wetboek van Strafrecht is de duur van de correctionele
gevangenisstraf ten hoogste vijf jaar, met uitzondering van «gecorrectionaliseerde»
misdaden, bij welke de duur ten hoogste tien jaar is. Een uitzondering op
de regel van toewijzing aan de enkelvoudige kamer bestaat, als het openbaar
ministerie in de dagvaarding behandeling door de meervoudige kamer vermeldt.
Verder wordt verwijzing naar de meervoudige kamer bevolen wanneer de beklaagde
daartoe op het juiste moment voor de terechtzitting een verzoek doet. (vgl.
Chr. v.d. Wyngaert, Strafrecht en strafprocesrecht in hoofdlijnen, 1998, p.
464–465; 496; 509–510).Aangestipt kan nog worden, dat voorgesteld wordt de competentieregeling
van de Wet overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen, alsmede de regeling
inzake het bevelen van de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijk opgelegde
straf (artikel 14g Wetboek van Strafrecht) in dezelfde zin te wijzigen als
die van het Wetboek van Strafvordering.De NVvR verwijst in haar advies van 22 januari 2002 naar een eerder uitgebracht
advies, dat is aangehecht. In dat advies, van 28 januari 1999, wordt verhoging
van het door de politierechter op te leggen strafmaximum ontraden. Aangegeven
wordt, dat aan collegiale rechtspraak een aantal belangrijke voordelen zijn
verbonden. Doordat niet terstond na de behandeling van de zaak uitspraak wordt
gedaan, ontstaat een moment van bezinning. Verder worden zienswijzen getoetst
door de discussie in raadkamer. Hierboven is aangegeven dat deze voordelen
van collegiale rechtspraak erkend worden. De vergroting van de afdoeningscapaciteit
door verruiming van de competentie van alleenrechtsprekende rechters heeft
haar prijs.De voordelen van collegiale rechtspraak zijn, aldus het eerdere advies,
niet alleen van belang m.b.t. de juridische complexiteit van een strafzaak
maar hebben ook betrekking op de strafmaat. Bij zwaardere vrijheidsstraffen
dient de justitiabele de zekerheid te hebben dat dit niet «zomaar»
door een persoon wordt gedaan. Ook deze overweging kan tot op grote hoogte
worden onderschreven. Naarmate in een zwaardere strafzaak meer straftoemetingsvrijheid
bestaat, ligt dagvaarding voor de meervoudige kamer eerder voor de hand; de
door een unus te berechten strafzaak moet ook in dit opzicht «van
eenvoudige aard» zijn. Dagvaarding voor de politierechter in zwaardere
strafzaken ligt vooral voor de hand in gevallen waarin richtlijnen of andere
rechtsinstrumenten ter normering van straffen de te vorderen en op te leggen
straf in sterke mate bepalen.Het eerdere advies merkt voorts op dat een organisatorisch probleem in
de strafrechtspraak niet door het terzijde schuiven van een gewichtig rechtsgoed
als collegiale rechtspraak mag worden opgelost. Het advies biedt evenwel geen
aanwijzingen dat het capaciteitstekort bij de berechting van strafbare feiten
aan een gebrekkige organisatie daarvan is te wijten. Daarbij gaat deze overweging
voorbij aan de omstandigheid dat de afgrenzing van enkelvoudige en meervoudige
rechtspraak in de eerste plaats een kwestie van afweging is. De volgende overweging
in het advies bevestigt dat: aangegeven wordt dat de wettelijke grens van
zes maanden in beginsel een betrekkelijk willekeurige is. Met het voorgaande
is tevens aangegeven waarom voor of tegen het fixeren van de grens van enkelvoudige
rechtspraak op het huidige niveau als enig juiste moeilijk «principiële»
argumenten kunnen worden aangevoerd.In het eerdere advies wordt er voorts aan gerefereerd dat verschuiving
van de competentiegrens al snel het karakter kan hebben van een poging om
niet de voor een behoorlijke strafrechtspleging minimaal vereiste middelen
ter beschikking te stellen. Er zij op gewezen dat er de afgelopen jaren additionele
middelen voor de rechterlijke macht ter beschikking zijn gesteld. Het is alleen
realiteit dat de rechterlijke capaciteit langs die weg niet in de mate is
kunnen worden uitgebreid die voor een tijdige berechting van de strafzaken
die voor berechting in aanmerking komen vereist is. In verband met de behoorlijkheid
van de Nederlandse strafrechtspleging zij eraan herinnerd dat Nederland ook
na de voorgestelde aanpassing blijft behoren tot de landen die relatief beperkte
berechtingsbevoegdheden aan de enkelvoudige strafkamer in eerste aanleg toedelen.Het advies meent dat het niet aangaat om het ene rechtsbeginsel (berechting
binnen een redelijke termijn) te dienen door het andere (collegiale rechtspraak
in zwaardere strafzaken) tekort te doen; een rechtsstaat zou zich er niet
toe mogen laten verleiden een voorstelling van zaken te accepteren waarin
het dienen van twee verschillende rechtsprincipes als tegengestelde bewegingen
wordt afgeschilderd. In dit verband zij er op gewezen dat een dergelijke afweging
ook in de rechtspraak van het EHRM voorkomt. Zo wordt in EHRM 29 oktober 1991,
Helmers, A 212, aangegeven dat bij het bepalen van de noodzaak van een openbare
behandeling van het hoger beroep andere overwegingen zoals het recht op berechting
binnen een redelijke termijn en de daaraan verbonden noodzaak tot voortvarend
handelen van rechterlijke instanties dienen te worden betrokken.Met de opmerking in het advies dat een meervoudige kamer niet altijd uit
drie leden bestaat die alle drie als politierechter kunnen optreden kan worden
ingestemd. Gewoonlijk kunnen evenwel ten minste twee van de drie rechters
wel als zodanig optreden. Daarbij komt, dat de politierechter ook mondeling
vonnis kan wijzen. Het advies vestigt de aandacht op de mogelijkheid dat bij
zwaardere strafzaken in meer gevallen zal worden aangehouden, verwezen en/of
geappelleerd. Mede in dat verband is van belang dat dagvaarding voor de politierechter
slechts mogelijk blijft bij strafzaken die van eenvoudige aard zijn. Het onverkort
handhaven van dit wettelijke criterium impliceert tevens dat geen aanleiding
bestaat tot aanpassingen die de politierechter in staat zouden moeten stellen
moeilijker zaken ten gronde te behandelen.Uit het voorgaande volgt dat de schatting van de capaciteitseffecten welke
ik eerder heb gegeven, en waaraan de NVvR in haar advies refereert (Kamerstukken
II 1998/99, 24 587, nr. 39), bijstelling behoeft. Inderdaad mag verwacht
worden dat strafzaken waarbij zwaardere straffen in het geding zijn in veel
gevallen meer tijd zullen vergen dan de strafzaken die tot dusver bij de politierechter
zijn aangebracht. Dat brengt evenwel geen wijziging in het tijdsbeslag dat
met de berechting van die lichtere strafzaken gemoeid is. Verder legt de berechting
van wat zwaardere strafzaken door de politierechter een aanmerkelijk minder
groot beslag op rechterlijke capaciteit dan berechting door de meervoudige
kamer. Verwacht mag worden dat de neiging om hoger beroep in te stellen in
belangrijke mate afhankelijk is van de verwachting of in hoger beroep een
bijstelling van de opgelegde straf in neerwaartse richting te verwachten is,
en dat de omstandigheid dat berechting plaats heeft gevonden door een enkelvoudige
kamer met name ook in dat verband relevant zal kunnen zijn. Ook om deze reden
ligt het derhalve voor de hand dat dagvaarding voor de politierechter plaatsvindt
in strafzaken waarin de te vorderen en op te leggen straf in sterke mate door
richtlijnen en andere rechtsinstrumenten ter normering van straffen wordt
bepaald.De Raad voor de Rechtspraak kan zich vinden in de voorgestelde verruiming
van de bevoegdheid van de politierechter. Ook de Raad meent dat van de verruimde
mogelijkheid alleen gebruik dient te worden gemaakt in bepaalde goed omlijnde
typen zaken, waarin het strafvorderingsbeleid wordt bepaald door richtlijnen.
Aanbevolen wordt, op arrondissementaal niveau overleg te plegen, teneinde
te voorkomen dat veel zaken naar de meervoudige kamer worden verwezen.Aan de Raad voor de rechtspraak is verzocht of de omvang van de mogelijke
capaciteitswinst door verruiming van de bevoegdheid van de politierechter
nader aangeduid zou kunnen worden. Op voorhand kan een antwoord op deze vraag
volgens de Raad niet gegeven worden, aangezien daarbij vele factoren een rol
spelen. Van belang is met name in welke mate ervaren rechters beschikbaar
zijn om zwaardere strafzaken enkelvoudig te behandelen. Diezelfde ervaren
rechters moeten ook meervoudige kamers voorzitten; meer enkelvoudige afdoeningen
zullen evenwel leiden tot minder meervoudige kamer-zittingen. Op dit moment
zal het vooral aankomen op afspraken met het openbaar ministerie welke zaken
meervoudig en welke enkelvoudig zullen worden aangebracht en geappointeerd.
Daarbij zal ook naar de aard van de zaak gedifferentieerd kunnen worden.3. Unusrechtspraak in hoger beroepDe voorgestelde aanpassing van de bevoegdheid van de politierechter heeft
gevolgen voor de werklast in hoger beroep. Indien in meer strafzaken vonnis
wordt gewezen, ligt het immers in de rede dat in meer gevallen appel zal worden
ingesteld. Het ligt derhalve in de rede om ook de bevoegdheid van de enkelvoudige
kamer in appel te vergroten. Voorgesteld wordt artikel 411 Sv (zoals dat artikel
is komen te luiden na inwerkingtreding van de Aanpassingswet modernisering
rechterlijke organisatie, Stb. 2001, 584) in die zin aan te passen, dat een
zaak in hoger beroep door een enkelvoudige kamer van het gerechtshof kan worden
behandeld indien zij in eerste aanleg door de politierechter behandeld is,
en daarbij niet een gevangenisstraf is opgelegd van meer dan zes maanden.
Het onderhavige wetsvoorstel gaat in dit opzicht verder dan het initiatiefwetsvoorstel
van de leden Van Oven en O.P.G. Vos (Kamerstukken II, 1998/99, 26 274,
nr. 2).Ook deze aanpassing vindt, zo volgt uit het voorgaande, haar achtergrond
in de wens tot het vergroten van de berechtingscapaciteit en het daarmee bevorderen
van een afdoening binnen redelijke termijn. Verwacht mag worden dat een verruiming
van de bevoegdheden van de politierechter de druk op de berechtingscapaciteit
in appel nog verder zal vergroten. Het onderhavige voorstel stelt gerechtshoven
beter in staat, de druk op de berechtingscapaciteit het hoofd te bieden.Ook deze uitbreiding van unusrechtspraak komt de regering, voor- en nadelen
afwegend, verantwoord voor. De wet drukt thans reeds uit, dat de waarborg
van meervoudige rechtspraak in appel door de wetgever niet in alle strafzaken
noodzakelijk is geacht. De uitzondering op de regel van meervoudige appelrechtspraak
bij poltierechterzaken is thans evenwel beperkt tot strafzaken terzake van,
kort gezegd, dronken rijden. Deze beperking ontbeert, naar de mening van de
regering, voldoende grond. Ook in andere strafzaken waarin niet meer dan zes
maanden gevangenisstraf is opgelegd door de politierechter is unusrechtspraak
in appel aanvaardbaar. Dit temeer daar ook de enkelvoudige kamer in appel
naar de meervoudige kamer mag verwijzen (vgl. artikel 411, derde lid, Sv),
en de enkelvoudige kamer in appel geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf van
langere duur kan opleggen dan de verdachte bij het vonnis in eerste aanleg
is opgelegd (vgl. artikel 425, tweede lid, Sv). Uit oogpunt van wetssystematiek
is voorts relevant dat de wettelijke regeling terzake van hoger beroep tegen
kantonrechtervonnissen de enkelvoudige kamer van het gerechtshof thans competent
maakt in alle gevallen waarin «een straf of maatregel is opgelegd»,
en derhalve geen beperking naar specifieke delicten of straffen kent (vgl.
artikel 411, tweede lid, Sv).Unusrechtspraak in appel wordt, in het voorgestelde systeem, niet mogelijk
in het geval de politierechter een gevangenisstraf van meer dan zes maanden
heeft opgelegd. De waarborg van meervoudige rechtspraak dient in deze gevallen
naar de mening van de regering onverkort behouden te blijven. Op deze wijze
wordt bewerkstelligd dat de waarborgen die gelegen zijn in de openstelling
van rechtsmiddelen en de meervoudige behandeling daarvan, in ruimere mate
beschikbaar zijn naarmate meer op het spel staat.In het advies van de NVvR van 22 januari 2002 wordt bij het voorstel tot
uitbreiding van de unusrechtspraak in appel in de eerste plaats verwezen naar
het gestelde inzake de uitbreiding van de competentie van de politierechter,
waar in het voorgaande reeds op is ingegaan. Voor het appel komt daar volgens
het advies bij dat juist de meervoudige behandeling van hoger beroep van politierechtervonnissen
kwaliteitsbevorderend kan werken, en dat hier in de kringen van de hoven zeer
aan wordt gehecht. Aangegeven wordt dat de huidige uitzonderingen op de meervoudige
behandeling in hoger beroep (de alcoholzaken en het kantongerechtappel) ook
niet onomstreden tot stand zijn gekomen. Daarnaast stelt het advies de vraag
of twaalf maanden gevangenisstraf niet erg hoog is.Vooropgesteld kan worden dat de alleensprekende rechter in appel niet
tot het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twaalf maanden
bevoegd is. De voorgestelde aanpassing van de competentie van de unus in appel
beperkt diens bevoegdheid, als gezegd, tot zaken waarin een gevangenisstraf
van niet meer dan zes maanden is opgelegd. En uit artikel 425, tweede lid,
Sv vloeit als gezegd voort dat de enkelvoudige kamer in appel geen onvoorwaardelijke
gevangenisstraf van langere duur kan opleggen dan de verdachte bij het vonnis
in eerste aanleg is opgelegd. Uit het samenstel van beide bepalingen volgt
dat de unus in appel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van maximaal zes
maanden kan opleggen. Verzekerd is aldus, dat het in appel om de lichtere
strafzaken gaat.Verder kan worden aangestipt dat het onderhavige wetsvoorstel aan de gerechtshoven
de vrijheid laat om, in het licht van de wettelijke criteria, te bepalen
welke zaken voor enkelvoudige afdoening in appel in aanmerking komen, en dat
het vonnis en het proces-verbaal van de terechtzitting in eerste aanleg bij
het maken van die selectie veelal belangrijke aanknopingspunten zullen bieden.
Zo zullen vonnis en proces-verbaal in belangrijke mate opheldering kunnen
verschaffen over de proceshouding van de verdachte in eerste aanleg: welke
verweren zijn gevoerd, is een bekentenis afgelegd. Dat behandeling door de
unus in appel slechts mogelijk is als de zaak «van eenvoudige aard»
is, impliceert dat behandeling door de enkelvoudige kamer niet in de rede
ligt als bij de aanvaarding of verwerping van de in eerste aanleg gevoerde
verweren dan wel de bewijsbeslissing redelijkerwijs twijfel mogelijk is. Denkbaar
is ook, dat tegen de achtergrond van de wettelijke eis dat de zaak van eenvoudige
aard moet zijn, onverminderd het voorgaande, tevens afspraken worden gemaakt
over soorten strafzaken die wel, en soorten strafzaken die niet voor afdoening
door een alleensprekende rechter in aanmerking kunnen komen. Bij de eerste
categorie valt bijvoorbeeld te denken aan winkeldiefstallen; bij de tweede
categorie valt te denken aan verdenkingen ter zake van dood door schuld in
het verkeer.De Raad voor de Rechtspraak is van mening dat de voorgestelde wijziging
niet op bezwaren stuit. Aangegeven wordt dat de verwachte toevloed van zaken
tegen drugskoeriers ook de procedure in hoger beroep op ernstige wijze zou
kunnen frustreren en dat juist met betrekking tot zaken tegen drugskoeriers
gesteld kan worden dat deze – mede gelet op de beperking van de strafmaat
tot zes maanden – doorgaans van zodanig eenvoudige aard zijn dat enkelvoudige
behandeling in hoger beroep niet tot grote problemen zal leiden. In voorkomende
gevallen zou dan van deze bevoegdheid gebruik kunnen worden gemaakt.4. Financiële consequentiesVerwezen zij in dit verband naar het Plan van aanpak terzake de capaciteitsproblemen
bij de opsporing, vervolging, berechting en tenuitvoerlegging, gerezen in
verband met de invoer van drugs via Schiphol.5. Artikelsgewijze toelichtingArtikel I, onderdelen A, B, Artikel II en IIIDe gevolgen van de voorgestelde wijzigingen zijn in het voorgaande, met
name paragraaf 2, toegelicht.Artikel I, onderdeel CDe gevolgen van de voorgestelde wijziging zijn in het voorgaande, met
name paragraaf 3, toegelicht.Artikel IV en VHet komt wenselijk voor, de inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel,
nadat het tot wet is verheven, op zo kort mogelijke termijn te laten plaatsvinden.
De inwerkingtredingsbepaling bewerkstelligt zulks, onder toepassing van artikel
16 van de Tijdelijke referendumwet. Het overgangsrecht, geregeld in Artikel
IV, heeft tot gevolg dat de voorgestelde wijzigingen eerst van toepassing
zijn in nieuwe strafzaken. Het is derhalve niet mogelijk om in zwaardere strafzaken
vooruitlopend op de nieuwe wet alvast te dagvaarden bij de politierechter.
Ook in appel kan uitsluitend na de inwerkingtreding van het tot wet verheven
voorstel voor de unus gedagvaard worden met het oog op de uitbreiding van
diens bevoegdheid. De reikwijdte van de overgangsbepaling in het tweede lid
is beperkt tot het gestelde in artikel 411, tweede lid, onder
b, Sv, om mogelijke misverstanden over de verhouding tot het overgangsrecht
in de Aanpassingswet modernisering rechterlijke organisatie, Stb. 2001, 584
inzake hoger beroep tegen kantonrechtervonnissen te vermijden.De Minister van Justitie,A. H. KorthalsXNoot1Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-28215-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl