Wet op bijzondere medische verrichtingen; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24788, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

28-06-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24788 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 23 april 1996, no.
W13.96.0074, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24788Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 28 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 788Regels betreffende bijzondere verrichtingen op het gebied van de gezondheidszorg
(Wet op bijzondere medische verrichtingen)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 23 april
1996 en het nader rapport d.d. 18 juni 1996, aangeboden aan de Koningin door
de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Het advies van de Raad
van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 28 februari 1996, no. 96.001060, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, bij de
Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie
van toelichting, houdende regels betreffende bijzondere verrichtingen op het
gebied van de gezondheidszorg (Wet op bijzondere medische verrichtingen).Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 28 februari
1996, nr. 96.001060, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 23 april 1996, nr. W13.96.0074, bied ik U hierbij aan.Met betrekking tot de opmerkingen van de Raad deel ik het volgende mede.1. Het wetsvoorstel strekt allereerst tot vervanging van de Tijdelijke
wet uitbreiding werkingssfeer artikel 18 Wet ziekenhuisvoorzieningen. In paragraaf
3 van de memorie van toelichting wordt opgemerkt dat het verbodsstelsel van
artikel 18 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen (WZV) in de praktijk de enige
effectieve mogelijkheid is gebleken om in voorkomende gevallen concentratie
van bijzondere medische voorzieningen af te dwingen. Naast instandhouding van dit beleidsinstrument bevat het voorstel echter
ook een aantal geheel nieuwe bepalingen. Zo behelst artikel 3 de mogelijkheid
van een al dan niet tijdelijk verbod van een medische verrichting, indien
deze, gezien de maatschappelijke, ethische of juridische gevolgen, onwenselijk
is. In de toelichting wordt in dit verband gesproken van nul-optie en moratorium.De Raad van State constateert hier twee nova. Ten eerste wordt, naast
regulering van verrichtingen, de bevoegdheid geïntroduceerd van een algemeen
verbod. Ten tweede verschijnen nieuwe, vage toetsingscriteria, namelijk maatschappelijke,
ethische of juridische gevolgen.Het college stelt vast dat de minister deze criteria niet nader toelicht.
Evenmin noemt zij enig voornemen om de nieuwe bevoegdheid toe te passen. In
dit opzicht schiet de toelichting naar het oordeel van de Raad tekort. Zijn
bedenkingen tegen het artikel worden hierdoor versterkt. Deze bedenkingen
zijn de volgende.a. De Raad wijst erop dat een eventueel verbod moet worden afgewogen tegen
het belang van de patiënt bij de verrichting en dat dus terughoudendheid
past. Van onvoldoende gewicht is in dit verband de niet nader uitgewerkte
stelling in paragraaf 8 van de toelichting dat een verbod op grond van voormelde
criteria de neerslag is van een rechtmatige politieke keuze. In beginsel is
het aan de patiënt te beslissen of hij een medische verrichting wil ondergaan,
nadat hij over de aard en gevolgen daarvan is voorgelicht door de medische
hulpverlener.b. Zou de overheid dit beginsel om klemmende redenen willen doorbreken,
dan nog moet de vraag worden beantwoord naar de noodzaak van een nieuw wettelijk
instrument, met andere woorden: naar het te dezen tekortschieten van zelfregulering
in de gezondheidszorg, alsmede van toepassing van de Wet op de beroepen in
de individuele gezondheidszorg inclusief de daarin vervatte tuchtnormen en
van de Kwaliteitswet zorginstellingen.c. Mocht de regering deze vraag aan de hand van een concreet voornemen
overtuigend kunnen beantwoorden, dan dient vervolgens te worden aangetoond
waarom voorlopige regeling van een dergelijk principieel belangrijk ingrijpen
bij algemene maatregel van bestuur noodzakelijk is, dat wil zeggen waarom
de onmiddellijke indiening van een wetsvoorstel voor dat geval onvoldoende
soelaas zou bieden.Gelet op het vorenstaande adviseert de Raad artikel 3 van het voorstel
te heroverwegen.1. De Raad constateert twee nova, namelijk de bevoegdheid van een algemeen
verbod en vage toetsingscriteria. Wat betreft die criteria wijs ik op de definitie
van ontwikkelingsgeneeskunde, waarin diezelfde criteria ook nu reeds worden
genoemd. Bij nader inzien geef ik er overigens de voorkeur aan, in artikel
3 te spreken van «aspecten» in plaats van gevolgen. Waar het om
gaat, is dat zich in het recente verleden verschillende gevallen hebben voorgedaan
waarin de roep om maatregelen van de kant van de overheid werd gehoord; gewezen
kan worden op geslachtskeuze om niet-medische redenen en op bepaalde IVF-toepassingen
die mogelijk risico's voor het nageslacht met zich kunnen brengen (sommige
vormen van de zogenaamde ICSI). Dat zijn medische verrichtingen waarbij gezien
de daaraan verbonden ethische aspecten de vraag rijst of toepassing toelaatbaar
is. De ervaring leert dat deze vragen zich plotseling kunnen aandienen en
dat het om verrichtingen kan gaan die technisch gezien rijp zijn voor toepassing.
Om redenen van effectiviteit kan het noodzakelijk zijn van de kant van de
overheid in te grijpen voordat de desbetreffende verrichting in de medische
praktijk vaste voet aan de grond heeft gekregen. Formele wetgeving kost dan
teveel tijd en is daarvoor dus niet geschikt. Uiteraard zal in eerste instantie
in overleg met de betrokken beroepsgroepen getracht worden tot een oplossing
te komen. Een effectieve stok achter de deur acht ik daarbij echter onontbeerlijk.
Een concretisering van de criteria of het aangeven van concrete voornemens
tot toepassing van deze bevoegdheid is per definitie niet mogelijk, omdat,
zo dat wel mogelijk was, ook meteen een op de betrokken verrichting toegesneden
wet zou kunnen worden voorgesteld. Juist omdat het hier gaat om nog onbekende
verrichtingen, kunnen de criteria niet anders dan in algemene termen worden
gesteld.Wat de bedenkingen van de Raad betreft, merk ik het volgende op.a. De Raad is van mening dat de in de toelichting genoemde criteria onvoldoende
zijn om een politieke keuze te kunnen rechtvaardigen. De Raad geeft er de
voorkeur aan de keuze van een medische verrichting te laten plaatsvinden op
het niveau van de behandelaar en patiënt. In beginsel deel ik deze voorkeur.
Er moet echter rekening mee gehouden worden dat er zich een verrichting aandient
waarbij andere belangen dan die van de individuele patiënt een rol spelen
en waarbij de vraag rijst of wij in Nederland die verrichting, gelet op die
andere belangen, wel of niet toegepast willen zien. De snelle ontwikkelingen
op het gebied van de medische technologie stellen ons met vaste regelmaat
voor een dergelijke vraag. Deze vraag wordt niet langer beschouwd als louter
een zaak van professionals. De samenleving wenst zelf te kunnen beslissen
of een bijzondere medische verrichting als bedoeld in onderhavig wetsvoorstel
wel of niet dient te worden toegepast in ons land. Dit proces van afwegen
van patiëntenbelangen en maatschappelijke, ethische of juridische belangen
dient zonodig plaats te kunnen vinden op het politieke niveau. b. Op zelfregulering kan niet altijd worden vertrouwd; daarvoor is te
onzeker welke belangen in het geding zullen zijn. De Wet op de beroepen in
de individuele gezondheidszorg en de Kwaliteitswet zorginstellingen hebben
niet als doel om op te treden tegen bij nadere beschouwing ongewenst geachte
handelingen. Beide wetten richten zich op de kwaliteit van de reguliere zorg;
zij zijn niet geschreven om de gezondheidszorg te vrijwaren van wellicht op
zich verantwoord uit te voeren maar ongewenste bijzondere medische verrichtingen.
Voor dit doel is een wettelijk instrument als het onderhavige noodzakelijk.c. Zoals in de aanhef van dit punt reeds is gezegd, gaat het bij artikel
3 om nog onbekende verrichtingen. Rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid
dat technische belemmeringen om de verrichting uit te voeren, ontbreken. Slagvaardig
optreden vereist dan enige spoed. Ik heb de wettekst op dit punt aangescherpt,
zodat, indien een voordracht voor een maatregel wordt gedaan, ook op het punt
van de vraag waarom onmiddellijke indiening van een wetsvoorstel onvoldoende
soelaas zou bieden, in de toelichting een motivering zal moeten worden gegeven.In de toelichting bij artikel 3 zijn naar aanleiding van de opmerkingen
van de Raad de bedoeling en de betekenis van deze bepaling verduidelijkt.2. De hiervoor aangehaalde «neerslag van een rechtmatige politieke
keuze» ligt naar de mening van de minister «in de lijn van de
in het EU-verdrag nagestreefde doelstellingen van algemeen belang, waarvan
de beoordeling naar de huidige stand van het Europese gemeenschapsrecht bij
de lidstaten berust». De Raad merkt op dat een verbod op de uitvoering van een medische verrichting
of de aanschaf van apparatuur een belemmering is van het vrije verkeer van
diensten of goederen die door het EG-Verdrag wordt verboden. Blijkens de zojuist
geciteerde zinsnede wil de minister kennelijk een beroep doen op de door het
verdrag toegelaten uitzonderingen. In dit verband wijst de Raad erop dat de
toetsing van de toelaatbaarheid van een verboden belemmering per geval dient
plaats te vinden. Hij merkt bovendien op dat het EG-Verdrag zelf niet een
uitzondering voor het «algemeen belang» bevat, maar dat de staat
dit belang (per geval) nader dient te specificeren waarbij, zoals in de toelichting
terecht wordt vermeld, de «enkele wens tot kostenbeheersing» geen
voldoende rechtvaardigingsgrond oplevert. De Raad is derhalve van mening dat
in de toelichting meer uitgebreid aandacht dient te worden geschonken aan
de vraag naar mogelijke rechtvaardigingen voor de beschreven inbreuk op de
verdragsverboden.2. Naar aanleiding van het advies van de Raad is paragraaf 8 herschreven.3a. Volgens de toelichting op artikel 1 laat het wetsvoorstel ruimte
voor het toespitsen van de voorschrijving van verrichtingen op de uit een
oogpunt van zorgvuldige regelgeving essentiële kenmerken van de handelingen.
Denkbaar wordt genoemd dat de «behandeling van een bepaalde kwaal met
een bepaald geneesmiddel» aan een vergunningvereiste wordt onderworpen.De Raad merkt op dat onder het geldende stelsel van artikel 18 WZV
een dergelijke regulering nog nimmer is toegepast. De vraag rijst waarom daaraan
thans behoefte bestaat.b. Onder «medische verrichting» – zo vervolgt de
toelichting – valt ook het afleveren van geneesmiddelen door de apotheker.De Raad wijst in dit verband op de richtlijn van de Raad van de EEG
betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
inzake geneesmiddelen (richtlijn nr. 65/65, PbEG, nr. 22). De vergunning voor
het in de handel brengen kan alleen worden geweigerd, geschorst of ingetrokken
om de in de richtlijn vermelde redenen.De Raad betwijfelt of dit systeem ruimte laat om de aflevering van
geneesmiddelen met toepassing van artikel 3 van het voorstel te verbieden.De toelichting op artikel 1 dient ten aanzien van vorenstaande aspecten
opnieuw te worden bezien.3a. Het aangeven in de memorie van toelichting dat de tekst ruimte laat
voor een bepaalde verrichting, wil nog niet zeggen dat thans aan die toepassing
behoefte bestaat. De bedoeling van de passage is slechts, in antwoord op in
de praktijk gerezen vragen, duidelijk te maken wat de mogelijkheden zijn die
het wetsvoorstel op dit punt biedt. b. De aangehaalde passage is geschrapt.4. Ingevolge artikel 2, eerste lid, van het wetsvoorstel kan bij ministeriële
regeling worden bepaald dat het verboden is zonder vergunning bepaalde medische
verrichtingen te doen of apparatuur aan te schaffen ten behoeve van medische
verrichtingen. Op grond van artikel 5 bepaalt de minister de omvang van de
behoefte aan die verrichtingen en apparatuur, alsmede de wijze waarop in die
behoefte kan worden voorzien. Gelet op het belang van de materie verdient regeling bij algemene maatregel
van bestuur naar het oordeel van de Raad de voorkeur. De mogelijkheid van
regeling op ministerieel niveau ligt alleen in de rede voor gevallen, waarin
op korte termijn een regeling tot stand moet komen. Voor die situaties zou
de ministeriële regeling dan uiterlijk na zes maanden door een algemene
maatregel van bestuur vervangen moeten worden. De Raad beveelt aan het wetsvoorstel
aan te passen.5. Ingevolge artikel 6, tweede lid, kunnen voorschriften aan de vergunning
als bedoeld in artikel 2 worden verbonden en wordt de procedure met betrekking
tot de vergunningverlening vastgesteld bij ministeriële regeling. Mede gelet op aanwijzing 26, eerste lid, van de Aanwijzingen voor de regelgeving
geeft de Raad de voorkeur aan regeling bij algemene maatregel van bestuur
waarin tevens aangegeven wordt welke voorschriften aan de vergunning kunnen
worden verbonden.4 en 5. Oorspronkelijk waren het aanwijzen van bijzondere voorzieningen
in het kader van artikel 18 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen (WZV) en het
vaststellen van de procedure, waaronder de bepaling van de behoefte aan die
voorzieningen, slechts mogelijk bij algemene maatregel van bestuur. Bij de
wijziging van de WZV in 1978 (Stb. 763) is dit stelsel in zoverre veranderd,
dat, vooruitlopend op een algemene maatregel van bestuur, aanwijzing van de
voorziening tijdelijk bij ministeriële regeling kon plaatsvinden. Ook
het bepalen van de behoefte, de wijze waarop in die behoefte kon worden voorzien
alsmede de vergunningprocedure werd aan de minister gedelegeerd, gezien de
samenhang met de in de WZV neergelegde (ministeriële) planning van de
overige ziekenhuisvoorzieningen.Een tiental jaren later is geconstateerd dat de dynamiek van de medisch-technologische
ontwikkelingen noopte tot een verdere vergroting van de slagvaardigheid. Om
die reden is artikel 18 WZV wederom gewijzigd (Aanpassing regelgeving academische
ziekenhuizen, Stb. 1990, 628) in die zin dat het artikel thans in eerste instantie
de minister de bevoegdheid geeft het verbodsregime toe te passen op een bijzondere
voorziening. Zo'n regeling geldt echter slechts voor vier jaar; verlenging
van het verbod geschiedt bij algemene maatregel van bestuur. De argumenten
voor een behoeftebepaling op ministerieel niveau bleven onverkort van kracht.
In de praktijk is gebleken dat hiermee een voldoende mate van slagvaardigheid
is bereikt.Wat betreft de procedure van vergunningverlening gaat het om voorschriften
van administratieve aard, waarvan volgens de door de Raad genoemde aanwijzing
het vaststellen aan de minister mag worden gedelegeerd.Welke voorschriften aan een vergunning worden verbonden, is niet op voorhand
vast te stellen; dit is afhankelijk van de betrokken verrichting en de vergunninghouder.Aan de aanbeveling van de Raad om een en ander (weer) bij algemene maatregel
van bestuur te doen plaatsvinden, is dan ook geen gehoor gegeven.6. In de toelichting op artikel 6 komt tot uitdrukking dat de verplichting
over voorgenomen besluiten advies te vragen (artikel 18, zevende lid, WZV)
is geschrapt; hoofdstuk 3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) verplicht
reeds – aldus de toelichting – tot het vragen van advies indien
een zorgvuldige voorbereiding van een besluit daarom vraagt. Artikel 18, zevende lid, is zeer recent nog gewijzigd (Hoofdstuk XI, artikel
17 van de Wet van 10 juli 1995 tot wijziging van de Algemene wet bestuursrecht
en andere wetten in verband met de afschaffing van de verplichtingen om advies
te vragen over algemene beleidsvoornemens, waaronder regelgeving, en het stellen
van een dwingende termijn aan advisering (afschaffing adviesverplichtingen).
Bij deze wijziging is de tot dusver geldende verplichte advisering gehandhaafd.
De thans voorgestane schrapping behoeft nadere motivering.6. Inderdaad is artikel 18, zevende lid, recent gewijzigd in die zin dat
daaruit de plicht tot het vragen van advies over regelingen is geschrapt en
thans nog slechts advies moet worden gevraagd over individuele beslissingen
(vergunningaanvragen respectievelijk -intrekkingen). In de praktijk is echter
gebleken dat aan die advisering niet altijd behoefte bestaat omdat vaak al
uit de rapporten van bijvoorbeeld de Gezondheidsraad, die aanleiding geven
voor de toepassing van artikel 18, blijkt welke instellingen voor vergunning
in aanmerking komen. Waar dat niet op voorhand duidelijk is, zal alsnog advies
worden gevraagd. De memorie van toelichting is op dit punt aangevuld.7. Volgens de toelichting op artikel 7 zal dit te zijner tijd worden aangepast
aan het subsidiehoofdstuk van de derde tranche Awb. De Raad adviseert hierin reeds thans te voorzien.7. Het is de bedoeling dat het wetsvoorstel op 30 december van dit jaar
inwerking zal treden. De subsidiebepalingen van de Algemene wet bestuursrecht
staan dan nog niet vast; de inwerkingtreding daarvan is voorzien voor 1 juli
1997. Dit betekent dat mogelijk in het voorjaar van 1997 de Wet op bijzondere
medische verrichtingen alsnog aan de definitieve tekst moet worden aangepast.
Om dit te voorkomen is besloten dat wetten die vóór 1 juli 1997
in werking treden, worden gewijzigd bij de aanpassingswet aan de derde tranche
Awb. Dit geldt dus ook voor het onderhavige artikel; het advies van de Raad
is niet overgenomen.8. Blijkens de toelichting op artikel 8 wordt daarmee een wettelijke basis
gegeven aan de praktijk dat instellingen die daartoe door de minister zijn
aangewezen, een vergoeding krijgen voor de meerkosten van de betrokken verrichting. Het artikel zwijgt over de vergoeding zelf.De Raad beveelt aan hierin te voorzien.8. De betrokken passage wekt ten onrechte de indruk dat het hier om een
subsidie gaat. «Vergoeding» van de kosten geschiedt door verwerking
daarvan in de tarieven op basis van een richtlijn in het kader van de Wet
tarieven gezondheidszorg. De toelichting is op dit punt verduidelijkt.9. In paragraaf 7 van de toelichting wordt onder andere het verband met
de Wet op het bevolkingsonderzoek besproken. Indien het gaat om een verrichting als bedoeld in artikel 3 van dit voorstel,
die reeds is verboden op grond van de Wet op het bevolkingsonderzoek, kan –
aldus de toelichting – eventueel ter versterking van dat verbod tevens
een nul-optie of een moratorium op grond van dit voorstel worden vastgesteld.De zin van een dubbel verbod ontgaat de Raad. Hij adviseert de aangehaalde
passage te schrappen.9. De aangehaalde passage is geschrapt.10. Voor enkele redactionele kanttekeningen verwijst het college naar
de bij het advies behorende bijlage.10. Aan de redactionele kanttekeningen is aandacht besteed.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De waarnemend Vice-President van de Raad van State,Mevrouw Leyten Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-EilersBijlage bij het advies van de Raad van State van 23 april 1996, no.
W13.96.0074, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging geeft.– De bevoegdheid van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en
Sport ingevolge artikel 5 van het wetsvoorstel overeenkomstig aanwijzing 30,
eerste lid, van de Aanwijzingen voor de regelgeving (Ar) formuleren.– In artikel 18, eerste lid, aanwijzing 227, eerste lid, Ar in acht
nemen.– In de toelichting (paragraaf 2) de brief van de Staatssecretaris
van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur van 9 februari 1993 aan de Voorzitter
van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van een vindplaats voorzien. Ditzelfde
geldt voor het verslag van het mondeling overleg van 21 april 1993 in de vaste
commissie voor de Volksgezondheid.– In de toelichting op artikel 6 «derde lid» vervangen
door: vierde lid. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24788-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl