Voorstel van wet van de leden Gerkens en Van Vroonhoven-Kok houdende wijziging van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de Wet handhaving consumentenbescherming in verband met de invoering van voorschriften betreffende de doorverkoop van toegangskaarten voor een publieke gebeurtenis op het terrein van sport of cultuur (doorverkoop toegangskaarten); Advies en reactie indiener(s)
Staten-Generaal — Kamerstuk Advies Raad van State en reactie van de indiener(s)
Datum: 2014-07-03 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


Tweede Kamer der Staten-Generaal
 2
 Vergaderjaar 2008-2009
 
 
 
 KST134393
 2008-2009
 
 31 461
 Voorstel van wet van de leden Gerkens en Van Vroonhoven-Kok houdende
wijziging van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de Wet handhaving consumentenbescherming
in verband met de invoering van voorschriften betreffende de doorverkoop van
toegangskaarten voor een publieke gebeurtenis op het terrein van sport of
cultuur (doorverkoop toegangskaarten)
 
 
 
 
 Nr. 
 8
 ADVIES RAAD VAN STATE EN REACTIE VAN DE INDIENERS
 Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 3 juli
2008 en de reactie van de indieners d.d. 8 september 2009, aangeboden
aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Het advies van
de Raad van State is cursief afgedrukt.
 
 Bij brief van de plaatsvervangend Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
van 22 mei 2008 heeft de Tweede Kamer bij de Raad van State ter overweging
aanhangig gemaakt een voorstel van wet van het lid Gerkens houdende wijziging
van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de Wet handhaving consumentenbescherming
in verband met de invoering van voorschriften betreffende de doorverkoop van
toegangskaarten voor een tevoren georganiseerde publieke gebeurtenis op het
terrein van sport of cultuur (doorverkoop toegangskaarten), met memorie van
toelichting.
 
 
 Het voorstel houdt in dat in Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek dwingendrechtelijk
wordt bepaald dat toegangskaarten voor een tevoren georganiseerde publieke
gebeurtenis op het terrein van sport of cultuur niet te koop mogen worden
aangeboden en niet mogen worden verkocht tegen een hogere dan de oorspronkelijke
toegangsprijs. Wordt in strijd met dit voorschrift gehandeld, dan geldt het
bedrag dat de koper heeft voldaan boven de oorspronkelijke toegangsprijs als
onverschuldigd betaald. De Consumentenautoriteit wordt belast met het toezicht
op de naleving van deze regeling.
 
 
 Het voorstel geeft de Raad van State aanleiding tot de volgende opmerkingen.
 
 
 De indieners bedanken de Raad van State voor hun advies. De Raad heeft
een aantal vragen voorgelegd die zij graag willen beantwoorden.
 
 1. Inleiding
 
 De toelichting bij het wetsvoorstel geeft twee argumenten voor het aan
banden leggen van het tegen een hogere prijs doorverkopen van toegangskaarten
voor culturele of sportevenementen.
 – de handelwijze van voornamelijk professionele tussenhandelaren,
die steeds vaker massaal toegangskaarten opkopen, zorgt er voor dat op de
vaak reeds schaarse markt de prijs op een oneigenlijke wijze wordt opgedreven.
Daardoor vermindert de toegankelijkheid van deze evenementen,
met name voor mensen met een mindere inkomenspositie. Bovendien gaat het ook
om kaarten voor door de overheid gesubsidieerde evenementen, zalen en podia.
 – door de speculatie met toegangskaarten verliest de organisator
het zicht op de belangstelling voor het evenement. Indien de doorverkoop stagneert,
kan dit zijn reputatie schaden, bijvoorbeeld omdat een artiest alleen voor
een volle zaal wenst op te treden. Dit kan ertoe leiden dat het organiseren
van een evenement in de toekomst moeilijker wordt.
 
 2. Noodzaak regeling doorverkoop
 
 a. De wederverkoop van toegangsbewijzen voor evenementen zoals concerten
en sportwedstrijden is een bekend verschijnsel. Regelmatig worden deze toegangskaarten
ver boven de oorspronkelijke prijs aangeboden. Volgens de toelichting komt
dit doordat er bij dit soort evenementen dikwijls meer vraag dan aanbod is
en de laatste jaren voornamelijk professionele tussenhandelaren bij de start
van de voorverkoop massaal toegangskaarten opkopen. Daardoor slaagt de consument
er niet meer in langs de officiële kanalen aan toegangskaarten te komen
en is hij aangewezen op de veel duurdere tussenhandel, aldus de indiener.
 Uit de toelichting blijkt niet in welke mate de gestelde geringe toegankelijkheid
van deze populaire evenementen een gevolg is van een naar zijn aard beperkt
aanbod aan toegangskaarten, van het feit dat particulieren hun kaartje met
winst doorverkopen, of van de in de toelichting beschreven handelwijze van
de professionele tussenhandel. Zo staat bijvoorbeeld vast dat de tussenhandelaren
(ook) handelen in kaarten die bij het officiële verkooppunt nog voorradig
zijn, en dat particulieren ook massaal de weg naar internet hebben gevonden
om van hun overtollige kaartjes af te komen.
Om de noodzaak van een eventueel ingrijpen door de wetgever te kunnen beoordelen,
is inzicht vereist in de omvang van het aandeel van de tussenhandel in de
totale kaartjesmarkt. Alleen op die manier kan
aannemelijk worden gemaakt dat het optreden van de tussenhandel (professioneel
en non-professioneel) leidt tot een zodanig ernstige marktverstoring, dat
sprake is van marktfalen en overheidsingrijpen noodzakelijk is. De Raad adviseert
hieraan in de toelichting nader aandacht te besteden.
 
 
 a. De Raad merkt op dat naar zijn oordeel uit de toelichting niet blijkt
in welke mate de gestelde geringe toegankelijkheid van evenementen zoals concerten
en sportwedstrijden een gevolg is van een naar zijn aard beperkt aanbod aan
toegangskaarten, van het feit dat particulieren hun kaartje met winst doorverkopen,
of van de in de toelichting beschreven handelwijze van de professionele tussenhandel.
Daarnaast vraagt de Raad of de indieners inzicht kunnen geven in de omvang
van het aandeel van de tussenhandel in de totale kaartjesmarkt. De Raad adviseert
aan beide aspecten in de toelichting nader aandacht te besteden.
 Overeenkomstig het advies van de Raad hebben de initiatiefnemers paragraaf 1.1
van de memorie van toelichting aangevuld. In deze paragraaf wordt nu –
kort gezegd – nader beschreven dat de geringe toegankelijkheid van evenementen
wordt veroorzaakt door de handelswijze van de professionele tussenhandelaren.
Deze handelswijze heeft negatieve gevolgen voor zowel evenementen met een
beperkt aanbod aan toegangskaarten als voor evenementen met voldoende aanbod
aan toegangkaarten. Daarnaast is in de memorie van toelichting een nieuwe
paragraaf 1.2 toegevoegd, waarin aan de hand van een aantal concrete
voorbeelden wordt geïllustreerd welke impact de tussenhandel heeft op
de markt van toegangskaarten.
 
 
 b. Ervan uitgaande dat het als gevolg van de gestelde handelwijze van
tussenhandelaren zou gaan om een ernstige vorm van marktmanipulatie, is de
vraag aan de orde wie in de beste positie is om daar iets tegen te doen. De
Raad wijst erop dat de organisatie van publieksevenementen een in beginsel
private aangelegenheid is. Iedereen is vrij een dergelijk evenement te organiseren
en iedereen heeft een in beginsel gelijke kans om de kaartjes op basis van
de door de organisator gehanteerde voorwaarden te bemachtigen. Indien de toegangsbewijzen
vrij verhandelbaar zijn, of geen controle wordt uitgeoefend op
bijvoorbeeld de tenaamstelling van kaarten of op een contractueel verbod van
doorverkoop, en er een markt voor is, bestaat de kans dat de kaartjes tegen
een aanzienlijk hogere prijs worden doorverkocht.
Dit betekent dat het in de eerste plaats aan de evenementenorganisatoren zelf
is of, indien sprake is van een gesubsidieerd evenement, een in de subsidievoorwaarden
aan te duiden partij, om initiatieven te nemen om de tussenhandel te beperken
en mogelijke reputatieschade te voorkomen. De toelichting vermeldt dat de
pogingen die de organisatoren hebben ondernomen om de negatieve effecten van
de tussenhandel in toegangskaarten tegen te gaan, niet hebben geleid tot een
adequate oplossing.In de toelichting wordt echter
ook opgemerkt dat, indien geregeld zou worden dat de toegangskaarten nog uitsluitend
op naam zouden kunnen worden verkocht, waarschijnlijk sprake zou zijn van
een waterdichte oplossing. Eveneens wordt vermeld dat in België de Minister
van Economische Zaken een convenant heeft gesloten met de evenementenorganisatoren,
dat erop neerkomt dat kaarten voor concerten en festivals met een verhoogd
doorverkooprisico alleen op naam kunnen worden gekocht, bij het officiële
verkooppunt. Tickets die zonder toestemming worden doorverkocht, zouden op
eenvoudige wijze ongeldig kunnen worden gemaakt.Volgens
de toelichting zijn de ervaringen hiermee positief. Een vergelijkbaar systeem
is al eerder in Nederland toegepast, bij de organisatie van het EK 2000. De
Raad adviseert in de toelichting nader uiteen te zetten waarom invoering van
een stelsel van toegangsbewijzen op naam in de Nederlandse situatie, die niet
wezenlijk lijkt te verschillen van de Belgische, onevenredig belastend zou
zijn voor de consument en de evenementenorganisator.
 
 
 
 b. De Raad wijst erop dat de organisatie van publieksevenementen een in
beginsel private aangelegenheid is, en vraagt of het daarom niet in de eerste
plaats aan de evenementenorganisatoren zelf of, indien sprake is van een gesubsidieerd
evenement, een in de subsidievoorwaarden aan te duiden partij, is om initiatieven
te nemen om de tussenhandel te beperken en mogelijke reputatieschade te voorkomen.
In verband hiermee adviseert de Raad in de toelichting nader uiteen te zetten
waarom invoering van een stelsel van toegangsbewijzen op naam zoals in België –
dat mogelijk een «waterdichte methode» voor het tegengaan tussenhandel
zou opleveren – in de Nederlandse situatie, die niet wezenlijk lijkt
te verschillen van de Belgische, onevenredig belastend zou zijn voor de consument
en de evenementenorganisator.
 Naar aanleiding van de eerste vraag hebben de indieners in paragraaf 1.4
nader uiteengezet welke maatregelen de marktpartijen in de afgelopen jaren
hebben genomen om de tussenhandel en het daaruit voortvloeiende probleem van
de beperking van de toegankelijkheid van evenementen, tegen te gaan. Voorts
is beschreven dat de marktpartijen er desondanks niet in geslaagd zijn het
probleem op te lossen en dat de bestaande mogelijkheden inmiddels zijn uitgeput.
De indieners constateren gelet hierop dat er behoefte is aan overheidsingrijpen.
 De tweede vraag was voor de indieners aanleiding om in paragraaf 1.5
nader toe te lichten dat een stelsel van toegangsbewijzen op naam, zoals onlangs
is ingevoerd in België, weliswaar een «waterdichte methode»
is voor het tegengaan van de tussenhandel van toegangskaarten, maar dat dit
systeem als nadeel heeft dat hiermee aanzienlijke kosten voor de evenementenorganisatoren
gemoeid zijn. Deze kosten vloeien voort uit de omstandigheid dat evenmentenorganisatoren –
waaronder ook alle theaters, kleine concertzalen en organisatoren van kleinere
sportevenementen – hun verkoopmethoden zullen moeten aanpassen en veelal
zullen moeten investeren in nieuwe apparatuur om de verkoop van toegangskaarten
op naam mogelijk te kunnen maken. Om het systeem van verkoop van toegangskaarten
op naam daadwerkelijk «waterdicht» te laten zijn, zou bovendien
ook voorzien moeten worden in een systeem waarmee bij de toegang tot het evenement
kan worden gecontroleerd of de naam die is vermeld op de toegangskaart overeenkomt
met de naam van de persoon die met die toegangskaart een evenement wil bijwonen.
Vooral bij grote evenementen is deze kaartcontrole erg belastend en zal dit
ertoe leiden dat men uren voor aanvang van het evenement zal moeten beginnen
met de kaartcontrole. Daarnaast brengt het Belgische systeem ook hoge toezichts- en handhavingskosten mee, omdat in dit systeem het toezicht op en de
handhaving van de regeling geheel is belegd bij de toezichthouders. België
gaat bovendien met een gelijkluidend wetsvoorstel komen. De indieners willen
daarentegen juist dat de markt en de overheid samen optrekken om dit probleem
op te op te pakken.
 
 3. Effectiviteit
 
 Het voorstel komt erop neer dat in Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek dwingendrechtelijk
wordt bepaald dat toegangskaarten voor evenementen niet te koop mogen worden
aangeboden en niet mogen worden verkocht tegen een hogere dan de oorspronkelijke
toegangsprijs. Is dit wel het geval, dan kan de koper het bedrag dat hij heeft
voldaan boven de oorspronkelijke toegangsprijs, als onverschuldigd betaald
terugvorderen. De Consumentenautoriteit wordt belast met het toezicht op de
naleving van deze regeling. De toelichting spreekt de verwachting uit dat
de voorgestelde regeling er in eerste instantie toe zal leiden dat een aantal
handelaren de doorverkoop van toegangskaarten zal staken. De handhaving van
de regeling zal voor het grootste deel van de handhaving plaatsvinden door
de consument zelf, al dan niet door middel van een beroep op de burgerlijke
rechter.
 
 
 De Raad wijst er in de eerste plaats op dat het voorstel de aankoop van «zwarte
kaartjes» niet ontmoedigt, zodat de consument voor wie de prijs die
de tussenhandel rekent een bezwaar vormt, er in elk geval niet direct profijt
van zal hebben. Verder is het de Raad opgevallen dat, hoewel de organisatoren
volgens de toelichting zich zullen inspannen om de verkoop van kaartjes boven
de officiële prijs te signaleren, voornamelijk de consument die dit overzicht
en deze mogelijkheden niet heeft, wordt belast met de handhaving. Daarin schuilt
een tegenstrijdigheid. Ten slotte acht de Raad het niet ondenkbaar dat de
consument, die, zoals ook de toelichting stelt, graag een meerprijs betaalt
om niet in de rij te hoeven staan bij het officiële verkooppunt, in veel
gevallen afziet van een tijdrovende en relatief kostbare terugvorderings-
of vernietigingsprocedure. Hij is immers met de hogere prijs akkoord gegaan
en heeft gekregen waarvoor hij heeft betaald. Zolang het niet zeker is dat
de meerderheid van de consumenten verhaal haalt op de tussenhandelaar, zal
het voor de laatste altijd nog winstgevend zijn om met zijn handel door te
gaan. Ook zal de bereidheid om verhaal te halen op de niet-professionele tussenhandelaar
vermoedelijk niet erg groot zijn. Iemand die via een ondernemende collega
of een bevriende relatie een kaartje tegen een hogere prijs aanschaft, zal
doorgaans de mogelijkheid tot terugvordering of vernietiging laten voor wat
zij is. Gelet hierop betwijfelt de Raad of het wetsvoorstel een wezenlijke
bijdrage zal leveren aan het terugdringen van de tussenhandel in kaartjes.
Hij adviseert nader in te gaan op de vraag waarom met dit voorstel het doel
van beperking van de tussenhandel op effectieve wijze wordt bereikt.
 
 
 3. De Raad adviseert de indieners nader in te gaan op de wijze waarop
de voorgestelde regeling zal worden gehandhaafd door enerzijds de consument
en anderzijds de Consumentenautoriteit, met hulp van de organisatoren, opdat
beoordeeld kan worden of het doel van beperking van de tussenhandel op effectieve
wijze wordt bereikt.
 Zoals hiervoor reeds is opgemerkt, willen de indieners dat de markt en
de overheid samen optrekken om het probleem van de beperkte toegankelijkheid
van evenementen als gevolg van tussenhandel in toegangskaarten, op te op te
pakken. In artikel I van het wetsvoorstel wordt daartoe in de eerste plaats
een verbod geïntroduceerd op de doorverkoop van toegangskaarten tegen
een hogere prijs dan de oorspronkelijke verkoopprijs. Dit verbod wordt opgenomen
in een nieuw artikel 4a in Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek. In het vierde
lid van dit artikel is bepaald dat van het verbod niet kan worden afgeweken
ten nadele van de consument. Deze bepaling brengt mee dat consumenten middelen
in handen krijgen om via de privaatrechtelijke weg op te komen tegen de tussenhandelaren
die dit verbod overtreden. Zo zal de consument een koopovereenkomst die in
strijd met het verbod tot stand is gekomen, kunnen vernietigen op basis van
artikel 3:40 van het Burgerlijk Wetboek (BW), mits hij dit doet voordat het
evenement heeft plaatsgevonden. Of hij zal op basis van artikel 4a lid 4 BW
een beroep kunnen doen op onverschuldigde betaling (artikel 6:203 BW) en het
verschil tussen het door hem betaalde aankoopbedrag en de oorspronkelijke
prijs van de toegangskaart kunnen terugvorderen. Dit kan de koper ook doen
nadat het evenement heeft plaatsgevonden. Het is ook denkbaar dat een belangenorganisatie
die opkomt voor de belangen van consumenten, middels een collectieve actie
tegen een tussenhandelaar bijvoorbeeld een vordering instelt tot het doen
staken van de verkoop van toegangskaarten tegen een hogere prijs dan de oorspronkelijke
verkoopprijs (artikel 3:305a BW).
 Daarnaast brengt de in artikel II van het wetvoorstel opgenomen aanpassing
van de Wet handhaving consumentenbescherming mee dat de Consumentenautoriteit
de bevoegdheid krijgt toezicht te houden op de naleving van het verbod. Constateert
de Consumentenautoriteit een overtreding van het verbod, dan kan zij hiertegen
optreden via de bestuursrechtelijke weg. De Consumentenautoriteit kan een
administratieve boete (van maximaal € 74 000) en/of een last
onder dwangsom opleggen. De indieners hebben de Consumentenautoriteit gevraagd
een uitvoeringstoets te verrichten. In het rapport
dat de Consumentenautoriteit naar aanleiding van dit verzoek heeft opgesteld,
merkt zij op dat een overtreding van het verbod in de meeste gevallen betrekking
eenvoudig is vast te stellen en dat de verwachting is dat hiertegen op de
huidige markt met een overzichtelijk aantal aanbieders met gemakkelijk kenbare
websites, tamelijk effectief kan worden opgetreden. De Consumentenautoriteit
wijst nog wel op enkele «ontsnappingsroutes» die aan deze effectiviteit
in de weg kunnen staan. Zo zouden tussenhandelaren kunnen uitwijken naar het
buitenland, waardoor de Consumentenautoriteit zijn onderzoeks- en handhavingsbevoegdheden
niet kan uitoefenen.
 Het is juist daarom dat de indieners ook de mogelijkheid geven aan de
consument – of een belangenorganisatie die opkomt voor de belangen van
consumenten – om via de privaatrechtelijke weg op te treden tegen de
overtreding van het verbod, bijvoorbeeld door het teveel betaalde bedrag terug
te eisen. Daarnaast wijst de Consumentenautoriteit op de zogenaamde veilingsites.
Zij verwacht dat een deel van de tussenhandelaren voor de doorverkoop van
toegangskaarten hun toevlucht zullen nemen tot openbare handelsplaatsen –
zoals marktplaats – of tot het oprichten van vele kleine eenmansbedrijfsjes
met talloze websites. Dit zou het voor de Consumentenautoriteit lastiger maken
om mogelijke inbreuken te signaleren. De indieners zijn daarom verheugd dat
de evenementorganisatoren zelf een rol in het signaleren en opsporen van inbreuken
op het verbod ter hand zullen nemen, zodat de Consumentenautoriteit over deze
inbreuken ingelicht kan worden en stappen kan ondernemen. Bovendien is gebleken
dat veel veilingsites gevoelig zijn voor verzoeken van organisaties om onwettige
activiteiten van hun site te verwijderen. Als laatste noemt de Consumentenautoriteit
combinatietickets; een toegangskaart wordt bijvoorbeeld aangeboden in combinatie
met een diner. De tussenhandelaren zouden de bijkomende artikelen of diensten
duur kunnen maken en de combinatietickets zo tegen hoge prijzen kunnen gaan
aanbieden. De indieners willen graag opmerken dat tussenhandelaren wanneer
zij een combinatieticket aanbieden, een dienst of product toevoegen aan de
toegangskaart en de toegangskaart dan dus niet puur met woekerwinst doorverkopen.
De consument zal zelf kijken naar de toegevoegde waarde en ook ingrijpen indien
de toegevoegde waarde onvoldoende is.
 
 4. Verenigbaarheid met het Europese recht
 
 De Raad merkt op dat het voorgestelde artikel 4a een beperking vormt van
het vrij verkeer van diensten, als bedoeld in artikel 49 van het EG-Verdrag.
In de toelichting wordt in paragraaf 1.8 vastgesteld dat de beperking
is ingegeven door dwingende redenen van algemeen belang, waaronder consumentenbescherming
en een brede toegankelijkheid van culturele evenementen in Nederland, ook
voor mensen met een mindere inkomenspositie. Consumentenbescherming is als
dwingende reden van algemeen belang door het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen aanvaard. Echter, om deze maatregel te rechtvaardigen moet
deze zonder onderscheid naar herkomst worden toegepast, noodzakelijk en proportioneel
zijn.
 
 
 Zoals de Raad hiervoor heeft opgemerkt staat de noodzaak van ingrijpen
op de onderhavige markt niet zonder meer vast. Enkel indien deze noodzaak
kan worden aangetoond, kan een beperking op het vrij verkeer van diensten
worden gerechtvaardigd met een beroep op de dwingende reden van algemeen
belang. De Raad beveelt aan de toelichting in het licht van het vorenstaande
aan te vullen.
 
 
 4. De Raad beveelt de indieners aan de toelichting inzake de verenigbaarheid
van het wetsvoorstel met het Europees recht nader toe te lichten en daarbij
in het bijzonder in te gaan op de vraag hoe een beperking op het vrij verkeer
van diensten wordt gerechtvaardigd met een beroep op de dwingende reden van
algemeen belang.
 De indieners hebben hiervoor al aangetoond dat het noodzakelijk en evenredig
is om een verbod op doorverkoop van toegangskaarten tegen een hogere prijs
in te stellen. Zoals is beschreven in paragraaf 1.8 van de memorie van
toelichting, maakt dit dat een eventuele belemmering van het intracommunautaire
dienstenverkeer gerechtvaardigd kan worden met een beroep op dwingende redenen
van algemeen belang. In aanvulling hierop merken de indieners nog op dat het
vrije dienstenverkeer niet aan de orde is als het gaat om een zuivere interne
kwestie die zich in alle relevante onderdelen in één lidstaat
afspeelt. De voorgestelde regeling ziet op zo’n zuivere interne kwestie.
Het gaat immers om een verbod op het aanbieden op de Nederlandse markt van
toegangskaarten voor evenementen die worden gehouden in Nederland.
 
 5. Consumentenkoop
 
 Volgens artikel 4a heeft het wetsvoorstel zowel betrekking op de consumentenkoop
als bedoeld in artikel 5 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, als op de
koop tussen twee particulieren. In aanmerking genomen dat de Consumentenautoriteit
wordt belast met het toezicht op de naleving van de regeling en het wetsvoorstel blijkens de toelichting is ingegeven door de sterke
toename van de professionele tussenhandel in toegangskaarten, rijst bij de
Raad de vraag of het voorstel niet uitsluitend van toepassing zou moeten zijn
op de consumentenkoop. Het staat voor de Raad niet vast dat het verschijnsel
van incidentele doorverkoop door een particulier van een kaartje met winst
een zodanig marktverstorend karakter heeft dat het om die reden zou moeten
worden tegengegaan. De Raad adviseert hierop nader in te gaan.
 
 
 5. De Raad vraagt zich af of het voorstel niet uitsluitend van toepassing
zou moeten zijn op de consumentenkoop. De Raad neemt daarbij in aanmerking
dat de Consumentenautoriteit wordt belast met het toezicht op de naleving
van de regeling en het wetsvoorstel blijkens de toelichting is ingegeven door
de sterke toename van de professionele tussenhandel in toegangskaarten. De
Raad adviseert de indieners hier nader op in te gaan.
 De indieners zijn het eens met de Raad en hebben het wetsvoorstel en de
memorie van toelichting aangepast, opdat duidelijk is dat de regeling uitsluitend
van toepassing is op de consumentenkoop.
 
 6. Oorspronkelijke prijs van het kaartje
 
 Artikel 4a van het voorstel bepaalt, samengevat, dat een toegangskaart
niet te koop wordt aangeboden en verkocht tegen een hogere prijs dan de prijs
waarvoor deze oorspronkelijk is verkocht door de eerste verkoper. Omdat niet
uit te sluiten valt dat de eerste koper de kaarten heeft ingekocht tegen een
gereduceerde prijs, bijvoorbeeld omdat hij een abonnement heeft of een groot
aantal kaarten heeft afgenomen, verdient het overweging om de voorgestelde
regeling te koppelen aan vermelding van de prijs op de toegangskaart. Deze
vermelding strekt tot bescherming van de consument, vergemakkelijkt de handhaving
van het in het eerste lid van artikel 4a geformuleerde verbod en sluit aan
bij de intentie die ten grondslag ligt aan het in Artikel II van het voorstel
geformuleerde nieuw in de Wet handhaving consumentenbescherming op te nemen
artikel 8.5a.
 De Raad beveelt aan het vereiste van de vermelding van de prijs van toegangskaarten
daarop en op abonnementen in overweging te nemen.
 
 
 6. De Raad beveelt aan het vereiste van de vermelding van de prijs
van toegangskaarten daarop en op abonnementen in overweging te nemen.
 De indieners zijn het eens met de Raad en hebben aan het voorgestelde
artikel 4a een lid toegevoegd waarin wordt voorgeschreven dat elke toegangskaart
de oorspronkelijke prijs moet worden vermeld.
 
 7. Uitvoeringslasten
 
 In de toelichting wordt geen aandacht besteed aan de gevolgen van het
voorstel voor de rechterlijke macht, indien de handhaving van het winstverbod
plaatsvindt via een beroep op de burgerlijke rechter. De Raad adviseert dat
alsnog te doen.
 
 
 7. De Raad adviseert in de toelichting aandacht te besteden aan de
gevolgen van het voorstel voor de rechterlijke macht, indien de handhaving
van het winstverbod plaatsvindt via een beroep op de burgerlijke rechter.
Op de bedoelde gevolgen zullen de indieners nog terugkomen na het te verwachten
advies van de Raad voor de rechtspraak.
 
 8. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad
naar de bij het advies behorende bijlage.
 
 8. Met de redactionele kanttekeningen van de Raad, opgenomen in de
bij het advies behorende bijlage, is rekening gehouden.
 
 
 De waarnemend Vice-President van de Raad van State,
 P. van Dijk
 
 
 De indieners,
 Gerkens
 Van Vroonhoven-Kok
 
 
 
 Bijlage bij het advies van de Raad van State betreffende
no. W03.08 0186/II met redactionele kanttekeningen die de Raad in
overweging geeft.
 
 – In artikel I, artikel 4a lid 1 de woorden «tevoren georganiseerde»
en «oorspronkelijk» laten vervallen.
 – In artikel I, artikel 4a lid 3 een verwijzing toevoegen naar lid
2.
 
 
 
 
 De Raad attendeert erop dat in 1999 in de aanloop naar de Europese kampioenschappen
voetbal een initiatiefwetsvoorstel aanhangig is gemaakt tot strafbaarstelling
van de zwarte handel in voetbalkaartjes die waren gekocht onder de voorwaarde
dat deze niet van eigenaar mochten wisselen (kamerstukken II 1999/2000 26 892,
nr. 1 e.v.). Het ging om te naam gestelde kaartjes. Doel van dat voorstel
was de bevordering van een effectieve handhaving van de openbare orde en veiligheid.
Gevreesd werd dat grootschalige zwarte handel in te naam gestelde kaartjes
ertoe zou leiden dat niet zoveel mogelijk grote supportersgroepen zouden kunnen
worden gescheiden en «ge-ontanonimiseerd». Dit wetsvoorstel is
niet tot wet verheven.
 
 
 Kamervragen II 2006/07, nr. 1061.
 
 
 Volgens berichten in de pers zou 5 tot 10 procent van de kaartjes via
de tussenhandel aangekocht worden.
 
 
 Kamervragen II 2005/06, nr. 591.
 
 
 Paragraaf 1.3, noodzaak om regels te stellen.
 
 
 Dezelfde werkwijze is gevolgd door de UEFA, die in de aanloop naar het
EK 2008 20 000 kaarten ongeldig verklaarde die in de zwarte handel terecht
waren gekomen.
 
 
 Kamerstuk 31 461, nr. 7.
 
 
 Zie onder meer de arresten van het Hof in zaak C-76/90 Säger en zaak
C-384/93 Alpine investments.
 
 
 Artikel II van het voorstel.