Wet veiligheid en kwaliteit lichaamsmateriaal; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27844, nr. B

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

09-07-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27844 nr. B

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 5 juli 2001,
no.W13.01.0034/III, met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27844Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 844Regels inzake de veiligheid en kwaliteit van lichaamsmateriaal dat kan
worden gebruikt bij een geneeskundige behandeling (Wet veiligheid en kwaliteit
lichaamsmateriaal)BADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORTHieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 27 april
2001 en het nader rapport d.d. 3 juli 2001, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Het advies van de
Raad van State is cursief afgedrukt.Bij Kabinetsmissive van 18 januari 2001, no.01.000196, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, bij de
Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet met memorie
van toelichting houdende regels inzake de veiligheid en kwaliteit van lichaamsmateriaal
dat kan worden gebruikt bij een geneeskundige behandeling (Wet veiligheid
en kwaliteit lichaamsmateriaal).Met het wetsvoorstel wordt uitvoering gegeven aan de eerste fase van een
wetgevingstraject dat in twee delen zal worden uitgevoerd. Het geeft alleen
regels ten aanzien van de bescherming van de kwaliteit en de veiligheid van
het onbewerkte lichaamsmateriaal. De tweede fase zal mogelijk eind dit jaar
gereedkomen en betreft een wetsvoorstel zeggenschap lichaamsmateriaal. De
beide wetsvoorstellen vormen het sluitstuk van regelgeving die zich richt
op het instrumenteel gebruik van het menselijk lichaamsmateriaal voor wetenschappelijke
of medische doeleinden. Hiervóór zijn de Wet foetaal weefsel
en de Embryowet al aan de Raad van State voorgelegd. Ook in de Wet op de orgaandonatie
(WOD) staan bepalingen waarop dit onderwerp betrekking heeft. Een beoordeling
van het wetsvoorstel vindt mede in het licht van deze regelingen (die deels
nog in de Tweede Kamer der Staten-Generaal liggen) plaats. De Raad maakt naar
aanleiding van het wetsvoorstel een aantal opmerkingen en is van oordeel dat
het voorstel op enkele punten nader dient te worden overwogen.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 18 JANUARI
2001, no. 01.000196, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 27 april 2001, nr. W13.01 0034/III, bied ik U hierbij
aan.1. Zoals gezegd vormen dit wetsvoorstel en het wetsvoorstel terbeschikkingstelling
van bewerkt lichaamsmateriaal het sluitstuk van regelgeving die zich richt
op het instrumenteel gebruik van het menselijk lichaamsmateriaal voor wetenschappelijke
of medische doeleinden. Het laatste wetsvoorstel, dat nog aan de Raad ter
advisering zal worden voorgelegd, heeft betrekking op de zeggenschap over
het eigen lichaamsmateriaal. Het is vooral de zeggenschap die in de problematiek
rond handelingen met lichaamsmateriaal centraal staat. Vragen,
ook van civielrechtelijke aard, die in dat verband zouden kunnen rijzen zullen
pas bij het laatste wetsvoorstel aan de orde kunnen komen. Desalniettemin
is er thans bij de beoordeling van het onderhavige wetsvoorstel al behoefte
aan over een compleet beeld te beschikken van het normcomplex. De problematiek
hangt namelijk onlosmakelijk met elkaar samen. Een dergelijk beeld is thans
nog niet te vormen. Zonder duidelijke regeling van de zeggenschap over weggenomen
lichaamsmateriaal is de onzekerheid bij betrokkenen (patiënten, artsen,
onderzoekers) te groot. Hierdoor zal de bereidheid om mee te werken aan handelingen
met lichaamsmateriaal afnemen.Voorts merkt het college in dit verband op dat er binnen afzienbare tijd
verschillende regelingen op hetzelfde onderwerp betrekking zullen hebben.
Dit doet de vraag rijzen of er niet één regeling ten aanzien
van handelingen met lichaamsmateriaal zou moeten worden opgesteld. In de Tweede
Kamer is dit ook reeds aan de orde geweest waarbij werd voorgesteld de Wet
foetaal weefsel en de Embryowet samen te voegen.1
De minister reageerde daarop met de stelling dat de totstandkoming van de
afzonderlijke regelingen niet gelijk op liepen en het van belang was dat de
afzonderlijke gebieden waarop de regelingen betrekking hadden in elk geval
zo spoedig mogelijk van een regeling werden voorzien. Wanneer alles zou worden
samengevoegd zou de regeling die de meeste tijd vergt om tot wet verheven
te worden, tevens het tempo van totstandkoming van de andere regelingen bepalen.
Voor dit argument is begrip op te brengen maar de Raad benadrukt dat een regeling
waarin alle regels inzake het menselijk lichaamsmateriaal behandeld staan,
de eenvormigheid en inzichtelijkheid in de regelgeving zeer ten gunste zou
komen. Overigens zou de Wet inzake bloedvoorziening waarin regels zijn gesteld
die de veiligheid en kwaliteit van het bloed waarborgen, en die thans van
de werking van het wetsvoorstel is uitgesloten,2eveneens
passen binnen een algemene wet menselijk lichaamsmateriaal. Hoe dit ook zij,
er zullen in de toekomst zes verschillende regelingen bestaan die elk betrekking
hebben op menselijk lichaamsmateriaal. Vooral omdat het hier een nieuw en
complex onderwerp betreft meent de Raad dat de nog vast te stellen regelingen
moeten worden geïntegreerd dan wel in ieder geval in samenhang in procedure
moeten worden gebracht. Hij adviseert dan ook het wetsvoorstel in ieder geval
niet in te dienen dan samen met het wetsvoorstel over de zeggenschap lichaamsmateriaal.1. De fasering die voor het wetstraject is voorzien, betreft, anders dan
waar de Raad met name in de aanhef van het advies van uit lijkt te gaan, uitsluitend
de volgorde waarin aan de in dit wetsvoorstel vervatte bepalingen daadwerkelijk
uitvoering zal worden gegeven. Zoals in de memorie van toelichting is aangegeven
(het laatste onderdeel van paragraaf 6), beperkt de eerste fase zich
tot de aanbiedingsplicht van vrijgekomen lichaamsmateriaal aan een orgaanbank
en het erkenningsregime voor die banken. In de tweede fase zullen de eisen
ter zake van het bewerken van lichaamsmateriaal worden geconcretiseerd. Het
wetsvoorstel staat in zoverre los van de wetten die (thans of in de toekomst)
het beschikbaar komen van lichaamsmateriaal beogen te regelen, zoals de Wet
op de orgaandonatie of het door de Raad genoemde wetsvoorstel zeggenschap
lichaamsmateriaal, dat de onderhavige regels zullen gelden, ongeacht de wijze
waarop of het wettelijk regime waaronder het lichaamsmateriaal is vrijgekomen.Wat betreft samenvoeging van de afzonderlijke regelingen vallen, naast
het door de Raad reeds vermelde procedurele bezwaar, nog de volgende kanttekeningen
te maken. Elk van de genoemde wettelijke regelingen bevat regels voor de zeggenschap
bij een bepaalde, specifieke, vorm van primair gebruik, dat wil zeggen gebruik
overeenkomstig de oorspronkelijke bedoelingen. Gegeven de zeer specifieke
omstandigheden waarin materiaal overeenkomstig genoemde wetten ter beschikking
komt, gelden daarvoor niet per definitie dezelfde regels. Bovendien regelt
elk van die wetten niet alleen de zeggenschap, maar ook andere onderwerpen
die met de specifieke situatie samenhangen. Het valt ernstig te betwijfelen
of samenvoeging van al die wettelijke regelingen zou leiden tot de door de
Raad bedoelde eenvormigheid en inzichtelijkheid van de regelgeving. Wat daaraan
wel kan bijdragen is de totstandkoming van een wet waarin algemene regels
worden gegeven over de zeggenschap bij nader gebruik, dat wil zeggen bij gebruik
voor een ander doel dan waarvoor het oorspronkelijk is afgenomen, en een wet
waarin algemene regels worden gegeven voor de kwaliteit en veiligheid van
materiaal bestemd voor geneeskundige behandeling. Zoals gezegd
gelden laatstbedoelde regels, die van het onderhavige wetsvoorstel, geheel
los van de wijze waarop of het wettelijk regime waaronder het materiaal ter
beschikking is gekomen.Het is inderdaad zo dat er binnen afzienbare tijd verschillende regelingen
op hetzelfde onderwerp betrekking zullen hebben, doch die regelingen vallen
in twee categorieën uiteen: 1) de wetten die het beschikbaar komen van
lichaamsmateriaal regelen, zoals de Wet op de orgaandonatie, de Wet foetaal
weefsel, de Embryowet en de Wet zeggenschap lichaamsmateriaal; 2) de onderhavige
wet, die regels stelt inzake de veiligheid en kwaliteit van het lichaamsmateriaal
dat overeenkomstig de onder 1) bedoelde wetten is vrijgekomen, maar alleen
voor zover dat materiaal kan worden gebruikt bij een geneeskundige behandeling.
Lichaamsmateriaal waaraan de donor uitsluitend een andere bestemming heeft
gegeven, valt niet onder dit wetsvoorstel.De door de Raad eveneens genoemde Wet inzake bloedvoorziening valt in
feite onder beide categorieën, maar voorziet in een geheel eigen regime,
zodat het niet wenselijk is, die wet bij enige andere wet te voegen.Er is dan ook geen reden met de indiening van dit wetsvoorstel te wachten
tot de indiening van het wetsvoorstel over de zeggenschap lichaamsmateriaal.2. Uit de toelichting blijkt (paragraaf 7. Uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid)
dat het wetsvoorstel de beschikbaarheid van lichaamsmateriaal kanaliseert.
Dit vindt plaats door middel van het verplicht aanbieden van lichaamsmateriaal
aan de orgaanbanken1 bij het beschikbaar komen.
Voorts blijkt dat er thans ziekenhuizen zijn die ter beschikking komend lichaamsmateriaal
bewaren in afwachting van gebruik bij een geneeskundige behandeling. Bij het
inwerkingtreding van het wetsvoorstel zal dit niet meer toegestaan zijn. Elk
ziekenhuis zal dus het lichaamsmateriaal moeten overdragen aan de orgaanbank.
Voorts worden de spermabanken omgezet naar orgaanbanken en zullen ze aan dezelfde
vereisten moeten voldoen waarbij het huidige aantal waarschijnlijk verminderd
zal worden. In dit verband merkt de Raad het volgende op.a. Op grond van het wetsvoorstel zullen betrokken instellingen extra handelingen
moeten verrichten alvorens lichaamsmateriaal ter beschikking te kunnen stellen
aan de orgaanbanken. Zoals opgemerkt zullen daarbij veel gegevens van betrokkenen
moeten worden vastgelegd en bestaat de kans dat het materiaal vervoerd zal
moeten worden naar een orgaanbank. In de toelichting wordt geen aandacht besteed
aan de vraag of het medisch personeel aan alle in het wetsvoorstel genoemde
extra inspanningen kan voldoen; ook wordt geen aandacht gegeven aan de vraag,
of het wenselijk is het ziekenhuis als nevenvestiging van een orgaanbank aan
te merken. Dit is opvallend nu het wetsvoorstel een aanzienlijke uitbreiding
van de handelingen inzake het beschikbaar stellen van lichaamsmateriaal met
zich brengt en de desbetreffende sector te kampen heeft met onderbezetting.
Gelet op het voorgaande rijst de vraag in hoeverre bij de opstelling van het
wetsvoorstel rekening is gehouden met de lastenverzwaring van de instellingen
en de capaciteit om daaraan te voldoen. Deze lastenverzwaring zou zelfs tot
gevolg kunnen hebben dat er minder lichaamsmateriaal ter beschikking zal komen,
hetgeen een ongewenst neveneffect zou zijn. De Raad beveelt aan hieraan in
de toelichting uitgebreid aandacht te besteden en tevens te overwegen de bestaande
situatie in ziekenhuizen te handhaven.b. De voorgestelde regeling is voor de Raad goed begrijpelijk voor lichaamsmateriaal
dat is bestemd voor algemeen onderzoek en gebruik voor commerciële doeleinden.
Bij het wegnemen van lichaamsmateriaal voor later medisch gebruik of onderzoek
ten behoeve van de patiënt zelf of bij een andere patiënt zal het
echter niet in alle gevallen duidelijk zijn wat de ratio is van het opslaan
van lichaamsmateriaal elders in een orgaanbank. Naar het oordeel van de Raad
zal dit deel van de reikwijdte van de regeling, mede gezien de hiervoor geconstateerde
mogelijke bezwaren hiertegen, moeten worden heroverwogen.2. Wat betreft het begrip «bank» in het woord «orgaanbank»,
waarover de Raad in een voetnoot een opmerking maakt, wijs ik er op dat dit
woord reeds wordt gebruikt in de Wet op de orgaandonatie en, zowel in die
wet als in onderhavig wetsvoorstel, naar mijn mening in een zodanige samenhang
dat duidelijk is dat de betrokken instellingen niet werkzaam zijn op financiële
markten. 2a. Of op grote schaal van lastenverzwaring sprake zal zijn, betwijfel
ik. Veel ziekenhuizen zijn al afgestapt van het bewaren van lichaamsmateriaal
en dragen het over aan een orgaanbank. Op grond van het Besluit kwaliteitseisen
orgaanbanken moet het lichaamsmateriaal zijn voorzien van een aantal gegevens,
die door het ziekenhuis zullen moeten worden aangeleverd. Ziekenhuizen waar
lichaamsmateriaal wordt bewaard overeenkomstig de eisen, kunnen er voor kiezen
een erkenning aan te vragen als orgaanbank. Anders dan de Raad lijkt te veronderstellen,
behoeft in die gevallen geen sprake te zijn van een «nevenvestiging»
van een orgaanbank; het ziekenhuis (of een deel daarvan) kan als zelfstandige
orgaanbank worden erkend.Zo er al van lastenverzwaring kan worden gesproken, weegt die naar mijn
mening niet op tegen het wegnemen van de risico's die zijn verbonden aan de
huidige, ongecontroleerde gang van zaken en die in de memorie van toelichting
uitvoerig worden geschetst. De Raad stelt dat deze lastenverzwaring een afname
van de beschikbaarheid van lichaamsmateriaal tot gevolg zou kunnen hebben;
daartegenover kan worden gesteld dat, wanneer de kwaliteit en veiligheid van
het materiaal zijn gewaarborgd, dit een stimulans kan vormen voor ziekenhuizen
om meer materiaal ter beschikking te stellen.2b. Zoals uit het opschrift van het wetsvoorstel blijkt en op verschillende
plaatsen in de memorie van toelichting nader is aangegeven, heeft het wetsvoorstel
uitsluitend betrekking op lichaamsmateriaal dat kan worden gebruikt bij een
geneeskundige behandeling. Lichaamsmateriaal dat daarvoor niet kan worden
gebruikt, bijvoorbeeld omdat de donor van het materiaal die bestemming heeft
uitgesloten, valt niet onder het wetsvoorstel. De ratio van de plicht om lichaamsmateriaal
dat kan worden gebruikt bij een geneeskundige behandeling, (behoudens enkele
uitzonderingen) aan te bieden aan een orgaanbank, is dat die banken door het
erkenningsvereiste bij uitstek in staat zijn het materiaal zodanig te bewaren
en te bewerken dat de veiligheid en kwaliteit ervan blijven gewaarborgd.3. Het lichaamsmateriaal mag – zoals de regeling terzake in de WOD
nu luidt – alleen gebruikt worden als de donor daarvoor toestemming
heeft gegeven. Alvorens een orgaan mag worden weggenomen wordt de betrokkene
op duidelijke wijze mondeling en schriftelijk en desgewenst met behulp van
audiovisuele middelen, geïnformeerd over de aard en het doel van de verwijdering
en de te verwachten gevolgen en risico' s voor diens gezondheid en overige
leefomstandigheden.1 De donor mag aan het beschikbaar
stellen van zijn organen voorwaarden verbinden, bijvoorbeeld dat zijn organen
niet beschikbaar worden gesteld voor wetenschappelijk onderzoek.2 Voorts is het van belang dat bepaalde medische informatie van de donor
bekend is om zodoende de kwaliteit en bruikbaarheid van het orgaan te kennen.
Om optimaal gebruik te kunnen maken van het beschikbare orgaan en om tevens
rekening te kunnen houden met de wensen van de donor, zullen de toestemming,
eventuele voorwaarden en medische gegevens onlosmakelijk aan het orgaan verbonden
moeten zijn. Hiervoor dient een uitgebreide databank beschikbaar te komen
waarin die gegevens kunnen worden opgeslagen. Wanneer het de bedoeling is
dat al het lichaamsmateriaal – dat dus meer omvat dan alleen organen –
aan orgaanbanken wordt overgedragen, zullen deze over een dergelijke databank
moeten beschikken. Deze gegevens vallen onder de werking van de Wet persoonsregistratie,
die binnenkort zal worden vervangen door de Wet bescherming persoonsgegevens.
In de toelichting bij het wetsvoorstel wordt niet ingegaan op de bescherming
en het beheer alsmede de wijze van registratie van de gegevens (toestemming,
voorwaarden en medische informatie). Evenmin wordt aandacht besteed aan het
toezicht op de naleving van de gestelde regels. De Raad is van mening dat
de toelichting hierover een uiteenzetting zou moeten bevatten. Daarbij behoort
in ieder geval ook te worden ingegaan op de mogelijkheid om een centraal punt
in te richten waar de registratie van het verkregen lichaamsmateriaal kan
worden verzorgd en informatie hierover kan worden verkregen door betrokkenen,
opdat het lichaamsmateriaal en de handelingen die ermee worden verricht voor
hen traceerbaar blijven. Een dergelijke registratie kan plaatsvinden ook zonder
overbrenging van lichaamsmateriaal naar een orgaanbank.3. In de nota van toelichting bij het Besluit kwaliteitseisen orgaanbanken
is er reeds op gewezen dat orgaanbanken onder de instellingen vallen waarop paragraaf 5 van de Wet persoonsregistraties van toepassing is.
Aangezien na het van kracht worden van dit wetsvoorstel niet de werkzaamheden
zelf van de orgaanbanken zullen veranderen maar wel de omvang daarvan, verandert
er op het punt van de privacy-bescherming niets in principiële zin; na
het totstandkomen van de Wet bescherming persoonsgegevens zullen de orgaanbanken
die wet moeten naleven. Naar aanleiding van het advies van de Raad is de memorie
van toelichting op dit punt aangevuld.4. In het wetsvoorstel wordt een onderscheid gemaakt tussen bewerkt en
onbewerkt lichaamsmateriaal maar er blijkt onvoldoende wat daarmee wordt bedoeld.
De Raad adviseert om een definitiebepaling van de term «bewerkt lichaamsmateriaal»
in het wetsvoorstel op te nemen.4. In de toelichting op artikel 6 is reeds ingegaan op het begrip «bewerken»,
met name om dat te onderscheiden van «bewaren». Aangezien het
hier om een vrij technische aangelegenheid gaat, is ervoor gekozen de minister
de bevoegdheid te geven het begrip nader te omschrijven, indien daar in de
praktijk behoefte aan zal bestaan.5. In artikel 8, tweede lid, staat dat ten aanzien van andere instellingen
dan orgaanbanken of -centra bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
met het oog op de veiligheid en kwaliteit van lichaamsmateriaal eisen kunnen
worden gesteld, waaraan bij het wegnemen, vervoeren, bewaren, bewerken of
overdragen van lichaamsmateriaal moet worden voldaan. In de toelichting staat
dat dit een uitzonderingsgeval is. Het wordt echter niet duidelijk aan welke
andere instellingen wordt gedacht. De Raad adviseert in de toelichting uiteen
te zetten waarom deze bepaling is opgenomen en welke deze andere instellingen
zijn.5. In de artikelsgewijze toelichting worden met betrekking tot artikel
8, tweede lid, ziekenhuizen en commerciële ondernemingen genoemd als
voorbeelden van instellingen die naast orgaanbanken handelingen met lichaamsmateriaal
kunnen verrichten. Of aan die handelingen, zoals het bewaren, vervoeren of
bewerken, eisen zullen worden gesteld, is nog ongewis; daarom is de bevoegdheid
facultatief geformuleerd. Dat wil niet zeggen dat het om een uitzonderingsgeval
zou gaan.6. Aan keuringsinstellingen worden op grond van artikel 12 bepaalde eisen
gesteld. Deze vereisten ontbreken ten aanzien van orgaanbanken, terwijl deze
in het geheel van ontvangst en distributie van lichaamsmateriaal een zeer
belangrijke rol spelen. Aan de erkenning van de orgaanbank kunnen op grond
van artikel 10, eerste lid, voorschriften worden verbonden. Onduidelijk is
of dit ook kan ten aanzien van het beleid, beheer, financiële doelmatigheid
en toezicht van de orgaanbank. De Raad is van mening dat de toelichting hierover
een uiteenzetting zou moeten bevatten. Hij beveelt aan hierin te voorzien.6. Voor zover het nodig zal zijn aan de erkenning voorschriften of beperkingen
te verbinden, zullen deze naar verwachting meer op de door de Raad genoemde
onderwerpen betrekking hebben dan op de werkzaamheden die de banken verrichten;
omtrent die werkzaamheden zullen immers krachtens artikel 8, eerste lid, eisen
worden vastgesteld. De memorie van toelichting is aangevuld.7. Als instellingen die bevoegd zijn goedkeuring uit te voeren kunnen
behalve overheidsinstellingen ook commerciële organisaties worden aangewezen.
Deze lijken dan in zoverre zelfstandig bestuursorgaan (zbo) te zijn; dat wordt
ook impliciet erkend in de toelichting op de artikelen 12 tot en met 18.Het wetsvoorstel verwijst evenwel niet naar het thans bij de Tweede Kamer
der Staten-Generaal aanhangige voorstel voor een Kaderwet zelfstandige bestuursorganen;
ook in de toelichting ontbreekt een verwijzing.1
De opzet van dat wetsvoorstel is dat de Kaderwet in beginsel ziet op alle
zbo's, maar dat uitdrukkelijk in de instellingsregeling moet worden bepaald
dat de Kaderwet van toepassing is. Hiervoor is gekozen om eventuele onduidelijkheden
over het begrip bestuursorgaan (de «randen van het begrip») te
vermijden. Het aldus gekozen systeem – een enumeratiestelsel –
heeft als gevolg dat, indien in de instellingswet de Kaderwet niet van toepassing
wordt verklaard, het desbetreffende zbo niet onder de Kaderwet
valt.1 De Raad wijst er thans op, evenals hij
deed bij het ontwerp van de Kaderwet, dat juist bij organen als commerciële
keuringsinstellingen onduidelijkheid kan bestaan over de status en daarmee
de wenselijkheid van toepassing van de Kaderwet.Het thans voorliggende wetsvoorstel telt verschillende bepalingen die
overlappingen kennen met de Kaderwet, zoals de artikelen 14 (inlichtingenplicht,
zie artikel 14 van de Kaderwet) en 16 (regeling taakverwaarlozing, zie artikel
16 van de Kaderwet).De Raad is van oordeel dat geëxpliciteerd moet worden of de hier
bedoelde private keuringsinstellingen moeten worden beschouwd als bestuursorgaan.
Indien het antwoord bevestigend luidt – wat het meest voor de hand ligt,
gezien de genoemde artikelen 14 en 16 van het voorstel – zal moeten
worden bepaald dat de Kaderwet van toepassing is. Dan dienen de bepalingen
die een overlapping betekenen met de Kaderwet te worden geschrapt. Eventueel
kan ervoor worden gekozen dit te verwezenlijken met de invoeringswet voor
de Kaderwet. In de toelichting zal dan hiernaar moeten worden verwezen. Tevens
zal moeten worden gelet op de afstemming op de Kaderwet, zodat de invoeringswet
niet tot materiële wijzigingen hoeft te leiden. Indien ervoor wordt gekozen
de keuringsinstellingen geen zbo te laten zijn, dient dat in de toelichting
te worden gemotiveerd en dienen de verschillen tussen de onderhavige regeling
en de Kaderwet verklaard te worden.7. In de memorie van toelichting is aandacht besteed aan de verhouding
tot de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen.8. Voor een redactionele kanttekening verwijst het college naar de bij
het advies behorende bijlage.8. Aan de redactionele kanttekening is gevolg gegeven.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal
te zenden.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers Bijlage bij het advies van de Raad van State van 5 juli 2001,
no.W13.01.0034/III, met een redactionele kanttekening die de Raad in overweging
geeft.– In artikel 4, in het laatste lid, het nummer 2, vervangen door
3.XNoot1Zie bijvoorbeeld Kamerstukken II 1999/2000, 26 639, nr. 4, blz. 4
en Handelingen II, 18 januari 2001, blz. 3161.XNoot2Zie bijvoorbeeld de artikelen 6, eerste lid, en 7, tweede lid, aanhef
en onder a.XNoot1Het begrip «bank» vergt afbakening in het licht van artikel
83 van de Wet toezicht kredietwezen.XNoot1Artikel 3, tweede lid, WOD.XNoot2Artikel 13 WOD.XNoot1Kamerstukken II 2000/01, 27 426, nrs. 1–2.XNoot1Kamerstukken II 2000/01, 27 426, nr. 3, blz. 10. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27844-B.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl