Wijziging Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen en Wet op het financieel toezicht (implementatie vijfde richtlijn motorrijtuigenverzekering); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30860, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

06-11-2006

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2006-2007

30860 nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Algemeen1.1 Inleiding1.2. Voorgeschiedenis1.3 De implementatie van de richtlijn in de Nederlandse
wetgeving1.4 Administratieve lastena. Voor het bedrijfsleven.b. Voor de burger1.5 Consultaties belanghebbenden2. ArtikelenArtikel IAArtikel 2, zevende lid, WamBArtikel 3, eerste lid, WamCArtikel 5a WamDArtikel 14, eerste lid, WamEArtikel 25, eerste lid, onder e, WamFArtikel 26, vierde lid, WamGArtikel 27, eerste lid, WamArtikel IIAArtikel 4:70, tweede lid, tweede volzin, WftArtikel 4:70, zesde lid, aanhef, WftBArtikel 4:71, tweede lid, tweede volzin, WftOndertekeningBIJLAGETRANSPONERINGSTABEL VIJFDE WAM-RICHTLIJN
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30860Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 860Wijziging van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen en
de Wet op het financieel toezicht ter implementatie van de vijfde richtlijn
motorrijtuigenverzekeringnr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGHet advies van de Raad van State wordt niet openbaar gemaakt, omdat het
zonder meer instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 25a, vierde lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van State)1. Algemeen1.1 InleidingHet wetsvoorstel strekt ertoe uitvoering te geven aan richtlijn nr. 2005/14/EG
van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 11 mei
2005 houdende wijziging van de richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG, 88/357/EEG
en 90/232/EEG van de Raad en richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement
en de Raad betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid
waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven
(PbEU L 149) (hierna te noemen: de vijfde Wam-richtlijn)1.Deze richtlijn2 heeft ten doel de richtlijnen
motorrijtuigenverzekering te herzien, waarbij vooral de volgende doelstellingen
worden beoogd:1. actualisering en verbetering van de in het kader van de verplichte
aansprakelijkheidsverzekering geboden bescherming van slachtoffers van ongevallen
door motorrijtuigen;2. aanvulling van leemten en verduidelijking van sommige richtlijnbepalingen,
waarbij een grotere convergentie tot stand wordt gebracht ten aanzien van
de interpretatie en de toepassing ervan door de lidstaten;3. bieden van een oplossing voor problemen die zich dikwijls voordoen
teneinde een doeltreffender interne markt voor motorrijtuigenverzekeringen
tot stand te brengen.Ten aanzien van het gestelde onder 1 schrijft de richtlijn voor de reeds
sedert 1984 geldende minimumbedragen waarvoor dekking moet worden geboden,
niet slechts aan te passen aan de sedertdien plaatsgevonden hebbende inflatie,
maar ook substantieel te verhogen. Bij 2 en 3 valt in het bijzonder te denken
aan de moeilijkheden bij het afsluiten van verzekeringen voor tijdelijk verblijf
in het buitenland of bij de import van een in het buitenland gekocht motorrijtuig.
Hetzelfde geldt voor problemen die zich voordoen bij het verkrijgen van een
verklaring omtrent het schadeverleden bij het veranderen van verzekeraar.
Ook bepaalt de richtlijn het afwikkelingsmechanisme dat wordt gebruikt bij
schadegevallen die buiten de lidstaat van de woonplaats van het
slachtoffer hebben plaatsgevonden, uit te breiden tot alle ongevallen, ongeacht
de lidstaat waar het slachtoffer woont.1.2. VoorgeschiedenisDe eerste Europese richtlijn betreffende de aansprakelijkheidsverzekering
voor motorrijtuigen van 24 april 1972 (72/166/EEG; PbEG L 103) (hierna:
de eerste Wam-richtlijn), had ten doel de controle aan de grenzen op het internationale
verzekeringsbewijs (de zgn. groene kaart) af te schaffen. Daartoe werden de
lidstaten verplicht de nodige maatregelen te nemen opdat de wettelijke aansprakelijkheid
met betrekking tot de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen door een
verzekering wordt gedekt. De verzekering moet zich uitstrekken tot het grondgebied
van alle lidstaten. Op grond van een tussen de nationale bureaus van verzekeraars
van de lidstaten bestaande garantieovereenkomst wordt gewaarborgd dat schade
veroorzaakt door een motorrijtuig uit een andere lidstaat door een dergelijk
bureau (zgn. groene kaart bureau) wordt vergoed. Dit stelsel van de richtlijn
is geïnspireerd door de Benelux-overeenkomst betreffende de verplichte
aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen (Verdrag van 24 mei
1966, Trb. 1966, 178).Bij wet van 22 december 1966 (Stb. 559) was de Wam reeds aangepast
aan de Benelux-overeenkomst. De wijzigingen waartoe de eerste Wam-richtlijn
aanleiding gaf, konden daarom van technische aard zijn (wet van 8 november
1972, Stb. 616).De tweede richtlijn betreffende de aansprakelijkheidsverzekering voor
motorrijtuigen van 30 december 1983 (84/5/EEG; PbEG L 8) (hierna: de
tweede Wam-richtlijn), heeft de verschillen tussen de lidstaten in omvang
en inhoud van de verplichte wettelijke aansprakelijkheidsverzekering in aanzienlijke
mate verminderd. Hiertoe schrijft deze richtlijn voor dat de verplichte verzekering
zowel zaakschade als personenschade moet dekken en wel tot bepaalde minimumbedragen,
terwijl de lidstaten tevens worden verplicht tot instelling van een orgaan
dat tot taak heeft slachtoffers van verkeersongevallen, veroorzaakt door onverzekerde
of niet-geïdentificeerde motorrijtuigen, schadeloos te stellen (in Nederland:
het Waarborgfonds Motorverkeer). Ook dienen ingevolge deze richtlijn de familieleden
van de verzekeringnemer, van de bestuurder of van iedere andere aansprakelijke
persoon, in ieder geval voor wat betreft hun lichamelijk letsel, een bescherming
te worden verleend die gelijkwaardig is aan die welke wordt toegekend aan
andere derden die het slachtoffer zijn van een ongeval met een motorrijtuig.De derde richtlijn betreffende de aansprakelijkheidsverzekering voor motorrijtuigen
van 14 mei 1990 (90/232/EEG; PbEG L 129) (hierna: de derde Wam-richtlijn),
beoogt een nog verdergaande harmonisatie en aanvulling. Voorzien wordt in
een verruiming van de kring van slachtoffers die rechten aan de verzekering
kunnen ontlenen. De verplichte verzekering moet de aansprakelijkheid dekken
voor lichamelijk letsel van alle inzittenden van het motorrijtuig met uitzondering
van de bestuurder. Voorts dienen alle polissen in het kader van de verplichte
aansprakelijkheidsverzekering tegen betaling van een en dezelfde premie dekking
te geven in alle lidstaten. De premie verschaft een recht op dekking, zoals
deze in de lidstaat waar het ongeval heeft plaatsgevonden door de wet is voorgeschreven,
dan wel de dekking die wettelijk is voorgeschreven in de lidstaat waar het
motorrijtuig gewoonlijk is gestald, indien laatstbedoelde dekking hoger is.Tevens werd de positie van het slachtoffer ten opzichte van het nationale
waarborgfonds in die zin versterkt, dat zo’n waarborgfonds van een slachtoffer
van een niet verzekerd motorrijtuig niet mag eisen dat deze bewijst
dat de aansprakelijke persoon niet kan of niet wil betalen, alvorens de vordering
bij het waarborgfonds kan worden ingediend.De vierde richtlijn betreffende de aansprakelijkheidsverzekering voor
motorrijtuigen van 16 mei 2000 (2000/26/EG; PbEG L 181) (hierna: de vierde
Wam-richtlijn) bevat bepalingen die ten doel hebben de positie te verbeteren
van personen die slachtoffer zijn geworden van een verkeersongeval met een
motorrijtuig in een andere lidstaat van de Europese Unie (hierna: EU) dan
die van hun woonplaats. Hiermee wordt voorzien in een lacune in de drie eerdere
richtlijnen, die slechts bescherming bieden aan slachtoffers van verkeersongevallen
met motorrijtuigen die zich voordoen in de lidstaat van hun woonplaats. Met
deze richtlijn is de afwikkeling van in het buitenland geleden schade voor
de slachtoffers vereenvoudigd. Allereerst krijgt het slachtoffer bij een verkeersongeval
met een motorrijtuig in een andere lidstaat dan die van zijn woonplaats een
rechtstreeks vorderingsrecht jegens verzekeraar van de aansprakelijke persoon.
Ten tweede dient elke verzekeraar die binnen de EU een vergunning heeft voor
de uitoefening van de branche Aansprakelijkheid motorrijtuigen, in elke andere
lidstaat dan die van zijn vestiging een schaderegelaar aan te wijzen; deze
wordt in de lidstaat van de woonplaats van het slachtoffer belast met de behandeling
en afwikkeling van claims terzake. Daarnaast dient elke lidstaat een informatiecentrum
op te richten c.q. aan te wijzen waar informatie kan worden verkregen over
onder meer de identiteit van de betrokken verzekeraar en van diens schaderegelaar.
In Nederland is het Nederlands Bureau der Motorrijtuigverzekeraars met deze
taak belast. Tenslotte dient elke lidstaat een schadevergoedingsorgaan op
te richten c.q. aan te wijzen dat als vangnet fungeert in het geval de verzekeraar
of diens schaderegelaar niet of niet adequaat binnen drie maanden op de claim
van het slachtoffer reageert dan wel in het geheel geen schaderegelaar is
aangewezen. In Nederland is het Waarborgfonds Motorverkeer hiertoe aangewezen.Met deze vier richtlijnen was de totstandkoming van een interne markt
voor motorrijtuigverzekeringen nog steeds niet volledig bewerkstelligd, zo
meende de Europese Commissie. Zo dateerden de aansprakelijkheidslimieten uit
1984. De noodzaak om de bestaande Wam-richtlijnen te herzien en te moderniseren
werd bevestigd door een brede raadpleging van de Europese Commissie onder
nationale autoriteiten, vertegenwoordigers van de verzekeringssector en organisaties
die consumenten en slachtoffers vertegenwoordigen, die in 1999 van start ging.
Het Europees Parlement heeft, in het besef dat de Wam-verzekering een belangrijke
rol speelt in het dagelijks leven van individuele personen, in juli 2001 een
resolutie aangenomen, waarin de vaststelling van een vijfde Wam-richtlijn
werd aanbevolen. De Commissie heeft aan dit verzoek gehoor gegeven en op 7 juni
2002 een eerste voorstel daartoe voorgelegd. Het Europees Parlement heeft
op 22 oktober 2003 zijn eerste lezing met betrekking tot dit voorstel
voltooid en een aantal amendementen voorgesteld. Rekening houdend met een
aantal van die amendementen stelde de Raad op 26 april 2004 een gemeenschappelijk
standpunt vast. Op 11 mei 2005 werd de vijfde Wam-richtlijn definitief
vastgesteld.1.3 De implementatie van de richtlijn in de Nederlandse
wetgevingDe implementatie van de richtlijn vindt plaats door wijziging van de Wet
aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen (Wam) en de Wet op het financieel
toezicht (Wft). Die wijzigingen worden hierna onder punt 2 toegelicht.Voorts zal het Besluit bedragen aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen
aangepast worden aan de door de richtlijn voorgeschreven verhoging van de
minimumdekkingsbedragen. Artikel 2 van de richtlijn, waarbij artikel
1 van de tweede Wam-richtlijn opnieuw is vastgesteld, bevat in het tweede
lid de bedragen waartoe de verzekering minimaal dekking moet bieden. Voor
lichamelijk letsel is het minimumbedrag van de dekking verhoogd van € 350 000
tot € 1 000 000 per slachtoffer. In plaats daarvan kunnen
lidstaten ook opteren voor de mogelijkheid een bedrag te hanteren van minimaal € 5 000 000
per ongeval, ongeacht het aantal slachtoffers (oorspronkelijk € 500 000).Voor materiële schade is het minimumbedrag van € 100 000
verhoogd tot € 1 000 000 per ongeval, ongeacht het aantal
slachtoffers. De mogelijkheid die de tweede Wam-richtlijn lidstaten bood om één
minimum totaalbedrag per ongeval te hanteren voor lichamelijk letsel en materiële
schade tezamen (oorspronkelijk € 600 000), is vervallen. Nederland
maakte tot nu toe van die mogelijkheid gebruik.De aanpassing van het Besluit bedragen aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen
zal plaatsvinden tegelijk met de inwerkingtreding van de voorgestelde wijziging
van de Wam en de Wft. Hoewel de minimumdekkingsbedragen dus niet in dit wetsvoorstel
aan de orde komen, hecht de regering eraan nu vast aan te geven waar de gedachten
naar uitgaan. Het voornemen bestaat om voor een motorrijtuig met betrekking
tot lichamelijk letsel in beginsel te kiezen voor het door de richtlijn voorgeschreven
minimumbedrag van € 5 000 000 per gebeurtenis. Voor een
motorrijtuig dat is ingericht tot het vervoer van meer dan acht personen zal
een bedrag van minimaal € 10 000 000 per gebeurtenis worden
gehanteerd. Voor de regering is de bescherming van slachtoffers van verkeersongevallen
van wezenlijk belang. Die bescherming is echter slechts reëel als het
met de aansprakelijkheidslimieten gemoeide bedrag ook verzekerbaar is. Indien
zou worden gekozen voor de optie die de richtlijn geeft van € 1 000 000
per slachtoffer, dan zou in geval van een ongeval met een motorrijtuig dat
is ingericht tot het vervoer van meer dan acht personen (vooral grote bussen)
de mogelijke schadelast zeer hoog zijn. Dat kan tot verzekeringsproblemen
leiden en heeft mogelijk nadelige gevolgen voor de concurrentiepositie van
Nederlandse touroperators. Bij de keuze voor € 10 000 000
per gebeurtenis is getracht tussen deze twee belangen een balans te vinden.
Voor materiële schade zal conform de richtlijn het bedrag van €1 000 000
per gebeurtenis worden gehanteerd. Tevens is de regering voornemens de limiet
voor de verzekering van de aansprakelijkheid voor gevaarlijke stoffen, genoemd
in artikel 2a van genoemd besluit, op te trekken van ongeveer € 6,8
miljoen naar € 10 miljoen per gebeurtenis. Het Verbond van Verzekeraars
kan zich in de bovengenoemde bedragen vinden.Wat betreft de financiële consequenties van de aanpassing van de
verzekerde bedragen naar aanleiding van de richtlijn, wijst een voorzichtige
schatting van het Centrum voor Verzekeringsstatistiek uit dat dit aanleiding
kan geven tot een extra schadelast van € 15 tot € 20 miljoen.
Dat is ongeveer 0,7 tot 0,9 procent van de totale Wam-premie-inkomsten. Hierbij
dient te worden bedacht dat veel Nederlandse verzekeraars nu al dekkingen
van € 2 of € 2,5 miljoen in hun polissen opnemen in plaats
van het minimumbedrag van € 907 000. De feitelijke stijging
van de premies zou derhalve lager kunnen uitvallen.Voorts zal het Besluit bedrag eigen risico aanspraken op het Waarborgfonds
Motorverkeer worden gewijzigd. Het sedert 1991 geldende bedrag van € 136
zal worden aangepast aan de inmiddels plaats gevonden hebbende inflatie en
daarnaast reëel worden verhoogd tot een bedrag van € 250. Dit
zal per saldo leiden tot een kostenbesparing voor het Waarborgfonds Motorverkeer
van ongeveer € 4,5 miljoen. Aangezien de schadelast van het Waarborgfonds
Motorverkeer ten laste komt van verzekeraars, zal bedoelde kostenbesparing
leiden tot vermindering van de bijdrage die verzekeraars aan het Waarborgfonds
Motorverkeer moeten betalen. Het zal gaan om ongeveer € 0,50 per
voertuig.1.4 Administratieve lastena. Voor het bedrijfsleven.Ten gevolge van de implementatie van de richtlijn zullen verzekeraars
te maken krijgen met een toenemende werklast en met een stijging van de kosten.Het Verbond van Verzekeraars deelde dienaangaande mee dat de nalevinglasten
voor motorrijtuigverzekeraars naar schatting ongeveer € 1,1 miljoen
zullen bedragen. Hiervan heeft ongeveer € 920 000 betrekking
op het aanpassen van de polissen naar aanleiding van de gewijzigde minimumdekkingsbedragen
en op eventueel uit de wijziging van de Wam en Wft voortvloeiende handelingen.
Uitgaande van 7,5 miljoen gekentekende motorrijtuigen komt dit neer op een
bedrag van € 0,12 per polis aan extra kosten. De overige € 155 000
heeft betrekking op het informeren van de betrokken verzekeringnemers over
de wijzigingen. Uitgaande van hetzelfde aantal gekentekende motorrijtuigen
komt dit neer op € 0, 02 per polis aan extra kosten. De richtlijn
schrijft periodieke herziening van de minimumdekkingsbedragen voor. Deze herziening
zal kosten in dezelfde orde van grootte meebrengen. Actal hanteert in zijn
advies gedateerd 24 mei 2006 wezenlijk andere cijfers. Zoals echter blijkt
uit het bovenstaande zijn de in deze paragraaf genoemde bedragen afkomstig
van het meest betrokken bedrijfsleven, te weten het Verbond van Verzekeraars.
Er is derhalve geen aanleiding om met andere cijfers te komen.Wat de nalevinglasten betreft, bestaande uit het verstrekken op verzoek
van de verzekeringnemer van een verklaring omtrent het schadeverloop op grond
van het ingevoegde artikel 5a, moge het volgende dienen. Nederlandse motorrijtuigverzekeraars
verstrekken op grond van een bedrijfsregeling bij beëindiging van de
motorrijtuigverzekering altijd een zogenoemde royementsverklaring, met opgave
van het aantal schadevrije jaren dat is opgebouwd. Het gaat jaarlijks om 850 000–900 000
royementsverklaringen waarvan de gemiddelde kosten op € 8 per verklaring
worden geschat. Deze verklaring wordt overigens doorgaans slechts aan particulieren
verstrekt. In het bedrijfsleven wordt voornamelijk gewerkt met leasecontracten.
Overigens dient te worden bedacht dat het hier niet gaat om nieuwe lasten,
maar dat die kosten nu ook al worden gemaakt.b. Voor de burgerDe te verrichten handelingen zullen bestaan uit het aanvragen van een
verklaring omtrent het schadeverloop (die overigens al standaard door verzekeraars
wordt verstrekt bij beëindiging van de motorrijtuigverzekering), het
kennisnemen daarvan en het kennisnemen van de nieuwe polisvoorwaarden als
gevolg van de nieuwe minimumdekkingsbedragen. Deze activiteiten zullen in
de beleving van de desbetreffende burger niet of nauwelijks als een toename
van de administratieve lasten worden gevoeld. Meer dan 5 minuten zijn hiermee
niet gemoeid.1.5 Consultaties belanghebbendenZowel ten tijde van de onderhandelingen over de richtlijn alsook bij het
opstellen van het wetsvoorstel is overleg gepleegd met het Verbond van Verzekeraars,
het Waarborgfonds Motorverkeer, het Nederlands Bureau der Motorrijtuigverzekereraars,
de ANWB, KNV busvervoer en de Dienst voor het wegverkeer (RDW). Alle genoemde
organisaties hebben instemming betuigd met het thans voorliggende wetsvoorstel.2. ArtikelenArtikel IAArtikel 2, zevende lid, WamIn dit lid, dat in een andere vorm is gegoten ter bevordering van de leesbaarheid,
wordt onder a uitvoering gegeven aan artikel 1, eerste lid, onderdeel a, van
de richtlijn. De definitie van «het grondgebied waar het motorrijtuig
gewoonlijk is gestald» in artikel 1, punt 4, eerste gedachtestreepje,
van de eerste Wam-richtlijn verwees naar het grondgebied van de staat waarvan
het motorrijtuig een kentekenplaat draagt. Hierbij was niet uitdrukkelijk
vermeld dat dit naast een permanente kentekenplaat ook een tijdelijke kentekenplaat
kan zijn. In de praktijk is gebleken dat eigenaren van motorrijtuigen met
een tijdelijke kentekenplaat soms moeilijkheden ondervinden bij het verkrijgen
van verzekeringsdekking, omdat verzekeraars zich op het standpunt stellen
dat de bepaling in artikel 1, punt 4, eerste gedachtestreepje, van de eerste
Wam-richtlijn alleen betrekking heeft op permanente kentekens. Daarom is in
artikel 1, eerste lid, onderdeel a, van de richtlijn de definitie in artikel
1 van de eerste Wam-richtlijn in die zin gewijzigd dat nu ook een expliciete
verwijzing naar een tijdelijke kentekenplaat is opgenomen. In artikel 2, zevende
lid, onder a, wordt thans uitdrukkelijk vastgelegd dat een motorrijtuig niet
alleen geacht wordt gewoonlijk in Nederland te zijn gestald indien het is voorzien
van een permanent kenteken, maar dat dit eveneens het geval is met een tijdelijk
kenteken.In artikel 2, zevende lid, onder b, wordt uitvoering gegeven aan artikel
1, eerste lid, onderdeel b, van de richtlijn. Ingevolge de eerste Wam-richtlijn
worden motorrijtuigen met een valse of ongeldige kentekenplaat geacht gewoonlijk
te zijn gestald op het grondgebied van de staat die de oorspronkelijke plaat
heeft afgegeven. Het gevolg hiervan is dat nationale bureaus van verzekeraars
(de zgn. groene kaart bureaus) vaak verplicht zijn de financiële gevolgen
te dragen van ongevallen die op geen enkele wijze gerelateerd zijn aan de
lidstaat waar zij zijn gevestigd. Zonder verandering te brengen in het algemene
uitgangspunt dat het grondgebied waar het motorrijtuig gewoonlijk is gestald,
wordt bepaald door de kentekenplaat, is in artikel 1, eerste lid, onderdeel
b, van de richtlijn een bijzondere voorziening getroffen voor ongevallen die
zijn veroorzaakt door een motorrijtuig dat ten onrechte niet voorzien is van
een kentekenplaat of voorzien is van een kentekenplaat die niet of niet langer
overeenkomt met het motorrijtuig. In dit geval, en uitsluitend met het oog
op het afwikkelen van de vordering door nationale bureaus van verzekeraars
of de nationale garantiefondsen, wordt het grondgebied waar het ongeval heeft
plaatsgevonden, beschouwd als het grondgebied waar het motorrijtuig gewoonlijk
is gestald. Het wijzigingsvoorstel legt vast dat in geval van een ongeval
in Nederland met motorrijtuigen die ten onrechte geen Nederlands of buitenlands
kenteken bezitten of voorzien zijn van een vals kenteken, een beroep kan worden
gedaan op het Nederlands Bureau der Motorrijtuigverzekeraars of het Waarborgfonds
Motorverkeer, ook al zou blijken dat het motorrijtuig oorspronkelijk geen
Nederlands of buitenlands kenteken had.De voorgestelde tekst onder c komt voort uit het met artikel 4, vierde
lid, van de richtlijn in de derde Wam-richtlijn ingevoegde artikel 4 bis,
eerste lid. Het richtlijnartikel beoogt het verkrijgen van verzekeringsdekking
voor een motorrijtuig dat vanuit een lidstaat naar een andere lidstaat wordt
verzonden, te vergemakkelijken, zelfs als het nog niet officieel is geregistreerd
in de lidstaat van bestemming. Gedurende een periode van dertig dagen
vanaf de aanvaarding van de levering door de koper, wordt in plaats van de
lidstaat waar het ongeval heeft plaatsgevonden, de lidstaat van bestemming
beschouwd als de lidstaat waar het risico is gelegen. De voorgestelde tekst
geeft aan dat voor de toepassing van de Wam de lidstaat waar het risico is
gelegen, wordt gelijkgesteld met de lidstaat waar het motorrijtuig gewoonlijk
is gestald.Indien het ingevoerde motorrijtuig gedurende deze periode van dertig dagen
betrokken raakt bij een ongeval zonder op dat moment door een verzekering
te zijn gedekt, wordt door artikel 4 bis, tweede lid, bepaald dat het garantiefonds
van de lidstaat van bestemming de schade moet vergoeden. Gedurende die periode
wordt de lidstaat van bestemming immers beschouwd als de lidstaat waar het
motorrijtuig gewoonlijk is gestald.BArtikel 3, eerste lid, WamIn dit lid wordt uitvoering gegeven aan artikel 4, derde lid, van de richtlijn.De derde Wam-richtlijn bevat de bepaling dat de verplichte aansprakelijkheidsverzekering
tegen betaling van één enkele premie dekking moet verschaffen
voor het hele grondgebied van de Gemeenschap. Het blijkt echter voor te komen
dat verzekeraars in de polis bepalingen opnemen die daarmee in strijd zijn.
Zo komt het voor dat de dekking wordt beëindigd indien het motorrijtuig
zich langer dan een bepaalde periode buiten de lidstaat van registratie bevindt
of dat de polishouder de verzekeraar ervan in kennis moet stellen indien het
motorrijtuig zich langer dan een bepaalde periode in het buitenland bevindt,
waarna de premie wordt herzien. Dergelijke polisvoorwaarden vormen een belemmering
voor het vrije verkeer van personen en voor de werking van de interne markt.
Dientengevolge wordt thans in dit artikel vastgelegd dat de verzekeringsdekking
tegen betaling van één enkele premie en gedurende de gehele
looptijd van de overeenkomst geldt, ongeacht of het motorrijtuig zich gedurende
een bepaalde periode van de looptijd in een andere lidstaat bevindt. De verzekeraar
mag de premie derhalve tussentijds niet wijzigen op grond van het feit dat
het motorrijtuig zich tijdelijk in het buitenland bevindt.Opgemerkt zij dat de looptijd van een Wam-verzekering in de regel één
jaar is, met stilzwijgende verlenging.CArtikel 5a WamDit artikel is rechtstreeks ontleend aan het met artikel 4 van de richtlijn
in de derde Wam-richtlijn ingevoegde artikel 4 ter. Verzekeringnemers die
van verzekeraar willen veranderen zullen bij de (potentiële) nieuwe verzekeraar
moeten aantonen wat het schadeverloop in de afgelopen periode is geweest.
Mede op grond daarvan zal de nieuwe verzekeraar bepalen welke bonus/malus
korting of toeslag hij zal toepassen. In Nederland is het gebruikelijk dat
Wam-verzekeraars bij het beëindigen van een verzekering, een verklaring
afgeven omtrent het schadeverloop van het desbetreffende motorrijtuig. Dit
blijkt evenwel niet in alle lidstaten het geval te zijn. Daarom is in het
voorgestelde artikel geregeld dat de verzekeringnemer te allen tijde het recht
heeft om van zijn verzekeraar een dergelijke verklaring te vorderen over een
periode van ten minste de laatste vijf jaar van de looptijd van de verzekering
ten aanzien van het gedekte motorrijtuig of de gedekte motorrijtuigen. De
verzekeraar moet zo’n verklaring binnen 15 dagen na het verzoek afgeven.DArtikel 14, eerste lid, WamTen gevolge van de gewijzigde opzet van artikel 2, zevende lid, van de
Wam dient de verwijzing naar dat artikel in artikel 14, eerste lid, van de
Wam te worden aangepast.EArtikel 25, eerste lid, onder e, WamIn dit artikel wordt artikel 1, derde lid, onderdeel b), eerste volzin,
van de richtlijn geïmplementeerd. Volgens artikel 4, onder b) van de
eerste Wam-richtlijn konden lidstaten afwijken van de verplichting tot het
sluiten van een aansprakelijkheidsverzekering ten aanzien van bepaalde typen
motorrijtuigen of bepaalde motorrijtuigen met een speciale kentekenplaat.
In dat geval mochten de andere lidstaten bij binnenkomst op hun grondgebied
een geldige groene kaart of een grensverzekering eisen, zodat schadeloosstelling
van slachtoffers van door deze motorrijtuigen op hun grondgebied veroorzaakte
ongevallen is gewaarborgd. Sedert de afschaffing van de grenscontroles in
de Gemeenschap is het echter niet meer mogelijk zich ervan te vergewissen
of motorrijtuigen die de grens passeren, verzekerd zijn. Door het schrappen
van de mogelijkheid om bij binnenkomst een geldige groene kaart of een grensverzekering
te eisen, is artikel 4, onder b), van de eerste Wam-richtlijn in overeenstemming
gebracht met de huidige situatie in de Gemeenschap. In de nieuwe tekst is
tevens opgenomen dat niet alleen de slachtoffers van door deze motorrijtuigen
in het buitenland veroorzaakte ongevallen naar behoren schadeloos worden gesteld,
maar ook de slachtoffers van ongevallen in de lidstaat waar het motorrijtuig
gewoonlijk is gestald. Daartoe moeten lidstaten de slachtoffers van door deze
motorrijtuigen veroorzaakte ongevallen net zo behandelen als slachtoffers
van door onverzekerde motorrijtuigen veroorzaakte ongevallen. In de tweede
Wam-richtlijn is vastgelegd dat het garantiefonds van de lidstaat waar het
ongeval heeft plaatsgevonden de slachtoffers van onverzekerde motorrijtuigen
schadevergoeding moet verlenen. Bij een ongeval in Nederland met dergelijke
motorrijtuigen zal het Waarborgfonds Motorverkeer de schade vergoeden.In Nederland is de fiets met trapondersteuning op grond van het Besluit
vrijstelling voor fietsen met trapondersteuning van aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen, vrijgesteld van de verzekeringsplicht op grond van de Wam.
Daarom dient tot uitdrukking te worden gebracht dat in het geval van een ongeval
met een dergelijk vervoermiddel het slachtoffer een beroep kan doen op het
Waarborgfonds Motorverkeer. De wijziging van artikel 25, eerste lid, onder
e, Wam strekt hiertoe.FArtikel 26, vierde lid, WamIn dit artikel wordt uitvoering gegeven aan artikel 2, zesde lid, tweede
alinea, van de richtlijn. Hierin wordt de mogelijkheid om aan een slachtoffer
met materiële schade een franchise op te leggen beperkt tot schade veroorzaakt
door niet-geïdentificeerde motorrijtuigen. De Wam geeft die mogelijkheid
nu ook in geval van dergelijke schade veroorzaakt door onverzekerde motorrijtuigen.
Door in dit artikel een verwijzing op te nemen naar artikel 25, eerste lid,
onder a, wordt aan de richtlijnbepaling voldaan.GArtikel 27, eerste lid, WamIn dit artikel wordt onder c uitvoering gegeven aan artikel 1, derde lid, onderdeel b), tweede volzin, van de richtlijn. De eerste volzin van
genoemd richtlijnartikel schrijft voor dat lidstaten de slachtoffers van ongevallen
veroorzaakt door motorrijtuigen die van de verplichting tot het sluiten van
een aansprakelijkheidsverzekering zijn vrijgesteld net zo dienen te behandelen
als slachtoffers van door onverzekerde motorrijtuigen veroorzaakte ongevallen.
Bij een ongeval in Nederland met dergelijke motorrijtuigen zal het Waarborgfonds
Motorverkeer de schade vergoeden (zie hetgeen dienaangaande bij artikel 25,
eerste lid, onder e, is opgemerkt).De tweede volzin van genoemd richtlijnartikel geeft het Waarborgfonds
Motorverkeer vervolgens de mogelijkheid de uitbetaalde schade te verhalen
op het waarborgfonds van de lidstaat, waar het motorrijtuig gewoonlijk is
gestald. Dit recht van verhaal is onder c van dit artikel vorm gegeven.Ter bevordering van de leesbaarheid is tevens de opzet van het artikel
aangepast.Artikel IIAArtikel 4:70, tweede lid, tweede volzin, WftDit lid is opgenomen bij de implementatie van de vierde Wam-richtlijn
(het toenmalige artikel 52, eerste lid, onderdeel e, van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993).
De schaderegelaar die een Wam-verzekeraar in iedere andere lidstaat moet aanstellen,
moet worden belast met het namens de verzekeraar behandelen en afwikkelen
van vorderingen ten gevolge van de in artikel 1 van die richtlijn bedoelde
ongevallen. Dit betreft ingevolge het eerste lid van dat artikel personen
die in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats of in derde landen die
behoren tot het groene kaartsysteem, schade hebben geleden, veroorzaakt door
motorrijtuigen die gewoonlijk zijn gestald en verzekerd in een lidstaat. Bij
de implementatie van de vierde Wam-richtlijn is echter geen rekening gehouden
met het bepaalde in artikel 1, tweede lid, onderdeel b, van die richtlijn,
waarin is vastgelegd dat de bepalingen over de schaderegelaar slechts van
toepassing zijn met betrekking tot ongevallen die zijn veroorzaakt door het
gebruik van een voertuig dat gewoonlijk is gestald in een andere lidstaat
dan die van de woonplaats van de benadeelde. Deze omissie wordt thans hersteld.Artikel 4:70, zesde lid, aanhef, WftDeze wijziging vloeit voort uit artikel 4, vierde lid, van de richtlijn,
waarbij artikel 4 sexies wordt ingevoegd in de derde Wam-richtlijn. In genoemd
artikel wordt, ter verhoging van de bescherming van alle slachtoffers van
ongevallen met motorrijtuigen, de procedure inzake het met redenen omkleed
voorstel of antwoord van de vierde Wam-richtlijn uitgebreid tot alle ongevallen
met motorrijtuigen. Bedoelde procedure houdt in dat de verzekeraar of diens
schaderegelaar verplicht zijn om binnen drie maanden nadat het slachtoffer
een vordering tot schadevergoeding heeft ingediend, een met redenen omkleed
voorstel tot schadevergoeding te doen indien de aansprakelijkheid niet wordt
betwist en de omvang van de schade is vastgesteld, of binnen die termijn gemotiveerd
te reageren. Dezelfde procedure gaat ook gelden mutatis mutandis wanneer het
ongeval wordt afgewikkeld door de nationale bureaus van verzekeraars.Bij de implementatie van de vierde Wam-richtlijn is de procedure inzake
het met redenen omkleed voorstel of antwoord opgenomen in het toenmalige artikel
52, vijfde lid, van de Wet toezicht verzekeringsbedrijf 1993 (thans artikel
4:70, zesde lid, van de Wft). Daarbij is toen al een zodanig redactie gekozen
dat deze niet beperkt was tot de in die richtlijn bedoelde situaties, maar
zich uitstrekt tot alle schadegevallen ten gevolge van ongevallen
met motorrijtuigen. Daarom dient het zesde lid van artikel 4:70 van de Wft
slechts in die zin te worden aangevuld dat het ook ziet op de afwikkeling
van ongevallen door het nationale bureau van verzekeraars.BArtikel 4:71, tweede lid, tweede volzin, WftDit artikel dient ter uitvoering van artikel 3 van de richtlijn. Het behelst
een aanpassing van de zogenoemde tweede richtlijn schadeverzekering (Tweede
Richtlijn van de Raad van de Europese Gemeenschappen van 22 juni 1988
tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende
het verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche,
tot vaststelling van bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening
van het vrij verrichten van diensten (88/357/EEG)). In artikel 12 bis, vierde
lid, van die richtlijn is onder meer bepaald dat dienstverrichtende Wam-verzekeraars
in de lidstaat van dienstverrichting een schade-afhandelaar aanstellen. Deze
moet worden belast met het namens de verzekeraar afwikkelen van vorderingen
van benadeelden en moet in verband daarmee over voldoende bevoegdheden beschikken
om de verzekeraar, zowel in als buiten rechte, te vertegenwoordigen. In de
tweede zin van de vierde alinea van dat artikel is bepaald dat de schade-afhandelaar
zich namens de verzekeraar niet mag bezig houden met de uitoefening van het
directe verzekeringsbedrijf. Hierdoor is het buitenlandse bijkantoren van
verzekeraars niet mogelijk om in het kader van vrije dienstverrichting als
schade-afhandelaar op te treden. De reden waarom deze bepaling is opgenomen
is waarschijnlijk dat men toentertijd wilde verhinderen dat verzekeraars gelijktijdig
gebruik maakten van de vrijheid van vestiging en van de vrijheid van dienstverrichting.
In het kader van de derde richtlijn schadeverzekering zijn echter alle beperkingen
op de gelijktijdige uitoefening van deze werkzaamheden opgeheven. De wijziging
in dit artikel bestaat hierin dat het bijkantoren van Wam-verzekeraars, op
dezelfde wijze als reeds gebeurt ten aanzien van andere verzekeringsactiviteiten,
ook wordt toegestaan als schade-afhandelaar op te treden.Dit leidt ertoe dat de overeenkomstige bepaling in artikel 4:71, tweede
lid, van de Wft eveneens dient te vervallen.De Minister van Justitie,E. M. H. Hirsch BallinDe Minister van Financiën,G. ZalmBIJLAGETRANSPONERINGSTABEL VIJFDE WAM-RICHTLIJNRICHTLIJNWETSVOORSTELArt. 1, eerste lid, onderdeel aart. 2, zevende lid, onder a, Wam   Art. 1, eerste lid, onderdeel bart. 2, zevende lid, onder b, Wam   Art. 1, tweede lidbehoeft
geen implementatie; geen inhoudelijke wijziging   Art. 1, derde lid, onderdeel a) i)behoeft geen implementatie; staat al in art. 3, jo 17, eerste
lid, en 18, eerste lid, Wam   Art. 1, derde lid, onderdeel a) ii)behoeft geen implementatie   Art. 1, derde lid, onderdeel b) eerste volzinart. 25, eerste lid, onder e, Wam   Art. 1, derde lid, onderdeel b), tweede volzinart. 27, eerste lid, onder c, Wam   Art. 1, vierde lidbehoeft
geen implementatie  Art. 2, eerste lidbehoeft
geen implementatie, tekst is ongewijzigd   Art. 2, tweede lid, onderdelen a en baanpassing in Besluit bedragen aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen  Art. 2, tweede lid, laatste drie alinea’sbehoeven geen implementatie. Nederland maakt geen gebruik
van een overgangsperiode  Art. 2, derde lidbehoeft
geen implementatie, aanpassing minimumdekkingsbedragen aan Europese indexcijfer
kan leiden tot aanpassing Besluit bedragen aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen.   Art. 2, vierde lidbehoeft
geen implementatie, tekst is ongewijzigd   Art. 2, vijfde lidbehoeft
geen implementatie, tekst is ongewijzigd   Art. 2, zesde lid, eerste alineabehoeft geen implementatie, tekst is ongewijzigd   Art. 2, zesde lid, tweede alineaartikel 26, vierde lid, Wam   Art 2, zesde lid, derde alineabehoeft geen implementatie; Waarborgfonds Motorverkeer vergoedt ook materiële
schade   Art. 2, zevende lidbehoeft
geen implementatie, tekst is ongewijzigd   Art. 3artikel 4: 71,
tweede lid, Wft  Art. 4, eerste lidbehoeft
geen implementatie, staat al in de artikelen 3, derde lid, tweede volzin en
11 Wam   Art. 4, tweede lid behoeft
geen implementatie; staat al in art. 3, eerste lid, Wam   Art. 4, derde lidartikel
3, eerste lid, Wam  Art. 4, vierde lid (art. 4bis, eerste lid)artikel 2, zevende lid, onder c, Wam,   Art. 4, vierde lid (art. 4 bis, tweede lid)behoeft geen implementatie; betreft een onverzekerd motorrijtuig
waar art. 25, eerste lid, Wam al in voorziet   Art. 4, vierde lid (art. 4 ter)artikel 5a Wam Art. 4, vierde lid (art. 4 quater)behoeft geen implementatie;staat al in art. 5 Wam   Art. 4, vierde lid (art. 4 quinquies)behoeft geen implementatie; staat al in art. 6, eerste lid, Wam   Art. 4, vierde lid (art. 4 sexies, eerste alinea)behoeft geen implementatie; staat
al in art. 4: 70, zesde lid, aanhef, Wft   Art. 4, vierde lid (art. 4 sexies, tweede alinea)artikel 4:70, zesde lid, aanhef, Wft   Art. 4, vijfde lidbehoeft
geen implementatie; staat al in art. 27a, onderdeel a, Wam   Art. 5, eerste lidbehoeft
geen implementatie; betreft een overweging   Art. 5, tweede lidbehoeft geen implementatie; staat al in art. 4: 70, vierde lid, Wft   Art 5, derde lidbehoeft
geen implementatie   Art 5, vierde lidbehoeft
geen implementatie; voorziening bestaat reeds in Nederland   Artikelen 6, 7 en 8 (omzetting, inwerkingtreding
en adressanten)behoeven geen implementatie.XNoot1Betreft implementatie van richtlijn 2005/14/EG. Implementatiedatum: 11
juni 2007.XNoot2Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30860-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl