Wijziging Faillissementswet i.v.m. bevorderen effectiviteit surseance van betaling en faillissement; Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-12 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 20042005-27244, nr. C

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

04-11-2004

Eerste Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

27244 nr. C

02-11-2004

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27244Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 29 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 244Wijziging van de Faillissementswet in verband met het bevorderen van
de effectiviteit van surséance van betaling en faillissementCNOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 2 november 2004Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag van de Vaste Commissie
voor Justitie uit de Eerste Kamer.Het is verheugend dat de leden van de CDA-fractie met instemming van het
wetsvoorstel hebben kennisgenomen. Het wetsvoorstel, bedoeld voor de snelle
regeling van enige niet controversiële onderwerpen die geen nader onderzoek
vergen, is in de loop van de behandeling door de Tweede Kamer ontdaan van
elementen die meer controversieel bleken dan aanvankelijk gedacht. Het is
verheugend dat de leden van de CDA-fractie het ecarteren van deze onderdelen
zodanig is geslaagd dat thans (vrijwel) niets controversieels is overgebleven.
Met deze leden ben ik het eens dat de over die onderdelen gedurende de behandeling
ontwikkelde beschouwingen in elk geval een nuttige verkenning hebben opgeleverd
van relevante facetten die aan de desbetreffende kwesties verbonden blijken
te zijn.Deze leden zagen thans met belangstelling uit naar het advies van de Commissie
Insolventierecht, alsmede naar de resultaten van het onderzoek rondom de al
dan niet handhaving van het bodembeslag van de fiscus. Van eerstbedoeld advies
verwacht ik inmiddels dat dit niet nog dit jaar beschikbaar zal komen, doch
op zijn vroegst in het komend voorjaar.Naar aanleiding van mijn mededeling tijdens het wetgevingsoverleg van
19 april 2004 over het wetsvoorstel dat «de afgelopen tijd de faillissementskamers
wel erg veel tijd nodig hebben gehad voor de schuldsaneringszaken, waardoor
over het algemeen minder aandacht kon worden besteed aan de werkelijke faillissementszaken»
vroegen de leden van de CDA-fractie aandacht voor het artikel «Haal
de WSNP weg bij de rechtbank» van mr. C.J.G.M. van der Weide (Tijdschrift
voor Insolventierecht, jaargang 10, nr. 4). Zoals bekend zal omstreeks deze
tijd een wetsvoorstel worden ingediend teneinde op korte termijn wijzigingen
aan te brengen in de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen, onder meer
om de door de WSNP veroorzaakte druk op de gerechten te verminderen. Dat wetsvoorstel
laat onverlet dat in het kader van de herziening van het insolventierecht
ruimte is voor overweging van verdergaande maatregelen ook met
betrekking tot de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen. In dat verband
zal zeker aandacht worden besteed aan de vraag of, en zo ja in hoeverre, thans
aan de rechterlijke macht toegedeelde taken beter elders kunnen worden gelegd.
Behalve aan schuldsaneringszaken kan in dit verband ook worden gedacht aan
het toezicht door de rechter-commissaris. Overigens bevat ook het thans aan
de orde zijnde wetsvoorstel reeds enkele procedurele vereenvoudigingen van
de schuldsaneringsregeling.Op de vragen van de leden van de CDA-fractie over de regeling in de voorgestelde
artikelen 37b en 237b Faillissementswet (Fw) betreffende de aflevering van
gas, water, elektriciteit en verwarming, benodigd voor de eerste levensbehoefte
of voor de voortzetting van de door de schuldenaar gedreven onderneming, ga
ik als volgt in. Het begrip «onderneming» zal in de meeste gevallen
geen aanleiding geven tot twijfel. Voor een restrictieve dan wel juist extensieve
interpretatie zie ik geen reden. Bij rechtspersonen als naamloze en besloten
vennootschappen spreekt het ondernemingskarakter vanzelf. Non-profit organisaties
die ondergebracht zijn in een stichting of vereniging zullen veelal geen onderneming
voeren. Niet uitgesloten is evenwel dat de activiteiten van een stichting
of vereniging toch beschouwd moeten worden als een onderneming, waarvoor aanwijzingen
kunnen worden gevonden in de heffing van vennootschapsbelasting of een inschrijving
in het handelsregister. Geen grond voor ontbinding levert volgens de voorgestelde
artikelen 37b en 237b Fw op een tekortkoming door de schuldenaar in de nakoming
van een voor de faillietverklaring of surseance ontstane verbintenis tot betaling
van een geldsom. Fraude met de elektriciteitsmeter of gasmeter zal in veel
gevallen tot gevolg hebben dat de schuldenaar tekortschiet in zijn financiële
verplichtingen. Maar bovendien vormt zij een zelfstandige schending van de
plicht om zich bij de uitvoering van de overeenkomst te gedragen overeenkomstig
de eisen van redelijkheid en billijkheid (en waarschijnlijk ook van specifieke
contractsbepalingen betreffende het gebruik van de meter). Het spreekt daarom
vanzelf dat een dergelijk bedrog wèl voldoende grond kan opleveren
voor een ontbinding van de overeenkomst en staking van verdere leveranties.Deze leden vroegen in verband met het voorgestelde artikel 63a Fw of de
terugwerkende kracht van de afkoelingsperiode die tegelijkertijd wordt afgekondigd
met de faillietverklaring («die dag daaronder begrepen»), door
de rechter-commissaris ook kan worden verbonden aan een latere afkondiging
van de afkoelingsperiode. Deze vraag beantwoord ik ontkennend. De voorgestelde
terugwerkende kracht houdt immers verband met de in artikel 23 Fw geregelde
terugwerkende kracht van de faillietverklaring (zie blz. 14 van de memorie
van toelichting, Kamerstukken II 1999–2000, 27 244, nr. 3).Tenslotte vroegen deze leden naar aanleiding van de discussie over het
laatste lid van het voorgestelde artikel 63b Fw in welk materieel opzicht
het belang van pandhouder en/of schuldenaar is gediend met de bepaling dat
de in ontvangst genomen betalingen gestort moeten worden bij de bewaarder.
Het voorgestelde artikel 63b Fw houdt op zichzelf een nuttige verheldering
in van de positie van de stille pandhouder in de afkoelingsperiode. De bepaling
stelt buiten twijfel dat de afkoelingsperiode voor de stille pandhouder niet
leidt tot (tijdelijk) verlies van zijn bevoegdheid om mededeling van zijn
pandrecht te doen aan de schuldenaren van de verpande vorderingen. Zonder
zodanige mededeling zou de stille pandhouder blootstaan aan het risico dat
die schuldenaren de vorderingen voldoen aan de curator, met als gevolg dat
de pandhouder zijn pandrecht verliest, hetgeen zich niet goed verdraagt met
de strekking van de afkoelingsperiode. Gaat de stille pandhouder na mededeling
van zijn pandrecht over tot inning van een verpande vordering,
dan komt het pandrecht te rusten op het geïnde (artikel 3:246 lid 5 BW).
Het wetsvoorstel is erop gericht het zojuist genoemde risico voor de stille
pandhouder tegen te gaan, maar beoogt niet om de stille pandhouder in een
betere positie te brengen dan andere beperkt gerechtigden (hypotheekhouders,
gewone pandhouders). Om die reden wordt aan de stille pandhouder niet het
recht toegekend om zich, in afwijking van artikel 63a lid 1 Fw, op het geïnde
te verhalen. Nu de afkoelingsperiode er mede toe strekt om de curator zo goed
mogelijk in staat te stellen de boedel te inventariseren, hetgeen van belang
is zowel voor de gezamenlijke schuldeisers als voor de schuldenaar, is voorgesteld
dat de geïnde gelden gedurende de afkoelingsperiode bij een bewaarder
worden gestort.De in de Tweede Kamer gevoerde discussie betrof niet zozeer de vraag of
de voorgestelde regeling goed aansluit bij de afkoelingsperiode, maar veeleer
de vraag of een andere regeling de voorkeur zou verdienen. Aan de orde is
gesteld of de stille pandhouder niet alleen de bevoegdheid moet hebben in
de afkoelingsperiode mededeling te doen van zijn pandrecht en de verpande
vorderingen te innen, maar ook om zich op het geïnde te verhalen. Zulks
zou de financiering van de voortzetting van de onderneming ten goede moeten
komen, doch niet duidelijk is geworden op welke wijze. Daarentegen is door
de Nederlandse Orde van Advocaten juist gepleit voor de mogelijkheid dat de
curator stil verpande vorderingen incasseert, teneinde de opbrengst voor de
voorlopige voortzetting van de onderneming te benutten. Van deze mogelijkheid
is in elk geval duidelijk dat zij ten koste gaat van de stille pandhouder.
Een keuze voor een van beide – tegengestelde – mogelijkheden,
die een duidelijke afwijking zou inhouden van de afkoelingsperiode zoals thans
geregeld, gaat het kader van dit wetsvoorstel te buiten. Wel is vastgesteld
dat het de pandhouder en de curator vrijstaat op dit punt afspraken te maken.
Tevens is door mij aangekondigd dat op de kwestie zal worden teruggekomen
in het kader van de herziening van het insolventierecht.Het is verheugend dat het wetsvoorstel naar het oordeel van de leden van
de VVD-fractie geen controversiële elementen meer bevat. Deze leden vroegen
waarom ik, ondanks de aanstaande algehele herziening van de Faillissementswet,
van mening ben dat verdere behandeling van dit wetsvoorstel gewenst is. Dienaangaande
wijs ik erop dat het wetsvoorstel nog steeds een aantal nuttige voorstellen
bevat, waarvan het niet zinvol is de invoering uit te stellen in verband met
de algehele herziening van de Faillissementswet. Zo is bijvoorbeeld van belang
dat met het wetsvoorstel de totstandkoming van een akkoord in een aantal opzichten
wordt vergemakkelijkt. Verder wordt geregeld dat nutsleveranciers met het
oog op het belang van voortzetting van de onderneming kunnen worden genoopt
tot doorlevering, uiteraard tegen betaling voor hun dienstverlening. Een aantal
wijzigingen betreft de afkoelingsperiode. Zo kan de afkoelingsperiode voor
een langere periode komen te gelden, hetgeen tegemoetkomt aan een wens vanuit
de rechterlijke macht en de advocatuur. Ook zijn de gevolgen van de afkoelingsperiode
voor een eventueel bodembeslag van de fiscus nader geregeld. Verplichte publicaties
in nieuwsbladen worden geschrapt, waardoor aanzienlijke kosten voor de boedel
en voor de Staat worden bespaard. Het wetsvoorstel bevat een wettelijke basis
voor het Centraal Insolventieregister, dat voor de griffies een flinke verlichting
zal meebrengen van de belasting door informatieverzoeken. Tenslotte bevat
het wetsvoorstel enige onomstreden vereenvoudigingen voor de afwikkeling van
schuldsaneringen.Met het terugnemen van belangrijke onderdelen van het wetsvoorstel wordt
uiteraard de daarmee beoogde verhoging van de effectiviteit van surseance
van betaling en faillissement niet of slechts ten dele gerealiseerd.
Daarbij tekenen de leden van de VVD-fractie overigens terecht aan dat de Commissie
insolventierecht de kans gering acht dat de aanvankelijk voorgestelde doch
teruggenomen wijzigingen in de surseance van betaling het gewenste effect
zouden hebben. In elk geval zou ik menen dat een beoordeling van de mate waarin
de aanvankelijk beoogde verhoging van effectiviteit van surseance en faillissement,
niet erg zinvol meer is. De overgebleven – niet controversiële –
voorstellen kunnen beter op hun eigen merites worden beoordeeld.Bij de beoordeling van voorstellen tot wijziging van de Faillissementswet
zullen kwantitatieve gegevens met betrekking tot surseances en faillissementen
van belang kunnen zijn. Naar aanleiding van het verzoek van de leden van de
VVD-fractie om kwantitatieve registratie van surseances te bevorderen heb
ik het belang daarvan onder de aandacht gebracht van mijn ambtgenoot van Economische
Zaken, verantwoordelijk voor het Centraal Bureau voor Statistiek.Vervolgens vroegen deze leden wat in mijn visie de belangrijkste doelstelling
van de hernieuwde Faillissementswet zal dienen te zijn. Vooruitlopend op de
bevindingen van de Commissie insolventierecht, die mij mede over dit onderwerp
nader zal adviseren, kan ik daarover het volgende opmerken. In de eerste plaats:
voorop staan de belangen van schuldeisers, die hun vorderingen op een schuldenaar
in betalingsproblemen zoveel mogelijk voldaan willen zien. De individuele
verhaalsrechten van de schuldeisers op het vermogen van hun schuldenaar worden
immers met het faillissement opzijgezet voor een collectieve behandeling van
«de boedel». Ondernemersrisico's moeten niet worden afgewenteld
op anderen die aan het economisch verkeer deelnemen. Insolventiewetgeving
moet daarom robuust zijn. Zonodig moet tegen misbruik kunnen worden opgetreden.
Tegelijkertijd moet gewaakt worden tegen een te sterke stigmatisering van
de failliete ondernemer. Erkenning verdient dat aan het uitoefenen van beroep
en bedrijf altijd risico's zijn verbonden. Ondernemers moeten bereid zijn
die risico's te nemen. Maatschappelijk en economisch is van groot belang dat
beëindiging van ondernemingen niet te vroeg plaatsvindt maar ook niet
te laat. Tijdigheid is een belangrijke sleutel voor een goede insolventiewet.
Het gaat er óók om dat de faillissementswetgeving levensvatbare
ondernemingen in staat stelt zich te reorganiseren. Aldus blijven zij bijdragen
aan de welvaart, kunnen zij nuttige diensten blijven verrichten en blijft
werkgelegenheid behouden. Nodeloze kapitaalvernietiging dient daarbij te worden
vermeden. Overigens zal het redden van de onderneming, hetzij in de vorm van
een sanering onder het zittende management, hetzij in de vorm van een overdracht
van de levensvatbare delen van de onderneming vanuit de boedel, in het algemeen
ook in het belang zijn van de schuldeisers. Dat rekening mag worden gehouden
met andere belangen, zoals de belangen van de schuldenaar of belangen van
maatschappelijke aard, zoals werkgelegenheid en milieu, wordt ook in de jurisprudentie
van de Hoge Raad erkend. Algemene belangen kunnen onder omstandigheden prevaleren
boven het belang van een individuele schuldeiser. Het kan echter niet zover
gaan dat deze algemene belangen ook vóórgaan boven het belang
van de gezamenlijke schuldeisers. Dat zou immers
de doelmatigheid van de insolventiewetgeving ondergraven en daarmee op termijn
ook de andere doelstellingen. Terecht wijzen de leden van de VVD-fractie erop
dat om recht te doen aan de in het voorgaande geschetste doelstellingen, een
evenwicht nodig is. Het zwaartepunt daarvan ligt als gezegd in de belangen
van de gezamenlijke schuldeisers. Het precieze gewicht dat daartegenover toekomt
aan de andere doelstellingen, zoals dat van behoud van werkgelegenheid, zal
moeten worden bepaald in de concrete uitwerking waarover de Commissie insolventierecht
mij zal adviseren. De leden van de VVD-fractie stelden vervolgens aan de orde dat faillissementen
worden gebruikt als een middel om van overtollig personeel af te komen. Zij
verbonden daaraan de vraag of ik van zins ben te bevorderen dat de regelingen
omtrent ontslag, arbeidsduurverkorting en toepasbaarheid van CAO-regelingen
versoepeld worden, zodat het insolventierecht daarvoor niet meer gebruikt
behoeft te worden. Vooropgesteld zij dat het huidige recht naar mijn oordeel
aan ondernemingen die door bedrijfseconomische omstandigheden genoodzaakt
zijn personeel te doen afvloeien, daartoe natuurlijk de nodige mogelijkheden
biedt. Voorts wijs ik op de wijzigingen die bij wet van 18 april 2002
(Stb. 215) zijn aangebracht in de Faillissementswet ter bescherming van werknemers
tegen misbruik van de mogelijkheid tot opzegging van arbeidsovereenkomsten
in faillissement.Deze leden vroegen wat zal worden ondernomen om de stigmatiserende werking
van in wezen goede ondernemers door een faillissement te verminderen. Zij
wezen er in dit verband op dat ondernemers die na een faillissement een herstart
maken, vaak succesvoller zijn dan andere ondernemers. Ik onderken dat de stigmatiserende
werking van faillissement een hardnekkig en negatief verschijnsel is. Ook
in het eindrapport van de MDW-werkgroep modernisering faillissementsrecht
tweede fase is daaraan de nodige aandacht besteed. Terecht wordt er in dat
rapport op gewezen dat het moeilijk te zeggen is in hoeverre het effect van
stigmatisering door ingrijpen van buitenaf te veranderen is. Reeds bij de
invoering van de huidige Faillissementswet in 1894 was een belangrijke doelstelling
het terugdringen van de stigmatiserende werking van faillissement. Evenals
toen zal ook thans naar mijn oordeel de beste waarborg tegen een onterecht
stigma gevonden moeten worden in een goed werkende insolventiewetgeving. Als
het reorganiserend vermogen van ondernemingen daarmee beter tot zijn recht
kan komen, zal dat bijdragen aan het besef dat een faillissement niet steeds
een onherroepelijke veroordeling van de ondernemer inhoudt. Daaraan kan ook
worden bijgedragen wanneer ondernemers hun problemen eerder onder ogen zien
en niet te lang doormodderen wanneer ingrijpen geboden is. In het MDW-rapport
is in dit verband een algemene meldingsplicht, bijvoorbeeld in de vorm van
het deponeren van een verklaring bij het handelsregister, in overweging gegeven.
Binnen de Commissie insolventierecht bestaat over de wenselijkheid daarvan
twijfel en wordt eerder gedacht aan vastlegging in de wet van de in de rechtspraak
ontwikkelde aansprakelijkheid van een bestuurder van een vennootschap voor
door hem voor de vennootschap aangegane verplichtingen waarvan hij wist of
redelijkerwijze behoorde te begrijpen dat de vennootschap daaraan niet of
niet binnen een redelijke termijn zou kunnen voldoen en geen verhaal zou bieden
(Hoge Raad 6 oktober 1989, NJ 1990, 286, Beklamel). Voorts kan ook een
doeltreffender aanpak van faillissementsfraude bijdragen aan de vermindering
van het algemene stigma. Indien het vertrouwen toeneemt dat fraudeurs worden
herkend en bestraft, zal de failliet te goeder trouw met minder wantrouwen
worden bejegend.Het aan de Tweede Kamer toegezegde actieplan faillissementsfraude is onlangs
aan de Tweede Kamer gezonden (Kamerstukken II 2003/04, 27 244, nr. 22).De leden van de VVD-fractie vroegen vervolgens of ik het met hen eens
ben dat het recht van bodembeslag van de fiscus en het UWV niet meer van deze
tijd is. Ten aanzien van die vraag, evenals de daarmee verband houdende vragen
naar het macro-economische belang van het bodemrecht en fiscaal voorrecht
en het onderzoek van het Centraal Planbureau, wil ik evenwel niet vooruitlopen
op het kabinetsstandpunt dat zal worden bepaald. Het kabinet is van mening
dat nog geen afgerond oordeel kan worden gegeven over het effect
van een wijziging van het bodemrecht en fiscaal voorrecht voor onze economie
en voor de overheidsfinanciën. Het kabinet heeft er daarom behoefte aan
de beschikbare informatie te verbreden met ervaringen uit een aantal andere
landen, waaronder landen die in de afgelopen jaren vergelijkbare maatregelen
hebben getroffen (Engeland, Duitsland, Oostenrijk). Inmiddels wordt uitvoering
gegeven aan een internationaal onderzoek, dat naar verwachting nog dit jaar
zal worden afgerond.Tenslotte vroegen de leden van de VVD-fractie aandacht voor de juridische
en de economische dimensie van insolventies. Met laatstbedoelde dimensie doelen
deze leden bijvoorbeeld op efficiëntere procedures, minder boedelkosten,
meer kansen op succesvolle reorganisatie van in wezen levensvatbare bedrijven.
Ik erken ten volle dat aandacht voor deze aspecten van groot belang is. Dat
zij evenwel werkelijk een tegenstelling vormen met een juridische dimensie,
is mij niet zonder meer duidelijk. Ook het huidige insolventierecht is opgezet
vanuit de gedachte dat procedures zo efficiënt mogelijk moeten zijn en
dat nodeloze liquidatie van ondernemingen voorkomen moet worden. Dat herziening
van de wetgeving wenselijk is gebleken, houdt niet zozeer verband met een
ander zicht op het belang van economische factoren in het insolventierecht,
maar veeleer met het feit dat aan de uitwerking daarvan in deze tijd andere
eisen worden gesteld dan voorheen. Het belang van voldoende financieel-economische
kennis bij curatoren en rechters-commissarissen wordt tegenwoordig terecht
breed onderkend. Waar nodig, kan dat meebrengen dat ook anderen dan advocaten
professioneel bij insolventie worden betrokken, iets waaraan de huidige wet
overigens geenszins in de weg staat.De Minister van Justitie,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-20042005-27244-C.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl