"Hakkelaar"-proces; Verslag schriftelijk overleg
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 25296, nr. 1

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum vergadering

11-04-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1996-1997

25296 nr. 1

13-03-1997

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamDe vaste commissie voor Justitie van de Tweede Kamer der
Staten-GeneraalAlgemeenKroongetuige/deals met criminelenStrafbedreiging met betrekking tot grootschalige handel
in of invoer van soft drugsDe publiciteit rondom het procesDe invloed op de normale gang van zaken bij bet betreffende
gerecht RICHTLIJNAFSPRAKEN MET CRIMINELEN 1. Inleiding2. Definitie3. Voorwaarden4. Toetsing op de terechtzitting5. Procedure
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 25296Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 39 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
25 296«Hakkelaar»-procesnr. 1VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEGVastgesteld 13 maart 1997De vaste commissie voor Justitie1 heeft een
bij brief van 6 februari 1996 de minister van Justitie om informatie verzocht
over het zgn. Hakkelaar-proces en de leereffecten in dezen.De minister heeft bij brief van 13 maart 1997 aan dit verzoek voldaan.De commissie brengt van dit schriftelijk overleg als volgt verslag uit. De voorzitter van de commissie,V. A. M. van der BurgDe griffier van de commissie,Pe Den Haag, 6 februari 1997Aan de minister van JustitieNamens de vaste commissie voor Justitie moge ik U het volgende verzoek
voorleggen. De commissie wenst gaarne te worden geïnformeerd over Uw
analyse van het zgn. Hakkelaar-proces en de leereffecten in dezen. Zij realiseert
zich hierbij dat de onderhavige zaak nog onder de rechter is. De griffier van de vaste commissie voor Justitie,Pe De vaste commissie voor Justitie van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal's-Gravenhage, 13 maart 1997Bij brief van 6 februari 1997 verzocht u mij u mijn analyse te geven van
het zgn. «Hakkelaar»-proces en de leereffecten in dezen. Gaarne
voldoe ik aan uw verzoek. AlgemeenOp 7 februari 1997 deed de rechtbank Amsterdam uitspraak in het strafproces
tegen de verdachten Johan V., Koos R. en Bertus K., in de wandeling wel aangeduid
als het «Hakkelaar»-proces. De rechtbank veroordeelde alle drie
de verdachten. Tegen de vonnissen van de rechtbank is door de verdediging
hoger beroep aangetekend.Vanuit meer dan één gezichtspunt is dit proces bijzonder
geweest. Vier onderwerpen vielen daarbij met name op:* de kwestie van de «kroongetuige» / «deals met criminelen»;* de strafbedreiging met betrekking tot grootschalige handel in of invoer
van soft-drugs;* de publiciteit rondom het proces;* de invloed van een proces van deze omvang en dit karakter op de normale
gang van zaken bij het betreffende gerecht. Kroongetuige/deals met criminelenlnhoudelijk werd het proces vooral beheerst door de kwestie van de «kroongetuige/deals
met criminelen». Binnen het openbaar ministerie was het werken met «deals
met criminelen» al sinds lange tijd bekend. De modelbrief van de procureurs-generaal
van 1 juni 1983 regelde het als een uitzonderlijke en met grote terughoudendheid
toe te passen werkwijze. Het vraagstuk kwam opnieuw aan de orde in het kader
van de parlementaire enquête opsporingsmethoden. De parlementaire enquêtecommissie
had een onderscheid gemaakt tussen de «kroongetuige» en een «deal
met een crimineel». Als hét kenmerkende verschil tussen beide
werd door de enquêtecommissie aangemerkt dat de kroongetuige als tegenprestatie
voor het leveren van een getuigenverklaring volledige of nagenoeg volledige
strafrechtelijke immuniteit wordt toegezegd, terwijl bij het sluiten van een
deal met een crimineel weliswaar sprake is van een beloning voor het leveren
van een getuigenverklaring, maar die beloning geen strafrechtelijke immuniteit
mag inhouden. De enquêtecommissie wees de kroongetuige af, maar achtte
de deals met criminelen onder voorwaarden toelaatbaar. Deze deals met criminelen
dienden naar de mening van de enquêtecommissie een wettelijke basis
te krijgen.Kamer en kabinet hebben in het parlementaire debat te kennen gegeven het
standpunt van de enquêtecommissie – althans in zijn strekking –
te delen.De rechtbank Amsterdam heeft in haar vonnissen van 7 februari 1997 dit
onderscheid tussen kroongetuige en deals met criminelen als uitgangspunt genomen.
Zij is tot de conclusie gekomen dat in deze zaken geen sprake was van kroongetuigen,
maar van deals met criminelen. Zij heeft geoordeeld dat het ontbreken van
een wettelijke regeling er niet aan in de weg staat om van verklaringen die
met behulp van deals met criminelen zijn verkregen, gebruik te maken en deze
als wettig bewijsmiddel te bezigen. Wel heeft de rechtbank aangegeven dat
ook naar haar oordeel een wettelijke regeling dringend geboden is. De rechtbank heeft vervolgens de in deze zaken gesloten deals getoetst
en heeft daarbij een aantal criteria gehanteerd. Kort samengevat komen die
er op neer* dat er openheid moet zijn betracht met betrekking tot de deals, zowel
wat betreft de inhoud als wat betreft de wijze van totstandkoming,* dat de verdediging in de gelegenheid moet zijn geweest de getuigen met
wie een deal is gesloten ten volle te ondervragen, zowel over de met hen gesloten
overeenkomsten als over de inhoud van de door hen afgelegde verklaringen,* dat de feiten waarvan de verdachten werden beschuldigd van voldoende
gewicht waren om de deal te rechtvaardigen,* dat het openbaar ministerie in redelijkheid niet op andere wijze binnen
een aanvaardbaar te achten termijn tot klaarheid omtrent de feiten waarvan
de verdachten werden verdacht, had kunnen komen,* dat er een niet kennelijk onevenredige verhouding aanwezig is tussen
de door de getuigen geleverde «prestatie» en de door het openbaar
ministerie aan hen geleverde «contraprestatie»,* of de aanspraken van de verdachten op een fair trial in de zin van het
EVRM als gevolg van de deals op enigerlei wijze is geschonden.Toetsend aan deze criteria is de rechtbank tot het oordeel gekomen dat
de in deze zaken gesloten deals met criminelen niet onrechtmatig waren en
aanvaard konden worden. De rechtbank heeft vervolgens de door de beide getuigen
afgelegde verklaringen op hun betrouwbaarheid getoetst en is tot het oordeel
gekomen dat die verklaringen betrouwbaar waren en dus voor het bewijs gebezigd
konden worden.Het proces dat voor de rechtbank Amsterdam is gevoerd, draagt in belangrijke
mate bij aan de meningsvorming over «deals met criminelen». Het
door de rechtbank gewezen vonnis zal dan ook – in samenhang met de overige
bestaande rechtspraak over deze kwestie – bij de voorbereiding van wetgeving
op dit punt worden betrokken. Zoals reeds in het Plan van Aanpak ter implementatie
van de besluitvorming parlementaire enquête opsporingsmethoden (aan
de Kamer toegezonden bij gemeenschappelijke brief van mijn ambtgenoot van
Binnenlandse Zaken en mij van 25 september 1996) vermeld, wordt aan een wettelijke
regeling op mijn departement gewerkt. Het ligt in de bedoeling nog dit voorjaar
een ontwerp in consultatie te geven bij de gebruikelijke adviesorganen.Hoe voortvarend wetgeving ook wordt aangepakt, er zal toch nog wel enige
tijd verstrijken alvorens een wettelijke regeling in werking zal treden. Tot
op dit moment wordt in de praktijk gewerkt met de modelbrief van de procureurs-generaal
van 1 juni 1983 aan de hoofdofficieren van justitie betreffende «deals
met criminelen». Deze regeling van het openbaar ministerie behoeft inhoudelijke
aanpassing gelet op de uitkomsten van parlementaire behandeling van het rapport
van de enquêtecommissie opsporingsmethoden en procedurele aanpassing
gelet op de sinds 1983 gewijzigde praktijk van beoordeling binnen het openbaar
ministerie. Het College van procureurs-generaal heeft dan ook, in afstemming
met mij, een nieuwe richtlijn vastgesteld ter vervanging van de modelbrief
uit 1983. De tekst van de nieuwe richtlijn, zoals die nog deze maand zal worden
afgekondigd, treft u hierbij aan. Strafbedreiging met betrekking tot grootschalige handel
in of invoer van soft drugsNaar aanleiding van het requisitoir van de officieren van justitie is
de strafbedreiging met betrekking tot grootschalige handel in soft drugs in
discussie gekomen. Die strafbedreiging in de Opiumwet zou in zaken als de onderhavige onvoldoende mogelijkheden bieden om adequaat te kunnen
straffen.In de Opiumwet is er voor gekozen een onderscheid te maken tussen hard
drugs en soft drugs. Dat onderscheid werkt door in de strafbedreiging. Is
de maximum vrijheidsstraf voor in- of uitvoer van hard drugs twaalf jaar gevangenisstraf,
voor in of uitvoer van soft drugs is dat vier jaar. De binnenlandse handel
in hard drugs is met maximaal acht jaar gevangenisstraf bedreigd, voor soft
drugs is dat twee jaar.ln de onderhavige zaak was aan de verdachten niet alleen de in- en uitvoer
van soft drugs te laste gelegd, maar ook het, in de hoedanigheid van oprichter
of bestuurder, deelnemen aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen
van misdrijven (artikel 140 WvSr). Daarop is een maximum vrijheidsstraf gesteld
van zes jaar en acht maanden. Gelet op de samenloopbepaling van artikel 57
WvSr, was de maximaal mogelijke vrijheidsstraf ten aanzien van de verdachten
in dit proces acht jaar en tien maanden. Als er sprake was geweest van de
in- en uitvoer van harddrugs zou de maximaal mogelijk vrijheidsstraf zestien
jaar zijn geweest. Naast deze vrijheidsstraffen is er ook nog de mogelijkheid
van geldboetes en van ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel.De officieren van justitie hebben tegen de hoofdverdachte een gevangenisstraf
van acht jaar geëist; de rechtbank heeft zes jaar opgelegd.Uit het requisitoir van de officieren van justitie blijkt dat hun kanttekeningen
op dit punt niet zozeer voortkomen uit een afwijkende zienswijze met betrekking
tot het in de Opiumwet gemaakte onderscheid tussen hard drugs en soft drugs,
maar veeleer gebaseerd zijn op de omvang van de handel en voortvloeien uit
de behoefte om de leidende figuren uit de criminele organisatie die zich daarmee
bezig hield, zwaarder te kunnen straffen.Dit proces geeft naar mijn mening geen aanleiding het in de Opiumwet gemaakte
onderscheid tussen hard drugs en soft drugs met het oog op de strafbedreiging
in zaken als de onderhavige, ter discussie te stellen. De strafwaardigheid
van de gedragingen zoals die welke in het onderhavige proces zijn bewezen
verklaard, vloeit – meer nog dan uit de aard van de goederen die worden
in- of uitgevoerd – voort uit de omvang van de handel en uit de maatschappelijke
gevolgen die zijn verbonden aan deze vormen van georganiseerde criminaliteit.De enorme winsten die met de criminele activiteiten worden gegenereerd,
kunnen ertoe leiden dat criminelen tot niet te negeren machtsfactoren in onze
samenleving worden. De grond voor een eventuele verhoging van de strafmaxima
moet dan ook vooral gezocht worden in het georganiseerde van de criminaliteit
en de gevolgen die dat voor onze samenleving kan hebben.De wenselijkheid en mogelijkheid daartoe wordt thans op mijn departement
onderzocht. Daarbij zal niet slechts worden gekeken naar de handel in drugs,
maar zal meer in het algemeen worden bezien of de omstandigheid dat misdrijven
in georganiseerd verband zijn gepleegd aanleiding kan geven tot verhoging
van strafmaxima. De publiciteit rondom het procesMisdaad al dan niet in georganiseerd verband, opsporing en vervolging
en de organisaties die daarbij zijn betrokken, hebben al geruime tijd de aandacht
van de media. Door de zgn. IRT-affaire en de resultaten van de daaruit voortgekomen
parlementaire enquête opsporingsmethoden is die aandacht nog geïntensiveerd. Deze op zich al grote belangstelling van de media, kreeg in het kader
van het «Hakkelaar»-proces nog extra impulsen. Oorzaken daarvan
kunnen worden gevonden in de behoefte na te gaan of en zo ja hoe de parlementaire
enquête zou doorwerken in de opsporing, vervolging en berechting van
de georganiseerde criminaliteit, de door de opsporende instanties gebruikte
«deals met criminelen», de omvang van het proces, de plaats van
de verdachten in de top van een criminele organisatie, het kaliber van de
verdachten en de daarmee verband houdende getroffen veiligheidsmaatregelen.Bij eerdere processen was al gebleken dat de media zich niet beperken
tot het volgen en becommentariëren van de rechtszaak. De media spelen
een actieve rol in het vergaren en openbaarmaken van gegevens. Ook richt de
aandacht zich op de persoon van de professionele procesdeelnemers: de officieren,
de advocaten, de rechters.Met betrekking tot de publiciteit spelen verschillende partijen een rol:
de media zelf, de advocaten, het openbaar ministerie en de zittende magistratuur.
Elk van de partijen heeft daarbij zijn eigen verantwoordelijkheid. Mijn verantwoordelijkheid
in deze strekt zich niet verder uit dan tot het openbaar ministerie. Daartoe
zal ik mij dan ook beperken. Bij mijn oordeelsvorming heb ik gebruik gemaakt
van door het openbaar ministerie verstrekte gegevens.Tegen de hiervoor beschreven achtergrond en ervaringen opgedaan in een
eerder «mega»-proces, heeft het openbaar ministerie te Amsterdam,
mede gezien het uitzonderlijke van de situatie, tevoren zijn beleid bepaald
met betrekking tot de publiciteit rondom het «Hakkelaar»-proces.
Het parket nam zich voor de ontwikkelingen in de media zo intensief mogelijk
te volgen. Daarbij zouden als uitgangspunten worden genomen een actief voorlichtingsbeleid,
maximale openheid over de aanpak en het zo nodig actief reageren op berichtgeving
in de media.Om dit beleid te kunnen uitvoeren was het noodzakelijk dat de persofficier,
die vanwege andere taken niet volledig beschikbaar was, werd ondersteund.
Het parket Amsterdam beschikt niet over een eigen professionele of geheel
vrijgestelde persvoorlichter. In deze omstandigheden was te voorzien dat de
publiciteit rond het proces niet alleen kwantitatief, maar ook kwalitatief
zware eisen zou stellen aan de voorlichting. De ondersteuning van de persofficier
is vormgegeven door het inschakelen van een externe deskundige. Deze deskundige
werd door het College van procureurs-generaal op verzoek van het Amsterdamse
parket aangetrokken. Hij werd ingezet om de leiding van het parket te adviseren
omtrent de omgang met de media.De inschakeling van de externe deskundige was derhalve een tijdelijke
maatregel die noodzakelijk was door de overweldigende media-belangstelling
voor dit proces enerzijds en het gebrek aan voorlichtingscapaciteit anderzijds.
Aan de structurele uitbreiding van de voorlichtingscapaciteit, zowel kwantitatief
als kwalitatief, wordt binnen het openbaar ministerie gewerkt. De noodzaak
om externe communicatie-adviseurs aan te trekken zal daarmee ook afnemen.Ik acht het een goede zaak dat in het kader van de voorbereiding van processen
als deze het openbaar ministerie ook het beleid met betrekking tot de publiciteit
betrekt. Het openbaar ministerie dient zich bij zijn optreden op de openbare
terechtzitting weliswaar primair te richten op de rechter, maar zal zich in
deze tijd daartoe niet kunnen beperken. Het zal ook buiten de zittingzaal,
ter informatie van de samenleving, toelichting of verduidelijking dienen te
geven. De daarvoor door het Amsterdamse openbaar ministerie in het kader van
dit proces gehanteerde uitgangspunten kunnen aan die publicitaire
activiteiten en het te ontwikkelen mediabeleid in het algemeen, bijdragen.Ik ben van mening dat bij de invulling daarvan een aantal voor het openbaar
ministerie algemeen geldende principes in acht genomen moet worden: gebaseerd
op feiten, ingetogen, met een zekere mate van afstandelijkheid, gericht op
verduidelijking en verklaring. De zaak dient voorop te staan, niet de personen.Het optreden van het openbaar ministerie vindt niet plaats in een niemandsland;
er is sprake van interactie. Het OM zal er niet aan kunnen ontkomen rekening
te houden met de wijze waarop de media hun belangen en doelen trachten te
verwezenlijken en de manier waarop andere betrokkenen hun publicitaire rol
invullen. Voor het openbaar ministerie dient echter steeds het uitgangspunt
te zijn dat de eigen specifieke rol, taak en positie richtinggevend zijn;
het zal zich niet moeten laten verleiden zich te meten met anderen. Het optreden
van het openbaar ministerie dient kortom ook in dit opzicht professioneel
en «magistratelijk» te zijn.Op een enkele uitzondering na voldeed de in het kader van dit proces door
het Amsterdamse parket gevolgde gedragslijn aan deze principes.Een van die uitzonderingen betreft het volgende.Aan het uitgangspunt van maximale openheid is bij het «Hakkelaar»-proces
onder meer vormgegeven door te laten zien wat de zaaksofficieren doen en waarom
ze het doen. In dat kader hebben de zaaksofficieren een dagboek in een dagblad
geschreven en is een weekblad in de gelegenheid gesteld in de keuken van het
parket te kijken. Ik ben van mening dat daarbij niet altijd is gebleven binnen
de grenzen van de door mij hiervoor beschreven principes voor omgang van het
openbaar ministerie met publiciteit. Het openbaar ministerie te Amsterdam
heeft hierbij overigens, terugkijkend, zelf ook kritische kanttekeningen geplaatst.Onderdeel van het actief reageren op berichtgeving in de media was de
correctie van verkeerde beeldvorming. Het is mijns inziens niet slechts gewenst,
maar ten behoeve van een correcte voorlichting aan het publiek soms ook noodzakelijk,
dat het openbaar ministerie reageert op onjuiste berichtgeving in de media.
De wijze waarop dit gebeurt, hangt af van de omstandigheden. Primair lijkt
een rol te zijn weggelegd voor de persvoorlichter, maar ook anderen kunnen
daaraan een bijdrage leveren. In het kader van de actieve voorlichting en
maximale openheid zijn in dit verband ook achtergrondgesprekken georganiseerd
tussen de hoofdofficier en journalisten. De ervaringen van het Amsterdamse
parket hiermee zijn positief.Met de in het kader van dit proces opgedane ervaringen kan het openbaar
ministerie zijn voordeel doen, niet alleen bij het vormgeven van het mediabeleid
bij specifieke processen als deze, maar ook meer in het algemeen. Binnen het
openbaar ministerie is en wordt de publiciteit in het «Hakkelaar»-proces
uitgebreid aan de orde gesteld. Omdat ook het oordeel van de zittende magistratuur
belangrijk is, zal de voorzitter van het College van procureurs-generaal ook
het oordeel van de rechtbankpresidenten en de persrechters peilen. De ervaringen
kunnen ook een rol spelen in het kader van de nieuwe richtlijnen voor het
omgaan met de media, die momenteel worden opgesteld. De invloed op de normale gang van zaken bij bet betreffende
gerecht Een proces als dit heeft grote invloed op de normale gang van zaken bij
het betreffende gerecht. Die invloed heeft te maken zowel met de omvang als
met het karakter van de strafzaak.Aan het proces is een jarenlang onderzoek voorafgegaan en de berechting
zelf heeft een ongekend aantal zittingsdagen gevergd. Ook zonder te beschikken
over exacte cijfers dienaangaande, kan wel gesteld worden dat zaken als deze
een grote aanslag betekenen op de beschikbare mensen en middelen. Op enig
moment zou dat aanleiding kunnen zijn om bij de verdeling van de middelen
hiermee meer dan tot nu toe rekening te houden.Levert de omvang van de strafzaak een meer indirecte invloed op de normale
gang van zaken op, een heel directe invloed is het gevolg van het karakter
van de strafzaak. Er dienden uitgebreide veiligheidsmaatregelen te worden
getroffen.Inmiddels heeft een tussentijdse evaluatie met het arrondissement Amsterdam
plaatsgevonden over de maatregelen die moesten worden getroffen om dit proces
in eerste aanleg naar behoren te laten verlopen. Als belangrijkste knelpunten
zijn daarbij naar voren gekomen: * het transport van de verdachten;* de beveiliging van het gerechtsgebouw-complex én van de omgeving
van het gebouw;* de verstoring van de reguliere bedrijfsprocessen als gevolg van onder
meer uitgebreide beveiligingscontroles en tijdelijke buitengebruikstelling
van delen van het gebouwencomplex;* de kosten van de toegepaste maatregelen.De verdachten hebben hoger beroep ingesteld. Ook bij de behandeling van
dat hoger beroep zullen veiligheidsmaatregelen nodig zijn. Verder is een strafzaak
in voorbereiding die van een vergelijkbaar kaliber is als dit «Hakkelaar»-proces.
Er is een projectgroep ingesteld om de hiervoor benodigde voorzieningen te
regelen.Het laat zich aanzien dat dit type «megazaken» vaker zal voorkomen
en niet alleen in Amsterdam. Daarom heeft deze projectgroep ook de opdracht
gekregen uit te zien naar meer structurele, landelijk toe te passen oplossingen.Die structurele oplossingen zullen niet louter op het terrein van de huisvesting
kunnen liggen. Ook protocollen voor classificatie van zaken, wijzigingen in
wetten en besluiten (bijvoorbeeld voor wat betreft de bepaling van zittingplaatsen)
en andere organisatorische maatregelen zullen daarbij aan de orde komen.De projectgroep zal in maart 1997 concrete voorstellen voor Amsterdam
presenteren en zal eind van dit jaar aanbevelingen doen voor een structurele,
landelijke aanpak.De Minister van Justitie,W. Sorgdrager RICHTLIJNAFSPRAKEN MET CRIMINELEN 1. InleidingGelet op de uitkomst van de parlementaire enquête over opsporingsmethoden
en de inmiddels gevorderde praktijk van beoordeling binnen het openbaar ministerie
is het nodig om de bestaande richtlijn deals met criminelen uit 1983 in te
trekken en de inhoud daarvan op de hoogte van de tijd te brengen. Wij hebben
daarbij rekening gehouden met de opvattingen die bij gelegenheid van de parlementaire
behandeling naar voren zijn gekomen en wijzen er voorts op dat voortvloeiend
uit de door het Kabinet naar aanleiding van de PEC gedane toezeggingen wetgeving
over dit onderwerp in voorbereiding is genomen en op korte termijn voor consultatie
gereed zal worden gemaakt.Het navolgende treedt in de plaats van de richtlijn deals met criminelen. 2. DefinitieOnder een afspraak wordt verstaan: een afspraak tussen een crimineel en
het openbaar ministerie met het doel om een toetsbare getuigenverklaring te
verkrijgen in ruil voor enige tegenprestatie van het openbaar ministerie.Toelichting:a. onder crimineel wordt verstaan:– een verdachte ten aanzien van wie een strafvorderlijk dwangmiddel
kan worden toegepast, of– een bij rechterlijke uitspraak veroordeelde.b. onder tegenprestatie kan niet worden verstaan:– de toezegging door het openbaar ministerie van strafrechtelijke
immuniteit terzake van ernstige strafbare feiten.c. onder tegenprestatie kan wel worden verstaan:– belonen volgens landelijke tipgeldregels;– het eisen van een lagere straf dan op basis van de telastlegging
normaal zou zijn, onder vermelding van de motivering daarvoor in het requisitoir;– enige verzachting van de strafexecutie zonder in strijd te komen
met de Gratiewet (kwijtschelding van de straf)d. de tegenprestatie moet in beginsel door het OM kunnen worden uitgevoerd
(b.v. een inspanningsverplichting door het eisen van een lagere straf dan
gebruikelijk is). 3. VoorwaardenEen afspraak kan slechts worden gemaakt indien voldaan is aan:1. het vereiste van proportionaliteit:a. De te verkrijgen informatie moet deugdelijk en essentieel zijn voor
opsporing en bewijs in die zaken. Onvoldoende is dat een afspraak slechts
informatie ten behoeve van de CID oplevert.b. Er dient een redelijke verhouding te bestaan tussen de waarde van de
te verschaffen informatie en de te leveren tegenprestatie.Een afspraak moet door de rechter toetsbare getuigenverklaringen Opleveren.2. het vereiste van subsidiariteit:Het maken van een afspraak is alleen toelaatbaar als uiterst redmiddel
in zaken van georganiseerde criminaliteit of zaken van leven of dood. De afspraak
is dringend noodzakelijk voora. de opsporing van feiten welke niet of niet tijdig met andere opsporingsmethodieken
opgespoord hadden kunnen worden; b. het voorkomen van feiten welke niet of niet tijdig genoeg op andere
wijze hadden kunnen worden voorkomen;c. het beëindigen van feiten welke niet of niet tijdig genoeg op
andere wijze hadden kunnen worden beëindigd.3. het vereiste van openheid:degene met wie het openbaar ministerie voornemens is een afspraak te maken
en die (mede)verdachte is, geeft volledige informatie en opening van zaken
over zijn of haar aandeel. 4. Toetsing op de terechtzittingUitgangspunt is dat de afspraak op de openbare terechtzitting door de
rechter moet worden getoetst (vgl. motie Kalsbeek-Jasperse c.s., 24 072,
nr. 51, aangenomen 25 juni 1996). Dat geldt in ieder geval ten aanzien van
de zaak waarin de met behulp van de afspraak verkregen verklaring als bewijsmiddel
tegen een andere verdachte wordt aangedragen. Ook op de terechtzitting in
de zaak tegen degene met wie de afspraak is gemaakt, moet van het bestaan
daarvan melding worden gemaakt; de rechter zal zich dan over de rechtmatigheid
van de afspraak moeten kunnen uitspreken. 5. Procedure1. Afspraken worden uitsluitend gemaakt door leden van het OM met toestemming
van de hoofdofficier van justitie.De hoofdofficier van justitie vergewist zich ervan dat de betrokken korpschef
in kennis is gesteld van de voorgenomen afspraak.2. Het voornemen tot het maken van een afspraak dient door de betrokken
hoofdofficier van justitie ter toetsing te worden voorgelegd aan het college
van procureurs-generaal dat zich laat adviseren door de Centrale Toetsingscommissie.3. Van elke stap op weg naar een afspraak dient nauwgezet schriftelijk
verslag (journaal) te worden gehouden.4. Elke afspraak dient in de vorm van een schriftelijke overeenkomst tussen
het betrokken lid van het OM en de crimineel te worden vastgelegd.5. Zo daarvoor enige aanleiding bestaat, treedt de voorzitter van het
college van Procureurs-generaal met de Minister van Justitie in overleg. XNoot1Samenstelling: Leden: V. A. M. van der Burg (CDA), voorzitter, Schutte
(GPV), Korthals (VVD), Janmaat (CD), De Hoop Scheffer (CDA), Soutendijk-van
Appeldoorn (CDA), Van de Camp (CDA), Swildens-Rozendaal (PvdA), ondervoorzitter,
M. M. van der Burg (PvdA), Scheltema-de Nie (D66), Kalsbeek-Jasperse (PvdA),
Zijlstra (PvdA), Aiking-van Wageningen (Groep Nijpels), Rabbae (GroenLinks),
J. M. de Vries (VVD), Van Oven (PvdA), Van der Stoel (VVD), Dittrich (D66),
Verhagen (CDA), Dijksman (PvdA), De Graaf (D66), Rouvoet (RPF), B. M. de Vries
(VVD), O. P. G. Vos (VVD), Van Vliet (D66).Plv. leden: Koekkoek (CDA), Van den Berg (SGP), Van Blerck-Woerdman (VVD),
Marijnissen (SP), Biesheuvel (CDA), Bremmer (CDA), Doelman-Pel (CDA), Van
Traa (PvdA), Van Heemst (PvdA), Bijleveld-Schouten (CDA), Rehwinkel (PvdA),
Vliegenthart (PvdA), R. A. Meijer (Groep Nijpels), Sipkes (GroenLinks), Rijpstra
(VVD), Middel (PvdA), Passtoors (VVD), Van Boxtel (D66), Van der Heijden (CDA),
Apostolou (PvdA), Roethof (D66), Leerkes (U55+), Van den Doel (VVD), Weisglas
(VVD), De Koning (D66). 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-25296-1.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl