Wijziging artikelen 139f en 441b Wetboek van Strafrecht (uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht); Nota naar aanleiding van het nader verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27732, nr. 7

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

15-03-2002

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2001-2002

27732 nr. 7

12-03-2002

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27732Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 41 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 732Wijziging van de artikelen 139f en 441b van het Wetboek van Strafrecht
(uitbreiding strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht)nr. 7NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET NADER VERSLAGOntvangen 12 maart 2002Met belangstelling heb ik kennisgenomen van het nader verslag. De opmerkingen
die de leden van de verschillende fracties over het wetsvoorstel hebben gemaakt
en de vragen die daarover zijn gesteld, geven de gelegenheid de voorgestelde
strafbaarstelling op bepaalde punten verder te verduidelijken. In het bijzonder
zal een nadere toelichting worden gegeven op de gevolgen van het wetsvoorstel
voor het bedrijfsleven. Een groot aantal van de in het nader verslag gestelde
vragen en gemaakte opmerkingen heeft hierop betrekking. Hierop zal eerst worden
ingegaan. Vervolgens zal aandacht worden besteed aan de afzonderlijke vragen
die de leden van de verschillende fractie hebben gesteld.De leden van de fracties van de PvdA, VVD, CDA, D66 en SGP vroegen naar
de gevolgen van het wetsvoorstel voor het gebruik van camera's door het bedrijfsleven
en in het bijzonder door werkgevers teneinde toezicht op werknemers te houden.
Hierover wil ik graag het volgende naar voren brengen.Door VNO-NCW, het Verbond van Verzekeraars, de Vereniging van particuliere
beveiligingsorganisaties en de Raad Nederlandse Detailhandel is aangegeven
dat de vrees bestaat dat het wetsvoorstel bedrijven in de weg staat aan de
zorg voor hun eigen veiligheid en de bescherming van hun eigendommen. Deze
vrees is naar het oordeel van de regering niet gegrond. Het wetsvoorstel verbiedt
immers niet het gebruik van camera's als zodanig, doch stelt de voorwaarde
dat het gebruik ervan op duidelijke wijze kenbaar is gemaakt. Dit kenbaarheidsvereiste
vormt de kern van het onderhavige wetsvoorstel.In de discussie over het gebruik van camera's door het bedrijfsleven kunnen
twee vormen van cameratoezicht worden onderscheiden. Ten eerste het gebruik
van camera's door een ondernemer onder andere in winkels, bij pinautomaten,
in banken of op bedrijfsterreinen om bijvoorbeeld diefstal of overvallen te
voorkomen. Het gaat hier meestal om toezicht op klanten. Het wetsvoorstel
staat hieraan op geen enkele wijze in de weg. Op dergelijke plaatsen blijft
de mogelijkheid van cameratoezicht bestaan, onder de voorwaarde dat dit op
duidelijke wijze kenbaar is gemaakt. In winkels en horecagelegenheden geldt
deze eis overigens nu al. Voorgesteld wordt deze eis ook voor
andere voor het publiek toegankelijke plaatsen in de wet neer te leggen. Het
kenbaar maken van dergelijke vormen van cameratoezicht kan bezwaarlijk als
problematisch worden aangemerkt aangezien dit logischerwijs voortvloeit uit
het doel, namelijk het voorkomen van criminaliteit en andere onregelmatigheden.
Van het kenbare karakter van cameratoezicht zal immers een preventieve werking
uitgaan.Over de wijze waarop de aanwezigheid van camera's kenbaar moet worden
gemaakt kan het volgende worden opgemerkt. Aangezien het in de hierboven bedoelde
gevallen gaat om cameratoezicht op voor het publiek toegankelijke plaatsen,
waarbij de groep van personen die deze plaatsen kunnen betreden in beginsel
onbeperkt is, dient steeds ter plaatse de aanwezigheid van de camera's kenbaar
te zijn gemaakt. Bijvoorbeeld door het zichtbaar ophangen van de camera's
of door het plaatsen van een bord waarop de aanwezigheid van cameratoezicht
is aangegeven. Op deze wijze kunnen bedrijven, net zoals thans reeds het geval
is, blijven zorgdragen voor hun eigen veiligheid en voor de bescherming van
hun goederen. Voorzover bedrijven de aanwezigheid van camera's op dit moment
nog niet op duidelijke wijze kenbaar hebben gemaakt, is het enige gevolg van
dit wetsvoorstel voor deze bedrijven dat zij dit, bijvoorbeeld door middel
het eerdergenoemde bord, alsnog moeten doen.Een tweede vorm van het gebruik van camera's die door het bedrijfsleven
wordt toegepast en die moet worden onderscheiden van de hierboven omschreven
toepassing, is het gebruik van camera's door de werkgever teneinde onregelmatigheden
van werknemers te constateren. Het gaat hier om toezicht op de werkvloer.
Werkgevers kunnen een gerechtvaardigd belang hebben om hun werknemers te controleren.
Bijvoorbeeld ten behoeve van de beveiliging van het bedrijfsproces of om schadetoebrengend
handelen te stoppen.Onder omstandigheden kan de werkgever onwenselijk gedrag van werknemers
met behulp van camera's vastleggen. Vanzelfsprekend dient hierbij terughoudendheid
te worden betracht. De werkgever mag alleen camera's inzetten indien daartoe
een noodzaak bestaat en het doel daarvan vooraf concreet is bepaald. Ook dient
vast te staan dat er geen minder ingrijpende maatregelen bestaan om het beoogde
doel te bereiken. Wanneer de inzet van camera's is aan te merken als «een
regeling inzake voorzieningen die gericht zijn op of geschikt zijn voor waarneming
van of controle op aanwezigheid, gedrag of prestaties van de in de onderneming
werkzame personen» geldt dat de ondernemingsraad vooraf met een dergelijke
regeling moet hebben ingestemd. Deze verplichting is neergelegd in artikel
27, eerste lid, onderdeel l, van de Wet op de ondernemingsraden.Het onderhavige wetsvoorstel laat dergelijk gebruik van camera's door
werkgevers toe, doch voorzover de aanwezigheid van de camera's aan de werknemers
op duidelijke wijze kenbaar is gemaakt. Hij kan, zoals hiervoor aangegeven,
de camera's zichtbaar ophangen of met een mededeling op een bord aangeven
dat op de werkplek cameratoezicht wordt toegepast. Wanneer het echter de bedoeling
is niet alleen schadetoebrengend handelen te stoppen, maar ook maatregelen
te treffen tegen de nog onbekende persoon die daarvoor verantwoordelijk is,
is het ter plaatse aangeven van de aanwezigheid van een camera wellicht minder
effectief. In dat geval kan de werkgever ook een verborgen camera inzetten,
doch onder de voorwaarde dat de werknemers vooraf van deze mogelijkheid op
duidelijke wijze in kennis zijn gesteld. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door
middel van een circulaire aan het personeel waarin is omschreven onder welke
omstandigheden de werkgever zich de mogelijkheid voorbehoudt om een (verborgen)
camera in te zetten. Op deze wijze wordt aan het in artikel 139f Sr neergelegde
kenbaarheidsvereiste voldaan en is geen sprake van een strafbaar
feit door de werkgever bij de inzet van een camera op de werkvloer.De laatstgenoemde manier van kenbaar maken is, anders dan op voor het
publiek toegankelijke plaatsen, in het geval van de werkvloer mogelijk, omdat
de werkvloer in bovengenoemde zin een niet voor het publiek toegankelijke
plaats is. Dit betekent dat de groep van personen die deze plaats kunnen betreden
in beginsel beperkt is tot de werknemers van het desbetreffende bedrijf of
de desbetreffende instelling. De (mogelijke) aanwezigheid van camera's kan
aan deze groep dus vooraf ook op andere wijze duidelijk kenbaar worden gemaakt
dan het zichtbaar ophangen van de camera of het plaatsen van een bord.Concluderend kan uit het bovenstaande worden afgeleid dat het onderhavige
wetsvoorstel niet in de weg staat aan het met een (verborgen) camera controleren
van werknemers door de werkgever. De enige voorwaarde die het onderhavige
wetsvoorstel hieraan stelt is dat de werkgever de (mogelijke) aanwezigheid
van camera's vooraf op duidelijke wijze aan zijn werknemers kenbaar heeft
gemaakt. Zoals gezegd kan dit door het zichtbaar plaatsen van de camera's
of het doen van een mededeling op een bord ter plaatse, maar ook kan dit kenbaar
gemaakt worden via bijvoorbeeld een circulaire aan het personeel waarin de
omstandigheden van de mogelijke inzet van verborgen camera's zijn geschetst.Dit vereiste van kenbaarheid sluit aan bij de jurisprudentie van het Europese
Hof voor de rechten van de mens (EHRM) ten aanzien van artikel 8 EVRM. Uit
deze jurisprudentie en in het bijzonder uit de zaak Halford (EHRM 25 juni
1997, NJ 1998, 506) kan worden afgeleid dat een (mogelijke) inbreuk op de
persoonlijke levenssfeer door de werkgever – in de aan het Hof voorgelegde
casus ging het om het aftappen van een telefoonlijn van een werknemer –
vooraf kenbaar moet zijn voor de betrokkene.Door de leden van de fracties van de VVD en D66 werd een reactie gevraagd
op de punten die VNO-NCW in de brief van 1 oktober 2001 naar voren heeft
gebracht. Hierover merk ik het volgende op.Ten aanzien van de opmerkingen over de gang van zaken bij de totstandkoming
van het concept-wetsvoorstel en de betrokkenheid van VNO-NCW hierbij –
ook de leden van de PvdA-fractie vroegen hiernaar – kan het volgende
naar voren worden gebracht.Bij het opstellen van het wetsvoorstel is in de eerste fase met name aandacht
besteed aan de aanpassing van artikel 441b Sr (cameratoezicht op voor het
publiek toegankelijke plaatsen). Dit is logisch omdat het wetsvoorstel voorvloeit
uit de notitie Cameratoezicht waarin de nadruk lag op cameratoezicht in het
publieke domein. Het concept-wetsvoorstel is voorgelegd aan de Nederlandse
Vereniging voor Rechtspraak, het openbaar ministerie, de Nederlandse Orde
van Advocaten, de Registratiekamer, VNO-NCW en MKB Nederland. Met uitzondering
van VNO-NCW waren de adviezen over het concept-wetsvoorstel positief. Het
advies van VNO-NCW hield in het voorstel om in artikel 441b Sr niet het bestanddeel
«wederrechtelijk», maar de woorden «waardoor diens rechtsmatig
belang kan worden geschaad» op te nemen. Hiermee zou echter de rechtsbescherming
van de burger op voor het publiek toegankelijke plaatsen eerder afnemen, dan
toenemen. Dit voorstel was dus niet verenigbaar met het uitgangspunt dat de
regering voor ogen stond en dat in de diverse Algemene Overleggen door de
Tweede Kamer werd gedeeld, namelijk dat cameratoezicht voor de burger kenbaar
moet zijn. Als gevolg van voortschrijdend inzicht is tenslotte na de consultatieronde
nog een wijziging van artikel 139f Sr voorgesteld. Deze wijziging behelst
het voorstel de woorden «waardoor diens rechtmatig belang kan worden
geschaad» in artikel 139f Sr te vervangen door «wederrechtelijk».
Voor de inhoudelijke argumentatie van deze wijziging zij verwezen naar de
memorie van toelichting (blz. 12) en de nota naar aanleiding van
het verslag (blz. 2). Deze wijziging werd slechts ingegeven door de wens tot
consistente en logische wetgeving te komen. VNO-NCW meende in de brief van
1 oktober 2001 dat met deze voorgestelde wijziging voorbij wordt gegaan
aan het door het College bescherming persoonsgegevens meermalen geuite adagium
dat in de tijd van de werkgever en op de werkplek andere normen gelden dan
daarbuiten. Zoals in het voorgaande is aangegeven wordt geenszins aan dit
adagium voorbij gegaan. De werkgever behoudt mogelijkheden om werknemers met
behulp van camera's te controleren.De leden van de fracties van de VVD, CDA en D66 vroegen een nadere toelichting
op de betekenis van het bestanddeel «wederrechtelijk» in artikel
139f Sr. Ook VNO-NCW vroeg hiervoor aandacht in de brief van 1 oktober
2001. Aan het bestanddeel wederrechtelijk in artikel 139f Sr moet dezelfde
betekenis worden toegekend als aan het bestanddeel wederrechtelijk in artikel
441b Sr. Zoals in de memorie van toelichting is aangegeven (blz. 5–6
en 12) heeft de regering hier primair de volgende twee situaties op het oog:
het rechtmatig gebruik van camera's waarvan de aanwezigheid niet op duidelijke
wijze kenbaar is gemaakt door de opsporingsinstanties of inlichtingen- en
veiligheidsdiensten in het kader van hun taakuitoefening en het onder omstandigheden
rechtmatig gebruik van camera's waarvan de aanwezigheid niet op duidelijke
wijze kenbaar is gemaakt door journalisten ter uitoefening van het recht op
vrije nieuwsgaring.De leden van de VVD-fractie vroegen of, teneinde het huidige gebruik van
verborgen camera's te continueren, sprake is van een ruimere uitleg van het
bestanddeel wederrechtelijk. Zoals ik hierboven uiteen gezet heb, laat het
wetsvoorstel volop ruimte voor bedrijven om het huidige gebruik van camera's
te continueren. Voorwaarde is dat werknemers hiervan vooraf duidelijk op de
hoogte zijn gesteld. Een ruimere uitleg van het bestanddeel wederrechtelijk
is dan ook niet nodig en niet wenselijk. Dit laat echter onverlet dat de rechterlijke
vrijheid met zich mee kan brengen dat ook andere omstandigheden tot het rechterlijk
oordeel kunnen leiden dat in een concreet geval de wederrechtelijkheid ontbreekt.
Dit geldt zowel voor de betekenis van wederrechtelijk in artikel 441b Sr als
voor de betekenis van wederrechtelijk in artikel 139f Sr. De regering kan
hier uiteraard niet op vooruitlopen, zodat voorbeelden hiervan niet zijn te
geven.VNO-NCW vroeg in de brief van 1 oktober 2001 voorts aandacht voor de stelling
uit de memorie van toelichting dat het «heimelijk gebruik van camera's
ter opsporing van strafbare feiten in beginsel is voorbehouden aan de politie».
Met de opsporing van strafbare feiten wordt hier gedoeld op het begrip opsporing
in de zin van artikel 132a van het Wetboek van Strafvordering. Dit artikel
geeft een definitie van het begrip opsporingsonderzoek, namelijk het onderzoek
onder leiding van een officier van justitie naar aanleiding van een redelijk
vermoeden dat een strafbaar is begaan [...] met als doel het nemen van strafvorderlijke
beslissingen. Wanneer in het kader van een dergelijk opsporingsonderzoek camera's
moeten worden ingezet teneinde informatie te vergaren, is de inzet van dergelijke
camera's een exclusieve taak van de overheid. Concreet betekent dit voor de
werkgever dat wanneer aangifte wordt gedaan bij de politie van een strafbaar
feit en naar aanleiding hiervan onderzoek wordt verricht, de eventuele inzet
van een (verborgen) camera in het kader van het opsporingsonderzoek een taak
van de overheid is. Dit laat onverlet dat de werkgever voorafgaand aan een
eventuele aangifte zelf al enig onderzoek kan hebben verricht. Dit onderzoek
zou ik echter niet als «opsporing van strafbare feiten» willen
aanduiden.Zoals gezegd behoudt de werkgever de mogelijkheid om zelf onderzoek te
doen naar eventuele onregelmatigheden die binnen de werkorganisatie plaatsvinden.
In dit verband wordt de opmerking van VNO-NCW dat ook andere omstandigheden
dan de verdenking van een strafbaar feit binnen een bedrijf of instelling
denkbaar zijn die de inzet van een camera kunnen rechtvaardigen door de regering
onderschreven. Zoals gezegd staat het wetsvoorstel aan deze mogelijkheden
niet in de weg. Aanpassing van het wetsvoorstel, zoals door VNO-NCW in de
brief van 1 oktober 2001 wordt voorgesteld, is dan ook niet aan de orde.
Ook een nader bezinning van het wetsvoorstel tegen de achtergrond van de terroristische
aanslagen van 11 september 2001, zoals door VNO-NCW voorgesteld, acht
ik niet nodig. Het wetsvoorstel biedt alle nodige mogelijkheden in dat kader
voor rechtmatig cameratoezicht door de overheid en de private sector.De leden van de PvdA-fractie vroegen een reactie op de brief van het Verbond
van Verzekeraars van 8 oktober 2001. Het Verbond van Verzekeraars vraagt
daarin of het wetsvoorstel ruimte biedt voor het gebruik door verzekeraars
van een verborgen camera bij een concreet vermoeden van een strafbaar feit.De verzekeraars hebben een Gedragscode persoonlijk onderzoek opgesteld
waaruit blijkt dat zij een persoonlijk onderzoek kunnen instellen wanneer
er bijvoorbeeld gerede twijfel is gerezen over de juistheid of volledigheid
van bepaalde feiten die relevant zijn voor de vraag of een verzekerde aanspraak
op uitkering heeft. Het observeren van betrokkene kan blijkens de Gedragscode
onderdeel van het persoonlijk onderzoek uitmaken. Daarbij is overigens niet
aangegeven dat voor de observatie gebruik kan worden gemaakt van technische
hulpmiddelen.De vraag of het wetsvoorstel hiertoe ruimte biedt is afhankelijk van de
wijze waarop met technische hulpmiddelen afbeeldingen van personen worden
gemaakt en de plaats waar dit gebeurt.Indien afbeeldingen worden vervaardigd van personen die zich op een voor
het publiek toegankelijke plaats bevinden, is alleen sprake van een strafbaar
feit in de zin van artikel 441b Sr indien dit gebeurt met een «daartoe
aangebracht» technisch hulpmiddel waarvan de aanwezigheid niet op duidelijke
wijze kenbaar is gemaakt. Dit betekent dat wanneer bijvoorbeeld van een afstand
met een camera uit de hand foto's of filmopnamen worden gemaakt, geen sprake
is van een strafbaar feit in de zin van artikel 441b Sr. Wanneer een camera
wel is aan te merken als «daartoe aangebracht» zal de aanwezigheid
daarvan in beginsel kenbaar moeten zijn gemaakt. Datzelfde geldt wanneer door
of in opdracht van de verzekeraar met een camera afbeeldingen worden vervaardigd
van een persoon die zich op een niet voor het publiek toegankelijke plaats
of in een woning bevindt (artikel 139f Sr). In dat geval is immers niet relevant
of het technische hulpmiddel «daartoe is aangebracht» doch dient
steeds de aanwezigheid van de camera voor betrokkene kenbaar te zijn gemaakt.
Ook de verzekeraar zal dus het gebruik van verborgen camera's aan de verzekerde
op duidelijke wijze kenbaar moeten maken.Over de in de brief van het Verbond van Verzekeraars aangehaalde jurisprudentie
kan het volgende worden vermeld. De uitspraken van de Hoge Raad van 16 januari
2001 (NJ 2001, 207) en van 11 november 1994 (NJ 1995, 400) hebben beide
betrekking op observaties uitgevoerd door opsporingsambtenaren. Ook de uitspraak
van de Centrale Raad van Beroep van 20 februari 1996 (RSV 1996, 254 en
NJB 14 juni 1996, blz. 940) heeft betrekking op observatie door opsporingsambtenaren.
Zoals in de memorie van toelichting (blz. 5–6) aangegeven laat het wetsvoorstel
de inzet van verborgen camera's door opsporingsambtenaren toe. Hiertoe strekt
het bestanddeel «wederrechtelijk». Gelet op het feit dat de genoemde
uitspraken betrekking hebben op observaties door opsporingsambtenaren, zijn
deze niet van toepassing op de situatie dat verzekeraars zelfstandig personen
al dan niet met behulp van camera's observeren. De aangehaalde uitspraak van
de Hoge Raad van 27 april 2001 (NJ 2001, 421), die ook in
de hierna te noemen brief van de Vereniging van particuliere beveiligingsorganisaties
wordt aangehaald, heeft betrekking op het gebruik van een verborgen camera
door een werkgever op de werkvloer. Het betreft een civielrechtelijke ontslagprocedure
waarin de met de verborgen camera gemaakte beelden door de Hoge Raad als bewijs
in de ontslagprocedure zijn toegelaten. De Hoge Raad heeft uitdrukkelijk geen
uitspraak gedaan over de rechtmatigheid van het gebruik van verborgen camera's,
noch over de vraag of in casu een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer was
gemaakt.De leden van de fracties van de PvdA en VVD vroegen een reactie op de
brief van de Vereniging van particuliere beveiligingsorganisaties (Vpb) van
6 november 2001. De Vpb stelt dat de mogelijkheden om anders dan door
inschakeling van politie en justitie door de werkgever binnen werkorganisaties
bijvoorbeeld sabotage, fraude en diefstal te (laten) onderzoeken door het
wetsvoorstel «zeer aanzienlijk worden ingeperkt».Voor de goede orde zij eerst opgemerkt dat de particuliere beveiligingsorganisaties
en recherchebureaus geen zelfstandig belang bij de inzet van camera's hebben.
De mogelijkheden die deze organisaties hebben om camera's in te zetten worden
bepaald door de mogelijkheden die hun opdrachtgevers, bijvoorbeeld werkgevers,
hiertoe hebben.Gelet op hetgeen ik hierboven naar voren heb gebracht over de mogelijkheden
voor werkorganisaties om gebruik te maken van camera's, onderschrijf ik de
stelling van de Vpb niet. Alle in de bijlage bij de brief genoemde voorbeelden
van de inzet van camera's zullen ook na de inwerkingtreding van dit wetsvoorstel
mogelijk blijven. Voorwaarde is dat de werknemers vooraf over de mogelijkheid
van cameratoezicht op duidelijk wijze zijn geïnformeerd.Ook de Raad Nederlandse Detailhandel gaat er in zijn brief van 20 november
2001 ten onrechte van uit dat het wetsvoorstel de inzet van camera's ter bestrijding
van interne fraude niet meer mogelijk maakt. Zoals aangegeven is dit niet
het geval. Zolang de werkgever de werknemers maar op duidelijke wijze kenbaar
heeft gemaakt onder welke omstandigheden hij een verborgen camera kan inzetten,
is in beginsel geen sprake van een strafbaar feit in de zin van artikel 139f
Sr.Tenslotte geef ik op verzoek van de leden van de fracties van de PvdA
en VVD graag ook een reactie op de kritiekpunten die in het septembernummer
van het Vakblad Beveiliging door mr. F. B. M. Olijslager naar voren
zijn gebracht.In de eerste plaats meent de schrijver dat voorbij gegaan wordt aan de
parlementaire geschiedenis bij de totstandkoming van het huidige artikel 139f
van het Wetboek van Strafrecht. Zoals in de memorie van toelichting en in
de nota naar aanleiding van het verslag reeds is aangegeven is de gedateerde
uitleg van de artikelen 139f en 441b Sr die voortvloeit uit de parlementaire
geschiedenis nu juist aanleiding voor de aanpassing van deze artikelen. De
huidige artikelen 139f en 441b Sr, tot stand gekomen eind jaren 60, begin
jaren 70, sluiten niet goed meer aan bij de hedendaagse technische mogelijkheden
en de opvattingen over het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
Ook de Tweede Kamer heeft diverse malen gevraagd om actualisering en dus wijziging
van de artikelen 139f en 441b Wetboek van Strafrecht. De vraag van de schrijver
of het wijzigen van de wet wel noodzakelijk is wordt door mij dus bevestigend
beantwoord.Voorts meent de schrijver dat het wetsvoorstel de klok terug zou zetten
ten aanzien van de mogelijkheden voor werkgevers om zelf maatregelen te treffen
binnen de werkorganisatie om laakbaar gedrag van werknemers vast te leggen.
In het voorgaande is reeds uitgebreid ingegaan op de mogelijkheden
tot cameragebruik die ook na inwerkingtreding van dit wetsvoorstel blijven
bestaan.Vervolgens meent de schrijver dat er sprake lijkt te zijn van «een
stille revolutie om de private opsporing de nek om te draaien». Hij
doelt hier op het feit dat na consultatie nog een wijziging in het wetsvoorstel
is aangebracht. Zoals hierboven in antwoord op de de vraag van de leden van
de PvdA-fractie en in reactie op de brief van VNO-NCW is aangegeven, heeft
wijziging van het wetsvoorstel plaatsgevonden met geen andere reden dan consistente
en logische wetgeving tot stand te brengen. De stelling van de schrijven moet
hier dus worden weerlegd.In reactie op de opmerking van de schrijver over onduidelijkheden van
het wetsvoorstel voor de verzekeraars zij verwezen naar hetgeen daarover in
het voorgaande is opgemerkt naar aanleiding van de vragen van de leden van
de PvdA-fractie over de brief van het Verbond van Verzekeraars.Ook is in het voorgaande naar aanleiding van de vragen van de leden van
de fracties van de VVD, CDA en D66 reeds ingegaan op de betekenis van het
bestanddeel «wederrechtelijk».De opmerking dat het wetsvoorstel ervan uit zou gaan dat per definitie
sprake is van een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer wanneer iemand heimelijk
met een videocamera wordt geobserveerd is onjuist. Zoals in de memorie van
toelichting is aangegeven (blz. 1) is «het niet-kenbaar gebruik van
camera's [..] onwenselijk omdat het een reëel risico in zich draagt dat
daarmee een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer wordt gemaakt. Hoewel niet
is gezegd dat iedere vorm van heimelijk cameratoezicht ook daadwerkelijk een
concrete inbreuk op de persoonlijke levenssfeer tot gevolg zal hebben, wordt
in zijn algemeenheid het gebruik van verborgen camera's waarmee beelden van
personen worden vervaardigd, mede in het licht van de daaraan verbonden risico's
voor de persoonlijke levenssfeer, zodanig onwenselijk geacht dat dergelijke
niet-kenbare toepassingsvormen van cameratoezicht in beginsel strafbaar moeten
worden gesteld.« Voorts een reactie op het voorstel om de woorden «waardoor
diens rechtmatig belang kan worden geschaad» in artikel 139f Sr te handhaven
en niet zoals door de regering wordt voorgesteld te vervangen door het bestanddeel
«wederrechtelijk». Ook de leden van de fractie van de SGP vroegen
naar een reactie op dit voorstel. Dit voorstel acht ik onwenselijk. De achterliggende
gedachte om de woorden «waardoor diens rechtmatig belang kan worden
geschaad» te vervangen door «wederrechtelijk» is gedaan
teneinde te voorkomen dat de burger ingevolge het voorgestelde artikel 441b
Sr een verdergaande bescherming zou genieten tegen heimelijk gebruik van camera's
op voor het publiek toegankelijke plaatsen dan in woningen of andere niet
voor het publiek toegankelijke plaatsen. De woorden «waardoor diens
rechtmatig belang kan worden geschaad» brengen immers ingevolge de wetsgeschiedenis
met zich mee dat het heimelijk vervaardigen van een afbeelding van een persoon
in een woning of op een andere niet voor het publiek toegankelijke plaats
alleen dan een strafbaar feit oplevert wanneer de afgebeelde persoon schade
zou kunnen ondervinden door de afbeelding. Of daarvan sprake is hangt onder
andere af van de aard van de afbeelding. Dit strookt niet meer met de huidige
opvattingen omtrent de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Immers
ongeacht de aard van de afbeelding moet het met een daartoe aangebracht technisch
hulpmiddel heimelijk vervaardigen van een afbeelding van een persoon op een
voor het publiek toegankelijke plaats als strafwaardig worden aangemerkt.
Datzelfde dient ook, of misschien wel in versterkte mate, te gelden voor woningen
en andere niet voor het publiek toegankelijke plaatsen. Het voorstel van de schrijver om in algemene zin ook afspraken te maken
met de ondernemingsraad over de incidentele inzet van verborgen camera's (met
de meer structurele inzet dient de ondernemingsraad ingevolge artikel 27 van
de Wet op de ondernemingsraad nu reeds in te stemmen) wordt door mij onderschreven.
Dat past ook binnen de lijn dat het gebruik van camera's kenbaar moet zijn
voor de werknemers.Ten aanzien van het afluisteren van telefoonverkeer door de werkgever,
zij kortheidshalve verwezen naar de hierboven aangehaalde uitspraak van het
EHRM in de zaak Halford. Daaruit valt af te leiden dat de werkgever het afluisteren
van telefoongespreken voor de werknemer kenbaar moet zijn.Op de checklist van de Registratiekamer over toezichtscamera's op de werkplek
wordt, naar aanleiding van een vraag van de leden van de SGP-fractie, in het
navolgende ingegaan.De schrijver sluit af met de woorden dat een goede wetgeving rekening
houdt met de belangen van het personeel en met de belangen van de werkgevers.
Dat is exact waartoe het onderhavige wetsvoorstel strekt. Gezocht is naar
een juist evenwicht tussen het belang van de werknemers geïnformeerd
te zijn over de mogelijke inzet van verborgen camera's bij de bestrijding
van onregelmatigheden binnen de werkorganisatie en het belang van werkgevers
om in een concreet geval een verborgen camera op zodanige wijze in te kunnen
zetten dat dit effectief is.Naar aanleiding van de bovengenoemde brieven heeft inmiddels een gesprek
plaatsgevonden met VNO-NCW, het Verbond van Verzekeraars en de Raad Nederlandse
Detailhandel waarin het bovenstaande is uiteengezet. Het VNO-NCW en de Raad
Nederlandse Detailhandel meenden dat het in kennis stellen van de werknemers
voor de grotere bedrijven geen probleem zou opleveren, doch voor de kleinere
bedrijven een aanzienlijke administratieve last met zich zou brengen. Het
is evenwel niet goed in te zien waarom dit het geval zou zijn. Ten eerste
zijn tal van wettelijke regelingen bekend, bijvoorbeeld op het terrein van
de sociale zekerheid, die kennisgevingen aan het personeel vereisen. Voorzover
bekend is bij dergelijke regelgeving het argument van een aanzienlijke administratieve
last niet naar voren gebracht. Ten tweede kunnen binnen de verschillende bedrijfssectoren
modellen worden opgesteld voor het aan werknemers kenbaar maken van de mogelijke
inzet van verborgen camera's op de werkvloer. Het verspreiden van een dergelijk
model onder de werknemers acht ik eenvoudig te verwezenlijken zonder een administratieve
last van betekenis. In dit verband kan bijvoorbeeld worden gewezen op de bestaande
verplichting het controleren van e-mail en internetgebruik op de werkplek –
indien dit aan de orde is – aan de werknemer kenbaar te maken.De leden van de VVD-fractie vroegen hoeveel gevallen van fraude, sabotage,
diefstal enzovoorts binnen werkorganisaties met behulp van camera's thans
worden opgelost. Op deze vraag kan geen antwoord worden gegeven. Dergelijke
cijfers zijn niet bekend. Wel is door VNO-NCW in zijn algemeenheid aangegeven
dat het gebruik van verborgen camera's, voorzover bij VNO-NCW bekend, met
terughoudendheid wordt toegepast. Binnen grotere bedrijven zou sprake zijn
van enkele gevallen per jaar.Voor het antwoord op de vraag van de leden van de VVD-fractie of politie
en justitie over voldoende capaciteit beschikken, zij kortheidshalve verwezen
naar hetgeen hierover in reactie op de brief van de Vereniging van particuliere
beveiligingsorganisaties is opgemerkt. Gelet op het feit dat het wetsvoorstel
voldoende mogelijkheden laat voor werkgevers om zelf onderzoek te verrichten
naar laakbaar gedrag op de werkvloer, voorziet de regering dat
het onderhavige wetsvoorstel niet zal leiden tot een aanzienlijke stijging
van de inzet van politie en justitie.De leden van de VVD-fractie vroegen of de Wet bescherming persoonsgegevens
(WBP) mogelijkheden biedt om gebruik van camera's binnen werkorganisaties
toe te blijven staan. Inderdaad biedt de WBP daartoe mogelijkheden, evenals
onderhavig wetsvoorstel. De WBP is van toepassing op het gebruik van camera's
voorzover deze als een verwerking van persoonsgegevens is aan te merken. Dit
zal in de meeste gevallen zo zijn.Door de leden van de CDA-fractie werd gevraagd of de regering van plan
is nadere regels te stellen over de wijze waarop cameratoezicht kenbaar moet
worden gemaakt. Ook de leden van de D66-fractie vroegen hiernaar. De regering
is van mening dat het wenselijk is bedrijven, instellingen en burgers enige
ruimte te laten bij het bepalen van de beste wijze waarop cameratoezicht kenbaar
kan worden gemaakt. Zoals gezegd is het uitgangspunt dat op voor het publiek
toegankelijke plaatsen het gebruik van een daartoe aangebrachte camera ter
plaatse kenbaar moet zijn gemaakt. Voor de werkvloer kan ook gebruik worden
gemaakt van een onder alle werknemers verspreide circulaire.Gelet op het algemene belang ervan is het wel de bedoeling nadere regels
te stellen over de wijze waarop de aanwezigheid van camera's kenbaar moet
worden gemaakt door gemeenten die cameratoezicht toepassen ten behoeve van
de handhaving van de openbare orde. De grondslag hiervoor zal worden geschapen
in het wetsvoorstel tot wijziging van de Gemeentewet dat door het ministerie
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties is voorbereid en thans voor
advies bij de Raad van State aanhangig is.Van de zijde van de leden van de CDA-fractie werd gevraagd naar de achtergrond
van het voorstel om in artikel 139f Sr het woord «lokaal» te vervangen
door «plaats». Wanneer artikel 139f Sr niet in de door de regering
voorgestelde zin zou worden aangepast (het vervangen van lokaal door plaats)
zou een lacune in de rechtsbescherming ontstaan ten aanzien van personen die
heimelijk worden gefilmd op niet voor het publiek toegankelijke plaatsen die
niet als lokaal zijn aan te merken. Hier moet bijvoorbeeld worden gedacht
aan tuinen, besloten erven of besloten parkeer- of bedrijfsterreinen. Immers,
artikel 441b Sr ziet niet op deze besloten plaatsen. Dit zal alleen zien op
alle voor het publiek toegankelijke plaatsen (zowel gebouwen als bijvoorbeeld
de openbare weg). Het huidige artikel 139f Sr ziet alleen op alle niet voor
het publiek toegankelijke lokalen (waaronder woningen). Niet voor het publiek
toegankelijke plaatsen niet zijnde lokalen zijn derhalve, zonder aanpassing
van artikel 139f Sr niet bestreken. Dit zou een onlogische en onwenselijke
situatie opleveren.De leden van de CDA vroegen naar de situatie dat een werkgever merkt dat
een aantal goederen, eigendom van de werkgever, vervreemdt wordt en hij hangt
vervolgens stiekem een camera op om deze vervreemding een halt toe te roepen,
maar vooral om erachter te komen wie de goederen vervreemdt. Is de werkgever
in een dergelijk geval strafbaar op grond van artikel 139f Sr? De werkgever
is in het geschetste geval niet strafbaar indien hij de werknemers vooraf
op duidelijke wijze kenbaar heeft gemaakt dat de mogelijkheid bestaat dat
wanneer sprake is van bepaalde, nader omschreven onregelmatigheden een verborgen
camera wordt ingezet teneinde die onregelmatigheden te doen stoppen en vast
te stellen wie de veroorzaker was. Dit betekent dat het onderhavige wetsvoorstel
er dus niet toe leidt dat onwenselijk gedrag van werknemers niet langer waarneembaar
is. Zoals hierboven reeds omschreven is met deze situatie rekening gehouden.
Echter, wanneer de werkgever de werknemers op geen enkele wijze
kenbaar heeft gemaakt dat hij gebruik maakt of kan maken van het middel cameratoezicht
zal de werkgever in beginsel strafbaar zijn.De leden van de CDA-fractie maakten nog een opmerking ten aanzien van
het civiele bewijsrecht. Deze leden vroegen of een werkgever, indien deze
tijdens een civiele procedure om een werknemer te ontslaan via een video aantoont
dat de werknemer goederen behorende aan de werkgever heeft vervreemd, strafbaar
is op grond van het Wetboek van Strafrecht, terwijl de video wel toegelaten
wordt in een civiel proces. Dit is inderdaad mogelijk, zo blijkt uit het arrest
van de Hoge Raad van 27 april 2001 en zal ook in de toekomst niet zijn
uitgesloten. In de casus van het arrest van de Hoge Raad van 27 april
2001 had de werkgever van een caissière in een winkel heimelijk beelden
gemaakt, zonder zijn werknemers tevoren te waarschuwen. Deze handeling levert
op grond van het huidige artikel 441b Sr reeds een strafbaar feit op. Het
betrof immers «een voor het publiek toegankelijke besloten ruimte waarin
[..] waren aan particulieren worden geleverd». Niet is uitgesloten dat
dit de reden is dat de Hoge Raad in deze uitspraak uitsluitend bepaalt dat
de gemaakte beelden in de voorliggende casus mogen worden gebruikt voor het
bewijs, zonder zich expliciet uit te laten over de rechtmatigheid van de wijze
waarop de beelden zijn verkregen of de vraag of in casu een inbreuk op de
persoonlijke levenssfeer is gemaakt. Niettemin heeft de Hoge Raad het gebruik
van de beelden als bewijs toegelaten in de ontslagprocedure. Gelet op hetgeen
hiervoor naar voren is gebracht zal in een dergelijk geval geen sprake zijn
van een strafbaar feit, wanneer de werkgever zijn werknemers vooraf op duidelijke
wijze kenbaar maakt wanneer van hen mogelijk afbeeldingen met een camera kunnen
worden vervaardigd.Ook vroegen de leden van de D66-fractie naar de toepasselijkheid van artikel
441b Sr op afbeeldingen die met een losse handcamera worden gemaakt. Er zijn,
zo merkten deze leden op, gevallen die wel onder de bedoelingen van deze wet
vallen en dus eigenlijk strafbaar zijn, maar niet onder de letter van de wet
vallen omdat de camera niet «daartoe is aangebracht». Hoe moet
met deze gevallen worden omgegaan, zo vragen deze leden. Bestaat er de mogelijkheid
het «daartoe aangebracht» zo te interpreteren dat ook losse handcamera's
hier onder vallen?In beginsel valt een losse handcamera niet onder de reikwijdte van artikel
441b Sr. Dit artikel richt zich immers primair op de meer structurele vormen
van cameratoezicht. Onder «aangebracht» wordt echter niet alleen
verstaan een camera die met schroeven aan een muur, plafond of lantaarnpaal
is vastgemaakt. Onder omstandigheden kan onder «aangebracht» ook
worden verstaan een losse handcamera die bijvoorbeeld is verstopt in een voorwerp,
zoals een koffer. In dat geval is een extra activiteit verricht teneinde de
aanwezigheid van de camera te verhullen. Bij gebruik van een op dergelijke
wijze verstopte camera wordt de indruk gewekt dat er geen sprake is van een
camera, terwijl dit wel het geval is.Voor die gevallen waarin een losse handcamera niet kan worden aangemerkt
als «daartoe aangebracht», staan desgewenst andere mogelijkheden
dan het strafrecht open om op te kunnen treden. Wanneer door het heimelijk
vervaardigen van een afbeelding van een persoon met een losse handcamera een
inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de afgebeelde persoon is gemaakt
bestaat bijvoorbeeld de mogelijkheid ingevolge artikel 6:162 van het Burgerlijk
Wetboek een actie wegens onrechtmatige daad in te stellen. Ook kan worden
gewezen op artikel 35 van de Auteurswet 1912. Dit artikel beschermt de (met
een losse handcamera) afgebeelde persoon tegen onrechtmatige openbaarmaking
van zijn portret. De leden van de D66-fractie vroegen tenslotte nog naar een nadere beschouwing
over camera's in pashokjes.Met de leden van de D66-fractie is de regering van oordeel dat het toepassen
van cameratoezicht in pashokjes of kleedhokjes in bijvoorbeeld zwembaden ongepast
en onwenselijk is. De inbreuk die met een dergelijke inzet van camera's op
de persoonlijke levenssfeer wordt gemaakt is disproportioneel en daarom onrechtmatig.
Een zelfstandige strafbaarstelling hiervan acht de regering echter niet nodig.
De onrechtmatigheid van een dergelijk gebruik van camera's kan reeds uit de
bepalingen van de Wet bescherming persoonsgegevens worden afgeleid.Of een webcam onder de reikwijdte van artikel 441b Sr valt, zoals de leden
van de D66-fractie vroegen, hangt af van de omstandigheden van het geval.
De ratio van het wetsvoorstel is de bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
Dit brengt met zich mee dat onder een afbeelding van een persoon moet worden
verstaan een afbeelding waarop een persoon in beginsel herkenbaar is afgebeeld.
Wanneer met een webcam alleen sfeerbeelden van bepaalde festiviteiten op een
afstand worden gemaakt en personen niet individueel zijn te herkennen, is
artikel 441b Sr in beginsel niet van toepassing. Wanneer een webcam echter
zodanig is aangebracht dat personen herkenbaar in beeld worden gebracht, dan
zal de aanwezigheid van die webcam op duidelijke wijze kenbaar moeten zijn
gemaakt teneinde te voorkomen dat op grond van artikel 441b Sr een strafbaar
feit wordt begaan. Aangezien de plaatsing van de webcam, dus de wijze waarop
deze wordt gebruikt, mede bepalend is voor de vraag of artikel 441b Sr al
dan niet van toepassing is, kunnen niet op voorhand bepaalde webcams worden
aangewezen waarvan de aanwezigheid in ieder geval op duidelijke wijze kenbaar
moet worden gemaakt.Wanneer een webcam niet als «daartoe aangebracht» kan worden
aangemerkt, maar niettemin heimelijk afbeeldingen van een persoon zijn vervaardigd,
dan kunnen de hierboven omschreven (civielrechtelijke) mogelijkheden ook hier
van toepassing zijn.Een verbod op voorhand van een bepaald type webcam is niet mogelijk omdat
het antwoord op de vraag of het filmen met een webcam een strafbaar feit oplevert
niet alleen is gelegen in de technisch mogelijkheden van het apparaat, maar
ook de wijze waarop het gebruikt wordt. Zo is geen sprake van strafbaar gedrag
indien met de webcam geen afbeeldingen van personen worden vervaardigd of,
wanneer dat wel het geval is, de aanwezigheid van de webcam op duidelijke
wijze kenbaar is gemaakt.Ook de leden van de D66-fractie stelden nog enkele specifieke vragen over
het toezicht op de werkvloer. Zoals al eerder in deze nota naar aanleiding
van het nader verslag is aangegeven, mogen bedrijven gebruik blijven maken
van (structureel) cameratoezicht of (incidentele) inzet van camera's voorzover
de aanwezigheid daarvan op duidelijke wijze kenbaar is gemaakt. In het ene
geval aan de klanten, in het andere geval aan de werknemers. Er blijven dus
voldoende mogelijkheden bestaan voor bedrijven om met behulp van camera's
zorg te dragen voor de eigen veiligheid en de bescherming van hun goederen.Voorts vroegen de leden van de D66-fractie naar de rol van het College
bescherming persoonsgegevens bij toezicht op de werkvloer. Het College bescherming
persoonsgegevens is enerzijds de instantie die verantwoordelijk is voor de
handhaving van de bepalingen uit de Wet bescherming persoongegevens. In dat
kader heeft het College bescherming persoonsgegevens (toen nog onder de naam
Registratiekamer) richtlijnen voor werkgevers uitgebracht over de toepassing
van cameratoezicht. Ook kan het College in een concrete gevallen bedrijven
adviseren over de toepassing van cameratoezicht.Inderdaad zien de leden van de D66-fractie het goed dat de mogelijkheid
van camera's bij bijvoorbeeld banken en pinautomaten blijft bestaan onder
voorwaarde dat het kenbaar moet worden gemaakt. Ook blijft de mogelijkheid
bestaan onder omstandigheden beelden uit te zenden in bijvoorbeeld het televisieprogramma
«Opsporing verzocht».Op de vragen van de leden van de D66-fractie ten aanzien van de betekenis
van het bestanddeel «wederrechtelijk» in de artikelen 441b en
139f Sr en de punten uit de brief van VNO-NCW van 1 oktober 2001 is hierboven
reeds ingegaan.Tenslotte vroegen de leden van de D66-fractie nog naar de betekenis van
het woord «vooralsnog» in de passage in de nota naar aanleiding
van het verslag over regelgeving betreffende het bewaren van beelden. Zoals
deze leden zelf al aangaven is met deze woorden inderdaad niets anders bedoeld
dan voor de (verre) toekomt niets te willen uitsluiten.De leden van de GroenLinks-fractie vroegen naar de gevolgen indien de
politie wederrechtelijk een afbeelding van een persoon vervaardigt. Indien
de politie in strijd met haar toegekende bevoegdheden afbeeldingen van personen
vervaardigt, kan de rechter, zoals deze leden suggereren, besluiten dat de
vervaardigde beelden niet voor het bewijs mogen worden gebruikt. Ook is het
niet uitgesloten dat de individuele politiefunctionaris, wanneer deze in strijd
met artikel 441b of 139f Sr handelt, onder de werkingssfeer van deze
artikelen komt te vallen en dus strafrechtelijk aansprakelijk is.Voorts vroegen de leden van de GroenLinks-fractie wat de gevolgen van
het wetsvoorstel zijn voor burgers die met journalisten samenwerken. Zoals
door de regering is aangegeven kan onder omstandigheden bij het heimelijk
vervaardigen van een afbeelding van een persoon sprake zijn van de rechtmatige
uitoefening van het recht op vrije nieuwsgaring. Hiervoor is door de regering
een drietal criteria genoemd die als richtsnoer kunnen worden gebruikt (memorie
van toelichting blz. 6 en nota naar aanleiding van het verslag blz. 7). Het
recht op vrije nieuwsgaring is geen recht dat uitsluitend professionele journalisten
toekomt. Dit betekent dat onder de geschetste omstandigheden ook burgers die
niet het vak van journalist beoefenen een beroep hierop kunnen doen. Ook zij
kunnen immers een misstand op het spoor komen waarvan het algemeen belang
openbaring vereist.Met de leden van de SGP-fractie is de regering van mening dat de werkgever
de mogelijkheid moet behouden om onder omstandigheden gedragingen van de werknemer
vast te leggen. Zoals hierboven uiteen is gezet deelt de regering deze mening
en blijft de werkgever de mogelijkheid behouden gedragingen van werknemers
met een verborgen camera vast te leggen. Voorwaarde die het onderhavige wetsvoorstel
hieraan verbindt is dat de werknemer van de mogelijkheid tot de inzet van
camera's vooraf op duidelijke wijze op de hoogte zijn gesteld.De leden van de SGP-fractie vragen nog een reactie op de suggestie om
aan de inzet van verborgen camera's door de werkgever de voorwaarde te verbinden
van een melding aan de politie. Dit acht ik niet wenselijk. De vraag rijst
welk gevolg de politie aan een dergelijke melding zou moeten verbinden. Het
enkele in ontvangst nemen van een dergelijke melding door de politie lijkt
geen meerwaarde te hebben. Bovendien kan de inzet van een camera door de werkgever
plaats vinden in geval van ongeregeldheden op de werkvloer die echter niet
een strafbaar feit opleveren. Ook daarom lijkt betrokkenheid van de politie
in de voorgestelde zin niet wenselijk. Voorts werd door de leden van de SGP-fractie gevraagd naar de betekenis
die de regering toekent aan de checklist van de Registratiekamer over cameratoezicht
door de werkgever. De genoemde checklist is een nuttig instrument voor werkgevers
om na te gaan hoe zij op een verantwoorde en rechtmatige wijze met camera's
binnen hun organisatie kunnen omgaan. De checklist gaat echter – vanzelfsprekend –
uit van het huidige wettelijke kader, dat wil zeggen de bestaande artikelen
441b en 139f van het Wetboek van Strafrecht. Nu de regering, in lijn met de
aanbevelingen van de toenmalige Registratiekamer (thans College bescherming
persoonsgegevens), voorstelt deze artikelen te actualiseren en de werkingssfeer
uit te breiden, zal ook de checklist op onderdelen aangepast moeten worden.
Ten aanzien van het onderdeel betreffende het opsporen van werknemersfraude
en -diefstal betekent dit dat, naast de genoemde voorwaarden, als voorwaarde
moet worden opgenomen dat het gebruik van verborgen camera's voor de werknemer
vooraf kenbaar moet zijn gemaakt. De werknemer moet dus in zijn algemeenheid
zijn geïnformeerd over de mogelijke inzet van verborgen camera's.De leden van de SGP-fractie vroegen tenslotte om een reactie op het voorstel
om de woorden «waardoor diens rechtmatig belang kan worden geschaad»
in artikel 139f Sr te handhaven en niet zoals door de regering wordt voorgesteld
te vervangen door het bestanddeel «wederrechtelijk». Hierop is
in het bovengaande naar aanleiding van de vragen van de leden van de fracties
van de PvdA en VVD over het artikel van de heer Olijslager reeds uitgebreid
ingegaan. Kortheidshalve zij hiernaar verwezen.De Minister van Justitie,A. H. Korthals 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27732-7.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl