Het verworven immuun deficiëntiesyndroom (AIDS); Brief minister met 'Beleidsvisie HIV-behandelcentra'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 19218, nr. 63

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

31-08-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

19218 nr. 63

22-08-2001

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekeningLichaamBELEIDSVISIE HIV-BEHANDELCENTRAop grond van artikel 8 Wet bijzondere medische verrichtingen
ten behoeve van het aanwijzen van instellingen die zich in het bijzonder richten
op de behandeling van HIV-geïnfecteerde patiënten en AIDS-patiënten.1. Inleiding2. Ontwikkelingen3. Advies van de Gezondheidsraad inzake Resistentievorming
bij het gebruik van HIV-remmende geneesmiddelen4. Reacties van de aidscentra5. Een concept-beleidsvisie en de reacties van het veld
daarop6. De beleidsvisie7. Criteria voor het aanwijzen als hiv-behandelcentrum8. De vergoeding van de kosten van anti-retrovirale geneesmiddelenAnti-retrovirale geneesmiddelen9. Van artikel 3 WZV naar artikel 8 WBMV10. Financiering11. Procedure
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 19218Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 36 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
19 218Het verworven immuun deficiëntie syndroom (AIDS)nr. 63BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 22 augustus 2001De ziekte aids en de veroorzaker daarvan, het hiv-virus, zijn inmiddels
zo'n twintig jaar bekend. In 1990 is een aantal ziekenhuizen op grond van
artikel 3 van de WZV (Wet ziekenhuisvoorzieningen) aangewezen als aidscentrum
voor de behandeling van deze ziekte. Sedertdien is er in deze behandeling
een aantal ontwikkelingen geweest.Een belangrijke nieuwe behandelmethode, waardoor het ontstaan van aids
aanmerkelijk wordt geremd, is in 1996 geïntroduceerd. Deze methode bestaat
uit een combinatietherapie met meerdere antiretrovirale geneesmiddelen, en
is bekend als triple-medicatie.Op 10 maart 1998 bracht de Gezondheidsraad aan mij een advies uit, getiteld:
«Resistentievorming bij het gebruik van HIV-remmende geneesmiddelen».
In dit advies wijst de Gezondheidsraad op het belang om de behandeling met
de combinatietherapie te concentreren in centra, die op grond van de WBMV
(Wet bijzondere medische verrichtingen) worden aangewezen als aidscentrum.
Dit advies en andere ontwikkelingen op het terrein van de behandeling van
hiv-/aids-patiënten hebben mij doen besluiten ziekenhuizen op grond van
artikel 8 van de WBMV aan te wijzen als aidscentrum. In verband met de genoemde
ontwikkelingen geef ik er de voorkeur aan de oude term «aidscentrum»
te vervangen door de term «hiv-behandelcentrum».Alvorens mijn voornemen uit te voeren heb ik een «Concept-Beleidsvisie
Aidscentra» opgesteld, en dit aan talloze belanghebbende instanties
en personen toegestuurd met de vraag of dit concept aanleiding gaf tot het
maken van opmerkingen, en zo ja tot welke. Van nagenoeg alle aangeschrevenen
ontving ik een reactie. De reactie van de Gezondheidsraad bestond uit het
advies «Aidsbehandelcentra» d.d. 22 februari 2001. De Gezondheidsraad
merkte dit advies aan als een aanvulling op zijn advies uit 1998. De ontvangen adviezen en reacties heb ik betrokken bij mijn «Beleidsvisie
hiv-behandelcentra», die ik u hierbij aanbied. Ik heb tevens een exemplaar
van deze Beleidsvisie toegestuurd aan alle instanties die ik destijds om commentaar
op de concept-Beleidsvisie heb gevraagd, alsook aan alle thans aangewezen
aidscentra en -subcentra. Ik stel mij voor deze visie te concretiseren per
1 januari 2002. Dit betekent onder meer dat de thans als aidscentrum of -subcentrum
aangewezen ziekenhuizen per die datum deze aanwijzing zullen verliezen, en
dat zij mij kunnen verzoeken op grond van de voorliggende Beleidsvisie per
gelijke datum te worden aangemerkt als hiv-behandelcentrum respectievelijk
hiv-behandelsubcentrum. In de Beleidsvisie heb ik aangegeven dat ook andere
ziekenhuizen, die voldoen aan de criteria, genoemd in de visie, een dergelijk
verzoek aan mij kunnen doen.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,E. Borst-Eilers BELEIDSVISIE HIV-BEHANDELCENTRAop grond van artikel 8 Wet bijzondere medische verrichtingen
ten behoeve van het aanwijzen van instellingen die zich in het bijzonder richten
op de behandeling van HIV-geïnfecteerde patiënten en AIDS-patiënten.1. InleidingIn het begin van de tachtiger jaren raakte de ziekte AIDS (acquired immune
deficiency syndrome) bekend. Kort daarop werden testmethoden ontwikkeld voor
het toetsen van antistoffen op het HIV-virus (human immunodeficiency virus).
Dit virus is de veroorzaker van aids. De bloedbanken kregen met spoed de opdracht
en de financiële mogelijkheden het bloed van donors te toetsen op deze
antistoffen. Het Academisch Ziekenhuis bij de Universiteit van Amsterdam (AMC)
hield zich als eerste ziekenhuis in ons land bezig met de behandeling van
patiënten met aids. Vervolgens namen ook andere ziekenhuizen deze taak
op zich.In 1990 werden naast het AMC 11 ziekenhuizen op grond van de Richtlijnen
ex artikel 3 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen (WZV) aangewezen als aids-centrum;
4 ziekenhuizen kregen de status van subcentrum. Het besluit om deze ziekenhuizen
aan te wijzen als aidscentrum werd genomen op basis van het gegeven dat zij
in vergelijking met andere ziekenhuizen in belangrijke mate aandacht schonken
aan de behandeling van aidspatiënten. Daarnaast werd een wenselijk geachte
spreiding van aidscentra bij de besluitvorming betrokken.Behandeling van aidspatiënten in aidscentra bestond uit het medisch
begeleiden en het verzorgen van patiënten die lijden aan de ziekte aids.
Zo'n behandeling vond veelal plaats in een klinische setting of een dagbehandeling.
Ter dekking van de kosten kregen en krijgen de aidscentra jaarlijks een vaste
vergoeding per centrum. Daarnaast krijgen deze centra een specifieke aanpassing
van hun budget op basis van het aantal opnames, verpleegdagen, dagverplegingdagen
en eerste polikliniekbezoeken van aidspatiënten. Deze methodiek van budgetaanpassing
op basis van ziekenhuisproductie, die ook van kracht is voor de subcentra,
werd destijds op deze wijze vorm gegeven omdat zij zich baseerde op de toen
bestaande behandelingsmethode van aidspatiënten, die met name uit curatieve
zorg bestond. Vanaf 1 januari 1999 worden de kosten van de viral loadtest
eveneens in het budget vergoed.2. OntwikkelingenSinds het aanwijzen van ziekenhuizen als aids(sub)centrum is er in de
behandeling van aidspatiënten een aantal belangrijke ontwikkelingen geweest.
In het kader van deze Beleidsvisie is met name relevant dat er in 1996 een
behandeling werd geïntroduceerd waarmee het mogelijk is geworden de vermenigvuldiging
van het humane immunodeficiëntie-virus (HIV) in belangrijke mate te vertragen.
Indien patiënten uiteindelijk toch het aidsstadium bereiken kan de behandeling
bewerkstelligen dat de complicaties die zich bij aidspatiënten voordoen
in mindere mate of vertraagd optreden. De behandeling bestaat uit een combinatietherapie
met meerdere antiretrovirale geneesmiddelen. Combinatie is noodzakelijk omdat
een monotherapie een hiv-infectie op langere termijn niet kan onderdrukken.
De gebruikelijke therapie op dit moment is een combinatietherapie, bestaande
uit drie of vier anti-retrovirale geneesmiddelen, meestal van twee van de
drie verschillende typen (nucleoside-en non nucleoside-analoog reverse transcriptaseremmer
en proteaseremmer). In overeenstemming met de richtlijn «Antiretrovirale
behandeling in Nederland» (december 2000) van de NVAB wordt het ter
controle van de therapie ook van belang geacht dat behalve de bepaling van
de viral load ook het aantal CD4-cellen, bloedspiegels van de
geneesmiddelen en eventueel virusresistentie worden onderzocht.Om het effect van de ingestelde therapie te beoordelen is het van belang
om de hoeveelheid virus (viral load) in het bloed door middel van bepaling
van het HIV-RNA te verrichten, om de mate van immuundeficiëntie te meten
aan de hand van het aantal CD4-cellen in het bloed, om bloedspiegels van de
geneesmiddelen te meten en om na te gaan voor welke geneesmiddelen er virale
resistentie is opgetreden.3. Advies van de Gezondheidsraad inzake Resistentievorming
bij het gebruik van HIV-remmende geneesmiddelenOp 10 maart 1998 bracht de Gezondheidsraad een advies uit, getiteld: «Resistentievorming
bij het gebruik van hiv-remmende geneesmiddelen». In dit advies geeft
de Gezondheidsraad een schets van de ontwikkelingen van de behandeling van
patiënten met hiv-infectie. Uitvoerig wordt stilgestaan bij de mogelijkheden
van de tripletherapie. Uiteen wordt gezet hoe deze therapie optimaal kan worden
toegepast en welke maatregelen kunnen worden getroffen ter bevordering van
de therapietrouw. De Raad hecht groot belang aan therapietrouw. «Gebleken
is», zo schrijft de Raad, «dat omstandigheden als wisselende biologische
beschikbaarheid, interacties en bijwerkingen die, evenals patiënt-onvriendelijke
innamevoorschriften, de therapietrouw verminderen, kunnen leiden tot te geringe
hoeveelheden hiv-remmende stoffen in het bloed. Er kan dan», zo vervolgt
de Raad, «bij het zich snel vermenigvuldigende virus spoedig resistentie
tegen de gebruikte geneesmiddelen optreden. Vindt daarna virusoverdracht plaats
dan verspreidt resistent virus zich in de bevolking. Resistentievorming in
het individu en daarna in de bevolking wordt zoveel mogelijk beperkt door
een voor de patiënt optimale behandeling voor te schrijven en deze zo
effectief mogelijk te begeleiden.» Daarvoor is het, aldus de Raad, van
groot belang dat er sprake is van een gedisciplineerd gebruik van de hiv-remmende
geneesmiddelen door ter zake deskundige artsen. «In die zin kan aidsbehandeling
als een bijzondere medische verrichting worden gezien.» Op grond van
deze conclusies beveelt de Raad aan dat de toepassing van aidstherapie plaatsvindt
vanuit de aangewezen aidsbehandelcentra.In hoofdstuk 7 van het rapport gaat de Raad nader in op de aard en de
bevoegdheden van de aidsbehandelcentra. Verwezen wordt naar de centra, waarvan
hierboven in de inleiding reeds is vermeld dat zij op grond van de Richtlijnen
ex artikel 3 van de WZV zijn aangewezen. De subcentra worden in het rapport
aangeduid als satellietcentra. De Raad is van mening dat concentratie van
de behandeling van aidspatiënten, zoals die tot op heden in de aidsbehandelcentra
is gerealiseerd, moet worden gecontinueerd. Het accent van de behandeling
komt dan echter niet meer zo zeer te liggen op ziekenhuisopname, maar meer
op poliklinische behandeling. Het voorschrijven van aidsgeneesmiddelen met
de daarbij behorende controles zijn dan de belangrijkste taken van zo'n centrum.
Voorschrijven zou alleen mogen geschieden door artsen die aan een aidsbehandelcentrum
zijn verbonden. Als voordeel van de satellietcentra wordt gezien dat deze
de mogelijkheid bieden om patiënten te behandelen in een hen vertrouwde
omgeving. Behandeling in een satellietcentrum zou dan uitsluitend moeten plaatsvinden
in directe samenspraak met een medebehandelaar die aan een aidsbehandelcentrum
is verbonden.4. Reacties van de aidscentraUit de wereld van de aidscentra hebben met name de Amsterdamse centra,
tezamen met ZAO Zorgverzekeringen, bepleit dat er een goede structuur
zou komen voor de toepassing van de tripletherapie. Daarbij gaven zij aan
het belangrijk te achten dat de behandeling van de HIV-patiënten onder
de werking van Wet bijzondere medische verrichtingen (WBMV) zou worden gebracht.
Hierdoor zou het mogelijk zijn de toepassing van de tripletherapie te concentreren
in de aidscentra. Dat zou bijdragen aan de kwaliteit van de zorg. Een bijkomend
effect is dat tevens een aantal bekostigingsproblemen zou worden opgelost.Zoals onder 1. uiteen is gezet vindt de bekostiging van de aidscentra
thans nog met name plaats op basis van productieafspraken over opnames, verpleegdagen,
dagverplegingsdagen en eerste polikliniekbezoeken van aidspatiënten.
Hier zit dus meer de gedachte van een klinische setting achter. De huidige
behandelwijze gaat echter van een heel andere conceptie uit. Daarin vormen
de geneesmiddelen die in het kader van de tripletherapie veelal poliklinisch
worden voorgeschreven een zeer belangrijke kostenpost. Verstrekking van deze
geneesmiddelen geschiedt door hetzij het ziekenhuis hetzij de extramurale
apotheek. In de bekostigingsregels van de aidscentra zit geen component begrepen
voor de kosten van poliklinisch verstrekte geneesmiddelen. Deze centra zullen
dan ook meestal niet zelf de geneesmiddelen verstrekken. Ingeval levering
plaatsvindt door de extramurale apotheek komen de kosten daarvan uiteindelijk
ten laste van het variabele budget van de ziekenfondsen. Het aantal hiv-/aids-patiënten
is onevenwichtig verdeeld over ons land, en dus ook over de ziekenfondsen.
Omdat tot op heden bij de bepaling van het ziekenfondsbudget slechts indirect
rekening kan worden gehouden met voorspelbaar hogere kosten van hiv-/aids-patiënten
hebben de ziekenfondsen waar verhoudingsgewijs veel hiv-/aids-patiënten
bij zijn verzekerd in potentie een tekort op het berekende budget voor deze
groep. Indien de middelen ten behoeve van de tripletherapie in de budgetten
van de aidscentra zouden worden opgenomen zou dit probleem worden opgelost,
aangezien onder de huidige regelingen de kosten van WBMV-voorzieningen tot
het vaste deel van het ziekenfondsbudget worden gerekend.5. Een concept-beleidsvisie en de reacties van het veld
daaropZowel het genoemde advies van de Gezondheidsraad als de reacties van de
aidscentra hebben mij gesterkt in mijn opvatting dat het belangrijk is de
behandeling van hiv-/aids-patiënten te brengen onder de werking van de
WBMV. Ik heb daarom besloten ter zake een concept-beleidsvisie op te stellen,
en deze voor commentaar aan belanghebbende organisaties voor te leggen. Met
brief van 26 juli 2000 heb ik dit voornemen uitgevoerd, waarna ik geleidelijk
de reacties ontving.In grote lijnen konden de aangeschreven organisaties het voornemen onderschrijven
om op grond van artikel 8 van de WBMV centra aan te wijzen die met uitsluiting
van niet aangewezen centra in aanmerking kunnen komen voor een specifieke
bekostiging van de behandeling van hiv-/aids-patiënten. Daarbij werd
het belang benadrukt dat de centra, om in aanmerking te komen voor zo'n aanwijzing,
aan een aantal kwaliteitscriteria voldoen. Als referentiekader werden de criteria
genoemd, die door de Nederlandse Vereniging van Aids Behandelaren (NVAB) zijn
opgesteld. Het Aids Fonds en de HIV Vereniging Nederland bepleitten aanvullend
ook grenzen te stellen aan het aantal patiënten per behandelaar, en aanvullende
kwaliteitseisen te stellen aan de internist en de verpleegkundige aidsbehandelaar.
Over de vraag of er naast centra ook instellingen, die niet aan alle aan de
centra te stellen voorwaarden voldoen, moeten worden aangewezen als subcentrum
of satellietcentrum, waren de reacties niet eensluidend. De Gezondheidsraad, die naar aanleiding van de uitgebrachte concept-Beleidsvisie
een aanvullend advies uitbracht op zijn advies uit 1998, wees, evenals het
Aids Fonds en de HIV Vereniging Nederland, op het belang een aparte plaats
in te ruimen voor een beperkt aantal centra die hiv-geïnfecteerde kinderen
behandelen. Deze centra zouden dan wel moeten worden ondergebracht bij andere
aidscentra. Daarnaast vroeg de Gezondheidsraad aandacht voor de begeleiding
van zwangerschap en bevalling van hiv-geïnfecteerde vrouwen.Het voornemen om de kosten van de combinatietherapie slechts te vergoeden
via het budget van de centra – los van de vraag of die centra de middelen
zelf leveren dan wel doen leveren door de openbare apotheker – werd
niet door alle respondenten onderschreven. De KNMP, Nefarma, en met name het
CVZ toonden zich tegenstander van zo'n regeling. Zij wezen erop dat hiv-/aids-patiënten,
gezien de vaak omvangrijke comorbiditeit, behalve antiretrovirale middelen
ook andere geneesmiddelen gebruiken, die veelal wél via de openbare
apotheek worden betrokken. Het gevaar zou dan kunnen ontstaan dat het overzicht
over de totale medicatie van de patiënten en de medicatiebegeleiding
daarvan in de knel komt. De Gezondheidsraad gaf aan dat bij uitvoering van
het voornemen een aantal maatregelen getroffen zou moeten worden om de door
het CVZ genoemde gevaren te ondervangen.Het CVZ is voorts van mening dat het zeer goed mogelijk is in de Regeling
farmaceutische hulp ziekenfondsverzekering 1996 een bepaling op te nemen waardoor
de aanspraak op antiretrovirale geneesmiddelen wordt beperkt tot de situatie
waarin deze middelen zijn voorgeschreven door medisch specialisten, die verbonden
zijn aan een aidscentrum. Het probleem bij de budgettering van ziekenfondsen
zou kunnen worden opgelost door de antiretrovirale geneesmiddelen te betrekken
bij het nieuwe verdeelcriterium Farmaceutische Kostengroepen (FKG's), dat
naar verwachting in 2002 zal worden ingevoerd.Een onderwerp waar nagenoeg alle respondenten positief over adviseerden
was het handhaven van de in de ATHENA-studie opgebouwde infrastructuur ten
behoeve van de evaluatie van de hiv-behandeling en voor de hiv-surveillance.
ATHENA (Antiretroviral Therapy Evaluation Netherlands), dat thans nog wordt
gesubsidieerd door het CVZ, behartigt het monitoren van de toegepaste therapieën
bij een aanmerkelijk aantal hiv-geïnfecteerde patiënten.Naast deze wat algemenere kostenonderwerpen, waarbij ook pleidooien werden
gehouden voor een ruimhartige bekostiging en het zo snel mogelijk voor toepassing
in aanmerking laten komen van nieuwe geneesmiddelen, werd aandacht gevraagd
voor de kosten van profylactische behandeling, voor de gezinsproblematiek
bij hiv-geïnfecteerde kinderen en voor een goede communicatie met de
huisarts.6. De beleidsvisieDe hierboven kort samengevatte adviezen en reacties brengen mij tot de
volgende beleidsvisie met betrekking tot de behandeling van hiv-geïnfecteerde
en aidspatiënten.Ik onderschrijf het belang, dat de Gezondheidsraad hecht aan een goede
medicatie van seropositieve patiënten om daarmee de ontwikkeling van
het hiv-virus zo veel mogelijk tegen te gaan. Ik ben het eveneens met de Raad
eens dat het belangrijk is de monitoring bij een vaste groep behandelaars
te leggen. Zowel met de anti-retrovirale geneesmiddelen als met de monitoring
van hiv-/aids-patiënten zijn verhoudingsgewijs veel kosten gemoeid. Ook
de behandeling van aidspatiënten vergt de nodige deskundigheid
en kosten. Wanneer ieder ziekenhuis in de gelegenheid zou worden gesteld deze
vormen van zorg te leveren, voor de daarmee samenhangende kosten een financiële
compensatie zou ontvangen, en er geen beperking zou bestaan in het voorschrijven
van de anti-retrovirale geneesmiddelen, ontstaat er een reële kans op
verschraling en diffusie van deze zorg. Bovendien houdt dat een groot risico
in van resistentievorming tegen de geneesmiddelen Dit moet worden voorkomen.
Ook indien er alternatieve behandelingsmethoden worden gevonden zal naar verwachting
concentratie van de behandeling aangewezen blijven.Het advies van de Gezondheidsraad bevat voldoende argumenten voor het
treffen van een besluit op grond van de WBMV inzake de behandeling, gericht
op het onder controle houden van het hiv-virus. Zo'n besluit heeft ten doel
deze behandeling voor te behouden aan centra, die op grond van artikel 8 van
de WBMV worden aangewezen als hiv-behandelcentrum. In verband met de ontwikkelingen,
zoals die in paragraaf 2 zijn geschetst, geef ik er de voorkeur aan de
term «aids-centrum» te vervangen door «hiv-behandelcentrum».Ik deel de visie van de Gezondheidsraad, en ben voornemens uitsluitend
deze centra financieel te compenseren voor de kosten van deze behandeling.
Aanspraak op farmaceutische hulp in het kader van deze behandeling bestaat
slechts indien de middelen zijn voorgeschreven door een medisch specialist,
verbonden aan een hiv-behandelcentrum. Tevens geldt dat uitsluitend deze centra
in aanmerking komen voor een specifieke bekostiging van de behandeling van
aidspatiënten.Naar mijn opvatting is het niet nodig andere zorgaanbieders te verbieden
hiv-/aidspatiënten te behandelen. Integendeel: juist de eerste opvang
van deze patiënten zal veelal plaatsvinden door personen en instellingen
die niet zijn aangewezen als hiv-behandelcentrum. Dat betreft dan met name
huisartsen, de GGD en andere ziekenhuizen. De verdere behandeling, met name
de combinatietherapie, zal echter wel aan een hiv-behandelcentrum moeten worden
overgelaten. Om die reden acht ik toepassing van artikel 8 van de WBMV veeleer
op zijn plaats dan van artikel 1.Met dit alles wordt voldaan aan de belangrijkste criteria voor een besluit
om een medische verrichting te brengen onder de werking van artikel 8 van
de WBMV, te weten:a. het moet gaan om een zorgaspect van een hooggespecialiseerd karakter
met aanzienlijke meerkosten ten opzichte van de reguliere zorg als zodanig;b. zonder overheidssturing dreigt verschraling of diffusie van de zorg;c. het moet zorg betreffen waarvoor naar verwachting niet het zware middel
van een verbod nodig is voor het afremmen en concentreren, maar waarbij de
bekostigingssystematiek het aanbod van die zorg vanuit andere instellingen
in voldoende mate zal afremmen;d. daarbij moet sprake zijn van een zodanig beperkte vraag dat het aantal
locaties voor toepassing ervan beperkt kan zijn en gesproken kan worden van
bovenregionale of landelijke voorzieningen.7. Criteria voor het aanwijzen als hiv-behandelcentrumVoor het verwerven van aan aanwijzing als hiv-behandelcentrum dient de
aanvragende instelling te voldoen aan een aantal criteria. De criteria, die
de NVAB heeft genoemd in haar reactie op mijn concept-Beleidsvisie, en die
in grote lijnen zijn onderschreven door de Gezondheidsraad in zijn reactie,
vormen voor mij een belangrijke leidraad voor het verlenen van een aanwijzing.
Concreet betekent dit dat een instelling voor het verkrijgen van een aanwijzing
als hiv-behandelcentrum moet voldoen aan de volgende voorwaarden.• In het centrum zijn tenminste twee aidsbehandelaren werkzaam. Aidsbehandelaren zijn internisten of kinderartsen die voldoen aan de kwaliteitscriteria,
die thans door de Nederlandse vereniging van aidsbehandelaren (NVAB) aan de
kwalificatie «aidsbehandelaar» worden gesteld. Zij hanteren de
behandelingsrichtlijnen van de NVAB als uitgangspunt in hun werk.• De continuïteit van de zorg voor patiënten met een hiv-infectie
of aids door verpleegkundig consulenten moet gewaarborgd zijn, en moet zijn
afgestemd op de aard en de omvang van de patiëntenpopulatie. Deze consulenten
moeten voldoen aan de kwaliteitseisen, zoals die in 1999 door de werkgroep
Verpleegkundig aidsconsulenten (wVac) zijn opgesteld in het «Functieprofiel
Verpleegkundig Specialist Hiv/aids».• In een centrum moet een team van deskundigen met specifieke kennis
op het gebied van behandeling van patiënten met hiv-infectie of aids
aanwezig zijn. Dit team dient, naast de aidsbehandelaren en verpleegkundig
consulenten, een oogarts, neuroloog, dermatoloog, gynaecoloog, longarts, medisch-microbioloog
en bij voorkeur ook een farmacoloog, psychiater en maatschappelijk werker
te omvatten.• In een centrum voor volwassenen moeten meer dan 80 hiv-/aidspatiënten
«in zorg» zijn, en in een centrum voor de behandeling van hiv-positieve
kinderen meer dan 30. De betreffende internist of kinderarts heeft respectievelijk
meer dan 40 of meer dan 15 patiënten per jaar in zorg.• In een centrum voor volwassenen moeten per jaar gemiddeld meer
dan 20 nieuwe hiv-/aidspatiënten in behandeling worden genomen, en in
een centrum voor kinderen meer dan 10. De betreffende internist of kinderarts
ziet gemiddeld per jaar meer dan 10 of meer dan 5 nieuwe patiënten per
jaar.• Het aantal centra voor de behandeling van hiv-positieve kinderen
wordt beperkt tot maximaal vier. Deze centra zijn bij voorkeur verbonden aan
een centrum dat is aangewezen voor de behandeling van volwassen hiv-/aidspatiënten.
Zij moeten aandacht geven aan pedagogische, psychische en maatschappelijke
ondersteuning van gezinnen met een hiv-problematiek.• Er is een regelmatig en gestructureerd patiëntenoverleg.• Het hiv-behandelcentrum levert gegevens aan die het mogelijk maken
inzicht te verkrijgen in de kwaliteit van de zorgverlening en in het beloop
van de hiv-epidemie.1• Het hiv-behandelcentrum onderhoudt regelmatig contact met de huisarts
teneinde eerstelijns zorgverlening goed te kunnen afstemmen op de hiv-behandeling
die de patiënt ondergaat.• Er is een goede toegankelijkheid voor het inzien en naslaan van
relevante vakliteratuur.• Een aidsbehandelaar neemt deel aan bijscholingsactiviteiten op
het gebied van HIV-infectie en aids.De hiv-behandelcentra hebben tevens tot taak de behandeling van hiv-positieve
vrouwen bij zwangerschap en bevalling onder begeleiding van een deskundige
gynaecoloog. Bij deze behandeling wordt niet alleen gekeken naar het resultaat
bij de moeder maar ook naar de effecten bij het kind.Indien het vanuit het oogpunt van spreiding en toegankelijkheid wenselijk
is dat een ziekenhuis, dat niet voldoet aan bovenstaande criteria toch de
door de hiv-behandelcentra te leveren zorg behartigt, en voor de kosten van
die behandeling een tegemoetkoming ontvangt, kan zo'n ziekenhuis worden aangewezen
als hiv-behandelsubcentrum. Een voorwaarde voor een dergelijke aanwijzing
is dat het subcentrum een gestructureerd samenwerkingsverband is aangegaan
met een hiv-behandelcentrum. Het aantal subcentra zal echter zo veel mogelijk
worden beperkt. 8. De vergoeding van de kosten van anti-retrovirale geneesmiddelenMet betrekking tot het recht op verstrekking van voorgeschreven anti-retrovirale
geneesmiddelen op grond van de Ziekenfondswet dan wel het recht op vergoeding
van de kosten van dergelijke voorgeschreven middelen op grond van de Wet op
de toegang tot ziektekostenverzekeringen 1998 is het volgende van belang.
In bijlage 2 bij de Regeling farmaceutische hulp 1996 is onder punt 8 bepaald:Anti-retrovirale geneesmiddelenVoorwaarden:Uitsluitend voor een verzekerde die voor behandeling met zo'n geneesmiddel
een medische indicatie heeft waarvoor het geneesmiddel krachtens de Wet op
de Geneesmiddelenvoorziening is geregistreerd en het middel voor de eerste
keer is voorgeschreven door de behandelend internist of kinderarts die verbonden
is aan een door Onze Minister aangewezen ziekenhuis met een centrumfunctie
voor aidspatiënten.Het is dus reeds langer gebruikelijk een zekere beperking aan te brengen
in het vergoeden van voorgeschreven anti-retrovirale geneesmiddelen. De reden
van deze beperking is het belang dat gelegen is in het concentreren van kennis
en controle van de behandeling met anti-retrovirale geneesmiddelen. Het ligt
in mijn voornemen om in samenhang met het aanwijzen van de hiv-behandelcentra
op grond van de WBMV bovengenoemde bepaling inzake het recht op verstrekking
van anti-retrovirale geneesmiddelen zo te wijzigen dat een vergoeding van
een verstrekking van deze middelen aan ziekenfondsverzekerden slechts mogelijk
is indien voorschrijven heeft plaatsgevonden door of onder verantwoordelijkheid
van een medisch specialist, verbonden aan een aangewezen hiv-behandelcentrum,
dan wel een aangewezen subcentrum. Ziekenfondsen zullen na introductie van
het verdeelcriterium FKG's in de verstrekkingenbudgettering worden gecompenseerd
voor de hogere voorspelbare kosten van verzekerden die deze middelen gebruiken.
Hierdoor behoeven de kosten van hiv-/aids-geneesmiddelen in de verstrekkingenbudgettering
niet langer te worden aangemerkt als vaste kosten van ziekenhuisverpleging.Aangezien particuliere ziektekostenverzekeraars zich bij de vergoeding
aan hun verzekerden van kosten van de gezondheidszorg in grote lijnen baseren
op de verstrekkingen op grond van de Ziekenfondswet is de beperking van het
vergoeden van voorgeschreven van anti-retrovirale geneesmiddelen tot de hiv-behandelcentra
de facto gerealiseerd. Het ligt in de rede te verwachten dat door deze beperking
de behandeling met anti-retrovirale geneesmiddelen in belangrijke mate in
de hiv-behandel(sub)centra wordt geconcentreerd. Uiteraard behoudt de individuele
patiënt het recht zich elders te laten behandelen, maar dan zullen de
kosten van voorgeschreven anti-retrovirale geneesmiddelen niet worden vergoed.Een adequate zorg voor en behandeling van de hiv-/aids-patiënten
is een belangrijke reden om zowel de antiretrovirale behandeling van deze
patiënten als de curatieve zorg van aidspatiënten op bovengeschetste
wijze te regelen. Omtrent de curatieve zorg heb ik voorts het volgende overwogen.9. Van artikel 3 WZV naar artikel 8 WBMVDe aanwijzing van een ziekenhuis als centrum of subcentrum voor de behandeling
van hiv-/aidspatiënten geschiedt thans, zoals in de inleiding uiteen
is gezet, op grond van de Richtlijnen ex artikel 3 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen.
Ik acht dit een onvolkomen aanwijzingsmogelijkheid omdat de richtlijnen slechts
de mogelijkheid bieden ziekenhuizen aan te wijzen zonder daarbij aanwijzingen
te kunnen geven die ik, gelet op het vorenstaande, wenselijk acht. In verband
daarmee heb ik besloten de hiv-behandelcentra en de hiv-behandelsubcentra
aan te wijzen op grond van artikel 8 van de WBMV Overigens is ook thans de
vergoeding van de kosten van de viral loadtest op hiv-/aids-patiënten
op grond van een per 1 januari 1999 door het COTG vastgestelde beleidsregel
beperkt tot de aangewezen aidscentra en subcentra. Continuering van deze beleidsregel,
maar dan van toepassing op hiv-behandelcentra en -subcentra die als zodanig
zijn aangewezen op grond van artikel 8 van de WBMV, versterkt de realisatie
van het gewenste beleid. Bovendien wordt daarmee verder recht gedaan aan het
derde hierboven genoemde criterium, namelijk dat er een bekostigingssystematiek
mogelijk moet zijn die het aanbod van de betreffende zorg vanuit andere instellingen
in voldoende mate zal afremmen.Omtrent het criterium, dat er sprake moet zijn van een zodanig beperkte
vraag dat het aantal locaties voor toepassing ervan beperkt kan zijn, kan
worden gewezen op de reeds jaren bestaande situatie dat slechts een beperkt
aantal ziekenhuizen is aangewezen als aidscentrum. Deze beperking heeft tot
op heden niet tot noemenswaardige problemen geleid. Uiteraard is de bereikbaarheid
minder groot naarmate minder ziekenhuizen worden aangewezen als hiv-behandel(sub)centrum.
In die zin zijn de gevolgen van het voorliggende besluit – gegeven het
uitgangspunt van concentratie – vergelijkbaar met de bestaande situatie.
Nieuw is dat het niet meer zozeer, althans niet meer uitsluitend, gaat om
(veelal klinische) behandeling van aidspatiënten maar veel meer om nieuwe
vormen van behandeling van hiv-/aids-patiënten, met name medicamenteuze
behandeling.10. FinancieringMet het brengen onder de werking van artikel 8 van de WBMV van de hiv-behandel(sub)centra
zijn op zich geen extra kosten gemoeid. De zorg, zoals die vanaf het eind
van de tachtiger jaren wordt verleend, wordt sedert 1990 bekostigd op basis
van beleidsregels van het COTG. Deze beleidsregels zullen wel als gevolg van
de andere taken van de centra bijstelling behoeven. In dat verband kan tevens
worden bezien of er thans nog aanleiding bestaat voor het toekennen van een
zogenoemde centrumtoeslag. Ook zal in de bijgestelde beleidsregels een component
moeten worden opgenomen ter dekking van de kosten van monitoring van hiv-geïnfecteerden.
Deze monitoring wordt thans uitgevoerd door ATHENA. Bezien zal worden op welke
wijze de activiteiten van deze organisatie kunnen worden voortgezet.Een verdere kostenverhoging zal plaatsvinden indien als gevolg van de
behandeling de hiv-/aidspatiënten langer blijven leven, waardoor meer
patiënten voor behandeling in aanmerking komen.11. ProcedureOp grond van artikel 8, lid 2 van de WBMV kan een instelling mij verzoeken
haar aan te wijzen voor de uitvoering van de bijzondere aspecten van de in
het eerste lid bedoelde verrichtingen. In casu gaat het dus om een aanwijzing
als hiv-behandelcentrum of hiv-behandelsubcentrum zoals in deze beleidsvisie
bedoeld. In verband daarmee zal ik de op grond van de richtlijnen ex artikel
3 van de WZV als aidscentrum aangemerkte ziekenhuizen in de gelegenheid stellen
mij te verzoeken hen aan te wijzen als hiv-behandel(sub)centrum onder de bepalingen
van artikel 8 van de WBMV. Om ook andere ziekenhuizen in de gelegenheid
te stellen een verzoek tot aanwijzing als hiv-behandel(sub)centrum in te dienen
zal ik deze beleidsvisie toezenden aan een groot aantal instanties, betrokken
bij de zorg voor hiv- en aidspatiënten. Indien het verzoek tot aanwijzing
duidelijk onderbouwd en beargumenteerd is, en voldoet aan de in deze beleidsvisie
neergelegde criteria, ligt het in de rede de bestaande aidscentra de gevraagde
erkenning te verlenen. Onder genoemde condities acht ik het aanwijzen van
andere centra wel degelijk mogelijk. XNoot1Zie ook het rapport «Monitoring of Human Immunodeficiency Virus
type 1 (HIV-1) Infection in the Netherlands» (juli 2001) van ATHENA,
en het Advies «HIV-surveillance in Nederland» (mei 2001) van de
RGO. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-19218-63.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl