Wijziging van de Woningwet (aanschrijving en energiebesparende voorzieningen); Nota n.a.v. het verslag over schrappen van inrichtingseisen en reactie Overlegplatform bouwregelgeving
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24820, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

31-10-1997

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1997-1998

24820 nr. 5

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamI. ALGEMEEN1. Inhoud van het wetsvoorstel 1.1 Inleiding1.2 Schrappen van inrichtingseisen 1.2.1 Hoofdlijn van de voorstellen1.2.2 Reactie Overlegplatform bouwregelgeving1.2.3 Specifieke vragen1.3 Aanschrijven tot energiebesparende voorzieningenOndertekeningBIJLAGE MUURISOLATIE DAKISOLATIE VLOERISOLATIE DUBBELGLAS WOONKAMER DUBBELGLAS SLAAPKAMER HR-KETEL 
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24820Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 45 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 820Wijziging van de woningwet (aanschrijving en energiebesparende voorzieningen)nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG I. ALGEMEENMet belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van 14 oktober
1996 van de vaste Commissie voor volkshuisvesting, ruimtelijke ordening en
milieubeheer over het voorliggende wetsvoorstel. Uit de reacties van de verschillende
fracties leid ik af dat enige fracties gemengde gevoelens hebben over dit
wetsvoorstel. Op de vele vragen zal ik dan ook zo volledig en goed mogelijk
ingaan om te trachten de bedenkingen die bij de fracties leven, weg te nemen. 1. Inhoud van het wetsvoorstel 1.1 InleidingAlvorens nader in te gaan op de vragen stel ik het op prijs een aantal
algemene opmerkingen te plaatsen ten aanzien van het doel van het voorliggende
wetsvoorstel.De afgelopen jaren heb ik regelmatig met de Kamer van gedachten mogen
wisselen over duurzaam bouwen en de betekenis van regelgeving in dit verband.
Hieruit heb ik afgeleid dat er een breed politiek en maatschappelijk draagvlak
bestaat voor duurzaam bouwen in de brede zin des woords. D.w.z. een duurzaam
gebruik van grondstoffen en materialen, het beperken van afvalstromen en het
besparen van energie. Doelstelling hierbij is duurzaam bouwen tot gemeengoed
in de bouwpraktijk en het gebouwbeheer te maken. Regelgeving vervult daarbij
vooral een codificerende rol en is bedoeld om eventuele achterblijvers erbij
te trekken. Regelgeving is dus niet het startpunt van een proces maar, zoals
ook vanuit de Kamer regelmatig is aangegeven, een onmisbare afsluiting ter
voltooiing van een in gang gezet proces, i.c. duurzaam bouwen.Het voorliggende wetsvoorstel is hiervan een concreet voorbeeld, met name
op het terrein van de beperking van de afvalstromen en de energiebesparing.
Gezien het belang van de materie en de eerdere discussies over duurzaam bouwen,
hecht ik dan ook groot belang aan het voorliggende wetsvoorstel.De leden van de VVD-fractie constateerden dat het voorliggende wetsvoorstel
twee onderwerpen regelt, te weten: deregulering en nadere regulering.
Zij zijn op zich voorstander van zoveel mogelijk gelijktijdig regelen van
diverse onderwerpen via één wetswijziging. Reden waarom zij
bij het wetsvoorstel tot wijziging van de Woningwet inzake het tegengaan van
bouwen op verontreinigde grond hebben gepleit voor een combinatie met de voorliggende
wijziging van die wet. Deze leden vroegen, nu in het voorliggende wetsvoorstel
zowel voorschriften worden gedereguleerd als nieuwe voorschriften worden gegeven,
of dit wel een consequente lijn is.In de nota naar aanleiding van het verslag inzake het wetsvoorstel tot
wijziging van de Woningwet inzake het tegengaan van bouwen op verontreinigde
grond (kamerstukken II, 1996/1997, 24 809 nr. 4) heb ik uiteengezet welke
redenen ten grondslag liggen aan het feit dat momenteel vier verschillende
wetsvoorstellen tot wijziging van de Woningwet aanhangig zijn bij het parlement.
Per wetsvoorstel wordt, om te voorkomen dat het ene onderwerp het andere ophoudt,
in beginsel slechts één onderwerp gewijzigd. Met het begrip
«onderwerp» duid ik niet op het onderscheid deregulering en (nadere)
regulering, maar op aspecten van regeling in de wet. Wat de vier aanhangige
wetsvoorstellen betreft, gaat het om de volgende onderwerpen:– vergunningsvrije bouwwerken en beschermde stads- en dorpsgezichten
(kamerstukken II, 1995/1996, 24 607);– het tegengaan van bouwen op verontreinigde grond (kamerstukken
II, 1995/1996, 24 809);– aanschrijving en energiebesparende voorzieningen (kamerstukken
II, 1995/1996, 24 820);– de uitwerking van het kabinetsstandpunt over de evaluatie van
de Wet op de Ruimtelijke Ordening en het Besluit op de ruimtelijke ordening
1985 (kamerstukken II, 1996/1997, 25 311).**In alle vier wetsvoorstellen is sprake van deregulering en van (nadere)
regulering. Dat onderscheid is dus niet bepalend voor de inhoud van een wetsvoorstel;
een consequente lijn derhalve. Deze lijn past geheel binnen het indringende
verzoek van het presidium van de Tweede Kamer van 15 januari 1997 aan het
kabinet om het aantal onderwerpen in een wetsvoorstel tot één
(hoofd)onderwerp te beperken en het daarop gegeven antwoord van de minister
van Algemene Zaken van 10 februari 1997.Bij de behandeling van de verdere vragen zal ik ten behoeve van de leesbaarheid
een onderscheid maken tussen de vragen die betrekking hebben op het schrappen
van de inrichtingseisen voor de keuken, toilet- en badruimte als aanschrijvingsgrond
en de vragen die betrekking hebben op de uitbreiding van de aanschrijvingsmogelijkheden
inzake energiebesparende voorzieningen. 1.2 Schrappen van inrichtingseisen 1.2.1 Hoofdlijn van de voorstellenGelet op de vele vragen over dit onderwerp acht ik het op zijn plaats
nog eens nader in te gaan op de doelstellingen van de voorstellen. Met het
wetsvoorstel en het daaraan gerelateerde voornemen om de inrichtingseisen
te schrappen als voorschriften uit het Bouwbesluit voor nieuw te bouwen woningen,
wordt beoogd maximale vrijheid te realiseren voor de consument. Er is een
groeiende tendens waarneembaar waarbij de consument zelf zijn keuzes wil maken,
zeker ten aanzien van de inrichting van de keuken, toilet- en badruimte. Zeker
in gebieden waar de verhuurbaarheid of verkoopbaarheid van woonruimte minder
vanzelfsprekend is geworden, ontstaan initiatieven waarbij actief
op de keuzemogelijkheden van de consument wordt ingespeeld. Zo zijn er inmiddels
voorbeelden bekend van woningaanbieders – ook op de huurmarkt die hun
klanten specifieke mogelijkheden bieden ten aanzien van de inrichting van
keuken, toilet- en badruimte.Echter, ook daar waar nog aanzienlijke druk op de woningmarkt bestaat
worden initiatieven op dit vlak ontwikkeld. Ik wijs hier bijvoorbeeld op de
experimenten in de sfeer van cascoverhuur en op het initiatief van enkele
Haagse woningcorporaties tot forse verruiming van de mogelijkheden voor hun
huurders om zelf veranderingen aan te brengen aan o.m. de inrichting van de
keuken en van de badruimte.Bovendien zijn de laatste tijd door technologische vernieuwing producten
op de markt gekomen die het principe van drager en inbouw voor keuken- en
badkamerinrichting in de praktijk brengen. Hierdoor is het organisatorisch
eenvoudiger geworden om de inrichting van de keuken- en badruimte pas in een
laat stadium vast te leggen.Door toenemende ontspanning op de woningmarkt, de verwachte verdere groei
van het eigen-woningbezit, het streven van verhuurders naar een goede concurrentiepositie
van de huursector en de toenemende (koopkrachtige) consumentenvraag naar kwaliteit
zullen deze ontwikkelingen zich naar mijn inschatting de komende jaren verder
doorzetten. In dit verband is mijn streven erop gericht om via de regelgeving
zo min mogelijk belemmeringen voor dergelijke ontwikkelingen op te werpen.
Met het voorliggende wetsvoorstel wordt hierop ingespeeld, met als belangrijk
bijkomend voordeel dat onnodige sloop van keukens en sanitair wordt vermeden.
Consumenten voldoende keuzemogelijkheden bieden ten aanzien van inrichting
en afwerking van keuken-, toilet- en badruimte kan immers ook bijdragen tot
de alom gewenste beperking van de milieubelasting van bouwen en wonen. In
dit verband wijs ik erop dat een aanbeveling van die strekking ook is opgenomen
in het Nationaal DUBO-pakket woningbouw, dat door een groot aantal bij de
bouw betrokken partijen is ontwikkeld en dat het kabinetsstreven tot doorwerking
van maatregelen uit dat pakket in de bouwregelgeving in het Algemeen Overleg
van 22 mei 1997 over duurzaam bouwen ook is onderschreven door de vaste Kamercommissie
voor VROM.Het is waar dat in de huidige situatie waar een aanbieder van woonruimte
en de klant elkaar al kennen er creatieve oplossingen denkbaar zijn binnen
de huidige regelgeving. Echter, daar waar de aanbieder nog geen klant heeft
voor zijn woonruimte is dit een stuk lastiger. Met het onderhavige wetsvoorstel
en het in voorbereiding zijnde voorstel tot wijziging van het Bouwbesluit,
wordt hier actief op ingespeeld.Bij het voorbereiden van het wetsvoorstel en de voornemens ten aanzien
van het Bouwbesluit heeft uiteraard een afweging plaatsgevonden ten aanzien
van de mogelijke risico's. Met name de fracties van PvdA, D66, Groen Links
en GPV vragen hier aandacht voor. Voor de nieuwbouw zijn de risico's m.i.
uitermate gering. De kans namelijk dat er nieuwbouw zal worden aangeboden
op de markt zonder dat op enigerlei wijze is voorzien in de wens van een ingerichte
keuken, badkamer of toiletruimte is verwaarloosbaar. Ook ten aanzien van de
bestaande bouw, waar het in het voorliggende wetsvoorstel om draait, acht
ik de risico's zeer beperkt.Naar aanleiding van de vragen van de PvdA-, VVD-, D66- en GPV-fractie
in dit verband is het op de eerste plaats van belang te onderstrepen dat de
huidige regelgeving niet gericht is op een hoogwaardig niveau aan keuken-,
bad- of toiletinrichting. De voorschriften zijn immers opgesteld vanuit
de filosofie van minimum-voorschriften. Het in de praktijk gerealiseerde kwaliteitsniveau
van de inrichting van genoemde ruimten ligt in het algemeen dan ook boven
het voorgeschreven minimum-niveau.Op de tweede plaats behoudt een zittende huurder de rechten en bescherming
die met het vigerende huurcontract zijn geboden.Tenslotte kan de gemeente indien zij vindt dat de specifieke lokale situatie
daar aanleiding toe geeft via de bouwverordening desgewenst gebruiksvoorschriften
stellen ten aanzien van woningen c.q. in zeer ernstige gevallen gemotiveerd
aanschrijven uit anderen hoofde.Alles afwegend kom ik tot de slotsom dat de voordelen van het wetsvoorstel
en de voornemens tot schrappen van de voorschriften uit het Bouwbesluit ruimschoots
opwegen tegen de beperkte risico's in de praktijk.Door verschillende fracties is in dit verband nog gevraagd naar de betekenis
en de noodzaak van de voorwaarde van geldelijke steun, die zou gaan gelden
voor het uitvaardigen van een aanschrijving tot het aanbrengen van de thans
in artikel 15 van de Woningwet genoemde verbeteringen. Naar aanleiding van
deze vragen heb ik bij nader inzien, mede gehoord de opvatting hierover van
de Kamer, kenbaar gemaakt tijdens het Algemeen Overleg van 6 maart jl. over
de Evaluatienota herziene Woningwet en Bouwbesluit, besloten de voorwaarde
van geldelijke steun te laten vervallen. Aan de ene kant gaat het maar om
een drietal verbeteringen die niet altijd tezamen in het geding zullen zijn
en bovendien van zodanig essentiële betekenis zijn voor een goede volkshuisvesting
dat die binnen een woning of een woongebouw, waarvan de woning deel uitmaakt,
bereikbaar moeten zijn; het gaat om de keuken-, toilet- en badruimte. Aan
de andere kant gaat het om een bevoegdheid van burgemeester en wethouders,
hetgeen, zoals ik reeds eerder in deze nota uiteen heb gezet, de gemeente
dwingt tot het maken van een afweging om al dan niet over te gaan tot aanschrijving.
De aanschrijving dient volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State zorgvuldig te zijn gemotiveerd. Dit beginsel ligt nu
ook vast in de Algemene wet bestuursrecht. Bij nota van wijziging heb ik dan
ook alsnog voorzien in het laten vervallen van de voorwaarde van geldelijke
steun. 1.2.2 Reactie Overlegplatform bouwregelgevingDe leden van de PvdA-fractie hebben gevraagd naar de reactie van het Overlegplatform
bouwregelgeving (OPB) op de voorstellen.Het voornemen tot het schrappen van de inrichtingseisen is tweemaal in
het OPB aan de orde geweest.In eerste instantie heeft het OPB zich gebogen over het voorliggende wetsvoorstel
waarbij de aanschrijvingsbevoegdheid beperkt wordt. Onlangs heeft het OPB
zich ook uitgesproken over het voornemen om de desbetreffende inrichtingseisen
uit het Bouwbesluit te schrappen.Ten aanzien van het wetsvoorstel merkt het OPB op dat het een warm voorstander
is van zowel deregulering als duurzaam bouwen. Een aantal leden van het OPB
ondersteunt het wetsvoorstel dan ook volledig, terwijl een aantal andere leden
twijfels heeft en kanttekeningen plaatst bij dit onderdeel van het wetsvoorstel.
Laatstbedoelde leden vinden het beter dit onderdeel thans niet mee te nemen
bij deze wetswijziging, maar op een later tijdstip. Zij bevelen aan dit gelijk
mee te nemen met andere duurzaam bouwen-maatregelen of met bijvoorbeeld de
conversie van het Bouwbesluit. Het OPB is verder van mening dat het aantal
gevallen van sloop van de keuken-, toilet- of badinrichting na het betrekken
van een woning door de nieuwe bewoner in de praktijk meevalt. Daar waar dit
gebeurde, ging het om gesubsidieerde nieuwbouwwoningen. Om voor een
premie in aanmerking te komen, mochten de stichtingskosten een bepaald bedrag
niet overschrijden. Nu deze premieregeling is vervallen en de verantwoordelijkheid
voor het verlenen van subsidies voor nieuwbouwwoningen is overgegaan naar
de gemeenten, verwacht het OPB dat het slopen van genoemde inrichtingen zich
nog maar in beperkte mate zal voordoen.Verder wijst het OPB op het belang van voldoende bescherming van bewoners
van (voornamelijk) oudere particuliere huurwoningen; het tegengaan van mogelijke
misstanden aan de onderkant van de markt. Met het schrappen van de aanschrijvingsbevoegdheid
wordt, aldus het OPB, kennelijk verwacht dat ook de bewoners aan de onderkant
van de markt de kosten voor de inrichting van de keuken-, toilet- en badruimte,
waar nodig en kennelijk zonder subsidie, voor hun rekening zullen moeten nemen.
Dit kan tot ongewenste situaties leiden. Het OPB pleit er daarom voor dat
de wetgever bij de verdere uitwerking van het wetsvoorstel de positie van
deze bewoners aan de onderkant van de markt nauw blijft volgen en, waar nodig,
ondersteuning biedt om mogelijke misstanden tegen te gaan.Alles overziende, wat dit onderdeel van het wetsvoorstel betreft, is het
OPB van mening dat deze materie nog onvoldoende is uitgekristalliseerd; er
zitten nog te veel juridische en maatschappelijke haken en ogen aan.Ten aanzien van het voornemen om de inrichtingseisen uit het Bouwbesluit
te schrappen heeft het OPB onlangs een afwijzende reactie gegeven. Op zich
kan het OPB zich wel vinden in de doelstellingen van het voornemen, maar acht
ze het schrappen van de voorschriften ter beperking van de afvalberg niet
nodig. Het voortijdig slopen van keukens en sanitair zou door het verdwijnen
van de exploitatiesubsidies voor nieuwbouw weinig meer voorkomen.Mede als antwoord op vragen van de fracties van VVD, D66 en Groen Links,
kan ik de gedachte van het OPB wel onderschrijven dat door de wijzigingen
in het woningsubsidiebeleid het voortijdig slopen van keuken-, bad- en toiletinrichting
zal zijn afgenomen. Echter, zoals ik hierboven reeds heb uiteengezet, levert
het wetsvoorstel en het voornemen tot wijziging van het Bouwbesluit vooral
een belangrijke bijdrage aan het creëren van grotere keuzemogelijkheden
voor de consument. Het mag zo zijn dat daar waar aanbieder en klant elkaar
reeds kennen binnen de huidige regelgeving creatieve oplossingen mogelijk
zijn, dit gaat niet meer op wanneer aanbieder en toekomstige bewoner nog geen
overeenkomst met elkaar hebben. Juist in die situatie zal zich het risico
voordoen dat de inrichting van keuken-, bad- en toiletruimte door voortijdige
sloop wordt getroffen.Verder merk ik op dat de opvatting van het OPB dat de voorstellen maar
een beperkte meerwaarde hebben niet op onderzoek berust, maar op een gevoel.
Om die reden hecht ik aan deze opvatting dan ook weinig waarde, te meer daar
de voorstellen ook aansluiten bij ontwikkelingen die met name voor de consument
(de toekomstige bewoner(s)) van belang zijn. Aan het laten aansluiten van
de wetgeving op dergelijke ontwikkelingen hecht ik sterk, omdat daardoor juist
ten aanzien van de onderhavige voorstellen milieuwinst is te behalen; milieuwinst
in de vorm van beperking van de afvalberg en een mindere aanslag op het gebruik
van nieuwe primaire grondstoffen. 1.2.3 Specifieke vragenVoor de leden van de CDA-fractie levert de beperking van de aanschrijvingsbevoegdheid
met betrekking tot keuken-, bad- en toiletruimte onduidelijkheid op over de
verhouding tot het Bouwbesluit. Zij vroegen zich af of de huidige voorschriften
uit het Bouwbesluit door dit wetsvoorstel niet meer gehanteerd
hoeven te worden. Zij vroegen zich verder af of het niet beter zou zijn als
het wetsvoorstel en de beoogde wijziging van het Bouwbesluit gelijktijdig
zouden worden ingevoerd.Hoewel een eerdere inwerkingtreding van de wijzigingswet formeel-juridisch
geen bezwaar oplevert, heb ik bij nota van wijziging de inwerkingtredingsbepaling
zodanig aangepast dat het tijdstip van inwerkingtreding van deze wet bij koninklijk
besluit zal geschieden en dat dat tijdstip per artikel verschillend kan worden
vastgesteld. Daardoor kan de inwerkingtreding van het schrappen van de bepalingen,
verband houdend met het schrappen van de aanschrijvingsbevoegdheid voor de
inrichting van een keuken, toilet- en badruimte en die van de wijziging van
het Bouwbesluit, waarbij de desbetreffende inrichtingseisen komen te vervallen,
gelijktijdig plaatsvinden. De door de CDA-fractie bepleite overzichtelijkheid
voor het veld wordt hierdoor bevorderd.De leden van de D66-fractie vroegen hoe vaak het aanschrijvingsinstrument
in algemene zin door burgemeester en wethouders wordt gebruikt en hoe vaak
dit instrument wordt gebruikt voor de keuken-, toilet- en badruimte.Er zijn geen gegevens bekend omtrent hoe vaak het instrument van aanschrijving
in algemene zin dan wel voor de keuken-, toilet- of badruimte door burgemeester
en wethouders wordt toegepast. Bedacht moet worden dat het aanschrijvingsinstrument
een uiterste middel is. Dit wil zeggen, dat daar pas gebruik van wordt gemaakt
indien betrokkene niet bereid is vrijwillig over te gaan tot het treffen van
voorzieningen, het aanbrengen van verbeteringen of het verrichten van bouw-
of woontechnische ingrepen ten behoeve van een gehandicapte. In eerste instantie
zal een gemeente proberen om in overleg met betrokkene de noodzakelijke voorzieningen,
verbeteringen of ingrepen vrijwillig te laten realiseren. Wanneer dat overleg
niet tot het gewenste resultaat leidt of soms ook wel zonder dat overleg heeft
plaatsgehad, past een gemeente de zogenoemde «vooraanschrijving»
toe. Dit is in de regel een schrijven van de directeur van de directie die
met het toezicht op het bouwen en wonen is belast, waarin betrokkene wordt
verzocht om vóór een bepaalde datum de aangegeven voorzieningen,
verbeteringen of ingrepen te realiseren bij gebreke waarvan betrokkene daartoe
zal worden aangeschreven. Op basis van zowel overleg als vooraanschrijving
wordt vaak al het gewenste resultaat geboekt. Uit de jurisprudentie blijkt
dat in situaties waarin een aanschrijving wordt uitgevaardigd, het in de regel
niet alleen gaat om voorzieningen, verbeteringen of ingrepen met betrekking
tot de keuken-, toilet- of badruimte, maar ook om voorzieningen die andere
aspecten van de woning betreffen. Bovendien voert niet elke gemeente een actief
aanschrijvingsbeleid. In de regel wordt volstaan met een passief beleid; dit
wil zeggen dat eerst op klacht van bijvoorbeeld een huurder tot handelen wordt
overgegaan. Een actief aanschrijvingsbeleid wordt vaak gevoerd naar aanleiding
van een bepaalde gebeurtenis, zoals een brand. Ondanks dat concrete cijfers
ontbreken, is mijn indruk op basis van signalen uit de praktijk dat aanschrijvingen
specifiek gericht op de inrichting van keuken-, bad- of toiletruimte nauwelijks
voorkomen.De leden van de PvdA- en de VVD-fractie wensten een cijfermatige onderbouwing
van het aantal vroegtijdige vervangingen van keuken- toilet- en badinrichtingen
door eigenaren/bewoners en huurders bij het betrekken van een nieuwe woning.
Zij delen in dit verband de twijfels van de Raad van State over de potentiële
verlenging van de levensduur van de inrichting van de keuken-, toilet- en
badruimte door het niet meer voorschrijven daarvan. Verder betwijfelen deze
leden of bij verhuizing de zelf aangebrachte sanitaire voorzieningen zullen
worden meegenomen naar de nieuwe of andere woning; afmetingen
en vorm van de desbetreffende ruimten zullen vaak van elkaar verschillen.
Zij vroegen dan ook of er, zo nodig, geen maatregelen zijn te bedenken die
creatiever zijn, zoals bijvoorbeeld het bieden van meer keuzemogelijkheden
bij de inrichting. Tenslotte vroegen deze leden of het waar is dat in de Duitse
wet- en regelgeving met betrekking tot de woningbouw een wijziging in de omgekeerde
richting heeft plaatsgevonden.Vroegtijdige vervanging van de inrichting naar eigen smaak speelt vooral
een rol bij koopwoningen. Het aandeel koopwoningen in de nieuwbouw neemt gestaag
toe, naar meer dan 70% van het indicatieve bouwprogramma. Hiermee is niet
gezegd dat dit verschijnsel zich ook niet voordoet in de huursector. De groeiende
belangstelling voor flexibel bouwen, verkoop van huurwoningen en casco-verhuur
zijn hier indicaties voor.Exacte cijfers zijn echter lastig te geven. De overheersende indruk is
dat de mondige consument steeds meer maatwerk wil. Om hierop in te spelen
zal ik bevorderen dat deze inrichtingseisen van het Bouwbesluit komen te vervallen.
Het daartoe strekkende ontwerp-besluit heb ik inmiddels in procedure gebracht.
Het laten vervallen van deze voorschriften levert ook een bijdrage aan het
terugdringen van de groei van de afvalberg en aan het onnodig moeten aanwenden
van primaire grondstoffen. Elke vroegtijdige vervanging is er in dit opzicht
één te veel.Wat de situatie in Duitsland betreft, is bij navraag bij de Duitse autoriteiten
gebleken dat de bouwvoorschriften geen eisen kennen voor het moeten hebben
van een aanrecht en van sanitaire inrichting. Niet uitgesloten is dat een
enkele deelstaat deze eisen wel stelt bij de subsidiëring van de sociale
woningbouw.De door de PvdA- en VVD-fractie geuite twijfel dat bewoners bij verhuizing
hun keuken-, bad- en toiletinrichting zullen meenemen kan ik wel begrijpen.
Het schrappen van de inrichtingseisen is het meest effectief in de situatie
wanneer een bewoner een nieuwe woning betrekt. Op dat moment speelt de vraag
naar keuzemogelijkheden en maatwerk het meest prominent. In hoeverre bewoners
bij een verhuizing (gemiddeld eens in de 7 tot 10 jaar) hun volledige inrichting
meenemen valt nog te bezien. Ik wil echter op dit vlak niets uitsluiten in
onze moderne maatschappij. Zo beginnen vormen van b.v. lease of flexibele
bouwpakketten meer terrein te winnen. Hierbij wil ik opmerken dat de afmetingen
van keuken-, bad- en toiletruimten binnen de Nederlandse woningvoorraad nu
ook weer niet zo sterk uiteenlopen dat verplaatsing van de inrichting technisch
onmogelijk is.De leden van de PvdA- en de D66-fractie vroegen naar de financiële
gevolgen voor de huurder indien deze de keuken, toiletruimte en badkamer zelf
moet inrichten. Zij vinden de reactie naar aanleiding van de ter zake gemaakte
opmerking van de VNG, zoals verwoord in de memorie van toelichting, onvoldoende.
In dit verband vroegen de leden van de Groen Links-fractie in te gaan op de
negatieve effecten van het schrappen van de inrichtingsverplichting voor huurders
waardoor zij met aanzienlijke investeringskosten worden geconfronteerd. De
leden van de GPV-fractie wezen nog op een mogelijk ongewenst neveneffect van
de beperking van de aanschrijvingsbevoegdheid, namelijk dat huurwoningen vaker
zonder sanitaire inrichting worden verhuurd, terwijl dat niet in de huurprijs
wordt verdisconteerd.Zoals ik reeds in het begin van deze paragraaf heb uiteengezet acht ik
de kans beperkt dat een consument die uitdrukkelijk een standaardinrichting
wenst in de toekomst geconfronteerd zal worden met woonruimte zonder zo'n
inrichting. Naar mijn stellige overtuiging zal de consument met een laag inkomen
dan ook niet met onnodige kosten worden geconfronteerd. Ik deel de door Groen
Links geuite zorg op dit punt niet.De vrees die de leden van de GPV-fractie hebben over het niet in de huurprijs
tot uitdrukking brengen van het ontbreken van het sanitair deel ik niet. In
de eerste plaats zal voorafgaand aan de inwerkingtreding van de wijziging
van het Bouwbesluit, waarin het schrappen van het vereiste van een aanrecht,
een toiletpot met waterspoeling en een bad of douche met bijbehorende voorzieningen
en een wastafel is geregeld, daarover en over de daarmee samenhangende gevolgen
voor de huurprijs voorlichting worden gegeven aan allen die daar direct mee
geconfronteerd worden. In de tweede plaats wijs ik op de gebruikelijke regeling
met betrekking tot de woningwaardering, waarin de inrichting van keuken-,
douche- en toiletruimte blijft meetellen. Tenslotte is een huurder wel zo
mondig dat deze zich op de daarvoor geëigende wijze zal verzetten tegen
de in rekening gebrachte huurprijs als deze niet in verhouding staat tot de
kwaliteit van de woning.Het op eigen kosten inrichten van de desbetreffende ruimten zal zich dan
ook slechts voordoen waar de consument daarvoor kiest. Het ligt daarbij in
de rede dat de prijs van de aangeboden woonruimte evenredig is verlaagd met
de kosten voor een standaardinrichting. De kosten van de inrichting zijn enerzijds
afhankelijk van het aanbod van de woningaanbieder, anderzijds zoals de leden
van de CDA-fractie terecht opmerken – van de luxe en smaak van de consument.
Zo zullen aanbieders van woonruimte in sommige gevallen verschillende keuzepakketten
aanreiken die vervolgens weer in de huur- of verkoopprijs worden verdisconteerd.
De kostengevolgen voor de consument zullen in deze gevallen nauwelijks verschillen
met de huidige situatie. In duurdere segmenten van de markt zal de mogelijkheid
kunnen ontstaan dat de consument een volledige vrije keuze uit het aanbod
van de markt kan maken. De kwaliteit zal dan uiteraard de prijs bepalen.De leden van de PvdA-fractie stellen tenslotte een meer principieel vraagstuk
aan de orde in relatie tot de voorliggende dereguleringsvoorstellen. Zij hebben
zorg over de afnemende kwaliteit van de sociale nieuwbouw. In dit verband
wijzen zij o.a. op signalen van de VAC's. Zij vroegen zich af of dergelijke
signalen ook de regering hebben bereikt en of het onderhavige wetsvoorstel
de trend naar marginalisering van de sociale nieuwbouw niet zal versterken.Het thema van een mogelijk afnemende gebruikskwaliteit van de sociale
woningbouw is ter sprake gekomen tijdens het Algemeen Overleg over de Evaluatienota
herziene Woningwet en Bouwbesluit van 6 maart 1997. Daarbij heb ik betoogd
dat een dergelijke ontwikkeling niet direct waarneembaar is uit de onderzoeken
welke in het kader van de Evaluatienota zijn verricht. Ik heb vervolgens toegezegd
de vraag naar de ontwikkeling van de gebruikskwaliteit in de sociale woningbouw
eens voor te leggen aan het OPB. Het OPB heeft hierop inmiddels een eerste
reactie geformuleerd, waaruit blijkt dat de kwaliteitsontwikkeling van de
sociale nieuwbouw zeker nadere aandacht verdient. Voor de goede orde merk
ik hierbij op dat het hier een algemene indruk van het OPB betreft, specifieke
kwantitatieve analyses zijn daarbij niet verricht door het OPB. Echter, gehoord
dit signaal, dat dus mede wordt onderschreven door het bouwbedrijfsleven en
de koepelorganisaties van woningcorporaties, zal ik de kwaliteitsontwikkeling
van de sociale nieuwbouw monitoren. Ik ben nog niet zover om een causaal verband te leggen tussen het niveau
van eisen uit het Bouwbesluit en de gesignaleerde ontwikkelingen ten aanzien
van de kwaliteit van de sociale nieuwbouw. Ik merk op dat de meerderheid van
het OPB dit ook niet doet. Immers, deregulering staat niet direct gelijk met
kwaliteitsverlies. In bepaalde gevallen zal zelfs het omgekeerde kunnen plaatsvinden,
n.l. kwaliteitsverbetering. Ten aanzien van het specifieke onderwerp van deregulering
van de voorschriften voor de inrichting van keuken-, bad- en toiletruimten,
verwacht ik dat, zoals ik reeds heb uiteengezet, risico's tot marginalisering
nagenoeg ontbreken. 1.3 Aanschrijven tot energiebesparende voorzieningenOok ten aanzien van het onderdeel van het wetsvoorstel dat beoogt de aanschrijvingsgrond
uit te breiden met energiebesparende voorzieningen wil ik een aantal algemene
opmerkingen vooraf plaatsen.Het beleid gericht op energiebesparing en beperking van de CO2-uitstoot
is een centraal thema van het vigerende Kabinetsbeleid. Met de invoering van
de Energieprestatienormering voor nieuw te bouwen verwarmde gebouwen, de onlangs
in procedure gebrachte aanscherping hiervan per 1998 en de aankondiging van
een nog verder gaande aanscherping per 2000, alsmede met de in ontwikkeling
zijnde Energie Prestatie op Lokatie (EPL), heeft de regering mede op aandrang
van de Kamer inmiddels de nodige initiatieven ontwikkeld. Al deze initiatieven
hebben betrekking op de nieuwbouw, terwijl het algemene gevoelen bestaat dat
er ook nog een grote winst aan energiebesparing in de voorraad valt te boeken.
Met het onderhavige wetsvoorstel wordt aan dit laatste concrete invulling
gegeven. Hiermee worden niet alleen algemene milieudoelstellingen gerealiseerd,
maar zullen ook directe voordelen naar de consument toevloeien. Immers, het
wetsvoorstel zal ook een bijdrage leveren aan de matiging van de energierekening
van de consument.In antwoord op de vraag van de leden van de PvdA-fractie kan ik meedelen
dat het OPB de noodzaak onderschrijft om te komen tot energiebesparende maatregelen
in de voorraad. Bij het zogenoemde tijdsafhankelijke terugverdienend effect
van energiebesparende voorzieningen plaatst het OPB echter enige kanttekeningen.
Zo vraagt het OPB aandacht voor het door gemeenten opleggen van niet-lonende
voorzieningen.Verder vraagt het OPB aandacht voor de tienjarentermijn bij de vervanging
van de cv-ketel, omdat deze termijn aanzienlijk korter is dan de technische
levensduur van verwarmingsketels. Daarbij wijst het OPB op de milieuconsequenties
van het vervroegd dumpen van nog goed functionerende ketels en/of onderdelen
daarvan.Tot slot vraagt het OPB aandacht voor enkele alternatieven om tot vermindering
van het energieverbruik te komen. Het OPB denkt daarbij aan het opnemen van
energiezuinigheidseisen voor bestaande woningen en niet tot bewoning bestemde
gebouwen in het Bouwbesluit zelf. De meerderheid van het OPB wijst dit alternatief
echter af, omdat dit alternatief betekent dat voor de bestaande voorraad een
gedwongen inhaalslag moet worden gemaakt. Als tweede alternatief zou, aansluitend
aan het Bouwbesluit, voor de bestaande bouw kunnen worden uitgegaan van een
minimale energieprestatiecoëfficiënt (epc).In algemene zin ben ik van mening dat met het onderhavige wetsvoorstel
afdoende rekening is gehouden met de opmerkingen van het OPB. De voorschriften
van de Woningwet, die bij het uitvaardigen van een aanschrijving gelden, en
de voorschriften van de Algemene wet bestuursrecht inzake bezwaar en beroep
bieden bovendien voldoende waarborgen voor een zorgvuldig handelen van gemeenten.Ik deel de opvatting van de meerderheid van het OPB dat in het Bouwbesluit
geen eisen uit het oogpunt van energiezuinigheid moeten worden
gesteld voor bestaande gebouwen. Het opnemen van eisen, die in het verleden
niet hebben gegolden, betekent een doorbreking van het beginsel van verworven
rechten, zoals verwoord in de nota van toelichting, behorende bij het Bouwbesluit.
Immers, het gebouw is destijds overeenkomstig de toen geldende eisen gerealiseerd.
Wanneer in het Bouwbesluit alsnog energiezuinigheidseisen zouden worden gegeven
voor bestaande gebouwen, zou dat inhouden dat burgemeester en wethouders een
eigenaar van een gebouw dat niet aan die eisen voldoet, volgens artikel 14,
eerste lid, van de Woningwet moeten aanschrijven tot het treffen van voorzieningen.
Dat gebouw is dan immers in strijd met de voorschriften voor een bestaand
gebouw. De voorschriften voor bestaande gebouwen gelden als ondergrens voor
het onbewoonbaar of onbruikbaar zijn van respectievelijk bestaande tot bewoning
bestemde gebouwen en bestaande niet tot bewoning bestemde gebouwen. Het niet
voldoen aan energiezuinigheidseisen maakt een gebouw niet ongeschikt voor
bewoning of gebruik.Voor het tweede alternatief geldt, indien wordt gedoeld op het opnemen
van een epc voor bestaande gebouwen in het Bouwbesluit, hetzelfde bezwaar
als voor het eerste alternatief. Wanneer het OPB doelt op het opnemen van
een epc-waarde in de voorgestelde artikelen 15 en 17 in plaats van de thermische
isolatie en de vervanging van de cv-ketel, dan lijkt dit alternatief op het
eerste gezicht aantrekkelijk. In dit geval zullen dan eerst afzonderlijke
energieprestatienormbladen voor bestaande gebouwen moeten worden ontwikkeld.
In die normbladen moeten dan de besparingsopties zijn neergelegd die voor
de bestaande bouw redelijkerwijs realiseerbaar zijn. Aan de hand van die normbladen
kan dan een epc worden vastgesteld die aan de randvoorwaarden, geopperd door
het OPB, voldoet. De vaststelling van deze normbladen en vervolgens van een
epc-waarde is, gelet op de ervaringen ter zake voor de nieuwbouw, enerzijds
tijdrovend en anderzijds kostbaar vanwege het daarvoor uit te besteden onderzoek.
Vaststaat dat, wil op zo kort mogelijke termijn een bijdrage in het terugdringen
van het energieverbruik en daarmee van de CO2-uitstoot worden bereikt bij
de bestaande voorraad, het in de rede ligt te voorzien in de mogelijkheid
dat die voorzieningen worden getroffen die een belangrijke bijdrage leveren
aan de energiebesparing. Thermische isolatie is niet voor niets een basiseis
voor nieuw te bouwen gebouwen die verwarmd worden ten behoeve van mensen;
dit wil zeggen dat, ongeacht de vereiste epc, aan die eis moet zijn voldaan.
De thermische isolatie-eis is dus niet uitwisselbaar met andere besparingsopties
die bepalend zijn voor de energieprestatie van een nieuw te bouwen gebouw.
Desondanks zal ik laten onderzoeken of het ontwikkelen van energieprestatienormbladen
voor bestaande, al dan niet tot bewoning bestemde gebouwen zinvol is ofwel
kan voldoen aan de door het OPB geopperde randvoorwaarden: het sorteren van
voldoende effect en de haalbaarheid ervan.De leden van de PvdA-fractie vroegen of voor het hanteren van de aanschrijvingsbevoegdheid
een relatie moet worden gelegd met de budgetten die in het kader van duurzaam
bouwen beschikbaar zijn; hoe zal dit verlopen als na 1998 geen fonds meer
beschikbaar is; draaien in dat geval de huurders of eigenaren/bewoners op
voor de kosten. In dit verband vroegen zij of een berekening kan worden gemaakt
van het onrendabele deel van de kosten en of er sprake is van enig rendement
voor de bewoners en hoe hoog dat naar verwachting zal zijn.Voor het treffen van energiebesparende voorzieningen is in het wetsvoorstel
niet de voorwaarde van geldelijke steun (subsidie) gesteld; energiebesparende
voorzieningen, waartoe kan worden aangeschreven, zullen zichzelf binnen redelijke
termijn terugverdienen. Er zal immers minder energie worden verbruikt waardoor
de energierekening lager zal zijn. Daarbij komt dat het terugverdien-effect
bij stijgende energieprijzen zal toenemen. Stijging van de energieprijzen
ligt eerder in de rede dan verlaging ervan. Het fonds waarop de leden van
de PvdA-fractie kennelijk doelen is bestemd voor duurzaam bouwen maatregelen
bij bestaande woningen. Dat fonds is niet specifiek gericht op energiebesparende
voorzieningen, al hoewel die er wel onder vallen. Voor subsidie uit dat fonds
komt men alleen in aanmerking wanneer men naast enige energiebesparende voorzieningen
ook andere duurzaam bouwen maatregelen treft. Energiebesparende voorzieningen
behoren wel tot het brede begrip «duurzaam bouwen», maar staan
in de regeling van het wetsvoorstel op zichzelf. Een en ander betekent dat
zolang de Stimuleringsregeling duurzaam bouwen bestaat eigenaren/verhuurders,
die hun woning verbouwen en daarbij voldoen aan de voorwaarden gesteld in
die regeling in aanmerking kunnen komen voor subsidie. Zodra die regeling
expireert, zal de mogelijkheid van subsidie in beginsel niet meer aanwezig
zijn. Het staat een gemeente uiteraard vrij om in dat geval uit eigen middelen
subsidie ter beschikking te stellen voor duurzaam bouwen of voor het treffen
van energiebesparende voorzieningen op zichzelf. Bij het ontbreken van subsidie
zullen de kosten voor de te treffen energiebesparende voorzieningen in beginsel
moeten worden gedragen door de eigenaar/verhuurder. Daarnaast kunnen dergelijke
voorzieningen ook door en voor rekening van de huurder worden getroffen, mits
hij daarvoor toestemming heeft van de verhuurder. Het ligt in de rede dat
in zo'n geval tussen huurder en verhuurder afspraken worden gemaakt die bijvoorbeeld
betrekking hebben op de hoogte van de huurprijs of de vergoeding van de verhuurder
bij vertrek van de huurder. In overleg tussen huurder en verhuurder kan ook
worden besloten dat de huurder de vervanging van de verwarmingsketel voor
zijn rekening neemt. De huurder kan dan besluiten een ketel te huren of te
leasen van het energiebedrijf, indien daartoe de mogelijkheid bestaat. Ook
in dat geval zullen er ongetwijfeld afspraken over de hoogte van de huurprijs
worden gemaakt tussen huurder en verhuurder. Van belang bij een en ander is
de rentabiliteit van de verschillende energiebesparende voorzieningen. In
de bijlage bij deze nota is een overzicht daarvan gegeven.Verder vragen de leden van de PvdA-fractie zich af of met het voorliggende
wetsvoorstel de verantwoordelijkheid voor het energiebesparingsbeleid volledig
op de gemeenten wordt afgewenteld. Ze vroegen zich hierbij af of de gemeenten
hiertoe in voldoende mate zijn toegerust, ook in financieel opzicht.Ik wil de leden van de PvdA-fractie graag geruststellen. Het energiebesparingsbeleid
wordt niet op de gemeenten afgewenteld. De realisatie van energiebesparing
is en blijft de primaire verantwoordelijkheid van gebouweigenaren en bewoners/gebruikers.
Deze partijen hebben er ook een direct belang bij. De eigenaar met betrekking
tot de verhuurbaarheid of verkoopbaarheid van zijn bezit, de bewoner in relatie
tot zijn gasrekening. In lijn met het gestelde door de VVD-fractie ga ik ervan
uit dat partijen hier in de meeste gevallen op constructieve wijze uit zullen
komen. Echter, zoals ook van de zijde van Groen Links is opgemerkt, kunnen
zich situaties voordoen waarbij een eigenaar zich niet bereid toont de noodzakelijke
voorzieningen te treffen. Het voorliggende wetsvoorstel biedt hiervoor aanvullende
mogelijkheden om tot actie over te gaan. Indien de gemeente alles zorgvuldig
afwegend, inclusief het vraagstuk van de lonendheid van de investering, tot
de conclusie komt dat er voldoende reden is om de eigenaar aan te spreken,
dan kan dit op basis van dit wetsvoorstel. De gemeente kan daarbij actie ondernemen
op basis van een signaal van de bewoner, dan wel op eigen initiatief. In dit verband wil ik ook ingaan op de vraag van de leden van de CDA-fractie
wat bedoeld is met de opmerking in de memorie van toelichting dat aanschrijving
een uiterste middel is. Hiermee is bedoeld aan te geven dat aanschrijven,
wat neerkomt op een ingreep van overheidswege in het private eigendom van
iemand, slechts aan de orde zal komen als alle andere middelen van overreding
en overleg niet blijken te werken. De zorg van de leden van de PvdA-fractie
dat gemeenten er plotseling een zware uitvoeringstaak bij krijgen, dan wel
de zorg van de VVD-leden dat op grote schaal zal worden ingegrepen in de relatie
huurder-verhuurder, wordt hiermee ook weggenomen. Gezien het brede maatschappelijke
draagvlak voor energiebesparing, vooral ook in de bestaande voorraad, verwacht
ik dat zoals reeds opgemerkt, partijen er doorgaans zonder gebruik van dit
instrument uit zullen komen. Het voorliggende wetsvoorstel zal naar mijn mening
hierop ook een positieve uitstraling hebben. Mijn verwachting dat er slechts
in extreme situaties daadwerkelijk gebruik zal moeten worden gemaakt van het
instrument, baseer ik mede op mijn algemene beeld van het gebruik van het
huidige aanschrijvingsinstrumentarium op andere onderdelen.Het voorstel van de leden van de fractie van Groen Links om gemeenten
niet de bevoegdheid te geven om tot aanschrijving tot energiebesparende voorzieningen
over te gaan, maar de verplichting tot aanschrijving op te leggen, deel ik
niet. De verplichting tot aanschrijving kan slechts aan de orde zijn indien
een verwarmd gebouw feitelijk onbewoonbaar of onbruikbaar is. Die situatie
is bij het ontbreken van energiebesparende voorzieningen naar mijn mening
niet aan de orde. Verder leidt een aanschrijvingsverplichting tot, zoals ik
hierboven reeds opmerkte, een doorbreking van het beginsel van verworven rechten.De leden van de VVD-, D66-, Groen Links- en GPV-fractie hebben verzocht
de in het wetsvoorstel genoemde termijn van 10 jaar oude ketels nader te onderbouwen.
Dit mede vanwege het mogelijke risico van onnodige kapitaalvernietiging of
milieuvervuiling, aangezien er ook goede ketels van 10 jaar en ouder kunnen
zijn.Alvorens hier nader op in te gaan, wil ik twee dingen vooraf opmerken.
Ten eerste is de genoemde termijn van 10 jaar uit het wetsvoorstel niet bedoeld
om alle ketels die ouder zijn al dan niet door middel van aanschrijving te
laten vervangen. Met de termijnstelling is conform de opmerkingen van het
OPB bedoeld dat aanschrijving slechts aan de orde kan zijn als de ketel ouder
is dan 10 jaar. Oftewel aanschrijving bij nieuwere ketels is uitgesloten.Ten tweede zitten er aan het onderwerp kapitaalvernietiging en milieuvervuiling
uiteraard twee kanten. Een ketel met onvoldoende rendement betekent nu energieverlies,
hogere gasrekening voor de huurder en een grotere CO2-uitstoot. Met de keuze
van de termijnstelling zal daarom een adequaat evenwicht tussen deze effecten
gekozen moeten worden.Evenals de leden van de CDA- en RPF-fractie heb ik op basis van signalen
uit de praktijk begrepen dat de ketels die nu op de markt worden gebracht
een gemiddelde afschrijvingstermijn van ca. 15 jaar hebben. De rendementsontwikkeling
is daarbij sterk afhankelijk van onderhoud en feitelijk gebruik. Voorts heb
ik begrepen dat de oudere ketels een aanzienlijk lager rendement kennen, van
soms wel 20 tot 30%, dan deze nieuwe ketels. Met de in het wetsvoorstel gekozen
termijnstelling van ten minste tien jaar is beoogd een evenwichtige afweging
te kunnen maken tussen enerzijds de kosten van een eventueel vervroegde afschrijving
versus de kosten aan energieverlies. Op dit moment bestaat er in mijn ogen
dan ook geen direct risico voor kapitaalvernietiging. Wel acht ik het denkbaar dat over een aantal jaren, wanneer het aandeel nieuwere ketels
is gegroeid, nog eens kritisch naar de genoemde termijn wordt gekeken.In dit verband wilden de PvdA- en de CDA-fractie nog weten hoe de Europese
Commissie op het wetsvoorstel en met name op het voorgeschreven minimum rendement
van 80% heeft gereageerd en waarom de berekeningswijze van rendementen in
ons land niet in overeenstemming wordt gebracht met die van de desbetreffende
EU-richtlijn.De Nederlandse regering heeft de Europese Commissie duidelijk gemaakt
dat het voorgeschreven opwekkingsrendement naar haar oordeel geheel in overeenstemming
is met richtlijn 92/42/EEG. In die richtlijn zijn rendementseisen gesteld
voor verwarmingsketels. De Commissie is niet meer op de door de Nederlandse
regering gegeven uitleg ter zake teruggekomen. Dit houdt in dat de Commissie
geen bezwaren ziet in de invoering van het opwekkingsrendement van 80% voor
een verwarmingsketel. Bij de uitleg van de Nederlandse regering speelde ook
de wijze van berekenen van een rendement een rol.Voor de bepaling van een opwekkingsrendement van een verwarmingstoestel
bestaan namelijk verschillende methoden. Naast een onderscheid in vollastrendement
en deellastrendement zijn dat rendementen bepaald op calorische onderwaarde
en bepaald op calorische bovenwaarde van de gestookte brandstof. In ons land
worden conventionele ketels en VR-ketels volgens de keuringseisen voor gastoestellen
gekeurd bij vollastrendement. HR-ketels worden volgens die eisen daarentegen
gekeurd op basis van deellastrendement. Richtlijn 92/42/EEG gaat uit van rendementen,
gemeten op basis van en uitgedrukt in calorische onderwaarde. De richtlijn
stelt de toepassing van die methode echter niet verplicht. In ons land worden
rendementen daarentegen altijd gemeten op basis van en uitgedrukt in calorische
bovenwaarde. Bij de vergelijking van de minimum rendementen uit richtlijn
92/42/EEG en het opwekkingsrendement, bedoeld in het wetsvoorstel, moet, gelet
op het hiervoor gestelde, dan ook rekening worden gehouden met het verschil
tussen onderwaarde en bovenwaarde. Op zichzelf beschouwd bestaat tegen de
verschillende methodieken van meten en berekenen geen bezwaar, mits het resultaat
maar vergelijkbaar is. Wanneer in ons land zou worden overgegaan op de methodiek
waarvan de richtlijn uitgaat, zou dat voor de fabrikanten van verwarmingsketels
een aanmerkelijke kostenpost opleveren. Hun producten moeten dan allemaal
opnieuw gekeurd worden. Dat lijkt mij geen goede zaak, te meer niet daar de
methodiek van de richtlijn niet verplicht is.De Staatssecretaris van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en
Milieubeheer,D. K. J. Tommel BIJLAGE MUURISOLATIE         jaarlijks gasgebruik: (in m3)1500200025003000350040004500        jaarlijkse besparing        – vrijstaande woning  6007208409601 080– hoekwoning 420530630740   –
tussenwoning180240300360    – flatn.v.t.  DAKISOLATIE jaarlijks
gasgebruik: (in m3)1500200025003000350040004500        jaarlijkse besparing        – vrijstaande woning  150180210240270– hoekwoning 140180210250   –
tussenwoning120160200240    – flatn.v.t.  VLOERISOLATIE jaarlijks
gasgebruik: (in m3)1500200025003000350040004500        jaarlijkse besparing        – vrijstaande woning  8090110120140– hoekwoning 80100120140   –
tussenwoning80100130150    – flatn.v.t.  DUBBELGLAS WOONKAMER jaarlijks
gasgebruik: (in m3)1500200025003000350040004500        jaarlijkse besparing        – vrijstaande woning  150180210240270– hoekwoning 160200240280   –
tussenwoning120160200240    – flat140180230  DUBBELGLAS SLAAPKAMER jaarlijks
gasgebruik: (in m3)1500200025003000350040004500        jaarlijkse besparing        – vrijstaande woning  5060708090– hoekwoning 608090110   –
tussenwoning50608090    – flat6080100  HR-KETEL jaarlijks
gasgebruik: (in m3)1500200025003000350040004500        jaarlijkse besparing        – vrijstaande woning  550660770880990– hoekwoning 440550660770   –
tussenwoning330440550660    –
flat330440550   
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24820-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl