Wet eigenrisicodragen Ziektewet; Advies en nader rapport
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-08 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 27873, nr. A

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

03-08-2001

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2000-2001

27873 nr. A

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaam1. Opportuniteit en effectiviteit2. Vormgeving van het eigen risico3. Intrekking of verlaging van de uitkeringJuridisch-technische opmerkingenOndertekeningLichaamOndertekeningBijlage bij het advies van de Raad van State van 19 september 2000,
no. W12.00.0302/IV, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 27873Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 47 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
27 873Wijziging van de Ziektewet en enkele andere wetten in verband met de
invoering van eigenrisicodragen door de werkgever (Wet eigenrisicodragen Ziektewet)AADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 19 september
2000 en het nader rapport d.d. 13 juli 2001, aangeboden aan de Koningin door
de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het advies van de
Raad van State is cursief afgedrukt. Bij Kabinetsmissive van 21 juli 2000, no. 00.004371, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
 J. F. Hoogervorst, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt
het voorstel van wet met memorie van toelichting tot wijziging van de Ziektewet
en enkele andere wetten in verband met de invoering van eigenrisicodragen
door de werkgever (Wet eigenrisicodragen Ziektewet).Met de inwerkingtreding van de Wet uitbreiding loondoorbetalingsverplichting
bij ziekte (WULBZ) werden de werkgevers verplicht om aan hun werknemers loon
door te betalen gedurende de eerste 52 weken van hun ziekte. Het recht op
een uitkering krachtens de Ziektewet (ZW) werd met de WULBZ beperkt tot bepaalde
groepen personen waarvoor geen loondoorbetalingsplicht bestaat (het vangnet
ZW). Met het wetsvoorstel wordt aan werkgevers de mogelijkheid geboden om
het eigen ZW-risico te dragen voor de ZW-uitkeringen aan personen die op grond
van een andere arbeidsverhouding dan een arbeidsovereenkomst verzekerd zijn,
aan werknemers van wie de arbeidsovereenkomst tijdens het ZW-jaar is geëindigd
en voor de ZW-uitkeringen op grond van nawerkingsbepalingen. Voor deze eigenrisicodragende
werkgever wordt de premie aan het wachtgeldfonds – waaruit de ZW-uitkeringen
worden vergoed – verlaagd.Het bieden van de mogelijkheid om het eigen risico
te dragen van een deel van de ZW-aanspraken past in het beleid om te komen
tot een scherpere toerekening van kosten aan alle bij de uitvoering van de
sociale verzekering betrokken partijen. Deze toerekening moet ertoe leiden
dat het belang van de werkgevers bij een goede preventie en verzuimbegeleiding
wordt vergroot en dat wordt gestimuleerd dat werkgevers een effectief en doelmatig
reïntegratiebeleid voeren. De Raad van State maakt naar aanleiding van
het wetsvoorstel een aantal opmerkingen met betrekking tot de effectiviteit
van het voorstel en over de rol van de werkgever bij de uitvoering van de
ZW. Hij is van oordeel dat in verband daarmee aanpassing van het voorstel
wenselijk is.Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 21 juli 2000,
no. 00.004371 machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies inzake
het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen.
Dit advies, gedateerd 19 september 2000, no. W12.00.0302/IV bied ik U hierbij
aan. De Raad van State maakt naar aanleiding van het wetsvoorstel opmerkingen
met betrekking tot de opportuniteit en effectiviteit van het voorstel en de
rol van de werkgever bij de uitvoering van de Ziektewet (ZW). Hierop wordt
hierna nader ingegaan.1. Opportuniteit en effectiviteitDe bijzondere samenstelling van de groep personen die een ZW-uitkering
ontvangen waarvoor de werkgever het eigen risico kan gaan dragen roept vragen
op over de effecten van het wetsvoorstel. Waar het wetsvoorstel spreekt over
«werkgever» wordt niet gedoeld op de werkgever in de zin van het
Burgerlijk Wet-boek, maar op de natuurlijke of rechtspersoon die eigenrisicodrager
is of kan worden.1a. Op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel a, zijn verzekerd degenen
wier arbeidsverhouding voor de ZW gelijk wordt gesteld met een dienstbetrekking.
Het betreft hier onder meer artiesten, musici, professionele sporters, provisiewerkers,
thuiswerkers en stagiairs. Het komt de Raad voor dat dit verzekerden zijn
die frequent van werkgever kunnen wisselen. De mogelijkheden voor verzuimbegeleiding
zijn dan voor de werkgever minimaal, terwijl het voorbereiden van de besluiten
in het kader van de uitvoering van de ZW juist door het afwisselende arbeidsverleden
zeer complex kan zijn. Te denken valt hierbij onder meer aan het vaststellen
van ziekteverleden van de voorafgaande periode in verband met het vaststellen
van de datum waarop het recht op ziekengeld wordt beëindigd. Werkgevers
die overwegend gebruikmaken van de genoemde categorieën werknemers zullen
naar verwachting weinig geneigd zijn om te kiezen voor het eigenrisicodragerschap.De uitkeringen op grond van de ZW waarvoor de werkgevers volgens het voorstel
het eigen risico kunnen gaan dragen komen nu ten laste van sectorale wachtgeldfondsen.
Per sector wordt jaarlijks een wachtgeldpremie vastgesteld, waarbij onder
meer rekening wordt gehouden met de ZW-uitkeringen in de desbetreffende sector.
Circa 90% van de toegekende uitkeringen komt voor rekening van de sector uitleenbedrijven.
Gelet op het geringe aandeel van de kosten voor de betaling van ZW-uitkeringen
in de hoogte van de wachtgeldpremie in de meeste andere sectoren is niet goed
voorstelbaar dat werkgevers in deze sectoren belang hebben bij het kiezen
voor het eigenrisicodragerschap. Het Landelijk instituut sociale verzekeringen
(Lisv) moet niettemin zijn administratie zodanig inrichten dat elke werkgever
die dit wenst, gebruik kan maken van de mogelijkheid om het eigen risico te
dragen. Hieraan zijn volgens het Lisv hoge kosten verbonden. Het Lisv vraagt
zich af of het bieden van de mogelijkheid van eigenrisicodragerschap niet
kan worden beperkt tot enkele sectoren.2 De Raad
beveelt aan om in de toelichting te motiveren waarom niet is gekozen voor
het bieden van de mogelijkheid van eigenrisicodragerschap aan slechts één
of enkele sectoren.b. Zoals hiervoor uiteengezet zal van eigenrisicodragen voornamelijk sprake
kunnen zijn in de sector uitleenbedrijven. Voor deze sector lijkt te gelden
dat de invloed op het ziekteverzuim naar verhouding gering is. De arbeidsomstandigheden
worden vooral bepaald door het bedrijf dat medewerkers inleent. De mogelijkheden
voor een effectief reïntegratiebeleid lijken in deze sector ook gering.
De zieke werknemer heeft in de eerste plaats geen arbeidsorganisatie waarin
hij geleidelijk kan terugkeren. Verder kunnen reïntegratie-inspanningen
in de vorm van tijdelijke aanstellingen bij andere inleners voor het uitlenende
bedrijf tot gevolg hebben dat van rechtswege een arbeidsovereenkomst voor
onbepaalde tijd totstandkomt.3 De Raad adviseert
om in de toelichting in het bijzonder aandacht te besteden aan de effecten
die op het gebied van verbetering van preventie- en verzuimbegeleiding en
reïntegratie worden verwacht in de sector uitleenbedrijven.c. De regering verwacht dat in eerste instantie de grote bedrijven zullen
kiezen voor het eigenrisicodragerschap. Deze bedrijven hebben, aldus de toelichting4, «reeds een laag ziekteverzuim en toucheren een
financieel voordeel louter en alleen door eigenrisicodrager te worden».
De kleine en middelgrote bedrijven blijven over in het vangnet ZW. Deze bedrijven
krijgen, aldus de toelichting, door de verhoging van de wachtgeldpremie een
financiële prikkel tot verlaging van het ziekteverzuim.4 In de memorie van toelichting bij de WULBZ5
is gesteld dat het Verbond van Verzekeraars ervan uitgaat dat
bij bedrijven tot 50 personen de premie voor een ziekengeldverzekering voor
80% bepaald wordt door het bedrijfstakverzuim en voor 20% door het bedrijfsverzuim.
Voor de bedrijven met tussen de 50 en 100 werknemers zou deze verhouding naar
verwachting uitkomen op 50%/50%. Dit betekent dat bij het kiezen voor het
eigenrisicodragerschap de kleine en middelgrote bedrijven van de particuliere
verzekeraar een premie te verwachten hebben die in belangrijke mate bepaald
wordt door de verzuimcijfers van de gehele sector. Ook als gekozen wordt voor
het eigenrisicodragerschap lijkt het verband tussen (premie)kosten en het
eigen ziekteverzuim van het bedrijf gering bij kleine en middelgrote bedrijven.
De Raad adviseert om in de toelichting in te gaan op de mogelijkheid voor
kleine en middelgrote bedrijven om zich te verzekeren voor de kosten van het
ziekengeld tegen een premie die gebaseerd is op de eigen ziekteverzuimcijfers.d. Voor de uitleenbedrijven geldt dat de prijs van het te leveren product
voor een belangrijk deel bepaald wordt door de loonsom, waaronder hier begrepen
de premielasten. In de toelichting is aangegeven dat een stijging van de wachtgeldpremie
met 1,1% te verwachten is als alle werkgevers met meer dan 50 werknemers kiezen
voor het eigenrisicodragerschap.1De Raad adviseert
aan te geven welke premie-effecten zijn te verwachten in de sector uitleenbedrijven.
De Raad adviseert verder om nader aan te geven waarom een stijging met 1,1%,
of een ander percentage, van de loonsom acceptabel wordt geacht, mede in het
licht van het hiervoor gestelde.De Raad constateert dat het wetsvoorstel enkel betekenis lijkt te hebben
voor de sector uitleenbedrijven. De grote uitleenbedrijven innen daarbij het
voordeel van een laag ziekteverzuim, zonder dat sprake zal zijn van een intensivering
van het verzuimbeleid. De middelgrote en kleine uitleenbedrijven worden geconfronteerd
met hogere kosten. De mogelijkheden om het ziekteverzuim te beïnvloeden
lijken gering. De Raad adviseert om de draagvlakeffecten specifiek te bezien
voor de kleine en middelgrote uitleenbedrijven en om deze effecten vervolgens
te beschouwen in relatie tot de beoogde en redelijkerwijs te verwachten effecten
van de wet.1a. De Raad van State gaat ervan uit dat van eigenrisicodragen voornamelijk
sprake zal zijn in de sector uitleenbedrijven en beveelt aan om in de toelichting
te motiveren waarom niet is gekozen voor het bieden van de mogelijkheid van
eigenrisicodragerschap aan slechts één of enkele sectoren.Er is niet voor gekozen om de mogelijkheid van het eigenrisicodragerschap
te beperken tot de uitzendsector, nu verwacht kan worden dat ook andere ondernemingen
dan uitleenbedrijven van deze mogelijkheid gebruik zullen willen maken. Ook
voor andere ondernemingen – dan die in de uitzendbranche – kan
het immers aantrekkelijk zijn om eigenrisicodrager te worden. Gedacht kan
worden aan ondernemingen waarbinnen veel gewerkt wordt met tijdelijke en flexibele
contractanten, alsook aan ondernemingen die reeds eigenrisicodrager voor de
WAO zijn. Hoewel het Lisv in zijn commentaar heeft aangegeven dat er slechts
in een zeer beperkt aantal andere sectoren dan de uitzendbranche interesse
lijkt te bestaan voor het eigenrisicodragerschap, acht de regering het niet
aangewezen om op voorhand de mogelijkheid voor het eigenrisicodragerschap
te beperken tot deze branche, en daarmee deze keuze aan andere ondernemingen
te onthouden.De toelichting is in vorenbedoelde zin nader gemotiveerd.1b. De Raad van State merkt op dat voor de sector uitleenbedrijven zowel
de invloed op het ziekteverzuim als de mogelijkheden tot een effectief reïntegratiebeleid
naar verhouding gering lijken te zijn. De Raad adviseert om in de toelichting
in het bijzonder aandacht te besteden aan de effecten die op het gebied van
verbetering van preventie- en verzuimbegeleiding en reïntegratie worden
verwacht in de sector uitleenbedrijven.Voor de eigenrisicodrager zijn er verscheidene mogelijkheden om een effectief
reïntegratiebeleid te voeren. Mede naar aanleiding van de overwegingen
van de Raad van State zijn deze mogelijkheden in de memorie van toelichting
als volgt nader toegelicht. Door de introductie van de mogelijkheid om het risico in de ZW zelf te
dragen, wordt de financiële betrokkenheid van de eigenrisicodrager vergroot.
Hierdoor wordt hij gestimuleerd om een actief preventie- en verzuimbeleid
te voeren. Door de reïntegratie zelf actief ter hand te nemen en vroegtijdig
in te grijpen in het eerste ziektejaar, kan de eigenrisicodrager instroom
in de WAO – en daarmee de Pemba-prikkel – voorkomen. De eigenrisicodrager
heeft er dan ook belang bij dat de arbeidskracht weer voor arbeid voor de
eigen onderneming beschikbaar is.Het volgende zij nog opgemerkt ter zake van de overweging van de Raad
van State dat de eigenrisicodrager slechts beperkte mogelijkheden heeft om
de arbeidsomstandigheden en de terugkeer naar werk bij het inlenende bedrijf
te beïnvloeden. Hoewel de mogelijkheden om deze factoren te beïnvloeden
voor het uitlenende bedrijf enerzijds inderdaad wellicht beperkter zijn dan
voor een «echte» werkgever, dient bedacht te worden dat een uitlenend
bedrijf anderzijds veelal juist méér mogelijkheden – dan
een «gewone» werkgever – heeft om de werknemer te reïntegreren.
De uitzendsector biedt immers bij uitstek reïntegratiemogelijkheden naar
(ander) werk doordat de eigenrisicodrager kan bewerkstelligen dat de werknemer
via de eigen uitzendorganisatie (passend) werk gaat verrichten bij een ander
inlenend bedrijf.Overigens kunnen ook arboconvenanten nog een goed instrument bieden om
acties te bundelen en te faciliteren, terwijl bovendien met een intensieve
verzuimbegeleiding winst valt te behalen.1c. De Raad van State adviseert om in de toelichting in te gaan op de
mogelijkheid voor kleine en middelgrote bedrijven om zich te verzekeren voor
de kosten van het ziekengeld tegen een premie die gebaseerd is op de eigen
ziekteverzuimcijfers.In de memorie van toelichting is aangegeven dat de mogelijkheid voor kleine
en middelgrote bedrijven om zich te verzekeren voor de kosten van het ziekengeld
tegen een premie die gebaseerd is op de eigen ziekteverzuimcijfers in de praktijk
beperkt is.De ziekteverzuimcijfers van kleine bedrijven kunnen in de praktijk grote
fluctuaties vertonen. Hiermee onderscheiden zij zich van grote bedrijven,
waar – door de wet van de grote aantallen – het ziekteverzuim
zich stabieler zal gedragen. Grote schokken in de verzekeringspremies voor
ziekteverzuim zijn niet gewenst. Verzekeraars richten zich daarom bij de premiestelling
voor kleine en middelgrote bedrijven veeleer op het gemiddelde ziekteverzuim
van deze bedrijven. Hierdoor zal de premiestelling een stabieler verloop krijgen.1d. De Raad van State adviseert aan te geven welke premie-effecten zijn
te verwachten in de sector uitleenbedrijven. De Raad adviseert verder om nader
aan te geven waarom een stijging met 1,1%, of een ander percentage, van de
loonsom acceptabel wordt geacht. Voorts adviseert de Raad om de draagvlakeffecten
specifiek te bezien voor de kleine en middelgrote uitleenbedrijven en om deze
effecten vervolgens te beschouwen in relatie tot de beoogde en redelijkerwijs
te verwachten effecten van de wet.Voor de meeste wachtgeldfondsen/sectoren zijn de vangnetlasten zeer gering,
hooguit een paar tienden van procentpunten opslag op de WW-wachtgeldpremie.
Dit geldt echter niet voor de uitleenbedrijven. De uitleenbedrijven samen
zijn goed voor ca. 60% van de vangnetlasten. De berekeningen zijn dan ook
op deze sector gebaseerd. De verwachte stijging van het premiepercentage in
de uitleensector bedraagt 1,1%.Waarom deze verhoging van de vangnetpremie met 1,1% acceptabel kan worden
geacht, is alsnog in de memorie van toelichting aangegeven. Hierbij speelt
een rol dat in het verleden sprake was van een grote verevening van de premielasten
tussen bedrijven met veel en bedrijven met weinig vangnetlasten. Door het
eigenrisicodragen zal deze verevening afnemen. Hierdoor wordt de prikkel voor
bedrijven met hoge ziekteverzuimlasten verhoogd om het verzuim terug te dringen.
De bedrijven kunnen dus door een actief ziekteverzuimbeleid invloed uitoefenen
op de premiehoogte. Overigens is er ook in het verleden sprake geweest van
endogene premieschommelingen. In dat licht bezien is de premiestijging van
1,1% geen grote uitschieter en is deze stijging aanvaardbaar te noemen. 2. Vormgeving van het eigen risicoDe vormgeving van het eigen risico vraagt om bijzondere aandacht. Besluiten
op basis van de ZW worden door het Lisv genomen, een bevoegdheid die bij wege
van mandaat wordt uitgeoefend door een uitvoeringsinstelling.1 Met het eigenrisicodragerschap komen de uitkeringslasten voor rekening
van de werkgever. De werkgever bereidt de besluiten voor en de arbodienst
van de werkgever is verantwoordelijk voor de medische beoordeling. Deze vormgeving
heeft verschillende gevolgen.a. De ex-werkgever beoordeelt of een verzekerde recht heeft op een ZW-uitkering.
Naar de aard van hun arbeid of de aard van hun arbeidsovereenkomsten hebben
degenen die een beroep doen op het vangnet-ZW vaak een complex arbeidsverleden.
De ex-werkgever zal het arbeids- en ziekteverleden van de verzekerde echter
moeten kennen om de uitkeringsrechten vast te stellen.b. In de relatie tussen werkgever en werknemer is het een complicatie,
gesignaleerd door het Lisv, dat de werkgever die de voorbereidingswerkzaamheden
verricht verplichtingen moet kunnen opleggen aan de werknemer die verband
houden met diens reïntegratie en bijvoorbeeld passende arbeid moeten
aanvaarden. Het Lisv kan de werknemer die niet meewerkt aan zijn reïntegratie
korten op de uitkering2, maar er is niet uitdrukkelijk
geregeld met wiede werknemer
moet meewerken. Omdat er geen contractuele relatie (meer) is tussen werkgever
en werknemer ontbreekt een genoegzame juridische basis voor het opleggen van
zulke verplichtingen.c. Een complicatie in de relatie tussen het Lisv en de arbodienst van
de werkgever is, dat de beoordeling van medische gegevens uitsluitend geschiedt
door de arbodienst. Het betekent dat het Lisv, als het formeel bevoegde orgaan,
een beoordeling voor zijn rekening moet nemen die is opgemaakt door een instelling
waarmee het Lisv geen rechtstreekse relatie heeft.Het feit dat het Lisv formeel verantwoordelijk is voor de toekenning van
ziekengeld terwijl de werkgever de besluiten omtrent toekenning voorbereidt,
leidt ertoe dat hier een complexere situatie aan de orde is dan bij de loondoorbetaling
zoals die is geregeld in de WULBZ. De Raad adviseert om in de toelichting
expliciet in te gaan op de verantwoordelijkheden van alle partijen: de werknemer,
de werkgever, het Lisv en de arbodienst.2a en 2 c. De Raad van State wijst erop dat de gekozen vormgeving –
waarbij het Uitvoeringsorgaan werknemersverzekeringen (UWV)3verantwoordelijk is voor de toekenning van het ziekengeld, terwijl
de werkgever het besluit omtrent de toekenning voorbereidt – leidt tot
een aantal complicaties. De Raad wijst er in dit verband op dat de ex-werkgever
het arbeids- en ziekteverleden van de verzekerde moet kennen om de uitkeringsrechten
vast te kunnen stellen. Voorts adviseert de Raad om expliciet in te gaan op
de verantwoordelijkheden van alle partijen: de werknemer, de werkgever, het
UWV en de arbodienst.Conform het advies van de Raad van State zijn de werkzaamheden en verantwoordelijkheden
als volgt verduidelijkt in de memorie van toelichting.Het eigenrisicodragerschap is zodanig vorm gegeven dat de eigenrisicodrager
het besluit voorbereidt, terwijl het UWV het besluit inzake de toekenning
van het ziekengeld uiteindelijk neemt en hiervoor de verantwoordelijkheid
draagt. De vaststelling van het recht op ziekengeld vindt dus plaats in het
publieke domein. De betaling van het ziekengeld wordt verricht door de eigenrisicodrager;
de eigenrisicodrager betaalt voor eigen rekening het ziekengeld op grond van
de ZW. Er is geen sprake van betaling van loon op grond van het Burgerlijk
Wetboek. Zowel de aanspraken als de verplichtingen van de (gewezen) werknemers
van de eigenrisicodrager berusten op de ZW. De eigenrisicodrager is voorts
verantwoordelijk voor de reïntegratie van zijn zieke werknemers en draagt,
daarbij ondersteund door een arbodienst, zorg voor de verzuimbegeleiding. De werkzaamheden van de eigenrisicodrager betreffen de betaling van de
ZW-uitkering en de werkzaamheden ter voorbereiding van primaire besluiten.
Dit impliceert dat de eigenrisicodrager de gegevens vergaart die relevant
zijn voor het – door het UWV te nemen – besluit. Zijn werkzaamheden
liggen in het verlengde van de werkzaamheden die de werkgever – daartoe
ondersteund door zijn arbodienst – verricht ten aanzien van de werknemers
voor wie tijdens ziekte een loondoorbetalingsverplichting op basis van artikel
629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek bestaat. Deze werkzaamheden hebben
onder meer betrekking op de beoordeling van de vraag of de verzekerde al dan
niet ongeschikt is tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en
objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte (artikel 19 eerste lid
ZW); voor de vraag of er recht op ziekengeld bestaat is immers van doorslaggevend
belang of er sprake is van arbeidsongeschiktheid in de zin van de ZW. Evenals
de werkgever, dient ook de eigenrisicodrager zich hierbij te laten ondersteunen
door een arbodienst.Om de voorbereidende werkzaamheden die verband houden met de beoordeling
van de arbeidsongeschiktheid naar behoren uit te kunnen voeren, zijn gegevens
over het arbeids- en ziekteverleden – zoals de Raad van State sugge-reert –
in het algemeen niet noodzakelijk. Slechts in uitzonderingssituaties kan het
ziekteverleden het recht op uitkering beïnvloeden. Hierbij moet gedacht
worden aan wettelijke regelingen zoals neergelegd in artikel 29b ZW1, artikel 29 vijfde lid ZW2en
artikel 44 ZW3. Indien de eigenrisicodrager c.q.
zijn arbodienst aanleiding heeft om te veronderstellen dat toepassing van
deze bepalingen aan de orde is, kan hij dit wel signaleren, doch de beslissingsbevoegdheid
ter zake berust bij het UWV.Voor het verrichten van de voorbereidende werkzaamheden die betrekking
hebben op de beoordeling van het dagloon, heeft de eigenrisicodrager gegevens
omtrent het loon van de werknemer nodig.4Deze
gegevens zullen in het algemeen aanwezig zijn in de eigen loonadministratie
van de eigenrisicodrager. Indien deze gegevens echter niet toereikend zijn
en er ook loongegevens van eerdere arbeidsverhoudingen noodzakelijk zijn,
kunnen deze worden uitgevraagd bij de werknemer of bij diens vorige werkgevers.
In dit verband zij er nog op gewezen dat de eigenrisicodrager deze werkzaamheden
niet zelf hoeft te verrichten. Het wetsvoorstel biedt immers de mogelijkheid
dat de eigenrisicodrager deze werkzaamheden altijd alsnog door het UWV kan
laten verrichten. Hiervoor zullen door het UWV weliswaar kosten in rekening
worden gebracht, maar aangezien het UWV in de toekomst (op grond van een nog
dit jaar in te dienen wetsvoorstel) de voor de dagloonvaststelling benodigde
gegevens standaard op voorraad zal hebben, kan het UWV het dagloon op een
betrekkelijk eenvoudige en snelle manier vaststellen.5Verplichtingen die op grond van de «Wet verbetering poortwachter»6 voor de werkgever zullen gelden, zullen eveneens voor
de eigenricodrager gelden. Zo zal de eigenrisicodrager, indien er sprake is
van (dreigend) langdurig ziekteverzuim, tezamen met de werknemer een reïntegratiedossier
vormen van het verzuim en van de verrichtte reïntegratie-inspanningen.
Voorts zal op basis van dit dossier aan het einde van het eerste ziektejaar
een reïntegratieverslag samengesteld worden, waarin verantwoording wordt
afgelegd over het verloop van het eerste ziektejaar en de tijdens dit jaar
door werknemer en werkgever verrichtte reïntegratie-inspanningen. De
tekst van het wetsvoorstel is in verband hiermee aangepast.In de Invoeringswet SUWI7 wordt bovendien
nog geregeld dat de eigenrisicodrager verantwoordelijk is voor de reïntegratie
van zijn zieke werknemers.2b. De Raad van State wijst er op dat de werkgever verplichtingen moet
kunnen opleggen aan de werknemer die verband houden met diens reïntegratie
en bijvoorbeeld passende arbeid moeten aanvaarden. De Raad merkt op dat een
genoegzame juridische basis voor het opleggen van zulke verplichtingen ontbreekt,
omdat er geen contractuele relatie (meer) is tussen werkgever en werknemer.De verplichting van de zieke werknemer om mee te werken aan zijn reïntegratie
is neergelegd in artikel 30 van de ZW. Hierin is bepaald dat als de werknemer
die aanspraak maakt op ziekengeld zonder deugdelijke grond weigert passende
arbeid te verrichten, het ziekengeld gesteld kan worden op het bedrag waarmee
het dagloon het loon overtreft dat hij zou hebben ontvangen als de werknemer
deze arbeid wél had verricht. Hoewel een contractuele relatie met de
werknemer ontbreekt, is de werknemer op grond van de ZW derhalve verplicht
om passende arbeid te verrichten. Het wetsvoorstel is zodanig aangepast dat
deze verplichting eveneens jegens de eigenrisicodrager geldt. In het wetsvoorstel
is voorts een juridische basis gelegd voor een enige andere verplichtingen
van de werknemer jegens de eigenrisicodrager. Overigens verdient nog opmerking
dat de door de Raad van State aangehaalde bepalingen weliswaar gelden voor
de uitkering op grond van de Werkloosheidswet, maar niet voor de uitkering
op grond van de ZW.3. Intrekking of verlaging van de uitkeringDe intrekking of verlaging van een uitkering die voortvloeit uit een door
de werkgever ingesteld bezwaar of beroep vindt niet eerder plaats dan de dag
volgend op die waarop de beslissing op bezwaar is bekendgemaakt of de uitspraak
is gedaan. Dit is alleen anders bij eigen schuld of toedoen van de werknemer.1 Deze bepaling is nieuw in de ZW, omdat er nu voor het
eerst een derde-belanghebbende is: de eigenrisicodrager.a. Het voorgestelde artikel 30b is ontleend aan artikel 36b van de Wet
op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO). In dat artikel is er echter
in voorzien dat de intrekking of verlaging van de uitkering plaatsvindt zes
weken na de bekendmaking van de beslissing of het doen van de uitspraak. Zoals
in de artikelsgewijze toelichting wordt onderkend is deze termijn van zes
weken ingevoerd als reactie op jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep
(CRvB). In de ZW, zo wordt in de toelichting kortweg gesteld, bestaat evenwel
geen aanleiding een uitlooptermijn te hanteren.Deze stelling is ongemotiveerd en sluit niet aan bij de vaste jurisprudentie
van de CRvB. De uitlooptermijn is, zo blijkt uit die jurisprudentie, vereist
op grond van het zorgvuldigheidsbeginsel: de betrokkene moet de gelegenheid
hebben om zich in te stellen op de situatie die het gevolg is van de intrekking
of verlaging van zijn uitkering.2 De Raad beveelt
aan dringend te motiveren waarom op dit punt niet behoeft te worden aangesloten
bij artikel 36b WAO.b. Als de werkgever weet te bewerkstelligen dat de uitkering wordt ingetrokken
of verlaagd, kan hij het in het verleden uitbetaalde niet terugvorderen van
de werknemer. Het wetsvoorstel regelt nu – conform de regeling voor
het eigen risico in de WAO – dat de werkgever dit kan verhalen op het
Lisv.3 Het is de Raad niet duidelijk of dit verhaal
ook mogelijk is als de uitkering onjuist is vastgesteld doordat de werkgever
zelf onjuiste gegevens heeft aangeleverd. Anders dan bij het eigen risico
in de WAO verzorgt de eigenrisicodrager in de ZW immers de voorbereiding van
het besluit. Hierop dient in de toelichting te worden ingegaan; zo nodig dient
het wetsvoorstel te worden aangevuld.3a. Anders dan in artikel 36b van de WAO, waarin een uitlooptermijn van
6 weken wordt gehanteerd, wordt in de memorie van toelichting gesteld dat
er in de ZW geen aanleiding is om een uitlooptermijn te hanteren. De Raad
van State beveelt dringend aan te motiveren waarom op dit punt niet hoeft
te worden aangesloten bij artikel 36b WAO.De Centrale Raad van Beroep heeft jurisprudentie ontwikkeld over de termijn
waarop een WAO-uitkering mag worden ingetrokken of verlaagd. Deze zogeheten
«aanzegjurisprudentie» is in artikel 36b van de WAO gecodificeerd.
Hoewel de betrokkene niet of verminderd arbeidsongeschikt wordt geacht –
omdat hij in staat wordt geacht tot het verrichten van gangbare arbeid4 – wordt de WAO-uitkering niet onmiddellijk ingetrokken
of verlaagd, maar wordt op grond van deze jurisprudentie wegens zorgvuldigheidsredenen
een uitlooptermijn gegeven. Gedurende de uitlooptermijn kan de betrokkene
zich (financieel) instellen op de nieuwe situatie en zich oriënteren
op andere gangbare arbeid. Zoals in het bovenstaande reeds naar voren kwam, geldt er in de ZW een
ander arbeidsongeschiktheidscriterium dan in de WAO1 en
gelden er bovendien andere criteria voor het recht op toekenning, intrekking
en verlaging van een uitkering. Om deze reden geldt de aanzegjurisprudentie
dan ook niet voor de ZW. Dit neemt echter niet weg dat ook in het kader van
de ZW wegens zorgvuldigheidsredenen een ZW-uitkering kan worden verstrekt
aan een verzekerde die niet meer arbeidsongeschikt wordt geacht. Deze situatie
doet zich voor als de betrokkene beroep heeft aangetekend tegen een beslissing
waarbij hij per een bepaalde datum arbeidsgeschikt wordt geacht, en in de
beroepsprocedure blijkt dat hij pas op een latere datum arbeidsgeschikt was.
Wanneer de hersteldatum onjuist blijkt te zijn kan de betrokkene doorgaans
pas kennis nemen van deze nieuwe hersteldatum op de datum van de uitspraak
van de rechtbank (RSV 1988/193), dan wel op de datum waarop de door de rechtbank
geraadpleegde deskundige de hersteldatum aan de betrokkene heeft medegedeeld
(RSV 1983/66). Op grond van het zorgvuldigheidsbeginsel heeft de betrokkene
tot die betreffende datum recht op een ZW-uitkering. De (artikelsgewijze)
toelichting is in vorenbedoelde zin aangepast.3b. Door de Raad van State is nog de vraag opgeworpen of verhaal op de
werkgever mogelijk is als de uitkering onjuist is vastgesteld doordat de werkgever –
die het besluit voorbereidt – zelf onjuiste gegevens heeft aangeleverd.Vaststelling van het recht op uitkering vindt plaats door het UWV. Indien
het UWV constateert dat de eigenrisicodrager de voorbereidende werkzaamheden
niet voldoende, of niet juist heeft verricht, brengt het UWV zowel het toegekende
ziekengeld als de kosten van de werkzaamheden in rekening bij de eigenrisicodrager.Ook in geval het UWV het ziekengeld aan de werknemer betaalt – als
de werkgever niet tot betaling overgaat – verhaalt het UWV het betaalde
ziekengeld en de daarover verschuldigde werkgeverslasten op de eigenrisicodrager.
De zieke werknemer die zijn uitkering (om wat voor reden dan ook) niet ontvangt
kan zich dus rechtsreeks wenden tot het UWV en behoeft geen civielrechtelijke
procedure tegen de eigenrisicodrager te starten.Juridisch-technische opmerkingen4. De werkzaamheden ter voorbereiding van de uitkeringsbesluiten omvatten
mede de begeleiding van betrokkenen, zo staat in het wetsvoorstel.2 Niet duidelijk is om wat voor begeleiding het gaat, en
waarom de begeleiding strekt ter voorbereiding van de uitkeringsbesluiten.
Het zou meer voor de hand liggen dat het gaat om verzuimbegeleiding en reïntegratie,
hetgeen met het toekennen van een uitkering geen direct verband houdt. De
wettekst dient te worden verduidelijkt.4. De Raad van State merkt op dat de wettekst van het voorgestelde artikel
63a eerste lid van de ZW niet duidelijk is over de vraag om welke begeleiding
het gaat, en waarom deze begeleiding strekt ter voorbereiding van de uitkeringsbesluiten.
Het zou meer voor de hand liggen, aldus de Raad, dat het gaat om verzuimbegeleiding
en reïntegratie, hetgeen met het toekennen van een uitkering geen direct
verband houdt.Met «begeleiding» in het voorgestelde artikel 63a ZW wordt
«verzuimbegeleiding» bedoeld. Voor de begeleiding van zieke werknemers
moet de eigenrisicodrager zich laten bijstaan door een arbodienst. De gekozen
terminologie sluit aan op de terminologie die gehanteerd wordt in de Arbeidsomstandighedenwet
1998. Aangezien voor het verrichten van een beoordeling van de arbeidsongeschiktheid
(medische) deskundigheid vereist is, is de eigenrisicodrager verplicht om
de deskundige bijstand van een arbodienst in te schakelen. Ter zake van de
verantwoordelijkheid voor de reïntegratie – die berust bij de eigenrisicodrager –
zij verwezen naar hetgeen hierover in het vorenstaande reeds is vermeld. Ter
verduidelijking is de tekst aangepast. 5. Voorgesteld wordt, een nieuw artikel 73a in de ZW op te nemen, waarin
hoofdstuk VII, paragraaf 2, WAO van overeenkomstige toepassing wordt
verklaard. Deze wetstechniek is in dit geval minder aangewezen. De ZW en de
WAO bevatten veel bepalingen die grotendeels overeenkomen, maar er is tot
nu toe steeds voor gekozen de bepalingen in elk van de twee wetten volledig
uit te schrijven. Uit een oogpunt van zelfstandige leesbaarheid van de ZW
verdient het aanbeveling, dat ook in dit geval te doen.5. In het voorgestelde artikel 73a ZW wordt hoofdstuk VII, paragraaf 2,
WAO van overeenkomstige toepassing verklaard. De Raad van State merkt op dat
deze wetstechniek is niet is aangewezen en dat het, uit een oogpunt van zelfstandige
leesbaarheid, aanbeveling verdient om de bepaling waarnaar verwezen wordt
volledig uit te schrijven.Het wetsvoorstel is conform dit onderdeel van het advies van de Raad van
State aangepast.6. De ZW bepaalt nu dat het Lisv nadere regels stelt «in geval van
samenloop van verzekering ingevolge deze wet uit meerderen hoofde» (artikel
26a). Voorts kent de ZW een regeling voor de samenloop van ZW-uitkeringen
met uitkeringen op grond van de WAO, de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen en de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten
(artikel 32).Aannemelijk is dat deze samenloopregelingen zijn opgesteld om de berekening
en uitbetaling van de uitkeringen zo eenvoudig mogelijk te houden. Voor de
financiering maakt het immers weinig verschil welke uitkering volledig wordt
uitbetaald: de financiering loopt langs verschillende fondsen, maar drukt
in essentie in ongeveer gelijke mate op werkgevers en werknemers. Met de invoering
van een eigen risico is die praktische keuze niet langer vanzelfsprekend:
de bedoeling is immers dat de eigenrisicodrager, maar ook de werkgever die
niet voor het eigen risico kiest, wordt geconfronteerd met de financiële
gevolgen van zijn preventie- en reïntegratiebeleid. Het verdient aanbeveling
de samenloopregelingen opnieuw te bezien vanuit dit nieuwe feit.6. De Raad merkt op dat het aanbeveling verdient om de regelingen in de
ZW voor de samenloop van ziekengeld met uitkeringen op grond van de WAO, de
Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ) en de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten (WAJONG) opnieuw te bezien.In artikel 32 van de ZW is de samenloop van ziekengeld met een uitkering
krachtens de WAO, de WAZ respectievelijk de WAJONG geregeld. Kortweg komt
deze regeling erop neer dat in die situaties het ziekengeld slechts wordt
uitbetaald voorzover het de hoogte van de uitkering op grond van de eerder
genoemde wetten overtreft. Deze regeling kan dus leiden tot een lager ziekengeld
en daarmee tot geringere lasten voor de eigenrisicodrager. In deze consequentie
heeft de regering geen aanleiding gezien om de samenloopregeling te herzien.7. Voor redactionele kanttekeningen verwijst het college naar de bij het
advies behorende bijlage.7. De redactionele kanttekeningen van de Raad met betrekking tot het voorstel
van wet zijn alle overgenomen. Dit met uitzondering van het voorstel om in
artikel 63a, eerste lid, ZW verwijzen naar de verschillende wetsbepalingen
waarin de besluiten waar het om gaat worden genoemd. Het gaat in dat lid immers
om de voorbereiding van alle besluiten inzake uitkeringen op grond van de
ZW, met uitzondering van besluiten op grond van artikel 45a en besluiten op
grond van bezwaar of beroep. Voorts is afgezien van het overnemen van het
voorstel om in artikel III, onderdeel C, de uitkeringen bedoeld in artikel
63a, tweede lid, tweede volzin, en artikel 63a, tweede lid, ZW op te nemen.
Deze komen op grond van artikel 90, eerste lid, onderdeel c, WW immers (in
eerste instantie) al ten laste van het wachtgeldfonds.Voorts is de tekst in die zin aangepast dat ervan wordt uitgegaan dat
het voorstel van de Wet arbeid en zorg1 in werking
is getreden vóór het onderhavige wetsvoorstel. Tevens is de
tekst aangepast in verband met het feit dat de Aanpassingswet
OOW in werking is getreden en het tijdstip van aanvang van fase 2, bedoeld
in artikel 53 van de Wet Overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen,
inmiddels gepasseerd is. De voorgestelde wijziging van artikel 11 ZW is tenslotte
vervallen omdat deze overbodig is. De eigenrisicodrager betaalt de uitkering
immers namens het UWV.De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet niet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande rekening
zal zijn gehouden.De Vice-President van de Raad van State,H. D. Tjeenk WillinkIk moge U verzoeken het gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie
van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.De Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,J. F. Hoogervorst Bijlage bij het advies van de Raad van State van 19 september 2000,
no. W12.00.0302/IV, met redactionele kanttekeningen die de Raad in overweging
geeft.– In de Ziektewet (ZW) consequent verwijzen naar «personen
als bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdelen a, b en c», òf
naar de «personen bedoeld in artikel 63, eerste lid».– In artikel 63a, eerste lid, ZW de term «primaire besluiten»
vermijden en in plaats daarvan verwijzen naar de verschillende wetsbepalingen
waarin de besluiten waar het om gaat worden genoemd.– Nu artikel 75 van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
(WAO) model heeft gestaan voor artikel 63 ZW, nader bezien of van artikel
75 WAO niet ook het vijfde lid, onderdeel b, moet worden overgenomen.– In artikel II de woorden «dan wel» wijzigen in: alsmede.– In artikel III, onderdeel B (wijziging van artikel 89 van de Werkloosheidswet)
opnemen:– de boete, bedoeld in artikel 63, negende lid, ZW,– de
bedragen die het Lisv verhaalt op de eigenrisicodrager op grond van artikel
63b, tweede lid, ZW, of op de kredietinstelling of verzekeraar ingevolge artikel
63, eerste lid, onderdeel a.– In artikel III, onderdeel C (wijziging van artikel 90 van de Werkloosheidswet)
opnemen:– de uitkeringen, bedoeld in artikel 63a, tweede lid, tweede
volzin, en artikel 63b, tweede lid, ZW, en– de kosten van de werkzaamheden,
bedoeld in artikel 63a, derde, vierde en vijfde lid, ZW.XNoot1De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van
toelichting zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.XNoot1In de artikelen 10 en 11 ZW worden zij als werkgever aangemerkt.XNoot2Lisv-advies, punt 3.XNoot3Artikel 668a van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek.XNoot4Memorie van toelichting, paragraaf 5, onderdeel c.XNoot5Memorie van toelichting WULBZ, kamerstukken II 1995/96, 24 439, nr.
3, blz. 17.XNoot1Paragraaf 5, onderdeel a.XNoot1Artikel 41 van de Organisatiewet sociale verzekeringen 1997.XNoot2Artikel 24 juncto artikel 27 van de Werkloosheidswet.XNoot3In het advies van de Raad van State is nog sprake van het «Lisv».
In het onderhavige wetsvoorstel is echter sprake van het «UWV»,
aangezien de verwachting is dat de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk
en inkomen (SUWI) eerder in werking zal treden dan het onderhavige wetsvoorstel.
Om deze reden wordt in dit wetsvoorstel reeds uitge- gaan van de situatie
na inwerkingtreding SUWI.XNoot1Artikel 29b ZW voorziet erin dat de uvi ziekengeld betaalt indien de betrokkene
arbeidsgehandicapte is (bijvoorbeeld omdat de betrokkene in het verleden een
WAO-uitkering heeft gehad) en binnen vijf jaar na het aan- gaan van de dienstbetrekking
wegens ziekte uitvalt.XNoot2In artikel 29 vijfde lid ZW en artikel 19 tweede lid van de WAO is geregeld
dat voor het bepalen van de maximale termijn waar- over ziekengeld kan worden
verstrekt, respectievelijk voor het bepalen van de 52 weken wachttijd voor
de WAO, perioden van arbeidsongeschiktheid worden samengeteld indien zij elkaar
met een onderbreking van minder dan vier weken opvolgen.XNoot3Op grond van artikel 44 ZW kan ziekengeld geweigerd worden als de betrokkene
reeds arbeidsongeschikt was bij aanvang van de verzekering (aanvang van het
verrichten van de werkzaamheden).XNoot4In de Algemene dagloonregelen Ziektewet is geregeld op welke wijze het
dagloon berekend dient te worden. Op grond van deze regels is van belang of
de betrokkene een vast dan wel een wisselend loon genoot. Indien sprake is
van een «vastloner» dient uitgegaan te worden van dit vaste loon.
Voor de dagloonvaststelling van degene die geen vast loon genoot, dient uitgegaan
te worden van het gemiddelde loon dat de betrokkene verdiende in de 13 weken,
dan wel (in bijzondere gevallen) in de 52 weken voorafgaand aan de eerste
ziektedag.XNoot5De voor de dagloonvaststelling noodzakelijke gegevens zullen op het moment
van de bepaling van het recht op ziekengeld al in de administratie van het
UWV aanwezig zijn. Deze gegevens zullen namelijk al bij de premieheffing worden
opgevraagd en diezelfde gegevens zullen worden gebruikt voor het vaststellen
van het dagloon.XNoot6Kamerstukken II 2000/01, 27 678.XNoot7Kamerstukken II 2000/01, 27 665.XNoot1Voorgesteld artikel 30b ZW.XNoot2Bijvoorbeeld CRvB 27 september 1994, RSV 1995/62.XNoot3Voorgesteld artikel 63a, zesde lid, ZW. Verge- lijk artikel 75f, tweede
lid, WAO.XNoot4Artikel 18 eerste lid van de WAO.XNoot1Het arbeidsongeschiktheidscriterium is neergelegd in artikel 19 eerste
lid van de ZW, respectievelijk in artikel 18 eerste lid van de WAO.XNoot2Voorgesteld artikel 63a, eerste lid, ZW.XNoot1Kamerstukken II 1999/00, 27 207. 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-27873-A.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl