Wijziging Rijkswet op het Nederlanderschap (beperking meervoudige nationaliteit en invoering verlies Nederlanderschap); Memorie van toelichting
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 30166, nr. 3

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer

07-07-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

30166-(R1795) nr. 3

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamALGEMEENARTIKELENArtikel IA. Artikel 9B. Artikel 14, tweede lidC. Artikel 14, tweede lid, nieuwArtikel IIArtikel IIIOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 30166Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 38 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
30 166 (R 1795)Wijziging van de Rijkswet op het Nederlanderschap tot beperking van
meervoudige nationaliteit en tot invoering van het verlies van het Nederlanderschap
wegens het toebrengen van ernstige schade aan de essentiële belangen
van het Koninkrijk of van een of meer van zijn landennr. 3MEMORIE VAN TOELICHTINGALGEMEEN1. Een van de doelstellingen van de Rijkswet op het Nederlanderschap (RWN)
is de beperking van meervoudige nationaliteit. Dit uitgangspunt ligt ten grondslag
aan de Rijkswet zoals deze sinds 1985 luidt. In de periode 1992 tot 1997 werden
personen die het Nederlanderschap wilden verkrijgen niet verplicht afstand
te doen van hun andere nationaliteit. Met ingang van 1 oktober 1997 is
deze verplichting per circulaire weer ingevoerd en per 1 april 2003 is
de afstandsverplichting bij wet nader geregeld.Het uitgangspunt dat de keuze voor een nieuwe nationaliteit de afstand
van de oorspronkelijke nationaliteit met zich meebrengt lag ook ten grondslag
aan het Verdrag van de Raad van Europa ter beperking van meervoudige nationaliteit
uit 1963. Het door het Koninkrijk in 2002 goedgekeurde Europees Nationaliteitsverdrag
vervangt tussen Verdragsstaten het verdrag uit 1963 en werkt de mogelijkheden
tot beperking verder uit. Het verdrag laat de verdragsluitende staten het
recht te kiezen tussen behoud van de oorspronkelijke nationaliteit en beperking
van meervoudige nationaliteit, binnen door het verdrag getrokken grenzen.Hoewel het Koninkrijk sinds 1997 gekozen heeft voor het uitgangspunt dat
meervoudige nationaliteit zoveel mogelijk moet worden voorkomen, moet worden
geconstateerd dat in de periode 1997–2002 in meer dan 62% van de naturalisaties
meervoudige nationaliteit ontstaat. Dat is in ongeveer de helft van de gevallen
het gevolg van het feit dat het land van oorsprong afstand van nationaliteit
niet toestaat. Zeventien van de ongeveer 195 staten in de wereld bepalen dat
onderdanen in geen geval door eigen handelen zoals de verkrijging van een
vreemde nationaliteit of door afstand hun nationaliteit verliezen, ook als
zij ter wille van de verkrijging van het Nederlanderschap verklaren bereid
te zijn daar afstand van te doen. Het betreft hier Marokko, Algerije, Libië,
Tunesië, Jemen, Syrië, Argentinië, Bangladesh, Colombia, Costa
Rica, Dominicaanse Republiek, Ecuador, Griekenland, Mexico, Nauru en Uruguay.
In een aantal islamitische landen heeft nationaliteit naast een rechtelijke
ook een religieuze connotatie. Zo wordt in Marokko nationaliteit gezien als
een band met de koning en is verlies van nationaliteit de beëindiging
van de band tussen de koning en de onderdaan, terwijl die band niet alleen
van politieke aard is, maar ook van religieuze aard, nu de koning niet alleen
staatshoofd, maar ook religieus leider der gelovigen is: emir al-mouminien. Verlies van nationaliteit, bijvoorbeeld
door afstand van de nationaliteit te doen, krijgt daardoor een bijzondere
lading.Bij de andere helft van de personen die het Nederlanderschap verkrijgen
met behoud van hun oorspronkelijke nationaliteit, is afstand wel mogelijk,
maar kent de wet een vrijstelling van de verplichting om afstand te doen van
de oorspronkelijke nationaliteit. Voor een deel betreft dit vluchtelingen
van wie – uit een oogpunt van hun veiligheid of van hun achtergebleven
familieleden – niet gevergd kan worden om contact op te nemen met hun
diplomatieke vertegenwoordiging om de afstandsverklaring af te leggen. Deze
vrijstelling strekt zich ook uit tot andere asielgerechtigden nu die in de
Vreemdelingenwet niet meer als aparte groep zijn geïdentificeerd. Een
ander belangrijk deel van de vrijgestelden wordt gevormd door gehuwde personen
en hun kinderen alsmede personen van de tweede generatie. Achtergrond van
deze vrijstelling van de afstandsverplichting is dat de wet, in het voetspoor
van het Europees Nationaliteitsverdrag, voorrang geeft aan één
gemeenschappelijke nationaliteit binnen één gezin boven één
nationaliteit per persoon. In enkele gevallen is het op grond van volkenrechtelijke
afspraken aan het land van herkomst overgelaten of die nationaliteit bij de
verkrijging van het Nederlanderschap verloren gaat; dit betreft de zg. Tweede
Protocollanden Frankrijk en Italië.De vraag of bij naturalisatie tot Nederlander de andere nationaliteit
verloren gaat of niet, kan verhoudingsgewijs aldus worden uitgedrukt:– van rechtswege verlies van andere nationaliteit: 37,3%– vrijstelling van afstandsvereiste afstand is niet mogelijk: 32%wegens asielgerechtigdheid: 16%wegens huwelijk met Nederlander 12%als tweede-generatie 2,1%wegens Tweede Protocol 0,45%andere gronden 0,15%(In de periode oktober 1997–oktober 2003 werden gemiddeld 37.130
personen per jaar genaturaliseerd).In de ministeriële regeling verkrijging en verlies Nederlanderschap
(Stcrt. 18 maart 2003, nr. 54, pag. 10) en in de Handleiding voor de
toepassing van de Rijkswet op het Nederlanderschap is deze laatste groep uitzonderingen
(«Andere gronden») op de afstandsplicht opgenomen. Het gaat hier
onder meer om personen die kunnen aantonen dat zij voor het doen van afstand
een betaling moeten doen van zodanige hoogte of zodanige vermogensrechten
zullen verliezen dat zij daardoor een substantieel nadeel zullen lijden. Bij
deze vermogensrechten moet in het bijzonder gedacht worden aan erfrechtelijke
aanspraken en aanspraken op onroerende goederen die voorbehouden zijn aan
staatsburgers van het land van ligging. Ook personen die kunnen aantonen dat
zij slechts afstand van hun oorspronkelijke nationaliteit kunnen doen nadat
zij hun militaire dienstplicht hebben vervuld, zijn vrijgesteld van het doen
van afstand. Het gaat hier per categorie om slechts enkele gevallen, zoals
blijkt uit onderstaande tabel (0,01% = 3,7 personen/per jaar):excessief hoge betaling bij afstand: 0,08%verlies van vermogens- en erfrechten 0,01%vrijstelling in verband met dienstplicht 0,05%andere objectieve redenen 0,01%2. De afstandsverplichting hangt nauw samen met de per 1 april 2003
eveneens in werking getreden verplichting voor personen die het Nederlanderschap
willen verkrijgen om een naturalisatietoets af te leggen. Deze naturalisatietoets
is bedoeld om de actieve en passieve, mondelinge en schriftelijke kennis van
de Nederlandse taal dan wel de taal die in de Nederlandse Antillen of Aruba
op het eiland van hoofdverblijf naast het Nederlands gangbaar
is, alsmede de kennis van de Nederlandse, respectievelijk Antilliaanse of
Arubaanse maatschappij te toetsen. In het algemeen is naturalisatie tot Nederlander
niet meer mogelijk zonder een redelijke kennis van de Nederlandse taal of
eilandstaal en van de staatsinrichting en de maatschappij van het land van
hoofdverblijf. Met de afstandsverplichting wordt de bereidheid getoetst zich
met name politiek te identificeren met de Nederlandse, de Nederlands-Antilliaanse
of Arubaanse samenleving.Afstandsverplichting en naturalisatietoets zijn maatregelen die ten doel
hebben de integratie van vreemdelingen in Nederland, de Nederlandse Antillen
en Aruba te bevorderen. Het feit dat in ⅔ van de gevallen naturalisandi
hun oorspronkelijke nationaliteit behouden, geeft aan dat deze doelstelling
in de praktijk onvoldoende wordt geëffectueerd. Het betekent dat de keuze
voor het Nederlanderschap niet de uitdrukking behoeft te zijn van een daadwerkelijke
verbondenheid met en integratie in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba,
maar evenzeer een zaak zou kunnen zijn van gebruiksgemak, omdat er een Nederlands
paspoort en het recht op vrij verkeer in de Europese Unie aan verbonden is.
Zeker voor volgende generaties die geen of slechts een beperkte reële
band met het land van oorsprong hebben, wordt het hebben van twee nationaliteiten
een zaak van opportuniteit, die op termijn een volledige integratie in de
Nederlandse, Antilliaanse of Arubaanse samenleving in gevaar kan brengen.Het hebben van meerdere nationaliteiten heeft zowel voordelen als nadelen.
Nationaliteit brengt volkenrechtelijk het recht van binnenkomst in en vertrek
uit het land van de nationaliteit mee, en het recht niet daaruit te mogen
worden verwijderd. Hoewel nationaliteit niet uit zichzelf verdere rechten
meebrengt, is in het algemeen daaraan toch ook verbonden het recht van consulaire
bijstand, het actief en passief kiesrecht en het recht om bepaalde beroepen
en ambten uit te oefenen. Ook is in een aantal landen aan de nationaliteit
verbonden het recht op sociale zekerheid en het recht eigendom te kunnen hebben
van met name onroerend goed in rurale gebieden. Bovendien brengt nationaliteit
in bepaalde landen het recht mee de rechter te adiëren met name in familierechtelijke
aangelegenheden. Meervoudige nationaliteit kan in het internationale reisverkeer
van pas komen, indien betrokkene in het bezit van meerdere paspoorten is en
op de meest gunstige daarvan binnenkomst in een derde land kan vragen. Meervoudige
nationaliteit heeft echter ook wezenlijke nadelen. Zo creëert het de
mogelijkheid van meervoudige militaire dienstplicht, van stemplicht waar die
nog geëist wordt, van vervolging wegens strafbare feiten waarvoor staatsburgers
ook in het buitenland vervolgd kunnen worden, en van onduidelijkheid over
het op juridische relaties zoals familierechtelijke betrekkingen toepasselijke
recht indien nationaliteit daarbij een aanknopingspunt is. En ook het beroep
op bijstand door de vertegenwoordiging van het land van de ene nationaliteit
kan in het land van de andere nationaliteit alleen worden gehonoreerd, indien
dat door de autoriteiten van dat andere land wordt toegestaan, hetgeen in
sommige landen het geval is, in andere niet.In de brief van de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie aan
de Tweede Kamer van 27 augustus 2004 (Kamerstukken II 2003–2004,
28 689, nr. 19) over het onderwerp meervoudige nationaliteit en integratie
is aangegeven dat het gewenst is de reikwijdte van de vrijstelling van de
afstandsverplichting te beperken. Duurzame integratie in de samenleving kan
daarmee op langere termijn worden bevorderd. Binnen de grenzen van het Europees
Nationaliteitsverdrag kan beperking van meervoudige nationaliteit worden bereikt
door van verzoekers die met een Nederlander gehuwd zijn, te eisen dat ze afstand
doen van hun oorspronkelijke nationaliteit. Die afstand wordt vaak ook door
hun kinderen gedeeld, althans voor zover zij een andere nationaliteit hebben.
Voorts is het gewenst dat (meerderjarig geworden) kinderen, ook al hebben
zij als minderjarige hier vijf jaar gewoond, afstand doen van hun oorspronkelijke
nationaliteit. Op de invoering van een afstandsverplichting voor
deze groepen wordt in de toelichting op de artikelen nog nader ingegaan. Om
de in bovenvermelde brief genoemde redenen van veiligheid zal geen afstand
van nationaliteit worden gevraagd van vluchtelingen en andere asielgerechtigden.Aantekening verdient dat tweede-generatie vreemdelingen van rechtswege
bij geboorte het Nederlanderschap verwerven. Wie geboren wordt uit ouders
waarvan althans een op het moment van geboorte in Nederland, de Nederlandse
Antillen of Aruba zijn hoofdverblijf had en die zelf ook geboren is uit ouders
waarvan althans een bij zijn geboorte in een van deze landen hoofdverblijf
had, verkrijgt bij zijn geboorte van rechtswege het Nederlanderschap (het
zgn. dubbel ius-soli beginsel). Deze nationaliteitsregel, die reeds generatieslang
geldt, berust enerzijds op de integratiegedachte en is anderzijds een onmisbare
regel van bewijsrecht van het Nederlanderschap. Door de afstandsverplichting
bij eerste en tweede-generatie Nederlanders aan te scherpen, zal ook het vóórkomen
van meervoudige nationaliteit bij derde generatie Nederlanders afnemen.Verwacht mag worden dat de invoering van de afstandsverplichting voor
gehuwden en tweede-generatie vreemdelingen een substantiële bijdrage
zal leveren aan het hebben van een enkelvoudige nationaliteit en daarmee aan
de integratie in Nederland, de Nederlandse Antillen en Aruba. Zoals in de
in onderdeel 1. opgenomen lijst is vermeld betreft deze groep personen 14,1%
van de naturalisandi. De aflopende volgorde van de lijst brengt mee dat in
deze groep alleen een overlap kan bestaan voor personen die wegens het Tweede
Protocol of om wat genoemd wordt «andere gronden» een vrijstelling
van de afstandsverplichting hebben. De invloed van deze twee vrijstellingsgronden
op de omvang van groep personen waarvoor deze wetswijziging zal gaan gelden,
is daarom gering te achten, zodat, ervan uitgaand dat de afstandsverplichting
geen invloed heeft op de naturalisatiebereidheid van de betrokken groep personen,
de afname van het aantal gevallen van meervoudige nationaliteit bij naturalisatie
tot Nederlander op tenminste 13,5% gesteld mag worden. Zulks betekent op jaarbasis
een absolute afname van 5012 personen en een verhoging van de afstandsplicht
onder genaturaliseerden van 37.3% naar 50.8%, waardoor een substantiële
bijdrage geleverd wordt aan de bevordering van enkelvoudig Nederlanderschap
en daarmee aan de integratie van genaturaliseerden in de Nederlandse samenleving.3. Het uitgangspunt dat personen die om een naturalisatie verzoeken zo
mogelijk hun oorspronkelijke nationaliteit dienen te verliezen, geldt ook
reeds voor Nederlanders die een vreemde nationaliteit verwerven. De Rijkswet
bepaalt in artikel 15, eerste lid, onderdeel a, dat het Nederlanderschap verloren
gaat voor de meerderjarige die vrijwillig een andere nationaliteit heeft verkregen.
Artikel 16, eerste lid, onderdeel c, bepaalt dat een minderjarig kind van
deze ouder doorgaans deelt in het verlies. Op de uitzonderingen op deze verliesbepalingen
wordt hieronder ingegaan; zie punt 5.4. De Rijkswet gaat er, evenals het Europees Nationaliteitsverdrag, van
uit dat naturalisatie integratiebevorderend werkt. Naturalisatie van onder
andere echtgenoten en kinderen, en van tweede-generatie vreemdelingen moet
daarom, zo bepaalt het verdrag, vergemakkelijkt worden. Omgekeerd geldt, dat
verlies van een wezenlijke band met de staat van de nationaliteit verlies
van die nationaliteit meebrengt. In meerdere landen ligt dit principe ten
grondslag aan de nationaliteitsregeling. In het kader van de Raad van Europa
wordt thans in het comité van experts in het nationaliteitsrecht onderzoek
verricht naar de voorwaarden van verkrijging en verlies van nationaliteit.
In dit onderzoek wordt op verzoek van Nederland bijzondere aandacht besteed
aan het verlies van nationaliteit bij verlies van een wezenlijke band met
de staat van die nationaliteit. Die weg komt het meest in aanmerking te worden bewandeld voor de gevallen
waarin het oorspronkelijke land verlies van nationaliteit bij verkrijging
van een andere nationaliteit niet toelaat. Een gegeven is dat op grond van
het volkenrecht iedere staat als enige de bevoegdheid heeft in zijn wetgeving
te bepalen wie zijn onderdanen zijn, en dus wie zijn nationaliteit heeft.
Het Koninkrijk kan een persoon niet zijn vreemde nationaliteit ontnemen. De
vraag of iemand een vreemde nationaliteit bezit, moet worden beantwoord overeenkomstig
de wetgeving van de staat van die nationaliteit. Het Koninkrijk kan wel bepalen
dat een persoon bij de verlening van het Nederlanderschap, voor zover redelijk,
al het mogelijke zal doen om zijn andere nationaliteit te verliezen.Het is dan ook van belang dat in Europees verband als algemeen beginsel
wordt uitgedragen dat het verlies van een wezenlijke band met de staat van
de nationaliteit verlies van díe nationaliteit meebrengt. Bovendien
zal met name in de bilaterale contacten met de landen die geen of slechts
een beperkte verliesmogelijkheid kennen en waarvan grote groepen staatsburgers
(tevens) het Nederlanderschap bezitten – en in Nederland, de Nederlandse
Antillen of Aruba hun gewone verblijfplaats hebben – worden aangedrongen
op een verliesregeling in hun regelgeving die wezenlijke integratie in het
nieuwe vaderland bevordert.5. Reeds eerder is door de regering gewezen op de relatie die ligt tussen
de bepalingen betreffende de verkrijging van het Nederlanderschap en die betreffende
het verlies van het Nederlanderschap; zie hiervoor Kamerstukken II 1982/83,
16 947 (R 1181) nrs. 3–4, bladzijde 5, alsmede advies no.
W03.91.0646/K van de Raad van State van het Koninkrijk van 11 maart 1992,
Kamerstukken II 1992/93, 23 029 (R 1461), B. Die relatie heeft er
bij de wijziging van de Rijkswet in 2001 toe geleid dat aan de verkrijging
van het Nederlanderschap en aan het verlies ervan gelijkaardige uitzonderingen
zijn gesteld. Dat betreft in artikel 9, derde lid, RWN de beperkingen gesteld
op de verplichting om afstand te doen van de oorspronkelijke nationaliteit,
en in artikel 15, tweede lid RWN de beperkingen op het verlies van het Nederlanderschap
bij verkrijging van een vreemde nationaliteit. Die beperkingen zijn gebaseerd
op het uitgangspunt, beschreven in de Toelichting bij het Tweede Protocol
tot wijziging van het op 6 mei te Straatsburg gesloten Verdrag betreffende
beperking van gevallen van meervoudige nationaliteit (Trb. 1994, nr. 265),
welk uitgangspunt inhoudt dat verkrijging van de nationaliteit in het bijzonder
voor de in artikel 15, tweede lid, RWN genoemde groepen bijdraagt aan de integratie
in het land van de nieuwe nationaliteit, en dat aan deze bijdrage aan de integratie
geen belemmering gesteld zou moeten worden door het verplichte verlies van
de oorspronkelijke nationaliteit. De gestelde relatie tussen artikel 15 en
artikel 9 heeft ertoe geleid ook in artikel 9 aan de genoemde categorieën
personen het behoud van de oorspronkelijke nationaliteit toe te staan. Wat
betreft de vrijstelling van de afstandsverplichting bij verkrijging van het
Nederlanderschap moet thans echter worden geconstateerd dat die vrijstelling
geen bijdrage heeft geleverd aan de integratie van de vrijgestelde naturalisandi
in de Nederlandse, Nederlands-Antilliaanse of Arubaanse samenleving. Om die
reden wordt dan ook voorgesteld artikel 9, derde lid, RWN te wijzigen. De
beantwoording van de vraag of het behoud van het Nederlanderschap door een
Nederlander die een vreemde nationaliteit verkrijgt, zoals thans geregeld
is in artikel 15, tweede lid, RWN, heeft bijgedragen aan de integratie van
die Nederlander in het land van zijn nieuwe nationaliteit dient te worden
overgelaten aan de autoriteiten van het land van die nieuwe nationaliteit.
Om die reden is geen wijziging van artikel 15, tweede lid, artikel 15A, artikel
16, tweede lid, artikel 16A noch van artikel 26 RWN voorgesteld.6. Ten slotte verdient aandacht de positie van personen met de Nederlandse
én een vreemde nationaliteit die gedrag vertonen dat de essentiële belangen van het Koninkrijk, van Nederland, de Nederlandse Antillen
of Aruba ernstig schaadt. Het volkenrecht, en met name het Europees Nationaliteitsverdrag,
staat intrekking van de nationaliteit in die gevallen toe. Tot nu toe was
gedrag dat op aantasting van de essentiële belangen van de Staat gericht
was, zó uitzonderlijk dat de wet daarmee geen rekening hield. Slechts
indien sprake is van het zich vrijwillig in vreemde krijgsdienst begeven van
een staat die betrokken is bij gevechtshandelingen tegen het Koninkrijk zelf
of tegen een bondgenootschap waarvan het Koninkrijk lid is, heeft dat thans
gevolgen voor het Nederlanderschap. Inmiddels moet worden aanvaard dat ook
(andere) staatsvijandige activiteiten of gedragingen de essentiële belangen
van de Staat zozeer kunnen aantasten, dat zulks gevolgen behoort te hebben
voor het bezit van het Nederlanderschap. Het voorstel van rijkswet voorziet
daarin.ARTIKELENArtikel IA. Artikel 9In artikel 9, derde lid, RWN komen de onderdelen b, c en d te vervallen.
In deze onderdelen wordt aan bepaalde groepen naturalisandi vrijstelling gegeven
van de verplichting om bij de verkrijging van het Nederlanderschap afstand
te doen van de oorspronkelijke nationaliteit. Het betreft hier verzoekers
die hetzij in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba zijn geboren en
daar ten tijde van het verzoek hun hoofdverblijf hebben, hetzij voor het bereiken
van de meerderjarige leeftijd gedurende een periode van vijf jaar onafgebroken
aldaar hun hoofdverblijf gehad hebben, hetzij gehuwd zijn met een Nederlander.
De vrijstelling van de afstandsverplichting is voor deze drie categorieën
bij Rijkswet van 21 december 2000 (Stb. 618) ingevoerd. Het Europees
Nationaliteitsverdrag noemt drie vergelijkbare categorieën verzoekers
waarvoor de naturalisatie vergemakkelijkt dient te worden, te weten echtgenoten
van onderdanen, personen die op het grondgebied zijn geboren en daar wettig
en gewoonlijk verblijven, en personen die hun wettige en gewone verblijfplaats
hebben op het grondgebied gedurende een periode die aanvangt voor de leeftijd
van 18 jaar, welke periode wordt vastgesteld door de nationale wetgeving.
De in het Verdrag bedoelde vergemakkelijking wordt in de Rijkswet echter niet
alleen door een vrijstelling van de afstandsverplichting verwezenlijkt. Voor
personen gehuwd met een Nederlander wordt de naturalisatie ook vergemakkelijkt
omdat deze groep vrijgesteld is van de in artikel 8, eerste lid, onderdeel
c, RWN genoemde voorwaarde van vijf jaar hoofdverblijf in Nederland, de Nederlandse
Antillen of Aruba. Voor de twee andere categorieën, beide tweede-generatie
verzoekers, wordt de verkrijging van het Nederlanderschap vergemakkelijkt
omdat zij in de gelegenheid zijn door optie het Nederlanderschap te verkrijgen,
zie artikel 6, eerste lid, RWN. De hier beoogde drie groepen verzoekers vormen
samen 14.1% van de naturalisandi. Beëindiging van hun vrijstelling van
de afstandsverplichting levert dan ook, zoals hiervoor in Algemeen, onder
punt 2, aangetoond, een substantiële bijdrage aan de nagestreefde beperking
van meervoudige nationaliteit en dus aan de gewenste verbetering van de kans
op integratie van nieuwe Nederlanders in de landen van het Koninkrijk. Nu
het Europees Nationaliteitsverdrag daaraan niet in de weg staat, is de (her-)invoering
van een afstandsverplichting voor deze drie categorieën gezien het daarmee
verbonden maatschappelijk belang thans geboden.Artikel 9, derde lid, RWN noemt bovendien als categorieën personen
die van de afstandsverplichting zijn vrijgesteld de verzoekers die onderdaan
zijn van een Staat die Partij is bij het op 2 februari 1993 te Straatsburg
tot stand gekomen Tweede Protocol tot wijziging van het Verdrag betreffende de beperking van gevallen van meervoudige nationaliteit en betreffende
militaire verplichtingen in geval van meervoudige nationaliteit (Trb. 1994,
265) en de in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba erkende vluchtelingen.De vrijstelling van deze twee groepen personen blijft gehandhaafd. De
eerste groep betreft personen uit staten die evenals het Koninkrijk tot het
genoemde Protocol zijn toegetreden, te weten Frankrijk en Italië. Uitgangspunt
van het Protocol is, dat bij de verkrijging van de nationaliteit van een tot
het Protocol toegetreden Staat, het aan de wetgeving van de Staat van de andere
nationaliteit is overgelaten om te bepalen of de naturalisandus om die reden
zijn oorspronkelijke nationaliteit zal verliezen of niet. De in artikel 9,
derde lid, onderdeel a, RWN genoemde vrijstelling vloeit als verdragsverplichting
voort uit dit Tweede Protocol.De vrijstelling van de afstandsverplichting voor de in Nederland, de Nederlandse
Antillen of Aruba erkende vluchtelingen berust op de verplichting de naturalisatie
van vluchtelingen te vergemakkelijken, welke verplichting is opgenomen in
artikel 34 van het op 28 juli 1951 te Genève gesloten Verdrag
betreffende de status van vluchtelingen (Trb. 1966, 197) en in artikel 6,
vierde lid, onder g, van het Europees Nationaliteitsverdrag. Daarenboven kan
van vluchtelingen redelijkerwijs niet worden verlangd dat zij zich bij hun
diplomatieke vertegenwoordigingen bekend maken teneinde afstand te doen, nu
een dergelijke bekendmaking voor de betrokkene en zijn familie onaanvaardbare
gevolgen kan hebben. Ook deze vrijstelling dient derhalve gehandhaafd te worden.B. Artikel 14, tweede lidIn artikel 14, tweede lid, wordt verwezen naar artikel 5 RWN. Omdat artikel
5 bij Rijkswet van 3 juli 2003, Stb. 284, naar inhoud en indeling gewijzigd
is, dient het huidige tweede lid van artikel 14 daaraan te worden aangepast.
Omdat aan artikel 14 een nieuw tweede lid wordt toegevoegd, wordt het huidige
tweede lid vernummerd tot lid 3.C. Artikel 14, tweede lid, nieuwIn artikel 14 wordt een lid ingevoegd dat beoogt een bijdrage te leveren
in de strijd tegen het internationale terrorisme. Het voorstel beoogt de Minister
de mogelijkheid te geven het Nederlanderschap te ontnemen aan personen die
onherroepelijk veroordeeld zijn voor een misdrijf waarbij ernstige schade
is toegebracht aan de essentiële belangen van het Koninkrijk of van een
of meer landen van het Koninkrijk. Artikel 7, eerste lid onder d, van het
op 1997 te Straatsburg gesloten Europees Verdrag inzake Nationaliteit (Trb
1998, 10) (hierna: ENV) staat een Verdragstaat toe in zijn nationale wetgeving
te voorzien in het verlies van zijn nationaliteit van rechtswege of op initiatief
van de Staat bij zulk gedrag. Artikel 7, derde lid – een bepaling die
ontleend is aan het op 30 augustus 1961 te New York gesloten Verdrag
tot beperking van staatloosheid (Trb 1967, 124), op welk verdrag ook artikel
14, vierde lid, RWN berust – beperkt deze verliesmogelijkheid echter
door het verlies alleen toe te staan indien de betrokken persoon daardoor
niet staatloos zal worden. De toelichting bij artikel 7 ENV geeft een ruime
uitleg aan deze verliesgrond, nu daar gesproken wordt van verraad en andere
activiteiten die gericht zijn tegen de essentiële belangen van de Staat
(«treason and other activities directed against the vital interests
of the State concerned») en dus ook de voorbereiding van een ernstige
aantasting van de essentiële belangen als aanleiding tot verlies ziet.
Ook artikel 8, derde lid, onder a II, van het op 30 augustus 1961 te
New York gesloten Verdrag tot beperking van staatloosheid (Trb 1967, 124),
welk artikel volgens de genoemde toelichting aan de basis heeft gestaan van
artikel 7, eerste lid, onder d, van het Europees Nationaliteitsverdrag, kent
een ruimere formulering waar het spreekt van dusdanige gedragingen
dat daardoor aan de wezenlijke belangen van de Staat ernstig afbreuk wordt
gedaan («conducted himself in a manner seriously prejudicial to the
vital interests of the State»).Gezien deze interpretatie van artikel 7, eerste lid, onder d, ENV is het
mogelijk om zowel bij de uitvoeringshandelingen als bij de voorbereidingshandelingen
van de in dat artikel bedoelde ernstig schadelijke gedragingen tot intrekking
van het Nederlanderschap te besluiten. De schadelijke gedragingen die in artikel
7 zijn bedoeld, kunnen naar aard en omvang zeer verschillen. Daarom is ervoor
gekozen om voor deze gedragingen geen verlies van rechtswege in te voeren,
maar de intrekking van het Nederlanderschap een bevoegdheid van de minister
te laten zijn. Tot de schadelijke gedragingen kunnen met name gerekend worden
de misdrijven tegen de veiligheid van de Staat alsmede de terroristische misdrijven
genoemd in artikel 83 van het Wetboek van Strafrecht. Tevens kunnen daaronder
worden gerekend de misdrijven waarbij samenspanning strafbaar is gesteld,
als ook de samenspanning tot deze misdrijven. In een algemene maatregel van
rijksbestuur zal nader worden bepaald welke in het Nederlandse, Nederlands-Antilliaanse
en Arubaanse strafrecht genoemde strafbare feiten als zodanig zullen worden
aangemerkt. Deze werkwijze biedt de mogelijkheid om, zonder de vereiste rechtszekerheid
te verliezen, snel te reageren zo dat nodig is.Intrekking van het Nederlanderschap vindt niet plaats dan nadat de betrokkene
onherroepelijk is veroordeeld voor zulk misdrijf. De hier voorgestelde bepaling
geeft de minister de bevoegdheid tot intrekking over te gaan. Hij zal steeds
in het concrete geval moeten toetsen of de schade voldoende ernstig is en
het door de schade getroffen belang voor het Koninkrijk of een of meer van
de landen daarvan zo essentieel is, dat intrekking van het Nederlanderschap
aangewezen is. Bij zijn beslissing tot intrekking van het Nederlanderschap
zal de minister ook de zwaarte van het gepleegde misdrijf en van de veroordeling
mee laten wegen. Een voornemen tot intrekking van het Nederlanderschap volgt
de procedure neergelegd in artikel 66 en volgende van het Besluit verkrijging
en verlies Nederlanderschap. Intrekking van het Nederlanderschap vindt eerst
plaats nadat de betrokkene onherroepelijk is veroordeeld voor het voor de
essentiële belangen van de Staat ernstig schadelijke misdrijf.Intrekking heeft geen gevolg voor de vervolgbaarheid van strafbare feiten
die vóór de intrekking van het Nederlanderschap in het buitenland
gepleegd zijn. Voor de in artikel 4 van het Wetboek van Strafrecht genoemde
strafbare feiten is de nationaliteit van de pleger van geen belang; onder
deze feiten vallen met name ook terroristische misdrijven. Artikel 5, eerste
lid van het Wetboek van Strafrecht noemt vervolgens de strafbare feiten die
hier te lande vervolgd kunnen worden indien een Nederlander zich daaraan in
het buitenland heeft schuldig gemaakt. De vraag of de pleger op het moment
van vervolging van een in artikel 5 genoemd strafbaar feit het Nederlanderschap
nog bezit is hier niet relevant, bepalend is dat de pleger op het tijdstip
van het plegen van het strafbare feit de Nederlandse nationaliteit bezat.Artikel IIOmdat tussen het moment van de indiening van het naturalisatieverzoek
en dat van de verlening van het Nederlanderschap een behandelingstijd van
enige maanden kan verlopen, is het noodzakelijk dat deze wijziging van de
rijkswet, althans waar het de verlening van het Nederlanderschap betreft,
een overgangsbepaling bevat, die inhoudt dat de gewijzigde regeling alleen
betrekking heeft op verzoeken om verlening van het Nederlanderschap ingediend
op of na de inwerkingtreding van dit onderdeel van deze rijkswet. Artikel IIIDe invoering van enkele onderdelen van deze wijziging van de Rijkswet
op het Nederlanderschap vergt enige voorbereiding, die in de landen van het
Koninkrijk verschillend van tijdsduur kan zijn.De Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie a.i.,J. P. H. Donner 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-30166-3.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl