Modernisering AWBZ; Brief staatssecretaris over indicatiestelling en 'werkdocument gebruikelijke zorg'
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-06 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 26631, nr. 129

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum brief

30-03-2005

Tweede Kamer der Staten-Generaal

2004-2005

26631 nr. 129

16-03-2005

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 26631Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
26 631Modernisering AWBZnr. 129BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN SPORTAan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 16 maart 2005Tijdens het Algemeen Overleg van 9 maart jl. over de indicatiestelling
en het «werkdocument gebruikelijke zorg» is afgesproken dat een
tweede termijn in een aanvullend overleg zal worden gehouden. Ten behoeve
daarvan zend ik u de antwoorden op vragen die naar uw oordeel nog onvoldoende
aan bod zijn gekomen.Hoewel een aantal vragen elkaar overlappen zie ik af van clustering daarvan
om elke vragensteller maximaal recht te doen in de beantwoording.1. Mevrouw Smits vroeg hoe ik ervoor ga zorgen
dat de mantelzorger wel voldoende bij de indicatiestelling
wordt betrokken. In eerste termijn heb ik aangegeven dat ik grote waarde hecht
aan de betrokkenheid van mantelzorgers bij de indicatiestelling. Ik heb ook
gezegd dat mantelzorg ten principale te indiceren zorg is. Het is dus de keuze
van de mantelzorger – zij het moreel niet altijd een vrijwillige –
en van de cliënt of mantelzorg wordt ingezet. Naar mijn mening kan een
indicatie waarbij mantelzorg wordt betrokken dan ook niet goed worden gesteld
zonder betrokkenheid van de mantelzorger. Bij de vraag hoe ik daarvoor zorg is de verdeling van verantwoordelijkheden van belang.
Ook daar heb ik in eerste termijn het nodige over gezegd. De verantwoordelijkheid
voor de uitvoering van de indicatiestelling in concrete individuele gevallen
ligt bij de indicatiesteller zelf in zijn of haar één op één
contact met de cliënt en de mantelzorger van de cliënt. Het is evenwel
mijn verantwoordelijkheid om protocollen vast te stellen die als kader dienen
voor de handelwijze van indicatiestellers. In dat verband zal ik het CIZ opdragen
om concreet uit te werken hoe, gebruik makend van de voorstellen van het Verweij-Jonker
Instituut, mantelzorgers op een zorgvuldige en efficiënte wijze kunnen
worden betrokken bij het proces van indiceren.2. Mevrouw Smits vroeg tevens welke financiële ruimte er ontstaat als gevolg van het
werkdocument gebruikelijke zorg en of die ruimte kan bijdragen
aan het wegwerken van de wachtlijsten. In eerste termijn heb ik aangegeven
dat het effect van het werkdocument vooral neerslaat bij de huishoudelijke
zorg maar dat het niet mogelijk is om vast te stellen welk deel van de daling
van het aantal eerste aanvragen het gevolg is van het werkdocument en welk
deel het gevolg van andere maatregelen zoals de verhoging van de eigen bijdrage.
De beantwoording van de vraag welke financiële ruimte er naar schatting is ontstaan mede als gevolg van het werkdocument
gebruikelijke zorg vergt nader onderzoek. Daarbij wil ik er nogmaals op wijzen
dat het in het onderzoek gevonden effect van een daling van het aantal eerste
aanvragen huishoudelijke zorg met ongeveer 30% in financiële zin niet
moet worden overschat. Alle bestaande indicaties lopen immers nog gewoon door.3. Mevrouw Smits vroeg ook hoe ik zorg voor duidelijke richtlijnen die door het CIZ ook worden toegepast.
In eerste termijn heb ik bewust een schets gegeven van de verantwoordelijkheden
in de hele kolom van algemene wettelijke vastlegging van aanspraken tot het
in individuele gevallen tot gelding brengen daarvan. Ik heb duidelijk gemaakt
dat mijn verantwoordelijkheid gelegen is in de wet en regelgeving en in de
sturingsrelatie met het CIZ als uitvoerende organisatie. Door de centralisatie
van de indicatiestelling in één landelijke organisatie die door
mij wordt gesubsidieerd, kan ik het CIZ rechtstreeks opdragen om richtlijnen
vast te stellen en eenduidig toe te passen. Zo is afgesproken dat het CIZ
een zogenaamd «referentiewerkproces» opstelt. Met het CIZ heb
ik afgesproken zodanige maatregelen te nemen dat die eenduidige toepassing
ook wordt gewaarborgd in het kader van de implementatie van het referentiewerkproces.
De werkinstructies van indicatiestellers worden aangescherpt, er komt op basis
van het reeds bestaande expertisecentrum en de werkdocumenten een systeem
van interne kwaliteitsbewaking, er zijn afspraken over de uniforme registratie
en afhandeling van bezwaren en er is veel meer dan voorheen sprake van georganiseerde
interne collegiale toetsing en interne opleidingen. Tenslotte is er sinds
de invoering van de functiegerichte indicatiestelling nieuwe jurisprudentie
ontstaan, die een uniformerende werking heeft op het afwegingsproces.4. Mevrouw Smits vroeg voorts of ik bereid
ben om na een jaar opnieuw te onderzoeken wat het effect is van het werkdocument gebruikelijke
zorg. Het monitoren van de bedrijfsprocessen van het CIZ, dus ook de feitelijke
toepassing van het document gebruikelijke zorg, is een reguliere taak in de
sturingsrelatie tussen het rijk en het CIZ. Afzonderlijk onderzoek is dus
overbodig.5. Mevrouw Smits vroeg onder welke voorwaarden telefonisch indiceren toegestaan is door het CIZ. In eerste
termijn heb ik duidelijk aangegeven dat het telefonisch afhandelen van een
indicatie in complexe gevallen, of in geval er sprake is van een substantiële
inzet van mantelzorg, niet in de rede ligt. Het kan overigens ook in het directe
belang van verzekerde zijn dat telefonisch snel een indicatiebesluit wordt
afgegeven.Telefonisch afhandelen van een indicatie kan in beginsel in situaties
waar al informatie beschikbaar is en aanvullende telefonische informatie een
zodanig volledig beeld oplevert van de situatie van de cliënt dat een
indicatie kan worden afgegeven.Beperkte communicatiemogelijkheden met de cliënt (een taalbarrière,
spraakgebrek, auditieve stoornis, ontwijkende antwoorden, verwardheid of heftige
emotionaliteit) sluiten daarom een telefonische afhandeling uit. Ook in geval
van complexe situaties, waar een veelvoud van te indiceren functies noodzakelijk
lijkt is huisbezoek aan de orde als de indicatiesteller meent dat de beschikbare
informatie geen volledig beeld geeft van de situatie van de cliënt. Als blijkt dat de inzet van mantelzorg invloed heeft op de indicatie,
moet de mantelzorger altijd worden gehoord, hetzij telefonisch hetzij tijdens
het huisbezoek.Via scholing en in de dagelijkse aansturing wordt ervoor gezorgd dat dit
soort instructies consequent wordt toegepast.6. Mevrouw Smits vroeg ook wat ik naast overleggen
met Per Saldo nog verder kan doen om daadwerkelijk te voorkomen dat er verschillend
wordt geïndiceerd bij persoonsgebonden budgettenen
zorg in natura. Ik heb in eerste termijn duidelijk gesteld dat de keuze voor
een pgb of voor naturazorg na de indicatiestelling
komt en dat deze keuze ten principale niet van invloed kan zijn op de aard
en omvang van de indicatie. Voor zover dat toch voorkomt is dat dus onjuist.
Ook hier geldt dat het aangrijpingspunt voor verbetering ligt bij de handelwijze
van individuele indicatiestellers die door het geven van werkinstructies wordt
beïnvloed. Ik heb het CIZ daarom verzocht expliciet in de werkinstructies
op te nemen dat een aanvraag voor een pgb niet anders dient te worden afgehandeld
dan een aanvraag voor zorg in natura. Een dergelijke verduidelijking van de
werkinstructies aan indicatiestellers zal via interne opleidingen de reguliere
praktijk op dit punt moeten verbeteren. Ik zal het CIZ ook opdragen door vormen
van toetsing de voortgang op dit punt te volgen.7. Mevrouw Smits vroeg nog wat er gedaan kan
worden om te voorkomen dat er bij zorg in natura te rigide
indicaties worden gesteld die niet tegemoet komen aan de specifieke
omstandigheden van de zorgvrager. Uniformering van de indicatiestelling moet
er niet toe leiden dat de specifieke omstandigheden van de zorgvragers worden
veronachtzaamd. In eerste termijn heb ik gewezen op de professionele speelruimte
die de indicatiesteller moet hebben omdat iedere cliënt en iedere situatie
uiteindelijk verschillend is. In de ontwikkeling van de systematiek van indicatiestelling
staan daarom twee doelstellingen centraal: a. het verduidelijken van werkinstructies,
een betere organisatie van het afwegingsproces (bijvoorbeeld met hulpmiddelen
als een beslisboom) en het controleerbaar en meetbaar maken van de besluitvorming;
en b. het versterken en mobiliseren van de deskundigheid die noodzakelijk
is om te bepalen of een van de standaard afwijkende werkwijze nodig is.Om überhaupt af te kunnen wijken, bijvoorbeeld in situaties waar
een verblijfsindicatie in de rede ligt maar thuisverpleging vanwege bijzondere
omstandigheden sociaal gezien wenselijk is, zal een hardheidsclausule worden
ingevoerd. Ik verwijs daarvoor kortheidshalve naar de vraag van mevrouw Van
Miltenburg en het antwoord daarop (in deze brief onder nummer 22).8. Tenslotte vroeg mevrouw Smits nog hoe rekening
wordt gehouden met specifieke eisen die van toepassing
zijn op doelgroepen en leeftijdsgroepen. Ten aanzien
daarvan wil ik, zoals in eerste termijn ook al naar voren kwam in interrupties
door andere leden, opmerken dat de indicatiestelling AWBZ-breed is georganiseerd.
Daardoor zijn de grenzen tussen de sectoren van de AWBZ geslecht. Een besluit
dat met instemming van de Kamer reeds enige jaren geleden is genomen. De omschrijving
van de zorgaanspraken is daarom sinds 2003 algemeen geformuleerd in zeven
functies. Onderdeel van de indicatiestelling is het bepalen van de grondslag
zoals lichamelijke, geestelijke of verstandelijke handicap, somatische problematiek,
geriatrische problematiek of psychiatrische stoornis. In het indicatieformulier
wordt op basis van internationaal gevalideerde schalen de relatie gelegd tussen
de grondslag voor AWBZ-zorg en de aard van de activiteiten die noodzakelijk
zijn. De mate van noodzakelijke zorg wordt uitgedrukt in algemene functies
en klassen. De eigen professionele keuze voor de wijze waarop een functie
door zorgaanbieders met concrete zorgactiviteiten kan worden ingevuld waarborgt dat er ruime mogelijkheden zijn om in het zorg- cq. behandelplan rekening
te houden met de specifieke zorgbehoefte van de verschillende doelgroepen
en leeftijdscategorieën.9. Mevrouw Vietsch vroeg hoe zit het met het tijdschrijven in de thuiszorg. Ik zal u op korte termijn
in het perspectief van bekostiging en verantwoording en in aansluiting op
mijn brief van 25 oktober 2004 als antwoord op de motie Vietsch (29 200
XVI, nr. 85), hierover separaat informeren.10. Mevrouw Vietsch vroeg ook nog hoe het
zit met de indicatiestelling voor dak- en thuislozen.
Ik merk daarover op dat dak- en thuislozen voor de indicatiestelling AWBZ
geen afzonderlijke categorie vormen. Wanneer een burger van Nederland, dus
ook een dak- of thuisloze, een grondslag en beperkingen heeft op basis waarvan
AWBZ zorg noodzakelijk is, kan hij/zij daarvoor een indicatie krijgen. De
ervaring leert dat dit ook het geval is. Ik begrijp de zorg van mevrouw Vietsch
echter wel omdat het om een zorgmijdende groep gaat. Aanvragen moeten worden
ingediend door de verzekerde. Voor dak- en thuislozen geldt dat veelal de
zorgverlenende instelling betrokken is bij de aanvraag en informatie verstrekt.
Daarvoor is een afzonderlijk aanvraagformulier ontworpen. Indien dak- en thuislozen
zich met een verwijzing door een (huis)arts melden bij een toegelaten ggz-instelling,
kan ggz-zorg worden verleend met de verplichting de geleverde zorg ter registratie
te melden bij het CIZ.11. Mevrouw Vietsch vroeg verder hoe het zit
met de positie van het CIZ en de wijziging van
de AWBZ in dit verband. In eerste termijn heb ik gezegd dat ik nog twee jaar
nodig heb, dus tot 2007, om de centrale indicatiestelling door het CIZ op
orde te krijgen. Een verbouwing van de winkel terwijl de verkoop doorgaat.
Mevrouw Vietsch merkte terecht op dat wettelijk gezien de gemeenten nog steeds
verantwoordelijk zijn. De gemeenten hebben op grond van artikel 9a van de
AWBZ het CIZ voor het jaar 2005 aangewezen als indicatieorgaan. Over het jaar
2006 hebben gemeenten nog geen gezamenlijke uitspraak gedaan. Aanpassing van
de AWBZ is noodzakelijk om de positie van het CIZ definitief te regelen. Een
belangrijke optie is het aanwijzen van het CIZ als Zelfstandig bestuursorgaan.
Voor het maken van een keuze is het kabinetsstandpunt op het recente Interdepartementale
Beleidonderzoek (het zogenaamde IBO/VOR) van belang. Ik verwacht daarom dat
per 2007 de positie van het CIZ definitief kan zijn geregeld.12. Mevrouw Koser Kaya stelde de vraag wat
nu het verschil is tussen gebruikelijke zorg en mantelzorg en of mantelzorg nu ook onder gebruikelijke
zorg valt. In eerste termijn ben ik daar op ingegaan door onder meer de definitie
van gebruikelijke zorg te geven en aan te geven dat mantelzorg ten principale
indiceerbare zorg is. Aanvullend daarop nog het volgende. Gebruikelijke zorg
en mantelzorg zijn elkaar uitsluitende begrippen. Op pagina 3 van het werkdocument,
waar het gaat over de plaatsbepaling van gebruikelijke zorg, wordt bedoeld
te zeggen dat zowel gebruikelijke zorg als mantelzorg beide als vormen van
niet-professionele zorg onder het overkoepelende begrip informele zorg vallen.Gebruikelijke zorg is per definitie zorg waarop geen aanspraak bestaat vanuit de AWBZ. Het is de normale, dagelijkse
zorg die partners of ouders en inwonende kinderen geacht worden elkaar onderling
te bieden omdat ze als leefeenheid een gezamenlijk huishouden voeren en op
die grond een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben voor het functioneren
van dat huishouden. Gebruikelijke zorg is dus alleen aan de orde als er sprake
is van een leefeenheid die een gezamenlijk huishouden voert. Uitwonende kinderen
vallen hier buiten. Bij mantelzorg gaat het per definitie om AWBZ-zorg waarop verzekerde wel aanspraak heeft. In geval er voor verzekerde mantelzorg
beschikbaar is kan dat deel van de zorgaanspraak buiten het indicatiebesluit
blijven omdat daar geen professionele zorg vanuit de AWBZ voor ingezet hoeft
te worden. De mantelzorger voorziet al in die zorg en de indicatiesteller
weegt dat mee in het opstellen van het indicatiebesluit. Welke zorg de mantelzorger
op zich neemt en in welke omvang is uitsluitend en alleen aan de mantelzorger
zelf om te bepalen, in overleg met de zorgvrager. Het meewegen van de mantelzorg
betekent ook dat de indicatiesteller nagaat of voor een deel van de mantelzorg
alsnog AWBZ-zorg geïndiceerd moet worden ter ondersteuning van de mantelzorger
zodat die regelmatig tijdelijk ontlast wordt. In geval er voor een verzekerde
geen mantelzorg beschikbaar is of mantelzorg wegvalt, wordt dus AWBZ-zorg
geïndiceerd.13. Mevrouw Koser Kaya vroeg ook nog hoe ik
ervoor zorg dat ook de perceptie van de cliënt
en de mantelzorger goed wordt meegewogen bij gebruikelijke zorg. Deze vraag
sluit aan bij de eerste vraag van mevrouw Smits. Ik verwijs daar in de eerste
plaats dan ook naar. Ik voeg daar nog aan toe dat de betrokkenheid op verschillende
niveaus wordt vormgegeven. In de Raad van Toezicht van het CIZ is een plek
gereserveerd voor een vertegenwoordiger van patiënten- en cliëntenvertegenwoordigers.
De organisaties van patiënten/cliënten en van mantelzorgers worden
bovendien betrokken bij het overleg over beleidsontwikkelingen. De afgelopen
jaren onder andere door vertegenwoordiging in de Regiegroep Indicatiestelling
AWBZ, waarin onder meer alle werkdocumenten zijn besproken. De NP/CF heeft
inmiddels al een instrument ontwikkeld voor het beoordelen van indicatieorganen
vanuit het perspectief van cliënten en patiënten.14. Ook mevrouw Tonkens vroeg in navolging
vanmevrouw Smits wanneer
er sprake kan zijn van telefonisch indiceren. Ik verwijs kortheidshalve naar
dat antwoord (nummer 5).15. Mevrouw Tonkens vroeg ook waar nu al en
waar niet gemandateerd wordt. En ze vroeg in dat
verband wat precies de problemen zijn om dit grootscheeps te introduceren.
In eerste termijn heb ik aangegeven dat er op dit moment 19 standaard indicatieprotocollen
(zogenaamde SIP's) zijn ontwikkeld. Die zijn nodig om mandatering op een zorgvuldige
manier te kunnen invoeren. Ik heb ook gezegd dat het daarbij wat mij betreft
niet blijft. Maar het moet wel zorgvuldig. Het CIZ moet op objectieve, onafhankelijke
en uniforme wijze indicaties stellen zodat elke burger een gelijke toegang
heeft tot de AWBZ. Bij mandatering aan zorgaanbieders moet ook aan dat uitgangspunt
voldaan kunnen worden. Dat brengt met zich mee dat het CIZ de zgn. SIP's uitgebreid
moet testen en een goede controle moet realiseren.Voor een deel is dit al in gang gezet, zodat het CIZ vanaf 1 mei
a.s. kan gaan werken met die 19 standaard indicatieprotocollen die via taakmandaat
door de zorgaanbieders uitgevoerd kunnen worden. De zorgverlener stuurt dan
een digitaal geprotocolleerd aanvraagformulier in, dat uitmondt in een positief
of een negatief indicatieadvies. Dat advies stuurt hij naar het CIZ. In het
geval van een positief advies kan de aanbieder de zorg op basis van dit advies
meteen in gang zetten. Het CIZ neemt de adviezen één op één
over. Controle gebeurt achteraf door middel van een steekproef.Het merendeel van de 19 SIP's heeft betrekking op enkelvoudige verpleegkunde
handelingen, zoals wondverzorging en het toedienen van sondevoeding. Daarnaast
zijn er SIP's voor nazorg na bepaalde ziekenhuisopnames. Er is ook een SIP
voor kortdurende huishoudelijke verzorging opgesteld en één
voor kortdurende persoonlijke verzorging. Het CIZ onderzoekt op dit moment of het aantal standaard indicatieprotocollen
kan worden uitgebreid. Ik ga er van uit dat een substantieel deel van de indicaties
kan worden gemandateerd.In aanvulling hierop merk ik op dat een deel van de RIO's ook al voor
1 januari 2005 met mandatering werkte, met name waar het ging om transfers
uit ziekenhuizen en om thuiszorginstellingen.16. Mevrouw Tonkens vroeg of ik nader wil
onderzoeken hoe het zit met indicaties voor verblijf die niet worden afgegeven
voor uitbehandelde maar nog revalidatiebehoevende patiënten met als gevolg dat ziekenhuizen ten onrechte deze patiënten
niet ontslaan. Ik heb geen aanwijzingen dat deze situaties zich op betekenisvolle
schaal voor zouden doen. In situaties waarin thuis onmogelijk de benodigde
zorg en ondersteuning kan worden geboden is een verblijfsindicatie immers
gewoon mogelijk, zoals ik ook in eerste termijn heb opgemerkt. Ik vind nader
onderzoek dan ook niet nodig. Mijn indruk is, dat indicatiestellers zich in
het algemeen zeer goed bewust zijn van de noodzaak tot (tijdelijk) verblijf
van patiënten die het ziekenhuis kunnen verlaten. Tussen transferverpleegkundigen
en indicatiestellers bestaan in het algemeen goede contacten.17. Mevrouw Tonkens vroeg wat ik ervan vind
als bij herindicaties er geen verblijf meer wordt
geïndiceerd bijvoorbeeld voor een bewoner van een gezinsvervangend tehuis
en deze dus gedwongen zou worden op korte termijn te verhuizen. Voor zover
zich dat al voordoet vind ik dat onjuist. Mij zijn geen concrete gevallen
bekend. Indien bij herindicatie blijkt dat iemand niet meer voor verblijf
in aanmerking komt, wordt de betreffende bewoner niet gedwongen om op korte
termijn te verhuizen. In het convenant met de zorgkantoren is omtrent de gevolgen
van herindicatie het volgende afgesproken: «Indien
een herindicatie tot vermindering of beëindiging van de zorg leidt, dient
de zorginstelling in overleg met de verzekerde afspraken te maken over de
effectuering daarvan. Indien omstandigheden daartoe aanleiding geven (bijvoorbeeld
indien overplaatsing naar andere noodzakelijke zorg- of hulpverlening niet
op korte termijn mogelijk is), kan daarbij een naar redelijkheid te bepalen
overgangsperiode worden gehanteerd. Het zorgkantoor maakt daarover vanuit
zijn verantwoordelijkheid voor een zorgvuldige uitvoering van de AWBZ nadere
afspraken met de zorginstellingen.» Ik zie geen aanleiding
tot nadere maatregelen.18. Mevrouw Van Miltenburg vroeg wie er financieel verantwoordelijk is voor de gestelde indicatie:
het zorgkantoor of de zorgaanbieder. In feite zijn beide verantwoordelijk.
Het zorgkantoor en de zorgaanbieder zijn de contractpartners bij de inkoop
van zorg. Bij het zorgkantoor (de zorgverzekeraar) berust de wettelijke zorgplicht.
Dat wil zeggen dat hij gehouden is de geïndiceerde zorg te leveren. Hij
is dus ook verantwoordelijk voor de financiering daarvan. Binnen de gemaakte
prijs- en volumeafspraken in het contract met het zorgkantoor is de zorgaanbieder
gehouden de geïndiceerde zorg voor de overeengekomen prijs te leveren.
Het indicatieorgaan is uitsluitend verantwoordelijk voor het indicatiebesluit
en niet voor de kosten die gemoeid zijn met het uitvoeren daarvan.19. Mevrouw Van Miltenburg vroeg ook op welke feiten ik de aanname baseer, dat invoering van de
werkdocumenten zal leiden tot vermindering van de huidige verschillen in de
praktijk van het indiceren. De vraag sluit aan bij de vraag van mevrouw Smits
naar de feitelijke doorwerking van richtlijnen in de praktijk. Ik verwijs
in de eerste plaats naar dat antwoord (nummer 3). In aanvulling merk ik op
dat op het moment van het nemen van maatregelen zoals de centralisatie van
de indicatiestelling of het vaststellen van richtlijnen, werkdocumenten of
protocollen, de werkelijkheid daarmee niet in één klap veranderd
is. Alle maatregelen hebben een zekere «incubatietijd»
nodig om effect te sorteren. In het perspectief van het betoog van mevrouw
Van Miltenburg in eerste termijn waarin zij stelde de koers van het huidige
beleid opnieuw te willen verleggen, wil ik stellen dat ik vasthoud aan de
ingezette koers die inhoudt dat de indicatiestelling (de toegangsknop) daar
hoort waar de (financiële) verantwoordelijkheid ligt: AWBZ centraal;
Jeugdzorg en WMO decentraal. Wat betreft de AWBZ indicatiestelling ga ik bovendien
door met de koers om de indicaties zo éénduidig mogelijk te
stellen door voortdurende verbetering van werkprocessen en met een oog voor
de menselijke maat waar regels geen recht meer doen aan de situatie van kwetsbare
mensen, zoals ik in mijn eerste termijn heb aangegeven.20. Mevrouw Van Miltenburg vroeg ook nog naar
het niveau waarop begrippen als voorliggende voorzieningen, redelijkheid en doelmatigheid zouden
moeten worden geregeld. In mijn betoog in eerste termijn ben ik uitvoerig
op de verschillende niveaus van wetgeving en uitvoering ingegaan. Om de individuele
omstandigheden mee te kunnen wegen is een zodanige omschrijving van de aanspraken
noodzakelijk dat ruimte wordt gelaten voor een oordeel in individuele situaties.
De wet beperkt zich daarom tot algemene begrippen als redelijk, noodzakelijk
en doelmatig. Daarbij moet worden vastgesteld, dat het verlenen van zorg soms
niet noodzakelijk is, maar wel redelijk. Als voorbeeld kan gelden het verlenen
van intensieve zorg thuis aan terminale patiënten, waar zorg met verblijf
een doelmatiger oplossing zou zijn. Of dat noodzakelijke zorg niet altijd
doelmatig is, zoals vormen van geestelijke gezondheidszorg voor zorgmijders
in het dak- en thuislozencircuit en dat doelmatige zorg niet altijd redelijk
is, zoals zorg met verblijf in grootschalige, afgelegen tehuizen. In het Besluit
zorgaanspraken AWBZ zijn de aanspraken nader gedefinieerd maar op een zodanige
wijze, dat op grond van een professioneel oordeel individuele omstandigheden
kunnen worden meegewogen om de situatie te scheppen dat de AWBZ voor iedere
verzekerde leidt tot aanspraken op wat in zijn of haar situatie noodzakelijke,
redelijke en doelmatige zorg is. Op die wijze wordt het principe van onderlinge
solidariteit in de volksverzekering AWBZ tot uiting gebracht.21. Ook Mevrouw Van Miltenburg vroeg in navolging
van mevrouw Smits (vraag 6) hoe ik ga voorkomen dat er voorpersoonsgebonden budgetten anders wordt geïndiceerd dan voor
zorg in natura. Kortheids-halve verwijs ik naar het antwoord op vraag 6 van
mevrouw Smits.22. Mevrouw Van Miltenburg vroeg hoe ik ervoor
ga zorgen dat er, gegeven de regels voor het indiceren, toch buiten die regels
om ruimte is om in voorkomende gevallen andere oplossingen mogelijk te maken.
Ze sprak daarbij van de uitwerking van een hardheidsclausule. In mijn beantwoording in eerste termijn heb ik duidelijk aangegeven
dat er ruimte moet zijn voor de menselijke maat. Dat geldt niet alleen binnen
de professionele ruimte van de indicatiesteller, maar ook ten aanzien van
de regels als zodanig. Ik heb dat ook al gezegd in antwoord op vraag 7 van
mevrouw Smits.Allereerst stel ik vast, dat de bestaande regelgeving (de AWBZ, het Besluit
zorgaanspraken AWBZ en het Zorgindicatiebesluit) voldoende ruimte biedt voor
het indiceren van zorg op maat.De indicatiesteller krijgt daarbij vanuit het CIZ richtlijnen en protocolleen
aangereikt die zorgen voor een meer uniforme toepassing van de daarin opgenomen
criteria zodat in vergelijkbare individuele gevallen de specifieke individuele
omstandigheden op dezelfde manier worden meegewogen t.b.v. het indicatiebesluit.Op die manier blijft er voldoende ruimte voor indicatiestellers om in
individuele gevallen op maat zorg te indiceren. Een hardheidsclausule moet worden toegepast door het CIZ, omdat daar de
wettelijke bevoegdheid ligt om indicatiebesluiten te nemen. Binnen het CIZ
zijn al maatregelen in voorbereiding om de indicatiestellers sterker te binden
aan de vastgestelde werkinstructies en afwijkingen daarvan voor te leggen
aan een ander niveau binnen de organisatie.Ik zal het CIZ vragen of onder directe verantwoordelijkheid van het bestuur
naast de uitvoeringsorganisatie een landelijk functionerend (dus niet gebonden
aan de regiokantoren) specialistisch «medisch diagnostisch team»
kan worden ingesteld, dat oordeelt over de situaties, waarin strikte toepassing
van de regels zou leiden tot onrechtvaardige indicatiebesluiten. Deze positionering
van de hardheidsclausule maakt het mogelijk om snel, los van de initiële
indicatiesteller te komen tot een oordeel, nog voordat het besluit wordt genomen
en er een samenloop kan ontstaan met de procedure van bezwaar en beroep.Ik zal deze werkwijze nog nader uitwerken en daarover aan de Kamer rapporteren.23. Mevrouw Van Miltenburg vroeg voorts of
ik voor de zomer duidelijkheid kan geven over de wijze waarop FOKUS-woningen kunnen overgaan naar de AWBZ. Ik zal inderdaad nog
voor het zomerreces de voortgang op het dossier ADL-clusterwonen aan de Kamer
rapporteren. Niet alle antwoorden zullen dan echter al gegeven kunnen worden
vanwege de samenhang met vorderingen op diverse andere dossiers, zoals de
financiering van de zorginfrastructuur, de omslagpunten en de vormgeving van
de full-package formule. Duidelijkheid over de bekostiging van de 24-uurs-zorg
op afroep, ook wel onplanbare zorg genoemd, in de wijk kan ik ook pas in het
najaar geven, nadat het CTG zijn onderzoek hiernaar heeft afgerond. Zoals
ik in eerste termijn al heb gezegd is een goede oplossing voor deze dossiers
voor mij een voorwaarde voor overgang van de ADL-clusterwoningen naar de AWBZ.24. Mevrouw Van Miltenburg vroeg tevens hoe
het nu precies zit met de indicatiestelling in
de jeugdzorg. Op 1 januari 2005 is de Wet
op de jeugdzorg in werking getreden. Op grond van deze wet is het bureau jeugdzorg
de toegang tot de zorg voor jongeren in verband met opgroei-, opvoedings-
of psychiatrische problemen en stelt daarvoor de indicatie. Dit geldt ook
voor de toegang tot de AWBZ-gefinancierde jeugdgeestelijke gezondheidszorg.
Een uitzondering geldt voor de beperkte mogelijkheid van rechtstreekse verwijzing
door de huisarts, zoals beschreven in het Uitvoeringsbesluit Wet op de jeugdzorg.
Het CIZ indiceert vanaf het van kracht worden van de Wet op de jeugdzorg niet
meer voor deze AWBZ-zorg. Het CIZ zal nog wel Bureaus Jeugdzorg ondersteunen
bij de invoering van deze nieuwe taak. Voor wat betreft de indicatiestelling
voor AWBZ-zorg voor jeugdigen op grond van een (licht) verstandelijke handicap
geldt echter het AWBZ regiem. Voor deze zorg is een indicatiebesluit van het
CIZ een voorwaarde voor toegang tot AWBZ-zorg.25. Mevrouw Van Miltenburg vroeg wat ik ga
doen aan de wachtlijsten bij het CVZ als het gaat om advies op bezwaar. Het
is mij bekend dat het CVZ voor de adviezen op bezwaar de termijn van 10 weken
in meer dan de helft van de gevallen niet haalt. Dat moet anders. Ik ben daarover
in overleg met het CVZ. De afhandeling van de adviezen moet worden bespoedigd
en indien dit nodig is moeten de prioriteiten binnen de organisatie desnoods
worden verlegd.26. Mevrouw Van Miltenburg vroeg tenslotte
wat de kosten zijn voor indicatiestelling voor zover zorgaanbieders dit gemandateerd doen. Dat zijn immers
ook kosten van indicatiestelling. Het is juist dat die kosten meetellen als
kosten van indicatiestelling. Het is mij echter niet bekend hoeveel hiermee
gemoeid is. Mijn schatting is dat dit relatief beperkt is. Het
gaat in principe om gestandaardiseerde indicatiestelling. In het kader van
de uitwerking van het convenant dat ik met de zorgaanbieders heb gesloten
komt administratieve lastenverlichting onder meer door mandatering van indicatiestelling
aan de orde. In dat kader vindt nadere analyse plaats.27. De heer Rouvoet vroeg hoe de indicatiesteller
omgaat met het verschil tussen een assertieve,
weigerachtige partner/huisgenoot en een zorgzame,
verantwoordelijke partner/huisgenoot. In eerste
termijn heb ik duidelijk gesteld dat mantelzorg ten principale indiceerbare
zorg is. Mantelzorg is een keuze – hoewel moreel niet altijd een gevoelde
vrije keuze – van de mantelzorger en de cliënt zelf.De indicatiesteller zal, zowel bij een assertieve, weigerachtige partner
als bij een zorgzame, verantwoordelijke partner, die zorgtaken die in die
situatie tot de gebruikelijke zorg worden gerekend niet meenemen in het AWBZ-indicatiebesluit.Als een assertieve, weigerachtige partner ook verder niet bereid is in
termen van mantelzorg bij te dragen aan de zorg voor verzekerde is dat voor
de indicatiesteller een gegeven. Als er een zorgzame, verantwoordelijke partner
is die naast de gebruikelijke zorg ook verder bijdraagt in de zorg aan verzekerde
zal deze als mantelzorg bij de indicatiestelling worden betrokken. Ik wijs
verder nog op mijn antwoord op vraag 12 van mevrouw Koser Kaya.28. De heer Rouvoet vroeg verder of ik kan
aangeven of de oorzaak voor de vermindering van het aantal indicaties voor huishoudelijke zorg te
maken heeft met de verhoging van de eigen bijdrage in de thuiszorg of de invoering
van het werkdocument gebruikelijke zorg. In eerste termijn heb ik al aangegeven
dat ik dat niet kan. In antwoord op de vraag over de financiële ruimte
van mevrouw Smits heb ik dat nader aangegeven (vraag 2). Ik verwijs daar ook
kortheidshalve naar.29. Mevrouw Kant vroeg mij inhoudelijk in
te gaan op het grote percentage AAW-ers dat minder
geïndiceerd heeft gekregen en op het grote percentage bezwaren. In mijn
brief van 21 februari 2005 in antwoord op eerdere Kamervragen hierover
heb ik aangegeven dat het hier gaat om een groep waarvoor een afzonderlijke
regeling gold en dat ik daarom niet beschik over vergelijkingsmateriaal op
basis waarvan ik een oordeel kan uitspreken over de vraag of het aantal bezwaarschriften
groot is. Het maakt ook dat ik geen uitspraak kan doen over het percentage
AAW-ers dat minder geïndiceerd heeft gekregen.30. Mevrouw Kant vroeg daarnaast of ik wil
onderzoeken wat het effect is van het werkdocument voor de cliënten zelf omdat het CVZ onderzoek niet naar cliëntoordelen
heeft gevraagd. Bij het werkdocument gebruikelijke zorg gaat het natuurlijk
wel om een afbakening ten principale tussen de collectieve verantwoordelijkheid
en private verantwoordelijkheid binnen een leefeenheid die een gezamenlijk
huishouden voert. Het gaat dan niet aan om uitsluitend aan zorggebruikers
te vragen wat zij ervan vinden. Ik zal een dergelijk onderzoek dan ook niet
doen.31. Mevrouw Kant vroeg ook mijn oordeel over
het telefonisch afdoen van indicaties voor de groep ex AAW-ers. Eerder vroegen
mevrouw Smits en mevrouw Tonkens naar het telefonisch indiceren van cliënten.
Ik verwijs dan ook kortheidshalve naar het antwoord op vraag 5 van mevrouw
Smits.32. Mevrouw Kant vroeg verder wat er nu precies
opgelost moet worden, zodat per 2006 er wel een goede overgang van de ADL-clusterwoningen
naar de AWBZ mogelijk is. Mevrouw van Miltenburg vroeg daar eerder
naar. Ik verwijs in de eerste plaats dan ook naar het antwoord op haar vraag
(nummer 23). Voor een goede onderbrenging van bestaande ADL-clusters in de
AWBZ is het van belang dat in de eerste plaats een dekkend, maar realistisch
CTG-tarief voor 24-uurs-zorg op afroep, ook wel niet-planbare zorg genoemd,
wordt vastgesteld. In de tweede plaats moet er een koppeling tussen de zorg
en het wonen gelegd worden. De 24-uurs zorgverlening is immers alleen exploiteerbaar
als er een bepaalde omvang van de zorgafname is gegarandeerd. In de ADL-clusterregeling
is deze koppeling geregeld, maar in de AWBZ staat een dergelijke regeling
op gespannen voet met de keuzevrijheid van de cliënt. Dan is er het punt
dat het in de AWBZ niet mogelijk is om éénzelfde functie zowel
in zorg in natura als in de vorm van een persoonsgebonden budget af te nemen,
wat voor bewoners van ADL-clusters nu wel mogelijk is.33. Mevrouw Kant vroeg tevens hoe het zit
het met de eigen bijdrage voor FOKUS-woningen.Wat dat betreft merk ik op dat die vragen ook schriftelijk zijn gesteld
en dat ik de vragen over de eigen bijdrage die bewoners van ADL-clusters in
de toekomst gaan betalen separaat beantwoord in reactie op de brief van 7 maart
2005, kenmerk VWS/05/19/LD.34. Mevrouw Kant vroeg tenslotte hoe het zit
het met de doofblindenbegeleidersvoorziening.Het CIZ is sinds november vorig jaar in contact met het Project Begeleidersvoorziening
Doofblinden. Er is een werkwijze afgesproken zodat alle cliënten die
gebruik maakten van de subsidieregeling over een AWBZ-indicatiebesluit beschikken.
Cliënten die vanaf 1 januari een indicatiebesluit hebben gekregen
van het CIZ, kunnen met die indicatie gebruik maken van de begeleidersvoorziening.De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,C. I. J. M. Ross-van Dorp 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-26631-129.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl