Wijziging van de Grondwaterwet (verbreding heffingsdoeleinden); Nota n.a.v. het verslag
Staten-Generaal — Kamerstuk 
Datum: 2014-07-11 00:00:00.000000
Rechtsgebied: Wetgeving


(function (window, document, dataLayerName, id) {
 window[dataLayerName] = window[dataLayerName] || [], window[dataLayerName].push({ start: (new Date).getTime(), event: "stg.start" }); var scripts = document.getElementsByTagName('script')[0], tags = document.createElement('script');
 function stgCreateCookie(a, b, c) { var d = ""; if (c) { var e = new Date; e.setTime(e.getTime() + 24 * c * 60 * 60 * 1e3), d = "; expires=" + e.toUTCString() } document.cookie = a + "=" + b + d + "; path=/; Secure" }
 var isStgDebug = (window.location.href.match("stg_debug") || document.cookie.match("stg_debug")) && !window.location.href.match("stg_disable_debug"); stgCreateCookie("stg_debug", isStgDebug ? 1 : "", isStgDebug ? 14 : -1);
 var qP = []; dataLayerName !== "dataLayer" && qP.push("data_layer_name=" + dataLayerName), qP.push("use_secure_cookies"), isStgDebug && qP.push("stg_debug"); var qPString = qP.length > 0 ? ("?" + qP.join("&")) : "";
 tags.async = !0, tags.src = "https://koop.piwik.pro/containers/" + id + ".js" + qPString, scripts.parentNode.insertBefore(tags, scripts);
 !function (a, n, i) { a[n] = a[n] || {}; for (var c = 0; c < i.length; c++)!function (i) { a[n][i] = a[n][i] || {}, a[n][i].api = a[n][i].api || function () { var a = [].slice.call(arguments, 0); "string" == typeof a[0] && window[dataLayerName].push({ event: n + "." + i + ":" + a[0], parameters: [].slice.call(arguments, 1) }) } }(i[c]) }(window, "ppms", ["tm", "cm"]);
 })(window, document, 'dataLayer', 'f8b9eee5-8d9c-4ea1-abd5-83e174f29813');
 
 
 
Direct naar content
Navigatie
Contextinformatie
Publicatie
Acties
Inhoudsopgave
Gerelateerde informatie

Menu

U bent nu hier: 
Publicaties
Officiële publicaties

Inloggen

Primaire navigatie

Andere sites binnen Overheid.nl
Home
Uitgebreid zoeken
Mijn abonnementen
Help

Andere sites binnen Overheid.nl

Berichten over uw Buurt
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.

Rondom uw woonadres
Rondom een zelfgekozen adres

Dienstverlening
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Naar dienstverlening

Beleid & regelgeving
Officiële publicaties van de overheid.

Naar beleid & regelgeving

Contactgegevens overheden
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

Naar overheidsorganisaties

 
 
 
U bent hier:

Home

Kamerstuk 24546, nr. 5

 
 
 

Kamerstuk

Datum publicatie
Organisatie
Vergaderjaar
Dossier- en ondernummer
Datum indiening

12-07-1996

Tweede Kamer der Staten-Generaal

1995-1996

24546 nr. 5

08-07-1996

 

 

 
 
 Toon meer van: Inhoudsopgave
 
 

 
 AanhefLichaamInleidingDe verdrogingOnttrekken van grondwaterDe heffingKosten van herstelprojectenSchadevergoedingFinanciële consequentiesBedrijfseffectenOndertekening
 

 
 
 Toon meer van: Extra informatie
 
 

 
 

Informatie over publicatie

 

 

 
 Toon meer van: Gerelateerd
 
 

 
 Publicaties in kamerdossier

Kamerdossier 24546Toon alle publicaties in het hoofddossier

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Geconsolideerde regelgeving

 

 
 
 Publicaties referendum

 

 

 

 

 

Authentieke versie (PDF)
bestandsgrootte: 44 Kb

Informatie

Gerelateerd

Printen

Delen

 
 
 
24 546Wijziging van de Grondwaterwet (verbreding heffingsdoeleinden) nr. 5NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAGOntvangen 8 juli 1996 InleidingMet belangstelling heb ik kennisgenomen van het verslag en van de aandacht
die de leden van de onderscheidene in het verslag aan het woord zijnde fracties
aan het wetsvoorstel hebben besteed.De leden van de CDA- en SGP-fractie vroegen waarom indiening van het wetsvoorstel
zo lang is uitgebleven.De omstandigheid dat door een beperkt ambtelijk apparaat tegelijk moest
worden gewerkt aan een omvangrijk aantal wetgevingsprojecten, bracht met zich
dat prioriteiten moesten worden gesteld, ten gevolge waarvan achterstand is
opgelopen voor zover het betreft de regeling van de onderhavige materie. Daarbij
is voorrang gegeven aan projecten waarvan de voorbereiding reeds eerder ter
hand was genomen – met betrekking tot de bestrijding van de verdroging
betekende dit dat voorrang werd gegeven aan afronding van een tweetal andere
wetgevingsprojecten, te weten de wijziging van de Grondwaterwet inzake het
stellen van algemene regels (Stb. 1995, 268) en de wijziging van de Wet op
de waterhuishouding betreffende vergunningplicht voor lozingen in verband
met ontwatering (Stb. 1995, 294) en voorts aan projecten ter uitvoering van
het Deltaplan Grote Rivieren.De leden van de VVD-fractie vroegen of ten gevolge van de onlangs gewijzigde
wetgeving en het onderhavige wetsvoorstel het areaal verdroogd gebied in het
jaar 2010 ten opzichte van 1985 met 40% verminderd zal zijn en welk areaal
verdroogd gebied dan nog resteert.De omstandigheid dat het wettelijk instrumentarium voldoet om de verdroging
doeltreffend te bestrijden wil nog niet zeggen dat daarmee de garantie kan
worden gegeven dat de voor 2010 landelijk vastgestelde doelstellingen (een
reductie van 40% van het areaal verdroogd gebied) worden gehaald. Dit is o.m.
afhankelijk van uitwerking door provincies en waterschappen, die daarmee medeverantwoordelijk
moeten worden geacht voor het bereiken van de doelstellingen. Het in de Evaluatienota Water (Kamerstukken II, 1993/94, 23 560,
nr. 28, blz. 4) geformuleerde einddoel houdt in dat ook na het jaar 2010 een
verdere terugdringing van de verdroging voorgestaan wordt. Op dit moment kan,
gelet op het vorenstaande, nog geen uitspraak worden gedaan welk areaal verdroogd
gebied na 2010 resteert.De leden van de fractie van GroenLinks merkten op dat het wetsvoorstel
vooral bedoeld is voor situaties waarin één of meer aanwijsbare
onttrekkers niet rechtstreeks aangesproken kunnen worden voor de verdroging,
waarbij het naar schatting gaat om 20% van het aan te pakken areaal. Zij vroegen
hoe tot dit percentage gekomen is.Bedoelde 20% betreft een globale schatting die is gedaan met het oog op
het aangeven van de financiële consequenties van het wetsvoorstel.In de Milieubalans 1995 van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en
Milieu is (als landelijke schatting) aangegeven dat de structurele verlaging
van het grondwaterpeil voor 60% is veroorzaakt door verbeterde ontwatering
van landbouwgronden en voor 30% is veroorzaakt door grondwaterwinning. Van
die 30% zal een deel ondubbelzinnig zijn toe te schrijven aan specifieke onttrekkingen.
Bij het uitvoeren van een gebiedsgericht herstelproject kan de financiering
van dat deel van de kosten op de betreffende onttrekker op grond van artikel
35 van de Grondwaterwet worden verhaald. In de memorie van toelichting is
er bij de berekening van uitgegaan dat dit slechts voor een 1/3 deel het geval
zal zijn. Dit leidt tot de aanname van bedoelde 20%. In de praktijk, die per
provincie zal kunnen verschillen, zal moeten blijken of deze aanname reëel
is. De verdrogingDe leden van de fracties van CDA, D66 en RPF vroegen wat de actuele stand
van zaken is met betrekking tot het maken van plannen om de realisering van
de anti-verdrogingsdoelstelling in 2000 dichterbij te brengen.Op dit moment beschikken de provincies Groningen, Friesland, Overijssel,
Gelderland, Noord-Holland, Zuid-Holland en Noord-Brabant, in één
of andere vorm, over een vastgesteld plan van aanpak voor de bestrijding van
de verdroging. Volgens de huidige planning worden in de provincies Drenthe,
Flevoland, Zeeland en Limburg de plannen in de tweede helft van dit jaar vastgesteld.
Het plan van aanpak in de provincie Utrecht komt in 1997. Naar het zich laat
aanzien zullen dus eind dit jaar 11 provincies beschikken over een vastgesteld
plan van aanpak voor de bestrijding van de verdroging.Binnenkort zal, in opdracht van het Rijksinstituut voor integraal zoetwaterbeheer
en afvalwaterbehandeling (RIZA), een evaluatie plaatsvinden van de door de
provincies opgestelde plannen van aanpak.De leden van de fractie van D66 meenden dat er sprake is van een lappendeken
van vergunninginstanties op grond van diverse wetten en vonden het wenselijk
te streven naar het instellen van één loket.Ik merk allereerst op dat er mijns inziens geen relatie is tussen de vraag
en het onderwerp van de voorgestelde wetswijziging. Aan de keuze voor de vergunninginstanties
in de specifieke wetten – genoemde leden noemden bij wijze van voorbeeld
de Wet op de waterhuishouding en de Grondwaterwet – hebben bepaalde
motieven ten grondslag gelegen, die aan de orde zijn geweest bij de behandeling
van de desbetreffende wetsvoorstellen. Het zou te ver voeren deze keuze in
het kader van de behandeling van het onderhavige wetsvoorstel, gericht als
het in hoofdzaak is op het verbreden van de doeleinden van de
provinciale bestemmingsheffing, te heroverwegen.Het vorenstaande laat onverlet dat er gestreefd moet worden naar coördinatie
van vergunningverlening, indien meerdere vergunningen van verschillende bevoegde
gezagen vereist zijn. In verschillende onderdelen van de waterstaatswetgeving
(wijziging Ontgrondingenwet, Wet op de waterkering, Tracéwet) en de
milieuwetgeving (Wet milieubeheer) zijn regelingen, gericht op coördinatie
van vergunningprocedures opgenomen. Inmiddels wordt op het ministerie van
Justitie bij de voorbereiding van de zogenaamde vierde tranche van de Algemene
wet bestuursrecht onderzoek gedaan naar het onderwerp coördinatie van
besluitvorming.De leden van de RPF-fractie vroegen op grond waarvan de regering meent
dat het ter beschikking staande wettelijk instrumentarium voldoende is om
in 2000 het oppervlak aan verdroogd gebied met ten minste 25% te verminderen.Zoals ik hierboven bij de beantwoording van een vraag van de leden van
de VVD-fractie heb opgemerkt, betekent de omstandigheid dat het wettelijk
instrumentarium naar mijn oordeel voldoet om de verdroging doeltreffend te
bestrijden, nog niet dat daarmee de garantie kan worden gegeven dat de voor
2000 en 2010 vastgestelde doelstellingen worden gehaald. Dit is o.m. afhankelijk
van uitwerking door provincies en waterschappen.Met de inwerkingtreding van het onderhavige wetsvoorstel is voorzien in
opheffing van de in de Evaluatienota Water (blz. 43) aangegeven knelpunten
op het gebied van de wetgeving. Ook in de eindrapportage van het IPO-project
A84 «Verdrogingsinstrumentarium, aanpak van verdroging» (Den Haag,
1994, blz. 13) wordt gesteld dat het juridisch instrumentarium na de inwerkingtreding
van het onderhavige wetsvoorstel voldoende is om de verdrogingsproblematiek
doeltreffend te bestrijden.In het open planproces dat wordt gevolgd bij de totstandkoming van de
vierde Nota waterhuishouding, zal, naar mag worden aangenomen, naar voren
komen of naar de mening van betrokkenen, op basis van de dan aanwezige inzichten
en ervaringen, eventueel nog aanvullend wettelijk instrumentarium nodig is
voor de bestrijding van de verdroging. Mocht dit het geval zijn, dan zal in
NW4 worden aangekondigd welke aanvullende instrumenten zullen worden ontwikkeld. Onttrekken van grondwaterDe leden van de VVD-fractie vroegen de verwachting van de regering dat
de kosten van de door industrie en landbouw te nemen maatregelen voor de vermindering
van de grondwateronttrekking relatief gering zullen zijn, aannemelijk te maken.Onder punt 4.8 van de memorie van toelichting worden bedragen van kosten
genoemd die gebaseerd zijn op berekeningen die ten behoeve van de opstelling
van de Evaluatienota Water door het RIZA en het RIVM in 1993 zijn uitgevoerd.
Dat onderzoek heeft zich toegespitst op de kosten van waterhuishoudkundige
maatregelen en van aanpassingen in de drinkwatervoorziening.In de ENW is als schatting voor door de industrie te maken kosten een
bedrag van totaal 92 miljoen gulden genoemd. Dit bedrag is relatief gering
te noemen in verhouding tot de bedragen, berekend voor de drinkwaterbereiding
(935 miljoen gulden) en voor waterhuishoudkundige maatregelen (518 miljoen
gulden). In de ENW is geen schatting opgenomen voor de kosten die door de landbouw
moeten worden gemaakt. Omdat uit diverse onderzoeken naar voren is gekomen
dat beregening in de landbouw vaak niet of nauwelijks rendabel is, is er van
uitgegaan dat de kosten in verband met vermindering van deze onttrekkingen
gering zullen zijn in verhouding tot de kosten voor drinkwaterbereiding en
waterhuishoudkundige maatregelen.Momenteel vindt door het Rijksinstituut voor integraal zoetwaterbeheer
en afvalwaterbehandeling in het kader van de Watersysteemverkenningen een
nieuw onderzoek plaats naar de kosten van de bestrijding van de verdroging.
In dit onderzoek wordt ook gekeken naar de kosten van de industrie en de landbouw.
De resultaten van de Watersysteemverkenningen zullen worden betrokken bij
de opstelling van de vierde Nota waterhuishouding.Gegevens over individuele bedrijven zijn niet beschikbaar. In bepaalde
situaties kunnen de kosten substantieel zijn. Indien daartoe aanleiding is,
kunnen bedrijven in dergelijke gevallen voor een schadevergoeding ingevolge
artikel 41 in aanmerking komen.Dezelfde leden vroegen voorts of het in de praktijk mogelijk is vast te
stellen of en in welke mate een verdroging veroorzaakt wordt door waterhuishoudkundige
maatregelen of door grondwateronttrekking.In de praktijk is het wel mogelijk met enige nauwkeurigheid vast te stellen
in welke mate de verdroging van een bepaald gebied is toe te schrijven aan
de genoemde factoren. Met behulp van rekenmodellen kan worden nagegaan welke
soort ingrepen in de waterhuishouding van een gebied heeft geleid tot verdroging
van natuurwaarden. Deze modellen en onderzoekmethoden zijn in principe van
dezelfde aard als die welke gebruikt worden bij de vaststelling van effecten
van en schade aan diverse belangen door grondwateronttrekkingen in het kader
van bijvoorbeeld de Grondwaterwet (destijds in het kader van de advisering
door de Technische Commissie voor Grondwaterbeheer toegepast) of bij milieu-effectrapportages.
Deze kennis is bij de onderzoekinstituten als RIZA, RIVM, SC-DLO, KIWA, TNO-GG
en bij diverse milieu-adviesbureaus aanwezig.Toerekening aan specifieke onttrekkingen is moeilijker dan het aangeven
van de soort maatregelen die verdroging in een bepaald gebied veroorzaken.
Vandaar de verbreding van de heffingsdoeleinden zoals die in artikel 48, eerste
lid, onder a, wordt voorgesteld.De leden van de fractie van D66 vroegen of het onttrekken van grondwater
ten behoeve van de industrie, de openbare drinkwatervoorziening en de verstedelijking
op dit moment niet een groter gewicht in de schaal leggen dan de grondwateronttrekking
ten behoeve van de landbouw.Volgens gegevens van de provincies was in het jaar 1990 de grondwateronttrekking
door de diverse categorieën als volgt (onttrekking in miljoen m3) categorieonttrekkingopenbare drinkwaterbedrijven1 082 industrie332agrarische sector118 bronbemalingen77 bodem-
en grondwatersanering9 totaal1 618De grondwateronttrekkingen ten behoeve van openbare watervoorziening en
industrie zijn dus inderdaad beduidend hoger dan de onttrekking door de agrarische
sector. Hierbij moet bedacht worden dat in een droog jaar de onttrekking door
de agrarische sector hoger zal liggen dan in 1990.Bovenstaande gegevens hebben betrekking op de grondwateronttrekking zoals
bedoeld in de Grondwaterwet. Voor de verdroging zijn daarnaast de in het verleden
genomen waterhuishoudkundige maatregelen van groot belang (verwezen wordt
naar het antwoord op een vraag van GroenLinks onder de inleiding).Deze maatregelen, die in het verleden vooral ten behoeve van de landbouw
zijn genomen (zoals peilverlaging en het rechttrekken van beken), hebben veranderingen
in het watersysteem tot gevolg, die doorwerken in de waterhuishouding van
natuurgebieden.Op dit moment wordt bij nieuwe ingrepen meer rekening gehouden met de
waterhuishoudkundige gevolgen (inclusief de verdroging in natuurgebieden)
van deze ingrepen dan in het verleden het geval was en worden herstelprojecten
uitgevoerd.De leden van de fractie van D66 vroegen voorts of de verdrogingsoorzaken
in de praktijk wel te scheiden zijn of dat het gaat om een combinatie van
factoren die de verdroging veroorzaken.Zoals deze leden terecht opmerkten, gaat het veelal om een combinatie
van factoren, waarbij de verdroging voornamelijk wordt veroorzaakt door in
het verleden genomen waterhuishoudkundige maatregelen en door onttrekking
van grondwater. In de memorie van toelichting is in paragraaf 4.9 ook op dergelijke
situaties ingegaan. Soms gaat het om onttrekkingen in de nabijheid van het
verdroogde gebied, soms om onttrekkingen op grotere afstand.De gedachte van deze leden om de provincie meer vrijheid te geven in de
bestedingsmogelijkheden van de heffing spreekt mij niet aan. Bij de financiering
van de herstelprojecten behoort naar mijn mening te worden uitgegaan van het
beginsel dat de veroorzaker betaalt. Het is daarbij gewenst voor zover het
betreft de financiering van de bestrijding van de verdroging uit de opbrengst
van de grondwaterheffing, in de wet vast te leggen welke kostencategorieën
uit de opbrengst van de heffing kunnen worden gefinancierd, dit om te voorkomen
dat de kosten van projecten ter bestrijding van de verdroging, waarbij de
verdroging niet is veroorzaakt door grondwaterwinningen, toch uit de opbrengsten
van de heffing worden gefinancierd.De leden van de fractie van D66 vroegen om een reactie op de stelling
van VNO-NCW dat de voorgestelde heffing in strijd is met het beginsel «de
vervuiler betaalt».Vooropgesteld zij dat naar mijn oordeel het hier niet zozeer gaat om de
gedachte dat de vervuiler betaalt als wel om de idee dat de veroorzaker betaalt.
Dit laatste blijft uitgangspunt bij de toepassing van de Grondwaterwet. Wél
wordt op basis van het onderhavige wetsvoorstel de mogelijkheid vergroot om
een deel van de kosten die de provincie maakt voor de bestrijding van de verdroging
te verhalen op het collectief van de veroorzakers, voor zover de verdroging
is toe te schrijven aan de onttrekkers van grondwater en in dat kader niet
een specifieke onttrekker kan worden aangesproken. Het gaat hierbij dus om
situaties waar redelijkerwijs de kosten niet zijn te verhalen op één
of enkele specifieke onttrekkers, terwijl de kosten wel direct zijn gerelateerd
aan de grondwateronttrekkingen in de zin van de Grondwaterwet. Hiermee wordt voortgebouwd op de in de Grondwaterwet (artikel 40 jo artikel 48 met
betrekking tot schadevergoeding) reeds vervatte regeling.Is een deel van de verdroging in een bepaald gebied het gevolg van waterhuishoudkundige
maatregelen uit het verleden, dan moet dat deel van de herstelkosten uit de
waterschapsfinanciën of uit gelden, beschikbaar voor de landinrichting,
worden betaald. Een dergelijke benadering leidt dus naar mijn mening niet
tot strijdigheid met het beginsel «de vervuiler (veroorzaker) betaalt».
Als de verdroging aanwijsbaar wordt veroorzaakt door één of
enkele individuele onttrekkers, zijn de herstelkosten in beginsel voor deze
specifieke onttrekkers.De leden van de fracties van D66, GroenLinks en van de SGP vroegen een
reactie op de stelling van de VEWIN dat het overgrote deel van de verdroging
wordt veroorzaakt door ingrepen in de oppervlaktewaterhuishouding, terwijl
de grondwateronttrekking voor 20 tot 30 procent verantwoordelijk wordt geacht
voor de verdroging.In de inleiding heb ik reeds bij de beantwoording van een vraag van de
leden van de fractie van GroenLinks verwezen naar de Milieubalans 1995 van
het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu waarin (als landelijke schatting)
is aangegeven dat de structurele verlaging van het grondwaterpeil voor 60%
is veroorzaakt door verbeterde ontwatering van landbouwgronden en voor 30%
is veroorzaakt door grondwaterwinning. Deze percentages liggen in de lijn van de stellingname van de VEWIN en
de toerekening van 20% van de kosten van herstelmaatregelen waarvan onder
punt 6.4 van de memorie van toelichting is uitgegaan.De leden van de fractie van GroenLinks vroegen onder verwijzing naar een
brief van de VEWIN of er ook mogelijkheden zijn om ingrepen in de oppervlaktewaterhuishouding
onder een heffingplicht te brengen.Door de VEWIN wordt ten onrechte de suggestie gewekt dat door middel van
dit wetsvoorstel de kosten van de bestrijding van de verdroging uitsluitend
door de grondwateronttrekkers moeten worden betaald. Echter ook de waterschappen
moeten bijdragen aan de financiering van de kosten voor de bestrijding van
de verdroging. In de memorie van toelichting (punt 4.9) wordt aangegeven hoe
de verdeling van de kosten moet plaatsvinden.In antwoord op de vraag of de regering mogelijkheden ziet om ingrepen
in de oppervlaktewaterhuishouding onder de heffingplicht te brengen, moet
er op worden gewezen dat zulks niet past in het kader van de Grondwaterwet.
Artikel 1, derde lid, onder a, bepaalt dat de Grondwaterwet niet van toepassing
is op het onttrekken van grondwater bij de ontwatering en afwatering van gronden.
Ik acht een dergelijke heffingplicht ook niet gewenst, omdat de waterbeheerder
reeds voor financiering van herstelprojecten zorg moet dragen als de verdroging
in een bepaald gebied het gevolg is van waterhuishoudkundige maatregelen.
Doorberekening kan plaatsvinden middels de omslagen voor het waterkwantiteitsbeheer
(waaronder de ingezetenenomslag), zoals bedoeld in artikel 116 van de Waterschapswet.Naar de mening van de leden van de RPF-fractie is het de vraag in hoeverre
met de voorgestelde regeling recht wordt gedaan aan het principe «de
vervuiler betaalt».In het antwoord op een vraag van de leden van de fractie van D66 is op
dit punt reeds ingegaan.Dezelfde leden vroegen vervolgens welke alternatieven er zijn om meer
recht te doen aan bovengenoemd principe. Naar mijn mening is er geen beter alternatief. Het alternatief om in dergelijke
situaties de kosten van herstelmaatregelen uit de waterschapslasten of uit
de algemene middelen te financieren acht ik minder rechtvaardig dan de in
het wetsvoorstel gekozen benadering, die immers zoveel mogelijk poogt aansluiting
te zoeken bij het uitgangspunt dat de veroorzaker betaalt door in situaties
dat de individuele veroorzaker niet goed valt aan te wijzen, het collectief
van veroorzakers te laten betalen.Voor de gevraagde actuele informatie over de mate waarin grondwateronttrekking
verantwoordelijk is voor de verdroging verwijs ik naar het zoëven gegeven
antwoord op de vragen van GroenLinks en SGP.Op de kwestie dat de heffing in strijd is met het principe «de vervuiler
betaalt» – de leden van de fractie van de SP zijn daarop ingegaan –
is hierboven reeds ingegaan.De leden van de SP-fractie vroegen om een reactie op de stelling dat uit
de MER van het beleidsplan Drink- en Industriewater blijkt dat de winning
van het diepe grondwater, zoals waterleidingbedrijven toepassen, minder schadelijk
is voor het milieu dan de toepassing van oppervlaktewater.In het milieu-effectrapport ten aanzien van het Beleidsplan Drink- en
industriewatervoorziening zijn verschillende mogelijkheden voor drink- en
industriewaterwinning op hun effecten met elkaar vergeleken. Daarbij is o.m.
gekeken naar ruimtebeslag en energiegebruik, maar ook andere aspecten als
volksgezondheid en natuur zijn beoordeeld. Uiteindelijk wordt in het milieu-effectrapport
een rangorde voor de bereiding van drink- en industriewater weergegeven waarin
wordt gesteld dat diep grondwater (semi-spanningswater), oevergrondwater en
diepinfiltratie in het algemeen het best scoren, oppervlakte-infiltratie en
natuurlijk spaarbekken vormen de middenmoot en het minst scoren directe oppervlaktewaterzuivering,
ondiep grondwater (freatisch grondwater) en kunstmatig spaarbekken.Het geheel beschouwend is in deel 3 van het Beleidsplan Drink- en industriewatervoorziening
ten aanzien van de inzet van grondwater als beleidslijn vastgesteld dat in
verband met de verdrogingsproblematiek de landelijke groei van de grondwaterwinning
dient te worden beëindigd. De invloed van grondwaterwinning in verdroogde
gebieden dient te worden teruggedrongen.Vanuit de invalshoek van de volksgezondheid dient grondwaterwinning een
substantieel aandeel te blijven vormen van de toekomstige waterbehoefte. De heffingDe leden van de fracties van PvdA, VVD, GroenLinks en RPF vroegen hoe
wordt voorzien in een periodieke toetsing van de inzet van de uit de heffing
verworven middelen overeenkomstig de wettelijke opsomming van bestemming van
die middelen. De leden van de CDA-fractie vroegen hoe zal worden nagegaan
in hoeverre de grondwaterheffing slechts wordt gebruikt ter dekking van kosten
om verdroging tegen te gaan die het gevolg is van grondwateronttrekking.Gelet op de decentrale opzet van de in de Grondwaterwet reeds bestaande
grondwaterheffing – het wordt aan de provincies overgelaten of zij een
heffing instellen en zo ja hoe hoog zij het tarief stellen – ligt het
bepaald niet in de rede dat vanwege het rijk de hierbedoelde periodieke toetsing
zou moeten plaatsvinden.Provinciale staten kunnen echter bepalen dat periodiek aan hen wordt gerapporteerd
welke bedragen voor welke doeleinden worden ingezet. Een zodanige rapportage
kan onderdeel zijn van de financiële verantwoording die ten overstaan
van provinciale staten moet worden afgelegd. Denkbaar is ook om
zulks te doen in het kader van de provinciale waterhuishoudingsplannen. Uiteraard
kan ook verantwoording worden gevraagd indien voorstellen tot wijziging van
de provinciale bestemmingsheffingsverordening worden gedaan en kan in zodanige
heffingsverordening een verantwoordingsplicht worden opgenomen.De leden van de CDA-fractie vroegen hoe het staat met de verlenging van
de GEBEVE-regeling.De besluitvorming over een eventuele verlenging van de bijdrageregeling
gebiedsgerichte bestrijding verdroging (de zogenaamde GEBEVE-regeling) zal
plaatsvinden in het kader van de opstelling van de vierde Nota waterhuishouding. Kosten van herstelprojectenDe leden van de PvdA-fractie voorzagen problemen bij de toerekening van
kosten van herstelprojecten, die bedoeld zijn om verdroging op te heffen of
te verminderen en verzochten om een nadere toelichting.In de derde Nota waterhuishouding (blz. 117 en 227) worden grondwateronttrekkingen
en waterhuishoudkundige maatregelen beide genoemd als belangrijke oorzaken
voor de verdroging. Het was dus de Commissie Onderzoek Financieringsstelsel
Waterbeheer bekend dat maatregelen uit het verleden op het terrein van de
waterhuishouding een belangrijke oorzaak vormen voor de verdroging van gebieden
met een natuurfunctie.In aansluiting op het advies van de hiervoor genoemde commissie, wordt
in het onderhavige wetsvoorstel dan ook rekening gehouden met het feit dat
slechts een deel van de verdroging wordt veroorzaakt door grondwateronttrekkingen
ingevolge de Grondwaterwet en dat alleen voor dat deel een heffing ingevolge
de Grondwaterwet kan worden ingesteld.In het antwoord op vragen van de leden van de fracties van VVD en D66
is reeds ingegaan op de mogelijkheden om de oorzaak voor de verdroging bij
concrete gebiedsgerichte projecten vast te stellen. De benodigde kennis is
onder meer bij de daar genoemde instellingen aanwezig. In antwoord op de opmerking
van de leden van de PvdA-fractie dat de Stichting Toegepast Onderzoek Waterbeheer
(STOWA) wellicht beschikt over bepaalde bevindingen, zij opgemerkt dat de
STOWA ter zake geen eigen onderzoek heeft verricht.Ik ga ervan uit dat het, op basis van technische gegevens over de oorzaken
van de verdroging in een gebied en een algemeen beleid voor de bestrijding
van de verdroging op provinciaal niveau, mogelijk is in bestuurlijk overleg
in redelijkheid overeenstemming te bereiken over de kostentoedeling.De leden van de CDA-fractie vroegen welk deel van de kosten ten behoeve
van het beheer van grondwater op dit moment door de provincies ten laste van
de algemene middelen van de provincie wordt gebracht. Zij vroegen voorts of
kan worden vermeld wat de financiële ontlasting is die de provincies
kunnen krijgen en welke bedragen in het verleden met het oog op grondwaterbeheer
in het kader van verschillende regelingen door het rijk zijn overgeheveld
aan de provincies.Uit een onderzoek van de ministeries van Binnenlandse Zaken en Financiën
komt naar voren dat in 1993 door de provincies 21,0 Mf is besteed aan het
kwantitatief grondwaterbeheer. Hiervan is 9,8 Mf bekostigd uit de algemene
middelen en 11,2 Mf uit leges en heffingen.In paragraaf 6 van de memorie van toelichting is een schatting gemaakt
van de financiële consequenties van het wetsvoorstel. Ervan uitgaande dat de onder punt 6.4 opgenomen herstelkosten nieuw zijn, kan uit deze
schatting worden afgeleid dat invoering van het wetsvoorstel leidt tot een
ontlasting van de provinciale algemene middelen van 5–10 miljoen gulden
per jaar. Daarbij moet worden bedacht dat de intensivering van de bestrijding
van de verdroging die heeft plaatsgevonden naar aanleiding van de door de
Tweede Kamer in 1990 aanvaarde motie-Lansink/Van Rijn-Vellekoop heeft geleid
tot extra provinciale lasten die niet zijn gecompenseerd door middel van een
extra bijdrage aan het Provinciefonds.In de volgende tabel wordt een overzicht gegeven van bedragen (in Mf)
die vanaf het in de tabel aangegeven jaartal aan het Provinciefonds zijn toegevoegd
met het oog op (onder meer) het kwantitatief grondwaterbeheer.  1985198619901995Wet op de waterhuishouding2,03,5  bodembescherming  0,6 uitvoering
NMP (plus)   32,8Daarbij moet worden aangetekend dat de bedragen voor de bodembescherming
geen betrekking hebben op het kwantitatief grondwaterbeheer en de waterhuishouding
en dat de uitvoering van het NMP veel meer zaken betreft dan alleen het kwantitatief
grondwaterbeheer. SchadevergoedingDe leden van de CDA-fractie vroegen welke bedragen de afgelopen vijf jaar
zijn betaald aan schadevergoeding op grond van de artikelen 34, 40 en 41 en
wat de verwachting is voor de toekomst.Uit een inventarisatie bij de provincies is gebleken dat in de periode
1991 t/m 1995 op grond van genoemde artikelen alleen in de provincie Noord-Holland
door gedeputeerde staten schadevergoedingen zijn uitgekeerd. Het gaat daarbij
om een bedrag van totaal f 1 090 000,-.Door het rijk zijn er in bedoelde periode geen schadevergoedingen op grond
van artikel 41, tweede lid, uitgekeerd.De verwachting van diverse provincies is dat er in de toekomst wat vaker
schadevergoedingen op grond van genoemde artikelen zullen worden uitgekeerd.
Een voorspelling over de bedragen ter zake is niet te geven.De leden van de RPF-fractie vroegen in verband met de voorgestelde wijziging
van artikel 41, tweede lid, of in alle gevallen intrekking van de onttrekkingsvergunning
als gevolg van een ministeriële aanwijzing zal leiden tot volledige vergoeding
van de daardoor ontstane schade van het betrokken bedrijf.Artikel 41, eerste lid, van de wet bepaalt dat er alleen dan aanleiding
is voor schadevergoeding indien de houder van een vergunning door intrekking
ervan of door wijziging van de daaraan verbonden voorschriften schade lijdt
die redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven.
Per geval zal dus moeten worden bepaald of er wel sprake is van schade die
niet of niet geheel ten laste van de vergunninghouder behoort te blijven.De leden van de GPV-fractie vroegen om nadere toelichting op het gestelde
in de memorie van toelichting dat het gezien de grote hoeveelheid casusposities
nauwelijks mogelijk is om nadere wettelijke criteria te formuleren
voor de uitoefening van de ministeriële bevoegdheid tot het toekennen
van schadevergoeding.Ten aanzien van de vraag onder welke omstandigheden het aangewezen is
dat het rijk in plaats van de provincie schadevergoeding betaalt zijn de omstandigheden
van het concrete geval van groot belang. Aan de hand van die omstandigheden
zal in het concrete geval moeten worden bepaald of het in de rede ligt dat
het rijk schadevergoeding voor zijn rekening neemt, dan wel of de betrokken
provincie de aangewezen instantie is om de schadevergoeding voor haar rekening
te nemen. Naar mijn mening is het niet goed doenlijk om een concreet criterium
aan te geven, dat ter zake voldoende houvast kan bieden.Bij de toepassing van het artikel kan het gaan om verschillende categorieën
van aanwijzingen, waarbij voorts het motief om een aanwijzing te geven van
geval tot geval kan verschillen. Het kan gaan om een aanwijzing als bedoeld
in artikel 10 van de Wet op de waterhuishouding. Het gaat daar om een aanwijzing
met betrekking tot een provinciaal plan voor de waterhuishouding. De aanwijzing
als daar bedoeld kan worden gegeven indien een samenhangend en doelmatig beleid
en beheer met betrekking tot de waterhuishouding zulks vorderen. Afgezien
van de zojuist bedoelde aanwijzing kan het gaan om een aanwijzing van rijkswege
als bedoeld in artikel 30 van de Grondwaterwet in samenhang met artikel 8.27
van de Wet milieubeheer. Het gaat daar om een aanwijzing die betrekking heeft
op het verlenen en wijzigen van een vergunning.De omstandigheden waaronder een aanwijzing wordt gegeven, kunnen verschillend
zijn. Niet ondenkbaar is dat, gelet op de bestaande tekst van het artikellid,
een provincie het laat aankomen op het geven van een aanwijzing door het rijk,
omdat alsdan de schadevergoeding ingevolge de wet voor rekening komt van het
rijk. De strekking van de wijziging is nu juist te voorkomen dat een zodanig
automatisme aanwezig is. Het kan ook gaan om het doorzetten van rijksbeleid
in gevallen waarin het, alle omstandigheden van het concrete geval in aanmerking
genomen, niet redelijk is een provincie aansprakelijk te houden voor het toekennen
van schadevergoeding.Steeds zal aan de hand van de specifieke situatie moeten worden bepaald
of het redelijk en billijk is dat in de bedoelde gevallen de kosten voor rekening
van het rijk dan wel van de provincie worden gebracht. Dat het ter zake niet
goed mogelijk is een goed, voldoende houvast gevend criterium in de wet op
te nemen – de Raad van State heeft in zijn advies overigens zelf geen
voorstel gedaan – behoeft mijns inziens geen wezenlijk probleem op te
leveren. Ook in de vergelijkbare bepaling van de Wet milieubeheer (artikelen
15.22 en 15.23) is geen wettelijk criterium opgenomen.Overigens zij opgemerkt dat het betrokken artikellid voor de praktijk
tot dusver van geen betekenis is geweest. Het laat zich niet aanzien dat dit
in de nabije toekomst anders zal worden. Financiële consequentiesDe leden van de PvdA-fractie merkten op dat in de toelichting ervan wordt
uitgegaan dat ca. 20% van het geschatte totaal van de kosten van maatregelen
ter bestrijding van de verdroging is toe te rekenen aan grondwateronttrekkingen
waarbij niet een bepaalde onttrekker kan worden aangesproken. Zij wilden weten
waarop dat percentage is gebaseerd. Dezelfde leden en de leden van de GPV-fractie
wilden voorts weten of er niet een limiet moet worden gesteld aan het verhogen
van de provinciale heffing. Voor het antwoord op het eerste deel van de vraag verwijs ik naar mijn
antwoord in de inleiding op een vraag van de leden van de fractie van GroenLinks.Gelet op het bestemmingskarakter van de heffing en het regionale en lokale
karakter van de verdrogingsproblematiek is er niet voor gekozen een landelijk
uniforme limiet vast te stellen. Een landelijke limiet heeft voorts als mogelijk
effect dat daarvan een aanzuigende werking uitgaat in die zin dat provincies
daarin een aansporing zien om hun tarief op het maximum te stellen.Het is de regering bekend dat door enkele provincies naar aanleiding van
het advies van de Commissie-Zevenbergen verhogingen van de heffing zijn aangekondigd
die hoger liggen dan de 2 cent per m3 die als schatting in de memorie
van toelichting is gegeven. Hierbij moet worden aangetekend dat deze aankondigingen
zijn gedaan voordat bij de betrokken provincies de tekst van onderhavige wetswijziging
bekend was en de betreffende provincies dus geen rekening hebben gehouden
met de in dit wetsvoorstel (artikel 48, eerste lid) voorgestelde criteria
en het daarover gestelde in de memorie van toelichting. Verder moet worden
bedacht dat een deel van de aangekondigde verhogingen vermoedelijk reeds onder
de vigerende wetstekst kan plaatsvinden. Vermoedelijk zijn dus niet alle verhogingen
rechtstreeks te relateren aan het onderhavige wetsvoorstel.Overigens moet hierbij worden aangetekend dat bij het vastleggen van de
doelstelling van het verdrogingsbeleid in NMP II en in ENW in 1994 (op basis
van de door de Tweede Kamer in 1990 aanvaarde motie Lansink/Van Rijn-Vellekoop)
uitdrukkelijk is aangegeven dat daarvoor kosten moesten worden gemaakt en
dat deze in belangrijke mate zouden moeten worden opgebracht via de waterschapslasten,
de provinciale grondwaterheffing en een verhoging van de prijs van het leidingwater.De leden van de CDA-fractie hadden er moeite mee dat de kosten van handhaving
van de wet en van registratie uit de heffing kunnen worden betaald. Zij vroegen
hoe deze kosten nu worden gefinancierd.Uit een inventarisatie bij de provincies is gebleken dat de meeste provincies
de kosten voor handhaving en registratie nu uit de algemene middelen betalen.
Er zijn enkele provincies die, enigszins vooruitlopend op de aanpassing van
de Grondwaterwet, een deel van deze kosten reeds uit de heffing betalen.De leden van de CDA-fractie vroegen naar de bedragen die gemoeid zijn
met de financiering door de provincies van landelijke onderzoekprogramma's,
hoe zodanig onderzoek nu wordt gefinancierd en wie opdrachtgever is ten aanzien
van zodanig onderzoek.Gedacht wordt aan intensivering van onderzoek ten aanzien van de bestrijding
van de verdroging dat wordt verricht in het kader van de STOWA. In deze stichting
participeren rijk, provincies en waterbeheerders. Het stichtingsbestuur, waarin
genoemde instanties zijn vertegenwoordigd, is de formele opdrachtgever voor
de onderzoeken. Het stelt jaarlijks een onderzoekprogramma vast, waarbij wordt
uitgegaan van de door betrokken overheden beschikbaar gestelde budgetten.De STOWA besteedt momenteel een zeer beperkt budget voor onderzoek voor
de bestrijding van de verdroging.Gedacht moet worden aan een extra bijdrage vanuit de provincies van totaal
0,5 tot 1,0 Mf per jaar (voor alle provincies gezamenlijk).Momenteel wordt door de gezamenlijke provincies een bedrag van 0,3 Mf
per jaar bijgedragen aan het STOWA onderzoekprogramma verdroging en grondwater.
Dit bedrag wordt gefinancierd uit de algemene provinciale middelen. De leden van de CDA-fractie vroegen of inzicht kan worden gegeven in de
prijsontwikkeling van drinkwater uit grondwater en of over de provinciale
heffing ook BTW moet worden betaald.De gemiddelde prijs van drinkwater bereid uit grondwater bedroeg voor
huishoudelijke afnemers volgens opgave van de VEWIN in 1990 f 1,58 en
in 1994 f 1,91 per m3. Een gezin gebruikt gemiddeld ca. 140
m3 per jaar, waarvoor in 1990 f 220 en in 1994 f 265
moest worden betaald.Hierbij moet worden opgemerkt dat voor de waterleidingbedrijven die oppervlaktewater
als grondstof gebruiken de m3 prijs ruim f 1,00 hoger ligt
dan voor de waterleidingbedrijven die uitgaan van grondwater.In bovenstaande gegevens is nog geen rekening gehouden met de invoering
(per 1 januari 1995) van de (rijks)belasting op grondwater ingevolge de Wet
belastingen op milieugrondslag (f 0,34 per m3). Over de provinciale
heffing moet BTW worden betaald.De leden van de VVD-fractie vroegen of de regering ten aanzien van de
heffing heeft overwogen dat iedere prikkel tot kostenbeheersing wegvalt indien
de mogelijkheid wordt geboden de kosten van registratie, toezicht en onderzoek
volledig te dekken en vroegen of de provincies vrij zijn de hoogte van de
heffing vast te stellen.De geldende Grondwaterwet maakt het de provincies mogelijk een heffing
in het leven te roepen ter financiering van onder meer de onderzoekkosten
voor het grondwaterbeheer. De provincie is met inachtneming van het ter zake
in de wet bepaalde vrij zelf de hoogte van de heffing vast te stellen. In
de provinciale heffingsverordening wordt het tarief van de heffing bepaald;
in de toelichtende stukken zal aan provinciale staten informatie worden verschaft
over de geraamde kosten met betrekking tot de onderscheidene heffingsdoeleinden.
Het onderhavige wetsvoorstel voegt daar nog een aantal specifieke bestemmingen
aan toe. Bij de toepassing van de bepaling zullen gedeputeerde staten zich
moeten verantwoorden ten opzichte van provinciale staten. Daar zal erop moeten
worden toegezien dat niet meer uitgaven worden gedaan dan strikt nodig is.De leden van de fracties van D66 en de SGP vroegen wanneer het onderzoek
in het kader van het project marktwerking, deregulering en wetgevingskwaliteit
met betrekking tot de toelaatbaarheid van doorberekening van kosten van toezicht
naar verwachting gereed zal zijn. De leden van de SGP-fractie vroegen voorts
of de toezichttaak niet een typische overheidstaak is die uit de algemene
middelen moet worden gefinancierd.Met betrekking tot dit onderwerp is sedert begin van dit jaar een werkgroep
in het kader van het project Marktwerking, Deregulering en Wetgevingskwaliteit
bezig. Er wordt naar gestreefd dat binnenkort een advies wordt uitgebracht.
Gelet op deze omstandigheid is het niet opportuun nu reeds standpunten te
bepalen omtrent mogelijke conclusies in het kader van dat onderzoek. In het
onderzoek is aan de orde de vraag of toezicht op de naleving van wetgeving
moet worden bekostigd uit de algemene middelen of dat in bepaalde gevallen
een toerekening aan een specifieke categorie van personen kan plaatsvinden.
De praktijk laat zien dat niet steeds bedoelde kosten uit de algemene middelen
worden bestreden.Indien het onderzoek leidt tot de beslissing dat doorberekening van kosten
van toezicht door middel van de onderhavige heffing niet aangewezen is, zal
de onderhavige wetsbepaling wijziging moeten ondergaan in die zin dat het
niet (langer) is toegestaan de kosten ervan uit de opbrengst
van de heffing te bestrijden. Alsdan zal financiering uit de algemene middelen
moeten plaatsvinden.De leden van de RPF-fractie informeerden of te voorzien is dat sommige
provincies tot relatief forse verhogingen van de heffingen zullen overgaan.Op basis van een landelijke schatting komt de regering tot een geschatte
verhoging van ca. 2 cent per m3. Het bedrag kan uiteraard per provincie
verschillen. Daarbij moet bovendien worden bedacht dat een voorgenomen verhoging
niet altijd in haar geheel zal zijn toe te schrijven aan het onderhavige wetsvoorstel.Daar de prijs van drinkwater bereid uit grondwater (ook na invoering van
de belasting op milieugrondslag) nog beduidend ligt onder de prijs van drinkwater
bereid uit oppervlaktewater, is de gesignaleerde verhoging voor de regering
geen aanleiding om het voorgenomen beleid aan te passen.De leden van de fractie van de SP stelden dat de provinciale heffing leidt
tot een stijging van de prijs van drinkwater voor huishoudens. Dit betekent
naar hun oordeel dat de noodzakelijke kosten van levensonderhoud een steeds
groter deel gaan uitmaken van het besteedbare inkomen van vooral huishoudens
met de laagste inkomens, als gevolg waarvan de tweedeling in de maatschappij
toeneemt. Dit klemt volgens hen te meer omdat de waterleidingbedrijven de
prijs van het drinkwater per 1 januari 1995 al met ca. 40% hebben verhoogd.
Zij vroegen om een reactie.De door de leden van de fractie van de SP genoemde prijsverhoging ten
gevolge van de invoering van de belasting op milieugrondslag is voor die waterleidingbedrijven
die grondwater als grondstof gebruiken minder hoog dan genoemde leden melden.
De gemiddelde prijs bedroeg in 1994 f 1,91 per m3. Dat is
dus exclusief de in 1995 ingevoerde belasting op milieugrondslag van f 0,34
per m3. Doorberekening van die belasting (incl. BTW) betekent dus
een verhoging van 21% en niet van 40%. Voor die waterleidingbedrijven waar
oppervlaktewater de grondstof vormt voor de drinkwaterbereiding is noch de
belasting noch de grondwaterheffing van toepassing; overigens ligt daar de
prijs wel hoger.De regering is van mening dat bij een verhoging van de kosten per gezin
van ca f 4,- per jaar als gevolg van het onderhavige wetsvoorstel redelijkerwijs
niet kan worden gesproken van een toename daardoor van de tweedeling in de
maatschappij.De leden van de fractie van de SP vroegen om een reactie op hun opmerking
dat het feit dat de hoogte van de heffing per provincie kan verschillen leidt
tot ongewenste verschillen in besteedbaar inkomen van huishoudens tussen verschillende
provincies.De verschillen in de provinciale grondwaterheffing zullen slechts in uiterst
beperkte mate leiden tot verschillen in besteedbaar inkomen tussen verschillende
provincies. De regering acht die verschillen niet zodanig dat deze moeten
leiden tot aanpassing van het wetsvoorstel. BedrijfseffectenDe leden van de fracties van VVD, RPF en SGP vroegen of er behoefte is
aan een vrijstelling voor onttrekkingen die verband houden met het drooghouden
van bouwputten en het uitvoeren van saneringsmaatregelen in verband met bodem-
of grondwaterverontreiniging. De kosten die de provincie moet maken voor de in artikel 48, eerste lid,
opgesomde activiteiten hebben ook betrekking op onttrekkingen die verband
houden met het droog houden van bouwputten en het uitvoeren van saneringsmaatregelen
in verband met bodem- of grondwaterverontreiniging. Gezien het bestemmingskarakter
van de heffing is er geen reden om genoemde onttrekkingen uit te zonderen
van de heffingplicht.Voor de grondwaterbelasting ingevolge de Wet belasting op milieugrondslag
ligt dit anders omdat het daar geen bestemmingsheffing betreft – de
opbrengst gaat naar de algemene middelen – en het milieu de grondslag
vormt voor de belasting.De leden van de fractie van de SP merkten op dat de grondwaterheffing
leidt tot vluchtgedrag van kleine agrarische bedrijven van het leidingnet
naar onttrekking door henzelf van ondiep grondwater. Juist het onttrekken
van ondiep grondwater heeft een directe relatie met de verdrogingsproblematiek.
Bij zodanige onttrekkingen kleiner dan 10 m3 per uur is geen vergunning
nodig en is geen heffing verschuldigd. Zij vroegen om een reactie.In het kader van de evaluatie van de Wet belasting op milieugrondslag
zal worden nagegaan of er echt sprake is van een vluchtgedrag in de zin zoals
door de leden van de fractie van de SP wordt gesteld.Doordat de prijsverhoging van het leidingwater ten gevolge van de (milieu)belasting
op grondwater een factor 15 hoger ligt dan de geschatte verhoging als gevolg
van het onderhavige wetsvoorstel zal een eventueel aanwezig vluchtgedrag moeten
worden gezien als een gevolg van de Wet belasting op milieugrondslag, en niet
als een gevolg kunnen worden bestempeld van het onderhavige wetsvoorstel.Overigens kunnen de provincies, indien daartoe in het kader van het grondwaterbeleid
aanleiding is, ingevolge de Grondwaterwet regels vaststellen waarbij een mogelijk
vluchtgedrag wordt tegengegaan. Ik denk daarbij o.m aan de mogelijkheid om
onttrekkingen met een capaciteit onder de 10 m3/uur wel onder de
vergunning- en heffingplicht te brengen en het benutten van de mogelijkheden
voor het stellen van algemene regels.De Minister van Verkeer en Waterstaat,A. Jorritsma-Lebbink 
 
 Naar boven

 

Directe linkKopieer de link naar uw clipboard 

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-24546-5.html

Sluit modaal

 

Disclaimer
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.

 

Over deze website
Contact
English
Help
Zoeken

Informatie hergebruiken
Privacy en cookies
Toegankelijkheid
Sitemap
Kwetsbaarheid melden

Open data
Linked Data Overheid
PUC Open Data

MijnOverheid.nl
Rijksoverheid.nl
Ondernemersplein.nl
Werkenbijdeoverheid.nl